[FIC EXO] VAMPWOLF [KRISCHEN Ft.EXO]

  • 100% Rating

  • 5 Vote(s)

  • 15,987 Views

  • 531 Comments

  • 488 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    70

    Overall
    15,987

ตอนที่ 23 : ★VampWolf 21

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 499
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    1 ส.ค. 58

VampWolf 21

 

[ห้องพักของแบคฮยอน]

 

            ภายในห้องนอนที่เงียบสงัดมีเพียงสองร่างพี่น้องเท่านั้นที่นั่งรับประทานอาหารอยู่ด้วยท่าทางเศร้าสร้อย นี่มันผ่านมาสามวันแล้วที่คยองซูหายไปและจงแดก็ยังไม่ฟื้นกลับมา ผู้เป็นน้องผู้มีญาณพิเศษไม่อาจจะมองเห็นเส้นชีวิตของใครได้เลยสักคน

 

            เฮ้อ...ทำไมถึงไม่มีภาพอะไรเลยนะ

 

            “แบคฮยอนอ่า....

 

            “มองไม่เห็นอะไรเลย ฉันจะเป็นบ้าตายแล้วนะ ทำไมพลังของฉันถึงไม่บ่งบอกอะไรให้ฉันได้รับรู้เลยล่ะ

 

            “คงยังไม่ถึงเวลาน่ะแบคฮยอน

 

            พวกเราต้องรอกันอีกนานแค่ไหนนะ...ตอนนี้พวกเขาทำได้เป็นเพียงแค่รอเวลาเท่านั้น

 

ทว่าราวกับฟ้ามีตาเปิดโอกาสให้เวลาแห่งการรอคอยใกล้จะสิ้นสุดลง เมื่อ...

 

กึก !

 

            “อ่า...พระเจ้าจู่ๆแบคฮยอนทิ้งช้อนในมือลงแล้วเลื่อนมือมากุมหัวตัวเอง ภาพเหตุการณ์บางอย่างแล่นเข้ามาจนรู้สึกปวดหนึบแบบแปลกๆเพราะการปวดหัวครั้งนี้มันไม่ใช่ความทรมานหรือเจ็บปวด หากแต่มันกลับเป็นความรู้สึกน่ายินดีและมีความสุข

 

            เรื่องราวแสนน่าประทับใจกำลังจะเริ่มต้นขึ้นใหม่อีกครั้ง แบคฮยอนเผยยิ้มกว้างแล้วหลับตาลงเพื่อมองภาพเหตุการณ์เหล่านั้นให้ชัดเจนมากขึ้น และนั้นทำให้พี่ชายต่างสกุลที่นั่งอยู่ข้างๆเอ่ยถามขึ้นมาด้วยความสงสัย

 

            เป็นอะไรไปแบคฮยอนอ่า ?

 

            “ฉันมองเห็น...

 

            “…”

 

            “ฉันมองเห็นภาพของจงแดแหละพี่จุนมยอน

 

            “จริงเหรอ !?”พี่ชายถามเสียงดังด้วยน้ำเสียงมีหวัง เขาเขยิบตัวเข้าไปหาน้องชายแล้วจับหัวไหล่แบคฮยอนไว้แน่นพรางออกแรงเขย่าเบาๆเป็นการคาดคั้นคำตอบ นายมองเห็นภาพอะไรแบคฮยอนอ่า บอกพี่มา บอกมาสิ เร็วๆเข้า

 

            “ใจเย็นๆจุนมยอน พี่ดีใจจนฉันเจ็บไหล่ไปหมดแล้ว

 

            “อะ...อ่า ขอโทษทีจุนมยอนกล่าวพร้อมผละมือออกแล้วนั่งมองคนตรงหน้าด้วยแววตาเปล่งประกาย พูดสิพูด

 

            “เส้นชะตาชีวิตของจงแดฟื้นสภาพแล้วล่ะ

 

            “…”

 

            “อีกไม่นานเขาก็จะกลับมาหาพวกเราและคงอยู่กับพวกเราตลอดไป

 

            “จริงเหรอ...

 

            “ฉันเคยโกหกพี่เหรอจุนมยอนJสายลมเอ่ย...ช่างเป็นข่าวที่น่ายินดี...

 

[ห้องนอนของอี้ฟาน]

 

            ห้องนอนที่เต็มไปด้วยความหม่นหมองระคนหดหู่ทำให้ใครๆก็ไม่ค่อยอยากจะย่างกายเข้ามาในนี้มากนักเพราะรู้ว่าถึงเข้ามาก็ไม่ได้ทำอะไรให้ดีขึ้น หนำซ้ำยังอาจจะได้รับความอึดอัดไปเต็มๆอีกต่างหากเพราะฉะนั้นที่แห่งนี้มีแค่ร่างสูงคนเดียวก็พอแล้วล่ะ...

 

            “เมื่อไหร่จะตื่นนะคนดีของพี่ร่างสูงถามเสียงเศร้าพรางบีบมือเล็กของอีกคนที่นอนแน่นิ่งเบาๆเป็นการให้กำลังใจให้อีกคนฟื้นขึ้นมาในเร็ววัน ความหวาดหวั่นไม่เคยจะทุเราลงเลยแม้แต่วันเดียว หนำซ้ำมันกลับเพิ่มขึ้นจนทำให้หัวใจของอี้ฟานเย็นเฉียบและแทบจะกลายเป็นน้ำแข็งแห่งความด้านชา

 

            ที่เป็นแบบนี้ก็เพราะว่าตอนนี้ไม่มีไออุ่นของคนรักให้เขาได้สัมผัสเลยน่ะสิ

 

            พี่คิดถึงเราจะตายแล้วนะจงแด...อีกครั้งที่ลมหายใจกระตุก อีกครั้งที่น้ำเสียงสั่นเครือ อีกครั้งที่หัวใจหยุดชะงักและอีกครั้งที่ความเจ็บปวดถาโถมเข้ามา ถึงแม้จะเป็นช่วงระยะเวลาสั้นๆแต่ก็ไม่มีใครรับประกันว่ามันจะเป็นแบบนี้ตลอดไป ความกลัวสูงสุดของอี้ฟานก็คือการที่มองเห็นลมหายใจของจงแดดับไปตลอดกาลยังไงล่ะ

 

            ตอนนี้เขาหวาดกลัวสิ่งนั้นมากจริงๆ

 

แอ๊ดดดด

 

            ขออนุญาตเข้ามานะอี้ฟานเสียงของใครบางคนเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับที่ประตูห้องนอนถูกเปิดออกอย่างกว้างขวาง

 

            “…”

 

            อี้ฟาน...ได้นอนหรือยัง ?เจ้าของชื่อหันไปมองคนถามที่เดินเข้ามาพร้อมน้องชายต่างสกุลของจงแด นัยน์ตาสีสวยหม่นหมองลงอย่างเห็นได้ชัดและทำได้เพียงแค่ส่ายหน้าโดยไม่พูดอะไร พี่ควรจะนอนพักบ้าง ถ้าจงแดตื่นมาพี่จะได้มีแรงคุยกับเขาไง

 

            “ถึงจะพูดแบบนั้นแต่ฉันก็ไปนอนไม่ได้อยู่ดี...

 

            “…อย่าโหมนักสิพี่ จงแดคงไม่ดีใจหรอกนะที่พี่เป็นแบบนี้น่ะน้องชายต่างสกุลเดินมาแตะบ่าของพี่ชายเบาๆแล้วเสมองร่างเล็กที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงที่บัดนี้มืออีกข้างถูกคนรักของเขายกไปกุม เซฮุนนา

 

            “พี่จงแด...ฟื้นสักทีสิ ทุกคนรอพี่อยู่นะ

 

            “…”

 

            “ทุกคนโดยเฉพาะอี้ฟาน...เซฮุนเงยหน้ามองอี้ฟานที่เหม่อมองเขาด้วยแววตาเลื่อนลอย ร่างโปร่งส่งยิ้มให้ก่อนจะเดินกลับมายืนข้างจื่อเทาตามเดิม อี้ฟาน ฝากพี่ฉันด้วยนะ เขาจะต้องฟื้นกลับมาหานายแน่ๆ

 

            “เซฮุน...

 

            “พี่จงแดไม่ยอมแพ้กับอะไรง่ายๆหรอก โดยเฉพาะ...

 

            “…”

 

            “โชคชะตาที่เล่นตลกกับพวกเราจื่อเทาบีบมือคนรักแน่นแล้วส่งยิ้มน้อยๆไปให้ เซฮุนยิ้มรับแล้วเสมองไปที่จงแดอีกครั้ง มันไม่ง่ายหรอกนะที่จะเห็นคนรักนอนแน่นิ่งแบบนี้ เพียงแค่ว่าตอนนี้จงแดมีคนที่รักเขามากกว่าเซฮุนแล้วก็เท่านั้น อีกอย่างตอนนี้เซฮุนเองก็เริ่มใช้ชีวิตใหม่กับจื่อเทาแล้วด้วย

 

            มันรู้สึกดีนะเมื่อเราได้รับความรักจากคนที่รักเราแทนที่จะไปไขว้คว้าความรักจากคนที่ไม่เคยรักเราในแบบนั้น พอคิดแบบนี้แล้วเขาก็รู้สึกว่าตัวเองเกิดมาโชคดีมากที่ได้มาเจอกับจื่อเทาที่ไม่เคยจะทอดทิ้งเขาเลยแม้แต่ครั้งเดียว...

 

            ขอบคุณนะเซฮุน

 

            “อืม งั้นฉันไปก่อนนะ ไปกันเถอะเทา

 

            “เข้าใจแล้ว อย่าฝืนตัวเองนักล่ะอี้ฟานนั้นคือคำพูดสุดท้ายก่อนที่พวกเขาจะเดินออกจากห้องนี้ไป ทิ้งให้อี้ฟานอยู่กับจงแดตามลำพังอีกครั้ง ร่างสูงมีกำลังใจขึ้นมาเล็กน้อยเพราะตอนแรกเซฮุนไม่ยอมให้เขาแตะจงแดเลย แต่ตอนนี้มันกลับกันจะเรียกว่าผลักไสให้มาเฝ้าจงแดตลอดเวลาเลยก็ว่าได้

 

            แน่นอนว่ามันเป็นอะไรที่ดีมากเลยล่ะนะ

 

            ได้ยินแล้วใช่ไหมครับจงแด

 

            “….”

 

            “มีคนรอการกลับมาของจงแดอยู่นะ

 

            “….”

 

            “เพราะงั้นเลิกนอนแล้วตื่นขึ้นมาหาพวกเราสักที...

 

            “…”

 

            “พวกเราจะได้อยู่ด้วยกันได้อย่างมีความสุขไงอี้ฟานทาบริมฝีปากลงกับหน้าผากมนที่เริ่มมีไออุ่นขึ้นมาอย่างน่าแปลกประหลาด อะไรกัน

 

กึก !

 

จงแด...ร่างสูงชะงักเล็กน้อยเมื่อผิวขาวซีดเริ่มมีน้ำมีนวลและผุดผ่องราวกับว่าเลือดในกายไหลเวียนดี บาดแผลที่เคยมีก็เริ่มจางหายไป รอยช้ำที่เคยได้รับก็แทบจะไม่เหลือให้ได้เห็น เรือนผมสีเคยมีสีอ่อนก็กลับเข้มขึ้นจนกลายเป็นสีใหม่ที่ดูแปลกตาทว่ากลับยังคงสีเดิมให้ได้เห็นอยู่

 

ก๊อกๆ !

 

            “ขะ...เข้ามาสิ !”อี้ฟานตะโกนบอกคนด้านนอกที่เคาะประตูรัวๆราวกับเร่งรีบ และพอได้ยินดังนั้นแบคฮยอนที่ยืนหอบอยู่ก็รีบเปิดประตูเข้ามาดูอาการของคนด้านใน แบคฮยอน

 

            “พระเจ้า อย่างที่คิดเลย

 

            “เกิดอะไรขึ้น ?

 

            “เส้นชีวิตของจงแดกำลังฟื้นตัวน่ะสิ

 

            “หมายความว่าไง ?

 

            “ก็หมายความว่าตงแดกำลังจะฟื้นคืนชีวิตกลับมาหาพวกเรายังไงล่ะแบคฮยอนบอกพร้อมรอยยิ้มแล้วกุมมืออีกข้างของร่างเล็กอีกคนไว้แน่น และใช่ ! คำพูดเมื่อกี้ของเขาทำให้อี้ฟานเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง

 

นายพูดจริงเหรอ ?

 

จริงสิ เรื่องแบบนี้ฉันไม่เอามาล้อเล่นให้เสียความหรอกนะ

 

“…”

 

เชื่อฉันสิอี้ฟาน จงแดกำลังจะกลับมาหาพวกเราแล้ว ฉันมองเห็นภาพของเขาเมื่อกี้นี้ยังไงล่ะ

 

เข้าใจแล้ว...ถึงแม้จะไม่ค่อยอยากเชื่อแต่เพื่อพิสูจน์ความจริงเขาได้เลยได้แต่ลูบหัวแล้วบีบมือของคนรักไว้แน่นพรางภาวนาในใจขอให้คำพูดของแบคฮยอนเป็นจริง

 

อย่าให้มันเป็นเพียงกลลวงที่เขาหวาดกลัวเลย เพราะถ้ามันเป็นแบบนั้นเขาคงจะต้องตรอมใจตายจริงๆเป็นแน่ หรือไม่อาจจะตอกลิ่มที่หัวใจเพื่อตายตามไปหาจงแดที่อาจจะรอเขาอยู่บนสวรรค์ก็เป็นได้

 

แต่ว่า...ฟ้าคงไม่ใจร้ายทำลายเขากับจงแดขนาดนั้นหรอกนะ...

 

ตื่นสิจงแด ตื่นขึ้นมาหาพวกเรา ถึงเวลาที่นายจะต้องกลับมาหาพวกเราแล้วนะเพื่อนบ้า !”แบคฮยอนเขย่าร่างเล็กเบาๆแล้วพูดด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง ไม่นานนักเปลือกตาที่หนักอึ้งของคนที่นอนหลับใหลมาสามวันเต็มก็เริ่มขยับและนั้นทำให้ทั้งสองคนเผยยิ้มกว้างออกมามากกว่าเดิม

 

จงแด...ตื่นได้แล้วนะ

 

....

 

พี่รอจงแดอยู่นะครับคนดีจบประโยคนั้นอี้ฟานก็ประทับริมฝีปากลงไปที่เรียวปากหวานที่เผยอออก และแล้วเวลาแห่งการรอคอยก็สิ้นสุดลงเมื่อเปลือกตาเลื่อนขึ้นมาสบสายตาของเจ้าของสัมผัสแสนหวานที่ค่อยๆผละริมฝีปากออกไปอย่างอ้อยอิ่ง จงแด...

 

“…”

 

ยินดีต้อนรับกลับมานะครับจงแดของพี่Jสายลมเอ่ย...ขอบคุณที่ทำให้เวลาแห่งการรอคอยจบลง...

 

###คุยกันตามประสาคนอ่านคนเขียน

ง้อวววว จงแดฟื้นคืนชีวิตแล้วนะเจ้าค่า

ต่อจากนี้ก็เตรียมเจอฉากฟินแบบเต็มแมกซ์ได้เลย !

ขออภัยที่ดองนานมาก อิเอลเพิ่งกลับจากเข้าค่ายและใกล้จะสอบกลางภาคแล้ว

เพราะงั้นเวลาแต่งเลยไม่ค่อยจะมี เดียวดองอีกอาทิตย์หนึ่งก็จะกลับมาแต่งได้เหมือนเดิมแล้ว

อย่าเพิ่งกันนะตัวเองงงงง และที่สำคัญ...

ฟอลอิเอลได้ที่ทวิต AEL_2543

อย่าลืม เม้น เม้น เม้น !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

Page River Pie

© themy
© themy  butter

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. #442 Emim Kmy (@mimmyblacx) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 มีนาคม 2558 / 04:18
    เดี่ยวๆๆๆๆ 5555555 น้องผึ่งจะฝื้นนะเว้ยแกรรรรรรรรร รีบอ่อ 55555
    #442
    0
  2. #360 คอเต่า (@oonunanoo) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2557 / 11:04
    เย้ จงแดกลับมาแล้ว
    #360
    0
  3. #357 Takieb (@takieb) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2557 / 21:42
    จงแดจะฟื้นแล้ว เย้ๆ การรอคอยสิ้นสุดลงแล้ว
    #357
    0
  4. #356 โมชิโมชิ. (@mmatchima) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2557 / 07:57
    การรอคอยสิ้นสุดแล้วน่ะอี้ฟาน
    #356
    0
  5. #355 ♦BBCAMEL♦ (@13-mooddiememo) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2557 / 17:04
    ว้ากกกกก ไรท์มาต่อแล้ววววว จงแดฟื้นแล้วอ่ะ ดีใจ TwT ละจงอินกะคยองซูหายไปไหนเนี่ย ตายกันจริงๆหรอ ;---;
    #355
    0
  6. #354 ♦BBCAMEL♦ (@13-mooddiememo) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2557 / 17:03
    ว้ากกกกก ไรท์มาต่อแล้ววววว จงแดฟื้นแล้วอ่ะ ดีใจ TwT ละจงอินกะคยองซูหายไปไหนเนี่ย ตายกันจริงๆหรอ ;---;
    #354
    0
  7. #353 fujikozung (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2557 / 13:52
    ต่อไปจะหวาน ไม่หลอกเราใช่มั้ย

    แล้วจงอินกับคยองหระ
    #353
    0