[SJ]* Soul Sarang ♥ เนื้อคู่..อยู่ไหนครับ? < Wonhyuk Kyumin>

ตอนที่ 17 : Soul Sarang : 15 : เนื้อคู่... อยู่นี่ครับ ^^ [EnD]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 313
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    28 พ.ค. 58








 

Siwon + Hyukjae

::
 Goodbye my Secretly Everlasting First Love ::

 

 


Soul Sarang : 15 : เนื้อคู่... อยู่นี่ครับ ^^

 

 








“อ้าว! สวัสดีครับคุณซีวอน ไหนพวกเด็กๆบอกว่าเสร็จงานแล้วไงครับ?”

 

 

“ก็เพราะเรื่องนี้แหละครับ เลยอยากจะขอคุยกับคุณฮยอกแจหน่อย”

 

 

“นั่นไง ว่าแล้วว่าตัวแสบต้องไปก่อเรื่องไว้แน่ ”

 

 

ซีวอนยิ้มเจื่อนให้อีกฝ่ายที่มาเปิดประตูให้แต่เช้า พลางนึกไปถึงครั้งล่าสุดที่เจอกันดูเหมือนว่าคนที่ก่อเรื่องเอาไว้น่าจะเป็นตัวเองมากกว่าคนตัวบางเจ้าของชื่อที่เอ่ยถึง

 

 

“ฮยอกแจยังไม่ลงมาเลย คุณซีวอนนั่งรอตรงนี้ก่อนแล้วกัน ขอตัวทำอาหารต่อก่อนแป๊บบบนึง” เจ้าของบ้านจับไหล่อีกคนให้นั่งลงบนโซฟากลางห้องก่อนจะวิ่งหายเข้าไปในครัว

 



 

ฝ่ายร่างสูงที่ออกจากบ้านมาแต่เช้าเพื่อมาหาคนตัวเล็กได้แต่นั่งกระสับกระส่าย ทั้งที่ใช้เวลาเตรียมใจมาหลายวันก็ยังทำตัวไม่ถูกอยู่ดี ตั้งแต่เห็นน้ำตาอีกคนในวันนั้นที่ทำให้ใจดวงโตหดเหลือเพียงดวงน้อยๆ มาดีขึ้นหน่อยก็หลังจากได้ลองเสี่ยงหยอดคำหวานใส่ไปเมื่อวาน

 
 

ตาคมกวาดมองไปรอบห้อง เคยมารับมาส่งก็หลายครั้งยังไม่เคยได้เข้ามาในบ้านซักที ดูเป็นบ้านเล็กๆแต่อบอุ่น เฟอร์นิเจอร์น้อยชิ้นถูกจัดวางอย่างเรียบง่าย ผิดกับตุ๊กตาขนนิ่มที่กระจายตัวอยู่ทั่วห้อง บ่งบอกความชอบของคนในบ้านอย่างชัดเจน บริเวณโต๊ะข้างทีวีตกแต่งด้วยตุ๊กตาขนาดเล็กปะปนกับกรอบรูปสีหวานเชิญชวนให้ใบหน้าได้รูปขยับเข้าไปดูใกล้ๆ

 
 

รูปถ่ายครอบครัว รูปเพื่อน รูปสมัยเด็ก รูปจบการศึกษา รอยยิ้มกว้างของคนในรูปเรียกรอยยิ้มจากคนมองได้กว้างไม่แพ้กัน

 
 

ไล่ดูไปเรื่อยจนสะดุดเข้ากับรูปหนึ่งที่เล็กเพียงครึ่งของใบอื่น ถูกเสียบเข้ามุมของกรอบไม้ที่มีรูปเด็กผู้ชาย 3 คนยืนเรียงกันในชุดนักศึกษา ซึ่งถึงไม่บอกก็พอเดาได้อยู่บ้างว่าคงไม่พ้น 3 ใน 4 หนุ่มแก๊งโซลซารังเป็นแน่ ส่วนรูปเล็กนั่นเป็นเด็กคนหนึ่งในชุดฮันบกสีชมพู กำลังนั่งเยียดขาไปกับพื้นและก้มหน้าง่วนอยู่กับการงับขนมปังก้อนโต

 

 
 

ความรู้สึกบางอย่างบอกให้ซีวอนเลิกดูรูปพวกนั้น แต่ใจกลับมองหาไปทั่ว และที่แปลกยิ่งไปอีกคือ... ซีวอนกำลังหาหนุ่มคนนี้ในชุดนักเรียน....

 

 



 

“คุณซีวอน ผมรบกวนปลุกไอตัวเล็กหน่อยสิ”

 

 

เจ้าของบ้านเดินออกมากะทันหันพร้อมตะหลิวในมือ ทำเอาคนที่ถือรูปค้างอยู่รีบใส่คืนที่เดิมอย่างเร็วสุดชีวิต

 

 

“อ๋อ.... รูปนั้นน่ารักนะ พอได้ของกินล่ะสงบเรียบร้อยเลย ทั้งที่วันนั้นทั้งวันทำเอาคนอื่นเค้าป่วนจะแย่”

 

 

“เอ่อ... คนนี้.....”

 

 

“ไอตัวเล็กไง ฮยอกแจน่ะ น่ารักกว่าตอนนี้เยอะใช่มั้ยล่ะ”

 

 

“.......”

 




 

“คุณซีวอน?”

 


 

“งั้นเดี๋ยวผมขึ้นไปปลุกให้นะครับ”

 





 

ร่างสูงเดินจากมาด้วยความสับสน ความรู้สึกประหลาดๆกำลังบอกว่านี่แหละคือสิ่งที่ตามหา แต่ลึกๆในอีกส่วนของใจกลับเถียงออกมาดังๆว่าไม่มีทางเป็นไปได้

 

 

ขายาวหยุดยืนที่ชั้นสองของบ้าน กวาดตามองรอบๆเพื่อหาที่หมายที่ต้องการ นึกโทษตัวเองที่ไม่ยอมถามมาก่อนว่าห้องไหนกันแน่

 

 

‘HJ

 
 

HJ = Hyukjae?  ป้ายนี้น่าจะใช่ มีหัวใจดวงเล็กน่ารักไปอีก

 

 

 


 

ก๊อกๆๆ

 

 

เงียบ....

 

 



 

ก๊อกๆๆๆ “ฮยอกแจ..”

 


 

เงียบ....

 

 

 



 

 

“อ้าว ทำไมลงมาเร็วจังล่ะ”

 
 

“คือ.. เคาะประตูแล้วแต่ฮยอกแจเค้าไม่ตอบน่ะครับ”

 
 

“เด็กคนนี้นี่ อ่ะนี่กุญแจนะ รบกวนคุณซีวอนอีกทีแล้วกัน” มือเรียวชูกุญแจดอกนึงจากกุญแจพวงใหญ่ ดอกที่มีสติ๊กเกอร์ติดว่า HJ

 

 



 

ร่างสูงกลับมาที่หน้าประตูอีกครั้ง ไม่ลืมที่จะเคาะเรียกอีก 2-3 หน ก่อนจะตัดสินใจใช้กุญแจที่ได้มาไขเข้าไป

 
 

ภายในห้องมืดๆแต่สัมผัสได้ว่ามีระเบียบเรียบร้อยพอสมควร ส่วนหนึ่งของเตียงอยู่ชิดหน้าต่างทำให้มองเห็นคนบนเตียงเลือนราง

มือยาวเอื้อมรูดม่านออกรับแสงแดดยามเช้า พาให้คนนอนอยู่ดิ้นกุกกัก เปลี่ยนเป็นนอนคว่ำหลบแสงแถมยังนอนขดเหลือตัวนิดเดียว

 




 

“อื้ออออ”

 
 

เสียงเล็ดลอดออกมาพอให้ได้ยิน กลุ่มผมสีน้ำตาลกระจายทั่วหมอนนุ่มที่มีใบหน้าฝังอยู่จนแทบมองไม่เห็น ชุดนอนสีฟ้าอ่อนเบาบางที่ดูจะใหญ่สำหรับคนใส่ไปเยอะ แต่ก็ไม่ได้ทำให้ปกปิดได้ดีนัก ชายเสื้อตรงเอวร่นขึ้นมาจนเห็นเอวขาวๆเนื่องมาจากท่าที่ทำอยู่ กางเกงขอบยางยืดที่ยืดสมชื่อถูกหัวเข่ารั้งลงไปนิดๆพาคนมองหายใจติดขัด

 

 

ความเป็นสุภาพบุรุษสั่งให้ตาคมรีบเสหลบไปทางอื่นอย่างช่วยไม่ได้ แม้รู้ดีว่าคนตรงหน้านี่เป็นบุรุษเช่นกันก็ตาม มือยาวยกขึ้นถูท้ายทอยตัวเองด้วยความเก้อเขิน นึกแปลกใจที่ตัดสินใจไม่ได้สักทีว่าควรจะปลุกคนตัวเล็กตามความตั้งใจแรกหรือจะคว้าผ้าห่มมาปกคลุมภาพล่อแหลมนั่นก่อนดี...

 

 

 

“ฮยอกแจ”

 

 

 

แม้ว่าต้นเสียงจะมาจากในห้องเดียวกันแล้วก็ตาม คนขี้เซาก็ยังคงเป็นคนขี้เซาอยู่ดี เปลือกตาบางนิ่งสนิทราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น คนขึ้นมาปลุกจึงจำเป็นต้องเลือกที่จะดึงผ้าห่มนิ่มขึ้นมาปิดร่างคนตรงหน้าไว้ก่อนเพื่อความสบายใจ

 
 

ร่างสูงทรุดนั่งตรงขอบเตียง อดไม่ได้ที่จะลอบมองร่างเล็กๆในท่าทางที่ยามปกติไม่ได้เห็น ส่วนใบหน้าที่โผล่มาแค่ข้างแก้มกับใบหู ให้นึกสงสัยว่าหายใจทางจมูกเหมือนคนทั่วไปหรือเปล่า

 


 

“ฮยอกแจ...”

 

 



 

“ทำไมถึงหลบหน้ากันล่ะ”

 

 


 

“คิดถึงตัวป่วนจะแย่แล้วนะ”

 


 

 

ฟึ่บ!

 



 

ซีวอนสะดุ้งสุดตัว เข้าใจว่าคนที่นอนหลับอยู่เกิดตื่นขึ้นมาทันประโยคแสนน่าอายนั่นพอดี แม้เมื่อวานจะพูดผ่านโทรศัพท์ไปบ้างแล้ว แต่การพูดต่อหน้าแบบนี้ก็ทำตัวไม่ถูกเหมือนกัน โชคดีที่หันไปเจอแค่คนตัวเล็กกำลังกอดรัดผ้าห่มแน่นขึ้นเท่านั้น

 

 

 

“ฟู่ววว  นี่... เมื่อกี๊ ตอนอยู่ข้างล่าง... มีเรื่องแปลกๆด้วยล่ะ ผมเห็นรูปคุณสมัยเรียน ที่แต่งฮันบกน่ะ เชื่อมั้ย... ผมเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าคนที่คาใจผมมาตลอดสิบกว่าปีเค้าใส่ฮันบกในวันนั้น...

 
 

“ตลกดีนะ ชอบ ทั้งๆที่จำอะไรเกี่ยวกับเค้าไม่ได้เลยด้วยซ้ำ จนตอนที่คุณถามว่าผมลืมเค้ารึยัง ผมอยากตอบว่าไม่อยากลืม ไม่รู้ว่าคิดถึงหรือไม่อยากให้งานคุณจบกันแน่” หึหึ เสียงหัวเราะหลุดมาเบาๆพร้อมริมฝีปากหยักที่ยกยิ้มกับตัวเอง

 
 

“ที่แปลกคือหลังจากเห็นรูปคุณแล้วผมกลับพยายามมองหารูปอื่นที่ชัดกว่านั้น รูปอะไรก็ตามที่จะบุตัวคุณได้ว่าอยู่โรงเรียนนั้น อยู่ที่นั่นเวลานั้น การ์ดข้อความ... ตุ๊กตาหมี... เป็นเรื่องตลกมากจริงๆ”

 

 









 

 

 

 

“พี่เท็ดดี้อยู่ในตู้เสื้อผ้า...”

 

 

 


 

น้ำเสียงอู้อี้จากการกดหน้าลงกับหมอนเอ่ยเบาๆทำลายความเงียบ พาให้อีกฝ่ายหันมองอย่างไม่เชื่อสายตา ขยับร่างเข้าไปใกล้เพื่อพิสูจน์ให้แน่ใจว่าคนขี้เซาไม่ได้นอนละเมอ

 

 

แรงกดทับข้างตัวทำเอาร่างน้อยสะดุ้งโหยง รีบเอ่ยปากละล่ำละลักก่อนแรงกดจะใกล้กว่านี้

 

 
 

“ตู้!! ตะ...ตู้เสื้อผ้าสีฟ้าตรงโน้น คุ..คุณซีวอนหยิบตุ๊กตาชั้นบนให้ฮยอกแจหน่อยสิ”

 
 

ร่างสูงชะงักกึก อยากถามใจจะขาดว่าตัวแสบตื่นมาตอนไหน แต่ตอนนี้สิ่งที่อยู่ในตู้ดูเหมือนจะน่าสนใจกว่าเยอะ

 
 

มือหนาเอื้อมเปิดตู้ด้วยใจระทึก ก่อนจะคว้าตุ๊กตาปริศนาตัวใหญ่ออกมายืนจ้อง

 

 






 

“ใช่พี่เท็ดดี้รึเปล่าคุณซีวอน” นานจนคนนอนลุ้นอยู่ทนไม่ไหวต้องเอ่ยถามอย่างกล้าๆกลัวๆ

 
 

คนถือตุ๊กตาหันมาตามเสียง พบคนที่นอนคุดคู้เมื่อครู่เปลี่ยนเป็นนอนหงายคลุมผ้าห่มจนมิดถึงจมูกรั้น รอยยิ้มประดับรอยบุ๋มข้างแก้มเด่นชัดขึ้นไปอีกด้วยความเอ็นดู

 


 

“ใช่รึเปล่าน้า~ พี่เท็ดดี้ของฮยอกแจไม่มีการ์ดซะด้วย”

 
 

“มันเปื่อยจนต้องทิ้งไปแล้วต่างหาก..” เสียงเล็กบ่นอุบ นึกหมั่นไส้นิดหน่อยที่อีกคนไม่พูดให้ชัดๆเข้าใจง่ายๆซักที

 
 

“งั้น.... การ์ดพี่เท็ดดี้เขียนว่าอะไรล่ะ” ไม่ได้อยากลีลาอะไรนัก อยากสรุปเคลียร์ให้ชัดจะแย่อยู่แล้ว ติดแค่คนตรงหน้านี่โดนแกล้งแล้วดันน่ารักเกินไป!

 




 

“ก็..... อะไรฟอร์ๆ เฟิร์สๆ เนี่ยแหละ” ความจริงนึกออกเท่านี้ก็น่าจะเติมประโยคได้แล้ว เดาว่าคนตัวเล็กไม่อยากพูดคำบางคำมากกว่า

 

 

ร่างสูงขยับเข้าใกล้อีกครั้ง ใบหน้าได้รูปค่อยๆก้มลง ลดระยะห่างระหว่างใบหน้าใสลงเรื่อยๆจนอีกฝ่ายหลับตาปี๋

 





 

“ฟอร์.... มาย.... เฟิร์ส......”

 




 

 

“เลิฟ?...”

 

 

ถ้อยคำย้ำชัดทีละคำช้าๆจนคำสุดท้าย ความเงียบหลอกล่อให้คนนอนปิดตาแน่นค่อยๆลืมตาขึ้นมอง

 

 

 

“นั่นแหละๆ งื้อ คุณซีวอนอย่าเข้ามา ฮยอกแจตัวเหม็น!!

 



 

ผ้าห่มผืนหนาถูกใช้เป็นเครื่องมือผลักดันอีกคนออกไป แรงน้อยนิดส่งผลให้ร่างหนาขยับถอยไปเพียงเล็กน้อย แต่ก็มากพอที่จะให้อีกคนมุดออกมาจากเตียงแล้ววิ่งตรงเข้าห้องน้ำด้วยความเร็วสูง

 

 

“ฮยอกแจจะอาบน้ำ คุณซีวอนลงไปรอข้างล่างก่อนนะ!

 

 

เสียงปิดประตูดังโครมมาพร้อมๆกับเสียงเล็กที่ตะโกนลอดออกมา คนขี้แกล้งนึกขำกับท่าทางลนลานของคนตัวเล็กเมื่อครู่ที่ไม่ว่าจะแกล้งกี่ครั้งต่อกี่ครั้งก็ได้รับปฏิกิริยาน่าสนใจแบบนี้เสมอ ตาคมมองและยิ้มให้กับพี่เท็ดดี้ในมือที่ตัวย้วยไปย้วยมาเพราะความเก่า อยากจะฟัดแรงๆเท่าความสุขที่มีแต่ก็กลัวจะขาดคามือซะก่อน เลยเลือกที่จะวางพี่เท็ดดี้ลงบนเตียงนุ่ม ก่อนจะหันหลังออกมาเพื่อลงไปรอด้านล่างตามที่อีกคนสั่งไว้

 

 

ซีวอนนึกขอบคุณตัวเองที่ทำอะไรชักช้าจนเดินไม่ทันจะพ้นห้องดีก็ดันได้ยินเสียงบางอย่างที่ดังแข่งกับเสียงน้ำกระทบพื้น เสียงเจ้าของห้องที่ตะโกนดังออกมาราวกับอยู่คนเดียว

 










 

“หายใจไม่ออก เขินจะตายอยู่แล้วววววว”

 

 

 





 

 

 

คนน่ารักอาบน้ำเสร็จเรียบร้อยตัวหอมฟุ้ง เสื้อยืดแขนยาวลายทางสีน้ำเงินขาวตรงอกมีลูกเล่นเป็นสมอเรือสไตล์กะลาสีกับกางเกงขาสั้นสีน้ำเงินเข้าชุดกัน ขาเรียวค่อยๆย่องเดินลงบันไดมาอย่างกล้าๆกลัวๆ

 

 

“ฮยอกแจ!

 

 

น้ำเสียงเจืออารมณ์ขุ่นคล้ายกับคุณแม่ที่ดุเรื่องการบ้านของลูกน้อยดังขึ้นกะทันหันจนคนฟังสะดุ้งโหยง รีบวิ่งมานั่งหน้าแป้นที่โต๊ะกินข้าวที่มีคนสองคนนั่งอยู่ก่อนแล้ว

 
 

คนนึงคือพี่อีทึกเจ้าของเสียงเมื่อครู่ กับอีกคนที่ขึ้นไปปลุกเค้าก่อนหน้านี้

 
 

“จ๋า” เสียงเล็กลากเสียงอ่อนหวาน หันหน้าโชว์รอยยิ้มกว้างอย่างออดอ้อนให้คนข้างๆ

 
 

“ไม่ต้องมาจ๋า กว่าจะลงมาได้ ปล่อยให้ซีวอนเค้ารอตั้งนานสองนาน แล้วนี่ไปก่อเรื่องอะไรไว้อีกก็ไม่รู้”

 

 

ร่างบางหน้ามุ่ย พี่ทึกไม่เข้าใจ! คนอย่างพี่ทึกไม่เคยเขินจนหน้าแดงหูแดงจนต้องรอให้เป็นปกติอย่างเค้าหรอก!

ปากแดงแอบขมุบขมิบ ก่อนจะหันไปตักข้าวเข้าปากคำโต

 

 

 

“เจ้าเด็กนี่.. ซีวอนอย่าใส่ใจเลยนะ มีเรื่องอะไรลองพูดๆกัน เผื่อมีอะไรที่พอช่วยได้บ้าง”

 


 

“คืออย่างนี้ครับ...” เมื่อคนตรงข้ามเปิดประเด็น ร่างสูงไม่รอช้า ดันจานข้าวไปด้านหน้าแล้วยกศอกขึ้นตั้งกับโต๊ะพร้อมมือที่ประสานกันอยู่ใต้คาง ท่าทางเหมือนนักธุรกิจเจรจาโปรเจ็คพันล้าน ฮยอกแจปฏิเสธไม่ได้เลยว่าดูดีกว่าพี่อีทึก 8 คนรวมกันซะอีก

 

 

“ผมอยากให้ทางโซลซารังปิดงานให้ดีกว่านี้ โดยผมมีข้อเสนออยู่ 2 ทางเลือก” ตาคมเหลือบมองคนตัวเล็กที่ดูก็รู้ว่าตั้งใจฟังมากแต่กลับทำเป็นก้มหน้าก้มตากินอยู่อย่างนั้น

 

 

“หนึ่ง ผมมีคนที่สนใจอยู่คนนึง คงจะดีถ้าทางโซลซารังจะช่วยให้เรารักกันได้....”

 

 

แค่กๆๆๆ คนร้อนตัวสำลักทันทีที่ได้ยิน มือเรียวรีบคว้าแก้วน้ำมาดื่มอั้กๆ

 

 

 

 

 

“หรือว่าสอง.. ช่วยให้รักแรกคนนั้น.... รักผม”

 

 

 

พรวดดดดดดดดดดดดด


น้ำเปล่าพรวดออกมาจากปากแดงๆนั่นเหมือนในละครเป๊ะ ยังดีที่ไม่โดนใครเข้า เดือดร้อนพี่ชายข้างๆต้องก้มหัวขอโทษแทนพร้อมดึงทิชชู่มาช่วยซับและยัดใส่มือเล็กเอาไว้เหมือนเด็กๆ

 



 

 

“โห ไม่เบาเลยนะเนี่ย แต่ว่าข้อสองไม่ยากไปหรอครับ ได้ข่าวว่าเรายังไม่รู้ว่ารักแรกของคุณเป็นใครเลยด้วยซ้ำ”

 

 

“ผมว่าน้องชายคุณอีทึกน่าจะรู้นะ”

 
 

ท่าทางกรุ้มกริ่มทำอีกฝ่ายเหลือกตาใส่ ปากยู่เชิดขึ้นเกือบติดจมูก ส่วนด้านล่างกำลังพยายามใช้ขาสั้นๆของตัวเองเขี่ยขาของคนน่าหมั่นไส้

 
 

แน่นอนว่ามันไม่ถึง... -__-

 

 
 

ร่างบางได้แต่นั่งฟึดฟัด ไม่รู้จะตอบโต้ยังไงได้ หันมาข้างๆก็เจอพี่ชายทำหน้ารอคำตอบอีก

 
 

ถ้าฮยอกแจแกล้งปวดท้องแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำพี่อีทึกจะเชื่อฮยอกแจมั้ย T^T

 



 

 

“..... รู้ก็ด้ะ....”

คำตอบส่งๆแบบไม่ตั้งใจทำเอาคนเป็นพี่ทำท่าจะซักต่อ แต่ก็โดนขัดจังหวะโดยคนที่ทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกนั่นแหละ

 

 

“ใครอ่....”

 
 

“ไม่รู้สิ! แต่พี่ทึกเตรียมตัวชมฮยอกแจได้เลย..”

 

 

 

 

ก็ถ้าจะรุกฮยอกแจแรงขนาดนี้.........

 
 

ยอมแล้วก็ได้....

 
 

(เพื่องานหรอกนะ จริงๆ) .//////.

 

 

 






 

 

“เพราะไม่ว่าจะเลือกทางไหน... ฮยอกแจก็คงทำสำเร็จอยู่ดีน่ะสิ”

 

 




 

 

 

-------- E n D -------

 

 

 















 

บทส่งท้าย

 
 

 

“รับนามบัตรด้วยคร้าบบบบ โซลซารังให้บริการตามหาเนื้อคู่ครับผม”

 

 

“เดินคนเดียวเหงาๆให้โซลซารังช่วยนะคร้าบบบบบ”

 

 

“อยากหาคู่มั้ยคร้าบบบ ติดต่อเรานะคร้าบบบบบบ”

 

 

 

 

 

 

“นี่ หาคู่ให้ได้ด้วยหรอ”

 
 

“ครับผม ขึ้นอยู่กับสเปคสาวที่ต้องการเลยครับ ^^

 
 

“แล้วถ้าผู้ชายตรงหน้าผมนี่ล่ะ ^_<

 




 

“ขอโทษนะ.. งานนี้ไม่รับ”

 
 

มือหนาคว้าเอวบางให้ขยับเข้าใกล้ อีกมือคว้านามบัตรจากมือผู้ชายแปลกหน้ากลับคืนมาพร้อมส่งสายตาไม่เป็นมิตรให้อย่างโจ่งแจ้ง เล่นเอาอีกฝ่ายเดินหนีแทบไม่ทัน

 

 

 

“คุณซีวอน นี่รายที่ 5 แล้วนะ! ไหนว่าจะมาดูเฉยๆไง อย่างนี้ฮยอกแจก็ไม่ได้งานกันพอดีสิ”

ร่างเล็กหันมาค้อนตาเขียว มีอย่างที่ไหนบอกว่าจะขอตามมาดูเฉยๆแต่เอาเข้าจริงกลับมาขวาง ห้ามนู่นห้ามนี่จนลูกค้าหนีกระเจิงไปหมดแล้ว

 

 

“โอ๋ๆ อย่าเพิ่งโกรธนะ ถ้าพวกนั้นไม่มาทำเจ้าชู้ ซีวอนก็ไม่ห้ามหรอก”

 

 

“งั้นคุณซีวอนต้องยืนนิ่งๆนะ ห้ามขวางฮยอกแจอีก” มือหนาที่ยกลูบผมนิ่มตกลงข้างตัวเมื่อคนตัวเล็กผละออกจากอ้อมแขนหันมายืนชี้นิ้วใส่

 

 

“ก็พวกนั้นเข้ามาจีบชัดๆเลยนี่ จะให้ซีวอนอยู่เฉยๆหรอครับ”

 

 

กลายเป็นภาพน่ารักๆเมื่อคนตัวโตต้องยืนง้อคนตัวเล็กที่ทำแก้มป่องเสียยกใหญ่ แขนหนาเกี่ยวแขนบางๆแกว่งไปมา เล่นเอาเพื่อนที่มาด้วยกันถึงกับเบือนหน้าเพราะทนความหวานไม่ไหว

 




 

คยูฮยอนกับซองมินเองก็ได้แจกนามบัตรเรียกความสนใจไปได้พอควร แม้จะมีแอบเขม่นลูกค้าของกันและกันอยู่บ้าง โดยเฉพาะพวกที่มาทำรุ่มร่ามเกินพอดี แต่ต่างฝ่ายก็ไม่ได้ออกตัวห้ามตรงๆแบบคู่แรก ออกไปทางใช้ปากจิกกัดเหมือนทุกทีมากกว่า

 

 

ทงเฮหันมองไปมา ทางซ้ายก็บรรยากาศมาคุเข่นฆ่าด้วยสายตาและคำพูด ทางขวาก็ประคบประหงม โดนขู่ฟ่อๆก็ยังถึงเนื้อถึงตัวอย่างไม่กลัวฤทธิ์เจ้าลูกแมวซักนิด

 

 

ว่าแล้วก็อดทึ่งไม่ได้ คู่นึงค่อยๆแอบชอบกันมาตลอดเป็นสิบๆปี กับอีกคู่ที่ทิ้งความประทับใจตรึงคนๆนึงไว้ได้สิบกว่าปีเช่นกัน ว่าแล้วคนตัวเล็กก็นึกถึงคนที่อยากให้มาอยู่เป็นเพื่อนแก้เหงา ใบหน้าป่องๆของเด็กที่ชอบมาป้วนเปี้ยนใกล้ๆ คนที่มักจะติดเรียนเสมอช่วงที่เค้าต้องการตัว

 






 

“เราเหงาจะแย่แล้ว เมื่อไหร่จะเรียนจบซักทีเล่า! คิมคิบอม!

 

 

 

 

 

 

 

 


 FINAL END~*

 

 

= * = * = * = * = * = * = * = * = * = * = * =

Talk # 28/5/15

กราบขอบคุณมิตรรักแฟนฟิคเรื่องนี้ที่ติดตามมาตลอดปีครึ่ง (O_o)! รวมถึงแฟนใหม่ๆด้วยนะคะ

ถือว่าจบแล้วจริงๆ แต่ถ้ามีโอกาส โซลซารังอาจจะกลับมาในรูปแบบของตอนสเปเชียลแทน

เช่น สถานะของคยูมิน อนาคตของคิเฮ ความหวานของวอนฮยอก รวมไปถึงจุดกำเนิดโซลซารังทีม ประมาณนั้น

หรืออาจจะไปอยู่ในรวมเล่มค่ะ ^^ (กะว่าราคาไม่เกิน 300 ซึ่งตอนนี้ยังไม่มีคนสนใจเท่าไหร่อาจจะไม่ได้ทำ 555)

 

อยากกลับมาคุยกับทุกคนอีกเยอะๆๆเลย แต่คงต้องมีฟิคมาแลกใช่มั้ย T^T

สครีมส่งท้ายเรื่องนี้ที่แท็ก #โซลซารัง นะคะ

 

อีกเรื่องขอฝาก Short Fic ที่กำลังลง Namja Fanclub เผลอรัก..คุณแฟนบอย
หน้าหลัก http://my.dek-d.com/pumpkinvilla/writer/view.php?id=1132276 

และแฮชแท็ก #แฟนบอยน้องอึน ด้วยนะคะ

 

บะบายยยยยย

 

= * = * = * = * = * = * = * = * = * = * = * =

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

270 ความคิดเห็น

  1. #248 PP_ELF (@pare_mukuro6927) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2558 / 09:41
    ชอบมากๆเลยค่ะ จบสวยสุดอ่ะ
    #248
    0
  2. #237 ChovySilver (@chovysilver) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2558 / 20:00
    ไม่ได้เข้ามาอ่านซะนานเลย จบแล้วจริงหรอออออ
    น้องฮยอกน่ารัก ฮื่อออออออออออออออออออออ
    ขอบคุณไรท์ที่แต่งฟิคน่ารักๆ แบบนี้มาให้อ่านนะคะ 
    ไฟว์ติ้งค่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
    #237
    0
  3. #236 moo (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2558 / 22:57
    จบแล้ว ยังไม่อยากให้จบเลย ไรเตอร์แต่งสนุกมากๆค่ะ

    จะรอติดตามผลงานใหม่ๆนะคะ วอนฮยอกน่ารักมาก &#128521;&#128538;
    #236
    0
  4. #234 ohhihelloaloha (@saronkun) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2558 / 22:15
    โหยยย จบแล้วววว TAT เราจะรอสเปเชียลนะ คุณซีวอนน่ารักโพดดดดดดด ฮยอกแจก็มุมิเกินนนนนน ฮื่ออออออ
    #234
    0
  5. #233 walita_toei (@walita_toei) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2558 / 20:29
    จบแล้วหรอเนี่ยยยย
    #233
    0
  6. #232 PEPPERMINTORAL (@mint-mint128) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2558 / 20:09
    พูดตรงๆนะ ไม่รู้จะเม้นอะไรแล้ว มันเสียดายอ่ะ ใจหาย ้เราหลงรักเรื่องนี้มาก เป็นเรื่องแรกที่เราใจกล้าขอทำopv.ให้ เจอแต่อะไรที่น่ารักมากๆ(หมายถึงฮยอกหรอกไม่ใช่ไรท์เตอร์แบร่ๆ) คือฮยอกแจน่ารักมาก ซีวอนก็อบอุ่น เราทำใจไม่ทัน มันจบแล้วอ่าาาา อยากขโมยตัวฮยอกแจ ฮืออออออออ จะมีสเปหรือเล่มเราเอาหมด ขอเถอะนะๆๆๆๆ เหงาหงอยจะแย่ เรื่องนี้เป็นอีกเรื่องที่รักมาก ขอบคุณมากจริงๆที่ยอมเหนื่อยแต่งเรื่องนี้ออกมา สุดท้ายก็ติดตามๆๆๆๆนะ เป็นกำลังใจให้ สู้ๆ^^ ปล.แอบชอบส่งท้ายนะมี่แจกนามบัตร น่ารักมาก
    #232
    0
  7. #231 กะเฟ๋ (@i-love-you-na) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2558 / 19:11
    เจ้ามาอีกทีนี่แบบ เห้ย ทำไมจบแล้ว จบไวจัง TT เราชอบ สนุกก มีสเปอยอะๆน้าา
    #231
    0