[FIC EXO] VAMPWOLF [KRISCHEN Ft.EXO]

  • 100% Rating

  • 5 Vote(s)

  • 16,061 Views

  • 531 Comments

  • 485 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    37

    Overall
    16,061

ตอนที่ 22 : ★VampWolf 20

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 650
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    1 ส.ค. 58

VampWolf 20

 

กึก !

 

            “ฟ้าหมองจัง…”อี้ฟานเงยหน้ามองนภาสีเทาที่มัวหมองราวกับจิตใจของเขา ไม่สิ ตอนนี้จิตใจของเขามัวหมองกว่านภาเยอะเพราะมันเต็มไปด้วยความเศร้าโศกเสียใจ ความอ้าวว่าง โดดเดี่ยวและความเจ็บปวดรวดร้าวที่พาเอาน้ำตาไหลออกมาได้ทุกเมื่อ

 

            เวลานี้อี้ฟานอ่อนแอมากจริงๆ

 

            เขากลายเป็นผู้ชายเปราะบางไปเสียแล้ว...

 

            จงแด...จงแด...จงแด...ร่างสูงเอาแต่พร่ำเพ้อชื่อของคนรักพรางทิ้งตัวลงนั่งอย่างคนเลื่อนลอยที่ไม่เหลือสติหรือความคิดใดๆให้อยู่กับเนื้อกับตัวแล้ว แววตาที่ไม่แสดงความรู้สึกออกมาทำให้เหล่าบรรดาน้องๆเริ่มหวาดหวั่นกับพี่ชายของตนเองที่อีกไม่นานก็จะกลายเป็นกษัตริย์แห่งรัตติกาลแล้ว

 

            แต่สภาพแบบนี้ จะยังรับรู้เรื่องอื่นๆได้อีกหรือเปล่านะ ?

 

สงสารอี้ฟานนะ เขาเหมือนคนจิตหลุดเลยชานยอลเอ่ยขึ้นมาแล้วจ้องมองไปที่อี้ฟานที่เอาแต่นั่งละเมอเพ้อเจ้อถึงคนไกลที่นอนแน่นิ่งอยู่ในห้องนอนของตนเอง ร่างสูงผู้เป็นเพื่อนอยากจะเข้าไปปลอบ แต่ก็ทำได้แค่เฝ้ามองอยู่ห่างๆเพราะตอนนี้อี้ฟานไม่อยากให้ใครเข้าไปหาเขาจริงๆ

 

เขาต้องการเวลาปรับตัว ถึงแม้ว่ามันจะทำให้คนอื่นๆเป็นห่วงเขามากก็ตาม แต่เขาก็ไม่พร้อมที่จะพูดคุยกับใครจริงๆ เขาแค่อยากให้ปาฏิหาริย์มีจริงก็เท่านั้น

 

ใช่เขาเหมือนมากจริงๆ

 

ไม่มีทางไหนที่เราจะช่วยเขาได้เลยเหรอลู่หาน ?

 

มันอาจจะมีทางแต่เราแค่หามันไม่เจอก็เป็นได้นะชานยอลลู่หานถอนหายใจออกมาแล้วหลับตาลงอย่างเหนื่อยใจเพราะตอนนี้เขาเองก็จนมุมแล้วจริงๆ ไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงต่อ รู้สึกเหมือนตัวเองทำผิดพลาดครั้งใหญ่ ทั้งๆที่นี่ก็ไม่ใช่ความผิดเขาไปเสียทั้งหมด อี้ชิงบอกว่าให้รอเวลา

 

รอเวลาที่จงแดจะกลับมาหรือว่ารอเวลาที่จงแดจะจากไปล่ะ ?

 

ก็ไม่รู้เหมือนกันล่ะนะ

 

“…”

 

เราต้องคิดในทางที่ดีเอาไว้ ฉันเชื่อว่าถ้าเรามีหวัง ปาฏิหาริย์ต้องมีจริงเสมอแหละน่าลู่หานพยายามพูดในสิ่งที่ดี ถึงแม้ว่าในใจตอนนี้จะหวาดหวั่นมากก็ตาม ก็ถ้าจงแดเป็นอะไรขึ้นมาล่ะก็นอกจากที่อี้ฟานจะตรอมใจแล้ว ครอบครัวของจงแดก็คงขย้ำตระกูลของพวกเขายับแน่ๆ

 

เป็นถึงลูกของหัวหน้าเผ่า และอีกไม่นานก็จะขึ้นเป็นจ่าฝูง ถ้าเกิดตายขึ้นมาพวกลูกสมุนก็ต้องเล่นพวกเขาเป็นอย่างแรกอยู่แล้วนี่มันเป็นเรื่องธรรมดาที่ใครๆก็รู้กัน

 

ถึงแม้ว่าพวกเขาจะไม่ใช่ฝ่ายลงมือ แต่คนที่ลงมือทำก็ขึ้นชื่อว่าเป็นน้องชายของพวกเขา เพราะงั้นไม่ต้องห่วงเลยพวกเขาต้องถูกขย้ำไปด้วยแน่นอน

 

แต่นั้นไม่ใช่ประเด็นที่น่าห่วงในตอนนี้หรอกนะ...

 

อยากรู้จังเลยนะชานยอลพูดขึ้นมาแล้วแหงนหน้าเมองท้องฟ้าที่มืดมนราวกับว่าฝนจะตกยังไงยังงั้น แต่ไม่ทันที่เขาจะได้พูดอะไรร่างเล็กข้างกายก็เอ่ยขัดขึ้นมาซะก่อน

 

อะไรเหรอชานยอล ?

 

อยากรู้ว่า...ระยะเวลาแห่งความทุกข์ระทมนี่เมื่อไหร่จะผ่านพ้นไปสักทีน่ะสิ

 

“…”

 

มันยาวนานเกินไปสำหรับพวกเรา

 

นั้นสินะ...จะว่าไปแล้ว...ความคิดบางอย่างแล่นเข้ามาในหัวของลู่หาน เขาเสมองไปที่ป่าแล้วหันกลับมามองหน้าของชานยอล เหมือนเราจะลืมไปนะว่าคยองซูหายไปกับจงอิน

 

จริงด้วย ! ปานนี้จะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้ !?”

 

ก่อนหน้านี้ฉันเหมือนจะได้กลิ่นเลือดของพวกเขา

 

“…”

 

เข้มข้นมากเลยล่ะ

 

อย่าบอกนะว่า...ชานยอลเว้นวรรคแล้วกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มันฝืดคอเหมือนกับความรู้สึกที่กระตุกวูบในตอนนี้ พวกเขาตายแล้วเหรอ ?

 

ฉันไม่แน่ใจ...

 

“…”

 

ช่วยไปตามหาพวกเขาให้หน่อยสิชานยอล

 

ฉันเหรอ ? อ่า ได้สิชานยอลรับคำแล้วเตรียมเดินจากไป หากแต่ฝีเท้าก็ต้องชะงักกึกเมื่อมินซอกและแบคฮยอนเดินเข้ามาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหม่นหมองราวกับว่าเพิ่งผ่านเหตุการณ์ที่แสนน่าสะเทือนใจมาหมาดๆ แบคฮยอนอ่า เป็นไรไปงั้นเหรอ ?

 

มินซอกทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ ?

 

...นายกำลังจะไปตามหาคยองซูและจงอินใช่ไหมชานยอลแบคฮยอนถามเสียงแผ่วแล้วค่อยๆลากสายตาเศร้าสร้อยไปมองหน้าคนรักพรางเดินไปซบอกร่างสูงอย่างคนอ่อนแรง ไม่ต้องไปแล้วล่ะ พวกฉันไปมาแล้ว

 

ว่าไงนะ !?”

 

ใช่ พวกฉันไปมาเมื่อเช้านี้น้ำเสียงของมินซอกทำให้ลู่หานเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ฝ่ามืออุ่นของมินซอกประสานเข้าที่มือของลู่หานที่บีบมือของเขาไว้แน่นราวกับให้กำลังใจทั้งๆที่ตัวเองยังตื่นตระหนกอยู่ ฉันตามกลิ่นของคยองซูไปจนถึงหน้าผาที่สูงชัน...

 

...

 

แต่ฉันหาพวกเขาไม่เจอหรอกนะ พบเพียงแค่คราบเลือดเท่านั้น...

 

หะ...หา ?

 

คราบเลือดสีแดงสดที่อยู่เบื้องล่างของผาหินนั้นยังไงล่ะ...จบประโยคนั้นมินซอกก็ยกมือขึ้นมาป้องปากกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้ทันที เพราเห็นแค่นั้นเขาก็สามารถจะรู้ได้ว่าตัวเขานั้นได้สูญเสียนอกชายร่วมพ่อไปเสียแล้ว หนำซ้ำยังช่วยอะไรไม่ได้เลยสักนิด พยายามหาร่างของคยองซูแล้วแต่หาเท่าไหร่ก็หาไปเจอ

 

เลยทำได้แค่ภาวนาขอให้ยังมีชีวิตรอดกลับมาหาพวกเขาทีเถอะ เขาไม่อยากจะสูญเสียใครไปเลยสักคน ไม่ว่าจะเป็นใครก็ไม่อยากจะสูญเสียไป มันเป็นอะไรที่น่าหดหู่ในเหลือเกิน

 

ไม่ต้องร้องนะ คยองซูไม่เป็นอะไรหรอก เขาอาจจะแค่หนีไปก็เป็นได้ นายมองไม่เห็นอะไรเลยงั้นเหรอแบคฮยอน ?

 

ไม่ ไม่เลยแบคฮยอนส่ายหน้า ฉันมองไม่เห็นอะไรเลยในตอนนี้ สิ่งที่รับรู้ได้คือเส้นชะตาชีวิตของจงแดและคยองซูที่สั่นคลอนจนน่าหวาดกลัว ทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากรอเวลาเท่านั้น

 

ทำไม ทำไม เวลาแห่งการรอคอยช่างยาวนานนักนะ...สายลมเอ่ย...พวกเขาเจ็บปวดเจียนตายแล้วล่ะ...

 

[ห้องนอนของเซฮุน]

 

            ยังเจ็บอยู่ไหม ?จื่อเทาถามคนตรงหน้าที่เอาแต่จ้องมองบาดแผลของตัวเองที่เต็มไปหมด มือหนาค่อยๆแตะลงบาดแผลพวกนั้นก่อนจะประทับจูบลงไปเป็นการปัดเป่าให้ความเจ็บนั้นหายไปโดยไม่รอฟังคำตอบของเจ้าของแผล เพี้ยงๆหายๆ เดียวแผลก็หายแล้วนะเซฮุนนา

 

            “…จื่อเทา...

 

            “หืม ?

 

            “ฉันทำร้ายนายมากมาย นายยังมาดูแลฉันอีกเหรอ ?เซฮุนถามพรางเงยหน้ามองอีกคนด้วยแววตาสำนึกผิด และนั้นทำให้จื่อเทาคลี่ยิ้มออกมาพร้อมแตะมือลงบนแก้มของคนที่เขาแอบรักมาตลอด ถึงจะถูกปฏิเสธมากี่ครั้งก็ยังคงวนเวียนอยู่ในชีวิตของเซฮุนต่อไปเพราเขาหวังว่าสักวันเซฮุนจะมองเห็นความรักที่เขามีต่อเซฮุน นายบ้าหรือเปล่า...

 

            “ฉันยอมบ้าเพื่อที่จะรักนายนะเซฮุนนา...

 

            “จื่อเทา...

 

            “นายอาจจะไม่สังเกต แต่ทุกครั้งฉันจะเข้ามาวนเวียนอยู่ในชีวิตของนายเสมอ ไม่ว่าจะตอนที่นายสุขหรือนายเศร้า ที่ฉันทำก็เพื่ออยากจะอยู่ในสายตาของนาย อยากให้นายยอมรับฉัน อยากเป็นคนสำคัญของนาย อยากเป็นทุกสิ่งของนายเหมือนที่นายเป็นทุกสิ่งของฉัน น้ำเสียงจริงจังของจื่อเทาทำให้เซฮุนต้องไตร่ตรองตัวเองอีกครั้งก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาแล้วเอื้อมมือไปจับมือของคนตรงหน้าที่แตะแก้มเขาเอาไว้

 

จื่อเทา...ขอบคุณนะที่อยู่เคียงข้างฉันมาตลอด

 

“…”

 

ขอโทษที่มองข้ามนายไป

 

“…”

 

ต่อจากนี้ไป เรามาเริ่มกันใหม่ได้ไหม ฉันน่ะ ไม่อยากจะเป็นภาระของนายอีกต่อไปแล้วนะร่างสูงยิ้มกว้างแล้วพยักหน้ารับ แต่ตอนนี้น่ะไม่ใช่เวลาจะมาทำซึ้งอะไรหรอกนะ เพราะปัญหาของพวกเราทั้งหมดยังไม่จบลง

 

ฉันรับข้อเสนอของนายนะ แต่ตอนนี้น่ะไม่มีอะไรดีไปกว่าการที่จงแดฟื้นคืนสู่พวกเราและอี้ฟานหรอกจริงไหม ?

 

นั้นสินะ...นี่คงเป็นบทเรียนครั้งสำคัญ

 

ไม่ต้องห่วงฉันจะอยู่ข้างนายตลอดไปเอง

 

ถ้านายทิ้งฉัน ฉันไม่ให้อภัยจริงๆด้วย

 

หึ ผมยินดีจะรับใช้และดูแลนายท่านเซฮุนไปตลอดชีวิตเลยล่ะขอรับJสายลมเอ่ย...ในความทุกข์ยังมีความสุขที่เริ่มต้นอยู่...

 

ฟึ่บ

 

สายหมอกหนาบดบังสิ่งที่ควรเห็นทำให้ทางเบื้องหน้ามืดมนอย่างที่ไม่เคยเป็นและนั้นมันทำให้คนที่มองไม่เห็น ต้องเดินต่อไปอย่างหวาดกลัวและสับสน จงแดเดินกอดตัวเองท่ามกลางความมืดที่ไร้ซึ่งแสงสว่างเขาเดินย่างก้าวต่อไปหาจุดหมาย แต่ไม่ว่าจะมองทางไหนมันก็เหมือนกับทางตาย

 

เพราะต่อให้หายตัวได้ก็ไม่อาจจะหลุดพ้นความมืดนี่เอย...

 

ตัวของฉันอยู่ที่ไหนกันนะ จงแดเอ่ยถามตัวเองพรางหยุดเดินแล้วกวาดตามองรอบตัวอย่างวิตก เขาเดินแบบนี้มาหลายวันแล้วแต่ก็ไม่อาจจะผ่านพ้นมันไปได้ ไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหนเพราะรอบข้างมันไม่เปิดทางออกให้กับเขาเลยสักทาง อี้ฟาน ฉันคิดถึงนาย นายอยู่ที่ไหนกันนะ ตอนนี้ฉันน่ะอ้างว่างเหลือเกิน

 

อยากกลับไปหรือเปล่าล่ะจงแดอ่า ?

 

สะ...เสียงใครน่ะ !’ ร่างเล็กถามลั่นอย่างสะดุ้งเพราะจู่ๆเสียงนั้นก็ดังขึ้นมาทำลายความเงียบงันหากแต่ไม่ปรากฏร่างของผู้ที่พูดที่ควรจะมีตัวตนให้เขาเห็น นายเป็นใครกัน ?

 

ฉันคือจิตวิญญาณหมาป่าที่อยู่ในตัวของนายยังไงล่ะ

 

จิตวิญญาณ ?

 

ใช่ แต่ตอนนี้มันไม่สำคัญนายมีเวลาไม่มากนะจงแดอ่า อยากจะกลับไปไหม ? อยากกลับไปหาทุกคนหรือเปล่า ? อยากกลับไปใช้ชีวิตกับอี้ฟานไหม ? หรือว่าอยากจะให้ตัวเองตายไปทั้งๆที่เป็นแบบนี้ ? คำถามที่ถูกยิงรัวทำให้จงแดสับสน แต่ถึงกระนั้นเขาก็ไม่ได้สับสนพอที่จะตอบไม่ได้

 

ก็ตอนนี้น่ะ เขารอเวลาของผู้ช่วยเหลืออยู่พอดีน่ะสิ

 

อยากกลับไป ได้โปรด พาฉันกลับไปหาเขาที !”

 

คำขอของเจ้า ข้าจะทำให้ตามที่ประสงค์Jสายลมเอ่ย...ชีวิตของเขากลับคืนมาแล้ว...

 

###คุยกันตามประสาคนอ่านคนเขียน

เป็นไงตอนนี้มึนชิมิล่า เราจะมาฟินตอนหน้าหรือน้ำตาแตกดีน้า

จงแดจะกลับมาแล้ววว แต่ว่าปัญหามันยังไม่จบเพียงเท่านี้

ก็เรื่องราวของเรื่องนี้มันยังไม่จบง่ายๆนี่ อย่าลืมติดตามนะฮ้าฟฟฟ

 

อย่าลืมเม้น เม้น เม้น !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

Page River Pie

© themy
© themy  butter

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

9 ความคิดเห็น

  1. #528 lakkee (@lakkee) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 18:46
    ขอบคุณ
    #528
    1
  2. #441 Emim Kmy (@mimmyblacx) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 มีนาคม 2558 / 04:12
    กริ๊ดดดดดด น้องฌอร์แดร์กลับมาล้าววววววววววว
    #441
    0
  3. #351 fujikozung (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2557 / 09:23
    จงแดจะกลับมาหาทุกคนแล้วใช่มั้ย ฮุนก็จะเริ่มต้นใหม่กับเทาแล้ว

    แต่คยองกะจงอินหระ เป็นไงบ้างงง
    #351
    0
  4. #350 mhatoom (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2557 / 14:09
    จงแดมาแล้วนะเฮีย ใจเย็นๆ
    #350
    0
  5. #349 chenchen_narak (@chenchen_narak) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2557 / 08:46
    จงแดจะกลับมาหาพี่ฟานแล้วก็ทุกคนแล้วนะ พี่ฟานอดทนอีกหน่อยนะ
    #349
    0
  6. #348 ♦BBCAMEL♦ (@13-mooddiememo) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2557 / 02:30
    กรี๊ดดดดดดด จงแดคัมแบ็ค ฮือออออ กลับมาซักที แงงงงง
    #348
    0
  7. #347 โมชิโมชิ. (@mmatchima) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2557 / 00:26
    อุปสรรคอะไรอีกน้าาาา รอค่ะ
    #347
    0
  8. #345 Takieb (@takieb) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 / 21:35
    รอๆ ไรท์มาอัพจ้า
    #345
    0
  9. #342 โมชิโมชิ. (@mmatchima) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 / 17:04
    อย่าพิสูจน์ความรักกันนานเกินนะคะไรท์ คนอ่านจะขาดใจ ไม่เอาแบบผ่านไปร้อยปีพันปีน่ะ
    #342
    0