[FIC EXO] VAMPWOLF [KRISCHEN Ft.EXO]

  • 100% Rating

  • 5 Vote(s)

  • 16,068 Views

  • 531 Comments

  • 485 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    44

    Overall
    16,068

ตอนที่ 24 : ★VampWolf 22

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 651
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    1 ส.ค. 58

VampWolf 22

 

[ห้องนอนของอี้ฟาน]

           

จงแด…อี้ฟานเอ่ยเรียกชื่อคนตรงหน้าที่เชยตาขึ้นมามองเขา นัยน์ตาสีน้ำตาลหวานที่เขาชอบกำลังทอประกายแสงแห่งแววตาให้เขาได้เห็นและนั้นทำให้น้ำตามากมายเริ่มเอ่อล้นออกมาจากขอบตาของร่างสูง จากนั้นก็ร่วงหล่นลงมาที่ใบหน้าของร่างเล็กที่นอนอยู่บนเตียง ...ฮึก...

 

อี้ฟาน...

 

จงแด...จงแด...

 

            “ร้องไห้อีกแล้วร่างเล็กพูดด้วยรอยยิ้มก่อนจะยกมือที่ถูกกุมโดยคนตรงหน้าไปแตะที่แก้มของอีกฝ่ายเอาไว้ ขี้แยจังเลยนะนายน่ะ

 

            “พี่...พี่...ร่างสูงพูดอะไรไม่ออกเพราะความดีใจมันแทรกซึมจนแทบจะทะลักออกมา และนั้นทำให้เขาไม่รอช้าคว้าร่างเล็กขึ้นมากอดโดยลืมไปว่าจงแดเพิ่มจะฟื้นจากอาการบาดเจ็บ แต่ถึงแม้จะเจ็บจงแดก็ยอมเพราะตอนนี้เขาเองก็อยากจะสัมผัสอี้ฟานมากเช่นกัน ดีใจจริงๆ

 

            “ฉันก็ดีใจเหมือนกัน...ฮึก

 

            “จงแด...เมื่อกี้ยังว่าพี่ว่าขี้แยอยู่เลยนะอี้ฟานยิ้มขำหลังจากพบว่าร่างบางกำลังร้องไห้ นิ้วเรียวสวยยกขึ้นปาดน้ำตาให้คนในอ้อมกอดก่อนจะเปลี่ยนมาจูบซับเบาๆเป็นการปลอบประโลมแต่ยิ่งทำจงแดก็ยิ่งร้องไห้ ร้องหนักกว่าร่างสูงเสียอีก ไม่ร้องสิ อย่าร้องนะครับคนดีของพี่

 

            “ฮึก...ฉัน...ฉันน่ะ...

 

            “ชู่ว ไม่เป็นไรนะ จงแดไม่เป็นอะไรแล้ว

 

            “...ฮึก...

 

            “จงแดกลับมาหาพี่แล้วจริงๆ...ใช่ไหม ?มือหนาเลื่อนขึ้นมากุมใบหน้าเล็กไว้ในฝ่ามือ จงแดลากสายตามาสบกับอี้ฟานก่อนจะยิ้มให้ด้วยรอยยิ้มแห่งความดีใจระคนมีความสุข

 

            “ฉันกลับมาแล้ว กลับมาหาทุกคน

 

“…”

 

กลับมาหานาย ฉันกลับมาหานายแล้วไงอี้ฟานร่างเล็กยกมือขึ้นจับมือของร่างสูงที่กุมแก้มของเขาไว้ เขาเอียงใบหน้าจูบฝ่ามือนั้นเบาๆเป็นการแสดงความคิดถึงและห่วงหา จงแดกลับมาหาพี่อี้ฟานแล้วนะครับ

 

            “จงแดอ่า อย่าทิ้งพี่ไปอีกนะอีกครั้งที่ถูกดึงเข้าไปกอด อีกครั้งที่อี้ฟานสัมผัสได้ถึงไออุ่นภายในตัวของจงแด อีกครั้งที่หัวใจเต้นระรัวไม่เป็นส่ำและอีกครั้งที่ความสุขมันถาโถมเข้ามาหาอย่างที่ไม่เคยเป็นและนี่คือคำปฏิญาณว่าเขาจะไม่ปล่อยให้ความสุขนี่ล่องลอยหายไปอีก ถ้าทิ้งพี่ไปอีก พี่จะตามล่าจนตายกันไปข้างหนึ่งเลย

 

            “หึ ไม่ทิ้งไปหรอกเพราะตอนนี้ฉันยอมตกเป็นเหยื่อของนายแล้วยังไงล่ะ

 

            “จงแด...พี่จะไม่ยอมให้จากไปไหนอีกแล้ว

 

            “ฉันเองก็จะไม่ไปไหนเหมือนกัน ถึงแม้จะถูกผลักไสฉันก็จะอยู่กับนายวงแขนเล็กยกขึ้นกอดตอบอี้ฟานเอาไว้ราวกับต้องการจะฝั่งตัวเองลงกับร่างกายกำยำนี้ ไม่นานนักเขาก็หันไปมองผู้ถูกลืมที่อยู่เบื้องหลังของเขา แบคฮยอนอ่า

 

            “จงแด...! นายกลับมาแล้ว !”ทันทีที่จงแดเอ่ยขานชื่อ อี้ฟานก็ยอมผละออกไปเพื่อให้เพื่อนรักได้กอดกัน ดีใจจังเลย ฉันเป็นห่วงนายแทบบ้า !”

 

โทษทีนะ จะไม่ทำแบบนั้นแล้วล่ะ

 

ถ้าทำอีก ฉันจะไม่ให้อภัยจริงๆด้วยแบคฮยอนพูดเสียงงอนแล้วขยี้หัวเพื่อนรักตัวเอง จากนั้นประตูห้องนอนก็ถูกเปิดออกพร้อมกับที่ทุกคนในปราสาทกรูเข้ามาภายในห้องอย่างรวดเร็วดดยที่พวกเรายังไม่ทันได้ตั้งตัว

 

แอ๊ดดด !!!!!!

 

            “จงแดอ่า !”เหล่าบรรดาพี่ชายต่างสกุลพร้อมใจกันเรียกชื่อน้องชายลูกหัวหน้าเผ่าอย่างพร้อมเพรียงกันด้วยน้ำเสียงที่แสดงความน่าเหลือเชื่อออกมา ทั้งสามคนเดินเข้ามาทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงนอนก่อนจะโอบกอดน้องชายระคนพี่ชายผู้เป็นที่รักเอาไว้ด้วยความคิดถึง เจ้าน้องบ้า !”

 

            “มินซอก

 

            พวกเราเป็นห่วงนายแทบจะตายแล้วนะรู้ไหม !?”

 

            “จุนมยอน

 

            “พี่จงแด ! ดีใจจังเลยที่พี่กลับมาหาพวกเราแล้ว

 

            “เซฮุน

 

            “อย่าทำให้พวกเราเป็นห่วงนักสิ นายน่ะเป็นครอบครัวของพวกเรานะพี่ใหญ่พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยก่อนจะโยกหัวผู้เป็นน้องไปมาอย่างหยอกล้อ กลับมาก็ดีแล้ว

 

            “แต่ฉันยังสงสัยจู่แบคฮยอนก็แทรกขึ้นมา  นายกลับมาได้ยังไง ชะตาชีวิตของนายแทบจะดับไปแล้วนะ ฉันน่ะมองไม่เห็นทางรอดของนายเลยด้วยซ้ำ

 

            “อย่างงั้นเหรอ...ร่างเล็กผงะไปเล็กน้อยก่อนจะเล่าให้ฟัง ในตอนที่สิ้นหวังมีเสียงของใครบางคนดังขึ้นมาพร้อมยื่นข้อเสนอให้กับฉัน

 

“…”

 

จิตวิญญาณแห่งหมาป่านำทางให้ฉันได้กลับมาหาพวกนายเขาหลุบตาต่ำลงไปเล็กน้อยหลังจากพยายามรื้อฟื้นเรื่องราวภายใต้จิตสำนึกแห่งความเป็นและความตายให้ผลุดขึ้นมาก่อนจะเปลี่ยนทีท่ามายิ้มให้แล้วกล่าวขอบคุณทุกคน แต่ก็...ขอบคุณที่ยังรอฉันนะ

 

ไม่รอได้ยังไง พวกฉันไม่สิ้นหวังกับอะไรง่ายๆหรอกนะ

 

“….”

 

แม้ว่ามันจะใจหายมากก็ตาม แต่พวกเราก็ยังรอเพราะรู้ว่ายังไงนายก็ต้องกลับมาหาพวกเราแน่ๆ

 

            “มินซอก...ขอโทษนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำให้ใจหายหรือเป็นห่วงกันขนาดนี้จงแดกล่าวด้วยรอยยิ้มสำนึกผิด เขาก้มหัวเป็นการขอโทษบรรดาครอบครัวของตัวเองและเริ่มพูดคุยถึงเรื่องต่างมากมายที่เกิดขึ้นเว้นเรื่องเดียวที่ทุกคนไม่ยอมพูดถึงและไม่อยากจะพูดมัน

 

            เรื่องนั้นก็คือเรื่องของคยองซูกับจงอินยังไงล่ะ...

 

กึก !

 

            “เราควรบอกเขาเรื่องของคยองซูไหม ?จื่อเทาเอ่ยถามขึ้นมาหลังจากที่พาบรรดาพี่ๆเหล่าแวมไพร์ออกมาข้างนอกห้องนอนโดยไม่ลืมปิดประตูเอาไว้เพื่อป้องกันเสียงแทรกเข้าไปข้างในที่มีเหล่าหมู่มวลหมาป่าอยู่กันครบทีม เขาควรจะรับรู้เรื่องนั้น

 

            “มันก็จริงอย่างที่นายพูดนะจื่อเทาลู่หานบอกพร้อมถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน แต่ว่าตอนนี้คงไม่ใช่เวลาที่ดีนักหรอกนะ

 

            “…”

 

            “ฉันว่าอย่าเพิ่งเอาเรื่องไม่ดีใส่หัวจงแดเลยจะดีกว่านะอี้ชิงที่ยืนกอดอกพิงกำแพงอยู่เสนอความคิดขึ้นมา ให้เขาได้มีความสุขกับการที่ได้กลับมาก่อนเถอะ

 

            “นั้นสินะ...พวกเขาทั้งหมดเห็นด้วยพรางเหล่มองไปที่พี่ชายองค์โตสุดที่ยืนเงียบไม่ยอมพูดอะไรเลยทำให้น้องคนรองอย่างลู่หานต้องเดินไปแตะบ่าเขาเบาๆเป็นการเรียกสติให้กลับมา ดีใจจนสติหายเลยเหรออี้ฟาน ?

 

            หึ มันช่วยไม่ได้นินะ...

 

            รักจริงสินะคนนี้น่ะลู่หานยิ้มขำเล็กน้อยก่อนจะบีบไหล่เป็นการให้กำลังใจพี่ชายเบาๆ อย่าทำให้ตัวเองต้องเสียคนที่รักไปอีกนะอี้ฟาน

 

            “เข้าใจแล้ว ฉันน่ะ...ไม่ทันที่จะได้ตอบกลับ อยู่ดีๆประตูห้องก็ถูกเปิดพร้อมกับที่เหล่าบรรดาพี่ชายน้องชายหมาป่าทั้ง 4 ตนก้าวเดินออกมาหาคนรักของตนเอง

 

แอ๊ดดดด !

 

            “พวกเรากลับห้องกันเถอะเซฮุนบอกจื่อเทาแล้วกุมมือเขาไว้แน่น เข้าหาพี่จงแดสิอี้ฟาน พี่เขารอนายอยู่นะ

 

            “หมดเวลาของครอบครัวแล้วถึงเวลาที่คนรักอย่างนายจะได้ใช้เวลาร่วมกันกับเขาแล้วนะพอจุนมยอนพูดจบพวกเขาทั้งหมดก็เดินจากไปทันที ทิ้งให้อี้ฟานยืนอยู่ที่เดิมเป็นลำพัง ไม่นานนักเขาก็เดินเข้าไปในห้องซึ่งมีจงแดนั่งพิงหัวเตียงรออยู่แล้ว

 

            อี้ฟาน…”

 

            “จงแด...ยังเจ็บตรงไหนอยู่ไหม ?ร่างสูงถามพร้อมทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงตรงหน้าคนเพิ่งฟื้น ร่างเล็กส่ายหน้าเป็นเชิงบอกว่าตนนั้นไม่เป็นอะไรแล้ว แน่นะ ?

 

            “แน่สิ ไม่เจ็บแล้ว ไม่มีแผลแล้วด้วยถึงจะพูดแบบนั้นแต่อี้ฟานก็ดูเหมือนจะยังไม่ปล่อยวางความกังวล จงแดเลยเอื้อมมือไปแตะแก้มของร่างสูงก่อนจะยื่นหน้าไปฝังริมฝีปากลงกับพวงแก้มหนานุ่มของอีกฝ่ายเป็นการยืนยันคำพูด ฉันไม่เป็นอะไรแล้ว ปล่อยวางเถอะนะ

 

            “...ตอนที่ลมหายใจของจงแดชะงักไป หัวใจของพี่แทบจะหยุดเต้นตามเลยนะ พี่กลัว...กลัวว่าจงแดจะจากพี่ไป ถ้ามันเป็นแบบนั้นจริงๆพี่ก็ไม่รู้ว่าควรจะทำยังไง พี่เสียจงแดที่พี่รักไปไม่ได้จริงๆ...

 

            “...อี้ฟาน...ฉันเองก็หวาดกลัวไม่แพ้นาย

 

            “…”

 

            “ตอนที่รู้ว่าตัวเองต้องตายฉันเจ็บปวดมากจริงๆ มันเป็นความรู้สึกที่แปลกประหลาด มันทั้งเสียใจ เจ็บปวดและรวดร้าวราวกับว่าร่างกายนี้กำลังกลายเป็นแก้วใสที่เกิดรอยร้าวขนาดใหญ่และพร้อมจะแตกได้ทุกเมื่อ

 

            “…”

 

            “และพอความมืดเข้าครอบคลุมพร้อมกับที่ชะตาชีวิตใกล้สะบั้น วินาทีนั้นฉันหวาดกลัวมากที่จะต้องไปจากนาย กลัวมาก กลัวมากเหลือเกิน...แต่ก็ดีใจมากที่ได้กลับมาหานาย มันเป็นความสุขที่ฉันคงหาจากที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว

 

            “จงแดอ่า...

 

            อี้ฟาน สัมผัสของนายฉันยังจะได้รับมันอีกไหม ?ถ้อยคำที่ดูเหมือนชวนเชิญทำให้อี้ฟานยิ้มรับ เขาจูบซับน้ำตาของอีกฝ่ายที่ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัวอีกครั้งก่อนจะทาบทับริมฝีปากลงกับเรียวปากแสนหวานนั้น สอดลิ้นเข้าไปเกี่ยวกระหวัดควานเอาความหวานที่ไม่ได้รับมานานเข้ามาหาตัวเองและมอบความปรารถนาแห่งความสุขสมให้กับอีกฝ่าย

 

            ร่างสูงดึงร่างเล็กมากอดเอาไว้ก่อนจะโถมกายทับให้นอนราบลงไปกับเตียงอีกครั้งพรางบดขยี้ริมฝีปากนั้นให้บวมเจ่อด้วยความเร่าร้อนดั่งไฟเย็นของเขา และนั้นเป็นการเรียกเสียงหอบของจงแดได้เป็นอย่างดีเพราะตอนนี้ร่างกายของเขากำลังถูกปลุกเร้า

 

            “พี่จะไม่ปล่อยให้จงแดต้องเจอกับอันตรายอีกแล้ว ไม่มีวันอี้ฟานกระซิบข้างหูที่ขึ้นสีแดงระเรื่อก่อนจะขบกัดมันเพื่อเรียกเสียงครางหวานจากปากของจงแด ลากไล้ริมฝีปากไปตามลำคอระหงส์แล้วจบลงด้วยการทำร่องรอยแห่งรักเอาไว้

 

            “อื้อ ! อะ...อี้ฟาน แฮ่กร่างเล็กสะท้านเฮือกเป็นพักๆแล้วยกแขนขึ้นโอบรอบคอคนตรงหน้าอย่างเอาใจระคนออดอ้อนอย่างที่ไม่เคยทำ พูดสิ พูดคำนั้นอีกสิ คำที่นายชอบบอกให้ฉันฟัง

 

            “ได้สิครับ พี่จะบอกจงแดไปจนกว่าจะสิ้นลมหายใจอีกครั้งที่ถูกกระซิบบอกด้วยเสียงกระเส่า พี่รักจงแด พี่อี้ฟานรักน้องจงแดได้ยินไหมครับคนดีของพี่อี้ฟาน

 

            “อ๊ะ ! อ๊า...!”เพราะคำว่ารักที่มาพร้อมกับการถูกเร่งเร้าทำให้จงแดเผลอกระตุกเกร็งปล่อยน้ำรักใส่มืออี้ฟานทันทีที่เขาลวงมือเข้าไปสัมผัสส่วนที่อ่อนไหว อี้ฟานไม่รอช้าเขาเปลืองอาภรณ์ของคนใต้ร่างจนหมดก่อนจะทำให้วันเวลาที่เคยเดินอย่างรวดเร็วช้าลงจนหัวใจเต้นระรัว...

 

            พี่รักจงแดและจะรักแบบนี้ตลอดไปJสายลมเอ่ย...เวลาแห่งความสุขสมได้ถูกบัญญัติขึ้นแล้ว...

 

###คุยกันตามประสาคนอ่านคนเขียน

ง้อววว หวานไหมตอบสิตอบ55555

น่ารักชิมิล่า เราปล่อยให้ท่านรอคอยนานเลยทีเดียว

แต่มาอัพให้ฟินกันแล้วนะตัวเอง หวังว่าจะชอบกันนะครัช

ตอนหน้าจะเป็นยังไง อย่าลืมติดตามกันนะครัช !

อย่าลืมเม้น เม้น เม้น !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

Page River Pie

© themy
© themy  butter

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

9 ความคิดเห็น

  1. #443 Emim Kmy (@mimmyblacx) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 มีนาคม 2558 / 04:24
    แบคฮยอน ยานทิพย์ ขอร้องอย่าตายเลยนะ
    #443
    0
  2. #366 wawa-viva (@gor-gade) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2557 / 16:46
    ฟินนนนนนนนนนนนน~~~~ ว่าแต่จงอินกะโด้อยู่ไหน ??
    #366
    0
  3. #365 fujikozung (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2557 / 21:32
    จงแดฟื้นแล้วววววววว ดีใจจจจจจจจจจจจจจจจจจจจ

    อะไรจะหวานกันขนาดนั้น เพิ่งฟื้นมาเองนะ เดียวก็หลับยาวอีก 55555555555555555
    #365
    0
  4. #364 ouyza (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2557 / 11:01
    หวานจริงรอนะค่ะ
    #364
    0
  5. วันที่ 13 ธันวาคม 2557 / 10:17
    เจิมมม ><
    #363
    0
  6. #362 ♦BBCAMEL♦ (@13-mooddiememo) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2557 / 20:10
    ว๊ากกกก รอค่าาาา
    #362
    0
  7. #361 ♦BBCAMEL♦ (@13-mooddiememo) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2557 / 20:10
    อ๊ากกก รอค่าาาา
    #361
    0
  8. #359 WithYouForever (@bamcom5) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2557 / 09:24
    หวานนนนเวอร์ รอๆๆค่ะ
    #359
    0
  9. #358 Takieb (@takieb) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2557 / 21:59
    รอๆไรท์มาอัพต่อ
    #358
    0