[Yaoi]Mr love.my friends.ไอ้คุณเพื่อนครับ ผมรักคุณได้มั้ย?

ตอนที่ 3 : Mr love.my friends. 1 : The first meet.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 244
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    15 ก.ย. 56

Mr love.my friends.

01 : The first meet.

         การพบกันครั้งแรก (หรอ?)












 

5ปีต่อมา

 

[Pharaoh  part]

 

 

                ตึกๆๆ

 

                ผมกำลังวิ่งลงบันได้ด้วยความเร็วสูง เนื่องจากไอ้เบสเพื่อนรักหักสวาทของผม มันโทรมาจิกให้รีบตามมันลงไปข้างล่างตั้งแต่สิบห้านาทีที่แล้ว (คือผมเรียนอยู่ชั้นหกไง) ก็เพราะผมโดนอาจารย์ใช้ให้อยู่ช่วยเก็บของที่อาจารย์ขนมาเป็นอุปกรณ์ช่วยสอน(ย้ำว่าขน) ตอนแรกผมกะว่าจะดึงตัวมันให้อยู่ช่วยกัน แต่มันตอแหลใส่อาจารย์ว่ามันปวดฉี่มากอยากเข้าห้องน้ำด่วนๆแถมยังทำหน้าเหมือนคนใกล้ตาย อาจารย์เลยปล่อยมันไป แต่พอมันลงไปได้ไม่ถึงสิบนาทีมันก็โทรมาจิกให้ผมรีบตามลงไป ดู๊ดูมันทำ ถ้ามันอยู่ช่วยผมตั้งแต่แรกผมคงได้ลงไปพร้อมมันตั้งนานแล้ว
               
                และด้วยเหตุผลนี้แลที่ทำให้ผมต้องรีบลงไปหามัน คือ หนึ่ง เพราะผมรำคาญเสียงโทรศัพท์มัน สอง ถ้าผมยังอยู่บนอาคารเรียนมีโอกาสสูงมากที่ผมจะถูกอาจารย์คนอื่นเรียกใช้อีก ถึงตอนนี้จะเลิกเรียนแล้วก็เถอะ

 

                แต่พอผมวิ่งลงมาถึงชั้นลอยระหว่างชั้นสองกับชั้นสามเท้าผมก็เป็นอันต้องหยุดชะงัก เมื่อผมเห็นร่างบางที่สวมชุดยูนิฟอร์มของโรงเรียนฝั่งตรงข้ามกำลังนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ตรงระเบียงระหว่างทางลงบันไดหูก็เสียบหูฟังอยู่ และพอดีกับที่เสียงโทรศัพท์ของผมดังขึ้น ผมไม่ได้ดูหลอกว่าใครโทรมา ถ้าให้เดาก็คงเป็นไอ้เบสนั่นแหละ ผมทำเนียนรับโทรศัพท์แต่ตายังมองคนเบื้องหน้าอยู่ไม่ว่างตา เท้าค่อยๆก้าวลงบันไดอย่างเชื่องช้าผิดกับตอนแรกที่แทบจะเหาะลงมา เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ร่างบางตรงหน้าเหลือบตาขึ้นมามองทำให้สายตาของเราประสานกัน เท้าของผมหยุดชะงักอีกรอบเป็นเวลาสามวิ ก่อนที่ผมจะเป็นคนหลุบตาลงต่ำทำเนียนเป็นว่ามองหน้าจอโทรศัพท์ทั้งที่สายถูกตัดไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ผมเดินลงมาจนถึงชั้นล่างด้วยหัวใจที่เต้นผิดจังหวะตั้งแต่ที่เห็นคนๆนั้นและยิ่งเต้นแรงกว่าเดิมตอนที่เราสบตากัน

 

                ผมไม่รู้ว่าเค้าจำผมได้หรือเปล่าแต่ผมจำเค้าได้แม้นเลยละเพราะตลอดห้าปีที่ผ่านมาผมก็มองเค้ามาตลอด

ก็ตั้งแต่ที่ผมได้อ่านข้อความในจรวดกระดาษลำนั้น และตอบตกลงไป  ผมก็ไม่สามารถละสายตาจากคนๆนั้นได้เลย

 

 

[Pharaoh  End]





        90%

 

 

 

 

[Keyboard part]

 

 

ตอนนี้ผมกำลังนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ตรงระเบียงระหว่างทางลงบันไดของโรงเรียนโฮตเดวิลถ้าถามว่าทำไมผมถึงมาโผล่ที่นี่ได้ทั้งที่ผมเรียนอยู่โรงเรียนฝั่งตรงข้าม เหตุผลคือผมพาได้โซนมาล้างสต๊อกครับ  ฟังไม่ผิดหรอกครับผมพาได้โซนมาล้างสต๊อก เหตุเนื่องจากอาทิตย์ก่อนผมบังเอิญไปเจอมันกับเด็กมันที่โรงหนัง เพราะผมก็พาเด็กผมไปดูหนังเหมือนกัน แต่วันนั้นคงเป็นวันซวยหรือสวรรค์กลั่นแกล้งมันผมก็ไม่ทราบดันไปจ๊ะเอ๋กับน้องมินแฟนมันเข้า ตอนน้องมินเห็นก็ไม่ได้โวยวายอะไรหรอกครับออกแนวเฉยๆซะด้วยซ้ำ น้องมินแค่มองมาทางพวกผมแล้วก็เดินผ่านไป ทำเหมือนเราไม่เคยรู้จักกันอะไรประมาณนั้น ไอ้โซนก็ทำเฉยๆเหมือนไม่เห็นน้องมิน แต่คุณเคยได้ยินมั้ยครับ ก่อนพายุจะมา ทะเลมักจะสงบ

 

พอวันต่อมานี้สิครับไอ้โซนอาละวาดห้องเรียนแทบแตก จะอะไรซะอีกละก็น้องมินของมันเล่นไม่ยอมรับโทรศัพท์ ข้อความก็ไม่ตอบกลับ แถมยังปิดเครื่องใส่อีก ไอ้โซนเลยองค์ลงน่ะสิครับทีนี้ สรุปว่าวันนั้นทั้งวันนอกจากผมกับไอ้กีแล้วไม่มีใครกล้าเข้าใกล้มันเลยครับ แม้นแต่อาจารย์ยังพยายามอยู่ห่างจากมันเลย  หลังเลิกเรียนมันรากผมเลยไปดักรอน้องมินที่หน้าโรงเรียน แต่น้องมินคงรู้ว่าไอ้โซนต้องมาดักรอแน่ๆน้องมินเลยชิ่งหนีกลับบ้าไปก่อน

 

วันต่อมามันเลยไปรากผมลงจากเตียงแต่เช้าเพื่อมาดักรอน้องมินที่หน้าห้องเรียนเป็นเพื่อนมัน ถามว่าทำไมพวกผมถึงเข้านอกออกในที่นี่กันง่ายนัก ก็พวกผมมันเด็กเส้นนี้ครับเส้นใหญ่ซะด้วยก็แม่ไอ้โซนเป็นน้องสาวของผู้อำนวยการโรงเรียนนี้ครับ ตอนแรกก็สงสัยว่าทำไมมันไม่เรียนที่นี่แต่พอฟังคำตอบมันแล้ว กูไม่อยากเป็นเด็กเส้น เท่านั้นแหละครับผมก็เข้าใจเลยเพราะส่วนมากคนที่เป็นญาติกับบุคคลระดับสูงๆในโรงเรียนพอตอนสอบเข้าได้จะถูกหาว่าเป็นเด็กเส้นกันทั้งนั้น ผมก็เคยเลยเข้าใจมัน

 

ตึก ตึก ตึก

ผมหยุดความคิดทุกอย่างลงแล้วหันไปมองทางบันไดที่อยู่ติดกับห้องเรียนของน้องมินเมื่อได้ยินเสียงเหมือนคนกำลังเดินขึ้นบันได และมันก็ดังขึ้นเลื่อยๆ เสียงฝีเท้าหยุดลงพร้อมกับร่างบางของคนที่พวกผมมาดักรอ พอน้องมินเห็นพวกผมก็ดูเหมือนว่าน้องมินจะหยุดชะงักไปแป๊บหนึ่งก่อนที่จะทำเป็นไม่สนใจพวกผมแล้วเดินผ่านเข้าห้อง

 

หมับ

แต่ไอ้โซนขว้าแขนแล้วกระชากให้น้องมินหันกลับมาหามันก่อนที่น้องมินจะเดินเข้าห้องเรียนไป

“จะไปไหน” มันถามน้องมินเสียงเข้ม

 

“เข้าห้องเรียน” น้องมินตอบกลับเสียงนิ่ง แต่ก็ยังไม่ยอมหันหน้ามาคุยกับไอ้โซนดีๆ

 

“เมื่อวานทำไมไม่รับโทรศัพท์” ดูเหมือนว่าไอ้โซนจะพยายามคุมสติตัวเองอยู่เสียงที่เอ่ยออกมาเลยอ่อนลงกว่าทีแรก

 

“ไม่ว่าง” แต่น้องมินก็ยังตอบเสียงนิ่งอยู่เหมือนเดิม

 

“จะไม่ว่างทั้งวันเลยหรือไง” ผมว่าตอนนี้ไอ้โซนมันคงเริ่มขึ้นอีกรอบแล้วแหละฟังจากน้ำเสียงที่เข้มขึ้นกว่าเมื่อกี้

 

“เออ”

 

“แล้วทำไมต้องปิดเครื่อง”

 

“แบตหมด”

 

“แล้วทำไมไม่รอกลับบ้านพร้อมกัน”

 

“พอใจ”

 

“มิน!”  ไอ้โซนเรียกน้องมินด้วยน้ำเสียงดุดันเมื่อความอดทนสิ้นสุดลง แถมยังบีบแขนน้องมินจนเห็นรอยช้ำเป็นรอยมือ น้องมินหันหน้ากลับมามองมันแล้วร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

 

“โอ๊ย! ปล่อยนะ เจ็บ” น้องมินร้องออกมาเสียงหลงน้ำตาคลอเบ้าแต่ไอ้โซนก็ยังไม่ยอมปล่อยแถมยังเพิ่มแรงบีบให้แน่นกว่าเดิมอีก จนผมเริ่มทนยืนดูเหตุการณ์อยู่เฉยๆไม่ไหวต้องเข้าไปห้ามไอ้โซน

 

“ไอ้โซน พอแล้ว” ผมร้องห้ามพร้อมกับพยายามดึงมือมันที่บีบแขนน้องมินออก แต่ก็ไม่เป็นผลแถมมันยังหันมาตะคอกใส่ผมอีก

 

“ไอ้คีย์ มึงอย่าเสือก”

 

“เออ! กูก็ไม่อยากเสือกหรอกแต่มึงแหกตาดูสิ่งที่มึงทำกับน้องมันก่อนมั้ย จะบีบให้แขนน้องมันหักเลยหรือไง เห็นมั้ยนั้นว่ามันช้ำหมดแล้วน่ะ” ผมก็ตะคอกกลับสิครับเริ่มทนไม่ไหวแล้วเหมือนกัน มันหยุดชะงักแล้วหันไปมองแขนน้องมินตรงที่จับอยู่ พอมันเห็นก็รีบปล่อยมือออกทันทีทำให้ผมสามารถเห็นรอยทำที่แทบจะกลายเป็นสีเขียวได้ชัดเจนยิ่งกว่าเดิม ไอ้โซนมันคงเห็นสิ่งที่ตัวเองทำเลยช็อคยืนนิ่งไปแล้วแล้วครับตอนนี้

 

“มิน พี่ขอโทษ” มันพูดออกมาเสียงอ่อนและพยายามจะเอื้อมมือไปแตะแขนตรงที่เป็นรอยแต่น้องมันกลับเบี่ยงตัวหลบ

 

“พี่ไม่ต้องมาขอโทษผมหรอก ผมไม่ได้เป็นอะไร” น้องมินพูดว่าออกมาเสียงแผ่ว

 

“จะไม่เป็นไรได้ไงดูแขนมึงสิ ช้ำหมดแล้ว” ไอ้โซนพูดออกมาเสียงอ่อนโยน ทำเอาผมตะลึง เพราะตั้งแต่ที่ผมรู้จักมันมามันไม่เคยพูดด้วยน้ำเสียงแบบนี้กับใครเลย และไม่คิดว่าคนอย่างมันจะพูดแบบนี้เป็นกับเค้าด้วย

 

“พี่ไม่ต้องมาทำเป็นห่วงผมหรอก เอาเวลาไปห่วงเด็กคนของพี่ดีกว่า” น้องมินพูดออกมาเสียงแผ่วกว่าเดิมอีก

 

“แล้วทำไมกูต้องไปห่วงไอ้พวกนั้นด้วย ในเมื่อมึงเป็นแฟนกูกูก็ต้องห่วงมึงสิ” ไอ้โซนบอกน้ำเสียงหงุดหงิด

 

“ถ้าการพี่คิดจะคบกับผม แล้วยังไปกิ๊กไปกั๊กกับคนอื่นอยู่ ผมว่าเราอย่าคบกันเลย เพราะมันไม่ต่างอะไรกับการที่พี่ให้ผมเป็นได้แต่เด็กในสต๊อกพี่หรอก ที่คิดจะใช้เมื่อไหร่ก็เรียกออกมาแต่พอไม่ใช้แล้วก็ไล่กลับ พอเบื่อก็เขี่ยทิ้งหรือไม่ก็โยนให้คนอื่นต่อ” น้องมันไล่ยาวเลยครับ แต่แค่นั้นก็ทำให้ไอ้โซนถึงกับจอดสนิทได้เลยทีเดียว

 

“มินพี่...” ไอ้โซนยังพูดไม่ทันจบน้องมินก็พูดขัดขึ้นมาเสียก่อน

 

“เลิกกันเลยดีมั้ยครับ” น้องมินถามออกมายังไม่ทันจบประโยคดี ไอ้โซนก็ตอบกลับเสียงห้วน

 

“ไม่! ยังไงซะกูก็ไม่มีวันเลิกกับมึง”

 

“แล้วพี่จะเอายังไง” น้องมินถามกลับเสียงเหนื่อยอ่อน

 

“มึงจะให้กูทำยังไงก็ว่ามา”

 

“ถ้าพี่อยากคบกับผมต่อพี่ก็ต้องไปเคลียร์กับคนของพี่ให้หมดก่อน”

 

“ห๊ะ! มึงหมายถึงให้กูเลิกกับพวกนั้นให้หมดอะนะ ” ไอ้โซนร้องเสียงหลง ส่วนผมยืนเอามือปิดปากพยายามกลั้นเสียงหัวเราะเอาไว้ให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะไอ้โซนยืนอ้าปากค้างทันทีหลังจากที่ได้ฟังประโยคนั้นจบ

 

“ใช่ ถ้าพี่ทำไม่ได้ก็เลิกกับผม” น้องมินพูดว่าออกมาเสียงจริงจัง

 

“ไม่ กูไม่เลิกกับมึงแน่นอน” ไอ้โซนตอบออกมาทันทีที่ได้ยินประโยคคำถามของน้องมิน

 

“แล้วพี่จะเลิกมั้ยละ” น้องมินถามออกมาอีก

 

“เอ่อเลิกก็เลิก เลิกแม้งให้หมดนั้นแหละ” มันตะโกนออกมาเสียงดัง

 

“งั้นก็ดี ต่อจากวันนี้ถ้าพี่ยังเคลียร์เรื่องของที่ไม่จบก็ไม่ต้องมาเจอผม แล้วไม่ต้องโทรมาหาผมด้วย ข้อความก็ไม่ต้องส่งมา” น้องมินว่าเสียงนิ่ง

 

“เฮ้ย! ได้ไงอย่างน้อยก็ให้โทรหากับส่งข้อความไม่ได้หรอ”  มันพูดออกมาเสียงออดอ้อน เห็นแล้วอยากจะอ้วกตัวเท่าควายเสือกมาอ้อนเมีย ถุย!

 

“แล้วผมขอบอกไว้ก่อนว่าถ้าผมรู้ว่าพี่ยังมีคนอื่นอยู่อีกหรือยังเคลียร์กับคนของพี่ไม่จบแล้วมาหลอกผมก็อย่าหาว่าผมไม่เตือนก็แล้วกัน” น้องมินบอกออกมาน้ำเสียงเย็นยะเยือกเล่นเอาผมเสียวสันหลังไปด้วย เห็นตัวแค่นี้ฤทธิ์เยอะเหมือนกันนะเนี้ย คุมเสืออย่าไอ้โซนซะอยู่หมัดเลย

 

 

 

และด้วยมูลเหตุนี้แหละครับที่ผมต้องมานั่งเฝ้าไอ้โซนบอกเลิกเด็กมันทีละคนตลอดเกือบอาทิตย์ที่ผ่านมา เพราะพวกผมถือคติว่าถ้าจะบอกเลิกพวกผมจะไปบอกเองกับตัวเพราะถ้ามีปัญหาอะไรจะได้เคลียร์กันให้จบๆไปทีเดียว และวันนี้ก็เป็นวันสุดท้ายแล้วที่ผมจะต้องมานั่งเซ็งเฝ้ามันอย่างงี้ แต่วันนี้ผมไม่กลับรู้สึกเซ็งเหมือนที่ผ่านๆมาแต่กลับรู้สึกดีใจด้วยซ้ำที่วันนี้ผมมากับมัน เพราะมันทำให้ผมได้เจอกับคนๆหนึ่ง ถึงแม้นว่าตลอดหน้าปีที่ผ่านมาผมจะเห็นเค้าหลายต่อหลายครั้ง แต่นี้เป็นครั้งแรกที่ผมได้เจอกับเค้าตรงๆสองคนโดยที่ไม่มีคนอื่นอยู่ด้วย

 

คุณคิดว่าไงละผมจะจำเค้าไม่ได้เชียวหรอ

“คนที่ตกลงจะให้ความรักกับผมเชียวนะ ผมจะลืมเค้าได้ลงหรอ”

 


TBC_______________________.

          

 

ครบแล้วนะครับสำหรับตอนแรกของผม
มีใครรอผมบ้างมันน้า
อย่าพึ่งหนีผมไปไหนนะครับนักอ่านทุกคน


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

70 ความคิดเห็น

  1. #64 KiHaE*129 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2557 / 04:20
    คือมัน
    อร๊ายยยยยยยยยยยยยย
    #64
    0
  2. #9 jefindy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2556 / 16:25
    โอ๊ย! บ่องตงฟินอะ ><
    สู้ๆ นะคะไรท์ เป็นกำลังใจให้ ^^
    #9
    0