DOGMATIC LOVE (Yaoi) | รับน้องป่วนๆกับก๊วนวิศวะ

ตอนที่ 63 : SPECIAL : 2 - Mogul

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,008
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    22 ก.พ. 62

My name is ‘Mogul’


.


.


.



          พงศ์กร วัฒนานนท์ — โมกุล



          ยังจำได้ดีในวันแรกของการรายงานตัวหลังจากที่ทราบผลประกาศของมหาวิทยาลัย รุ่นพี่ที่มาต้อนรับเอ่ยถามชื่อเล่นของเขา



          จำได้ว่าเจ้าหล่อนมีใบหน้าน่ารัก ประดับไปด้วยรอยยิ้มสดใส เวลายิ้มตาจะเป็นรูปสระอิดูมีเสน่ห์หน้ามอง



          “โมกุล—ชื่อแปลกจัง”



          เธอว่าแบบนั้นก่อนจรดปลายปากกาหัวโบ้ (ตราม้า) เขียนชื่อของเขาลงบนป้ายกระดาษแข็งด้วยลายมือวัยรุ่นนิยมซึ่งดูเหมาะกับเจ้าของลายมือดี

ป้ายนั้นถูกยื่นส่งมาให้เขาไว้สวมคอ 



          และเพิ่งได้รับรู้ว่าป้ายชื่ออันนี้จะอยู่ติดตัวเราตลอดไปไม่ว่าจะไปเรียน เดินเข้ามอ หรือจะทำอะไรก็แล้วแต่ในเขตรั้วมหาวิทยาลัย เราต้องสวมมันจนกว่าพิธีรับน้องจะเสร็จสมบูรณ์



          เขาไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่



          ตรรกะรับน้องเพี้ยนๆ ที่พวกผู้ใหญ่ไม่เคยสนับสนุน แต่ก็ยังมีการรับน้องส่งต่อรุ่น ต่อรุ่นมาได้ไม่มีท่าทีว่าจะหายไปจากระบบการศึกษา



          กี่ครั้งกี่คราที่กิจกรรมที่เกินเลยจนมีผลเสียไม่ว่าจะเป็นสิทธิมนุษยชน และชีวิตของนักศึกษาแรกเข้าที่เป็นข่าว ก็ยังไม่ได้สร้างความเข็ดหลาบ หรือทำให้ระบบรับน้องหายไปได้เลย



          โมกุลนึกสงสัยนักว่า “โซตัส” มันมีดีอย่างไร ทำไมไม่หายไปจากระบบการรับน้องเสียที

จากหนึ่งวัน กลายเป็นหนึ่งอาทิตย์ จากอาทิตย์ กลายเป็นหนึ่งเดือน



          ทุกครั้งที่ถูกบังคับให้ทำนั่นนี่ โมกุลก็แทบจะไม่อยากเข้าร่วมกิจกรรมพวกนี้อีกต่อไปแล้ว คำถามเกิดขึ้นในสมองอยู่หลายๆ ครั้งยามที่ถูกรุ่นพี่ตะคอกใส่ บางครั้งก็ลงโทษแบบงงๆ ชวนให้มึนๆ ว่าพวกเขาทำอะไรให้โกรธนักหนา



           ไม่ว่าจะเรื่องจัดแถว หรือการซ้อมบูม พยายามยัดเยียดความเป็นหนึ่งเดียวกันให้เกิดขึ้น ทั้งๆ ที่ใจคนมันไม่อยากทำ ทำไมต้องมาคอยพูด คอยแขวะ เล่นต่อใจคนด้วยคำต่างๆ นานา



            เหมือนยุยงให้จิตใจวำนึกการเอาคืนของคนเรามันทำงาน



            ใช่— โมกุลอยากเอาชนะรุ่นพี่ที่มาเก็กหน้าทำขรึม ชอบส่งเสียงดังเอาแต่พูดจากดดันถากถางของพี่จาว



              จะดีหน่อยก็คือพี่เขาแต่งตัวถูกระเบียบไม่มีเสื้อผ้ารุดรุ่ยให้รกหูรกตาเหมือนหนวดและผมยาวๆ นั่น



             ไม่รู้ว่าไปทำอีท่าไหน ถึงโดนจับมาเป็นเดือนภาค ตั้งแต่เกิดมาเขารู้แหละว่าตัวเองหน้าตาพอไปวัดไปวา แต่ไม่เคยคาดคิดว่าจะถูกเพื่อนๆ ในภาคเสริมส่งให้เป็นตัวแทนไปประกวดชิงเดือนคณะ



           “เพื่อนผมครับ เพื่อนผ้มมม!”



          เสียงผิวปากโห่ร้องแซวจากไอ้ต้น เพื่อนสนิทหมาดๆ ที่กำลังเชียร์โมกุลหลังจากแนะนำตัวให้คณะกรรมการคณะรู้จักเสร็จ มันเป็นอีกคนมี่ผมหมายหัวเอาไว้ว่าจะชำระคดีความแน่ๆ หลังจากผ่านพ้นการประกวดนี้ไป



          เพราะตอนที่โดนโหวตรายชื่อจากเพื่อนๆ ในภาค “ไอ้ต้น” ก็มีชื่อติดโผอยู่ในนั้น แต่มันดันเอาตัวรอดด้วยการให้เขาแนะนำตัวและบอกความสามารถพิเศษก่อน ส่วนต้นเอาตัวรอดด้วยวลีน่าถีบว่า



           “ไม่มีอะไรดีเลยครับ นอกจากหน้าตาดีไปวันๆ”

แล้วคิดว่าคนในภาคจะโหวตให้ใคร ถ้าไม่ใช่ “โมกุล” คนที่แนะนำตัวว่าเล่นดนตรีได้หลายชนิด แต่ถนัดเล่นกีตาร์มากที่สุด



.


.



DOGMATIC LOVE



.


.




          “โมกุล ขยับมาตรงนี้หน่อยลูก”



           เสียงพี่เลี้ยงเอ่ยเรียกชื่อเขาในวันถ่ายโฟโต้ชู้ตแนะนำตัวแทนคณะที่ลงประกวดดาวเดือน โมกุลไม่คิดว่าเรื่องราวจะมาไหลขนาดนี้ หลังจากที่วันนั้นโดนพี่จาวหลอกว่า



          “ภาคเราไม่ติดเข้ารอบหรอก เด็กโยธาเอาไปกินหมดทุกปีแหละ”



           ไม่รู้พี่เขาพูดจริงพูดเล่น แต่เอาเป็นว่าตอนนี้คนที่โมกุลอยากบีบคอชำระแค้นให้สาแก่ใจที่สุดก็คือเป็นเฮดว้ากภาคคอมฯ ที่ชื่อ “พี่จาว



            แต่การทำกิจกรรมประกวดดาวเดือนมหาวิทยาลัยก็มีเรื่องดีๆ หลายอย่างนอกจากความเหนื่อย และต้องรับผิดชอบหลายๆ อย่างมากขึ้น

นั่นคือการได้พบกับ “แพร” ดาวคณะบริหารที่มักจะได้เจอกันบ่อยครั้งจากกิจกรรมครั้งนี้ หลายครั้งที่โมกุลเงยหน้าจากสิ่งตรงหน้าที่ต้องให้ความสนใจ เขาจะพบสายตาของแพรมองมาเสมอ



           แพรเป็นผู้หญิงสวย มีเสน่ห์ ดวงตามักทอระยิบระยับชวนมอง รอยยิ้มสวยๆ มักส่งมาให้โมกุลเสมอราวกับเขาเป็นเจ้าของ เพราะแบบนี้เราสองคนเลยได้กลายเป็นคู่จิ้นในกองเก็บตัว



            และตัดสินใจพัฒนาความสัมพันให้มากขึ้นกว่าเดิมเมื่อเรายิ่งรู้จักกันและกัน เขาก็ตกหลุมรักแพรจนไม่อยากใช้สถานะร่วมกันแค่เพียงคำว่า “คู่จิ้น” อีกต่อไป



             เป็นเวลากว่าสองปี ที่คู่ของเราถูกพูดถึงเสนอจนเป็นตำนานดาวเดือนมหาวิทยาลัยที่ได้ลงเอยเป็น “คู่รัก” กัน เราทั้งสองคนมีกิจกรรมร่วมกันมากมายจนแทบไม่ได้ห่างกันไปไหน วันไหนไม่มีงานคณะโมกุลก็คอยรับคอยส่งแพรไม่เคยขาดตกบกพร่องหน้าที่แฟน

แต่เหมือนอุปสรรคก้อนโตก็เข้ามาในชีวิต เพราะเขาถูกเลือกให้เป็นพี่ว้ากของคณะ



              ครั้งแรกโมกุลขอปฏิเสธเพราะต้องทำกิจกรรมของมหาวิทยาลัยเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว และไหนจะเป็นวิชาเรียนของปีสามที่กำลังจะเข้มข้นขึ้นมากกว่าเก่า แต่เขาก็อดใจอ่อนไม่ได้เมื่อถูกเพื่อนๆ ในภาคร้องขอ และบอกว่าจะช่วยกันทำมันออกมาให้ดี

นั่นเป็นจุดเปลี่ยนหลายๆ อย่างในชีวิตของเขา



              จุดเปลี่ยนระหว่างความสัมพันของสองเรา

              และเป็นจุดเริ่มต้นของโมกุลและใครอีกคน

 


              คนที่เรียกเขาว่า — ไอ้พี่โม


.


.


.




          ชีวิตนักศึกษาเริ่มน่าตื่นเต้นมากขึ้น เมื่อได้พบเจอ มันมีสีสัน มีอะไรแปลกใหม่ แม้จุดเริ่มต้นจะเป็นความรู้สึกอยากแกล้งเด็กปีหนึ่งคนนึงที่ชอบทำหน้าจะเป็นจะตายทุกครั้งที่เจอเขา



           ไหนจะท่าทางทะเล้นเกินเหตุ ความกล้าได้กล้าเสียต่อปากต่อคำ จนเอาอยากกลั้นแกล้งอีกฝ่ายให้หายหมั่นไส้กับท่าทางก๋ากั่นแบบนั้น



           โมกุลไม่เคยรู้เลยว่าตัวเองกำลังตกหลุดพรางที่ตัวเองตั้งใจขุดไว้อย่างไม่สามารถถอนตัวขึ้นมาได้

เขาไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่สายตาจับจ้องไปหาคนคนเดียวอยู่เสมอที่มีกิจกรรมรับน้อง และมันเริ่มมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อสายตาจับจ้องไปที่ทุกครั้งที่มีกลุ่มเด็กปีหนึ่งเดินผ่าน



           จนท้ายที่สุดแล้ว เป็นเขาเองที่ทำทุกทางให้ระหว่างเรามีบทสนทนาร่วมกัน หลังจากที่หัวใจเริ่มยอมรับอย่างแน่ชัดแล้วว่าเขามีใจให้เด็กปีหนึ่งหน้าดื้อๆ รหัส “063



           พิญช์พล ปัญจวัฒนานนท์ — พีช



          หลังจากที่เขาจบความสัมพันธ์กับแฟนสาวที่คบกันมาเป็นเวลาเกือบสองปีกว่า ด้วยเหตุผลที่ว่า “โมกุลทำกิจกรรมเยอะจนไม่มีเวลาดูแลเธอได้เหมือนเก่า” จนเธอปล่อยใจให้อีกคนเข้ามา คนที่ทำหน้าที่นั้นได้ดีกว่าเขาในปัจจุบัน



           โมกุลไม่เข้าใจหรอกว่าทำไมคนเราหมดรักกันเพียงเพราะเรากำลังหน้าที่ที่เรารับผิดชอบอยู่ เขาไม่เคยละเลยแชทของแพรเลยสักครั้ง เธอยังเป็นคนแรกที่เขาให้ความสำคัญเสมอ ไม่ว่าจะเป็นคนที่เขานึกถึงทุกครั้งที่ว่าง 


            คิดตลอดว่าจบรับน้องจะโอ๋ด้วยการซื้อตั๋วเครื่องบินพาเธอไปเที่ยวภูเก็ตอย่างที่เธออยากไป

วันไหนที่ว่างจากการรับน้องเขาก็มักจะถามเธอเสมอว่าเธออยากกินอะไรเป็นพิเศษไหม หรืออยากไปที่ไหนหรือเปล่า คอยบอกตลอดว่าเขาทำอะไร อยู่ที่ไหน กับใคร รวมไปถึงวิดีโอคอลรายงานตัวตลอดถ้าเป็นไปได้ หรือเธอต้องการ



             แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ทำให้แพรรู้สึกว่าตัวเองสำคัญเหมือนเดิม



              และในวันที่กำลังแย่ กลับมีมือเด็กตลกๆ ที่มาดึงให้เขาออกจากตรงนั้น เพียงเพราะเห็นว่ามีแพรอยู่ในร้าน



              วันนั้นหัวใจของเขาเต้นแรงเหมือนกลับมามีชีวิตอีกครั้ง หลังจากที่สับสน ถามตัวเอง รวมไปถึงบางครั้งเขาก็ถามเพื่อนสนิทถึงความเปลี่ยนไปของความรู้สึกที่ก่อเกิดขึ้นในใจ



               มันไม่ใช่ความแปลกใหม่ของการตกหลุมรัก แต่มันคือการเริ่มรักใครสักคนจากการเรียนรู้กันและกันไปเรื่อยๆ ค่อยๆ เริ่มความสัมพันธ์จนกลายเป็นความรู้สึกที่ก่อเป็นรูปเป็นร่างจนมั่นใจ



               พีชอาจจะไม่ใช่คนที่ดีที่สุดในสายตาคนอื่น แต่เขาเป็นคนที่เหมาะสมที่สุดสำหรับโมกุล — คนที่เป็นเหมือนจิ๊กซอว์ชีวิตอีกชิ้นที่หายไป แล้วเขาตามหามันเจอ


.


.



Dogmatic Love



.


.



              เครื่องพิสูจน์ชีวิตเข้ามาอีกครั้งในฐานะพี่ชายคนโต และฐานะคนรัก เป็นอีกครั้งที่เขาต้องเลือกระหว่าง “ครอบครัว” และ “พีช



              เป็นครั้งแรกที่โมกุลมีความรู้สึกลังเลและกลัวปนเปไปหมด เพราะพ่อเสนอให้เขาเขียนจดหมายขอสอบเข้าเรียนต่อในระดับชั้นปริญญาโทที่มหาลัยชื่อดังของอเมริกา ที่ที่เดียวกับที่พ่อของเขาจบมา



             เขาเองไม่สามารถขัดพ่อได้ เพราะรู้ดีแก่ใจว่าสิ่งที่พ่อเลือกให้มักจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุดเท่าที่จะหาให้ได้ และโมกุลก็อยากจะทำให้ในฐานะคนที่ต้องรับผิดชอบธุรกิจของพ่อต่อไป



             แต่ครั้งนี้ในชีวิตเขาไม่ได้มีตัวคนเดียว พีชกลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตโมกุลไปแล้ว หากครั้งนี้จะต้องลาจากความสัมพันธ์เพียงเพราะความห่างไกล เขาคงต้องเสียหลักอย่างแน่นอน



              “พ่อไม่เคยว่า หรือห้ามโมเลยสักนิดที่โมจะรักใครชอบใคร น้องพีชดี พ่อแม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้—”



               พ่อพูดขึ้นในวันที่โมกุลถูกเรียกให้กลับไปกินอาหารเย็นที่บ้าน ระหว่างที่มื้ออาหารกำลังดำเนินไปอย่างเรียบๆ อะตอมเล่าเรื่องการเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัย บ่นนั่นนี่สัพเพเหระให้เขาฟังอย่างคนที่ไม่ค่อยได้เจอกันบ่อยครั้งนัก



               เขาเงยหน้ามองพ่อ ในสมองเริ่มมีความกังวลในใจมากขึ้น และมันคงแสดงออกไปมากพอจนทำให้อีกฝ่ายได้รับรู้



               “— แต่เรื่องไปเรียนต่อก็เป็นอนาคตของโมด้วย และถ้าพีชเขารักโมจริง เขาต้องเข้าใจมากกว่ารั้งโมไว้ให้อยู่ที่นี่”


 

               โมรู้ เขารู้ว่าตรงนั้นมันคืออนาคต เขารู้ว่าพีชต้องเข้าใจ เพราะน้องดีกว่าใครทั้งหมด คนที่อยู่ข้างๆ คอยปลอบ คอยให้เสียงหัวเราะ และน่ารักกว่าใคร



               แต่ความกลัวในใจก็เลือกที่จะให้โมเก็บความลับนั้นเอาไว้ ส่ง essay ยื่นไปที่มหาวิทยาลัยและส่งคะแนนสอบไปพร้อมหนังสือ refer จากศิษย์เก่าอย่างพ่อแนบไปด้วย



                เขาได้แต่ภาวนาให้ตัวเองสอบไม่ติด ส่งจดหมายไม่ผ่าน หรืออะไรแล้วแต่ที่ทำให้ประวิงเวลาในการไปตรงนั้นให้ช้าลง



                แต่โชคชะตาก็มักจะเล่นตลกกับชีวิตคนเราเสียเหลือเกิน เพราะหนึ่งเดือนถัดมา โมกุลได้รับจดหมายตอบรับเข้าศึกษาต่อจากมหาวิทยาลัย

ความกังวลใจเริ่มทำให้เราต้องปรึกษาเพื่อนว่าจะต้องบอกอีกคนแบบไหนถึงจะไม่หายไปจากชีวิตกันและกันอีก



            “มึงก็แต่บอกตรงๆ อ่ะมึง กูว่าพีชไม่ใช่เด็กซับซ้อน”



            ไอ้ต้นเพื่อนสนิทของเขาว่ามาขณะที่เรากำลังปั่นโปรเจ็กต์จบ รวมไปถึงไอ้ก้องที่พยักหน้าสมทบเห็นด้วย



           “ระวังรู้ทีหลังเรื่องยาวอ่ะมึง”



           แต่บางครั้งคนเราก็ตัดสินใจช้าเกินไป



           โมกุลก็กำลังจะตั้งใจบอกอีกคน ในวันที่พีชยอมกลับบินกลับมาจากเชียงใหม่ในช่วงปิดเทอมเล็กก่อนเวลาเพียงเพราะห่วงว่าเขาจะเป็นโรคกระเพาะเพราะเอาแต่ปั่นงานไม่ยอมกินข้าวปลา



          น้องคอยดูแลหาข้าวหาน้ำมาส่งให้ แถมเผื่อแผ่ไปถึงเพื่อนสนิทสองคนด้วย จนกระทั่งตอนเย็นที่อะตอมเข้ามาหา และตั้งใจจะพาไปกินข้าวด้วยกัน แต่กลับเป็นวันที่ต้องมาผิดใจกันเพียงเพราะเขาเอาแต่กลัว



          “เรื่องขนาดนี้ พี่ไม่ปล่อยให้ผมรู้ในวันที่พี่เก็บทุกอย่างแล้วพร้อมจะจากไปเลยล่ะ”



          คำพูดตัดพ้อที่ส่งมาให้สร้างความรู้สึกปวดร้าวหัวใจจนอึดอัดไปหมด บรรยากาศบนรถเงียบสนิท และมื้อค่ำของเราไม่ได้อร่อยเท่าก่อน แม่ว่าต่างฝ่ายต่างหิวขนาดไหน



           เขาเห็นพีชเขี่ยอาหารไปมาบนจาน ตักกินไม่กี่คำก็บอกว่าอิ่ม เสียงถอนหายใจของอีกฝ่ายแม่จะแผ่วเบาแต่มันกลับดังชัดเจนในหัวของเขา



           ทุกอย่างหนักอึ้งไปหมดเมื่ออีกฝ่ายขอแยกตัวออกไป และโมกุลไปตามไม่ได้ด้วยต้องขับรถไปส่งน้อง แต่หลังจากนั้นเราสองคนก็ทะเลาะกัน



            พีชหายไปอีกครั้ง

            หลังจากที่โมกุลออกมาจากห้องพักของเจ้าตัว


.


.



Dogmatic Love



.


.



           ความรัก



            มันดีตรงที่ แม้เราจะทะเลาะกันเท่าไหร่ คนเรามักจะหาเหตุผลร้อยแปดที่จะเอามาเป็นข้ออ้างให้เรายังสามารถรักคนคนนั้นอยู่ได้เท่าเดิม



            โมกุลสัมผัสได้จากความสัมพันธ์ของเขาและพีช หลังจากที่ทะเลาะกันเรื่องไปเรียนต่อจนเคลียร์กันได้ พีชก็ยังเป็นคนที่เขารักที่สุดในชีวิตเหมือนเดิม

แววตาเศร้าๆ อ้อมกอดแน่นๆ ที่กอดเขาไว้ราวกับไม่อยากปล่อยให้เขาไปไหนไกลจากเจ้าตัว



              ความห่างที่เราอยู่ไกลกัน ต่างเวลา ต่างภาษา และความเหนื่อยล้าต่างๆ พีชก็เป็นคนทำให้หายไป ในเวลาไม่กี่วัน



              รอยยิ้ม แววตาพราวระยับ และคอยจับจ้องมาที่โมกุลคนเดียวเสมอ ไม่ว่าเมื่อไหร่ ก็ยังเหมือนเดิมในทุกๆวันที่เรารักกัน



              พีชยังเป็นคนที่น่ารักเหมือนเดิม


.


.



          “พีชครับ เช้าแล้วนะตื่นได้แล้วครับ”



          โมกุลทิ้งตัวลงนั่งลงที่ขอบเตียงพร้อมเอื้อมมือไปลูบแก้มนิ่มเบาๆ เพื่อทำหน้าที่ประจำของตัวเองในทุกๆ วัน



          “อืม..พี่โม พีชขอห้านาทีนะครับ”



          และเขายินดีที่จะทำหน้าที่นี้ทุกวัน เพราะเสียงงัวเงียที่อีกฝ่ายเอ่ยบอก วงแขนที่วาดมากอดแขนของเขาอย่างออดอ้อน ใบหน้าน่ารักที่เข้ามาซุกขอร้องให้เขายอมทำตาม



          เป็นมุกครั้งที่เขาต้องยอมแพ้ และมักต้องเผื่อเวลาให้เจ้าตัวขอเลทเสมอ



          ก็เพราะน่ารักแบบนี้แล้วเขาจะไม่รักได้ยังไง ตั้งแต่พี่ว้ากคนในอดีต จนถึงการนั่งแท่นเป็นผู้บริหารในบริษัทของพ่อ สิ่งเดียวที่โมกุลยังคงเดิมมาตลอดคือ หัวใจ



          เพื่อรักคนคนเดียว



          พิชญ์พล ปัญจวัฒนานนท์ — พีช



.


.



Dogmatic Love



.


.


TBC.




Solphase Talk: Special ฉลองเข้าสู่ปีที่ 6 จ้ะ ยังเปิด survey สำหรับผู้สนใจรีปริ้นท์อยู่นา หลังจากนี้ไม่ใจอ่อนแล้วนา คิดดีๆ นะคะ



ถ้าสนใจจิ้มลิงก์ได้เลยจ้า:


https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSc_IvvOf3r5aj0wG6PJlsqCtrNuiLJqqjkPopC5M8JyKUn4Ew/viewform

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,209 ความคิดเห็น

  1. #3193 immortal_ploy (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:14
    อยากให้คนเขียน รวบรวมตอนพิเศษทั้งหมดมาทำเป็นเล่มขายอ่ะค่ะ ฝากไว้พิจารณาที่นะคะ
    #3,193
    0
  2. #3192 fa-rong (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:35
    คิดถึงมากกกกกกก
    #3,192
    0
  3. #3191 pleng3110 (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:20
    หวานมดขึ้นแล้ว
    #3,191
    0