[FIC EXO] VAMPWOLF [KRISCHEN Ft.EXO]

  • 100% Rating

  • 5 Vote(s)

  • 15,965 Views

  • 531 Comments

  • 489 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    48

    Overall
    15,965

ตอนที่ 31 : ★VampWolf 29

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 431
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    1 ส.ค. 58

VampWolf 29

 

ณ หุบเขามายา

 

ตึก !

 

            “กลิ่นแบบนี้ แสดงว่าถึงแล้วสินะจงอินสูดดมกลิ่นหอมหวานที่โชยมาปกคลุมรอบตัวเขา กลิ่นอายที่แตกต่างจากกลิ่นของธรรมชาติทั่วๆไปทำให้เขาเข้าใจว่าที่นี่คือดินแดนร้ายที่พี่ชายส่งเขามาให้เผชิญกับมันเพื่อเป็นการพิสูจน์ถึงความแน่วแน่และความจริงใจของเขาที่มีให้ทุกคนในตอนนี้

 

            โดยที่เขาไม่ทันคิดว่าเขาอาจจะไม่ได้กลับลงมาเหยียบพื้นดินแบบนี้อีกเลย

 

            เอาล่ะ ขึ้นเลยล่ะกัน...

 

            “จงอิน !”ฝีเท้าของร่างสูงหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงคุ้นเคยที่ดังอยู่ข้างหลังและพอเขาหันไปก็พบกับคยองซูที่วิ่งมาด้วยความเร็วสูง

 

คยองซู...ร่างสูงเอ่ยเรียกชื่อคนตัวเล็กๆเบาแล้วขมวดคิ้วมุ่ยอย่างไม่เข้าใจ นายมาที่นี่ทำไม ?

 

ก็มาห้ามนายก่อนที่นายจะทำอะไรบ้าๆยังไงล่ะร่างเล็กบอกพร้อมเอื้อมมือไปดึงแขนของคนที่ตัวเองรักไว้แน่นแล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังด้วยความเป็นห่วงว่า จงอินอย่าเข้าไปเลยนะ มันอันตราย !”

 

“…”

 

ฉันไม่อยากเสียนายไปเพราะนายต้องทำตามคำสั่งของไอ้พี่ชายเฮงซวยของนายหรอกนะ !”คยองซูพูดเสียงดังแล้วขยุ้มแขนเสื้อของจงอินจนมันยับยู่ยี่ไปหมด ขอร้องล่ะจงอิน อย่าเข้าไปเลย ฉันไม่อยากให้นายเป็นอะไรไป

 

คยองซู...ขอบคุณสำหรับความห่วงใยนะร่างสูงพูดพร้อมรอยยิ้มก่อนจะยกมือขึ้นมาจับมือคนที่เขารักไว้แน่นเป็นเชิงบอกให้อีกฝ่ายปลดห่วงซะเถอะ แต่ไม่ว่ายังไงฉันก็จะเข้าไปข้างในนั้นอยู่ดี

 

จงอิน !”

 

อย่ากังวลไปเลย ฉันจะกลับลงมาหานายแน่นอน

 

แต่ว่า...

 

ฉันรักนายนะ แล้วเจอกันจงอินสรุปให้เสร็จสรรพก่อนจะเดินจากไปโดยไม่ลืมกดจูบลงบนหน้าผากของคยองซูด้วยความรักใคร่และถึงแม้มันจะทำให้เขารู้สึกดีขึ้นแต่มันก็ไม่อาจจะปลดความกังวลลงได้เลย สิ่งเดียวที่เขาทำได้ในตอนนี้คือภาวนาขอให้คนที่เขารักกลับมาได้อย่างปลอดภัย

 

เพราะถ้าจงอินเป็นอะไร ไปเขาก็คงอยู่บนโลกนี้ต่อไปไม่ได้เช่นกัน...

 

            จงอินอ่า...กลับมาให้ได้นะ...

 

ตึก !

 

            “คยองซูเจ้าของชื่อหันขวับไปมองผู้เรียกก่อนจะพบเข้ากับพี่น้องแวมไพร์และหมาป่าที่เดินทางมาดูผลการทดลองของตัวเองด้วยและนั้นทำให้แววตาที่เคยเศร้าสร้อยเปล่งปลั่งสีแดงออกมาด้วยความโกรธจัดระคนโมโหเล่นเอาลู่หานถึงกับผงะไปในทันที ฮะ...เฮ้ จะ...ใจเย็นก่อน

 

            “เย็นบ้าอะไรของนายล่ะ !!!!”

 

หมับ !

 

            “คยองซูควบคุมอารมณ์หน่อยสิ !”

 

อย่าเพิ่งโกรธกันแบบนี้สิคยองซู !”ชานยอลและจื่อเทาที่เข้ามาจับตัวของเขาไว้ได้ทันก่อนที่เขาจะกระโจนใส่ลู่หานพูดขึ้นมาพรางกระชับฝ่ามือทรงอำนาจเป็นการเพิ่มแรงกดดันไม่ให้หมาป่าโกรธจัดวิ่งเข้าไปทำร้ายพี่ชายตัวเองได้ แต่เมื่อเทียบกันแล้วดูเหมือนว่าเขากับน้องชายเองคงจะยื้อไว้ได้อีกไม่นานเพราะแรงโกรธของหมาป่ามันแรงกล้ากว่าพวกเขาเป็นเท่าตัว ใจเย็นๆก่อนน่า !”

 

            “จะให้เย็นได้ยังไง พวกนายบ้าหรือเปล่า !?”คยองซูคำรามลั่นอย่างโกรธจัดพรางตวัดสายตาดุดันไปจ้องหน้าลู่หานนิ่ง คิดว่าทำแบบนี้มันถูกต้องแล้วเหรอลู่หาน !?”

 

“…”

 

ส่งน้องชายตัวเองไปตายนี่ถือว่าเป็นการพิสูจน์ของพวกนายเหรอ !?”

 

...

 

บอกเขาไปทีสิว่าพวกนายไม่เห็นด้วย !”พอเห็นว่าทางเลือกมีไม่มากคยองซูเลยต้องหันไปหาแนวร่วมจากครอบครัวหมาป่าที่รายล้อมอยู่รอบตัวเขาแต่สิ่งที่ได้มามีเพียงความว่างเปล่าเท่านั้น ทำไมพวกนายเอาแต่เงียบล่ะพูดอะไรสักอย่างสิ

 

“…”

 

อยะ...อย่าบอกนะว่านี่ไม่ใช่แผนของลู่หานคนเดียวน้ำเสียงที่แผ่วลงและแววตาที่เบิกกว้างทำให้หัวใจของคยองซูกระตุกวูบเพราะเขาไม่คิดว่าครอบครัวของตัวเองจะทำร้ายจิตใจเขาแบบนี้ ทั้งๆที่บอกว่าให้อภัยแต่กลับใจร้ายร่วมมือกับพี่ชายสารเลวคนนี้ "พวกนายเห็นด้วยกับการพิสูจน์บ้าๆแบบนี้เหรอ !?”

 

            ขอโทษนะคยองซู...แบคฮยอนกล่าวขอโทษออกมาด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อยพรางหลุบตาต่ำราวกับว่าไม่กล้าสู้หน้าเพื่อนของตัวเอง แต่มันช่วยไม่ได้จริงๆ…”

 

            “ช่วยไม่ได้ ?”คยองซูทวนคำนั้นเสียงสูง มันไม่ใช่เหตุผลแก้ตัวเลยนะแบคฮยอน !”

 

            “ไม่เอาน่าคยองซู ตั้งสติหน่อยสิ

 

            “นายไม่ต้องมาพูดเลยอี้ชิง ! นายมันก็แย่ไม่ต่างจากลู่หานเหมือนกันนั้นแหละ เป็นพี่ชายซะเปล่าแต่กลับส่งน้องชายตัวเองไปตาย พวกนายคิดอะไรอยู่กันแน่ฉันถามหน่อยเถอะ นี่มันไม่ใช่บทพิสูจน์แล้วมั้ง มันน่าจะเป็นความสนุกของพวกนายมากกว่า !”

 

เพียะ !

 

            ทุกอย่างตกอยู่ในความสงบทันทีที่มินซอกสะบัดมือใส่หน้าของคยองซูเล่นเอาใบหน้าของเขาหันไปขวับทางอื่นโดยมีเลือดสีแดงฝาดขึ้นให้เห็นชัดเป็นรอยมือ น้องกลางค่อยๆหันกลับมามองพี่คนโตด้วยแววตาสลดลงซึ่งเจือไปด้วยความไม่เข้าใจ มินซอกไม่พูดอะไรเขาเพียงพยักหน้าให้จื่อเทาและชานยอลปล่อยเพื่อนเขาลงและนั้นมันทำให้ร่างของคยองซูทรุดฮวบลงไปกับพื้นอย่างคนหมดแรง

 

            เลิกบ้าสักทีนะคยองซู

 

            “…”

 

            “ฉันไม่ได้ใจดีแบบจงแด แต่ถ้าจงแดมาในตอนนี้เขาก็คงจะทำแบบเดียวกับที่ฉันทำกับนายมินซอกพูดพร้อมย่อตัวลงมานั่งคุยกับคยองซูด้วยน้ำเสียงราบเรียบระคนเป็นห่วง ฉันเข้าใจว่านายเป็นห่วงเขา แต่ขอให้รู้ไว้ว่าการที่พวกเราทำแบบนี้ไม่ได้มีเจตนาร้ายที่จะทำร้ายเขา

 

            “…”

 

            “มันคือการทดสอบที่ตัวเขาต้องฝ่าฟันมันไปให้ได้

 

            “…”

 

            “และมันจะดีต่อการเริ่มต้นใหม่ของพวกเราทั้งสองกลุ่ม...จบประโยคนั้นมินซอกก็ลุกขึ้นยืนเดินหนีไปยืนอยู่ข้างเซฮุนทันที และนั้นทำให้คนรักของเขาที่ยืนมองอยู่ต้องกลับเข้ามามีบทบาทในบทสนทนานี่อีกครั้งโดยที่เขาเลือกที่จะพูดให้กำลังใจด้วยน้ำเสียงปลอบประโลมแทน

 

            “อย่ากังวลไปคยองซูเจ้าของชื่อเงยหน้าขึ้นมาสบกับดวงตาสีหวานที่เจ้าของมันกำลังส่งยิ้มหวานให้กับเขาเป็นการปลอบโยน เขาต้องกลับออกมาแน่

 

            “…”

 

            “ฉันรับประกัน

 

            “ฉันไม่เชื่อคยองซูพูดเสียงแผ่วก่อนที่หยาดน้ำตาสีใสจะไหลมาคลอที่เบ้าตาหวานและรอได้ไม่ช้านานมันก็ทะลักออกมาโดยไม่แคร์สายตาใคร ฮึก นายเห็นความเชื่อใจของน้องชายเป็นแค่ของเล่นเหรอ ?

 

            “…”

 

มันไม่มีค่าสำหรับนายเลยเหรอลู่หาน ?คำพูดของคยองซูทำให้ลู่หานชะงักไปในทันที ความรู้สึกที่เขามีเริ่มส่งเสียงประท้วงว่าเขาทำเกินกว่าเหตุ แต่ว่าเขาไม่อาจจะแก้ไขอะไรได้เพราะถ้าทำแบบนั้นมันก็จะเสียเครดิตเขาหมด อีกอย่างกว่าจะทำให้ทุกคนยอมตกลงในแผนของเขาได้มันก็ไม่ใช่เรื่องง่าย

 

            แต่คำพูดของคนตรงหน้ามันกลับทำให้เขารู้สึกว่าเรื่องนี้มันอาจจะไม่ได้ง่ายกว่าที่เขาวางแผนไว้ซะแล้ว ราวกับว่าเขากำลังถูกกรีดด้วยมีดคมอาบยาพิษมันกำลังบั้นถอนชีวิตลงด้วยความผิดบาปที่ไม่อาจจะสำนึกได้แล้วในตอนนี้

 

            สิ่งเดียวที่ทำได้...

 

            ภาวนาขอให้เขารอดกลับมาล่ะกันนะสายลมเอ่ย เวลายิ่งเพิ่มความผิดบาป...

 

ด้านของจงอิน

 

            อยู่ไหนนะร่างสูงพยายามก้มมองหาดอกกุหลาบสีขาวที่น่าจะมีให้เห็นอยู่ในตอนนี้ แต่สิ่งที่มีให้พบก็มีแค่ทุ่งดอกกุหลาบสีฟ้าเท่านั้น หนำซ้ำยิ่งเดินเข้าไปลึกมากเท่าไหร่มันก็ยิ่งเพิ่มอันตรายแก่ตัวเขามากขึ้นไปเท่านั้น เพราะทุกคนรู้ดีถึงฤทธิ์ร้ายของมันว่าจะทำให้ประสาทนั้นสั่นคลอนราวกับเกิดแผ่นดินทลาย

 

            แต่ทุกคนก็ยังคงอยากจะได้มันเพราะมันสามารถรับคำร้องขอของเราไว้ได้ หนำซ้ำยังช่วยคลี่คลายปัญหาทั้งหมดนี่ได้อย่างรวดเร็วและนั้นคือความปรารถนาของจงอิน

 

            “หายากชะมัดเลยเขาถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายพรางหยุดเดินเป็นการหยุดพัก แต่แล้วพลันสายตาก็เหลือบไปเห็นสิ่งแปลกตาที่สวยงามนักเล่นเอาเขาไม่คิดจะรอช้ารีบตรงเข้าไปดึงเป้าหมายขึ้นมาทันที เจอแล้ว ในที่สุดก็เจอสักที

 

ฟึ่บ !

 

โอ๊ะ นี่มัน...แต่ความสุขมันอยู่ไม่ได้นานเพราะจงอินต้องรีบเก็บความดีใจนั้นไปเมื่อรับรู้ได้ว่าร่างกายของเขาได้ถูกพันธนาการด้วยดอกกุหลาบสีฟ้าแห่งมายาลวง และก็สมกับสมญานามนั้นเพราะทันทีมือของเขาสัมผัสภาพอันเลวร้ายนั้นก็แล่นเข้ามาบดบังสายตาในทันที ดะ...ดวงตาของฉัน ภาพพวกนี้มัน...บ้าจริง โดนพิษของมายาซะแล้วสิ

 

จงดำดิ่งสู่เหตุการณ์อันน่ากลัวJ สายลมเอ่ยนี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น....

 

ด้านของคยองซู

 

            บรรยากาศที่เริ่มเย็นลงเรื่อยๆเป็นสัญญาณว่าอีกไม่นานหุบเขานี่จะเลือนหายไปตามกาลเวลา และนั้นทำให้ทุกคนรับรู้ได้มนตราของดอกไม้มายาที่พ่นออกมาใส่พวกเขาให้หลงละเมอ ดีที่อี้ชิงเตรียมอย่าแก้มาด้วยเพราะงั้นตอนนี้ต่อให้อยู่ท่ามกลางดอกไม้สีฟ้าพวกนั้นพวกเขาก็จะปลอดภัย

 

            ไม่ตกลงไปในห้วงมายาแสนร้ายกาจนั้นอย่างแน่นอน

 

            แต่เพราะแบบนั้นแหละทำให้ความกังวลใจเริ่มเพิ่มขึ้นอย่างทวีคูณเพราะจงอิน น้องชายของพวกเขาไม่ได้มียาแก้พิษร้ายพวกนี้ และไม่รู้ว่าปานนี้เขาจะเป็นยังไงบ้าง

 

            “นานไปแล้วนะ อี้ชิงพูดพร้อมยกข้อมือขึ้นมาดูนาฬิกา เกือบสองชั่วโมงแล้วสิ

 

            เดียวก็กลับมา รอสักพักเถอะชานยอลบอกทุกคนเพื่อเป็นการให้กำลังใจ แต่ยิ่งดวงตะวันเริ่มไล่ต่ำลงไปหัวใจของพวกเขาก็เริ่มแย่ลง และใช่ ต่อให้เป็นคำพูดของใครก็ไม่อาจจะช่วยได้ แต่ถ้าเป็นคำพูดของอี้ฟานหรือจงแดก็อาจจะทำให้สถานการณ์ดีขึ้นก็ได้นะ ถ้าไม่ติดว่าทั้งสองคนไม่อยู่น่ะ แล้วนี่เมื่อไหร่อี้ฟานและจงแดจะกลับล่ะ ?

 

            “คงพรุ่งนี้ล่ะมั้งอี้ชิงตอบเสียงเรียบพรางนึกไปถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ที่ทำให้ทั้งสองคนต้องเดินทางไปหาครอบครัวของพวกเราทั้งสองฝ่ายเพื่อยอมรับและแก้ตัวในข้อกล่าวหาที่เกี่ยวกับเหตุการณ์แสนเลวร้ายที่เกิดขึ้น ซึ่งก็ไม่รู้ว่าจะถูกพิพากษายังไงบ้าง

 

            แต่ก็คงไม่ถึงกับต้องประหารชีวิตหรอกมั้ง

 

จงอิน กลับมาสักทีเถอะคยองซูเริ่มทุรนทุรายเพราะใจไม่ดีต่อให้มีมือท่านพี่อย่างจุนมยอนจับเอาไว้ก็ไม่อาจจะทำให้หัวใจดวงนี้คลายกังวล ฉันทนไม่ไหวแล้ว ฉันจะขึ้นไปตามหาเขา !”

 

ไม่ได้หรอกนะคยองซู มัน...

 

            “ฉันจะขึ้นไปดูเอง !”ยังไม่ทันที่จุนมยอนจะได้พูดจบ จู่ๆลู่หานก็โพล่งออกมาด้วยน้ำเสียงที่สุดจะทนเขาลุกขึ้นยืนพรางกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้นมาเพราะตั้งแต่ที่จงอินเข้าไปเขาก็ได้ใช้เวลาทบทวนตัวเองได้มากขึ้น และนั้นมันทำให้กำแพงที่เขาสร้างทลายลงสักที ฉันจะไปตามหาเขาให้เอง !”

 

            “ลู่หาน...แต่แบบนั้น...

 

            “มินซอกไม่เป็นไรเขาหันไปบอกคนหลังก่อนจะหันหลังเตรียมขึ้นไปบนเขาโดยไม่ลืมพูดความในใจออกมาโดยไม่กลัวเสียฟอร์มเลยสักนิด "น้องชายของฉันทั้งคน ฉันไม่ปล่อยให้มันตายก่อนได้ยินคำให้อภัยของฉันหรอกนะ !”

 

            “…”

 

            “ลองมันเป็นอะไรไปสิ ฉันจะโกรธมันไปชั่วชีวิตเลยคอยดู !”สายลมเอ่ย เลือดของความเป็นพี่ได้ตื่นขึ้นมาแล้ว...

 

###คุยกันตามประสาคนอ่านคนเขียน

ง้อวววววว มาอัพแล้วนะตัวเองงงงงงง ขออภัยที่มาอัพช้าเน้อ

เอาล้าวววว จงอินโดนแล้ววว แล้วแบบนี้ลู่หานจะไปช่วยทันไหม

ทำไมถึงคิดได้ช้าจังเลยล่ะค่ะคุณกวางงงงงงง

แล้วแบบจงอินจะเป็นยังไง อย่าลืมติดตามนะครัช !

อย่าลืมเม้น เม้น เม้น !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

Page River Pie

© themy
© themy  butter

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #452 fujikozung (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 29 มีนาคม 2558 / 22:13
    จงอินอย่าเป็นไรไปนะ พี่ลู่ที่เข้าไปตามจงอินก้เหมือนกัน

    แล้วอี้ฟานกะจงแดจะพิพากษายังไงเนี่ย
    #452
    0
  2. #422 ouyza (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 25 มีนาคม 2558 / 11:54
    น้องเอลม.3 เองเหรอ แต่งฟิคเก่งจัง เพ่ลู่กว่าจะให้อภัยน้องได้เนาะ แล้วเข้าไปตามจงอินจะช่วยน้องได้หรือเปล่า รอตอนต่อไป
    #422
    0
  3. #416 GG . (@somex_) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 24 มีนาคม 2558 / 19:57
    สาธุ เจ้าป่าเจ้าเขาช่วยจงงินด้วยเถิดด อย่าได้เป็นอะไรเลย -/- ไรท์เป็นไงบ้างอ่า แกทโอเคใช่มั้ยย สู้ๆน่า~
    #416
    1
    • #416-1 [12GODs ll POSEIDON]RIVER PIE (@nicharee-33) (จากตอนที่ 31)
      24 มีนาคม 2558 / 20:00
      เอ่อ...เอลเพิ่งอยู่ม.3ค่ะ ไม่มีแกทหรอกนะ^^
      มีแต่โอเน็ตค่า #ซึ่งโอเน็ตพาน้ำตาไหลพรากเลย
      #416-1
  4. #415 นี่EVEนะ (@evecassidonna) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 24 มีนาคม 2558 / 18:06
    น้ำตาไหลให้จงอินไม่รู้กี่รอบแล้วเนี่บ TT อ่านไปร้องไห้ไป เข้าใจคยองซูมากๆ ถ้าพี่อี้ฟานอยู่ปานนี้ เราว่าพี่แกต้องไปเป็นเพื่อนจงอินแน่ๆ
    #415
    0
  5. #414 leaderbeagle (@i-am-an-elf) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 24 มีนาคม 2558 / 16:58
    พี่ลู่แมนเว่อร์ 
    #414
    0