[FIC EXO] VAMPWOLF [KRISCHEN Ft.EXO]

  • 100% Rating

  • 5 Vote(s)

  • 16,001 Views

  • 531 Comments

  • 487 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    84

    Overall
    16,001

ตอนที่ 12 : ★VampWolf 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 974
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    1 ส.ค. 58

VampWolf 10

            เส้นทางข้างหน้าเริ่มพร่ามัวเข้าไปทุกที ฝีเท้าที่เคยเร็วก็ลดลงมากจนกลายเป็นวิ่งเยาะๆหรืออาจจะเรียกได้ว่าวิ่งไปเดินไปเสียมากกว่า จงแดพยายามพยุงร่างสูงให้ก้าวต่อไปแต่ไม่วายต้องหยุดพักเพราะอี้ฟานเองก็เริ่มจะทนไม่ไหวแล้ว ผลลัพธ์ของกระสุนศักดิ์สิทธิ์นั้นมีอนุภาครุนแรง เมื่อโดนมันไปแล้วร่างกายของเขาจะค่อยๆสลายไปช้าๆจากด้านในและลามมาถึงด้านนอก

 

ตุ้บ !

 

            “แฮ่ก แฮ่ก แฮ่กอี้ฟานหอบหนักและกุมแขนของตัวเองเอาไว้ ท่อนแขนของเขากำลังกลายเป็นสีดำทีละนิดทีละน้อยและเริ่มไร้เรี่ยวแรงเต็มทนจนเขาหวั่นว่ามันอาจจะใช้การอะไรไม่ได้อีกเลย แต่เพื่อความปลอดภัยของอีกคนเขาจะต้องฮึดสู้ต่อไป จงแดไหวไหม ?

 

            “ยังจะมาห่วงฉันอีก ห่วงตัวเองก่อนเถอะน่า !”

 

            “ก็พี่น่ะ...

 

            “ไม่ต้องมาห่วงฉันหรอกจงแดบอกเสียงฉุนก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ นายควรห่วงตัวเองมากกว่าที่จะห่วงฉันนะ จะตายแลมิตายแลอยู่แล้วเนี้ย

 

            “แต่พี่ทำแบบนั้นไม่ได้หรอก จงแดสำคัญกว่าพี่นะอี้ฟานบอกพรางใช้มืออีกข้างลูบหัวอีกคนเบาๆ แต่จงแดกลับปัดมือนั้นออกแล้วเชยตามองเขาด้วยแววตาจริงจังเล่นเอาอี้ฟานถึงกับชะงักไปเล็กน้อย จงแด...

 

ปัง !

 

            “เฮ้ย !”ทั้งคู่อุทานลั่นเมื่อกระสุนศักดิ์สิทธิ์ลั่นผ่านเส้นผมจงแดไปไม่ถึง 5 เซน ส่งผลให้ปลายผมของจงแดแหว่งไปเล็กน้อยเพราะความเร็วแรงของมัน ซวยล่ะ มันมาแล้ว !”

 

            “รีบไปจับพวกมันมา !”

 

            “หาตัวยากจริงนะพวกแก !”

 

            “รีบวิ่งเร็วจงแด !”อี้ฟานกระตุกมือที่จับมือจงแดเอาไว้แล้วพาวิ่งหนีต่อไป พยายามรวบรวมแรงทั้งหมดไปที่ฝีเท้า ดีที่แรงยังเหลือเลยพอจะทิ้งระยะห่างไว้ได้มาก ทางที่ดีที่สุดคือการหนีขึ้นไปบนต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ไม่ไกลเสียเท่าไหร่นัก

 

ฟึ่บ !

 

            เหวอ...จงแดอุทานเล็กน้อยเมื่อถูกอุ้มในท่าเจ้าสาวโดยอี้ฟานที่พาเขาขึ้นมาบนต้นไม้สูงใหญ่ที่กิ่งก้านและใบสามารถอำพรางเราทั้งคู่ได้เป็นอย่างดี

 

            “เงียบไว้นะจงแด เราคงจะต้องอยู่บนนี้ไปสักพักอี้ฟานบอกแล้วดึงอีกคนให้มาอยู่ใกล้ๆตนเองพรางกวาดตามองหานักล่าที่อาจจะกำลังตามมาหรือเดินไปอีกทางแล้ว แต่จู่ๆจงแดก็พูดบางสิ่งออกมา บางสิ่งที่สามารถทำให้หัวใจของร่างสูงกระตุกได้เป็นอย่างดีเลยทีเดียว

 

อี้ฟาน ฉันว่าเราคงไม่รอดแล้วล่ะ มันไม่เหลือทางรอดให้ฉันได้เห็นแล้วพูดจบนัยน์ตาสีหวานก็หลุบต่ำลงทันทีราวกับกำลังหวาดหวั่นจริงๆ และใช่ พออี้ฟานเห็นอีกคนเป็นแบบนั้นเขาก็รีบตวัดแขนสวมกอดคนตัวเล็กไว้ราวกับว่าต้องการจะปลอบโยน

 

            “อย่าเพิ่งท้อสิจงแด พี่บอกแล้วไงว่าจงแดต้องรอด พี่ต้องทำให้จงแดรอดให้ได้ !” สายลมเอ่ย...ท่านทำให้หมาป่าหวาดกลัว

 

ณ ปราสาท

 

            ภายในปราสาทที่เงียบสงบ แต่บางคนอาจจะไม่สงบไปด้วย ฝีเท้าของเซฮุนที่เดินไปมาทำให้ทุกคนฟังเสียงนั้นเหมือนกับว่ากำลังฟังเสียงนาฬิกาเดิน น้องเล็กที่แสนจะกังวลไม่คิดจะหยุดเดินหรือลดความเป็นห่วงลงได้ เขายังคงเป็นห่วง เขายังคงกังวล และเขาก็ยังคง...

 

            เจ็บใจ...

 

            เจ็บใจที่ไม่อาจจะทำอะไรได้เลย นอกจาก...

 

            รอเวลาและโอกาสเท่านั้น !

 

            เซฮุนน่า เลิกเดินได้แล้วน่า ฉันชักจะปวดหัวแล้วนะคยองซูบอกแล้วดึงแขนอีกคนเอาไว้เป็นการห้ามปราม แต่น้องเล็กก็ไวกว่าสะบัดมือพี่ชายต่างสกุลทิ้งแล้วตวัดตามองด้วยนัยน์ตาที่แสดงความเกรี้ยวกราดอย่างชัดเจน

 

            พี่ไม่ห่วงพี่จงแดหรือไงคยองซู !? ปานนี้พี่จงแดจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้ !”

 

            “จงแดไม่เป็นอะไรหรอก คิดในแง่บวกไว้สิ

 

            “สถานการณ์แบบนี้ฉันคิดแบบนั้นไม่ได้หรอกนะ !”

 

            “แต่ไม่ว่ายังไงนายก็ต้องรอ รอจนกว่าเวลาจะมาถึง ! หรือไม่ ถ้าอยากให้เวลามาเร็วกว่านี้ก็คุกเข่าอ้อนวอนพี่ชายฉันสิคำพูดของจื่อเทาไม่ได้ทำให้เซฮุนเย็นลง เขาตวัดสายตามองร่างสูงอีกครั้งแล้วหันกลับมาหาลู่หานอีกรอบพรางสาวเท้าเข้าไปหาแล้วคุกเข่าลงตรงหน้าราวกับกำลังอ้อนวอน...

 

            เล่นเอาจื่อเทาถึงกับใบ้กิน

 

            ต้องทำขนาดนี้เลยเหรอ...ผู้ชายคนนั้นสำคัญกับนายขนาดนั้นเลยเหรอเซฮุน...

 

            “ออกไปตามหาเถอะได้โปรด ! อย่ามัวแต่นั่งนิ่งๆแบบนี้อีกเลย ขอร้องลู่หาน ขอร้องล่ะ ! จะให้ฉันหมอบกราบแทบเท้านายฉันก็ยอม ! ขอเพียงแค่ออกไปตามหาพี่จงแดเถอะ ฉันเป็นห่วงเขาแทบใจจะขาดอยู่แล้วนะ !”

 

            “เซฮุนน่า

 

            “เซฮุน...ใจเย็นๆก่อนนะ จงแดต้องปลอดภัย อี้ฟานจะต้องพาเขากลับมาได้แน่ ! อย่ากังวลไปเลยนะ พวกฉันเองก็จะออกไปตามหาเหมือนกัน ! เพราะตอนนี้กลิ่นเลือดของอี้ฟานไม่ได้อยู่ห่างจากที่นี่เท่าไหร่นัก อีกไม่นานก็คงเจอ !”ลู่หานบอกพรางฉายรอยยิ้มให้เซฮุนเพียงเล็กน้อยแล้วลูบบ่าอีกคนเบาๆเป็นเชิงให้กำลังใจ

 

            ลู่หาน จื่อเทา เราไปกันเถอะ ! ฝนซาลงแล้วกลิ่นของอี้ฟานกับจงแดชัดขึ้นมาจนพอจะรู้ตำแหน่งแล้วล่ะชานยอลพูดขึ้นมาหลังจากเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างอยู่นาน นัยน์สีแดงทั้งสามคู่วาวโรจน์ทันทีก่อนที่จะเลือนหายไปจากห้องนั่งเล่นแห่งนี้...

 

            ได้โปรด ช่วยเขากลับมาให้ได้นะ...

 

            “อย่าซีเรียสเลยเซฮุน ยังไงพวกเขาก็ต้องพากลับมาได้แน่มินซอกเผยยิ้มอ่อนโยนให้น้องชายได้เห็นแล้วเดินมาแตะไหล่อีกคนเอาไว้ ฉันเองก็รู้สึกผิดไม่ต่างจากนาย ผิดที่เราไม่สามารถทำอะไรได้เลยนอกจากนั่งรอเฉยๆเท่านั้น

 

            “ทำไมเราถึงออกไปช่วยด้วยไม่ได้ล่ะ ? ถ้าเราออกไปช่วยผมมั่นใจนะว่าเราต้องช่วยพี่จงแดกลับมาได้แน่เซฮุนหันไปถามพี่ใหญ่เสียงสงสัย แต่สิ่งที่ได้รับมาคือการส่ายหน้าไปมาก็พี่ชายแสนดี

 

            พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน...คงเป็นเพราะสายลมไม่ต้องการให้เราได้ช่วยล่ะมั้ง...

 

            สายลมเหตุใด...ท่านจึงปฏิเสธความช่วยเหลือของเรา...

 

ปึง !

 

            “ไปกันหมดแล้วสินะเจ้าพวกบ้านั้นเสียงเย้ยหยันของจงอินเรียกให้ทุกคนหันไปมองเขาที่เข้ามาใหม่หลังจากที่พวกพี่ๆออกไป ฝ่าเท้าของเขาเตะเข้าที่ขอบประตูเป็นการระบายอารมณ์ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมายิ้มเยาะให้กับเหล่าหมาป่าที่นั่งหน้าสลอนมองเขาอยู่หึ จะรอดกลับมาได้จริงๆน่ะเหรอ ? ท่าทางเจ้าพวกบ้านั้นยังคงไม่ตื่นจากความฝันสินะ

 

            “ทำไมนายถึงชอบแช่งคนอื่นจัง มีปัญหานักหรือไงจงอิน !?”  คยองซูเอ่ยถามพรางลุกขึ้นมองอีกฝ่ายด้วยสายตาคาดโทษ แต่สิ่งที่ได้รับมาคือการที่อีกฝ่ายหยักไหล่ให้แล้วเดินออกไปโดยไม่ลืมทิ้งท้ายว่า...

 

            ปัญหาน่ะมีหรือไม่มีมันก็เรื่องของฉันไม่เกี่ยวกับนาย ส่วนที่ถามว่าทำไมถึงชอบแช่งนักก็คงเป็นเพราะว่า...เขาเว้นระยะไว้เล็กน้อยก่อนจะกระตุกยิ้มออกมา ฉันไม่จำเป็นต้องใส่ใจในเรื่องที่ไม่ใช่ของตัวเองยังไงล่ะ

 

            “ไอ้จงอิน !!!!!”เซฮุนแทบปรี๊ดแตกแทนคยองซู เขาเตรียมพุ่งไปหาร่างสูงผิวคล้ำแต่ถูกบรรดาพี่ๆจับตัวไว้อีกครั้งและใช่ เมื่อมีโอกาสขนาดนี้ไม่แปลกถ้าจงอินจะชิ่งหนีไป... ไอ้สวะเอ๊ย ! มันไม่ตายดีแน่ ! พี่ทนมันได้ไงน่ะคยองซู !”

 

            “…”

 

            “สวะพันธุ์นั้นไม่ควรมีตัวตนบนเลยด้วยซ้ำ !”

 

            “ใช่สวะอย่างเขาไม่ควรอยู่บนโลกใบนี้…”คยองซูพูดเสียงเบาแล้วเหลือบมองไปที่ประตูก่อนจะถอนหายใจออกมา แต่ฉันก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรทำไมฉันถึงทนกับเขาได้มานานขนาดนี้

 

            “….”

 

            “คงเป็นเพราะเหตุผลบางอย่างก็ได้ล่ะมั้ง...สายลมเอ่ย หมาป่าตนนี้กำลังสับสน...

 

ภายในป่า

 

            หลายฝีเท้าย่ำก้าวอย่างสม่ำเสมอ ชานยอล จื่อเทาและลู่หานมุ่งหน้าตามกลิ่นหาพี่ชายตนเองและหมาป่าหนุ่มที่น่าจะอยู่ด้วยกัน เม็ดฝนที่ซาลงทำให้การตามหาไม่ได้ยากเย็นมากนักและหากต้องเจอกับนักล่าพวกเขาทั้งสามคนก็เอาชนะได้สบายๆอยู่แล้ว

 

            ไปทางซ้ายเลยชานยอล !”

 

            “รับทราบลู่หาน !”ชานยอลรับคำแล้วเบี่ยงตัววิ่งไปอีกทางตามที่อีกคนบอก กลิ่นของอี้ฟานไม่ไกลเท่าไหร่ น่าจะอยู่บนต้นไม้สินะ...นั้นคือเสียงที่ชานยอลคาดการณ์ แต่เขาทั้งสามก็ต้องหยุดชะงักทันทีที่ได้ยินเสียง...

 

ปัง !!!!!

 

            “เฮ้ย ! เสียงปืนนั้นหรือว่าจะเป็น...!”พี่น้องทั้งสามเบิกตากว้างเมื่อได้กลิ่นคาวเลือดอันแสนคุ้นเคยลอยมาตามสายลมที่โชยพัด ไม่ต้องรอให้มีใครสั่ง พวกเขาก็ออกตัววิ่งด้วยความเร็วสูงตามเสียงปืนที่ดังขึ้นมาเมื่อตะกี้และในใจก็ภาวนาขออย่าให้ใครเป็นอะไรไป...โดยเฉพาะราชาคนต่อไปอย่างอี้ฟาน...

           

อี้ฟานอดทนรอหน่อยนะ...

 

ด้านของจงแดและอี้ฟาน

 

            อึก !”อี้ฟานทรุดฮวบลงไปกับพื้นหลังจากถูกยิงที่แขนซ้ำอีกรอบและที่ขาขวาของเขา ร่างกายของเขาหนักอึ้งและเริ่มจะกลายเป็นสีดำอย่างรวดเร็วเล่นเอาจงแดถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกใจ ร่างเล็กพยายามจะเข้าไปช่วยแต่กลับถูกอีกฝ่ายผลักออกมาเหมือนไม่ต้องการให้เขาช่วยเหลือ หนีไปเถอะ ปล่อยพี่ไว้

 

            “ไม่ ! นายอย่ามาผลักไสฉันเลย นายจะตายแล้วนะเจ้าบ้า !”จงแดกัดริมฝีปากล่างแน่นบรรเทาความผิดที่ติดตัวเขาเต็มไปหมด ผิดที่เขาเอง ผิดที่เขาดื้อเองที่ทำให้เราทั้งสองคนต้องตกจากต้นไม้แล้วลงมาประจันหน้ากับพวกฮันเตอร์พอดี ผิดที่ทำให้อี้ฟานถูกยิงซ้ำอีกรอบหนึ่ง เขาไม่ได้ตั้งใจ เขาแค่อยากรีบไปจากที่นี่อยากจะพารอดไปให้ได้ทั้งสองคน...

 

            แต่ตอนนี้ไม่แน่อาจจะรอดไปได้แค่คนเดียวหรือไม่ก็ไม่รอดเลยสักคน...

 

อี้ฟาน...ได้โปรด ฉันขอร้องล่ะ ขอให้เรารอดไปด้วยกัน อย่าให้ฉันรอดแค่เพียงคนเดียวเลยน้ำเสียงวิงวอนของจงแดทำให้อี้ฟานต้องเม้มปากล่างแน่น ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรเขาถึงได้เป็นห่วงเด็กดื้อคนนี้มาขนาดนี้ มากจนไม่อาจจะตายไปก่อนได้...

 

            “จงแด...พี่ขอโทษนะ พี่ขอโทษ ไม่ต้องกลัวนะ พี่จะทำตามสัญญาที่ให้ไว้ ไม่ต้องกังวลไป พี่จะไม่ยอมตายจนกว่าจงแดจะปลอดภัยร่างสูงฝืนยิ้มหวานให้กับอีกคนเพื่อที่เขาจะได้ใจชื้นขึ้นมา แต่มันกลับทำให้จงแดสงสัยจนต้องเอ่ยถาม...

 

            “ทำไมถึงต้องทำเพื่อฉันขนาดนี้ด้วย...

 

            เหตุผลนั้นพี่ก็ไม่รู้...พี่รู้แค่พี่ปล่อยให้จงแดเป็นอะไรไปไม่ได้คำพูดปนน้ำเสียงห่วงใยทำให้จงแดต้องสลดอีกรอบ หัวใจดวงเล็กเต้นแรงไม่เป็นส่ำ แต่ก่อนที่จะได้ทำอะไรแขนขาวก็ถูกกระชากโดยนักล่าแสนน่ากลัวเสียแล้ว

 

            ล่ำลากันพอหรือยัง !? ฉันยืนฟังจนเบื่อแล้วนะเว้ย ! ถึงเวลาตายของแกแล้วไอ้แวมไพร์หน้าโง่ !”ฮันเตอร์หนุ่มคำรามลั่นก่อนจะยกปืนขึ้นมาเตรียมลั่นไกใส่อี้ฟานที่แทบจะไม่เหลือแรงให้ฮึด แวมไพร์หนุ่มหลับตาลงเตรียมรับชะตากรรม

 

ฉันไม่ยอมหรอกน่า !”หากแต่อีกคนกลับยังสู้ต่อปัดปืนนั้นออกแล้วกลายร่างเป็นสัตว์ใหญ่กระโจนขย้ำอีกฝ่ายจนเลือดสาดกระเซ็น !

 

จงแด !”

 

ฉัวะ !

 

            “อ๊ากกกก !!!!!!!!!!!!!”

 

            “Awuuu !!!!!!!”เสียงหอนและเสียงโอดครวญดังระงมไปทั่วทั้งป่า ร่างเล็กกลายกลับมาเป็นมนุษย์อีกครั้งโดยที่สภาพร่างกายไม่เหมือนเต็ม เลือดสีแดงสดรสน่าขยะแขยงเปรอะเปื้อนเต็มปากของเขาเช่นเดียวกับตามตัวที่มีโลหิตเลอะอยู่ นัยน์ตาสีสวยที่เปลี่ยนเป็นสีแดงกลับมาเป็นสีน้ำตาลอีกครั้งอย่างรวดเร็ว เลือดโสโครก...

 

            “จงแด...เป็นอะไรไหม ?อี้ฟานถามแล้วพยายามพยุงร่างตัวเองมากุมไหล่ของอีกคนที่กำลังทำสายตาเหม่อลอยใส่เขา และจู่ๆร่างเล็กก็ล้มลงไปโดยไม่มีสาเหตุ จงแด ! จงแด ! จงแดเป็นอะไร ฟื้นสิจงแด !”

 

ตึก !

 

            “อี้ฟาน ! ค่อยยังชั่วที่ยังอยู่ดีอยู่ !”เจ้าของชื่อหันขวับไปมองน้องชายทั้งสามที่โผล่หัวมาช่วยช้าเสียเหลือเกิน อย่าเพิ่งด่าฉันหรือว่าอะไรนะ !”

 

            “เรื่องนั้นเดียวค่อยเคลียร์ ! ตอนนี้พาจงแดไปหาอี้ชิงก่อนเถอะ !”

 

            “เวลานี่พี่ควรห่วงตัวเองก่อนไม่ใช่หรือไง ?จื่อเทาถามเสียงเรียบพรางปรายตามองจงแดที่อยู่ในอ้อมกอดของพี่ชายของเขา อยากจะช่วยมันก็อยาก อยากจะฆ่ามันก็อยาก เพราะจงแดคือมารหัวใจของเขา ! แต่ตอนนี้ทำแบบนั้นไม่ได้ยิ่งเห็นสายตาเป็นห่วงของพี่ชายตนเองเขาก็ยิ่งทำไม่ลง ทำได้แค่ถอนหายใจแล้วยื่นมือให้ความช่วยเหลือเท่านั้น ส่งจงแดมานี่สิ เดียวฉันพาไปเอง

 

            แต่ฉันอยาก...

 

            “แรงจะลุกพี่ยังไม่มีเลยอี้ฟาน ให้จื่อเทาอุ้มจงแดไปนั้นแหละ อย่ามามัวดื้อหน่อยเลยลู่หานบอกแล้วพยุงพี่ชายตัวเองขึ้นมา หิ้วปีกคนละข้างกับชานยอล อี้ฟานเหลือบมองร่างเล็กเล็กน้อยก่อนจะยอมส่งอีกคนไปให้น้องเล็ก

 

            “ช่วยหน่อยนะ...โลกทั้งใบมืดสนิททันทีที่กล่าวจบ....

 

            สายลมเอ่ย...ท่านกำลังทำให้มันยุ่งยาก....สุดท้ายแล้วทุกอย่างก็เป็นไปตามการคาดการณ์ของจันทรา...

 

###คุยกันตามประสาคนอ่านคนเขียน

โอยยยยย ดองไปนานมาก การบ้านเยอะ5555+

ยังไม่ลืมกันใช่ไหมเอ่ยยย ช่วงนี้เอลยุ่งมากเน้~

แต่สามารถไปกดดันเอลได้ที่เพจเอลนะคะ5555+

ฟินไม่ฟิน งงไม่งงเรื่องนี้เอลจะไม่ยุ่ง พลิกล็อคไหมอ่ะ

แทนที่น้องๆจะได้ช่วย แต่จงแดกลับจัดการคนเดียวซะเสร็จสรรพ#ชื่นชมแปป

แต่อะไรคือเหตุผลของจงอิน แล้วทำไมจงแดถึงสลบไป แล้วอี้ฟานจะรอดไหม ?

กรุณาติดตามตอนหน้า ! ฉากฟินตัวแตก งานหมาดื้ออ้อนแวมไพร์หนุ่มต้องมา !

อย่าลืมเม้น เม้น เม้น !!!!!!!
(เดียวนี้เม้นหายเยอะนะ งอล)

แล้วพบกันตอนหน้านะคะ !!!!

 

Page River Pie

© themy  butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

14 ความคิดเห็น

  1. #431 Emim Kmy (@mimmyblacx) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 มีนาคม 2558 / 18:21
    จื่อเทา!! มาเก็บนุ้งงุนดิ๊!
    #431
    0
  2. #385 ★the_pine★ (@shphpraiy-) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 มกราคม 2558 / 18:52
    จงอินดูไม่นับญาติกับใครเลยอ่ะ
    #385
    0
  3. #273 chenchen_narak (@chenchen_narak) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2557 / 07:08
    หมั่นไส้อิจงอินว่ะ!
    #273
    0
  4. #238 Kimvhyun (@nutsanee) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2557 / 22:57
    รอดแล้วทั้งคู่ แต่จะปลอดภัยกันไหมอ่า ทั้งสองคน

    คนนึงนิ่งแล้วสลบ อีกคนก็โดนยิง

    ติดตามมมคร้า ลุ้นๆๆ
    #238
    0
  5. #237 โมชิโมชิ. (@mmatchima) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2557 / 22:43
    ถ้าไรท์สปอยอย่างงั้นแสดงว่ารอด5555 สู้ๆค่ะไรท์
    #237
    0
  6. #236 fujikozung (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2557 / 21:51
    ในที่สุดทั้ง 2 คนก็ปลอดภัยแล้วววววว ถึงแม้จงแดจะสลบ คริสจะถูกยิงเพิ่มขึ้นไปอีกกก

    ขอให้ทั้ง 2 คนอย่าเป็นไรไปนะ ดูฮุนแล้วฮุนคงรักจงแดมากจริงๆๆๆๆ
    #236
    0
  7. #234 หมูอ้วน (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2557 / 12:21
    จงแดเป็นไรไป แล้วคริสจะรอดมั๊ย โอ๊ย ลุ้นอ่ะ
    #234
    0
  8. #233 wawa-viva (@gor-gade) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2557 / 11:04
    งืออ บอกเลยว่าค้างมากก กลับมาอัพต่อเร็วๆน้าา เป็นกำลังใจให้นะคะ 
    #233
    0
  9. #232 Eveลิงน้อย (@evecassidonna) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2557 / 19:45
    รออยู่เลยยยยยยย อยากอ่านล๊าววววววววว
    #232
    0
  10. #231 chenchen_narak (@chenchen_narak) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2557 / 23:40
    จงอินแม่ม...เดี๋ยวก็ฆ่าทิ้งซะเลยนิ!!
    #231
    0
  11. #230 หมูอ้วน (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2557 / 21:53
    อยากอ่านๆๆๆ เข้ามาดูทุกวันเลยน๊า
    #230
    0
  12. #229 Takieb (@takieb) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2557 / 21:14
    รออยู่น้า สู้ๆค่ะไรต์
    #229
    0
  13. #228 무지개 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2557 / 20:28
    มาต่อเถอะค่ะ ชั้นมารอพี่ที่หนาจอ(โทรสับ)ทึกวันเลย
    #228
    0
  14. #226 Jorumi (@gor-gade) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2557 / 18:23
    อยากอ่านแล๊วววว รออยู่นะค้าา เป็นกำลังใจให้คะ
    #226
    0