DOGMATIC LOVE (Yaoi) | รับน้องป่วนๆกับก๊วนวิศวะ

ตอนที่ 55 : Season 2 | Last Special P2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,650
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    10 ต.ค. 60

กริ๊งงงงงงงงง...

กริ๊งงงงงงงงงง...

กริ๊งงงงงงงงงงงง...

 

“งื้ออ..”ผมร้องครางอย่างนึกระบายอารมณ์ให้กับเสียงก่อกวนที่ดังขึ้นทำลายความสุขที่เกิดขึ้นในห้วงนิทรา ขยับกายให้พ้นจากผ้านวมสีกรมท่าก่อนจะเบือนหน้าหนีแสงที่ฉายสว่างเข้ามาในกรอบสายตา ยกมือขึ้นบดบังแสงที่ว่าแล้วเอามืออีกข้างควานหาเจ้าตัวก่อกำเนิดเสียงดังกล่าวก่อนจะฟาดลงไปแรงๆเพื่อหยุดเสียงนั่นลงและพร้อมที่จะทิ้งตัวลงนอนตามเดิมถ้าไม่ติดว่ามีบางอย่างผุดขึ้นมาในสมองจนต้องดีดตัวลุกขึ้นจากที่นอนนุ่มชวนดึงรั้งร่างกายแล้วเอี้ยวตัวหันกลับไปมองเจ้าสิ่งประดิษฐ์ที่เกิดเสียงเมื่อครู่

 

“ตายห่า...”

 

เสียงสบถดังขึ้นพร้อมกับอาการกระวีกระวาดลุกจากเตียงนอนเข้าห้องน้ำโดยไวเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาไปมากกว่านี้ ผมนึกขุ่นเคืองคนร่วมห้องอีกคนที่ไม่รู้หายไปไหนตั้งแต่เช้ามืด ทั้งๆที่เจ้าตัวตื่นแล้วก็ไม่ยอมปลุกผมให้ตื่นด้วย จะไม่ว่าอะไรเลยหากวันนี้ไม่ใช่วันเริ่มงานวันแรกของผม

 

ใช่ครับ วันนี้เป็นวันเริ่มงานวันแรกหลังจากที่เรียนจบปริญญาโทออกมาด้วยเกรดเฉลี่ยสวยงามที่สถาบันเดิมที่เคยเรียนสมัยปริญญาตรี แถมโชคดีที่สมัครงานที่แรกก็ได้เลยอีกต่างหากด้วยเลยทำให้ค่อนข้างจะจริงจังกับการเริ่มงานวันแรกพอสมควร ใครๆก็ไม่อยากโดนเพ่งเล็งเพราะไปสายตั้งแต่วันแรกใช่ไหมหละครับ?

 

“โอ้ยยยยยย จะทันไหมเนี่ยยยยย!!!

 

ผมร้องลั่นเมื่อตัวเองพยายามแต่งกายแข่งกับเข็มนาฬิกาที่ตอนนี้กำลังขยับเดินไปเรื่อยๆ โชคดีที่เมื่อคืนพี่โมรีดชุดทำงานเตรียมไว้ให้แล้วดังนั้นผมจะลดโทษให้กึ่งหนึ่ง และอีกนิดหน่อยกับขนมปังปิ้งราดแยมที่ตอนนี้มันไม่ค่อยร้อนเสียเท่าไหร่ ผมทำทุกอย่างให้เสร็จทันตามที่ได้วางแผนเอาไว้ก่อนจะวิ่งออกจากห้องพักสุดหรูใจกลางกรุงถลาไปที่ลิฟต์แล้วกดปุ่มคอนโทรลเพื่อเป็นการเรียกเจ้าพาหนะตัวนี้มารับผมลงไปที่ด้านล่าง

 

“อรุณสวัสดิ์คุณพีช วันนี้ดูรีบร้อนจังเลยนะ”เสียงทุ้มเอ่ยทักมาจากชายร่างสูงอายุอานามประมาณสามสิบต้นๆในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปดูดี กลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยคลุ้มเข้าจมูกจนผมต้องหันไปมองก่อนจะพบว่าชายด้านข้างที่วันนี้ยังคงความเนี้ยบได้ดีเหมือนเดิม

 

“อรุณสวัสดิ์คุณชรัชต์ วันนี้ผมเริ่มงานวันแรกเลยรีบนิดหน่อย กลัวจะเข้าอบรมสายครับ”ผมเอ่ยตอบพร้อมรอยยิ้มแห้ง แต่ไม่รู้อีท่าไหนถึงเรียกเสียงหัวเราะจากเจ้าของชื่อได้ไม่น้อย ผมไม่ได้ถือสาหรอกด้วยเพราะอีกฝ่ายค่อนข้างเป็นผู้อาวุโส แถมที่รู้มาคร่าวๆว่าเจ้าตัวดำรงตำแหน่งผู้บริหารบริษัทใหญ่แห่งหนึ่งซึ่งผมเองก็จำไม่ได้เหมือนกันรู้สึกว่าคุณชรัชต์จะเคยบอกแต่มันก็นานมาแล้วตั้งแต่สมัยที่ผมกับพี่โมย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ใหม่ๆ

 

“โอ้ งั้นหรือครับ ถ้าไม่ว่าอะไรผมอาสาไปส่งคุณได้นะ”คุณชรัชต์ดูตื่นเต้นไม่น้อยที่ได้รับข่าวดีจากผม อันที่จริงผมต้องสารภาพว่าพี่โมไม่ชอบให้ผมพูดคุยกับตาคนนี้เท่าไหร่ครับ พร่ำบอกใส่หูผมตลอดว่าคุณเขาคิดไม่ซื่อกับผมบ้างแหละ เป็นคาสโนว่าบ้างหละ ซึ่งดูๆไปเท่าที่ผมเห็นคุณชรัชต์ก็เป็นผู้ใหญ่ที่มากประสบการณ์เต็มไปด้วยมนุษยสัมพันธ์ก็แค่นั้น

 

พี่โมอ่ะคิดมาก!

 

“อ่า...ขอบคุณคุณชรัชต์มากเลยนะครับสำหรับการเอื้อเฟื้อ แต่ผมคิดว่าผมนั่งรถไฟฟ้าไปดีกว่าครับท่าจะเร็วกว่า แหะ...”ผมยิ้มแห้งๆส่งไปให้คนอายุมากกว่าด้วยความรู้สึกเกรงอกเกรงใจที่เอ่ยปฏิเสธไป แต่หากคุณชรัชต์เองก็ไม่ได้ถือเอาความ

 

“ถ้าเธอสะดวกอย่างนั้นก็ตามใจเถอะ”เจ้าตัวว่าพร้อมกับตัวลิฟต์โดยสารมาจอดที่ชั้นของเราทั้งสองคนพอดี โชคดีที่ในลิฟต์มีคนอยู่พอสมควรรวมไปถึงมีหญิงสาวสวยในชุดทำงานราคาแพงน่าจะเป็นที่รู้จักกับคุณชรัชต์เข้ามาชวนคุยก็เลยทำให้บทสนทนาของเราสองคนยุติแต่เพียงเท่านั้น และพอมาถึงด้านล่างผมก็ใช้สกิลที่สั่งสมมาตั้งแต่ตอนเรียนคือการใส่เกียร์หมาเหยียบให้มิดวิ่งไปที่สถานีรถไฟฟ้าโดยใช้เวลาเพียงแค่ห้านาทีไม่ขาดไม่เกิน

 

แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นครับ การที่เราไม่ได้นั่งมาจากสถานีเริ่มต้นนั้นถือเป็นวิบากกรรมอย่างสูง เพราะด้วยมวลอัดแน่นของประชากรนั้นมีมากจนแทบหลั่งน้ำตาไม่พอ ยังต้องมาต่อแถวแล้วภาวนาให้มีที่ว่างที่พอจะแทรกเข้าตัวรถไปได้โดยไม่โดยประตูหนีบเสียก่อน

 

คนไทยเราก็แปลกนะครับ ที่ตรงกลางว่างๆไม่เข้าไปกัน ชอบมาเกาะอยู่ตรงประตู แออัดกันอยู่แบบนั้นดูแล้วคล้ายๆกับตะไคร้น้ำที่เกาะอยู่ปากบ่อปลาคาร์ฟบ้านผมที่เชียงใหม่เดะๆ

 

เอาหละนั่นไม่ใช่ประเด็น ประเด็นคือการคำนวณเวลาในการวิ่งจากสถานีรถไฟฟ้าเข้าไปถึงตัวออฟฟิศเพื่อลงทะเบียนปฐมนิเทศพนักงานใหม่ และไม่รู้ว่าเป็นนโยบายของท่านผู้บริหารที่อยากจะให้พนักงานที่ไม่มีรถได้เดินออกกำลังกายยามเช้าหรืออย่างไร โดยการทำทางเดินเข้าตัวสำนักงานให้ไกลเป็นกิโลขนาดนี้ ผมนี่เดินเข้าไปถึงกับหลั่งน้ำตา เสื้อเชิ้ตเท่ๆที่ใส่มานั้นเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ และกำลังจะหอบแดดตาย

 

พระเจ้า..

 

นี่กรุงเทพมหานครเมืองที่มีแต่ฤดูร้อนนะครับไม่ใช่โตเกียว!

 

ปี๊นๆ

 

ระหว่างที่ผมกำลังคร่ำครวญความอาภัพของตัวเองอยู่ในใจก็มีเสียงแตรรถดังขึ้นจากด้านข้างถนนเรียกให้หันไปมอง ก่อนจะพบว่าเจ้ารถบีเอ็มสีขาวคันหรูแสนจะคุ้นตาได้จอดเทียบข้างตัวผมเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แต่ให้มองลอดเข้าไปในตัวรถยังไงก็ไม่เห็นว่าใครแม่งมากระตุกหนวดเสือหอบแดดด้วยการบีบแตรใส่อย่างนี้ จนกระทั่งกระจกรถลดตัวลงมาจงเห็นหน้าเจ้าของรถที่ทำให้ผมต้องร้อง โอ้! ในใจดังๆ

 

“อ้าว ทำงานที่นี่หรอคุณพีช”เสียงทุ้มทรงเสน่ห์เอ่ยถามขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากของเจ้าตัว

 

“ค..ครับ..”ผมพยักหน้าถี่ก่อนจะก้มมองดูนาฬิกาข้อมือของตัวเองที่เข็มกำลังเคลื่อนไปสู่เลขสี่ เป็นอันบ่งบอกว่าถ้าผมไม่เข้าไปถึงตัวตึกและขึ้นลิฟต์ไปชั้นที่ได้รับข้อมูลมาจากทางอีเมล์ภายในสิบนาทีนี้ผมสายแน่นอน

 

“ขึ้นมาสิครับ เดี๋ยวผมขับวนไปส่งคุณที่หน้าประตูทางเข้า”

 

สวรรค์ทรงโปรด!!!!

 

ไม่เคยดีใจกับการปรากฏตัวของคุณชรัชต์ได้เท่าครั้งนี้เลย จะหาว่าผมใจง่ายก็เอาเลยครับ แต่ครั้งนี้ขอกระโดดขึ้นรถเพื่อทุ่นแรงไว้ไปใส่เกียร์หมาวิ่งเข้าห้องประชุมดีกว่า

 

และด้วยความช่วยเหลือจากคุณชรัชต์ก็ทำให้ผมไม่เข้าปฐมนิเทศพนักงานสายครับ แถมยังมีเวลามากพอที่จะได้ทำความรู้จักกับเพื่อนๆพี่ๆพนักงานใหม่ที่นั่งอยู่ข้างๆกันด้วย จนกระทั่งพิธีการดำเนินมาจนถึงการเปิดวีดีทัศน์ของผู้บริหารเพื่อกล่าวต้อนรับพนักงาน ซึ่งทุกคนค่อนข้างให้ความสนใจว่าหน้าตาเจ้านายของตนจะเป็นเช่นไร ผมเองก็เหมือนกัน และเมื่อหน้าจอฉายฝ่ายเทคโนโลยีระบบสารสนเทศผมก็นั่งตัวตรงและสนใจมองไปที่จอเพื่อเตรียมพร้อมตั้งใจฟังทัศนคติการทำงานและวิสัยทัศน์ของผู้บริหารแผนกของตนเองนั้นก็ต้องถึงกับผงะ

 

อิห่านฟ้า!!! อิสบู่ตราลูกเจี๊ยบ!

หัวใจจะวายตายห่าเสียตอนนี้เมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาที่ผมเพิ่งเจอไปเมื่อเช้ากำลังฉายชัดอยู่บนหน้าจอตรงหน้า

 

คุณชรัชต์!!!!

 

โอ้ม่ายยยยยยย เมื่อเช้าผมทำอะไรลงไป ให้ผู้บริหารฝ่ายตัวเองขับรถมาส่งหน้าประตูสำนักงาน มิน่ารปภ.ถึงได้ดูเกรงอกเกรงใจผมนักตอนที่เปิดประตูลงไป แถมยังให้ความช่วยเหลือเป็นอย่างดีทั้งการแลกบัตรและเดินมากดลิฟต์ให้

 

โอ้ยยยยยยยยยยยยยยย!

ทำไมฟ้าถึงทำกับผมเยี่ยงนี้หละครับ!!!

 

 

นึกสังเวชตัวเองในใจยังไม่หายดี เจ้าหน้าที่ฝ่ายบุคคลก็เอ่ยกล่าวต้อนรับเหล่าพนักงานใหม่อีกครั้งก่อนจะขอปิดการปฐมนิเทศลงแต่เพียงเท่านี้ซึ่งหมายความว่าถึงเวลาที่ผมจะต้องขึ้นฝ่ายไปเผชิญกับความจริงแล้ว

 

พระ!!! ผมยังไม่พร้อม!!

 

 

นั่นแหละครับ อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด เมื่อตอนนี้เจ้าหน้าฝ่ายบุคคลได้นำผมมาส่งที่ด้านหน้าฝ่ายเป็นที่เรียบร้อยแถมยังมีเลขาหน้าตาดีอย่างคุณบดินทร์มายืนรอรับเพื่อพาเข้าไปภายในแผนก เสียงปรบมือต้อนรับดังกึกก้องจนรู้สึกซาบซึ้งใจถ้าไม่ติดว่าพอเดินทางถึงโต๊ะทำงานที่ว่างอยู่นั้นมีคนคุ้นเคยยืนยิ้มรอกันอยู่ ในมือของเจ้านายคนใหม่กำลังถือแจกันดอกไม้และเวลคัมการ์ดส่งมาให้

 

“ยินดีต้อนรับนะครับ คุณพิชญ์พล”

 

โอเค...รู้เรื่องเลย!!!!

อิวีดีทัศน์เมื่อครู่นี้ไม่ได้หลอกผมอย่างที่ผมนึกหลอกตัวเองมาตั้งนาน!

 

การทำงานวันแรกถ้าตัดที่คุณชรัชต์เป็นผู้บริหารฝ่ายผมทุกอย่างก็ดีหมดครับ เพื่อนร่วมงานที่เหมือนจะเป็นกลุ่มโรงเรียนชายล้วนที่แทบจะไม่มีสาวๆให้ส่องแบบกรุ้มกริ่มหัวใจแต่พี่แกก็ฮาดี ค่อยๆทยอยสอนงานให้จัดคิวสับเปลี่ยนกันเทรนด์ได้เป็นระบบสมกับเป็นฝ่ายเทคโนโลยีระบบสารสนเทศ รวมไปถึงอาหารที่พาไปทานก็อร่อยมากๆ กลายเป็นว่าทุกอย่างลงตัวจนกระทั่งถึงเวลาเลิกงาน ผมนี่เตรียมพร้อมเก็บกระเป๋ากลับบ้านตามคำสั่งของพี่เลี้ยงที่วันนี้ปล่อยผีชิวๆไปสักวันตามประสาวันเริ่มงานที่ดันตรงกับวันศุกร์แห่งชาติพอดี แต่ความฝันก็จบลงด้วยการปรากฏกายของคุณชรัชต์ที่เพิ่งกลับมาจากการประชุม

 

“เดี๋ยววันนี้เลิกงานกันเร็วสักวันแล้วไปทานอาหารค่ำเลี้ยงรับคุณพีชหน่อยนะครับ”เสียงคำสั่งที่ทำเอาความหวังที่ผมจะกลับไปกอดพี่โมแล้วบ่นเรื่องวันนี้ให้ฟังเป็นอันพังสลาย ด้วยกอปรกับเห็นหน้าตาดีอกดีใจที่ได้ทานอาหารแพงๆฟรีๆของพี่ๆแล้วก็ไม่สามารถทำลายความสุขนั้นได้ พี่เอกเดินมาล็อคคอผมไว้แล้วเอาแต่พูดว่าผมมันเป็นตัวนำโชคของทีมจริงๆ ร้อยวันพันปีบอสไม่เคยพาไปเลี้ยงมื้อค่ำสักครั้งแต่ครั้งนี้ดันได้กินของแพงอีกต่างๆหาก

 

และนั่นก็พาเรามาสู่ร้านปิ้งย่างบุพเฟ่ต์ชื่อดังย่านกินดื่มของคนเมืองกรุงที่มีสาวเสิร์ฟหุ่นอย่างกับโคนม เนื้อนมไข่แถมนุ่งสั้นมาเรียกแขก(หนุ่มๆ)เต็มที่ พูดได้ว่าร้านนี้เป็นร้านที่มีครบทั้งอาหารท้องและอาหารตา และคงจะดีที่ผมไม่ได้มานั่งอยู่ท่ามกลางกลุ่มชายหนุ่มที่ดูหื่นกระหายเนื่องจากฝ่ายแทบจะไม่มีสาวสวยๆให้ส่อง พอเจออะไรแบบนี้ก็ออกลายกันแป็นแถวไม่ว่าจะเป็นทั้งส่งเสียงแซว ทั้งแตะอั๋ง สารพัดที่จะทำแบบที่ผมเองนี่ยังอายแทน แต่เอาเถอะครับถือว่าปล่อยผีอย่างที่พี่เอกพูด

 

“คุณบดินทร์มาแล้วหรอครับ เชิญนั่งครับ”ผมเอ่ยทักคนมาใหม่ที่ดำรงตำแหน่งเลขาของคุณชรัชต์ เจ้าตัวส่งยิ้มให้เล็กน้อยแล้วทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ว่างข้างๆผมจนทำให้ผมสามารถลอบสังเกตอีกฝ่ายได้ถนัดถนี่

 

เอาจริงๆแล้วคุณบดินทร์ค่อนข้างเป็นผู้ชายหุ่นแบบบางคล้ายๆกับผม แต่ดีกว่าตรงที่เป็นคนผิวดีแบบที่ผู้หญิงหลายๆคนมาเห็นต้องอายไปตามๆกัน ไหนจะท่าทีดูสุภาพเรียบร้อยและรอยยิ้มที่ดูมีเสน่ห์นั่น แถมน่าตายังน่ารักอีก ดูแล้วก็เป็นอีกหนึ่งคนที่มีอะไรบางอย่างชวนใจเต้นอยู่ไม่น้อย

 

“ขอโทษที่ให้รอนานนะ พอดีเมื่อครู่นี้ผมติดสายจากท่านประธานน่ะ”เสียงทุ้มดังขึ้นเรียกสติผมให้เงยไปสนใจก่อนจะเห็นคุณชรัชต์ในลุคใหม่ที่ไม่มีเสื้อสูทสั่งตัดอยู่บนเรือนกายอีกต่อไปแล้ว เลยขับให้คนตรงหน้าดูอายุน้อยลงกว่าเดิมอีกหลายปีบวกกับทรงผมที่จัดทรงปัดขึ้นเปิดหน้าผากและแว่นสายตากรอบเหลี่ยมตามสมัยนิยมดูมีเสน่ห์ขึ้นอีกโข เสื้อเชิ้ตสีขาวที่เคยกลัดกระดุมคอก็ถูกปลดออก เนคไทด์เนื้อดีก็คลายลงจากเดิม จนสาวๆในร้านนี่มองกันเป็นตาเดียวจนผมอยากจะยกนิ้วโป้งให้ทั้งสองข้างกับความฮอตของบอส

 

“ไม่เป็นไรครับ มีเจ้ามือกระเป๋าหนักให้รอนานเท่าไหร่ก็ไหวครับบอส”เสียงพี่โอ็กผู้ห้าวหาญเอ่ยแซวบอสดังขึ้นเรียกให้บรรยากาศดูผ่อนคลายกว่าเดิมมาก รวมไปถึงเสียงหัวเราะจากคนในทีมและตัวบอสเอง

 

“โอเคๆ ไหนๆวันนี้ก็มีสมาชิกใหม่เข้ามาร่วมทีมบวกกับเป็นวันศุกร์ด้วย ผมจะปล่อยให้พวกคุณดื่มกินได้เต็มที่สักวันให้สมกับที่พวกคุณบอกว่าผมกระเป๋าหนักนะครับ”

 

“เฮ้!!!

 

 

เท่านั้นแหละครับ พอเจ้าภาพเปิด ห่าก็ลงทันที เสียงย่างเนื้อดังฉ่าเรียกน้ำลายอยู่ไม่น้อย ไหนจะเป็นเบียร์สดที่ถูกเติมอยู่ตลอดเวลาช่วยให้พวกเราดูสนุกสนานจนลืมไปเลยว่าตรงนี้มีเจ้านายตัวเองนั่งอยู่ และตามประสาเด็กใหม่อย่างผมก็ต้องเจียมเนื้อเจียมตัวกันไปครับ ค่อยๆกินเครื่องดื่มเมื่อยามถูกพี่ๆเขาสั่ง เหลือบมองหน้าเจ้านายที่ตอนนี้กำลังสนุกที่ได้เห็นลูกน้องตัวเองผ่อนคลายบ้าง ผิดกับคุณบดินทร์ที่ดูเหมือนนั่งคิดอะไรบางอย่างดู ซึ่งมันดูเกร็งๆจนผมอดห่วงไม่ได้ ครั้นจะเอ่ยถามออกไปสายตาเจ้ากรรมก็ดันเหลือบไปเห็นมือบอสกำลังล้วงเข้าไปในขอบกางเกงด้านหลังของคุณบดินทร์อยู่ตอนนี้

 

อิเชี่ยยยยยยยยยยยยยย!!! คุณพระคุณเจ้าช่วยกล้วยทอด!! ทำไมไอ้พิชญ์พลต้องตาดี ดวงดีเจออะไรแบบนี้ตลอดเลยวะ????

 

แล้วทำไงดีเนี่ย? ทำเนียนนั่งเฉยๆหรือหันไปแจมวงเหล้าเมาเรื้อนกับพวกพี่แกดีวะ!!

 

ครืนนน

 

“อ้าว...ไปไหนหละพีช”พี่เอกที่นั่งข้างๆผมและดูมีสติที่สุดหันมาถามผมเมื่อห็นว่าผมเลื่อนเก้าอี้ถอยหลังเตรียมจะลุกออกจากที่นั่ง

 

“เอ่อ..ไปเข้าห้องน้ำพี่ ปวดท้องนิดหน่อยเดี๋ยวมาครับ”พยายามเอ่ยตอบพี่เขาให้ดูแนบเนียนที่สุดครับ ไม่อยากส่อพิรุธจนถูกจับได้ว่าตาดีไปเห็นอะไรต่อมิอะไรเข้า

 

“อ๋อ รีบไปรีบมาเดี๋ยวเนื้อหมดไม่รู้ด้วยนะเว้ย”พี่เอกว่าก่อนที่ผมจะรุดวิ่งไปเข้าห้องน้ำหยิบมือถือขึ้นมากดรัวๆเพื่อบอกสถานที่ให้พี่โมรับรู้ว่าตอนนี้ผมมาทำอะไรและอยู่ที่ไหน แถมภาพเมื่อครู่ยังติดตาจนทำเอามือผมสั่นไม่น้อยจนต้องเดินเข้าไปในส่วนของห้องส้วมด้านในแล้วปิดประตูล็อกกลอนแน่นหนาก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงบนฝาชักโครก

 

อย่าบอกนะว่าคุณชรัชต์กับคุณบดินทร์มีซัมติงวรอง?

 

 

ตึ๊ง!!!

 

“อ้ะ!

 

ห้ะ?...เสียงบ้าบออะไรวะเนี่ย???

ผมหันหน้าไปทางต้นเสียงที่ได้ยินแบบปฏิกิริยาสนองกลับหลังจากได้ยินเสียงคนเดินเข้ามาแล้วประแทบปิดประตูห้องน้ำเสียเสียงดัง ซึ่งไม่รู้เหมือนกันว่าทำไปทำไมทั้งๆที่หันมองไปก็เจอแต่ผนังห้องน้ำสีขาวตรงหน้า

 

“บ..บอส..เดี๋ยวคนมาเห็นครับ...อื้อ..”

 

เสียงแบบนี้มันคุ้นๆแหะ....

 

 

“ชู่ววว...เด็กดี...ถ้ายอมช่วยผมอย่างว่าง่ายตอนนี้แล้วคืนนี้ผมจะไม่ลงโทษคุณที่บ้านดีไหมครับ”

 

นี่ก็คุ้นๆ..

 

 

“ฮ..ฮึก...ผม...ไม่ไหว..”

 

เสียงสะอื้นดูน่าสงสารนั่นทำเอาผมรู้สึกเจ็บหน่วงในใจ ไม่ต้องนั่งเทียนเดาเลยว่าเสียงสนทนาที่ได้ยินเมื่อครู่คือใคร เดาได้ร้อยทั้งร้อยต้องเป็นคุณชรัชต์กับคุณบดินทร์แน่นอน โอ้ยยยยยยยย! นี่พีชไม่ได้อยากเป็นคนช่างสอดรู้เรื่องชาวบ้านนะ! แล้วก็ไม่ได้อยากเป็นคนถ้ำมองด้วย!!

 

“คนดีไม่ร้องนะครับ พี่ชอบฟังเสียงเราครางหวานๆมากกว่า”

 

อื้อหือ..ชัดเลย....ชัดเจนว่ามึงเข้าห้องน้ำมาทำอะไรกัน!!

 

พี่โมมมมมมมมม มารับพีชกลับบ้านเดี๋ยวนี้เหล้ยยยย!!!

 

 

“คุณ..อ..อึก..คุณปล่อยผม..อึก..ไปไม่ได้หรอ..”

 

“เด็กดี เราเคยพูดเรื่องนี้กันมาครั้นหนึ่งแล้วนะ คุณก็น่าจะรู้ว่าผมไม่ชอบพูดซ้ำ”

 

แม่ครับ นี่พี่เขากำลังเล่นละครช่องเจ็ดกันอยู่รึเปล่า นี่บทพระนางแบบสวรรค์เบี่ยง เดี๋ยวๆนี้มันช่องสาม หรือจะเป็นนายหัวกับโศรยาที่แม่ผมเคยชอบดู ตบจูบ ตบจูบลงทัณฑ์ให้สาแก่ใจ?

 

 

“อึก..แต่ผมไม่อยาก..ไม่อยากเป็นแบบนี้แล้วครับ..ผมไม่อยากรองรับอารมณ์คุณมากกว่านี้..อ..อื้ออ..”

 

องอื้อไรวะ? ยังไม่จบประโยคดีเลย โอ้ยยยยยยยยย ทำไมเป็นเด็กแบบนี้วะพิชญ์พล ไปอยากรู้เรื่องของคนอื่นเขาทำม้ายยย!!

 

“ถ้าจะมีแรงพูด งั้นเอาปากที่ใช้พูดมาช่วยผมหน่อยละกัน..”

 

 

อร่อก.....

พีชน้ำลายจะฟูมปากตายคาห้องน้ำ นี่ไม่ใช่เรื่องธรรมดาที่ต้องมารับรู้ความลับในความสัมพันธ์ของเจ้านายคนใหม่ หรือคนที่อาศัยคอนโดร่วมชั้นกันอย่างคุณชรัชต์ ซึ่งพีชไม่โอเคเลยโว้ยยยย! ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ใสซื่อกับสิ่งที่คนสองคนกำลังจะทำในห้องน้ำแห่งนี้  คุณพระ พูดเลยว่าภาพลอยเข้ามาในหัวเลยครับว่าคุณบดินทร์กำลังโดนคุณชรัชต์บังคับให้ทำท่าแบบไหนอยู่ นึกเกลียดตัวเองที่เป็นเด็กมีจินตนาการก็ตอนเนี้ยะ!!

 

เสียงฮึมฮัมคำรามในคออย่างพึงพอใจในรสสัมผัสที่ไม่บอกก็รู้ว่าเป็นของคุณชรัชต์แน่นอนดังขึ้นผะแผ่ว เหมือนว่าเจ้าตัวจะพยายามอดกลั้นเสียงยังไงแต่ก็ยังดังลอดเข้ามาในโสตการรับรู้ของผมอยู่ดี ซึ่งยอมรับเลยครับว่าตอนนี้ตะคริวกำลังจะกินขาอยู่รอมร่อนั่งเอานิ้วแตะลิ้นแตะจมูกก็ไม่ได้ช่วยอะไร ครั้นจะเดินออกไปก็กลัวเจอฉากยี่สิบบวกแบบที่ไม่ต้องหาโหลดเอาในเว็บบิตโจ่งครึ้มจนเด็กอย่างผมใจจะแตก(หรอ?) จนกระทั่งได้ยินเสียงคนเดินเข้ามาในห้องน้ำนั่นแหละครับ เสียงของคุณชรัชต์จึงเงียบไป นั่นจึงเป็นโอกาสอันดีที่ผมจะเผ่นหนีออกจากสถานการณ์กลืนไม่ได้คายไม่ออกแบบนี้ งานนี้ผมเลยรีบเอื้อมมือไปปลดล็อกกลอนเพื่อเปิดประตูแล้วใส่เกียร์หมาให้ไว มุ่งเป้าหมายไปที่โต๊ะเลี้ยงต้องรับการเข้างานวันแรกของผมที่ยังครื้นเครงกันแม้ไม่มีบอสและคุณเลขานั่งคุมแล้วก็ตาม

 

ดีจย้ะ...

หัวใจพิชญ์พลกำลังจะวายตาย

 

“อ้าวพีช ท้องเสียหรอวะทำไมไปนานจัง”พี่เอกหันกลับมาพร้อมกับหยิบแก้วเบียร์ของผมให้น้องนมโตสาวเชียร์คนงามช่วยรินเติมให้ และผมเองก็ไม่ได้ทัดทานอีกฝ่ายอีกต่อไปด้วยตอนนี้อยากจะเมาเต็มแก่หละ ถ้าแอลกอฮอลมาทำให้ผมลืมเรื่องที่รับรู้มาไปชั่วขณะก็คงจะดีไม่น้อย

 

“แล้วบอสไปไหนอ่ะพี่เอก”ผมเอ่ยถามแบบเนียนๆทำแบ้วเอาไว้ว่าไม่รู้จริงจริ๊งว่าบอสสุดที่รักหายไปไหน พี่เอกหันมาวางแก้วเบียร์ให้ก็เหลือบไปมองเก้าอี้ที่บอสเคยนั่งแล้วส่งยิ้มให้ผมเล็กน้อย

 

“เห็นบอสไปสรุปงานกับคุณบดินทร์อ่ะ เดี๋ยวคงกลับมา”

 

ผมแทบจะกรอกตาเป็นรูปเลขแปดเมื่อได้รับคำตอบจากพี่เอก สรุปงานกับผีสิ! ได้ยินมาเต็มสองหูว่าไปเล่นขัดปืนกันในห้องน้ำหนะ!

 

“อย่าไปสนใจบอสเลย แกงานยุ่งแบบนี้ประจำคุณบดินทร์ก็คงชินแล้วล่ะ มาๆๆๆชนแก้วดีกว่าไอ้น้อง วันนี้ต้องรับน้องเสียหน่อย เอาให้สุดนะโว้ยยย!!”พี่เอกเห็นผมทำหน้ายู่อยู่เมื่อครู่ก็ลากคอให้เข้าร่วมวงพร้อมกับยกแก้วเบียร์ยัดมือผมแล้วเรียกให้ชนแก้วกันกับพี่ๆในทีม

 

เอาวะ...ช่างแม่ง เททุกสิ่งอัน มันไม่ใช่เรื่องของพิชญ์พลด้วยทำไมจะต้องไปใส่ใจกันเล่า!!!

 

 

“คุณ...”

 

“อื้ออออ ครายวะ...งื้อออออออออ”

 

“คุณ#$%_(*^^%%$##@#$

 

“ม่ายยยยย เพร้เอกอยู่หนายยยยยย โชนนนนนนนนนนน”

 

 

 

“คุณนี่มันดื้อจริงๆ”เสียงทุ้มเอ่ยพร้อมกับรุดเข้าไปดึงร่างบอบบางของคนรักในอ้อมกอดของคุณชรัชต์ ที่เจ้าตัวอาสาประคองเด็กใหม่ในฝ่ายของตนออกมาส่งผู้ปกครองอย่างผม เรายืนมองหน้ากันอยู่สักพักก่อนที่ผมจะเหลือบไปเห็นเลขาหน้าหวานที่เคยพบเจอกันอยู่บ่อยครั้งเมื่ออีกฝ่ายไปหาคุณชรัชต์ที่คอนโด

 

“ที่จริงคุณโมไม่เห็นต้องลำบากมารับเลยครับ อยู่คอนโดเดียวกันผมพาเขาไปส่งให้ก็ได้”เสียงทุ้มเอ่ยบอกอย่างผู้ใหญ่ใจดีแต่หากนั่นไม่ได้ทำให้ผมไว้ใจอีกฝ่ายได้มากกว่าเดิมเสียเท่าไหร่นัก

 

“เรื่องของแฟนผมไม่ใช่เป็นเรื่องที่ลำบากอะไรหรอกครับ ผมต่างหากที่ต้องรู้สึกเกรงใจหากต้องรบกวนคุณ”ผมเอ่ยตอบไปก่อนจะเหลือบมองคนตัวเล็กที่ตอนนี้ทำสีหน้ากลืนไม่ได้คายไม่ออกอยู่ด้านหลังเจ้านายของตนเอง

 

“อีกอย่างผมอยากจะบอกให้คุณชรัชต์รู้อีกครั้งว่าพีชเป็นคนรักของผม ซึ่งทางที่ดีคุณไม่ควรใส่ใจเขามากไปกว่าการเป็นเจ้านายกับลูกน้อง ซึ่งผมจะขอบคุณมากถ้าคุณจะรักษาระยะห่างกับเขาไว้”ผมมองหน้าคนอายุมากกว่าที่ตอนนี้ยืนทำหน้านิ่งกระตุกยิ้มมุมปากอย่างคนต้องการที่จะกวนประสาท แต่จุดนี้คงไม่มีใครทำให้ผมอารมณ์ขึ้นได้มากกว่าเจ้าตัวเล็กในกายที่เมาเละไม่เป็นท่าจนอยากรีบพากลับห้องไปลงโทษเสียที

 

“อ้อ ก่อนจะกลับผมอยากฝากอะไรกับคุณชรัชต์ไว้อย่างนะครับ ผมว่าคุณควรมองคนใกล้ตัวบ้าง อย่ามัวแต่ไขว่คว้าของไกลตัวตนกระทั่งถึงวันที่เสียคนใกล้ตัวไปแล้วเพิ่งมารู้สึกตัวทีหลัง ถ้าเป็นแบบนั้นคงเสียดายแย่เลย ว่าไหมครับ”ผมพูดทิ้งท้ายก่อนจะอุ้มเข้าตัวดื้อขึ้นบ่าเดินตรงไปที่รถที่จอดเอาไว้ที่ลานจอดของร้าน อาการเมาแอ๋น่าตีนั่นเร่งให้ผมเหยียบคันเร่งพาเด็กดื้อกลับบ้าน

 

และไม่นานก็กลับมาถึงคอนโดเพราะร้านที่ว่าไม่ได้อยู่ห่างกันมากเท่าไหร่นัก

 

ระหว่างทางที่พาเดินกลับห้องพักเสียงหอบหายใจกระชั้นดังขึ้นจากคนในอ้อมกอดด้วยเนื่องจากถูกปลุกปั่นอารมณ์จากที่ลานจอดรถจนแทบรอให้ชักจูงขึ้นมาบนห้องพักไม่ไหว ก็เป็นอย่างนี้ทุกทีเวลาที่มีแอลกอฮอลเข้าไปในร่างกายเยอะๆ แถมยังสร้างความ รู้สึกประหลาดใจเมื่อมือบางออกแรงผลักคนที่ช่วงพยุงอย่างผมให้นอนราบลงบนเตียงกว้างก่อนจะยกกายขึ้นคร่อม ส่งเสียงงุ้งงิ้งอยู่กับตัวเองขณะที่แนบริมฝีปากพรมจูบร่างกายของผมที่ยังมีเสื้อผ้าอยู่ครบ ไม่นานนักคิ้วเรียวก็ขมวดแน่นอย่าคนขัดอารมณ์ก่อนจะออกแรงกระชากเสื้อผ้าที่สวมใส่อย่างคนหมดความอดทนอีกต่อไป

 

เคยบอกไหมครับว่าผมหนะชอบเวลาที่น้องพีชเมาไม่ได้สติแบบนี้จริงๆ

 

เพราไม่เพียงที่ผมต้องออกแรงหรือร้องขอ เจ้าตัวก็สามารถบริการได้อย่างถึงอกถึงใจแบบที่ไม่เสียความรู้ที่คอยบ่มสอนกันมา แถมเรือนกายยามขยับขึ้นลงควบคุมจังหวะอย่างที่ใจเจ้าตัวต้องการนั้นก็เซ็กซี่เสียจนไม่อยากห้ามปรามให้คนน้องด้วยการพลิกการจับกดลงแนบเตียง ผมแค่ปล่อยให้เวทีนี้น้องพีชเป็นแสดง และผมเป็นผู้รับชมที่ดีจนกระทั่งอีกฝ่ายไปถึงฝั่งฝัน และนั่นก็เป็นตาของผมที่จะโหมโรงออกแสดงแทน

 

 

จนกว่าใครคนใดคนหนึ่งจะยอมแพ้และหมดแรงไม่เสียก่อน ซึ่งผมรับรองเลยว่าคงไม่ใช่ผมแน่นอน J

 

 

 

“โอ้ยยยยยยย!!! พี่โม!!!!

 

 

นั่นแหละครับ เป็นเรื่องปกติของทุกครั้ง พอตื่นเช้ามาก็อาละวาทเหมือนเดิม ไม่เคยจำได้เลยว่าเจ้าตัวเมาหนักทีไรเป็นคนเริ่มทำรักผมก่อนทุกที พอตื่นมาปวดร้าวไปทั้งร่างก็ปรามาสหาว่าผมรังแกเอาเปรียบคนเมา...

 

 

ให้ตาย..

ถ้าไม่ติดว่าเมื่อคืนได้กำไรไปเยอะ จะจับมาฟัดแต่เช้าเลยคอยดู






END.




ฮายยยย มาลงสเปตามสัญญาแล้วนะคะ ขอบคุณทุกคนมากเลยที่ยังอยู่ด้วยกันจนมาถึงวันนี้ เป็นเวลากว่า 2 ปี 6 เดือน ที่นิยายเรื่องนี้เดินทางมาจนถึงจุดที่เรียกว่า "ตอนจบ" จริงๆเสียที ไม่มีอะไรจะพูดและมอบให้มากกว่าคำว่า "ขอบคุณ" จริงๆ และ "ฝาก" ผลงานเรื่องต่อไปด้วยนะคะ (ติดตามเรื่องคุณชรัชต์กับบดินทร์ได้ที่ [Totally Love คลิกได้ที่ลิสต์นิยายที่แต่งหน้าบทความค่ะ]) ฮาร์ดเซลล์มาก 5555555 


สุดท้ายนี้


HAPPY NEW YEAR 2016  นะคะ

ขอให้รีดเดอร์ของซฟ.สวยวันสวยคืน ถ้าเป็นน้องผช.ก็หล่อวันหล่อคืน

มีรอยยิ้มสดใส มีแต่คนดีๆเข้าหา มีเสียงหัวเราะและความสุขมากๆ

ที่สำคัญมีเงินไหลมาเทมาเข้ากระเป๋าตังค์เยอะๆ ไม่ขาดมือทั้งปีเลยค่า



รัก

ซฟ.

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,209 ความคิดเห็น

  1. #3134 _WNSNam_ (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2560 / 15:31
    เข้ามาอ่านอีกล้าว55555 ตลกตัวเองมากอ่ะ คนบ้าอะไรอ่านฟิคได้ตั้ง2-3รอบ ขำดีเน้าะ // แล้วปีหน้าเค้าจะเข้ามาอ่านอีกน๊าาา รักและขอบคุณไรท์มากๆที่เเต่งเรื่องนี้ขึ้นมา ส่วนเรื่องที่มีกระเเสบอกว่าเรื่องนี้คล้ายกับนิยายเรื่องดัง เราว่ามันไม่คล้ายนะ ถ้าใครได้อ่านจะตอบได้ทันทีเลย // รักและเป็นกำลังใจให้ไรท์น๊าาา
    #3,134
    1
    • #3134-1 a solphase(จากตอนที่ 55)
      30 มิถุนายน 2561 / 23:23
      ขอบคุณนะคะที่เข้ามาอ่านบ่อยๆมากเลย แงงงง เราดีใจมากๆเลยน้า
      #3134-1
  2. #2925 NamSingkran (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2559 / 12:44
    เข้ามาอ่านรอบที่ 2 แล้วน๊าาาา ก็ยังคงชอบอยู่ดี ขอบคุณไรท์มากๆเลยน๊าที่สร้างพล็อตเรื่องได้ดีขนาดนี้ อ่านกี่รอบก้ไม่เบื่อจริงๆ
    #2,925
    0
  3. #2923 มู มิน (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 18 เมษายน 2559 / 00:29
    ขอให้มี E-Book ค่ะ5555555555
    #2,923
    0
  4. #2920 NamSingkran (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 21 มีนาคม 2559 / 11:42
    จะเข้ามาอ่านเรื่องนี้อีกกกกก รักทุกตัวละครมากๆ ??
    #2,920
    0
  5. #2911 mini_mickey (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 7 มกราคม 2559 / 05:16
    รักโมพีชเสมอเสียใจอะจะไม่ได้อ่านอรกแล้วเหรอคิดถึงโมพีชม๊ากมาก
    #2,911
    0
  6. #2901 Sopit Snatawong (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 3 มกราคม 2559 / 10:31
    ชอบเรื่องนี้มากอ่าาา ประทับใจสุดดดๆ ><
    #2,901
    0
  7. #2896 D.TT (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 2 มกราคม 2559 / 13:57
    น้องพีทรับรู้ความลับเกือบทุกเรื่อง ฮาาาา
    #2,896
    0
  8. #2895 Som O Usanee (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 2 มกราคม 2559 / 05:42
    น้องพีชชชชชชชชชช เมาแล้วแอบแซ่บนะลูกกกกกกก 5555 รู้ความลับของบอสถึงกับช็อกกันเลยเชียว
    #2,895
    0
  9. #2894 arm_ks (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 1 มกราคม 2559 / 14:52
    พี่โมมมมมน้องพีทททททท
    #2,894
    0
  10. #2893 baby_girl (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2558 / 07:25
    น้องพีชน่ารักอะ ถ้านี่เป็นพี่โมจะมอมเหล้าทุกวัน 55555 นี่ทำไมตลกน้องพีชต้องไปรู้ความลับอะไรคนอื่นเขาตลอด ตั้งแต่ตอนพี่โมละ 55555555 ขอบคุณไรท์มากนะคะ เป็นฟิคที่สนุกมาก อ่านแล้วอ่านอีก ตามมาทุกภาคเลย นี่อยากอ่านโมพีชภาคสามตอนอยู่ด้วยกัน ต้องน่ารักมากแน่ๆ ฟิคเรื่องนี้ทำให้นึกถึงตอนเรียนมหาลัย อายจัง บ่งบอกอายุมากค่ะ จะรอติดตามผลงานเรื่องต่อไปนะคะไรท์ งานดีมากเลยอะ ชื่นชมจริงๆค่ะ สุดท้ายนี้สวัสดีปีใหม่นะคะไรท์ ขอให้สวยๆรวยๆสุขภาพแข็งแรง แต่งฟิคสนุกๆให้อ่านตลอดไปนะคะ ร้ากกกกกกก
    #2,893
    0
  11. #2892 อิงะเดะมอ (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2558 / 07:14
    พอคิดถึงความร้อนแรงของน้องพีช อ่อยยยย จะเป็นลม ฟินจนเกินจินตนาการ งื้อออออ
    #2,892
    0
  12. #2891 qtiedong (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2558 / 04:28
    แอร๊ยยยเราว่าแล้วทำไมชื่อคุ้นๆ เขินอะ
    #2,891
    0
  13. #2888 berry kiki (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2558 / 17:51
    รออออออออ
    #2,888
    0
  14. #2778 p_cosicosi (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2558 / 22:48
    อยากได้ฉากอะจึงๆ20+ โมพีชสักครั้งในชีวิต5555
    #2,778
    1
    • #2778-1 a solphase(จากตอนที่ 55)
      17 ตุลาคม 2558 / 00:01
      โอ๋น้า 55555 .กอด
      #2778-1
  15. #2777 BY' (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2558 / 22:33
    จะรอต่อไปปปปปปปป
    #2,777
    0