UNSNOOPY ฟิคหมาป่าอยู่ในห้อง (CHANBAEK) END

  • 100% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 73,700 Views

  • 1,060 Comments

  • 3,739 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    188

    Overall
    73,700

ตอนที่ 29 : เล่นกับหมาครั้งที่ 28 : เซอร์ไพรส์ครั้งใหญ่ [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1395
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    14 ต.ค. 60


 

UNSNOOPY : CHAPTER 28

เล่นกับหมาครั้งที่ 28 : เซอร์ไพรส์ครั้งใหญ่

#ฟิคหมาป่าอยู่ในห้อง

 

            เซอร์ไพรส์อะไรวะ ?

 

            (ไม่บอก ปล่อยให้งง)

 

            เอ้าไอ้นี่ !”

 

            (เอาเป็นว่าเดี๋ยวถึงวันชานก็รู้เองแหละ)

 

หา !?”

 

(ไว้ค่อยคุยกันใหม่ เค้าไปเรียนก่อนน้า บ๊ายบาย)

 

            เดี๋ยว ! แบค ! แบค ! ไอ้หมา ! โว้ย !”ผมสบถออกมาอย่างหงุดหงิดเมื่อเสียงสัญญาณวางสายดังขึ้นมาแทนที่เสียงหวานของอีกฝ่าย ทำเอาผมนี่ขมวดคิ้วมุ่ยด้วยความไม่เข้าใจ พลางหวนนึกว่าเมื่อกี้ก่อนเสียงจะหายไปมันจะพูดอะไร ทว่าคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก ช่วงนี้สมองผมก็ไม่ได้มีพื้นที่มากพอที่จะคิดเรื่องไร้สาระด้วยสิ

 

            ถึงอย่างนั้นแม่งก็ติดใจวะ อยากรู้ชะมัดว่ามันจะพูดว่าอะไร

 

            มาทำให้อยากแล้วจากไปนะไอ้เวร

 

-BAEKHYUN PART-

 

            ผมมองมือถือในมือพลางอมยิ้มด้วยความดีใจ รู้เลยว่าตัวเองทำให้อีกฝ่ายหงุดหงิดขนาดไหน ถึงอย่างนั้นก็มีความสุขกับสิ่งที่ได้ทำ ช่วยไม่ได้ที่สัญญาณมันดันขาดหายไปพอดีตอนที่ผมพูดคำสำคัญ เอาเป็นว่าให้ชานไปรอฟังอีกทีก็ตอนที่วันนั้นมาถึงก็แล้วกัน

 

            ถ้าชานฉลาดพอเขาก็น่าจะเดาได้แหละ

 

            ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ถ่วงเวลาไปเรียนนี่หมายความว่าไง

 

กึก !

 

            “แค่รู้ว่าจะได้กลับไป ก็ยิ้มไม่หยุดเลยเหรอแบคฮยอนเสียงทุ้มต่ำของเพื่อนสนิทที่ผมคุ้นเคยดี ทำให้ผมเลื่อนสายตาไปมองเซฮุนที่ถือวิสาสะเดินเข้ามาในห้องผม ดวงตาสีสวยทอดมองลงขณะที่มุมปากยกขึ้นน้อยๆอันเป็นเอกลักษณ์ของเขา โทรไปบอกเขาแล้วเหรอว่ากำลังจะกลับไป

 

            “ช่าย~แต่สัญญาณมันขาดหายพอดีอ่ะ เขาเลยไม่ได้ยิน

 

            “แต่ยังไงก็วางแผนจะเซอร์ไพรส์อยู่แล้วนิ ก็ไม่จำเป็นต้องเผยทุกสิ่งก็ได้มั้ง

 

            “รู้แล้วล่ะน่า ไม่ให้ความแตกหรอกผมแลกลิ้นใส่เซฮุนพาให้เขาอมยิ้มขำเบาๆ หลังจากผมย้ายมาอยู่ที่นี่ได้หนึ่งเดือนเซฮุนก็ย้ายตามมา โดยอ้างเหตุผลว่าพ่อให้ย้ายมาเปิดกิจการร้านเกมที่นี่ ซึ่งบอกเลยว่าผมไม่เชื่อคำพูดเขา สุดท้ายเจ้าตัวก็สารภาพว่าเป็นห่วงผมเลยขอพ่อย้ายตามมา ผมก็แอบดีใจเล็กๆตรงที่ว่ามีเพื่อนที่พอเก่งภาษามาช่วยชีวิตไง แต่มันจะดีกว่านี้ถ้าคนที่มาคือชานยอล

 

            ทว่าผมก็ไม่ได้บอกกับเซฮุนอย่างนั้นหรอก พวกเราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน ตอนแรกเขาก็ยังตามตื้อตามจีบผมนั้นแหละ และแล้วหนึ่งปีให้หลังเขาก็ไปพบรักกับรุ่นพี่หน้าใสคณะเดียวกัน หลังจากตอนนั้นพวกเราก็เลยกลายเป็นเพื่อนกันแบบเพื่อนกันจริงๆ

 

            บอกเลยว่ามันดีมาก เขาก็ยังคงดูแลผมตามปกติ และที่สำคัญกว่านั้น...

 

            คือเขาเป็นคนขออนุญาตคุณป้าให้ผมกลับไปเกาหลีได้ยังไงล่ะ !

 

            นี่แหละน่าเพื่อนที่ดี ร้อยวันพันปีแค่จะออกไปข้างนอกป้าผมยังห้ามแล้วห้ามอีก บอกว่าถ้าผมเป็นอะไรไปจะชดใช้ชีวิตยังไง ท่านคงเห็นว่าผมเด็กเกินกว่าที่จะทำอะไรได้ แต่พอเซฮุนก้าวเข้ามาชีวิตผมเลยลั้ลล้าได้มากขึ้นเป็นกองเลย ต้องขอบคุณเขาจริงๆที่ช่วยผมไว้

 

            ในที่สุดผมกับชานยอลก็จะได้เจอกันสักที

 

            หวังว่าเขาจะยังไม่ลืมหน้าของผมจริงๆนะ ถ้าลืมล่ะก็แม่จะส่งรูปตัวเองทุกมุมไปให้ดูจริงๆด้วย เอาให้ตาบอดกันไปข้างหนึ่งเลย

 

            “ดีใจมากสินะที่จะได้กลับไปน่ะ

 

            “แน่นอนสิ ก็เค้ารอเวลานี้มาตั้งนานแล้วนี่น่า

 

            “…”

 

            “สี่ปีแล้วสินะที่ไม่ได้เจอกัน นานเหลือเกินผมทอดสายตาออกไปมองหน้าต่าง พลางคิดว่าทำไมเวลามันถึงได้ผ่านไปเร็วขนาดนี้นะ ไม่อยากเชื่อเลยว่าพวกเราจะอดทนกันมาได้ถึงขนาดนี้ ทั้งที่นิสัยจริงๆของพวกเรามักเป็นพวกอดทนอะไรได้ไม่นาน ดีใจมากเลยที่ในที่สุดก็จะได้เจอกันแล้ว

 

            ผมก็ดีใจนะที่เห็นคุณมีความสุขน่ะ

 

            “เซฮุน

 

            แล้วนี่จะกลับมาเก็บของเมื่อไหร่ ถ้ามัวแต่ช้าจะเก็บไม่ทันนะ

 

            “เดี๋ยวค่อยกลับมาเก็บก็ได้ ไปเรียนก่อนจะได้รีบส่งงานผมว่าพลางลุกจากเตียงนอนพร้อมกับหยิบกระเป๋าสะพายที่เอาไว้ไปเรียน ดึงมาถือไว้ แล้วรุ่นพี่ลู่หานว่าไง ไปมหาลัยแล้วเหรอ

 

            “รายนั้นถึงนานแล้ว เห็นว่าต้องเข้าไปตรวจเคสที่โรงพยาบาลก่อน

 

            “แล้วบอกเขาหรือยังว่าจะเราจะไปเกาหลีกัน

 

            “บอกแล้ว

 

            “แล้วเขาว่าไง ?

 

            “เขาจะว่าไงล่ะ ก็เก็บกระเป๋ารอแล้วน่ะสิ

 

            “รีบเบอร์นั้นเลยเหรอ เจ้าของไฟท์ยังไม่ได้เก็บเลยนะ

 

            “อื้ม ผมก็บอกเขาแล้วล่ะว่าไม่ต้องรีบ แต่คงจะตื่นเต้นล่ะมั้งที่จะได้ไปเดทกัน

 

            “อะ...

 

            คุณเองก็ควรจะวางแพลนนะ ถ้าไปตายเอาดาบหน้าคงไม่ได้เดทก่อนกลับมานี้แน่

 

            คำพูดของเซฮุนทำให้ผมครุ่นคิดอยู่นิดหน่อย ผมเอาแต่โฟกัสว่าจะได้กลับไปเจอกับชาน ไม่ได้วางแพลนว่าจะไปเที่ยวไหน ซึ่งพอคิดๆดูแล้วมันก็คงจะน่าเบื่อไม่น้อยถ้าแค่โผล่ไปหา ผมเลยพยักหน้ารับคำของเซฮุนก่อนจะคิดว่าสถานที่ไหนที่ชานชอบไป

 

            ผมยังคงจำได้ แต่ไม่รู้ว่าชานเปลี่ยนไปมากน้อยแค่ไหน

 

            เอาเป็นว่าค่อยไปคิดตอนที่จะถึงวันนั้นก็แล้วกัน ยังไงซะการได้เจอกันก็คือสิ่งที่ดีที่สุดแล้วล่ะ

 

-BAEKHYUN PART END-

 

            ผมอยู่ในช่วงเรียนหนักจนแทบไม่มีเวลาโทรหาแบคฮยอน ขนาดเขาส่งข้อความมาหาผมยังแทบไม่มีเวลาอ่าน หรือบางทีกดอ่านไปก็ไม่ได้ตอบ เนื่องจากแค่เวลาหายใจผมยังเกือบต้องไปขอใช้ถังออกซิเจนที่โรงพยาบาล ไม่คิดเลยว่าปีสี่มันจะหนักขนาดนี้ รู้งี้เรียนปีสามวนไปดีกว่า

 

            หลอกเล่นนะครับ ยังไงผมก็อยากจบจะแย่แล้ว

 

            เฮ้อ ให้ตายสิ แม่งทำยากจังวะผมพึมพำพร้อมกับถอนหายใจใส่โมเดลที่ตัวเองกำลังทำ นี่นั่งทำมาจะสองอาทิตย์ล่ะ แม่งก็ไม่เสร็จสักทีจะโทษใครก็ไม่ได้นอกจากตัวเองที่เสือกวาดแบบยาก แล้วทำให้อาจารย์ถูกใจเลยอยากเห็นของจริง นี่ถ้าผมไม่อยากโชว์ของนะ ผมคงไม่ต้องมานั่งหลังคดหลังงอแบบนี้หรอก

 

ผมแม่งคนโง่2017 อยู่ดีไม่ว่าดีหาเรื่องเดือดร้อนใส่ตัวเองซะงั้น

 

ช่วยติดแท็ก #หามกูส่งโรงบาลที ให้หน่อยครับได้โปรด

 

ผมนั่งถอนหายใจเป็นร้อยรอบพลางจัดการไอ้ขั้นตอนสุดท้ายของโมเดลให้เสร็จ จากนั้นก็ยกมันไปวางบนโต๊ะสำหรับใช้วางโมเดล ผมมีเดดไลน์ส่งมันพรุ่งนี้เย็น เพราะงั้นตอนนี้ไหนๆแม่งก็เกือบจะเสร็จล่ะ ผมขอพักระหว่างรอกาวแม่งประสานตัวกันหน่อยล่ะกัน

 

ผมทิ้งตัวลงนอนบนเตียงขอบตาผมนี่คล้ำเป็นหมีแพนด้า เนื่องจากอดหลับอดนอนมาหลายวัน ข้าวก็ไม่ค่อยได้กิน ที่ซื้อมาไว้ในตู้เย็นป่านนี้เน่าหมดหรือยังก็ไม่รู้ ถึงอย่างนั้นผมก็ไม่อาจสู้กับความง่วงได้เลยเผลอหลับไปในที่สุด

 

ไม่รู้ว่าผมหลับไปนานเท่าไหร่ รู้แค่ว่าหลับเหมือนซ้อมตายมากรู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เสียงโทรศัพท์มันดังขึ้นมา ความงัวเงียทำให้ผมควานมือสะเปะสะปะเพื่อตามหาไอ้ตัวปัญหา พอเจอผมก็กดรับสายโดยไม่รู้หน้าจอทันที

 

ฮัลโหล...ชานยอลพูดครับ

 

(เสียงงัวเงียขนาดนี้ แสดงว่ายังไม่ตื่นล่ะสิ)

 

ไอ้แบค...ผมพึมพำชื่อของคนที่ตัวเองคิดถึงก่อนจะขยี้ตาปลุกให้ตัวเองตื่นเต็มตา อือ เพิ่งจะได้นอนเอง อดหลับมาหลายวัน

 

(งานยุ่งขนาดนั้นเลยเหรอ)

 

อื้ม ทำโมเดลที่อาจารย์สั่ง แต่ก็ทำเสร็จแล้วล่ะ

 

(งั้นตอนนี้ก็ว่างอยู่ใช่ไหม อยู่ที่ห้องใช่หรือเปล่า)

 

ก็ต้องอยู่ดิ ถามแปลกๆ

 

กึก !

 

            “หรือว่าจะสงสัยว่ากูแอบไปนอนกับใครอีก หืม ?ผมถามคนตัวเล็กไม่ได้มีเจตนาจะตั้งใจกวนประสาท ก็แค่อยากจะถามเขาเพราะเราไม่ได้คุยกันมาหลายวัน เจ้าตัวก็ชอบคิดมากอยู่ด้วยไง ถ้าเกิดตอบว่าใช่ก็จะได้รีบอธิบาย กูไม่ได้ไปไหนกับใครเลยนะ ทำงานอย่างเดียวสาบานได้

 

            (ก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่น่า แค่ถามเฉยๆเอง)

 

            “…”

 

            (แล้วนี่กินอะไรหรือยัง)

 

            ยังเลย หิวจะตายแล้วเนี่ย

 

            (ดีเลยเพราะวันนี้เค้าซื้อของมาเต็มมาก)

 

            แล้วไงอ่ะ มึงจะส่งไปรษณีย์มาให้กูเหรอผมถามอย่างสงสัย คือไอ้หิวมันก็ใช่ แต่มันจะมาพูดยั่วผมทำไมนี่ยิ่งนึกถึงของกินมากเท่าไหร่ ท้องผมก็ยิ่งส่งเสียงมากเท่านั้น ถ้าจะส่งก็ส่งแบบ EMS นะจะได้ถึงเร็วๆเพราะหิวมาก

 

            (จะบ้าเหรอชาน ของก็เน่าหมดสิ)

 

            ก็มึงพูดเหมือนซื้อของมาให้กูกินนิ

 

            (ก็ซื้อมาจริงๆน่ะสิ)

 

            เอ๊ะมึงนี่...

 

            (ถ้าไม่เชื่อก็ลองมาเปิดประตูสิ แล้วจะได้รู้ว่าซื้อมาฝากจริงไหมJ)

 

            “อย่ามาล้อเล่นนะไอ้หมา คนยิ่งหิวๆอยู่เดี๋ยวก็องค์ลงพอดี

 

            (เค้าไม่ได้พูดเล่นนะชาน แต่เขาอยู่หน้าห้องชานจริงๆ)

 

            ไอ้แบค

 

            (ถ้าไม่เชื่อก็ลองเดินมาเปิดประตูสิ)

 

            “…”

 

            (อยากเจอกันไหมล่ะ ถ้าอยากก็เปิด ถ้าไม่เค้าก็จะกลับ แล้วอย่ามาเสียดายทีหลังที่ไม่ได้เจอกันก็แล้วกัน) คนตัวเล็กว่าเสียงงอแงทำเอาผมขมวดคิ้วมุ่ยอย่างไม่เข้าใจ ซึ่งยังไม่ทันที่ผมจะได้ตอบกลับอะไร เจ้าตัวก็ตัดสายไปเป็นจังหวะเดียวกับที่ออดหน้าห้องผมดังขึ้น

 

            วินาทีนั้นผมย่นคิ้วอีกรอบ แปลกใจที่มีคนมาหาผมในช่วงวันหยุดแบบนี้ จะว่าเป็นแม่ก็คงไม่ใช่ เพราะถ้าท่านจะมาคงโทรมาบอกผมก่อน แน่นอนเพราะผมมัวแต่คิดเยอะคนหน้าห้องเลยกดออดรัวๆใส่ สุดท้ายผมเลยต้องยันตัวเองให้ลุกขึ้นไปดู

 

            เชื่อไหมว่าผมไม่ได้คิดว่าคำพูดของแบคฮยอนเป็นเรื่องจริงเลยสักนิด

 

            กระทั่งผมไดเปิดประตูออกนั้นแหละ ผมถึงได้ทิ้งความคิดนั้นไปทันที

 

            แบค...แบคฮยอน ?

 

            “ไงชาน

 

            “อะ..

 

            “ทีนี้เชื่อหรือยังว่าเค้ามาจริงJคนตัวเล็กพูดด้วยรอยยิ้ม อันเป็นรอยยิ้มที่ผมหลงลืมไปแล้วว่าไม่ได้เห็นมันมานานแค่ไหน ในตอนนั้นผมรู้สึกเหมือนตัวเองถูกตัดขาดจากโลกความเป็นจริงไป คิดว่าอยู่ในความฝันที่ไม่ว่าใครก็ไม่สามารถปลุกให้ผมตื่นได้ แม้แบคฮยอนจะเอื้อมมือมาแตะแก้มผมให้ผมรับรู้ได้ถึงการมีตัวตนของเขาก็ตาม

 

            แต่ผมก็ยังไม่อาจจะเชื่อว่านี่คือเรื่องจริง

 

            ดีใจไหมที่ในที่สุดเราก็ได้เจอกันแล้ว

 

            “…”

 

            “เค้าคิดถึงชานมากเลยนะ เค้ากลับมาหาชานแล้วนะรู้ตัวหรือยังแบคฮยอนถามผมขณะที่น้ำตาเริ่มไหลมาคลอเบ้าตาทั้งสองข้าง พูดอะไรกับเขาสักอย่างสิชาน เค้าน่ะรอเวลานี้มาตลอดเลยนะ อย่าทำให้เค้ารู้สึกว่านี่มันคือความฝันได้ไหม

 

            “กู...กูไม่รู้จะพูดอะไร

 

            “…”

 

            “กูพูดอะไรไม่ออกเลยว่ะผมตอบรับเสียงสั่น มันแผ่วเบาจนผมเองแทบไม่ได้ยิน นี่มึงจริงๆเหรอวะ กูฝันไปหรือเปล่าที่มึงมายืนอยู่ตรงนี้ ถ้ากูฝันอยู่ก็ตบให้กูตื่นสักทีเถอะ กูไม่อยากตื่นขึ้นมาแล้วพบว่านี่เป็นความฝัน

 

            “ถ้าชานฝัน เค้าก็คงฝันเหมือนกัน

 

            “แบค...

 

            “แต่นี่คือความจริงนะชาน เค้าคือของจริงไม่พูดเปล่าคนตรงหน้ายังจับมือผมไปแนบแก้มทั้งสองข้างของเขา ผมเลยได้ลิ้มรสความอบอุ่นจากกายเขาได้มากขึ้น มันยิ่งตอกย้ำลึกว่านี่คือเรื่องจริงไม่ได้ฝัน ในตอนนั้นผมเกลี่ยแก้มเขาไปมากวาดตามองใบหน้าที่ผมคิดถึงแทบขาดใจ ชาน

 

            “มึงอยู่ตรงนี้ใช่ไหม มึงอยู่ตรงหน้ากูจริงๆใช่ไหมแบคเสียงของผมมันแผ่วคล้ายจะร้องไห้ ต่างจากอีกฝ่ายที่ปล่อยให้หยาดน้ำตารินไหลอาบมือของผม มึงกลับมาหากูแล้วจริงๆใช่ไหม

 

            “ใช่...ใช่ ใช่แล้วชาน เค้ากลับมาแล้ว

 

            “…”

 

            “เค้ากลับมาหาชานแล้วนะ

 

            “แบค ไม่รอช้าพอได้รับการยืนยันแบบนั้น ผมก็คว้าตัวเขามากอดไว้ทันที วินาทีนี้ผมไม่แคร์เรื่องภาพลักษณ์ปล่อยให้น้ำตาไหลออกจากบ่า ซึมลงบนเสื้อผ้าของอีกฝ่าย แน่นอนผมไม่ได้สนใจ สิ่งที่ผมสนใจคือไอร้อนจากตัวเขา และทุกสิ่งที่สามารถบ่งบอกได้ว่าคนตรงหน้าของผมคือของจริง

 

            ความคิดถึงที่พวกเรามีมันได้ถูกถ่ายทอดผ่านอ้อมกอดนี่ที่พวกเราอยากทำมันด้วยกัน

 

            และใช่ ผมร้องไห้ให้กับความรู้สึกนั้น ความรู้สึกที่เก็บงำมาตลอดสี่ปีเพื่อรอให้อีกฝ่ายมาปลดล็อคให้ และตอนนี้เขาก็ได้ทำมันแล้ว เขากลับมาหาผมก่อนที่ผมจะมีโอกาสเดินทางไปหาเขาซะอีก แบคฮยอนสะอื้นฮักจนตัวสั่น เขากอดผมไว้แน่นมากคล้ายกับกลัวว่าผมจะหายไปไม่ต่างจากที่ผมทำ

 

            ผมยังคงคิดว่านี่คือความฝัน ใครจะไปคิดว่าเขาจะโผล่มาหาผมแบบกะทันหันแบบนี้

 

            ผมไม่ได้คิดว่ามันจะเป็นเรื่องจริง ไม่เคยคิดเลย

 

            ทำไม...ทำไมมึงถึงมาที่นี่ได้ ทำไมไม่บอกว่าจะกลับมา ?

 

            “ก็อยากจะมาเซอร์ไพรส์นี่น่า เป็นไงล่ะ พอใจไหมแบคฮยอนถามผมด้วยรอยยิ้มตอนที่ผละออกมามองหน้าผม มันทำให้ผมเห็นว่าต่อให้เวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน ไอ้หมาดื้อตัวนี้ก็ยังคงมีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้าเสมอ ต่อให้จะกำลังร้องไห้อยู่ก็ตาม เค้าดีใจมากเลยนะที่ได้กลับมาหาชาน ดีใจที่สุดเลย

 

            “แต่กูไม่ดีใจหรอกนะที่ได้เจอมึงอ่ะ

 

            “ทะ...ทำไมอ่ะ !”

 

            “ก็เพราะมึงทำให้กูผิดสัญญาที่จะบินไปหามึงไง

 

            “!!!”

 

    “เพราะงั้นก่อนที่กูจะดีใจ กูจะลงโทษมึงไอ้หมาแบค !”

 

            ชาน...!”ยังไม่ทันทีอีกฝ่ายจะได้ตอบรับอะไร ผมก็ช้อนตัวเขาเข้ามาในอ้อมกอดก่อนจะพาเข้าไปในห้อง ตรงไปที่เตียงนอนของผมโดยไม่สนใจว่าตอนนี้มันจะรกและเละเทะแค่ไหน เพราะสิ่งเดียวที่ผมสนใจคือการได้สัมผัสอีกฝ่ายต่างหาก

 

            อุตส่าห์อดทนมาตั้งสี่ปี มันไม่จบในน้ำเดียวแน่

 

            เตรียมใจได้เลย กูจะฟัดให้ตายกันไปข้าง !

 

LOADING 100 PER

เจิมรอเซอร์ไพรส์ครั้งใหญ่ พี่ชานมีตลึง !

รอเยอะอัพไวนาจา ขอเม้นให้ชื่นใจหน่อยเร็ววว

มารอดูกันว่าชานยอลจะทำยังไงกับเจ้าหมาตัวนี้ !

ฝากติดตามด้วยน้า รับรองว่าสายอ่อยของเราทำหน้าที่ได้ดีกว่าเดิม 55555

1 เม้น 1 กำลังใจ ให้น้องหมาเล่นเพื่อน !

อย่าลืมติดแท็กเตือนใจ

#ฟิคหมาป่าอยู่ในห้อง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #1024 buakaiyuan (@buakaiyuan) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2560 / 20:30
    วุ้วววว 555555555 เสร็จแน่แบค วรั้ย ><
    #1024
    1
  2. #1022 ZyBEFiEz (@ZyBEFiEz) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 18:24
    ต้องทำให้ลุกไม่ขึ้น
    #1022
    1
  3. #1020 MonsterCat (@luhan_kim) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 11:41
    ฮืออออ เขาเจอกันแล้วอ่ะ ดีใจจจจจ น้ำตาไหลเลย ฮืออออ ความคิดถึงนี้
    #1020
    1
  4. #1018 buakaiyuan (@buakaiyuan) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 02:17
    เซฮุนนนนน ตะไมน่าร้ากกเป็นห่วงเพื่อนด้วย
    #1018
    1
  5. #1016 ZyBEFiEz (@ZyBEFiEz) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 20:15
    เค้ามาเจอกันแล้วค่ะแม่ โอ้ม๊ายก๊อดดดดดดด
    #1016
    1
  6. #1015 Maprang7221 (@saitohajime) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 19:13
    รอออออ
    #1015
    1