นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

[SF TS9 DewAon] Kokoro-Kiseki "หัวใจและปาฏิหาริย์"

โดย ## Opawii ##

"Kokoro=หัวใจ" "Kiseki=ปาฏิหาริย์" จากเพลง "Kokoro-Kiseki" ของริน-เลน สู่ฟิคสั้นสุดซึ้ง By ##Opawii## ในคู่ดิวอ้น

ยอดวิวรวม

420

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


420

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


3
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  10 ม.ค. 57 / 20:05 น.
นิยาย [SF TS9 DewAon] Kokoro-Kiseki "лү"

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
:) Shalunla

 


ココロ・キセキ

“Kokoro*Kiseki”
"หัวใจ*ปาฏิหาริย์"

"หุ่นยนต์ที่นักวิทยาศาสตร์ผู้โดดเดี่ยวได้สร้างขึ้นมา
เป็นผลงานที่เรียกได้ว่า...ปาฏิหาริย์
ทว่ามันยังไม่สมบูรณ์
ยังมีอีกสิ่งหนึ่งที่ยังขาดไป
นั่นคือโปรแกรมที่เรียกว่า "โปรแกรมหัวใจ" นั่นเอง..."

---------------------------------

อย่าเพิ่งถามว่าทำไมไรท์ถึงขึ้นมาด้วยเพลงของโวคัลลอยด์สุดซึ้งเพลงนี้
เพราะว่า...งานนี้ไรท์จะมาเขียนฟิคตอนพิเศษให้อ่านกันอีกแล้วจ้าาา
เตรียมตัวซึ้งกันได้เลยยยยย






 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 10 ม.ค. 57 / 20:05


           นักวิทยาศาสตร์ผู้โดดเดี่ยวได้สร้างหุ่นยนต์ขึ้นมา....

           "อรุณสวัสดิ์..." 

           ผลงานนั้นมีชื่อว่า....

           "...ดิว"




           ........'ปาฏิหาริย์'


------------------------------------------

 

           “ศาสตราจารย์ครับ ตอนนี้เช้าแล้วนะครับ โปรดตื่นด้วยครับ!!"

           ฝึ่บ!!

           ผมเด้งตัวขึ้นสุดแรงทันทีเมื่อได้ยินเสียงทุ้มๆเตือนผมพร้อมตะโกนออกมาเสียงดังลั่นห้องแล็บว่า

           "เย้ยยย!! แล้วตอนนี้กี่โมงแล้ววะเนี่ย?"

           เสียงทุ้มๆตอบผมอย่างนิ่งเฉยเหมือนเคย

           "ขณะนี้เวลาเจ็ดโมงครับ"

           ผมเริ่มบิดขี้เกียจทันทีพร้อมเอ่ยออกมาว่า

           "อา...ฉันเพิ่งนอนไปไม่ถึงชั่วโมงเองนะเว้ย อยากจะนอนต่ออ่ะ =_="

           เสียงทุ้มนิ่งเฉยของ 'ดิว' หุ่นยนต์แอนดรอยด์ที่ผมพยายามสร้างขึ้นมาจนสำเร็จเตือนผมด้วย

    น้ำเสียงไร้อารมณ์

           "ถ้าคุณง่วง...นอนต่อเถอะครับ ตามข้อมูลที่รับมา มนุษย์จำเป็นต้องพักผ่อนให้เพียงพอนะครับ"

           ผมเถียงไอ้หุ่นยนต์สุดหล่อกลับไปอย่างไม่ยอมแพ้

           "ไม่ได้หรอกว่ะ...ฉันยังมีเรื่องนึงที่ต้องจัดการทำให้เสร็จ เรื่องนี้สำหรับนายโดยเฉพาะเลยนะ...ดิว"

           ไอ้ดิวเอาแก้วกาแฟมาวางบนโต๊ะให้ผม...แล้วถามผมอย่างเฉยเมย

           แก๊ง...

           "มันคืออะไรเหรอครับ...สิ่งที่คุณกำลังพยายามทำให้ผมน่ะ?"

           ผมตอบออกไปด้วยรอยยิ้ม

           "หัวใจของแกไงล่ะ...ไอ้ดิว"

           "หะ...?"

           "สิ่งเดียวที่ฉันยังทำให้แกไม่ได้...สิ่งเดียวที่ยังทำให้แกไม่สำเร็จ คือโปรแกรมที่เรียกว่า "หัวใจ" ยังไงล่ะ"

           นัยน์ตาสีดำสนิทส่งมาหาผมด้วยความสงสัยเต็มประดาพร้อมถามผมว่า

           "ผมจำเป็นต้องได้รับมันด้วยเหรอครับ...?"

           "อืม! ฉันอยากให้แกได้รู้ถึงความสุข...ความเศร้า ว่ามัน...เป็นสิ่งพิเศษมากขนาดไหน? มันจำเป็น

    มากแค่ไหนสำหรับแก...ถึงตอนนี้แกจะยังไม่เข้าใจ แต่ฉันเชื่อว่าซักวันแกต้องเข้าใจแน่นอน ฮะๆๆ ซักวันนึง...

    "ปาฏิหาริย์" ต้องเกิดขึ้นกับแกแน่ๆ เชื่อฉันสิ..."


           <Dew's>

           เขาพูดออกมาพลางหัวเราะอย่างร่าเริง....ในตอนนั้น

           แต่ตอนนี้....คุณไม่ได้อยู่ที่นี่อีกแล้ว...ศาสตราจารย์กรกฏ

           
สุดท้าย...แอนดรอยด์อย่างผมก็เหลือตัวคนเดียวจนได้....

           หนึ่งร้อยปีผ่านไป...ห้องแล็บที่เขาสร้างผมขึ้นมาเหลือเพียงซากตึกร้างและเครื่องคอมพิวเตอร์เท่านั้น

           แล้วตอนนั้น...เขาทำอะไรให้ผมกันนะ?

           สิ่งที่ศาสตราจารย์ทำให้ผมจนวาระสุดท้ายน่ะ....



           ตึง!!

           "แค่กๆๆ อะ...อึก!"

           เสียงหอบฮักของศาสตราจารย์ดังขึ้นจนผมต้องรีบวิ่งเข้าไปประคองพร้อมถามอาการทันที

           "ศาสตราจารย์ครับ!! เป็นอะไรไปครับ...ทำไมดูอาการไม่ดีแบบนั้นล่ะครับ?"

           เขาหันหน้าขึ้นมาฝืนยิ้มให้ผม...ผมไม่เข้าใจว่าเขายิ้มให้ผมทำไมในตอนนั้น? แล้วก็ตอบออกมาว่า

           "มะ...ไม่ ฉันไม่เป็นไรซักหน่อย ไอ้ดิว หะๆๆ...แค่ไอมากเกินไปแค่นั้นเองแหละน่า"

           และสายตาของผมก็เหลือบไปเห็น...สิ่งที่เรียกว่าเลือดเลอะมือของเขาอยู่ ผมก็ทำการวินิจฉัย

    อาการของเขาทันที

           "คุณมีเลือดไหลออกมา ในกรณีของมนุษย์ถือว่าผิดปกติครับ...อาการขาดเลือดของศาสตราจารย์

    อาจทำให้คุณเสียชีวิตจากอาการช็อคได้ครับ ดังนั้นคุณควรรีบรักษาตัวโดยเร็ว..."

          จู่ๆ เขาก็พุ่งเข้ามากอดผมแล้วเริ่ม...ร้องไห้ออกมา ผมได้แต่ถามคำถามนี้ออกมาด้วยความไม่เข้าใจ

           "ผมวินิจฉัยอะไรผิดพลาดไปเหรอครับ? คุณร้องไห้ทำไมเหรอ...?"

           ตอนนั้น...ผมไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาเป็นเลยแม้แต่น้อย และผมก็เผลอทำสิ่งที่ผมก็ไม่รู้ว่าคืออะไรไปเช่นกัน

    เมื่อผมผละร่างออกมาแล้วประคองใบหน้าของเขาเอาไว้และ...ประกบริมฝีปากเข้ากับปากของเขา....

           และพอผมผละร่างออกมาจริงๆ เขาก็พูดออกมาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ถึงการกระทำของผมเมื่อกี๊ว่า

           "อะ...ไอ้ดิว แกรู้มั้ยว่า...ไอ้เมื่อกี๊ที่แกทำกับฉันน่ะ มันเรียกว่า..."จูบ" คนที่จะทำแบบนี้น่ะ...มันมีแต่

    "คนรัก"...นะรู้มั้ย หืม?"

           แต่ตอนนั้น...ผมก็ยังไม่เข้าใจความรู้สึกของคำว่า "รัก" เลยแม้แต่น้อย....




           และตอนนี้...ผมก็ตัดสินใจเดินไปที่เครื่องคอมพิวเตอร์ที่ยังพอใช้ได้อยู่ เริ่มเชื่อมต่อตัวเองเข้ากับระบบ

    และเริ่มป้อนข้อมูลทันทีเพื่อทำการยืนยันตัวตนและสำรวจโปรแกรม "Kokoro" ที่ศาสตราจารย์ทุ่มเททั้งชีวิต

    พยายามสร้างมันขึ้นมาเพื่อผม

           ปิ๊บๆๆ

           'ทำการยืนยัน TS9AD Dew เรื่มทำการสำรวจโปรแกรม "Kokoro" '

           แต่แล้ว...

           'ระบบมีปัญหา มีไวรัสไม่ทราบที่มาในระบบ'

           เป็นไปไม่ได้หรอก!! ไวรัสพวกนี้ไม่มีทางที่จะเป็นปัญหากับระบบสแกนของเราหรอก ผมคือหุ่นยนต์

    แห่งปาฏิหาริย์ที่ศาสตราจารย์สร้างขึ้นมาเชียวนะ ศาสตราจารย์ที่ยอดเยี่ยมที่สุดของผม...

           ศาสตราจารย์กรกฏ...!!


           เมื่อผมเอามือสัมผัสหน้าจอ...ความทรงจำเมื่อร้อยปีก่อนก็เหมือนจะไหลย้อนเข้ามาหาผมอีกครั้ง...



           "...ว"

           "อะ...ไอ้ดิว..."

           เสียงแสนแหบโหยเรียกหาผม...เสียงของศาสตราจารย์...

           "โปรแกรม "Kokoro" อีกนิดเดียวมันจะเรียบร้อยแล้วนะ...ถึงตอนนี้มันจะยังไม่คืบหน้าก็เถอะนะ

    แต่...หลังจากที่ฉันตาย มันจะต้องสำเร็จแน่ ปาฏิหาริย์ต้องเกิดอย่างแน่นอน..."



           ข้อความที่ได้รับ...ต้นทางมาจาก...อนาคต!!


           อา...ฉันได้รับข้อความจากแกแล้วนะ ไอ้ดิว...

           ฉันอาจจะต้องทำเรื่องที่โหดร้าย คงต้องจากแกไปชั่วนิรันตร์...ขอโทษนะไอ้ดิว แต่ขอบอกอะไร

    สักอย่างก่อนฉันจะไปได้มั้ย.....?



 

ข อ บ คุ ณ แ ก ม า ก น ะ . . . . . 

 

           "อะ...อาาาาาา!!?"

           ทะ...ทำไมกัน...ทำไมน้ำตาไม่ยอมหยุดไหลเลยล่ะ?

           ทำไมร่างของผมถึงได้สั่นขนาดนี้?

           นี่คือ..."หัวใจ"ที่ผมต้องการมาตลอดงั้นเหรอ?


 

มหัศจรรย์...หัวใจ...หัวใจ...ช่างมหัศจรรย์

"ผมได้รู้วิธีการที่จะมีความสุข"

ความมหัศจรรย์ของหัวใจ...หัวใจ...มหัศจรรย์

"ผมได้รู้ถึงวิธีที่จะเศร้า"

หัวใจ...หัวใจ...มันไม่มีขอบเขต

"ทำไมมันช่างลึกล้ำและน่าพิศวงขนาดนี้!!?"


 


           ผมวิ่งออกมาจากซากห้องแล็บ วิ่งออกมาที่แท่นหินที่ฝังร่างของเขา ยืนมองซากตึกที่เกทับกันและ

    พร้อมที่จะพังทลายได้ทุกเวลา...พร้อมคิดในใจอย่างวุ่นวาย

           'ผมเริ่มที่จะเข้าใจถึงสาเหตุที่ผมเกิดมาแล้วล่ะ....การที่ต้องอยู่คนเดียวมันช่างเหงาเหลือเกิน....'




           ตอนนั้น....เขานั่งคุยกับผม...

           "อารยธรรมของมนุษย์อย่างฉันคงจะล่มสลาย ฉันรู้ว่าคงหยุดมันไม่ได้...แต่ฉันต้องการให้เพลงนี้

    ของแกอยู่บนโลกนี้ตลอดไปนะ..."

           ผมเถียงกลับไปนิดๆ

           "ในกรณีนี้ มนุษย์จะทำการดำรงเผ่าพันธุ์โดยยีนนี่ครับ..."

           "ก็จริงของแกนะ ที่คนอย่างฉันดำรงเผ่าพันธุ์อยู่ด้วยดีเอ็นเอน่ะ แต่แกรู้อะไรมั้ยไอ้ดิว?"

           "หืม!!"

           "บทเพลงน่ะ...เป็นสิ่งมหัศจรรย์ที่แบ่งปันให้แก่โลกนี้ คนที่จะสืบทอดบทเพลงนั่นคือแก...TS9AD Dew"

           "ผมไม่เข้าใจครับ....ศาสตราจารย์"

           "มันอาจจะฟังดูเกินจริงซักหน่อยนะ...แต่ขอพูดหน่อยนะเว้ย การที่ฉันมีแกอยู่ข้างๆแบบนี้ คงเป็น

    ความสุขอย่างเดียวที่ฉันมีมาตลอดก็ได้นะ คงเพราะฉันรู้สึกผ่อนคลายเพราะมีแกอยู่ก็ได้มั้ง ฮะๆๆ"

           ผมนั่งจ้องมองแผ่นกระดาษที่เขียนโน็ตเพลงเอาไว้ด้วยความไม่เข้าใจในขณะที่เขายื่นมือมาหาผมแล้ว

    พูดกับผมด้วยความอ่อนโยนว่า

           "เออ...ลมชักแรงแล้วล่ะ กลับแล็บกันเหอะ ไอ้ดิว"

           แต่ตอนนั้น...ผมยังไม่สามารถตอบสนองเขาได้ เขาเลยจับมือผมมั่นแล้วดึงร่างผมให้ยืนขึ้นและบ่นเบาๆ

           "หึๆๆ...ยังตอบสนองไม่เป็นสินะ...ไอ้ดิว"



           ตอนนี้ผมทำได้แค่ยื่นมือไปคว้าความว่างเปล่ากลางอากาศเท่านั้น...ไม่มีเขาให้จับมืออีกแล้ว...

           ผมไม่สามารถจับมือของเขาได้อีกแล้ว...ตอนนี้ผมสามารถพูดว่า "ไม่" กับคุณได้แล้วนะครับ....

           วันเวลาเหล่านั้นที่ผมมีกับเขา...ทุกๆความทรงจำที่อยู่ในหัวใจ มันกำลังผลิบานออกมา....


           ตอนนี้ผมสามารถพูดได้แล้ว คำพูดที่ผมเก็บเอาไว้...ผมจะส่งมันไปให้ถึงคุณเอง!!!




 

"ขอบคุณนะครับ...ที่ทำให้ผมได้เกิดมาอยู่บนโลกใบนี้"
"ขอบคุณนะครับ...สำหรับวันคืนที่อยู่ด้วยกัน"
"ขอบคุณ...ขอบคุณ...สำหรับทุกสิ่งที่คุณมอบให้ผม..."
"ขอบคุณนะครับ....ผมจะร้องเพลงตลอดไปเลย!!!"

 


           เปรี้ยง!!

           จู่ๆ ในหัวของผมก็เกิดลัดวงจรขึ้นมาซะงั้น...อา...แย่จังแฮะ...หึๆๆ

           แต่ก็ดีใจที่ส่งข้อความถึงเขาได้สำเร็จล่ะนะ...ร่างของผมเริ่มล้มตึงลงไปช้าๆ พร้อมกับวงจรที่พังไปเรื่อยๆ

    แต่แล้ว...เหมือนผมจะเห็นภาพหลอนนะ ที่เห็นศาสตราจารย์เข้ามาจับมือผมพร้อมยิ้มให้อย่างอ่อนโยน และ...

    คำพูดสุดท้ายก็ออกมาจากปากของผมก่อนที่วงจรของผมจะช็อตไปตลอดกาล....

           "ขอบคุณนะครับ...ศาสตราจารย์กรกฏ..."

           มันจะต้องเป็นปาฏิหาริย์อย่างแน่นอน....



 

หุ่นยนต์ที่ได้รับหัวใจยังคงร้องเพลงต่อไป เขาร้องเพลงตราบเท่าที่ตัวเองรู้สึกได้

"มันคือปาฏิหาริย์สุดท้าย"

หัวใจนั้น...ยิ่งใหญ่เกินไปสำหรับเขา ปาฏิหาริย์นั้นไม่อาจอยู่ในร่างกายของเขาได้นาน

ทำให้เกิดการลัดวงจรและร่างกายไม่สามารถขยับได้อีกต่อไป...

อย่างไรก็ตาม ใบหน้าของเขาก็ยังคงยิ้มแย้ม

"เขาช่างดูเหมือนเทวดาเสียจริง...."

 


ผลงานอื่นๆ ของ ## Opawii ##

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 14 มกราคม 2557 / 08:51
    เป็นเรื่องที่อ่านแล้วทำให้ ยิ้มทั้งน้ำตาได้จริงๆ ^^
    #2
    0
  2. วันที่ 11 มกราคม 2557 / 14:57
    อ่านแล้วซึ้งเลย ชอบมากเลยอะไรท์
    #1
    0