DOGMATIC LOVE (Yaoi) | รับน้องป่วนๆกับก๊วนวิศวะ

ตอนที่ 50 : Season 2 | Ch 14 Some time

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,852
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    12 ต.ค. 58




14
Sometime


 

“หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ ขออภัยและติดต่อใหม่อีกครั้งค่ะ”

 

เสียงออโปเรเตอร์หญิงสาวที่ผมไม่ได้นับว่าได้ยินเสียงเจ้าหล่อนมากี่สิบครั้งแล้ว รู้สึกว่าตัวเองกำลังจะเป็นโรคประสาทมากขึ้นทุกที เอาจริงๆแล้วผมน่าจะหยุดโทรตั้งแต่สามสี่รอบแรกที่รู้ว่าถึงพยายามโทรไปพี่เขาก็ไม่รับ เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาพี่โมไม่เคยปล่อยให้การโทรหาของผมเก้อขนาดนี้เลย ถ้าไม่ว่างจริงๆเจ้าตัวจะตัดสายทิ้งแล้วไลน์มาบอกว่าติดอะไรอยู่ถึงไม่สามารถรับสายได้

 

ให้ตาย...แต่นี่ไม่มีสักข้อความ ไอ้ที่ส่งไปก็ไม่อ่าน ตกลงคนที่ควรน้อยใจ โกรธ ผิดหวัง คือผมหรือพี่เขากันแน่ครับ?

 

“งายยยย พี่เขาไม่รับสายหรอมม”น้ำเสียงยียวนดังขึ้นมาจากคนที่กำลังนอนดูการ์ตูนเน็ตเวิร์กบนโซฟาตัวยาว ส่วนผมที่หนีมาคุยโทรศัพท์หน้าระเบียงบ้านมันยังรู้อีก

 

ผมเบะปากใส่ลูกพี่ลูกน้องตัวดีที่ทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษาได้ดีเหลือเกิน

 

“ปกติพี่เขาไม่เคยไม่รับสายหวะ”ผมพูดออกอย่างอับจนหนทางทิ้งตัวลงนั่งอยู่ที่ชานระเบียงแบบคนไม่รู้จะทำอะไรต่อไปดีแล้ว คือเมื่อคืนไอ้เฟิร์สมันบิ๊วมากครับ ทั้งคุยเฟสไทม์กับแฟน งุ้งงิ้งมุ้งมิ้งมากจนผมต้องเป็นฝ่ายเกรงใจโดยการคลุมโปงนอนเพื่อที่จะไม่เป็นกอขอคอมันอีก ไหนจะตื่นเช้ามามันก็ไล่ผมให้กลับหอ หรือทำอะไรก็ได้ให้เคลียร์ความใจผิดกัน

 

เอาตรงๆพออารมณ์ดับลง สติมาแล้วปัญญาก็เกิดครับ พอมาคิดๆดูแล้วว่าไอ้ที่พี่โมมันยังไม่บอกผมเพราะไม่ใช่มันจะไม่บอก แต่ยังหาโอกาสบอกไม่ได้มากกว่าด้วยตารางเรียน หรือโปรเจคที่เจ้าตัวต้องทำ แต่แจ็คพอตมันแตกเสียก่อนเมื่อน้องอะตอมมาเปิดประเด็น

 

ไอ้ผมนี่ก็หวั่นไหวเสียเหลือเกิน...

เอาจริงๆนะ ผมพูดเลยว่าในเมื่อพี่โมเป็นคนที่ลากผมมาถึงจุดนี้แล้ว จู่ๆโดนเทแล้วชิ่งหายไปคบกับแหม่มต่างชาติแบบทิ้งผมไว้กลางทางอันนี้ผมก็ไม่ยอมป่าววะ?

 

ลองทิ้งดูดิ พีชจะฟ้องเฮียพลับ!

 

 

“ทำไงต่อไปดีวะ?”ผมพึมพำกับตัวเองเบาๆ ย้ำนะครับว่าเบาๆ แต่ไม่ไอ้เฟิร์สดันเป็นคนหูดีก็ไม่รู้ ไอ้ทีแรกก็ตั้งใจว่าจะให้เป็นประโยคคำถามที่รำพึงรำพันกับตัวเอง แต่กลายเป็นว่าเป็นประโยคคำถามที่ดันมีคนตอบเสียอย่างนั้น

 

“กูว่ามึงทิ้งพี่เค้าไว้ที่ไหน มึงก็ควรไปหาพี่เขาที่นั่นป้ะวะ?”

 

ก็จริงอย่างมันว่า เพราะเอาแต่หลบหน้ากันแบบนี้ แถมยังคุยกันแบบไม่เห็นมันเป็นอะไรที่ชวนเข้าใจผิดได้ง่ายกว่าเห็นหน้ากันด้วยซ้ำ ดังนั้นผมควรจะกลับไปที่หอแล้วเปิดอกคุยกันอย่างแมนๆดิ

 

“เออกูไปก็ได้”

 

คนที่แพ้ก็ต้องดูแล...ตัวเอง

ถุ้ย!!! มันใช่ที่ไหนหละเว้ย!!!

 

หลังจากที่มาถึงหน้าหอ ผมนี่รีบขึ้นไปชั้นห้าทันทีแบบที่ไม้ต้องรอปลุกใจตัวเอง เพราะปลุกมาแล้วตลอดทางครับ ก้นนี่นั่งไม่ติดเบาะรถเลยทีเดียวจนคุณลุงคนขับรถแท็กซี่ต้องหันมามองหน้าเหมือนอยากจะถามว่าไปโรงพยาบาลแทนไหม ดูเหมือนว่าไอ้หนุ่มจะลมมันเย็นลูก

 

กังวลเว้ยลุง! ไม่ได้เป็นริดสีดวง!!!

 

นั่นหละครับที่นำพาให้ผมมาถึงหน้าประตูห้องห้าศูนย์หกแบบเท่ๆ คูลๆจนได้ หยุดหายใจหายคอสักพักก็ยกมือเคาะประตูห้องเพื่อเรียกเจ้าของห้องให้ออกมาคุยกันให้รู้เรื่อง แต่ไม่รู้ทำไม อีกท่าไหนเคาะเท่าไหร่พี่โมมันก็ไม่ยอมออกมาเปิดสักที คือนี่จะเปิดดีๆหรือจะให้พังเข้าไปวะ???

 

“อ้าวพีช มาทำไรหน้าห้องพี่โมเนี่ย??”ไม่ทันที่ผมจะได้ยกมือเคาะประตูห้องห้าศูนย์หกอีกครั้งประตูห้องข้างๆก็เปิดออกมาก่อนพร้อมกับพี่ดีพที่ดูจะตกใจไม่น้อยที่เห็นผมอยู่ตรงนี้

 

งง คือผมอยู่หน้าห้องพี่โมนี่แปลกมากดิ?

 

“ทำไมเฮียถามงั้นอ่ะ”ผมถามออกไป พี่ดีพเองก็ขมวดคิ้วใส่ มองหน้ากันไปมองหน้ากันมาแบบที่ว่าวันนี้มันจะคุยกันรู้เรื่องไหมวะ?

 

“ทะเลาะกันหรอ?”พี่ดีพพูดขึ้นหลังจากที่เอาแต่จ้องหน้าผม ผมเองก็เหนื่อยเกินกว่าจะปฏิเสธและไม่รู้จะปฏิเสธพี่รหัสตัวเองไปทำไมในเมื่อเราเป็นเหมือนครอบครัวเดียวกัน

 

“นิดหน่อยครับ”ผมตอบออกไปก่อนจะเหลือบไปมองประตูห้องห้าศูนย์หกที่ตอนนี้ดูเหมือนจะไม่มีคนอยู่

 

“ไม่อยู่หรอกพี่โมอ่ะ พี่แกกลับไปบ้านอ่ะฝากพี่ดูห้องให้ตั้งแต่เมื่อวานเย็นแล้ว”

 

เอาอีกแล้ว...

ความรู้สึกอยากจะวิ่งร้อยเมตรไปฮุกหมัดเข้าท้องไอ้พี่โมให้หายหงุดหงิดเหลือเกิน คือมีสิทธิ์ไรงี่เง่าใส่พิชญ์พลวะ?

คือนี่งอนก็ควรไปง้อป้ะ???? โอ้ยยยยยยยยยยยยย อยากพ่นไฟ!!

 

“พี่ดีพโทรถามพี่โมให้พีชหน่อยได้ไหมงะว่าตอนนี้อยู่ไหน”ผมเอ่ยขอร้องพี่รหัสที่ดูเหมือนจะเห็นใจผมหน่อยๆ เจ้าตัวพยักหน้าพร้อมกับล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงแล้วสไลด์เพื่อกดโทรออกเบอร์โทรที่ถูกขอร้องให้ติดต่อไป

 

ไม่นานนักเสียงเพลงเรียกเข้าจำได้ดีว่าเป็นของโทรศัพท์พี่โมก็ดังขึ้นใกล้ๆ ทันทีที่ได้ยินเสียงผมกับพี่ดีพก็มองหน้าและหันไปในทิศทางเดียวกัน

 

 

ไอ้สั๊สสสสสสสสส!!

อิพี่โม๊!!!!! ทำไมมึงไม่เอามือถือไปด้วย!!!

 

ผมร่ำไห้ในใจอย่างคนรู้สึกอยากจะร้องไห้ คือแบบตกลงผมหรืออิพี่โมเป็นพระเอกของเรื่องนี้ครับ?

คือแบบชีวิตรักมีอุปสรรคเสียเหลือเกิน นี่คิดว่าตัวเองกำลังถ่ายซีรีส์เกาหลีอยู่นะเนี่ย!!!

 

“แหะ...ดูแลตัวเองนะน้องรัก”พี่ดีพหัวเราะแห้งก่อนจะวางสายหลังจากที่รับรู้แล้วว่าโทรไปก็ไม่อาจหาคำตอบที่ผมต้องการได้ มือขาวถูกยกขึ้นมาตบบ่าอย่างคนเห็นใจไม่น้อย ผมเองก็ได้แต่พยักหน้ารับชะตากรรม โอเค...ก็รู้ว่าเรื่องนี้มันมีส่วนหนึ่งที่ผมผิด

 

อะไรนะ..จะบอกว่าผมผิดสามในสี่หรอ???

อยากมีเรื่องกับเฮียพลับหรอครับ?

 

“พี่ไปหละ พอดีนัดไอ้อั้นไว้ มีไรโทรมาแล้วกัน”พี่ดีพว่าก่อนจะเดินจากไป ผมเองก็ได้แต่หลับตาทำใจอยู่หน้าห้องพี่โมสักพักแล้วค่อยพาตัวเองไต่บันไดลงมาที่ชั้นสี่เพื่อเข้าห้องตัวเอง

 

ทันทีเข้ามาภายในห้องก็ทิ้งตัวลงนอนอย่างเหนื่อยอ่อน ความเหนื่อยล้าจากการใช้สมอง และการพักผ่อนไม่เพียงมาตั้งแต่เมื่อคืนนั้นทำให้ร่างกายเริ่มเกิดอาการครั่นเนื้อครั่นตัวเหมือนจะไม่สบาย

 

เพียงแค่หลับตาลงอย่างคนต้องการที่จะพักสมองมันก็ดันคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาเสียได้ ภาพเกียร์สีทองเหลืองที่ผมเจอเมื่อตอนจัดโต๊ะเขียนหนังสือเมื่อสองวันก่อนนั้นลอยเข้ามาในหัวจนต้องเด้งตัวลุกจากที่นอนแล้วเดินไปรื้อหาของในความคิดที่จำได้คร่าวๆว่าโยนไปไว้ที่ไหนสักแห่งบนโต๊ะ

 

เคยเป็นไหมครับว่าเวลาต้องการหาอะไรแล้วแม่ งไม่เคยจะเจอ ไอ้ทีตอนที่ไม่อยากจะใช้ก็ชอบโผล่มาให้เห็นอยู่ตลอดเวลา คืออยากจะเอาไปวิจัยมากแบบเป็นสตั๊ดดี้เคสว่าทำไมมันต้องเป็นแบบนี้ทุกรอบ และก็หงุดหงิดทุกรอบที่หาไม่เจอ

 

สุดท้ายกว่าจะเจอสภาพโต๊ะเขียนหนังสือก็กลับไปเป็นสภาพก่อนที่จะจัดเหมือนเดิม คือแบบ...ดีไหมหละสังคม ต้องมาจัดใหม่เนี่ย!!

 

นี่ลงทุนรื้อขนาดนี้ ถ้าอิพี่โมมันไม่ยอมคืนดีผมจะชกแม่ งแรงๆสักที คอยดู!










พูดตรงๆเลยครับว่าตั้งแต่ที่ได้เข้ามาเรียนในกรุงเทพตั้งแต่ปีหนึ่งจนถึงตอนนี้ก็เป็นเวลาปีกว่าๆ และนั่นก็ไม่ได้ทำให้ผมได้รู้จักเส้นทางในเมืองหลวงแห่งได้ดีกว่ากานนั่งรถสองแถวไปเที่ยวห้างแถวๆมหาวิทยาลัย หรือจะไกลหน่อยก็นั่งรถไฟฟ้าไปสยาม หลังจากนั้นใช้บริการลุงแท็กซี่ล้วนๆ ซึ่งบอกเลยว่าไม่เคยจำทางได้เพราะเอาแต่ก้มหน้าเล่นมือถือตอนทางจนถึงที่หมาย

 

ครั้งนี้ก็เช่นกัน ผมยืนอึนอยู่หน้าปากซอยหอพักอยู่นานสองนานจากเวลาล่วงเลยไปเป็นบ่ายๆแก่ๆเป็นที่เรียบร้อยแล้ว คือที่ยืนตากแดดทำหน้าโง่ๆนี่คือผมกำลังคิดว่าบ้านพี่โมมันอยู่ตรงไหนครับ ครั้นจะโทรถามเจ้าตัวก็ดันไม่ได้เอาโทรศัพท์ไปด้วย ไลน์ไปถามพี่ๆในสายรหัสก็ไม่มีคนตอบราวกับทุกคนรู้เห็นเป็นใจให้การง้อของผมดูลำบากมากขึ้น

 

ขอบคุณนะ...

เอาซะรู้สึกขี้เกียจจะง้อเลย หันหลังกลับเข้าหอแล้วนอนซะดีไหมเนี่ย?

 

 

ตื้อดึง..

 

และไม่ทันได้ทำอย่างใจคิดเสียงเตือนว่ามีข้อความเข้ามาก็ดังรั้งขาทั้งสองข้างไว้เสียก่อน ยกโทรศัพท์ที่อยู่ในมือขึ้นมาดูก่อนจะเห็นเป็นชื่อน้องสาวของคนตัวโตขี้ใจน้อย ผมเลยต้องวาดมือปลดล็อกเจ้าโทรศัพท์แล้วกดเข้าไปดูข้อความที่ส่งมาให้

 

ATOM♡

พี่พีช         ) 16.04

 

ผมเผลอกัดปากตัวเองในสมองก็เอาแต่คิดว่าจะตอบเด็กสาวไปยังไงดี เพราะเมื่อวานนี้ผมเองก็ทำหน้าไม่ค่อยดีเสียเท่าไหร่ใส่เธอไปไม่น้อย

 

ATOM♡

ตอมขอโทษนะคะ ตอมไม่ได้ตั้งใจให้เรื่องเป็นแบบนี้เลย                  ) 16.06

 

โอ้ยยยยย รู้สึกอย่างแรงเลยที่น้องเค้าต้องมาขอโทษ เอาจริงๆน้องตอมไม่ได้ทำอะไรผิดเลยด้วยซ้ำ

 

PEACHAPOL.93

พี่ไม่ได้โกรธหรือรู้สึกไม่ดีกับตอมเลยครับ

16.07(                                        ไม่ต้องรู้สึกผิดน้า

 

ATOM♡

พี่พีชโกรธพี่โมหรอคะ?         ) 16.08

 

 

ตอนแรกก็แค่น้อยใจครับ ไปๆมาก็รู้สึกผิด และตอนนี้เริ่มจะโกรธหละที่ทำตัวงี่เง่าจนอยากทำร้ายร่างกายให้สาแก่ความหงุดหงิดในใจตอนนี้

 

ATOM♡

พี่พีชไม่โกรธพี่โมได้ไหมคะ พี่เขาไม่ได้ตั้งใจไม่บอกพี่พีชเรื่องไปเรียนต่อ

ตอมเองก็เพิ่งรู้ไม่นานเพราะจดหมายของทางมหาวิทยาลัยที่อเมริกาเพิ่ง

ส่งมาที่บ้าน พ่อกับแม่ก็เลยเรียกคุย แต่ของพี่พีชพี่โมเค้าคงอยากบอกเอง

ไม่ใช่มารู้เองอย่างพ่อกับแม่และตอม พี่เขาคงหาจังหวะที่จะบอกอยู่                            ) 16.09

 

ATOM♡

ตอมทำมันพังหมดเลยที่จริงตอมไม่น่าหลุดพูดออกไป ถ้าจะโกรธตอมขอ

ให้พี่พีชมาโกรธตอมแทนเถอะนะคะ อย่าโกรธพี่โมเลย                                    ) 16.10

 

อห.ดูเลวไปเลยผมเมื่ออ่านข้อความของน้องอะตอมเสร็จ คือแบบไอ้ที่โวยวาย น้อยใจ หนีพี่เขาไปเนี้ยะกลายเป็นเรื่องงี่เง่าของผมเองล้วนๆเลย ทำไมเป็นคนแบบนี้วะพีช...

 

ATOM♡

พี่พีชมาหาพี่โมหน่อยได้ไหมคะ ตอมไม่รู้จะทำยังไงดี พี่เขาไม่ยอมกินข้าว

กลับมาก็เอาแต่นั่งทำโปรเจคจบ แถมดูเศร้าแปลกๆ ถ้าเป็นพี่พีชพี่โมต้อง

ยอมกินข้าวๆแน่เลย                                                                                              ) 16.12

 

แค่อ่านภาพพี่โมที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตาทำโปรเจคก็ลอยมาอยู่ในหัวเลยครับ ต้องลากพาไปหาอะไรกิน หรือไม่ก็ซื้ออะไรมาให้กินเจ้าตัวถึงจะยอม นิสัยแบบนี้ทำไมถึงได้แก้ไม่หายสักทีหละเนี่ย แบบนี้จะทิ้งไปไหนได้วะ?

 

ATOM♡

นะคะพี่พีช มาดูพี่ชายของตอมหน่อย                                                                 ) 16.15

 


ผมหลับตาลงก่อนจะพิมพ์ข้อความตอบเด็กสาวออกไป


 

PEACHAPOL.93

16.07(    ครับ น้องตอมแชร์โลเคชั่นมาให้พี่หน่อยได้ไหมครับ

 

หลังจากส่งข้อความไปไม่นาน น้องอะตอมก็แชร์สถานที่มาให้ ผมเองก็โบกมือเรียกแท็กซี่และบอกจุดหมายปลายทางที่เพิ่งได้รับมา ในใจนี่กำลังเต้นแรงด้วยความระทึกระคนหงุดหงิด อย่าให้เจอตัวนะพี่โม จะตี จะชก จะต่อยให้สมกับการทำตัวไร้สาระดีเด่นของวันนี้เลย!

 

ฮึ!











รู้สึกภูมิใจไม่น้อยเมื่อสุดท้ายผมก็สามารถเดินทางมาถึงหน้าปากซอยบ้านของพี่โมได้อย่างปลอดภัย ถึงแม้ว่าจะใช้เวลาเดินทางไม่น้อย เนื่องจากวันนี้เป็นหน้าเทศกาล หลายๆคนก็เริ่มออกเดินทางออกต่างจังหวัดไปเที่ยวในวันหยุดยาว แต่ช่างเรื่องของคนอื่นเถอะครับ สนเรื่องของผมเถอะว่าจะจัดการคนดื้อยังไงดี

 

เดินเข้าซอยไปแบบที่พอจำได้ว่าต้องเลี้ยวตรงไหน และบ้านพี่โมเป็นหลังไหน เอาแบบถ้าหาไม่เจอให้ด่าเลยครับ เพราะบ้านของคนตัวสูงเป็นบ้านที่เนื้อที่ใหญ่กว่าบ้านหลังอื่นเขา โครงสร้างเป็นแบบไทยประยุกต์ตามแบบฉบับบ้านที่นิยมสร้างในสมัยรัชกาลที่ห้า เป็นบ้านที่ตกทอดรุ่นสู่รุ่นของตระกูลฝั่งพ่อพี่โมเขาครับ เวลาเปลี่ยนรูปแบบบ้านก็เปลี่ยนไปบ้างเพราะมีการต่อเติมให้พื้นที่ด้านล่างที่พี่โมเคยบอกว่าเป็นพื้นโถงบ้านกลายเป็นชั้นล่างที่สร้างโดยปูน

 

ไม่นานนักบ้านครึ่งไม้ครึ่งปูนก็ปรากฏเข้ามาในกรอบสายตา ผมเอื้อมมือไปกดกริ่งเพื่อเรียกเจ้าของบ้านให้ออกมาเปิด บรรยากาศโดยรอบความมืดเริ่มโรยตัวจึงทำให้ซอยเงียบๆแห่งนี้ดูน่ากลัวแปลกๆ แถมยังเป็นโซนที่เรียกว่าวังเก่าอย่างนี้ด้วยผมเองก็เกรงๆสิ่งที่จับต้องไม่ได้อยู่เหมือนกันนะครับ

 

แกร็ก..

 

“พี่พีชชชช”เสียงเล็กของน้องอะตอมดังขึ้นหลังจากที่เจ้าตัววิ่งออกมาจากตัวบ้านแล้วมาเปิดประตูให้ เชื้อเชิญให้ผมเข้าไปในบริเวณบ้านก่อนจะพบคุณพ่อคุณแม่ที่นั่งดูทีวีอยู่ที่ห้องรับแขกผมเลยยกมือทำความเคารพผู้หลักผู้ใหญ่อย่างที่เด็กควรพึงกระทำ ซึ่งท่านทั้งสองก็ให้การต้อนรับขับสู้ผมเป็นอย่างดี

 

“เดินทางมายังไงจ้ะลูก แม่จำได้ว่าเจ้าโมบอกว่าลูกไม่ค่อยชินทางในกรุงเทพเสียเท่าไหร่”น้ำเสียงอ่อนโยนของแม่พี่โมเอ่ยถามมือบางยกขึ้นมาจับมือผมที่นั่งด้านข้างอย่างอ่อนโยน ในสถานการณ์แบบนี้ผมเองก็ได้แต่ยิ้มบางๆ ไม่ถนัดเรื่องเข้าหาผู้ใหญ่ตามประสาเด็กวัยรุ่นทั่วไปหละครับ ตรงกับที่น้องอะตอมเอาน้ำมาให้พอดีเลยหายเกร็งๆไปบ้าง

 

“มาแท็กซี่ครับคุณน้า”

 

“แหนะ! แม่บอกกี่ทีหละจ้ะว่าให้เรียกว่าแม่ นงน้าอะไรหละน้องพีช”เสียงเอ่ยตำหนิแกมเอ็นดูนั่นยิ่งทำให้ผมรู้สึกผ่อนคลายไม่น้อย

 

“ครับ..คุณแม่”ผมยิ้มแล้วเอ่ยคำที่ผู้ใหญ่ใจดีตรงหน้าอยากให้เรียก พอได้ยินสิ่งที่เขาพูดออกไปก็ปรากฏรอยยิ้มกว้างน่าชมจากใบหน้าผู้สูงวัยตรงหน้า เอาจริงๆแล้วรอยยิ้มของท่านสวยมากจนน่ามองไปหมด และพี่โมคงได้ข้อดีส่วนนี้มาจากคุณแม่แน่ๆ

 

“แล้วนี่มาหาเจ้าโมหรอลูกพีช”เสียงทุ้มเจืออำนาจของพ่อพี่โมเอ่ยถามขึ้นมา

 

“ครับ”

 

“เห็นเมื่อครู่เดินออกไปข้างนอกนะ นี่เราไม่ได้นัดกันไหวหรอลูก?”

 

หลังจากได้คำถามผมก็แอบลอบกลืนน้ำลายกับสถานการณ์ที่เรียกว่ากลืนไม่ได้คลายไม่ออก จะให้ตอบไปว่ามาโดยไม่ได้นัดเพราะทะเลาะกันนั่นก็คงจะไม่ดีเท่าไหร่

 

“พี่โมเขาลืมเอาโทรศัพท์มาด้วยค่ะ พี่พีชไลน์มาบอกตอมแล้วแต่ตอมลืมบอกเองงะ ขอบโทษน้าพี่พีช”

 

งานนี้ผมต้องขอบคุณน้องตอมที่เข้ามาช่วยตอบคำถามแทน เอาจริงๆแล้วจะให้ผู้ใหญ่มารับรู้ว่าเราสองคนทะเลาะกันมันก็ไม่ใช่เรื่องดีเสียเท่าไหร่ แถมมันอาจจะแย่มากกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำเพราะจากที่ฟังเรื่องที่น้องอะตอมเล่ามาว่าพี่โมไม่ยอมกินข้าวกินปลาเลยนั่นอีก เอาจริงๆถ้าผมเป็นพ่อเป็นแม่พี่โมก็สามารถคิดได้โดยไม่ต้องพึ่งแกทแพ็ทเชื่อมโยงว่าพี่โมมีอาการแบบนั้นเพราะผมแน่ๆ

 

ถ้าเป็นแบบนั้นซวยยิ่งกว่าซวยเลยครับ

 

“อ้าว เจ้าตอมนี่น้า แล้วพี่เขาบอกเราไว้ไหมหละลูกว่าจะไปไหนแล้วจะกลับมาเมื่อไหร่”คุณพ่อเอ่ยถามเด็กสาวซึ่งก้มหน้าเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่ พอได้รับคำถามเจ้าของหัวทุยสวยตรงหน้าก็พยักขึ้นลงเร็วๆพร้อมกับรอยยิ้มเผลส่งมาให้ผม

 

“พี่โมบอกว่าจะไปพักสายตาที่สวนริมแม่น้ำใกล้ๆนี่เองค่ะ”เสียงเล็กเอ่ยตอบออกมา และในสมองของผมก็ประมวลผลทันทีกับคำพูดนั้น สวนริมน้ำที่อยู่ใกล้ๆบริเวณนี้ถ้าผมจำไม่ผิด...

 

สวนในคืนนั้นแน่ๆ

 

“อ่า งั้นก็น่าจะไปไม่นานหละสิ งั้นพีชนั่งรอพี่เขาอยู่ที่นี่รอกินข้าวเย็นด้วยกันไหมหละลูก”คุณพ่อหันมาถามผมซึ่งตอนนี้หัวใจกำลังเต้นแรงเมื่อภาพเหตุการณ์วันนั้นมันหลั่งไหลเข้ามาในหัวสมองไม่หยุด

 

ทั้งที่ผมลากพี่เขาออกมาจากร้าน เดินคุยกันไปตามทางโดยไม่รู้ว่าคนตัวสูงข้างกายกำลังพาเขาไปที่ไหน แวะหาเครื่องดื่มแก้กระหายที่พากันเดินมาไกล จนสุดท้ายที่เรานั่งจิบเบียร์ชมบรรยากาศของริมแม่น้ำเจ้าพระยา

 

ทุกอย่างยังตราตรึงในความทรงจำ และภาวนาขอให้ผมไม่เข้าใจผิด

 

“เดี๋ยวผมไปตามพี่โมเองครับ สวนที่ว่านั่นพี่เขาเคยพาผมไปอยู่ครั้งหนึ่ง”ผมเอ่ยบอกไปด้วยหัวใจที่เริ่มร้อนรนอีกครั้ง

 

“อ่า..ถ้าอย่างนั้นรบกวนด้วยนะลูก”

 

ทันทีที่ได้ยินเสียงอนุญาตผมก็ลุกจากโซฟายกมือไหว้ผู้ใหญ่เป็นการลาก่อนจะรีบเดินออกมาจากตัวบ้านโดยมีน้องอะตอมเดินมาส่ง

 

“พี่พีช พี่โมเขารักพี่พีชนะ แม้ว่าพี่เขาไม่เคยบอกแต่พี่เขาแสดงผ่านการกระทำมาตลอด ตอมอยากให้พี่รู้นะคะ”เสียงเล็กของเด็กสาวกล่าวทิ้งท้ายเอาไว้ ผมพยักหน้าเป็นเชิงบอกว่าผมเข้าใจเจตนาที่เด็กสาวต้องการสื่อเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

 

สองขาก้าวเดินออกจากซอยจากก้าวสั้นๆ ก็พยายามก้าวเท้าให้ยาวมากกว่าเดิมจนกลายเป็นว่าตอนนี้ผมกำลังออกตัววิ่งไปตามทิศทางที่คิดว่าน่าจะใช่จุดหมายที่มีคนตัวสูงรออยู่ที่นั่น

 

ถ้าฟ้าไม่แกล้งผมจนเกินไป

ถ้าความรักของเราจะสามารถดำเนินต่อไปได้

ถ้าเรื่องทุกอย่างมันจะผ่านพ้นไปเพียงแค่มีใครสักคนยอมหยุด

 

ทันทีที่ที่ผมมาถึงบริเวณด้านหน้าของสวนริมแม่น้ำที่เคยมาครั้งก่อน ซึ่งตอนนี้มีผู้คนอยู่ไม่น้อยที่บ้างก็มาพักผ่อน บ้างก็มาถ่ายภาพเก็บบรรยากาศวัดวาอารามที่กำลังเปิดไฟประดับสวยงามริมแม่น้ำเจ้าพระยาแห่งนี้ แม้จะรู้สึกเหนื่อยหอบจากการวิ่งมาไม่หายแต่สายตาก็พยายามกวาดหาร่างที่คุ้นเคยด้วยหัวใจที่เต้นระส่ำ

 

มองหาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ หรือว่าผมมาผิดที่กัน?

สวนริมแม่น้ำแถวนี้จะมีสักกี่ที่กันนะ?

 

“คุณ?”เสียงเอ่ยทักที่ดังมาจากด้านหลังเรียกให้ผมหันกลับไปมองก่อนจะพบพี่โมที่วันนี้อยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงสามส่วน ในมือมีเบียร์กระป๋องแบบแพ็คสี่กระป๋องเหมือนกับว่าเจ้าตัวเพิ่งไปซื้อมันมา

 

เท่านั้นที่คนตัวสูงเข้ามาอยู่ในกรอบสายตา ความมีเหตุผลของผมทั้งหมดถูกโยนทิ้งไปจนหมด ลืมไปแม้กระทั่งจะทำร้ายร่างกายตรงหน้าแรงๆให้หายหงุดหงิด ลืมแล้วไปหมดทุกสิ่งที่อยากจะทำก่อนหน้า

 

ถ้าวันนี้เรามีเรื่องที่เข้าใจผิดกัน และผมรับรู้ตัวเองว่ารักเขาเหลือเกิน

ถ้าเป็นแบบนั้น

ผมจะเป็นคนที่ยอมทิ้งทุกอย่างที่ถือไว้แล้วเอามือที่แสนว่างเปล่านั้นโอบกอดเขาไม่ให้หายไปไหนแบบนี้อีก

 

“พ..พีช..”

 

เสียงพี่โมเรียกชื่อของผมผะแผ่วดังเข้ามาในโสตประสาทแต่นั่นไม่ได้ทำให้ผมสนใจไปมากกว่าการโอบกอดร่างตรงหน้าเอาไว้ไม่ให้พี่เขาได้มีโอกาสหนีไปไหนได้อีก ถึงใครจะมองพวกเราตอนนี้แต่ผมก็ไม่ได้สนใจอีกต่อไป

 

“พี่นี่แม่ งโคตรนิสัยไม่ดีเลยหวะ”ผมเอ่ยออกมาทั้งๆที่ยังกอดร่างตรงหน้าไม่คลาย และตอนนี้พี่โมเองก็ซบหัวลงมาบนบ่าของผมพร้อมมืออีกข้างที่ยังว่างอยู่โอบหลังผมเอาไว้เช่นกัน

 

“มีสิทธิ์อะไรไม่ง้อผม? มีสิทธิ์อะไรหนีผมมาโดยทิ้งมือถือไว้ พี่ทำไมทำตัวแบบนี้วะ?”เสียงอู้อี้ดังขึ้นพร้อมกับน้ำตาที่รื้นขึ้นด้วยความน้อยอกน้อยใจ เอาจริงๆไม่ใช่คนหวั่นไหวง่ายนะเว้ย! แต่นี่คือเหลืออดอ่ะ คือแบบพี่แม่ งทำไมต้องทำตัวให้เป็นห่วง ทำไมต้องทำตัวให้คิดมาก ทำไมต้องทำให้กลัวว่าความรักจะจบลงก็ตอนนี้

 

นิสัยแย่มาก!

 

“ขอโทษครับ ผมขอโทษ”

 

“ขอโทษแล้วมันหายป้ะวะ! ทำไมวันนั้นซื้อข้าวมาให้แล้วไม่ยอมมากินด้วยกัน ทำไมไม่เคาะประตูห้องแล้วขอให้ผมเปิดให้ ทำไมเห็นผมเดินออกจากหอไปแล้วไม่รั้งไว้ ทำไมพี่ถึงได้ปล่อยไปง่ายๆแบบนี้อ่ะ”

 

“ครับ..พี่ผิดเอง พีชอย่าร้องไห้นะ พี่รู้สึกไม่ดีเลย”

 

จริงอย่างที่พี่เขาพูดนั่นแหละครับ ตอนนี้ผมร้องไห้ออกมาเรียบร้อยแล้ว แถมเปรอะเสื้อยืดสีขาวที่พี่เขาใส่มาเป็นวงกว้าง แต่มันไม่ไดหยุดง่ายๆนะเว้ยไอ้น้ำตาเนี่ย ฮืออออออ ตาบวมนะพีชจะฟ้องเฮีย ฟ้องแม่ ฟ้องพ่อ ให้มาเล่นงานพี่โมเยอะเล้ย!

 

“รู้สึกเลย รู้สึกไม่ดีเยอะๆให้เท่ากับที่พีชคิดมากเสียใจนอนไม่หลับรอรับโทรศัพท์จากพี่โมทั้งคืน แถมยังเป็นห่วงที่พี่กลับบ้านมาแล้วไม่ยอมกินข้าวกินปลา ไม่ยอมดูแลตัวเอง ถ้าไม่สบายขึ้นมาพีชจะทำยังไง พี่เสียใจเลยสิเสียใจเลย เสียใจให้สมกับที่ทำตัวให้พีชเป็นห่วงมากขนาดนี้”ผมบึนปากใส่คนตัวสูงที่ตอนนี้เงียบกริบแล้วเอาแต่ยกมือลูบหัวผมอย่างคนต้องการจะปลอบปะโลม

 

ให้พูดคือ...มือเขาอบอุ่นจนไม่อยากให้คลายจากไปไหน และสามารถทำให้ผมอุ่นใจว่าตอนนี้มีพี่เขาอยู่ตรงนี้แล้ว

 

“เออ..เอานี่ไปเลย”ผมผละอ้อมกอดออกมาพร้อมกับล้วงสิ่งของที่อยู่ในกระเป๋ายัดใส่มือพี่เขา“หาตั้งนานกว่าจะเจอ”ผมบ่นก่อนจะมองหน้าพี่โมที่ตอนนี้แสดงความรู้สึกหลากหลายอยู่ในแววตานั้น ดูเหมือนจะมีน้ำตารื้นคลอขึ้นมาบนหน่วยตาคม และผมเองก็ตกใจไม่น้อย

 

เข้! พี่เขาซึ้งขนาดนี้เลยอ๋อวะ?

 

 

“พ..พีช..คุณ..”

 

เสียงสั่นเลยหวะ อย่าร้องไห้ดิ เดี๋ยวร้องไห้ตามด้วยนะเว้ยพี่โม!!

 

“ผมไม่คิดว่าการที่ทะเลาะกันมันจะเลวร้ายขนาดนี้...”

 

สำนึกผิดเลย เอาเลย คิดได้สะทีว่าตัวเองทำอะไรกับผมไว้บ้าง!

 

“การที่คุณเอาเกียร์ที่ผมให้มาคืน..นั่นแปลว่าคุณไม่อยากอยู่กับผมแล้วใช่ไหมครับ?”

 

เอ้ะ..เดี๋ยวนะ..อะไรคืนๆนะ?

 

“ถ้าคุณไม่อยากได้สิ่งที่ผมให้ ผมก็ไม่อยากได้คืนครับ โยนทิ้งมันไปได้เลย”

 

ห่า!!!! อิพี่โมมันทำอะไรวะนั่น!!! ผมทำตาเหลือกมองตามวัตถุที่ทำมาจากทองเหลืองลอยปลิวไปบนสนามหญ้าตรงหน้า คืออิพี่โมมึงเขวี้ยงจริงทำจริงแบบไม่ต้องใช้แสตนด์อิน อห!!!!! พี่โม๊วววววววววว!!!

 

“เดี๋ยวๆพี่ๆๆๆๆๆๆ มึงโยนอะไรไปวะ!!!!”ผมร้องลั่นหลังจากที่พี่โมส่งสายตาเสียอกเสียใจจะตายห่าอยู่แล้วใส่ผม คือแบบมึงคนที่จะตายไม่ใช่มึงไอ้พี่โม แต่เป็นกูเนี่ย!!!

 

โอ้ยยยยยยยยย! สติจะแตกแล้วเว้ย!!

 

“ของของผม ผมจะทำยังไงก็ได้”

 

แหนะ..ยังไม่สำนึกผิดแล้วเชิดหน้าใส่อีกจ้า พ่อคุณจ้า...กูว่ากูต้องฟาดมันแรงๆสักทีให้หายโมโหเสียสักทีแล้วหละ ทำไมงี่เง่าอย่างนี้วะ!!!

 

“ของพี่บ้าอะไร! นั่นมันเกียร์ผม เกียร์ที่ได้รับรุ่นมาแล้วผมเอามาให้พี่!!

 

“ห้ะ!

 

“ไอ้เกียร์ที่พี่เพิ่งโยนไปเมื่อกี้มันของผมเว้ย!!!!!

 

เท่านั้นหละครับ รู้เรื่องเลย...หน้าซีดเป็นกระดาษเอาแบบมือไม้อ่อนทำเบียร์หลุดมือแล้ววิ่งถลาไปบริเวณที่เพิ่งจำได้ว่าตัวเองเห็นเกียร์ตกอยู่ตรงไหน บันเทิงไหมหละมึงมาหาของตอนฟ้ามืดเนี่ย!!

 

“พีชชชชช”

 

“ไม่ต้องมาเรียก พี่หาให้เจอเลย ไม่เจอไม่ต้องมาคุย”ผมทิ้งตัวลงนั่งกับพื้นหญ้าใกล้ๆบริเวณนั้นพร้อมกับเปิดกระป๋องเบียร์ขึ้นกระดกไม่สนใจว่าเจ้าของมันจะลำบากขนาดไหน

 

ให้ตาย...ทำอะไรไม่รู้จักคิด นิสัยไม่ดีแบบนี้ต้องโดนดัดหลังให้เข็ด ไม่เจอไม่ต้องกลับบ้านคอยดูเลย!












“เจอแล้ว!!!”เสียงพี่โมร้องดังขึ้นมาหลังจากใช้เวลาในการหาเบ็ดเสร็จราวเกือบสองชั่วโมง แบบที่ผมกินเบียร์พี่เขาหมดแล้วเดินไปซื้อใหม่ หาปลาหมึกและลูกชิ้นปิ้งกินจนอิ่ม ลมเย็นๆริมแม่น้ำเจ้าพระยาที่พัดเข้ามาทำเอาเสียอยากกลับหอไปนอน ไม่ติดว่าไอ้คนตัวสูงยังหาเกียร์ของผมไม่เจอก็ไม่วางใจจะหนีกลับ และนั่นหละครับสุดท้ายเจ้าตัวก็หาเจอโดยการยืมโทรศัพท์ของผมไปส่อง พอเอากลับคืนแบตแทบหมด

 

“โอ้ยยยย ปวดหลังจังเลยย”เสียงออดอ้อนดังขึ้นพร้อมกับร่างที่ทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ ผมเหล่มองคนมากเล่ห์ที่กำลังทำท่าโน้มตัวลงมาจะนอนตัก แต่ฝันไปเหอะว่าพิชญ์พลคนนี้จะยอมอะไรง่ายๆ ผมเลยกระเถิบตัวหนีเลยครับ คดีจะไปเรียนต่อยังไม่ได้เคลียร์ นี่มาสร้างคดีใหม่โดยการเขวี้ยงเกียร์ที่ผมให้ทิ้ง

 

มันจะมากเกินไปล้ะ!!!

 

“พีชค้าบบบบ”

 

รำ! บอกเลยว่ารำคาญมาก มาเกาะแกะอย่างกับยุง ส่งเสียงงุ้งงิ้งจนอยากหันไปสั่งว่าให้หุบปากสักที ฮึ!

 

“พีชชชชชชชช”

 

“โอ้ยยยยยย! เรียกอยู่ได้!! กินๆนี่ไปเลยไปพี่”ผมหยิบกระป๋องเบียร์ที่ยังไม่ได้เปิดส่งไปให้พี่โมที่ตอนนี้ไม่มีแววคนเศร้าอีกต่อไปหละครับ ก็แหงหละ..ได้ของที่อยากได้ไปแล้วหนิ

 

ผมหนะยังจำได้อยู่เลยไอ้ตอนที่พี่แกมาทวงถามหาเกียร์ของผม ซึ่งตอนนั้นผมไม่ได้ให้ไปเพราะจำไม่ได้ว่าโยนไปไว้ตรงไหน รวมไปถึงทั้งเรียนทั้งกิจกรรมเลยไม่มีเวลาที่จะรื้อห้องหาจนกระทั่งก่อนหน้านี้ที่ต้องจัดโต๊ะเขียนหนังสือและเจอไอ้เจ้าวัตถุทองเหลืองในมือพี่โมนั่นแหละ

 

ใครมันอุตริบอกว่าเกียร์ใช้แทนใจวะ??

 

ใจก็คือใจดิ เอาเกียร์มาเป็นวัตถุแทนแบบนี้ถ้าสมมติว่ามีแฟนหลายคนจะหาเกียร์จากไหนมาให้อ่ะ? คิดดิคิด?

 

“พีชครับ?”

 

อีกแหละ...เรียกอีกแล้ว เรียกหละก็ไม่ยอมพูดมึงจะเรียกหาพระแสงหอกง้าวหรอมครับพี่?

 

“อะไรพี่?”

 

“ขอบคุณนะครับ”

 

แม่ งจบกันกำแพงทิฐิที่สร้างเอาไว้ปองกันหัวใจของตนเอง คือแบบมึงไม่ต้องพูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่นส่งรอยยิ้มละมุนเรียกเลือดแบบนี้ก็ได้ป่าววะ? พังหมด พัง!

 

ใจผมเนี่ยพัง!!

 

“ขอบคุณที่วันนี้เรายังอยู่ด้วยกัน แม้ว่าเรื่องบางเรื่องพี่อาจจะทำให้เราเสียใจโดยที่พี่คิดไม่ถึง แต่พี่อยากให้พีชรู้นะว่าทุกเรื่องที่พี่ทำไป ไม่มีเรื่องไหนเลยที่พี่ไม่มีพีชอยู่ในเรื่องนั้นรวมไปถึงเรื่องเรียนต่อ พี่เองก็อยากเก่งขึ้นมากกว่าเดิม เพราะอนาคตพี่เองก็อยากสร้างทุกอย่างด้วยตัวเอง อยากมีทุกอย่างมากพอที่จะมีพีชในอานาคต ถึงวันนั้นพ่อแม่ และพี่ชายของพีชก็จะวางใจว่าพี่สามารถดูแลพีชได้”

 

“พี่อาจจะไม่ใช่คนที่พูดหรืออธิบายอะไรเก่งมากนัก แต่ทุกอย่างที่พี่ทำไปนั้นพี่ไม่ได้ทำเพื่อตัวเองคนเดียว และที่พี่ปล่อยพีชไปเมื่อวาน พี่แค่ไม่อยากให้ความรักของพี่ผูกมัดตัวพีชจนมากเกินไป เพราะถ้าวันหนึ่งพี่ไม่ใช่คนที่พีชเลือก พี่ก็จะได้สามารถ..อ..”

 

เสียงพี่โมเงียบหายไปเนื่องจากผมที่รั้งบ่าของคนตรงหน้าให้เข้ามาใกล้พร้อมกับป้อนจูบให้ ความจริงแล้วเกิดจากการไม่อยากรับรู้สิ่งที่พี่เขาพูดออกมาอีกต่อไปแล้ว

 

ผมไม่อยากรับรู้ว่าพี่เขารักผมมากมายแค่ไหน ไม่อยากรับรู้ว่าพี่จะรับมือกับเรื่องของเรายังไงหากเมื่อมาถึงทางแยก ผมไม่อยากคิดไปถึงอนาคตที่เลวร้ายแบบนั้น ในเมื่อเป็นเรื่องของอนาคตก็ช่างหัวมันเถอะ ทำไมเราไม่มาทำปัจจุบันของเราทั้งสองคนให้มันดีหละ

 

“อ..อื้ม..”จากที่ผมเป็นคนเริ่ม ณ ตอนนี้กลายเป็นคนถูกไล่ต้อนเป็นที่เรียบร้อยแล้วเมื่อปล่อยให้ลิ้นอุ่นชื้นนั้นได้แทรกเข้ามาในบริเวณโพรงปาก เรียวลิ้นซุกซนกำลังกวาดเอาลมหายใจที่มีไปจนหมดสิ้นจนต้องกำเสื้อยืดของอีกฝ่ายแน่นเพื่อให้อีกฝ่ายได้รับรู้ และพี่โมเองก็ละริมฝีปากของตนออกมาเพื่อมาสบสายตาของผม

 

แม้อยู่ในความมืด แต่หากเห็นประกายระยิบระยับของคนตรงหน้าได้ดี

 

แย่จริงๆ...ผมปล่อยให้พี่เขาเข้ามามีอำนาจในหัวใจมากจนเกินไปแล้ว

เพราะในตอนนี้หัวใจทั้งดวงกำลังเต้นแรงแทบหลุดออกมาจากอก

 

ฝ่ามือของผมที่ทาบทับอยู่บนแผ่นอกหนานั่นกำลังสั่นไหวรุนแรงเฉกเช่นเดียวกัน นั่นแปลว่าเราทั้งสองคนกำลังรู้สึกเหมือนกันใช่ไหม?

 

“พี่อาจจะไม่เคยบอก...”

 

พี่โมเคลื่อนหน้ามาใกล้อีกครั้ง ริมฝีปากหนากำลังขยับเปล่งคำพูดทั้งที่ยังคลอเคลียอยู่บนอวัยวะเดียวกัน

 

“พี่อยากให้รู้นะครับ ว่าพี่รักพีช”

 

พอแล้ว...ผมไม่ได้ต้องการอะไรไปมากกว่าคำพูดคำนี้ และการกระทำทุกอย่างที่พี่เขาทำมาตลอดเวลาที่เราได้เจอกัน ตั้งแต่ที่พี่โมเริ่มจีบ เริ่มคบ และเริ่มทะเลาะกัน ทุกอย่างมันบ่งบอกว่าเรารักกันมากแค่ไหน

 

“อื้อ...”ผมพยักหน้าน้อยหลังจากรับฟังคำรักที่เป็นเหมือนสายน้ำที่รินรดใจให้ชื้นฉ่ำหลังจากผ่านพ้นความเจ็บปวด และอีกครั้งที่เราจูบกันโดยไม่ได้สนใจว่าตอนนี้จะมีใครมองอยู่ และครั้งนี้ผมเองก็ไม่ได้ผละตัวแล้ววิ่งหนีไปเหมือนคราวก่อนอีกต่อไป

 

ความรู้สึกในหัวใจของผมชัดเจนแล้ว..

ผมเองก็รักพี่เขาเหมือนกัน..










TBC






ครบร้อยแล้วนะต้ะ ฮริ้ง
ช่วงนี้เม้นจางหาย กลับมาได้รึเปล่า ปั๊บปาดดาดา กลับมาหาชุ้นที ได้ม้ายยยย หากว่าใจของเธอไม่ได้เปลี่ยนไป
พอ! เดี๋ยวจะยาว - -" มามะกลับมาเม้นให้พี่ซอลทีเถ๊อะ!





ปล.คนที่ได้รางวัลโปรดกลับมากรอกที่อยู่ที .ไหว้


[แจ้ง] คนที่มีรายชื่อต่อไปนี้รบกวนมากรอกแบบฟอร์มจัดส่งของรางวัลให้เราอีกรอบนะคะ สามารถรอกได้ถึงกลางเดือนต.ค.น้า (กว่าจะส่ง เล่นตั้งแต่ม.ค.)
ขอโทษในความล่าช้าของเราน้า เราขอไถ่โทษด้วยการแถมสติ๊กเกอร์ที่เราแถม DMTL SS2 เพิ่มให้ไปคนละแผ่นนะคะ อย่าลืมมาลงชื่อกันน้า (ไม่ใช่เค้าโกรธจนเลิกอ่านไปหละป้ะนะ) ขอโต๊ดดดดดดดด (ไหว้ถอนสายบัวสวยๆ)

รางวัลที่ 1 | พวงกุญแจโมพีช +พวงกุญแจเกียร์ + โปสการ์ด SS1 + ที่คั่น SS1 + สติ๊กเกอร์ DMTL SS2 [คุณ Amking ]
รางวัลที่ 2 | พวงกุญแจเกียร์ + โปสการ์ด SS1 + ที่คั่น SS1 + สติ๊กเกอร์ DMTL SS2 [คุณ BujaeTabi, คุณ Aommy ]
รางวัลที่ 3 | โปสการ์ด SS1 + ที่คั่น SS1 + สติ๊กเกอร์ DMTL SS2 [คุณ Som O Usanee, คุณ hellalin, คุณ KillerKill, คุณ Twins_LuvSuJu]


สามารกรอกแบบฟอร์มได้ที่ลิงก์นี้ [ ในที่สุดก็ได้สักที ]






- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -  


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,209 ความคิดเห็น

  1. #3055 wamt (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 03:06
    ขำ ตอนโยนเกียร์ทิ้ง 555 อารมณ์ที่ม่ามานี้ไปหมด
    #3,055
    0
  2. #3026 KisaJaaey (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 11:06
    555 พี่โม.....โยนของน้อนพีชทิ้งทำไม
    #3,026
    0
  3. #2878 พี่ฉลาม (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2558 / 11:52
    อยากขำเป็นเลขห้าซักสิบบรรทัด พี่โมโยนเกียร์น้องพีชทิ้งตะไม น่ารัก5555555555555555555
    #2,878
    0
  4. #2874 Som O Usanee (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2558 / 02:54
    ฮ่าๆๆ กร๊ากกกกกกกกก ขำมากอ่ะพูดเลย จากดราม่าอยู่นี่ขำเลย พี่โมมมมมมมมมมมม โยนเกียร์น้องพีชทิ้งตะมายยยยยยยยยยย เลยต้องเสียเวลาหาอีกสองชั่วโมง ฮ่าๆๆ นี่แหล่ะน๊าาาาาาาาาาาา กว่าจะคุยกันได้ คิคิ เกือบแล้วไหมล่ะ
    #2,874
    0
  5. #2825 KiHaE*129 (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2558 / 02:55
    เย้ดีกันแล้ว
    #2,825
    0
  6. #2709 mini_mickey (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 13:30
    เข้าใจกันแล้วก็ดีรักกันมากขึ้นน้องพีชไม่เหมาะกับความเศร้าหรอกเนอะ
    #2,709
    0
  7. #2708 หลงแตง (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 13:01
    ตลกพี่โม555555555555555 ถ้าเป็นคนจริงๆ คงขำมากแน่55555555555555 ทำไมน่ารักแบบเน้ 55555
    #2,708
    0
  8. #2703 sissi1968 (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 07:00
    รอพี่หมอกับนุ้งเบลยุนะจ๊ะ ฮริ้งงงง
    #2,703
    0
  9. #2702 อิงะเดะมอ (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 06:09
    สุดท้ายไปร้องใส่พี่โมซะงั้น อย่างว่าง่ะ พี่โมเราน่ารักใช่มั้ยพีช
    #2,702
    0
  10. #2701 Siriluck A'Pinyo (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 00:24
    พีชง้อน่ารักไปป่ะ
    #2,701
    0
  11. #2700 BY' (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2558 / 23:11
    ฮึ้ยยยย ซึ้งงงง คือแบบน้ำตาคลอ รักคู่นี้อย่างแรงงงงว
    #2,700
    0
  12. #2699 p_cosicosi (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2558 / 22:33
    พี่โมแม่งโครตน่ารักเลยฮืออออออออ
    #2,699
    0
  13. #2698 ICEz'sa (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2558 / 21:53
    ฮริ้งงงงง หาของตอนมืดๆนี่บันเทิงมากนะคะพี่โม 55555555
    #2,698
    0
  14. #2697 Natthawadi Disawat (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2558 / 21:26
    น่ารักมากๆๆหาของตอนกลางคืนสนุกมั้ยละพี่โม>~<
    #2,697
    0
  15. #2696 หมูน้อยอ้วนกลม (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2558 / 17:44
    พิซอลลล เค้ารออยู่น้าาา ตอนนี้พีชแมนมาก ต่อยได้จริงอะ?
    #2,696
    0
  16. #2695 mini_mickey (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2558 / 17:20
    ลุ้นๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เป็นการง้องอนที่ไม่รู้จะสงสารใครดี ฮาาาาาาาาา
    #2,695
    0
  17. #2694 อิงะเดะมอ (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2558 / 16:41
    ทำไมรู้สึกพีชแมนกว่าพี่โม คำถามวันนี้คือ พีชมันจะต่อยพี่โมลงได้จริงดิ
    #2,694
    0
  18. #2693 fa-rong (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2558 / 16:14
    รึบมาาาา รอนะรอนะ
    #2,693
    0
  19. #2692 Lminmhan (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2558 / 15:49
    เป็นไงต่อน้าาาา รอนะ สู้สู้นะ ><
    #2,692
    0
  20. #2691 nam-Sriyaphai (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2558 / 22:13
    ชักไม่อยากให้พีทง้อแหะ
    #2,691
    0
  21. #2690 nam-Sriyaphai (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2558 / 22:12
    พี่โมก้อผิดน่ะ
    #2,690
    0
  22. #2689 Natthawadi Disawat (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2558 / 08:57
    สู้ต่อไปนะพีชรีบง้อพี่โมด้วยนะ
    #2,689
    0
  23. วันที่ 10 ตุลาคม 2558 / 08:45
    พีช เจอหน้าพิโมและกนะทืบมันาักทีก่อนนะค่อยง้อ5555
    #2,688
    0
  24. #2687 บินแบม (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2558 / 08:19
    555 สงสารพีชชี่ดีมั้ยเนี่ย
    #2,687
    0
  25. #2686 mini_mickey (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2558 / 07:37
    พี่โมรีบกลัลไปไหนมาให้น้องพีชง้อก๊อนนนนนนนนน
    #2,686
    0