[Yaoi]Mr love.my friends.ไอ้คุณเพื่อนครับ ผมรักคุณได้มั้ย?

ตอนที่ 6 : Mr love.my friends. 4 : Near.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 216
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    23 ต.ค. 56

Mr love.my friends.

04 : Near

ใกล้เข้าไปอีก






 

 

 

 

   

   [Pharaoh  part]

 



 

สรุปคือวงของคีย์ก็ชนะไปตามคาด ตอนนี้พวกผมเลยได้มายืนออรอพี่แกรมที่เอารถไปจอดอยู่หน้าผับแห่งหนึ่งที่พี่แกรมโทรมาจองโต๊ะไว้แล้ว รู้สึกจะเป็นผับของพี่ชายเพื่อนพี่แกรมเนี่ยแหละเห็นพี่แกบอกอย่างงั้น

 

“ปะไปกันเถอะ” พี่แกรมบอกหลังจากที่เอารถไปจอดเรียบร้อยแล้ว ในขณะที่พวกเรากำลังจะเดินเข้าไปในผับ ผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังเดินออกมาจากผับก็ร้องเรียกพี่แกรม

 

“อ้าวแกรม” พี่แกรมหยุดเดินแล้วหันไปทางต้นเสียงที่ร้องทักขึ้น จึงทำให้พวกผมต้องหยุดเดินไปด้วย

 

“สวัสดีครับพี่โจ” คีย์กล่าวสวัสดีพร้อมกับยกมือขึ้นไหว้ผู้ชายคนนั้น พวกผมเลยไหว้ตาม ตามมารยาท เพราะดูแล้วอายุพี่แกท่าจะมากกว่าพวกผมเยอะ หน้าพี่แกไม่ได้แก่นะ แต่ผมดูจากบุคลิกท่าทางที่ดูเป็นผู้ใหญ่น่ะ

 

“อืม แล้วมาทำอะไรกันที่นี่เนี่ย?” ผู้ชายคนที่คีร์เรียกว่าพี่โจถามขึ้น

 

“มาฉลองให้ตัวเล็กมันน่ะพี่ วันนี้แข่งดนตรีชนะมา” พี่แกรมตอบ

 

“งั้นหรอ...งั้นเอางี้ วันนี้พี่เลี้ยงเอง ถือว่าฉลองให้น้องชายสุดที่รัก” พี่โจว่าออกมา

 

“จริงหรอพี่โจ” คีย์ฉีกยิ้มกว้างแล้วกระโดดเข้าไปกอดเอวพี่โจ เห็นแล้วก็อิจฉา อยากให้คีย์กอดบ้างจัง ซักเพ้อแล้วสิผม พึ่งรู้จักกันวันนี้เองเค้าจะมากระโดกอดผมได้ไง  เฮ้อ~

 

“จริงสิ” พี่โจว่าแล้วอื้มมือไปดึงแก้มใสๆของคีย์เล่นตอนที่คีย์เงยหน้าขึ้นมายิ้มให้

 

“โอ้ย! เจ็บนะพี่โจ” คีย์ร้องออกมาพยายามดึงมือพี่โจที่ดึงแก้วตัวเองอยู่ออก

 

“ฮ่าๆๆ” พี่โจปล่อยมือจากแก้มของคีย์ออกแล้วหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ

 

“ฮึ้ย! เออจริงสิเกือบลืมไป” คีย์ส่งเสียงออกมาอย่างไม่พอใจ ก่อนจะร้องออกมาอย่างพึ่งนึกอะไรขึ้นได้ แล้วหันมามองพวกผม ก่อนจะแนะนำพวกผมให้พี่โจรู้จัก “พี่โจนี้ ไอ้พ้อย ไอ้เสียงเบส ไอ้ฟาโรห์ แล้วก็ไอ้เท็นเท็น” พวกผมเลยยกมือขึ้นไหว้พี่แกอีกรอบ “พวกมึง นี่พี่โจชัว พี่ชายที่น่ารักของกูแล้วก็เป็นเจ้าของผับนี้ด้วย” คีย์ว่าออกมา

 

“แล้วได้จองโต๊ะกันไว้มั้ย?” ถามขึ้นอีก

 

“จองครับ” พี่แกรมตอบ

 

 

 

 

 

 “งั้นเข้าไปหาที่นั้งคุยกันต่อข้างในดีกว่าปะ” พี่โจบอกเพราะตอนนี้พวกเรายืนคุยกันอยู่หน้าประตูผับ ผมว่าพี่ควรจะคิดได้ตั้งนานแล้ว (-_-) แล้วพี่แกก็เดินนำเข้าไปในร้าน


78%



 

พี่โจพาพวกผมมานั้งตรงโซฟาตัวยาวที่ติดผนังแล้วมีอีกสองตัวหันหน้าเข้าใส่ทั้งฝั่งซ้ายและขวาข้างละตัวโดยมีโต๊ะกระจกอยู่ตรงกลางที่มุมในของผับ ที่ดูแล้วให้ความเป็นส่วนตัวพอสมควร ก่อนที่พี่โจจะเรียกพนักงานในร้านมาแล้วสั่งเครื่องดื่มให้พวกผมก่อนจะขอตัวไปตรวจดูร้าน

 

“อยากกินอะไรก็สั่งเพิ่มเอานะ เดี๋ยวพี่ขอไปตรวจดูความเรียบร้อยในร้านก่อน” พี่โจว่าก่อนจะลุกเดินออกไป 

 

“ไอ้กีกูถามจริงมึงเป็นผู้หญิงจริงๆหรอวะ” ไอ้เท็นถามขึ้นหลังจากที่พี่โจลุกไปได้สักพัก ส่งสัยเหมือนผมเลย ทีแลกตอนที่คีย์บอกว่า ผู้หญิงคนเดียวในวง ผมก็นึกว่าผมดูเปียโนผิด แต่พอไอ้กีร้องเพลงขึ้นเท่านั้นแหละผมอึ้งแดกเลย นี้กูสายตาแย่ขนาด ดูผู้หญิงเป็นผู้ชาย ดูผู้ชายเป็นผู้หญิง ขนาดนั้นเลยหรอวะ

 

“ทำไมวะ? กูดูไม่เหมือนผู้หญิงหรอ?” ไอ้กีถามกลับ

 

“ก็เออดิ ผู้หญิงที่ไหนแม้งจะแบนได้ขนาดนี้” ไอ้เท็นตอบออกไปทันที

 

“โหย ไอ้เหี้ย!นี่มึงจองจะดูแต่นมผู้หญิงหรอวะ” ไอ้เท็นเลยโดนไอ้กีด่ากลับทันใด (สมควรแล้วมึง) (ได้ข่าวว่าตอนแกเจอสองคนนี้แกก็จ้องหน้าอกเค้าไม่ใช่หรอฟา :ไรเตอร์ (-_-;) )

 

“แหะๆ” ไอ้เท็นหัวเราะออกมาเจื่อนๆออกมา แต่ก็ไม่ได้บอกปฎิเสธอะไร

 

“ฮ่าๆๆๆๆ” พวกผมทั้งกลุ่มเลยหลุดหัวเราะออกมากันทั้งคณะ (ถ้าพวกมึงจะพร้อมใจกันหัวเราะดังขนาดนี้ อย่าบอกว่าหลุดเลย :เท็นเท็น (-_-) )

 

“ขออนุญาตครับ” เสียงพนักงานที่ยกเครื่องดื่มมาเสริฟดังขึ้นทำให้พวกผมจำต้องหยุดหัวเราะ แต่เปลี่ยนเป็นกลั้นขำแทน พอพนักงานเสริฟเดินออกไปเสียงคุยกันในกลุ่มพวกผมก็ดังขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะมีเสียงพูดดังขึ้นแทรกพร้อมกับผู้ชายร่างสูงสองคนยืนอยู่ตรงหน้าคีย์ที่นั่งอยู่ข้างๆพี่แกรมตรงกลางโซฟาตัวยาว

 

ไม่รอพี่เลยนะ




  68%


 

“เชอะ” คีย์สะบัดหน้าไปทางพี่แกรมอย่างงอนเหมือนกับไม่อยากเห็นคนตรงหน้า

 

“โอ๋ๆ อย่างอนพวกพี่เลยนะ พวกพี่ติดธุระจริงๆเลยไปดูเราแข่งไม่ได้” ผู้ชายหนึ่งในสองคนนั้นพูดขึ้น หลังจากที่ทั้งสองคนเดินอ้อมโต๊ะกระจกตรงกลางมาคนละทาง คนหนึ่งไปนั้งแทรกพ้อยกับคีย์ที่นั้งข้างกัน อีกคนมานั้งแทรกคีย์กับพี่แกรม ทำให้ตอนนี้กลายเป็นว่าคีย์นั้งอยู่ตรงกลางโดยมีผู้ชายที่เข้ามาทักสองคนนั้งประกบข้างอยู่คนละข้าง ผมเห็นหน้าพวกเค้าไม่ชัดเลยเพราะมุมที่พวกผมนั้งมันค่อนข้างมืดจะมีก็แต่แสงไฟสปอร์ตไลท์ที่สาดเข้ามาเป็นระยะๆ

 

“ไม่ต้องมาพูดเลย” คีย์ว่าออกมางอนๆ

 

“นะๆอย่างงอนพวกพี่เลยนะ” ผู้ชายที่นั้งข้างคีย์ฝั่งพี่แกรมพูดขึ้น ที่ผมรู้เพราะผมรู้สึกว่าเสียงมันอยู่ใกล้ๆ  เพราะผมนั้งอยู่ตรงโซฟาตัวฝั่งซ้ายมือพี่แกรม ข้างๆผมเป็นไอ้โซถัดไปเป็นน้องมิน

 

“ฮ่าๆๆๆๆ พี่ซอฟต์พี่ฮาร์ด ไม่เอา ฮ่าๆๆๆ อย่างเล่นแบบนี้ ฮ่าๆๆๆ” คีย์หัวเราะออกมาเสียงดัง พร้องกับความวุ้นวายที่เกิดขึ้นตรงที่คีย์นั้งที่ผมมองไม่ค่อยออกว่าเกิดอะไรขึ้น

 

“ก็เลิกงอนพวกพี่ก่อนสิครับ” คนที่นั้งข้างๆพี่แกรมพูดขึ้นอีก ผมละสงสัยว่าผู้ชายสองคนนี้เป็นใคร แล้วสนิทกับคีย์ถึงขั้นไหนกัน 

 

 

 

 “ฮ่าๆๆๆ ไม่งอนแล้ว ฮ่าๆๆพอได้แล้ว ฮ่าๆๆ” คีย์ว่าออกมากกลั้วหัวเราะ

 

“โอเคครับ หยุดแล้วๆ หึหึ”

 

“แฮกๆ” คีย์หอบหายใจโกยอากาศเข้าปอดหลังจากที่เมื่อกี้หัวเราะออกมาไม่หยุด

 

“อ้าว ไอ้สองแฝดมาตั้งแต่เมื่อไหร่” เสียงพี่โจทักขึ้นพร้องกับแสงไฟจากไฟสายที่พี่โจถืออยู่ส่องไปตรงที่คีย์นั้ง ทำให้ผมเห็นหน้าผู้ชายสองคนนั้นได้ชัดเจนขึ้น สองคนนั้นเป็นแฝดกันอย่างที่พี่โจบอกจริงๆครับหน้าหนิอย่างกับมาจากแม่พิมพ์เดียวกัน (ก็เค้าเป็นแฝดกันนิยะ:ไรท์) จะไม่เหมือนตรงที่สีผมเนี่ยแหละ คนที่นั้งข้างพ้อยผมจะออกสีน้ำตาลแดง ส่วนคนนั้งข้างพี่แกรมผมสีดำ

 

 “พวกผมพึ่งมาถึงเมื่อกี้นี้เองเฮีย” คนผมน้ำตาลแดงตอบ

 

“แล้วเฮียมีอะไรรึเปล่า” คนผมดำถามขึ้น

 

“เปล่า แค่จะเดินมาดูไอ้พวกนี้ว่ามันน็อคกันหรือยัง” พี่โจว่าออกมา ประเมินพวกผมต่ำไปปะเนี่ย

(-_-) 

 

 

 

 “โหยพี่โจ พวกผมไม่อ่อนขนาดนั้นหรอกน่า” คีย์โวยวายออกมา

 

“เออ พี่รู้ว่าเราคอแข็ง แต่ก็อย่าดื่มมากแล้วกัน เดี๋ยวโดนใครหิ้วไปจะไม่รู้ตัว” พี่โจว่าออกมา อันนี้ผมเห็นด้วยกับพี่โจนะ ก็ดูดิขนาดพวกผมนั้งอยู่มุมอับแสงไฟก็ไม่ค่อยมี ไอ้พวกที่นั้งใกล้แล้วก็ไอ้พวกที่เดินผ่านไปมายังมองกันซะอย่างกับพวกผมนั้งอยู่กลางผับ ก็รู้อยู่หรอกว่ากลุ่มผมมีพวกที่เป็นแรงดึงดูเยอะอย่าง พี่แกรมที่หน้าหวานว่าผู้หญิงบางงคนเสียอีก เปียโนที่สวยเกินผู้หญิงหลายคน น้องมินที่หน้าตาน่ารักออกแนวอาหมวย (แต่น้องเค้าไม่มีเชื่อทางนี้เลยนะ) แล้วยังจะคีย์อีก รายนี้ยิ้มเก่งเกินยิ่งหน้าตาน่าฟัดอยู่ด้วย ไม่ดูตัวเองเลยหรือไง (หวงหรอแก ได้ข่าวว่ายังไม่ได้เป็นอะไรกัน :ไรท์) (รู้แล้ว อย่าย้ำ :ฟา)

 

“อย่าบนเลยเฮีย ถ้าตัวเล็กมันจะโดนหิ้ว มันคงโดนไปตั้งนานแล้วแหละ” ผู้ชายคนผมน้ำตาลแดงบอกออกมา

 

“มึงก็เหมือนกันฮาร์ด แล้วมาเนี่ยให้ดูน้องดูนุ่งบ้าง ไม่ใช่จ้องหาแต่เหยื่อ” พี่โจว่าออกมาอีก ส่วนคนผมแดงก็หัวเราะออกมาแหะๆ ออกมาเจื่อนๆ “มึงก็ด้วยไอ้ซอฟต์” แล้วพี่แกก็หันไปพูดกับอีกคนที่มาด้วยกัน

 

“อ้าว ไหงมาพาลใส่ผมละ” คนที่พี่โจเรียกว่าซอฟต์โวยออกมา

 

“กูไม่ได้พาล แต่กูแค่บอก” พี่โจพูดบอกออกมา

 

“คร้าฟ คร้าฟ รู้แล้วคร้าฟ” คนที่พี่โจเรียกว่าฮาร์ด ขานรับแบบขอไปทีออกมา พี่โจเห็นอย่างนั้นก็สายหัวไปมาอย่างเหนื่อยกับสองคนนี้

 

“งั้นกูไปดูงานข้างบนต่อก่อนแล้วกัน มาปัญหาอะไรก็ให้คนไปบอกก็แล้วกัน” พี่โจว่าก่อนจะเดินออกไป

 

“บนจริง อย่างงี้จะหาเมียได้เปล่าวะ” คนชื่อฮาร์ดว่าออกมา 

 

 

“เออนั้นดิ” คนชื่อซอฟต์ช่วยเสริมทัพ ถึงสองคนนี้จะหน้าตาไม่เหมือนกันแล้วมีคนบอกว่าเป็นแฝดผมก็เชื่อนะ ดูดิเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยเลย

 

“โดนเลยมั้ยละ ชอบแกล้งผมดีนัก” หลังจากที่พวกผมนั้งเงียบฟังบทสนทนาของสามคนนั้นจนจบลง คีย์ก็พูดขึ้น

 

 

“สรุปเราน้องพี่หรือน้องพี่โจกันแน่เนี่ย” พี่ซอฟต์พูดขึ้นเสียงติดจะงอนๆ ขอเรียกพี่ก็แล้วกัน เห็นคีย์เรียก

 

“น้องพี่ซอฟต์สิครับ” คีย์ว่าแล้วกอดเอวพี่ซอฟต์หลวมๆ ตอนนี้สายตาผมปรับเข้าที่แล้วเลยเป็นอะไรๆชัดขึ้นกว่าที่แลก

 

“เป็นแต่น้องซอฟต์หรอ ไม่ใช่น้องพี่งั้นสิ” พี่ฮาร์ดพูดขึ้นบาง

 

“เป็นสิครับ เป็นน้องของพี่ชายสุดหล่อทั้งสองคนเลย” คีย์ว่าออกมาแล้วเปลี่ยนมากอดเอวพี่ฮาร์ด

 

“เฮ้อ ดูทำเข้า”พี่แกรมถอนหายออกเหนื่อยๆกับการกระทำของสองแฝด

 

“เออ พวกมึง นี้พี่ชายกู” คีย์ผละออกจากเอวพี่ซอฟต์แล้วไปเป็นเกาะแขนแทน “คนนี้พี่ซอฟต์แวร์” คีย์ว่าแล้วเขย่าแขนพี่ซอฟต์เบา “ส่วนคนนี้พี่ฮาร์ดแวร์” ว่าแล้วก็เปลี่ยนไปเกาะแขนพี่ฮาร์ดแล้วเขย่าเบาๆ

 

“สวัสดีครับ” พวกผมยกมือขึ้นไหว้  แล้วคีย์ก็แนะนำพวกผมให้พี่ซอฟต์กับพี่ฮาร์ดรู้จัก

 

                สารภาพตามตรงเลยว่าแอบดีที่พี่ซอฟต์กับพี่ฮาร์ดเป็นพี่ชายของคีย์เพราะถ้าพี่สองคนนี้ไม่ใช่พี่ชายคีย์แต่เป็นคนที่กำลังตามจีบละก็นะ ผมคงไม่มีปัญญาไปสู้อะไรพวกเค้าหรอก ความรู้สึกผมมันบอกอย่างั้น

 

                คีย์พูดเก่งมาเลยครับ จบเรื่องนั้นก็ต่อเรื่องนี้ทั้งพูดเก่งทั้งดื่มเก่งพี่ซอฟต์กับพี่ฮาร์ด แล้วก็พี่แกรมก็เหมือนกัน (สมแล้วที่เป็นพี่น้องกัน) พอคุยกันได้สักพักพี่ซอฟต์กับพี่ฮาร์ดก็บอกจะไปเข้าห้องน้ำแต่กลับหาไปเลย จนพี่แกรมโทรตามถึงรู้ว่ากลับบ้านไปแล้ว เล่นเอาพี่แกรมบนใหญ่เลย

 

                “พอแล้วโน เมาแล้วนะเราน่ะ” กีว่าพลางดึงแก้วเหล้าออกจากมือเปียโน

 

                “ม้ายยย มาว มาวววที่ไหน อาวมาน้า โนจากีนต่อ” โนพยายามจะแย่งแก้วเหล้าจากมือของไอ้กีแต่ไอ้กีก็เบี่ยงตัวหลบได้

 

                “ไม่ให้กินแล้ว เมาแล้วเนี้ย”

 

                “ม่ายยยมาววว ก็บอกว่าม้ายยมาวววงายยย” โนเถียงกลับพยายามแย่งต่อ “เอาม...อุ๊บส์” โนยังพูดไม่จบก็โดยไอ้กีปิดปาดด้วยปากไปซะแล้ว นิ่งเลยสิครับทีนี้

 

 

                 “ยังจะกินอยู่อีกมั้ย เหล้าเนี่ย” ไอ้กีว่าออกมา หลังจากที่ถอนริมฝีปากออกมาช้าๆแต่หน้ายังห่างกันไม่ถึงสองนิ้วเลย

 

                “(>/////<)” โนไม่ตอบแต่หันหน้าที่ขึ้นสีแดงระรื่นไปทางอื่น

 

                “หึๆ ฟอดดด” ไอ้กีเลยหอมแก้มไปฟอดใหญ่เป็นรางวัล เพียะ! โนเลยตีเข้าที่ไหล่ไอ้กีแต่ไม่แรงมาก

 

                ผมว่าคู่นี้ก็น่ารักดีนะ ถ้าดูเผินๆก็เหมือนคู่รักชายหญิงทั่วไป (คือมองไอ้กีเป็นผู้ชาย เปียโนเป็นผู้หญิง อะนะ)

 

                “นิ” ผมหันไปถามแรงสะกิดและเสียงเรียกของคนข้างๆ

 

                “(O_O)” ผมตกใจย่นคอกลับเพราะหน้าผมกับคีย์อยู่ใกล้กันมากถึงขนาดรับรู้ถึงลมหายใจของกันละกันได้เลย (มาตั้งแต่เมื่อไหร่วะ)

 

                “มึงเปนคนม้ายค่อยพูดหรออออ” คีย์ถามขึ้นแต่ก็ยังไม่ยอมเอาหน้าออกห่างผม ตึกตักตึกตัก เอาแล้วไงหัวเจ้ากรรมทำงานอีกแล้ว

 

                “ปะ...เปล่า” ผมตอบออกไปเสียงติดๆขัดๆ 

 

 

 

                 “แล้วทามมายกูม้ายเหนมึงพูดเลย” คีย์ถามพร้อมกับยื้นหน้าเข้ามาใกล้อีก ตึกตักๆ โอ๊ยไอ้หัวใจบ้านิเมื่อไหร่จะหยุดเต้นแรงแบบนี้สักทีวะ เดี๋ยวก็ตัดทิ้งแม้งเลยนิ (ถ้าแกตัดทิ้งแกก็ตายนะสิ :ไรท์)

 

                “กะ...ก็ กูไม่มีอะไรจะพูดนี้หว่า อีกอย่างกูขี้เกียจพูด” ผมพยายามคุมเสียงตัวเองไม่ให้ประหม่าให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

 

                “อ๋อออออ” พูดจบคีย์ก็ย่นคอกลับไปที่เดิม ผมได้ยื้นหน้ากลับมาที่เดิม “คิคิ” คีย์หัวเราะออกมาอย่างชอบใจที่ได้แกล้งผม

  

                ฟุบ!

 

                “(O_O)” ผมตกใจเมื่ออยู่ดีๆคีย์ก็ฟุบตัวลงนอนที่ตักผม ตัวผมแข็งทื่อ เกร็งไปหมดไม่รู้จะทำยังต่อ

 

                “หึๆ ถ้าไม่ลำบากก็ปล่อยมันไว้อย่างงั้นแหละ มันคงถึงลิมิตมันแล้วถึงหาที่นอน”  ไอ้กีพูดขึ้น

 

แปลว่าคีย์เลือกผมเป็นที่นอนใช่ปะ ดีใจนะ อย่างน้อยผมก็มีตัวตนในสายตาเค้าบ้าง ผมกล้มลงไปมองคนที่นอนหนุนตักผมอยู่ 

...อะไรกันนะที่ทำให้ผมยอมเฝ้ามองคนๆมาตั้งเกือบห้าปี

...อะไรกันนะที่ทำให้ผมทำทุกอย่างเพียงเพื่อได้เห็นหน้าคนๆนี้

...อะไรกันนะที่ทำให้ผมไม่สามารถละสายตาจากคนๆได้เลยสักครั้งไม่ว่าจะเป็นครั้งแรกที่เราเจอกันหรือแม้กระทั้งตอนนี้

 

...ที่ผมกำลังเป็นอยู่มันคืออะไรกัน... 

 

 
TBC______________________________.  

  

 






ครบแย้วน้าาาา!

มีใครอรอเค้าบ้างปะเนี่ย ตอนนี้กำลังเข้าเรื่อง อิๆ

กว่าพระเอกกะนายเองเราจะรู้จักกันจริงๆเล่นเอาซะหอบกินเลย 

พิมพ์ตรงไหนบอกหน่อยนะ คำไหนไม่ถูกก็เม้นบอกหน่อย

เราจะได้นำไปใช้ให้ถูกในครั้งต่อไป

  

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

70 ความคิดเห็น

  1. #67 KiHaE*129 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2557 / 04:58
    โคตรชอบ
    น่ารักมากกกกกกกกก
    #67
    0
  2. #27 Manzanas (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2556 / 15:04
    มาต่ออีกนะค่ะ
    #27
    0
  3. #26 jefindy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2556 / 22:32
    น่ารักอ่าาาา~~!!
    มาต่อเร็วๆ นะคะไรท์
    #26
    0
  4. #18 jefindy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2556 / 00:24
    รีบมาต่อเร็วๆ นะคะไรท์ รออยู่ๆ ><
    #18
    0