DOGMATIC LOVE (Yaoi) | รับน้องป่วนๆกับก๊วนวิศวะ

ตอนที่ 40 : Season 2 | Ch 6 Stay with you

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,863
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    9 พ.ค. 58



 



6

Stay with you










คงเป็นเรื่องปกติที่การแพ้ชนะในงานเฟรชชี่เดย์ และเฟรชชี่ไนท์นั้น ได้นำมาเป็นเงื่อนไขในการรับน้องตามเคย ผมยืนมองรุ่นน้องที่ตอนนี้กำลังโดนบีบให้คว้าชัยชนะมากจากการแข่งขันกีฬาเฟรชชี่ในครั้งนี้ แล้วนึกย้อนไปถึงตัวเองที่เคยนั่ง ณ จุดนั้นในปีที่แล้ว

 

ความสำเร็จของรุ่นพี่ในรุ่นก่อนๆถูกหยิบยกขึ้นมาเป็นข้ออ้างอีกตามเคย แถมรุ่นนี้คงโชคร้ายไปหน่อยที่ปีที่แล้วพวกผมโชว์ฟอร์มดีกันมากไปที่ไปคว้ามาหมดเกือบทุกประเภทกีฬา และตำแหน่งดาวเดือนของมหาวิทยาลัย เลยตกเป็นจำเลยสังคมให้พี่อั้นหยิบยกขึ้นมาให้น้องๆปีหนึ่งหันมามองหน้าพี่ปีสองอย่างเราๆที่ยืนเข้าแถวขนาบข้างอยู่แบบนี้

 

ไม่นานนักแถวระเบีบยบพักก็ถูกสั่งปล่อยให้น้องปีหนึ่งไปลงชื่อเข้าร่วมกิจกรรมในประเภทต่างๆ ใครไม่ใคร่ลงแข่งก็ต้องไปซ้อมบูมให้แข็งแกร่งกว่าคนอื่นและไปตามล่าหาเนื้อร้องที่หายไป ซึ่งปีนี้พวกพี่อั้นใจหยาบมากที่ไม่ได้ตัดเนื้อร้องเป็นท่อนใหญ่ๆเหมือนปีก่อนๆที่เค้าทำกัน แต่กลับเป็นการตัดเป็นคำๆไปประมาณสี่จุดให้น้องๆไปตามหา และนั่นก็เป็นเงื่อนไขที่สมน้ำสมเนื้อกันดีถ้าเทียบกับการต้องไปออกแรงลงแข่งคว้าเหรียญคว้าถ้วยมา

 

“เฮียพีชชชชชชชชชชชช พอร์ชอยู่นี่ๆๆๆๆๆๆๆ”

 

เสียงร้องเรียกชื่อที่สดใสเกินกว่าปกติมนุษย์ปีหนึ่งที่เพิ่งถูกทำซีรีย์มาหยกๆแบบนั้นไม่ต้องหันไปมองก็สามารถเดาได้ว่าเป็นใคร ไอ้โชที่อยู่ใกล้ๆผมหัวเราะขึ้นจมูกเบาๆไม่รู้ว่าขำไอ้เด็กผีนั่นหรือสมเพชแก่ชีวิตผมที่มีน้องรหัสอเลิร์ธขนาดนี้ก็ไม่รู้ ซึ่งนั่นก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกดีขึ้นและผมคิดว่าต้องหาตัวช่วยก่อนที่ไอ้น้องรหัสตัวดีจะมานัวเนียให้ไมเกรนขึ้นสมองอีก

 

“เฮียพีชไมเมินพอร์ชอ่ะ! น้องพอร์ชเรียกเฮียอยู่ได้ยินม้ายยยยยยยยยยย”

 

หลังจากไม่ได้รับความสนใจเจ้าตัวก็เริ่มเข้ามากอดแขนนัวเนียคลอเคลียจนผมต้องมองซ้ายขวาหาพี่โมว่ามันอยู่แถวนี้รึเปล่า เอาจริงๆมองไปก็เท่านั้น เพราะพี่โมไม่ได้รู้สึกอะไรเลยกับการที่เห็นไอ้เด็กนี่มานัวกับผม แถมยังส่งเสริมอีกว่าถ้าเป็นไอ้พอร์ชพี่โมยอมไม่ว่าอะไร

 

แล้วไงวะ????

ไมคนอื่นนัวไม่ได้แล้วไอ้เด็กนี่นัวได้วะเนี่ย???

 

“เฮียพีชๆๆๆๆๆๆ”

 

“เออๆๆๆๆ มีอะไร?”

 

“พอร์ชหิวข้าววววววว”

 

“แล้ว?”

 

“เลี้ยงข้าวพอร์ชโหน่ยยยยยยยยยยยน้าๆๆๆๆๆ”

 

ซวย แล้ว ไง!

ผมอยากจะกรีดร้องออกมาเมื่อได้ยินประโยคขอร้องมาจากไอ้เด็กผีตรงหน้า เจ้าตัวทำหน้าตาบ้องแบ้วได้น่าโบกมาก ไม่พอยังทำตาปริบๆใส่ หน้าเหมือนหมาชิสุหิวขนมไม่มีผิด

 

แล้วเจอแบบนี้ผมจะทำยังไงได้หละ....นอกเสียจาก

 

“เออๆๆๆๆ”

 

“เย่!! พี่รหัสพอร์ชนี่เจ๋งสุดย๊อดเล้ยยยยย”

 

พอได้สิ่งที่ต้องการ ไอ้เด็กตัวดีก็กระโดดโลดเต้นไปทั่วบริเวณเรียกให้คนแถวนั้นหันมามองคนเขาแทบอยากจะไปหาจอบมาขุดดินแล้วฝังตัวเองเสียให้สิ้นเรื่องสิ้นราว แต่ก็ไม่ได้นำพาเลยเมื่อไอ้เด็กตัวดีวิ่งไปหาไอ้พอลที่เพิ่งเดินกลับมาจากกลุ่มที่กำลังคัดบอล

 

“พี่พอลลลไปกินข้าวกันพี่พีชเลี้ยง!

 

จัดว่าไอ้พอลเป็นมนุษย์ที่มีระดับความแข็งแกร่งคล้ายคลึงกับท่านชัชชาติ เพราะไม่เพียงแต่ไม่ตกใจที่ถูกจู่โจมโดยที่ไม่ได้ตั้งตัวเท่านั้น แถมยังทำตัวหล่อยิ้มละมุนพร้อมกับยกมือขยี้หัวไอ้เด็กนั่นด้วยความเอ็นดูอีก

 

เอาจริงๆมันเหมาะจะเป็นน้องรหัสไอ้พอลมากกว่าที่จะเป็นของผมอีกนะ เดี๋ยวว่างๆจะถามมันว่าแลกกันเทคน้องไหม?

 

 

Rrrrr Rrrrrrrrr

 

หลังจากนินทาไอ้พอลในใจได้ไม่นานเสียงโทรศัพท์ของผมก็ดังขึ้นพร้อมกับการสั่นเป็นเจ้าเข้าจนต้องรีบล้วงมือไปหยิบมันออกมาจากกระเป๋ากางเกงก่อนที่จะเห็นหน้าจอกำลังฉายรูปอดีตเดือนมหาวิทยาลัยปีห้าสี่กำลังเก็กหล่ออยู่บนนั้น แอบเบ้ปากให้คนในรูปไปเสียทีหนึ่งแล้วเลื่อนนิ้วโป้งกดไอคอนโทรศัพท์สีเขียวเพื่อรับสาย

 

(รับช้า....)

 

นั่นไง...ลีลาเล่นตัวหน่อยไม่ได้เลย ใจร้อนตลอด ใครบอกว่าพี่โมพ่อพระใจเย็นเป็นสุภาพบุรุษมาให้ผมตบปากทีนะครับ เพราะจากประสบการณ์ที่ผ่านมาพี่โมนี่งุ้งงิ้งงุ้งเงี้ยวสุด รับสายช้าไม่ได้ แถมยังคอยหาช่องทางเอาเปรียบหาเศษหาเลอจากร่างกายผมตลอดเวลา ไม่มีหรอกไอ้ที่ได้ยินมาหนะ โกหกทั้งเพ!

 

“รับแล้วนี่ไง ใจร้อนจริงจริ๊งครับพี่”

 

ผมกรอกเสียงตามสายไป ไม่ต้องคิดหรอกว่าพี่โมกำลังทำหน้าแบบไหนอยู่ บอกเลยว่าไอ้เสียงงุ้งเงี้ยวหงุดหงิดแบบนี้เอาจริงๆกำลังยิ้มอยู่แน่ๆ

 

(พีชก็รู้)

 

“อะไร?”ผมเลิกคิ้วสูงเมื่อถูกคนปลายสายเอ่ยกลับมาด้วยเสมือนคำถามแบบนี้ รออ่านนะครับ รอเลย

 

(แค่วินาทีเดียวก็มากไป ใจพี่จะขาด)

 

“แหวะ!!!!

 

นั่นไง...พระเอกลิเกตัวจริงเสียงจริงมาหละครับคำพูดชวนอ้วปนความหมั่นไส้จนต้องส่งเสียงประท้วงออกไปให้เจ้าตัวได้ยินแล้วได้เสียงหัวเราะกลับมาพร้อมแบคกราวน์เป็นเสียงโห่ไล่จากเพื่อนๆในกลุ่มจากฝั่งปลายสาย และไม่นานก็เงียบลง

 

(กลับบ้านเป็นเพื่อนหน่อย)

 

“อ้าว”

 

(ตอมบ่นคิดถึง)

 

“แล้ว?”

 

(พ่อกับแม่ก็คิดถึง)

 

“แล้ว?”

 

(พี่โมก็คิดถึง)

 

 

หูยยยยยยยยย....ยอมเลย.....ยอมกับเขาเลยจริงๆ

ผมนี่โคตรนับถือตัวเองเลยที่สามารถฟังไอ้คำพูดเหล่านี้ด้วยใบหน้าเรียบเฉยได้

 

บอกเลยว่าเกร็งจนหน้าจะชาหละ ถ้าเผลอยิ้มออกมานี่ต้องโดนแซวชุดใหญ่แน่ๆ ที่แน่ๆไอ้โชคนหนึ่งหละที่ตอนนี้กำลังจับผิดผมแบบไม่คิดจะปกปิดสายตาที่มองมาแม้แต่นิดเดียว

 

(อ้าวเงียบเลย)

 

“เออ”

 

(ห้ะ)

 

“ก็เออไง”

 

(เอออะไรอ่ะครับ?)

 

พี่โมมึงแกล้งโง่รึไงวะ?

ฮึ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!

 

“ก็ที่ชวนเมื่อกี้ไง! เออ!

 

(อ๋อออออออออออ อยู่ไหนครับเดี๋ยวพี่โมไปรับ)

 

“ไม่ต้องอ่ะ เดี๋ยวพีชเดินไปหาเองรออยู่ที่รถอ่ะแหละพี่”ผมปฏิเสธพี่โมออกไปเพราะมานึกดูแล้วไอ้ที่ที่เขาอยู่มันห้ามรถยนต์วนเข้ามา ถ้าพี่โมวนรถมาไม่ได้ก็ต้องเดินมารับแล้วกลับไปที่รถอีกทีซึ่งเป็นการเสียเวลา ผมเลยเลือกทางที่ดีที่สุด

 

เป็นแงะ เจ๋งมะ นี่วิธีการคิดแบบมีลอจิกต์แบบวิศวะสไตล์มากเลยนะ

แลดูฉลาดและหล่อมากขึ้นมาเลย หึหึ

 

(อื้อมาเร็วๆนะ...)

 

เดี๋ยวๆ พี่โมมึง....

 

“หยุด!”ผมรีบร้องห้ามเมื่อสมองเรื่องจับเค้าได้ว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไรออกมา

 

(มาเร็วๆนะ...)

 

ยังๆๆ ยังจะรั้นอีก

ฮือออออออออออออ อย่านะว้อยยยยยยย

 

“หยุด ห้ามพูดต่อ!”ในเมื่อห้ามพูดเสียงดีๆไม่ชอบ มันต้องเพิ่มเลเวลของเสียงเพื่อเป็นการห้ามปรามก่อน ม่ายด้ายยยยยย อย่าพูดดดดด

 

(เอ้าทำไมอ่ะ)

 

ทำไมเป็นเด็กรั้นแบบนี้วะ ฮือออออออออออ

เรียกเฮียพลับมาเคลียร์เลย!

 

“ฮึ ไม่เอาอ่ะ”

 

(ทำไมอ่ะ ก็พี่คิดถึงก็อยากพูดอ่ะ คิดถึงๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ)

 

โอเค....ยอม.....

 

“หูยยยยยยยย หน้าแดงงี้มึงไม่ได้ไปกินข้าวแล้วไอ้พอร์ชชชช โดนปู่คาบไปแล้วเจ้ามือมึงอ่ะ”ไอ้โชแหกปากบอกน้องรหัสของผมที่กำลังอ้อล้ออยู่กับไอ้พอลหลังจากที่ผมกลั้นอาการไม่อยู่หลุดยิ้มออกมาหลังจากเกร็งหน้าได้ตั้งนาน

 

ฮืออออออออ โกรธ! เจอตัวนะจะบีบคอๆๆๆให้ตายคามือเลย

พีชโดนแกล้งอ่ะ!

 

“อ้าวววว ไหงพี่โมทำงี้อ่ะ! สั่งซีรีย์พอร์ชวันนั้นพอร์ชยังไม่ถือสาเอาความมาโกรธพี่โมเลยนะ! แต่มาลากเจ้ามือพอร์ชไปแล้วพอร์ชจะทำไงอ่ะ งี้ก็ไม่ได้กินฟรีดิ๊ เฮียโมมมมมมมม โหลๆๆๆๆ ได้ยินพอร์ชม้ายยยยยยยย”

 

นั่นไง ความโกลาหลบังเกิดขึ้นทันใดไอ้เด็กพอร์ชพอได้ยินว่าผมโดนพี่โมซิวไปแล้วก็เบิกตากว้างละห่างออกมาจากไอ้พอลแล้วโวยวายแบบที่หูจะแตก

 

“ได้ยินไหมเนี่ย ยังจะมาหัวเราะอีก โดนแซวโดนโวยวายหละเนี่ย!”ผมบ่นคนในสายที่ไม่สำนึกไม่พอยังมาหัวเราะผมอีก ฮึ๊ยยยยยย ไม่ยอมฟังที่ผมบ่นด้วยนะจะขอคุยกับหลานรหัสตัวเองก่อนที่ผมจะยอมส่งโทรศัพท์ให้ไอ้เด็กถ่ายอัลคาไลน์สามเอสามสิบก้อนได้รับไปคุยกัน

 

แหมพอได้ยินเสียงพี่โมไอ้เด็กขี้อ้อนก็เปลี่ยนเสียงแบบที่หากไอ้เจ้าเด็กนี่มีหางคงกระดิกดุกดิกอย่างดีอกดีใจแน่ๆ

เดี๋ยวนะ...ไอ้พอร์ชนี่แอบชอบพี่โมป่าววะ?

 

 

ไอ้ท่าทีดุ๊กดิ๊กแบบนี้ จับหักคอตอนนี้เลยดีไหม?

 

“โอเคฮะพี่โม สัญญาแล้วนาพอร์ชจะทำหน้าที่อย่างดีไม่มีบิดพลิ้วเล้ยสาบานด้วยเกีบรติลูกเสือสามัญรุ่นใหญ่เลยฮับบบ!

 

เดี๋ยวๆๆๆ ไปตกลงอะไรกันวะ????

 

“อ่ะ พอร์ชอนุญาตให้พี่รหัสของพอร์ชไปกับปู่รหัสของพอร์ชได้ แต่ทิ้งตังไว้สักร้อยสองร้อยนะเฮียพีชน้า”ไอ้เด็กแสบยื่นโทรศัพท์คืนให้ผมพร้อมกับกระพริบตาปริบๆแบมือขอตังจนผมต้องประเคนมือลงบนฝ่ามือขาวทั้งสองข้างนั้นแรงๆสักที

 

น่าตีจริงๆไอ้เด็กนี่นิ

 

“เออที่จริงกูว่ามึงไม่น่าเป็นห่วงนะ มีไอ้พอลอยู่ทั้งคน”ไอ้โชว่าก่อนจะเพยิดหน้าไปทางไอ้พอลที่ยืนเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงมองมาทางผมอยู่ ซึ่งพอเห็นหน้ามันเท่านั้นแหละรู้สึกมีที่พึ่งทันที ผมรีบพยักหน้ารับคำพูดของไอ้โชแล้วเดินดุ่มไปหาเพื่อนสนิทด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มกว้างๆแบบเอาอกเอาใจเพื่อนเสียหน่อย

 

“เฮ้ยมึงกูไปหละ ฝากน้องกูด้วยนะ”ผมตบบ่ามันทีสองทีก่อนที่ไอ้พอลพยักหน้าเล็กน้อยไม่ได้มีท่าทีไปมากกว่านั้น

 

“อืม”

 

“เจอกันพรุ่งนี้มึง มึงด้วย! รับน้องตอนสิบโมงอย่าลืมโอเค๊!”ผมสั่งลาเพื่อนก่อนจะหันไปชี้หน้าน้องรหัสตัวแสบที่พยักหน้ารับอย่างกระตือรือล้นมีแต่ไอ้พอลนี่แหละที่ยังคงทำหน้าเซ็งไม่เลิกก่อนจะเอ่ยเสียงเนือยๆออกมา

 

“อืม....เจอกัน” ผมที่ทำท่าจะเดินออกไปแล้ว แต่ในใจยังคงสงสัยลักษณะท่าทีของเพื่อนเลยหยุดมอง ไอ้พอลก็มองกลับมาเช่นกัน

 

“พูดน้อยทำเข้ม เป็นไรป่าววะ โอเคไหมเนี่ยมึง?”ผมถามเพื่อนไปตรงๆ หรือว่ามันจะนอยด์ที่ผมขอให้มันเลี้ยงน้องรหัสของผมแทน เฮ้ยเอาเงินให้ก็ได้นะเว้ยยยยยยยย

 

“...........กูไม่ได้เป็นอะไร”

 

ผมยังไม่หายข้องใจกับท่าทีของมันแต่เสียงโทรศัพท์ที่กำลังดังเร่งเร้าให้ผมต้องรีบไปจุดนี้เพื่อเดินทางไปให้ถึงลานจอดรถหน้าคณะให้เร็วที่สุดจนต้องละความสนใจของเพื่อนเอาไว้ก่อน

 

“เออๆๆกูไปหละ”ผมตบบ่ามันเบาไปทีเพื่อบอกลาก่อนจะหันไปลาไอ้โชที่อยู่ใกล้ๆโดยไม่ได้สนใจเพื่อนที่อยู่ด้านหลังอีกเลยเพราะกังวลว่าคนที่กำลังโทรเข้ามาจะรอนานไปมากกว่าเดิม

 

 

 

 

DMTL SS2

50% 









 

( POCHE – SIDE )

 

ผมนั่งมองอาหารที่ถูกมาเสิร์ฟบนโต๊ะด้วยใบหน้าสงสัย มองอาหารสลับกับคนสั่งที่ตอนนี้นั่งซดเบียร์ในมือโดยไม่สนใจว่าตัวเองจะขับรถบ้านไหวรึเปล่า ผมเองก็เอ่ยปากห้ามไปเสียอยู่หลายทีแต่เจ้าตัวก็บอกว่าไหวผมเลยปล่อยๆไปเพราะยังไงผมเองก็ขับรถเป็น พี่แกไม่ไหวเดี๋ยวขับให้ได้ไม่มีปัญหา

 

แต่ที่สงสัยและห่วงเบาๆในใจคือท่าทีนอยด์ของพี่แกที่ตอนนี้มันแสดงออกมาชัดเจนจนไม่บอกก็รู้ว่านอยด์เรื่องอะไร ผมเองก็ติดใจตรงที่ทำไมพี่แกเริ่มมามีอาการทั้งๆที่ได้ข่าวมาว่าพี่โมแกก็จีบเฮียพีชแบบโจ่งแจ้งมาตั้งแต่ปีหนึ่ง พี่พอลเองก็ไม่ได้มีท่าทีอะไรเลย แล้วพอเค้าเป็นแฟนกันพี่แกจะมาหวงก้างอะไรตอนนี้วะ?

 

“พี่พอลไหวป่าววะพี่?”ผมส่งเสียงถามเจ้าตัวอีกครั้ง พี่พอลยกยิ้มมุมปากให้แทนคำตอบสายตามองไปยังเวทีในร้านที่ตอนนี้กำลังมีนักร้องมาร้องเพลงเป็นดนตรีสดให้ฟัง เสียงทุ้มดังขึ้นเพื่อร้องตามเนื้อเพลงที่นักร้องกำลังร้อง ผมเองก็เสสายตามองนักร้องตามเจ้าตัว

 

ให้พูดตรงๆความหิวแม่มหายไปกับความสงสัยทั้งหมดแล้ว

 

“พี่แม่มเป็นเงี้ยะ...ผมว่าพี่ไม่ไหวหวะ...”มองคนตัวสูงตรงหน้าที่กินยอดข้าวราวกับน้ำป่าวพร้อมกับตักขาหมูเยอรมันเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆมองท่าทีเก็บอาการอย่างห่วงใย

 

เพลงแล้วเพลงเล่าที่ดังขึ้นเหมือนนักร้องจะรู้ว่าไอ้คนที่พาผมมาเนี่ยมันกำลังนอยด์เล่นมาแต่ละเพลงขนาดผมไม่ได้นอยด์บ้าบออะไรยังถึงกับจุก พี่พอลนี่หนัก เบียร์หนึ่งทาวเวอร์มันซัดหมดคนเดียวแบบผมนี่ยกมือไหว้เลยครับ

 

“เฮ้ยๆๆพี่ จะทำอะไร?”ผมดึงมือพี่พอลที่ตอนนี้กำลังยกมือเรียกพนักงานในร้านหลังจากที่เอื้อมไปกดเบียร์จากทาวเวอร์แล้วมันไม่มีเบียร์ไหลออกมา

 

คือจะสั่งเพิ่ม?

 

“.......”

 

“พี่เป็นไรเนี่ย?”ผมมองหน้าพี่พอลที่ตอนนี้ขมวดคิ้วแน่นมองหน้าผมกลับมาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสั่นไหว ราวกับในสมองของเจ้าตัวมีอะไรคิดอยู่ในนั้นมากมาย และเรียวปากอิ่มที่ถูกฟันกระต่ายขบกัดเอาไว้นั่นก็เป็นคำตอบให้ผมได้มากพอว่าพี่พอลกำลังมีเรื่องที่เก็บไว้ และอยากจะบอกใครสักคน

 

“พี่ครับคิดตังด้วย”ผมยกมือเรียกพนักงานให้มาเก็บเงินพอพี่พอลทำท่าจะล้วงกระเป๋ามาจ่ายเงินผมเองก็ออกปากห้ามเพราะไอ้กับข้าวที่สั่งมาทั้งหมดหนะผมฟาดเรียบอยู่คนเดียว ที่จริงก็มีเงินแหละ แต่ที่อ้อนเฮียพีชไปก็อยากไปกินกับพี่รหัสบ้าง และไม่คิดว่าทุกอย่างจะลงเอยเพราะพี่โมดันมาแย่งตัวพี่รหัสของผมไปเสียก่อน

 

“ไม่เป็นไร วันนี้รับปากพีชไปแล้ว”พี่พอลว่าก่อนจะแย่งเงินผมคืนจากถาดเงินในมือพนักงาน แล้ววางบัตรเครดิตของตัวเองลงบนนั้น เจ้าตัวยืนเงินคืนผมมา ซึ่งผมเองก็ไม่ใช่เด็กเร้าหลืออยู่แล้วหละเรื่องเงินเรื่องทองกินฟรีมีเกียรติอยู่แล้ว อันนี้ไม่เกี่ยงพูดเลย

 

สุดท้ายหน้าที่คนขับรถก็ตกเป็นของผมจนได้ ซึ่งตอนแรกพี่พอลันทำเก่งครับ จะโชว์เทพว่าตัวเองไม่ได้เมาแล้วจะพามกลับไปส่งที่หอ แต่พอได้เหยียบคันเร่งเท่านั้นแหละใจผมนี่ไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อพี่แกจะสอยเสาไฟฟ้าหน้าร้านไปหนึ่งต้นโชคดีที่หักพวงมาลัยทันเลยได้รอยถากเป็นหลักฐานมาหนึ่งรอย

 

“พี่พอล”ผมเรียกชื่อคนตัวสูงที่ตอนนี้นั่งคอพับคออ่อนอยู่ที่นั่งด้านข้างคนขับ เจ้าตัวสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันมามองหน้าผมด้วยสายตาปรือปรอยตามประสาคนเมา

 

“หืม..”

 

“บ้านพี่อยู่ไหนวะ?”มนั่งเกาหัวขณะที่ขับรถออกมาจากร้านที่เจ้าตัวพามา บอกตรงๆว่าไม่คุ้นเคยอย่างแรงเพราะมันไม่ใช่ร้านแถวๆมหาวิทยาลัย นอกจากมหาวิทยาลัย สยาม บางนา ที่สามารถงมทางกลับบ้านถูกแล้วนออกจากนั้นพอร์ชก็งงแต๊กแล้วครับ

 

“รัชดา”

 

“รัชดาซอยไรพี่ เฮ้ยๆๆ อย่าเพิ่งหลับดิ...เฮ้ยยย”ผมโวยวายเสียงดังเมื่อไอ้เจ้าของรถมันหลับไปเฉยๆไม่ได้สนใจคนขับรถที่ไม่รู้ทางไปบ้านมันเลยแม้แต่นิดเดียว สุดท้ายก็ต้องเปิดไฟเลี้ยวแล้วพักอยู่ข้างทางเพื่อหยิบโทรศัพท์มือถือมาเปิดแอพลิเคชั่นที่สามารถพาผมกลับไปสู่ที่ที่ปลอดภัยได้

 

งมทางอยู่นานก็เริ่มคุ้นตากับตรอกซอกซอยเป็นที่เรียบร้อย ซึ่งเป็นย่านแถวๆมหาวิทยาลัยครับ พอเลี้ยวข้างหน้าก็ถึงซอยหอพักของผมเป็นที่เรียบร้อย พอเหยียบเบรกล็อกเบรกมือก็ดับเครื่องได้ นั่งถอนหายใจเฮือกใหญ่ที่สุดท้ายก็สามารถพาตัวเองกลับมาสู่รังได้อย่างปลอดภัยก่อนจะเหลือบมองรุ่นพี่ที่ตอนนี้นอนนิ่งไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวเลยว่าตอนนี้อยู่ที่ไหนแล้ว ปล่อยผมผจญกรรมคนเดียวอย่างไร้ความรับิดชอบสุดๆ

 

อย่าให้พอร์ชออกฤทธิ์บ้างนะเว้ย!

แม่มมมมมมมมมมมม ไม่ติดว่านับถือนะจะเอาตีนยันสักทีนี่พูดจริงๆ

 

“พี่พอลลลลลลลลๆๆๆๆๆๆๆๆๆ”ผมเขย่าร่างคนขี้เมาแรงๆหลายๆทีเพื่อปลุกเจ้าตัวให้ตื่นจากการหลับใหลอันแสนสุข ก่อนที่เจ้าตัวจะขมวดคิ้วแล้วปัดมือผมทิ้งอีกนะ

 

หืมมมมมมม ทำแบบนี้กับผู้มีพระคุณหรอวะ???

เดี๋ยวก่อน เดี๋ยวววววว

 

“ไอ้พี่พอลลลลลลลลลลลลลลลลลลล ตื่นโว้ยยยยยยยยยยยย”ผมไม่เขย่าแล้วครับ ตะโกนกรอกหูมันเสียเลย เป็นไงหละสะดุ้งเลยงานนี้

 

เฮ้ยๆๆ เดี๋ยวๆ สะดุ้งไม่พอมือไม้มึงไม่ต้องลั่นเว้ย เฮ้ยกอดทำไมมมมมมมมมมมมม?????

ฟ้าคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคค!

 

“เฮ้ยๆพี่ ไม่เนียนดิ นี่พอร์ชนะเว้ย จำไม่ได้หรอ”ผมผลักอกพี่พอลออกห่างก่อนจะรับรู้ว่าความพยายามดิ้นคลุกคลักออกจากอ้อมแขนแกร่งที่กำลังกักขังผมเอาไว้ในนั้น ดีที่แม่มไม่ใช่หน้าฝน ฟ้าผ่าลงมาตอนนี้ได้เกรียมทั้งคู่ ลงหน้าหนึ่งดังทั้งคู่แน่มึ๊งงงงง

 

“พ.พอร์ช..”

 

สัส...เรียกชื่อเสียงกระเส่า...ถ้าเป็นผู้หญิงนี่พุ่งใส่เลยนะ แต่นี่ไม่ใช่ดิ...สถานการณ์แบบนี้มันไม่โอเคเว้ยยยยย

อยากร้องไห้แรงงงง

 

“เอออ พอร์ชไง น้องเฮียพีชอ่ะ พอร์ชชชชชชชช ไม่ใช่เฮียพีชโว้ยยยยยย สติพี่สติ!”ผมตกแก้มพี่เค้าแรงๆไปทีสองทีแบบที่คิดว่าจะเรียกสติพี่เค้าคืนมา และมันก็ได้ผลเมื่อแววตาปกติของพี่แกกลับมามองผมด้วยสายตาว่างปล่อยแล้วปล่อยให้ผมเป็นอิสระอย่างที่ควรจะเป็น

 

พอได้โอกาสก็รีบใส่เกียร์ถอยออกมานอกรถเลยครับ ยืนถอนหายใจหนักๆอีกรอบจนตอนนี้เริ่มไม่วางใจถ้าจะให้พี่แกนอนค้างอ้างแรมในห้องพักตัวเองแล้วด้วยซ้ำ

 

“โทษทีนะ ผมคงเมาไปหน่อย”พี่พอลว่า พร้อมกับเปลี่ยนสรรพนามที่เคยใช้แทนกันเป็นผมกับคุณแทน แต่จุดนี้ผมไม่ได้สนใจอะไรไปมากกว่าระแวงที่พี่แกจะทำอะไรอีกไหมเสียมากกว่า

 

“แล้วที่นี่?”พี่พอลมองไปรอบบริเวณก่อนจะรับรู้ว่ามันไม่ใช่แถวบ้านตัวเองแล้วแน่ๆ หน้าเลยเผยเครื่องหมายเควชชั่นมาร์คแบบชัดเจน

 

“หอผมเอง”ผมตอบออกไปพี่พอลดูตกใจไม่น้อยที่รับรู้ว่าผมพามาที่ไหน เพื่อไม่เป็นการเข้าใจผิดผมเลยต้องแก้ตัวต่อ “ผมไม่รู้บ้านพี่อยู่ที่ไหนเลยพากลับมาหอตัวเองอ่ะ ไม่งั้นได้วนรถทั่วกรุงเทพทั้งคืนแน่ๆพี่”

 

“เอ่อ...งั้นแปลว่านี่แถวมหาวิทยาลัย?”

 

“ก็ใช่ แต่ถ้าพี่จะขับรถกลับผมว่าพี่ค้างหอผมเถอะ”ผมว่าเมื่อเห็นพี่พอลจะเดินเข้ามาเอากุญแจรถจากผม

 

“นี่...”

 

“พี่เมาแล้ว อีกอย่าง..”

 

“อะไรครับ?”

 

“วันนี้เฮียพีชไม่อยู่หออ่ะ...พี่ไปค้างที่นั่นเจ้าของห้องก็ไม่อยู่อยู่ดี”ผมตอบออกไปเสียงเบา รู้ว่าสิ่งที่พูดไปอาจจะทำร้ายจิตใจคนตรงหน้า แต่ความจริงก็คือความจริง

 

“.....บอกผมทำไม?”

 

“..พี่....”

 

“บอกให้ผมรู้สึกเจ็บกว่าเดิมไปเพื่ออะไรครับ?”

 

“พี่ใจเย็นๆดิวะ..”ผมเดินเข้าไปหมายจบตบบ่าปลอบใจคนตรงหน้าแต่พี่พอลกลับถอยหลังหนีผมไปจนผมเองต้องหยุดความคิดเอาไว้แล้วทิ้งมือที่คิดจะปลอบโยนอีกฝ่ายลงข้างลำตัว

 

น่าแปลก...

ที่ผมกลับรู้สึกเจ็บปวดไปกับสายตาที่พี่พอลมองมา

 

น่าแปลก...

ที่ผมรู้สึกอยากร้องไห้แทนเขา

 

น่าแปลก...

ที่ผมกลับไม่อยากรับรู้อีกแล้วว่าพี่เขาจะชอบพี่รหัสของมมากมายเท่าไหน...

 

ไม่อยากรับรู้แล้ว

 

“พี่...”

 

“ผมรู้ครับว่าผมงี่เง่า ผมรู้ว่าการมารู้สึกกับอะไรที่มันเสียไปแล้วมันก็ไม่ได้อะไร แต่ทำไมคุณต้องเดินเข้ามาให้มันยุ่งยากไปมากกว่าเดิมด้วย”

 

“ผม?”

 

งง...ตอนนี้ผมงงไปหมดว่าผมไปเกี่ยวอะไรด้วยกับเรื่องความรักสามเศร้าระหว่างพี่โม เฮียพีช และพี่พอลวะ?

ไร้สาระป้ะ?

 

“ช่างมันเถอะ....”

 

“เฮ้...พี่เป็นอะไรวะ?”ผมวิ่งไปจับข้อมือของพี่พอลเอาไว้เมื่อเจ้าตัวกำลังเดินหนีไปทั้งๆที่ยังไม่ได้เคลียร์อะไรให้ชัดเจนสักนิด “เฮ้ยยย นี่นิสัยพี่อ๋อวะแบบนี้หนะ??”มตะคอกใส่แผ่นหลังคนตัวสูงกว่าที่ตอนนี้หยุดเดินแล้วหันมาประชันหน้าด้วยสายตาแข็งกร้าว

 

หูยยยยยยยย ขอถอนคำพูดคืนได้ป่าววะ?

พี่พอลมึงจะหักคอผมไหมเนี่ย??

 

“ผมนิสัยยังไง?”

 

“ก็...หนีปัญหาไง? มีไรแมนๆดิ ไม่ชอบไรก็พูดมาแมนๆคุยกัน ไงพี่ก็ยังมีผมอยู่ตรงนี้ที่ฟังพี่นะเว้ย! อ้าวเฮ้ยๆๆๆๆ พี่!!! จะพาผมไปไหน!!!”ไม่ทันที่ผมจะพูดจบพี่พอลก็ดันมาลากผมให้เดินตามพี่แกเข้าไปในซอยหอพักที่ด้านหลังเป็นสวนหย่อมเล็กๆที่ตอนสี่ทุ่มแบบนี้ไม่มีใครมาเดินเล่นสูดอากาศเหมือนช่วงเย็นแล้ว

 

ประเด็นคือมันเปลี่ยว...

แล้วพี่พอลมึงจะลากผมมาทำหอกทำพระแสงทำง้าวอะไร๊!!

 

โฮร้ยยยยย จะฆ่าจะแกงกันเลยอ๋อวะ แค่พูดแทงใจดำเท่านั้น!

 

“อึ๊ก!”ผมร้องเสียงหลงเมื่อแผ่นหลังกระแทกกับกำแพงปูนจนรู้สึกจุก ตวัดสายตาบ่งบอกความไม่พอใจใส่คนตรงหน้าแต่ก็ไม่ได้นำพาเมื่อไอ้พี่พอลมันดันทำหน้านิ่งใส่ผม

 

โอเคยอม...

ขอโทษสักคำไม่มี...

 

นิสัยไม่ดีหวะ?

 

“ไง”

 

ไงเห้ระ?

ใช่เวลามาส่งเสียงทักทายกันตอนที่ฟาดฟันอารมณ์ใส่กันแบบนี้อ๋อวะ?

 

“ไงไรพี่ นี่ทำคุณบูชาโทษป่าววะกู หวังดีแต่เสื.อกได้บาป...”ผมพึมพำเบาๆ แต่เหมือนพี่พอลจะได้ยินสิ่งที่ผมพูด เจ้าตัวเลิกคิ้วสูงมองหน้าผมซึ่งนั่นทำให้ผมใจไม่ดีเลยสักนิด

 

เอาจริงๆใจไม่ดีตั้งแต่โดนลากมาตรงนี้หละ...

จะโดนฆ่าหมกป่าป้ะ?

 

 

“พี่จะทำไรวะ ปล่อยเดะ! ยุงกัดโว้ยยยยย”ผมผลักอกพี่เค้าออกห่าง และเหมือนพี่แกจะพลาดท่าเลยถอยหลังไปสองสามก้าวผมเห็นทีเลยตั้งท่าวิ่งหนีออกไป แต่เหมือนฟ้าแม่มกลั่นแกล้งไม่เคยเป็นใจเมื่อไอ้พี่พอลมันดันแข้งขายาววิ่งมากระชากข้อมือผมจนต้องเซไปกระแทกแผ่นออกแข็งๆนั่น

 

โว้ยยยยยยย วันนี้เป็นอะไรกับหลังกูวะ

กระแทกจั๊งงงงง เจ็บโว้ยยยยยยยยยยยย!!

 

“ปล่อยนะเว้ยยยย! ทำอะไรวะพี่!!!! อ๊ากกกกกก”ผมร้องลั่นขณะที่พี่มันยังกอดร่างผมแน่น ไอ้ตัวผมก็ไม่ยอมหรอกดิ้นพล่านๆจนกระทั่งสัมผัสความเปียกชื้นที่แผ่นหลังก็เพิ่งมาสังเกตุว่าตอนนี้อ้อมแจนที่กอดผมเอาไว้ตอนนี้กำลังสั่นเทา

 

พี่พอลร้องไห้?

เชี่ย.....อาการหนักจริงหวะ...

 

“พี่...โอเคป่าววะ?”ผมหยุดดิ้นแล้วดึงมือพี่เค้าออกจากการกอดกักตัวผมเอาไว้ ซึ่งครั้งนี้มันง่ายดายแทบไม่ต้องออกแรง และพอผลิกตัวกลับไปพี่พอลก้มหน้าก้มตาราวกับไม่อยากให้ผมรับรู้ความเสียใจของเขาที่เป็นอยู่

 

“อยู่กับผม...อย่าเพิ่งไป...”เสียงของพี่เขาสั่นจนน่าสงสาร และนั่งก็เป็นเหมือนเครื่องพันธนาการที่ตรึงขาของผมเอาไว้ไม่สามารถก้าวเดินไปไหนได้ต่อ

 

เราสองคนยืนอยู่ตรงนี้นานเท่าไหร่ไม่รู้ จนพี่พอลยอมเงยหน้ามองหน้าผม และผมเองก็กำลังคิดว่าตัวเองกำลังเป็นบ้า..

 

บ้าจริงๆนั่นแหละ...

 

 

ที่ผมยอมให้เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้จนแทบได้ยินเสียงหายใจของกันและกัน....ใกล้จนริมฝีปากของเราแนบชิดกัน และบ้าบอมากที่ไม่มีใครมาห้ามไม่ให้เกิดสิ่งแบบนี้สักคน

 

 

 

บ้าบอจริงๆ....

ฟ้ามึงอย่าเพิ่งผ่าลงมานะเว้ย!

 

 

 

 

 

 

TBC






 
 




Talk: พี่พอลอย่างเนียน....
อ่านแล้วเม้น คนเม้นนี่ต้องสวยมากแน่ๆ เลาเชื่องั้นนะ ฮิฮิ











 

 

 











 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,209 ความคิดเห็น

  1. #3123 moonui-ii (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 20:18
    สับสนอ่ะ พอลแกสับสนอ๋อ
    #3,123
    0
  2. #3035 feonixsh (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 15:00
    พี่พอลยังไงก็มีพอร์ชอยู่ข้างๆเสมอนะ หันกลับมามองคนข้างๆได้แล้ววว
    #3,035
    0
  3. #2830 Nebbianuvolaa (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2558 / 12:01
    พอลพอร์ชชชชชชชชชมันดีกับใจจจจจจจ;/////;
    #2,830
    0
  4. #2794 bella1989 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2558 / 12:17
    เอาไงคะพี่พอล
    #2,794
    0
  5. #2665 KiHaE*129 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 21 กันยายน 2558 / 02:55
    อิพี่โมนี่ลิเกได้อีกอ่ะ
    ฮ๋าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    พอลทำไมต้องว่าพอร์ชเข้ามาให้เรื่องยุ่งยาก
    #2,665
    0
  6. #2374 Som O Usanee (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2558 / 15:05
    อิพี่โมมมมมมมมมมมมม จะเสี่ยวใส่หนูพีชนี่ไม่ปรึกษาใครเลยนะ สามารถหวานเลี่ยนใส่แฟนได้ตลอดโดยไม่แคร์สายตาใคร ฮ่าๆๆ นี่ใช่พี่โมอดีตเฮดว้ากปีก่อนจริงดิ กร๊ากกกกกกกกก คิดถึงๆๆๆๆๆๆ จ้ะ น้องพีชก็ไปไหนไม่รอดอ่ะจ้า ฮ่าๆๆ แล้วหนูพอร์ชก็ต้องไปกินข้าวกับพอลสองคน แต่คนเมานี่ก็อารมณ์แปรปรวนโน๊ะ ที่จูบนี่เพราะเมาหรือหลงเสน่ห์น้องพอร์ชแล้วกันแน่น๊าาาาาาาาาาาา
    #2,374
    0
  7. #2321 Morphine Harries (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2558 / 12:10
    ห่ะอะไรยังไงกรี้ดแปป
    #2,321
    0
  8. #2316 คุณบยอนนี่ (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2558 / 22:15
    อ้าวววว สรุปยังไงเนี่ยคู่นี้ ปล.อยากได้พี่โมมาก
    #2,316
    0
  9. #2315 milloo (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2558 / 12:37
    หึๆๆ>.<
    #2,315
    0
  10. #2314 Jaruwan Sukprasert (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2558 / 11:39
    กรี้ดดดดดดดดดดดดอยู่กับผมก่อนแพ้ประโยคนี้
    #2,314
    0
  11. #2313 อิงะเดะมอ (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2558 / 10:12
    และแล้วพอลก็มีคู่จะได้ตัดใจจากน้องพีชของพี่โมซะที ไม่ใช่ไม่สงสารพอลนะแต่รักพี่โมมากกว่าอ่ะ
    #2,313
    0
  12. #2312 มิสเตอร์จีจี้ (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2558 / 19:38
    อหหหหห คู่นี้มาเหนือมากค่ะ กลิ่นดราม่านี่โชยหึ่งเชียววว
    #2,312
    0
  13. #2311 เจ้าบัว (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2558 / 19:02
    รอนานมากกกกกก เลยอะไรท์
    #2,311
    0
  14. #2310 Araya_Faii (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2558 / 11:44
    โง้ยยยยยยย น้องพอร์ชอัลคาไลน์ของเลา (?) พอลอย่าทำงี้ดิ พอร์ชไม่ได้เป็นตัวแทนพีชนะ แต่อีกใจแทบอยากให้ได้กันแทบตาย >0< ถ้าสร่างเมาแล้วจริงๆนี่จะเกิดอะำรขึ้น คนที่เสียใจที่สุดนี่น้องพอร์ชเลยนะ โหยยยย ไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เลย ฮื่อออออ พี่ซอลสู้ๆ
    #2,310
    0
  15. #2309 nutty-101 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2558 / 08:18
    พอลพอร์ช น่าร้ากกก>_<
    #2,309
    0
  16. #2308 bluebell_eiei (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2558 / 02:25
    อ้ากกก
    #2,308
    0
  17. #2307 ลุง' ชา (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2558 / 01:45
    ว๊าว ว๊าว ทำไรกันอ่ะ อิอิ
    #2,307
    0
  18. #2306 mukda01 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2558 / 00:25
    พี่พอลจะเนียนรึยังไง 55
    #2,306
    0
  19. #2305 Allimo (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2558 / 00:17
    เหยยยย พอลพอร์ชก็มาเว้ยเห้ย! แรกๆก็มุ้งมิ้ง กุ้งกริ้ง (?) กันอยู่สองคนพี่โมพีช จบตอนนี่ขโมยซีนเห็นๆอ่ะ ชอบบบบ ><
    #2,305
    0
  20. #2304 >_<...LoOk OnLy At Me...>_< (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2558 / 23:22
    จะได้กันแล้วไรต์ ตื่นเต้นๆ
    #2,304
    0
  21. #2303 Whatever it is (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2558 / 21:43
    พี่พอลมีคู่แระ 555
    #2,303
    0
  22. #2302 Whatever it is (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2558 / 21:42
    เย่ พี่พอลมีคู่แระ 555
    #2,302
    0
  23. #2301 xoxo ok (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2558 / 21:42
    พอร์ชน่ารักอะ
    #2,301
    0
  24. #2300 Akane View (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2558 / 21:21
    คือแบบแม่งเนียนจริง พอร์ชเราจะเสียให้พอลทันมั้ยเนี้ย55555
    #2,300
    0
  25. #2299 { i M o O a U i } (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2558 / 21:20
    ทำไมสงสารพอร์ช ไม่สงสารอิพี่พอลเลย จริงๆ ตอนนี้พอร์ชก็ยังไม่ถึงกับชอบเหอะ ก็แค่ปลื้มๆ อย่าให้พอร์ชเป็นตัวแทนใครนะ
    #2,299
    0