[FIC EXO] VAMPWOLF [KRISCHEN Ft.EXO]

  • 100% Rating

  • 5 Vote(s)

  • 15,965 Views

  • 531 Comments

  • 489 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    48

    Overall
    15,965

ตอนที่ 33 : ★VampWolf 31

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 530
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    1 ส.ค. 58

VampWolf 31

 

ณ ปราสาท       

 

ตึก !

 

            “ไม่เป็นอะไรแล้วล่ะ นอนพักอีกสักหน่อยก็อาการดีขึ้นแล้วอี้ชิงบอกหลังจากให้จงอินกินยาแก้พิษมายาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว จากนั้นเขาก็ตรวจความเรียบร้อยอีกสักพักก่อนจะหันมาหาคยองซูที่ยืนรออยู่ข้างกำแพงเพราะอี้ชิงสั่งว่าอย่าเพิ่งเข้าใกล้จงอินเพราะละอองมายายังติดอยู่ตามตัวเขา ถ้าเข้าไปใกล้อาจจะเป็นอันตรายได้คยองซูเลยต้องทำตาม

 

            แต่ตอนนี้ไม่อะไรแล้วล่ะนะ

 

            ตามสบายเลยคยองซูอี้ชิงผายมือให้คยองซูเข้ามาหาจงอินได้ก่อนที่เขาจะสลายตัวออกจากห้องนี้ไปเพื่อดูอาการของลู่หานที่อยู่ห้องข้างๆไม่ถัดจากจงอินมากนัก ก็เจ้าเด็กปากดีนั้นไม่ระวังตัวติดพวกฝุ่นมายามาเยอะกว่าจงอินเสียอีก แต่มันก็แสดงให้เห็นว่าเขาเต็มใจตามหาจงอินมากแค่ไหนล่ะนะ ฉันไปล่ะ

 

            “ขอบคุณนะอี้ชิงเจ้าของชื่อไม่ตอบอะไรเพียงแค่เดินออกไปทิ้งพวกเขาไว้แค่สองคน คยองซูเดินมาจับมือของจงอินเอาไว้แน่นแล้วมองเขาด้วยสายตาเป็น เป็นยังไงบ้าง ยังเจ็บอยู่ไหม ปวดตรงไหนหรือเปล่า ?

 

            “ฉันไม่เป็นไรคยองซู ขอโทษนะที่ทำให้นายต้องเป็นห่วงน่ะจงอินพูดด้วยรอยยิ้มพรางกุมมืออีกฝ่ายไว้แน่นแต่ก็ไม่แน่นเท่าคยองซูที่กำลังจับมือเขาพร้อมกับน้ำตาของตัวเอง "คยองซู..."

 

            “ฉันเป็นห่วงนายมากนะจงอิน ! ได้โปรด วันหลังอย่าทำแบบนี้อีก นายจะทำให้ฉันบ้าตายนะ รู้ไหม !?”คยองซูทุบไปลำแขนและอกของคนนิสัยเสียที่ยืนมือมาเช็ดน้ำตาให้กับเขาก่อนจะดึงเขาไปกอดเอาไว้พรางลูบหัวด้วยความรักใคร ซึ่งนั้นเป็นการปลอบประโลม อย่าทำแบบนี้อีกนะ ขอร้องนะ อย่าทำอีกนะจงอิน ฉันไม่อยากเสียนายไป ฮึก

 

            “เข้าใจแล้วๆ ฉันจะไม่ทำแบบนั้นอีกนะ

 

            “สัญญาแล้วนะ

 

            “ฉันสัญญาจบประโยคนั้นจงอินก็ประคองใบหน้าอีกฝ่ายขึ้นมารับสัมผัสของตัวเองและนั้นทำให้ความสิ้นหวัง ความกลัวและความรู้สึกแย่ทางจิตใจหายเป็นปลิดทิ้งไปเลยในทันที ต่อไปนี้เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไปนะคยองซู

 

            “อืม เราจะอยู่ด้วยกันตราบชั่วนิรันดร์ที่เรายังมีลมหายใจJสายลมเอ่ย ชีวิตใหม่ได้มาเยือนแล้ว...

 

ณ ห้องของลู่หาน

 

            เจ็บอ่ามินซอก เจ็บจริงๆนะ เหมือนร่างกายจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆเลยอ่า !”ลู่หานแหกปากโวยวายออกอ้อนมินซอกให้ช่วยเหลือเขาสักอย่างเพราะตอนนี้เขาได้กลายเป็นเด็กน้อยปัญญาอ่อนที่ต้องการความรักจากคนรักของตัวเอง "สัมผัสฉันหน่อยไม่ได้หรือไง ?

 

            “นี่ ! โดนมาขนาดนี้ยังจะทะลึ่งอีกนะ รออี้ชิงไปนั่นแหละ เดียวเขาก็มาแล้ว

 

            “แต่ฉันอยากให้มินซอกดูแลฉันมากกว่านี่น่า ก็อี้ชิงน่ะใจ...

 

ตึก !

 

            “ฉันทำไมเหรอลู่หาน ?ยังไม่ทันที่จะพูดจบเจ้าของชื่อที่ถูกเรียกก็ก้าวย่างเข้ามาในห้องซะก่อนเล่นเอาลู่หานถึงกับเบิกตากว้างและรีบดึงมินซอกมาบังตัวเองทันที แถมยังหลุบตาต่ำหนีนัยน์ตาทรงอำนาจของพี่ชายตัวเองอีกต่างหาก ทีนี้ทำไมไม่พูดล่ะ ฉันเปิดโอกาสให้นายพูดอยู่นะน้องชายJ

 

            “มะ...ไม่เป็นไร ฉันไม่อยากพูดอะไรเลย

 

            “เหรอ ?”อี้ชิงถามเสียงสูงก่อนจะเดินมาหาไอ้ตัวแสบที่ขยับหนีเขาจนแทบจะสิงร่างของคนรักตัวเอง ปากดีแบบนี้ ฉันน่าจะเอายาพิษกรอกปากนายนะ

 

            “อย่าเชียวนะ ! ถ้าทำฉันฟ้องอี้ฟานแน่ !”คำขู่ของลู่หานไม่ได้ทำให้อี้ชิงกลัวสักนิดเพราะเขารู้ว่าต่อให้หมอนี่ยกอะไรมาอ้าง ยังไงอี้ฟานก็ฟังคนมีเหตุผลมากกว่าตัวปัญหาอย่างหมอนี่อยู่แล้ว และพอเห็นสายตาเหนื่อยใจของพี่ชายเข้าไปลู่หานก็เบ้ปากใส่ทันที "นี่พี่ไม่กลัวฉันเลยหรือไง ?"

 

            “ไม่หรอก เด็กอมมืออย่างนายไม่มีใครเขากลัวหรอก

 

            “อี้ชิง !”ลู่หานเรียกชื่อพี่ชายด้วยความไม่พอใจก่อนจะหันไปออดอ้อนมินซอกให้ช่วยเหลือเขาอย่างรวดเร็ว มินซอกอ่า ดูอี้ชิงสิ นิสัยแย่ชะมัดนายต้องช่วยฉันนะ มินซอกอ่า

 

            “จะให้ช่วยยังไงในเมื่อที่อี้ชิงพูดน่ะ มันถูกทุกอย่างเลยนะมินซอกยิ้มเมื่อเห็นลู่หานหน้าเหวอไปเพราะไม่คิดว่าเขาจะหักหลัง จริงๆก็แอบหมั่นไส้ลู่หานมาตั้งนานแล้วล่ะก็เลยขอเอาคืนซะบ้าง เขาจะได้เลิกทำตัวแย่ๆสักที ยังไงวันนี้ฉันจะช่วยนายจัดการ เอ้ย ดูแลลู่หานเองนะอี้ชิง

 

            “ขอบใจนะมินซอก

 

            “เรามาเริ่มจากการฉีดยาก่อนดีกว่า ถ้าไม่ฉีดยาเดียวละอองมายาอาจจะวิ่งเข้าสู่กระแสเลือดของนายก็ได้นะ !”มินซอกทำหน้าตกใจแบบเสแสร้งสุดๆเล่นเอาลู่หานแทบจะทรุดเพราะถูกรังแกจากทั้งสองคน มาเถอะลู่หาน ต้องสนุกๆแน่เลย

 

            “ฉันจะรักษานายให้สุดความสามารถเลยนะน้องชายJ

 

            “ไม่ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”สายลมเอ่ย เสียงกรีดร้องของเขาแม้สวรรค์ก็ไม่ได้ยิน...

 

ด้านของจงแด

 

          ‘นี่คือสิ่งที่คุณทำกับพันธมิตรของคุณอย่างงั้นเหรอ ?

 

          ‘จะไม่ให้เอาผิดทั้งๆที่มันเกือบฆ่าลูกและครอบครัวของเราน่ะเหรอ ?

 

          ‘คำอ้อนวอนของเจ้า ทำไมมันถึงไร้เหตุผลขนาดนี้จงแด !’

 

          ‘ถ้ายืนยันแบบนั้นก็ตามใจเจ้า แต่อย่าให้มีเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีกก็แล้วกัน ไม่งั้นพวกแวมไพร์จะไม่มีโลกอยู่อีกต่อไป !’

 

กึก !

 

            “เฮ้อจงแดถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายเพราะคำพูดของท่านพ่อของเขายังลอยอยู่ในหัวราวกับเทปที่ถูกเปิดซ้ำไปซ้ำมาโดยไม่ทีท่าว่าจะหยุดเลยสักนิดเดียว ในตอนนี้เขากำลังเดินทางกลับจากสภา ซึ่งหลังจากที่ทุกคนได้รับฟังก็ทำให้เกิดการประชันระหว่าหัวหน้าหมาป่าและหัวหน้าแวมไพร์ขึ้นมา เล่นเอาเขาเกือบจะควบคุมสถานการณ์แทบไม่ทัน

 

            ก็พ่อของเขาพอได้ฟังเรื่องราวก็โกรธจัดจนกลายร่างเป็นหมาป่าเตรียมขย้ำพ่อของอี้ฟานยังไงล่ะ...

 

            เพราะแบบนี้ไงทุกคนถึงกลัวหมาป่ามากกว่าแวมไพร์เพราะถ้าอารมณ์โกรธถูกจุดขึ้นเมื่อไหร่ วินาทีต่อมาก็ไม่ได้เห็นแสงเดือนแสงตะวันอย่างแน่นอน

 

            แต่ดีที่เขาไวพอที่จะห้ามพ่อเขาไว้ได้ และขอพ่อของเขาว่าอย่าเอาผิดประการใดเพราะเหตุผลส่วนใหญ่มันมาจากความขัดแย้งในครอบครัว และเพราะแบบนั้นอี้ฟานเลยขอพ่อเขารับโทษด้วยตัวเองในฐานะพี่ชายที่กล้าเมินเฉยต่อความรู้สึกของน้องชายตัวเอง ซึ่งพอพ่อเขาได้ยินแบบนั้นก็เกิดรู้สึกผิดขึ้นมา

 

            การประชุมของสภามนตราในครั้งนี้เลยจบลงโดยที่การตัดสินเป็นโมฆะ

 

            ไม่มีใครต้องเป็นอะไร แค่ทำเหมือนว่าเหตุการณ์นี้ไม่เคยเกิดขึ้นเท่านั้นพอ...

           

            จงแด ไม่สบายใจเหรอ ?อี้ฟานเอ่ยปากถามคนตัวเล็กที่เอาแต่ถอนหายใจมาได้สักพักใหญ่แล้ว ซึ่งเขาก็พอเข้าใจว่าในฐานะผู้นำจ่าฝูงคนต่อไปมันย่อมทำให้จงแดนั้นต้องคิดหนักและคิดเยอะกว่าคนอื่น ยิ่งเป็นเรื่องใหญ่แล้วมันก็ยิ่งสร้างความกังวลให้กับคนของเขา อย่าคิดมากเลยนะ มันผ่านไปแล้ว

 

            “ถึงจะพูดแบบนั้นก็เถอะ แต่กว่าพ่อจะเข้าใจได้เนี่ยมันเสียพลังไปเยอะเหมือนกันนะจงแดตอบพร้อมระลึกถึงตอนที่พ่อเขากลายร่างเป็นหมาป่า ขนาดเขาแปลงร่างเป็นหมาป่าไปห้ามแล้วก็ยังแทบจะยั้งไม่อยู่ ดีที่พอมีความกล้าบ้าบิ่นพอดูถึงได้ท้าทายอำนาจโดยการปกป้องพ่อคนรักของตัวเอง พ่อนะพ่อ สั่งสอนนักสั่งสอนหนาว่าให้ควบคุมอารมณ์แต่ตัวเองกลับทำไม่ได้ซะงั้น ไม่ไหวจริงๆ

 

            “ก็เหมือนกับจงแดไม่ใช่เหรอ ?

 

            “เหมือนยังไง ฉันน่ะ ควบคุมอารมณ์ได้ดีกว่าพ่อตั้งเยอะคนตัวเล็กหันมาบอกเสียงจริงจังและนั้นทำให้อี้ฟานยิ้มขำก่อนจะยื่นมือไปลูบหัวคนตัวเล็กอย่างรักใคร่ นี่ ฉันไม่ใช่ลูกหมานะ

 

            “พี่รู้แล้วอี้ฟานยิ้มแล้วดึงร่างเล็กมากอดเอาไว้เล่นเอาจงแดตกใจจนตัวแข็งทื่อไปเลยทีเดียว แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรยอมให้อีกฝ่ายกอดเอาไว้แบบนั้นโดยที่ไม่คิดจะผลักออกไปเลยสักนิดเดียว พี่ดีใจที่ปัญหาทั้งหมดมันจบลงแล้ว

 

            “…”

 

            “เราจะได้อยู่อย่างมีความสุขสักที

 

            “อี้ฟาน...คนตัวเล็กรู้สึกหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีที่ได้ยินคำพูดนั้น คำพูดที่เหมือนกับคำสาบานรักของคนตรงหน้ามันทำให้หัวใจดวงเล็กๆดวงนี้พองโตขึ้นมาอย่างรวดเร็วเลยล่ะ ร่างสูงกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นพรางฝังใบหน้าลงกับบ่าเล็กเอาไว้เล่นเอาจงแดถึงกับทรุดลงไปกองเลยทีเดียว อึดอัดน่า

 

            “อดทนหน่อยนะ พี่อยากกอดจงแดมากจริงๆ

 

            “นี่ ฉันว่าตอนนี้คนที่ไม่สบายใจน่ะเป็นนายมากกว่าฉันนะจงแดบอกพร้อมเขย่าแผ่นหลังของร่างสูงที่ดูเหมือนจะเหนื่อยล้ากว่าเขาเป็นเท่าตัว ซึ่งมันก็จริงจงแดน่ะแค่เหนื่อยกายสักพักเดียวก็หาย แต่อี้ฟานน่ะเหนื่อยใจ กว่าจะรักษาได้มันต้องใช้เวลา ยิ่งก่อนหน้านี้มีปัญหาถาโถมเข้ามาเขาที่อยู่ในฐานะผู้นำและผู้ชักพาคนต่อไปก็ต้องเหนื่อยกว่าคนธรรมดาอยู่แล้ว เป็นอะไรไป ?

 

            “เปล่าหรอก

 

            “อย่ามาโกหกฉัน นายก็รู้ว่าฉันไม่ชอบให้ใครมาโกหกร่างเล็กบอกเสียงเข้มก่อนจะได้ยินเสียงกัดฟันกรอดราวกับว่าเจ้าของอ้อมกอดกำลังสะกดกลั้นอารมณ์อยู่และนั้นทำให้เขาต้องเขย่าตัวอี้ฟานอีกหลายรอบ เป็นอะไรของนาย บอกฉันมาสิ อย่าเงียบแบบนี้ ฉันไม่ชอบเลยนะ

 

            “จงแด...พี่น่ะ...

 

            “…”

 

            “กังวลมาตลอดเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของเราคำพูดของอี้ฟานทำให้จงแดชะงักกึกไปและย้อนกลับไปตอนที่อี้ฟานเล่าให้พ่อของเขาฟังว่าเขาและน้องๆกำลังคบกับจงแดและพวกน้องๆของจงแดอยู่ ซึ่งนั้นทำให้ทุกคนในสภารวมทั้งพ่อของพวกเขาทั้งสองคนตกใจมาก แต่ก็ยอมรับได้เพราะพวกเขาต้องการให้เป็นแบบนั้นอยู่แล้ว

 

            แต่ว่าทำไมอี้ฟานถึงยังกังวลอยู่ล่ะ ?

 

            ทำไม ?

 

            “พี่กลัวว่าจะรักษามันไว้ได้ไม่นานพอ กลัวจะทำให้จงแดเกือบตายอีกเหมือนคราวที่แล้ว พี่กลัวไปหมด กลัวว่าทุกอย่างมันจะไม่ได้เป็นอย่างที่พี่คิด พี่กลัวจะเสียจงแดไป...ร่างสูงพรรณนาให้ฟังถึงความรู้สึกเขาและนั้นทำให้จงแดต้องยกมือขึ้นกอดตอบอีกฝ่ายเอาไว้เป็นการปลอบ ตอนที่พี่เล่าให้พ่อของเราฟัง พี่กลัวว่าเขาจะไม่ยอมรับและกีดกั้นเรา

 

            “แต่ว่าเขาก็ยอมรับแล้วนิ นายไม่จำเป็นต้องกังวล

 

            “ที่พี่กังวลคือกลัวว่าจะดูแลจงแดได้ไม่ดีพอต่างหากล่ะจงแดหลุบตาต่ำเล็กน้อยก่อนจะผลักให้ร่างสูงก้มหน้ามาสบตากับตน ฝ่ามือเรียวสวยลูบไล้ใบหน้าของคนจิตตกที่เต็มไปด้วยความกังวลจากนั้นก็เชิดหน้าขึ้นไปสัมผัสริมฝีปากแสนหวานนั้นอย่างรักใคร่ จงแด

 

            “นายจะดูแลฉันตลอดไปใช่ไหม ?

 

            “แน่นอน พี่จะดูแลจงแดตลอดไปด้วยชีวิตพี่

 

            “งั้นนายจะดูแลฉัน ห่วงฉัน หึงฉัน รักฉันเพียงคนเดียวตลอดไปใช่ไหม ?

 

            “ใช่ พี่จะรักจงแดจนกว่าลมหายใจนี้จะหมดลง

 

            “แล้วนั้นยังไม่พอที่จะทำให้นายคลายกังวลอีกเหรออี้ฟาน ?ร่างสูงชะงักไปเมื่อได้ยินคำถามนั้น จงแดเหม่อมองเขาด้วยสายตาจริงจังก่อนจะลูบไล้ใบหน้าคมคายไปเรื่อยๆราวกับหลงใหล แค่เรารักกัน เราห่วงใยกัน เราจะดูแลกันตลอดไปแค่นั้นก็พอแล้วนิ

 

            “…”

 

            “อย่าเอาอดีตมาทำลายปัจจุบัน ความผิดนั้นน่ะทิ้งมันไปซะเถอะ ฉันไม่อยากให้นายเอาเก็บมาคิดและนั่งกังวลแบบนี้ มันไม่ได้ดีกับเราเลยนะอี้ฟาน มันรังแต่จะทำให้เราแย่ลงทั้งคู่และเมื่อถึงตอนนั้นความสัมพันธ์ของเราก็อาจจะยุติลงได้ นายอยากจะเลิกกับฉันงั้นเหรอ ?

 

            “ไม่ ! พี่ไม่เคยคิดอยากจะเลิกกับจงแดเลยนะร่างสูงพูดเสียงดังแล้วกุมมือของจงแดไว้แน่นเล่นเอาคนตัวเล็กสะดุ้งไปนิดหน่อยแต่ก็กลับมายิ้มได้เหมือนเดิม แต่เพราะรักมากมันถึงกังวลมาก พี่กลัวการจากลา พี่กลัว...

           

            “ชู่ว ไม่ต้องพูดแล้วจงแดแตะเรียวนิ้วบนริมฝีปากของอี้ฟานเป็นการห้าม อย่าเอาความกลัวมาขวางกั้นเรา นายเป็นคนบอกว่าจะปัดเป่าทุกความกลัวของฉัน แต่ตอนนี้ผู้ที่กลัวไม่ใช่ฉันแต่เป็นนายเพราะงั้นฉันจะปัดเป่าความกลัวของนายให้หายไปเอง

 

            “จงแด

 

            “มาอยู่ด้วยกัน รักกันตลอดไปเถอะนะอี้ฟานร่างเล็กกดริมฝีปากลงบนหลังมือของร่างสูงก่อนจะถูกดึงไปกอดด้วยความดีใจ แม้จะถึงวาระสุดท้ายของชีวิตฉันก็ไม่เสียใจที่ได้รักนาย

 

            “จงแด...พี่รักจงแดมากนะ ได้ยินไหม พี่รักจงแดมากนะครับ !”

 

            “ได้ยินแล้ว ฉันเองก็รักนายเหมือนกันอี้ฟาน...จบประโยคนั้นริมฝีปากแสนหวานนั้นก็เคลื่อนประสานกันแบบที่เคยเป็น แม้สายลมแสนหนาวเย็นจะพัดผ่านแต่ความร้อนรุ่มของความรักก็ปัดเป่ามันให้สลายไปอยู่ดี ฉันรักนาย

 

            “แต่พี่รักจงแดมากกว่า

 

            “อี้ฟาน

 

            “พี่จะรักจงแดไปตลอดกาล แม้ความตายก็ไม่อาจจะพรากเราสองคนJสายลมเอ่ย ความหวังของพวกเขาเป็นจริง...

 

###คุยกันตามประสาคนอ่านคนเขียน

ฟินไหมมม ตอบสิฟินไหมมมม !!!!!!!!!!!!!!!!?

5555555+เขินอ่า อีกตอนเดียวก็จะจบแบบบริบูรณ์แล้วน้า

เศร้าจังนี่ฟิคเรื่องแรกด้วยอ่ะ ผ่านอะไรมาอย่างโชกโชนเลยนะนิ55555

ขอบคุณทุกการติดตามนะคะ ฝากติดตามผลงานต่อๆไปของเอลด้วยเน้อ

อย่าลืมเม้น เม้น เม้น !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

Page River Pie

© themy
© themy  butter

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

9 ความคิดเห็น

  1. #530 lakkee (@lakkee) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 19:09
    ขอบคุณค่ะ
    #530
    1
  2. #472 แฟนเฉินเฉิน (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 เมษายน 2558 / 02:53
    ไรท์เอลค๊าาาา เค้ามาแก้ความคิดเห็นที่ผิดไปเนอะพอดูอ่ะค่ะ TTT-TTT ตรงปล.1 อ่ะค่ะ ที่ตรงอวยพรให้ไรท์โชคดีในงานโปรเจคอ่ะ ที่จริงต้องเป็นการเขียนฟิคที่แสนเล่อค่าของไรท์ต่างหาก พอดียัยรีดหน้ามึนคนนี้กำลังเบลอๆกะงานโปรเจคของตนเองอ่ะค่ะ เลยเอามาสลับกันซะงั้นนนน แหะๆ โทษน๊าาาาา ดูเหมือนแก่ไปเลยอ่าา 555555 ทั้งที่เพิ่งจะ 19 เองง คริคริ ยังไงก็ขอโทษที่เผลอเบลอไปแสดงความคิดเห็นผิดพลาดไปจุดนึงนะคะ

    #สมัครเป็นเอฟซีฟิคไรท์เอลค่าาาาา
    #472
    1
    • #472-1 [12GODs ll POSEIDON]RIVER PIE (@nicharee-33) (จากตอนที่ 33)
      13 เมษายน 2558 / 14:08
      55555 ไม่เป็นไรค่ะ จริงๆเอลเองก็กำลังทำโปรเจคอยู่เหมือนกัน พอเห็นคอมเม้นเลยแอบสงสัยว่ารู้ได้ไง ตอนนี้หายสงสัยแล้วค่ะ 55555 ขอบคุณมากนะคะ^^
      #472-1
  3. #471 แฟนเฉินเฉิน (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 12 เมษายน 2558 / 11:29
    เกือบลืม!!!!!!! เกือบลืมเม้นท์เลยอ่าาา TTT^TTT ขอโทษนะคะไรท์ พอดีเค้าอ่านเพลินไปหน่อยยย ก็ช่วยไม่ได้อ่ะ ไรท์อยากเขียนสนุกเองทะมายยยย คริคริ เอาอีกแล้วนะคะไรท์ ไรท์ชอบทำให้เราอินไปกะบทของตัวละครอาะ ทำไมเป็นคนอย่างนี้ล่ะคะ ทำไมเป็นไรท์ที่นำเสนอเรื่องราวความรักที่แต่งต่างของสายพันธุ์ต้องห้ามที่ไม่อาจเป็นไปได้ ให้ออกมานอดเยี่ยมได้แบบนี้ นับถือไรท์มากๆค่ะ แล้วก็ไม่ใช่แค่เรื่องเรื่องเดียวด้วยนะคะ แต่เป็นทุกเรื่องของไรท์เลย ขอโทษด้วยนะคะที่ตอนนี้อ่านแค่ 3 เรื่องของเอ็กโซเท่านั้น ไม่ใช่ว่าเรื่องอื่นๆมันไม่ดีนะคะ 55555555 แต่เพราะมันดีมากๆ เลยรออ่านตอนจบเลยที่เดียว เค้าไม่อยากค้าง เพราะมันอินแบบสุดๆไปเลย ส่วนของเอ็กโซนั้นคือไงดี แบบพอมันอ่านแล้วก็อยากอ่านต่อไง เลยอ่านมาเรื่อยๆ แต่รับรองจะไล่อ่านฟิคของไรท์เอลให้หมดเลยค่ะ ปล.รักไรท์นะคะ สู้ๆค่ะ งานโปรเจคก็ผ่านแบบเวิร์คๆนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ ปล.2 ถ้าเปิดเรื่องใหม่มาแทนเรื่องนี้ก็จะตามค่ะ 5555555 คือชอบไรท์มากกกก เขียนสุดยอด!!!!! ปล.3 รอตอนหน้าอย่างมุ่งมั่นค่ะ เพราะจะจบแล้ว #เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่ไรท์เขียนเกี่ยวกะเอ็กโซ แต่ฟิคเรื่องนี้ก็เป็นเรื่องแรกเลยที่ทำให้เค้ารู้จักนักเขียนเก่งๆคนนึง 55555 บายค่ะ ไร้สาระมามากล่ะๆ
    #471
    0
  4. #466 fujikozung (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 8 เมษายน 2558 / 15:38
    ยังดีที่เหลืออีกตอนนนนน นึกว่าจบตอนนี้แล้วซะอีกกก

    โชคดีจริงๆๆที่ทั้ง 2 คนไม่โดนลงโทษอะไร แถมครอบครัวทั้ง 2ฝั่งก็เข้าใจกันดีแล้ว ดีใจ ปราบปลื้ม
    #466
    0
  5. #465 wawa-viva (@gor-gade) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 8 เมษายน 2558 / 02:53
    ไรท์เยี่ยมมากเลยอ่ะ แต่งจนจะจบล้ะเค้านิอยากจะลองบ้างจัง รักไรท์เตอร์เอลน้าา
    #465
    1
    • #465-1 [12GODs ll POSEIDON]RIVER PIE (@nicharee-33) (จากตอนที่ 33)
      8 เมษายน 2558 / 11:45
      ขอบคุณมากนะคะ ลองแต่งเลยค่ะมันสนุกนะ><
      รักรีดเดอร์เหมือนกันค่ะ ขอบคุณที่ติดตามนะคะ^^
      #465-1
  6. #464 wawa-viva (@gor-gade) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 8 เมษายน 2558 / 02:51
    ฟินนนนนนนนนนนนนนนน~
    #464
    0
  7. #463 ครีม มี้ มิ้ลค์ (@crcrmymy) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 7 เมษายน 2558 / 19:18
    หวานกันเกิ๊นนนนนน โอ้ยอิจฉาโว้ยยยย
    #463
    0
  8. #462 ♦BBCAMEL♦ (@13-mooddiememo) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 7 เมษายน 2558 / 18:44
    กรี๊ดดดดดดด หวานมากกกกกกก โอ้ยยยย ตายยยยยยย อี้ฟานน่าจะอึ้งมากที่น้องบอกรักงี้ ฮืออออ บทดีมากเลยค่ะ
    #462
    0
  9. #460 ouyza (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 7 เมษายน 2558 / 15:39
    ในที่สุดดดทุกคนก็ปลอดภัย พ่อแม่ของอี้ฟานกับจงแดทะเลาะกันเหมือนลูกๆตอนเจอกันใหม่ๆเลย 555 ตอนหน้าก็จบแล้วเหรอฮืออรออ่านนะแล้วก็ติดตามเรื่องอื่นต่อเนอะ ขอบคุณนะค่ะที่แต่งฟิคเรื่องนี้
    #460
    0