คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

--------

ตอนที่ 2 : THE FIRST RAYS : ทูตยามาแห่งอิริดานุส 01 (RW)


     อัพเดท 11 ม.ค. 57
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : StarLullaby ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ StarLullaby
My.iD: https://my.dek-d.com/starlullaby
< Review/Vote > Rating : 76% [ 10 mem(s) ]
This month views : 1 Overall : 872
10 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 6 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
-------- ตอนที่ 2 : THE FIRST RAYS : ทูตยามาแห่งอิริดานุส 01 (RW) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 49 , โพส : 1 , Rating : 0% / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด








กริ๊งงงง!

“ฮาโหลลล จะโทรมาอารายแต่เช้าเนี่ย”

เสียงยานคางเหมือนคนเพิ่งตื่นนอนของ ฟาร์ทินัส เมดีล กรอกลงไปในหูโทรศัพท์อย่างไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก เนื่องด้วยโทรศัพท์เจ้ากรรมมันส่งเสียงปลุกเขาตั้งแต่เช้า

            “ตอนนี้กี่โมงแล้ว” เสียงที่บ่งบอกถึงอารมณ์บูดไม่แพ้กันของคู่สนทนา เซวาน ดาร์นอลด์ ดังขึ้น

            “ก็แปดโมงครึ่งน่ะสิ บ้านนายไม่มีนาฬิการึไง”

            “แล้วไง”

            “ก็ไม่เห็นมีอะไรนี่ อ๋อใช่! แปดโมงครึ่งมีรายการคู่หูป่วนซ่านี่นา ถ้างั้นฉันขอไปดูก่อนนะ บ้ายบ...”

            “มาป่วนซ่งป่วนซ่าอะไรตอนนี้ฮะ!! แกมีนัดทำรายงานกลุ่มที่บ้านฉันตอนแปดโมง แล้วตอนนี้แกก็สายไปสามสิบนาทีแล้วด้วย ฉันให้เวลาแกสองนาทีมาถึงที่หน้าบ้านฉัน ไม่งั้นแกก็เชิญไปหากลุ่มอื่นอยู่ได้”

            “เดี๋ยวสิไอ้เซวาน สองนาทีนี่มัน...”

            ยังไม่ทันที่ฟาร์ทินัสจะพูดจบ เสียงของคนที่กำลังโกรธได้ที่อย่างเซวานก็ขัดขึ้น

            “บ้านฉันกับบ้านแกอยู่ห่างกันแค่สามซอย สองนาทีก็เหลือเฟือแล้ว... อ้อ! ไม่สิ หนึ่งนาทีกับอีกสี่สิบเจ็ดวิ

            “ไอ้...”

“สี่สิบหก สี่สิบห้า...”

            “เฮ้ยยย!” ฟาร์ทินัสร้องโวยวาย ก่อนจะวิ่งออกไปทันที โดยไม่คิดแม้แต่จะใส่รองเท้าเสียด้วยซ้ำ

 

            ชายหนุ่มตาตี่ ผมหยักศกสีดำสนิทอย่างเซวานกำลังชะเง้อรอใครบางคน สลับกับมองนาฬิกาข้อมือของตนเองทุกๆ สิบวินาที ใบหน้าที่ค่อนข้างจะดูดีขณะนี้กลายเป็นหน้าย่นๆ จากความโมโห

            “ไอ้เวรฟาร์ทินัสเอ๊ยยย!

            กริ๊งงงง!

            “มาได้ซักที” เซวานบ่น ก่อนจะลุกไปเปิดประตูหน้าบ้านให้ผู้มาเยือนอย่างฟาร์ทินัส

            กริ๊งงงง!

            “เออๆ รู้แล้ว”

            กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง กริ๊งงงง!

            เสียงกริ่งบ้านดาร์นอลด์ยังคงดังขึ้นเรื่อยๆ เหมือนกับจงใจป่วนประสาทเจ้าของบ้านโดยเฉพาะ ถ้าไม่ติดว่าตัวต้นเหตุเป็นคนที่จะต้องมาทำงานด้วยละก็ เซวานคิดว่าเขาคงเอาไม้ไปดักตีหัวคนกดกริ่งบ้าระห่ำคนนี้ให้สลบไปซักวันสองวัน

            “จ่ายค่าซ่อมแก้วหูมาด้วย” เซวานตะโกนใส่ เมื่อเปิดประตูให้กับชายหนุ่มที่เขาเรียกมาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

            สภาพของมนุษย์ที่อยู่ตรงหน้าเซวานตอนนี้ ถ้าให้เปรียบเทียบก็คงเหมือนกับคนเพิ่งตกถังขยะมา ทั้งหน้าตา ทั้งผมเผ้า ทั้งเสื้อผ้า ที่นอกจากจะยู่ยี่แล้ว ยังเหม็นบรรลัย!

            “ฟาร์ทินัส... แกไม่ได้อาบน้ำมากี่ชาติแล้ว” เซวานถาม

            “ยังไม่ถึงชาติเว้ย เพิ่งอาบไปเมื่อสี่วันที่แล้วเอง แต่เสื้อนี่ไม่ได้เปลี่ยนมาหกวัน”

            “ไอ้โสโครก... ปกติแกก็ไม่ได้เป็นแบบนี้นี่นา”

            “ทำไงได้ ป้าหน้าซอยเลิกจ้างไปสองเดือนแล้ว ไม่มีเงินจ่ายค่าน้ำ” ฟาร์ทินัสยักไหล่ แต่ทำเอาคู่สนทนาอ้าปากค้าง เรื่องที่ร้ายแรงขนาดนี้ แต่ชายตรงหน้ากลับพูดถึงมันได้เหมือนเล่าเรื่องธรรมดาๆ มันประหลาดหรือไม่ปกติกันแน่

            “แล้วไปทำอีท่าไหนล่ะเนี่ยเขาถึงได้เลิกจ้าง” เซวานถามอย่างเป็นห่วง ก็พอรู้มาบ้างว่าฟาร์ทินัสนั้นกำพร้าพ่อแม่ตั้งแต่ยังจำความไม่ได้ ก็อาศัยคนข้างบ้านที่ช่วยดูแลให้ แต่พอฟาร์ทินัสอายุได้สิบเจ็ดปี เขาก็ขออยู่ด้วยตัวของตัวเอง และเริ่มหางานทำตั้งแต่นั้นมา

            แต่คนอย่างฟาร์ทินัส เมดีล ที่ทำอะไรก็ไม่เคยสำเร็จซักอย่าง คิดจะทำแบบนี้ ผลก็ออกมาแย่อย่างที่เห็นเนี่ยแหละ

            “สะดุดสายไฟเขาขาด เกี่ยวหลอดไฟลงมาด้วย แตกยับเลย โดนหักค่าแรงไปหลายพัน แต่เรื่องนั้นช่างมันก่อนเถอะน่า ขอเข้าไปดูคู่หูป่วนซ่าก่อนได้ไหม” ฟาร์ทินัสไม่รอช้า รีบเดินแทรกกายเบียดเซวานที่ยืนขวางหน้าประตูเข้าไปในบ้าน

            “ยังจะมาป่วนซ่งป่วนซ่าอีก สภาพแบบนี้น่าชวนให้เข้าบ้านตายล่ะ ไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดซะ อาบบ้านฉันก็ได้ แล้วออกมาทำงานด้วย” เซวานขยับหนีท่อปฏิกูลเดินได้อย่างฟาร์ทินัสที่เบียดเข้ามา

            เปรี้ยงงงง!!

            ก้อนอะไรบางอย่างกระแทกหัวฟาร์ทินัสเต็มๆ ทำให้ชายหนุ่มเซล้มไปทับคนที่อยู่ข้างหน้า กลิ่นอันไม่พึงประสงค์ที่ติดอยู่ที่ตัวของฟาร์ทินัสตอนนี้เข้าไปในจมูกยันปอดของเซวานเต็มๆ

            ออกไป!เซวานตวาดอย่างเหลืออด อยู่ใกล้นายคนนี้ทีไรชีวิตไม่เคยมีอะไรดี

            รู้แล้วน่า ทำอย่างกับว่าตัวแกมันน่านอนทับนักล่ะฟาร์ทินัสพูด สายตาเหลือบไปมองวัตถุต้นเหตุของเรื่อง สิ่งนั้นขยับเล็กน้อย ก่อนจะลุกขึ้นมา มันไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่ ฟาร์ทินัส เมดีล เคยเห็นมาก่อนในชีวิต และมั่นใจว่ามันไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่สังกัดในสปีชีส์ใดๆ บนโลกนี้

ถ้าจับมันไปประมูลคงได้หลายอยู่นะ หึๆ สวรรค์คงประทานตัวเรียกเงินมาให้คนดีที่ตกงานอย่างฉันล่ะสิ

            คิดอะไรอยู่ นอนเรย์เมดีล!เจ้าตัวอะไรก็ไม่รู้ตะโกนขึ้น น้ำเสียงบ่งบอกถึงอารมณ์โกรธอย่างรุนแรง จนชายหนุ่มทั้งสองผวา มันสูงประมาณหนึ่งเมตรได้ มือและเท้าของมันเป็นพังผืดเหมือนกบ ผิวหนังย่นๆ สีน้ำตาลตึงขึ้นเล็กน้อยจากความโกรธ

            ไม่ต้องมาทำเป็นไม่รู้ นอนเรย์เมดีล ข้าสามารถอ่านใจมนุษย์ได้

            นายเป็นใคร จู่ๆ ก็มาตวาดแว้ดๆ หน้าบ้านคนอื่นเนี่ยเซวานถามขึ้น

            หุบปาก! อัพเซตโฮสต์ดาร์โนลด์ ข้าไม่ได้พูดกับเจ้า

            นายคือตัวอะไรฟาร์ทินัสโพล่งขี้น ทำให้เจ้าตัวนั้นโกรธจนหน้าแดง ถ้ามันมีหูก็คงควันออกหูไปแล้ว

            อย่าบังอาจใช้คำว่าตัวมาเรียกข้า ข้าคือ ทูตแห่งอิริดานุสเมโทรโพลิส มีชื่อว่ายามา ถ้านับดูแล้วเจ้ามันก็แค่พวกมนุษย์เท่านั้น

            ก็มนุษย์น่ะสิถามได้ เห็นฉันเป็นสัตว์ประหลาดหน้าย่นอย่างนายรึไงฟาร์ทินัสพูด

            ยังไม่หุบปากโสโครกของเจ้าอีก พวกมนุษย์ชั้นต่ำ

            เอ้อ แล้วฉันจะไปรู้ไหมล่ะว่านายสูง

            ก็บอกแล้วไง พวกมนุษย์! ว่าข้าเป็นทูตแห่งอิริดานุสเมโทรโพลิส

            ก็ฉันไม่รู้จักนี่ อิริดานงดานุสอะไรก็ไม่รู้ ไม่เห็นเคยได้ยินฟาร์ทินัสเบะปาก อยู่ๆ ก็มีไอ้ตัวประหลาดตัวหนึ่งหล่นมาชนหัว แถมมาพล่ามบ้าอะไรก็ไม่รู้ มาว่ามนุษย์ชั้นต่ำอย่างนั้นนี้ ถึงเขาจะโดนด่าอยู่บ่อยๆ จนเป็นกิจวัตร แต่การด่าแบบเหมารวมทั้งสปีชีส์แบบนี้ ยอมไม่ได้อย่างเด็ดขาด

            พวกบ้านนอกยามาสบถเล็กน้อย แล้วพวกเจ้าไม่คิดจะเชิญข้าเข้าไปในบ้านหรือไง รู้ไหมว่าปล่อยให้ทูตแห่งอิริดานุสเมโทรโพลิสยืนรอนานมันไม่ดี

            “เหอะ จับส่งโรงพยาบาลบ้าดีไหมเซวาน” ฟาร์ทินัสถามคนข้างๆ

            “ก็ดี”

            “เอางั้นก็ได้ ข้าจะจัดการเจ้าให้หนักๆ เลย” ยามาพูดขึ้น ก่อนจะหยุดนิ่งไป

            เหมือนมีบางอย่างกำลังดัน ไม่สิ กำลังซึมแทรกเข้าไปในตัวฟาร์ทินัส มันดันเขา มันแน่นข้างในไปหมด นี่มันอะไรกัน!!! ใครกำลังผลักเขาจากในร่างกาย มันแน่นจนจะระเบิด ทรมานมาก ใครก็ได้ช่วยที มัน...

            อ้ากกกกกกก!!!

            ฟาร์ทินัสร้องครางอย่างเจ็บปวด ทุกสิ่งรอบกายของเขาตอนนี้ดูดำมืดไปหมด

            “ดะ... ได้โปรด หยุดมันที! ฉันยอมแล้ว ได้โปรดหยุดมัน ขอร้อง อ้ากกก!

ในที่สุดพลังลึกลับบางอย่างที่ทำฟาร์ทินัสทรมานเจียนตายนั้นก็ผ่อนลงอย่างช้าๆ ตามที่เขาต้องการ ชายหนุ่มค่อยๆ พยุงตัวขึ้นอย่างช้าๆ สายตาที่เต็มไปด้วยเพลิงความโกรธแค้นจ้องมองไปยังตัวต้นเหตุที่เรียกตัวเองว่า ทูตยามาแห่งอิริดานนุส

            “ไอ้ฆาตกรโรคจิต” ฟาร์ทินัสตรงเข้าบีบคอยามาอย่างโกรธแค้น แต่แรงที่หมดไปจากการถูกทรมาณเมื่อครู่ทำให้สิ่งที่เขาทำเป็นเพียงแค่ดันตัวยามาออกไป

            “อยากโดนอีกหรือไง” คำพูดสั้นๆ ห้าพยางค์ แต่กลับทำให้เขาชะงักได้ทันใด

            “นาย... เป็นใครกันแน่”

            “เอ้า สมองทึบซะจริงพวกมนุษย์ ก็บอกอยู่นี่ไงว่าข้าคือทูตแห่งอิริดานุสเมโทรโพลิส”

            “เฮ้อ ช่างมันเถอะ คิดซะว่าฉันไม่เคยถามแล้วกัน” ฟาร์ทินัสบ่นอย่างเอือมๆ

            “แล้วสรุปจะเชิญฉันให้เข้าบ้านไหม”

            “อ่ะ เชิญคร้าบๆ ท่านทูตผู้สูงส่ง กรุณาเข้ามาในบ้านด้วยคร้าบบ” ฟาร์ทินัสรีบพูดทันที หลังจากได้โดนบทลงโทษจากท่านทูตไมเมื่อสักครู่

            “เดี๋ยวนะฟาร์ทินัส นายมีสิทธิ์เชิญคนเข้าบ้านคนอื่นตั้งแต่เมื่อไหร่” เซวานถาม

            “เอาน่าๆๆ” ฟาร์ทินัสดันยามาเข้าไปในบ้าน แต่ก็ถูกเจ้าตัวปัดมือทิ้งโดยให้เหตุผลว่า มือมนุษย์สกปรก

เอาชาดอกมาร์รองมาให้ข้าไหนึงสิเมื่อยามานั่งลงบนโซฟารับแขกบ้านดาร์นอลด์ มันก็เริ่มจะใช้งานทันที

            แล้วฉันจะไปหามาจากไหนเล่าไอ้ชามาร์รองนั่น ไม่รู้จัก!เซวานตวาด

            มารยาททราม! อ้อ ข้าลืมไปว่าพวกมนุษย์ชั้นต่ำไม่รู้จักของอย่างชาดอกมาร์รอง

            แล้วตกลงว่าไอ้ตำแหน่งทูตแห่งอิริดานุสเมโทรโพลิสมันคืออะไรฟาร์ทินัสถามอย่างสงสัย ก่อนจะหย่อนก้นลงบนโซฟา แต่ก็ถูกเสียงสองเสียงดังขัดขึ้นมาก่อน

            “หยุดเลยไอ้ฟาร์ทินัส ตัวโสโครกแบบนี้เดี๋ยวโซฟาบ้านฉันติดเชื้อ”

            “หยุดนะเจ้ามนุษย์ ชั้นต่ำอย่างเจ้าไม่มีสิทธิ์นั่งเสมอข้า”

            “เออๆๆ พร้อมใจกันเชียวนะ สรุปจะบอกฉันได้หรือยังฮะ” ฟาร์ทินัสตอบกลับด้วยอารมณ์หงุดหงิดที่พุ่งสูง

            ข้าจะยอมบอกเจ้าก็ได้ ถือซะว่าโปรดสัตว์ชั้นต่ำก็แล้วกันยามาสูดหายใจเข้าเฮือกใหญ่ อิริดานุสเมโทรโพลิสเป็นมหานครที่ควบคุมความเป็นไปของคนในโลกนี้ มีประมุขคือ จักรพรรดิแห่งอิริดานุสที่เก้าสิบห้า มีหน้าที่ควบคุมเรย์บางตัวที่หากปล่อยออกมาแล้วจะทำให้คนอื่นเสียหาย มอบเรย์ให้แก่ทารกเกิดใหม่ และอื่นๆ อีกมากมาย ที่อธิบายให้มนุษย์อย่างเจ้าฟังไปก็ไม่เข้าใจ

            แล้วเรย์มันคืออะไรกัน ใช่อันเดียวกับที่ใช้เรียกพวกเราหรือเปล่า

            ใช่ เรย์ก็คือสิ่งที่สิ่งมีชีวิตทุกประเภทต้องมี คนทุกคนจะแผ่เรย์ออกมา เมื่อคนรอบข้างได้รับเรย์เข้าไป ก็จะได้รับผลกระทบต่างๆ ตามชนิดของเรย์ที่ได้รับ เช่น คนที่เรียนเก่งบางคน แท้จริงแล้วไม่ได้เก่ง แต่เขาเหล่านั้นปล่อยรังสีความโง่ออกมา ทำให้คนรอบข้างดูด้อยกว่า และทำให้โฮสท์ดูเด่นขึ้นมาในทันใด หรือคนบางคน แค่อยู่ใกล้ก็มีความสุข ผ่อนคลาย กดดัน ไม่ชอบขี้หน้า ทั้งๆ ที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน เป็นเพราะเขาเหล่านั้นแผ่เรย์เหล่านี้ออกมา

นายมาจากคณะตลกไหนก็กลับไปเถอะ ฉันยังไม่มีอารมณ์จะนั่งดูตลกตอนนี้เซวานออกปากไล่

เสียมารยาท! พวกเจ้าก็เคยมีไม่ใช่หรือ คนที่ไม่ชอบขี้หน้าตั้งแต่แรกเห็น คิดไตร่ตรองให้ดีซะก่อนที่จะให้มันหลุดออกจากปากเน่าๆ ของพวกเจ้ามายามาเหวี่ยงไม้เท้าเฉียดหน้าเซวานไปเล็กน้อยเท่านั้น ทำให้คนทั้งสองเริ่มเชื่อในสิ่งที่ยามาพูดขึ้นมาบ้าง แม้จะเป็นเพียงแค่ความเชื่อเพียงน้อยนิด

            คนที่ไม่ชอบขี้หน้าตั้งแต่แรกเห็นงั้นหรือ มีสิ ก็ไอ้หมอนี่ไงเซวานชี้ไปทางฟาร์ทินัสที่ยืนอยู่ข้างๆ

            ไม่มีทาง นอนเรย์เมดีลเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่ไม่มีเรย์แผ่ออกจากตัวเลย แม้แต่น้อยก็ไม่มียามาพูด

            อ้อ! ถึงว่า นายฟาร์ทินัสถึงไม่มีอะไรดีซักอย่าง แล้วนายรู้รึเปล่าว่าฉันปล่อยเรย์อะไรออกมาเซวานถามอย่างสนใจในสิ่งมีชีวิตตรงหน้ามากขึ้น

            ที่เด่นๆ มากๆ ก็คืออัพเซตเรย์ ทำให้คนรอบข้างกดดันและเครียด ส่วนที่มีประปรายก็ อืมม ฟูลเรย์ ทำให้เป็นคนฉลาด แล้วก็สโลว์เรย์ ทำให้คนรอบข้างเชื่องช้า

            นี่ แล้วทำยังไงถึงจะมีเรย์บ้างล่ะ ฉันไม่อยากเป็นไอ้ห่วยตลอดชาติแบบนี้หรอกนะฟาร์ทินัสพูดขึ้น

            เรย์เป็นสิ่งที่มีติดตัวมาตั้งแต่เกิด ไม่สามารถเพิ่มหรือลดได้

            แปลว่า ฉันก็ต้องเป็นแบบนี้ตลอดไปงั้นหรือ ไม่จริงน่า! ทำไมชีวิตฉันถึงได้โชคร้ายอย่างนี้นะฟาร์ทินัสบ่นอย่างสมเพชในชะตาชีวิตของตัวเอง

            เฮอะ! มีของดีแต่ไม่รู้ค่า จำใส่หัวทึบๆ ของเจ้าไว้ซะ ว่ามีแต่คนอยากจะเป็นนอนเรย์กันทั้งนั้น แต่ไม่มีโอกาส เจ้ามีโอกาสดีแบบนี้แทนที่จะดีใจ แต่กลับมาบ่นอยู่นั่น

            เป็นไอ้ห่วยตลอดกาลเนี่ยนะดี อยากรู้จริงๆ ว่าไอ้นอนเรย์เนี่ยมันดีตรงไหนฟาร์ทินัสบ่นอุบ

            ไม่รู้อะไรแล้วมาทำบ่น สมองเจ้าก็มีน่าจะหัดคิดวิเคราะห์เองซะบ้าง นอนเรย์ก็เหมือนน้ำบริสุทธิ์ ปราศจากสิ่งเจือปน โฮสท์ก็เหมือนสารละลาย เมื่อนอนเรย์เข้าใกล้โฮสท์ในรัศมีห้าเมตร นอนเรย์จะทำการดูดกลืนเรย์เข้าไป เหมือนการแพร่ของตัวทำละลาย ถ้าฝึกดีๆ ก็สามารถควบคุมเรย์ได้ดั่งใจ จักรพรรดิแห่งอิริดานุสส่วนใหญ่ก็เป็นนอนเรย์กันทั้งนั้น เจ้าไม่ฝึกฝนพลังพิเศษของเจ้าเอง เจ้าถึงเห็นมันไร้ค่า

            บอกตามตรงนะ ฉันไม่รู้เรื่องว่ะฟาร์ทินัสพูด หลังจากฟังทูตยามาสาธยายถึงนอนเรย์อย่างละเอียดยิบ

            นี่เจ้า! ข้าซึ่งเป็นถึงท่านทูตแห่งอิริดานุสเมโทรโพลิสอุตส่าห์เจียดเวลามาเล่าให้เจ้าฟังเชียวนะ พวกมนุษย์นี่มารยาทเลวจริงๆยามาตวาดลั่น กวัดแกว่งไม้เท้าของมันไปมาอย่างโมโห แต่อยู่ๆ ไม้เท้าคู่ใจของยามาก็หยุดลงกะทันหัน เหมือนกำลังจดจ่อสมาธิอยู่กับอะไรบางอย่าง

            หนอยกะ...ฟาร์ทินัสอ้าปากเตรียมจะพูด แต่ไม้เท้าของยามาจ่อไปที่คอหอยของเขา ทำให้เขาสะดุดกึก คำพูดที่ตั้งใจจะพูดได้แต่ติดอยู่ตรงคอ

“หยุดเดี๋ยวนี้!!!

            เสียงตวาดดังลั่นของทูตยามาทำเอาฟาร์ทินัสสะดุ้ง แต่การสะดุ้งนั้นตามมาด้วยอาการตกใจที่มากกว่า เมื่อทูตยามาตวาดใส่เขาอีกรอบ

เงียบ! อย่าขยับ อย่าพูด อย่าคิด อย่าหายใจ อย่าทำอะไรทั้งสิ้น!ยามายังคงเอาไม้เท้าจ่อคอของฟาร์ทินัสเอาไว้







Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
-------- ตอนที่ 2 : THE FIRST RAYS : ทูตยามาแห่งอิริดานุส 01 (RW) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 49 , โพส : 1 , Rating : 0% / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 1 : ความคิดเห็นที่ 5
0o0 ติดตามๆๆ
PS.  การจากลาด้วยความเต็มใจ ^^
Name : may>-< < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ may>-< [ IP : 115.87.87.87 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 สิงหาคม 2556 / 13:46

หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android