DOGMATIC LOVE (Yaoi) | รับน้องป่วนๆกับก๊วนวิศวะ

ตอนที่ 39 : Season 2 | Ch 5 Something Wrong

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,542
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    24 เม.ย. 58


 

5

Something Wrong



 

 

“พร้อมไหมมึง”ไอ้เติร์กหันมาหาผมที่ตอนนี้เพิ่งขึ้นรถมันมา เป็นบุญก้นจริงๆที่ได้นั่งรถเก๋งราคาแพงของท่านชายเติร์กที่เป็นลูกชายเศรษฐีไร่มันสำปะหลั่ง ณ เมืองกาญจนบุรี

 

“พร้อม”ผมตอบออกไปก่อนจะดึงสายคาดเบลท์เพื่อความปลอดภัย

 

“พอร์ชก็พร้อมนะเฮีย! เลสึโกวววววว!!!!

 





-___________-)”

 

กรรมมมมม ผมลืมบอกไอ้เติร์กไปว่าวันนี้เอาน้องไปด้วย

 




“แหะแหะ”ผมหันไปยิ้มและหัวเราะแห้งๆให้เพื่อนที่ทำหน้าเหวอเมื่อมีไอ้เด็กที่ไหนก็ไม่รู้กระโดดขึ้นรถมาแถมส่งเสียงดังพร้อมลุยเต็มที่ โชคดีที่ไอ้พอร์ชมันทำบุญมาดี ทำตัวน่ารักจนเพื่อนๆในกลุ่มเอ็นดูแทบทุกคนเลยได้อานิสงค์ขึ้นรถแพงคันนี้มาด้วยอีกคน

 

 

“เนี่ยๆๆๆ เฮียช้างสามเศียรพอร์ชเคยมาเที่ยวกับม่าด้วย ข้างบนสวยมากเล๊ยยยยยยยย”

 


เอาจริงๆผมก็เริ่มรำคาญเสียงของมันหละ เจื้อยแจ้วไปตลอดทาง ข้อดีคือมันทำให้ไม่ง่วงดีเหมือนกันสำหรับคนที่นอนดึกตื่นเช้ามากอย่างพวกผม

 


“นี่หลังจากรับพี่พอลมาหาไรกินที่เมกะบางนาไหมเฮียๆๆๆ บ้านพอร์ชอยู่แถวนี่นะ ตั้งแต่ไปอยู่หอไม่ได้เจอม่าเลย รับน้องก็หนั๊กหนัก พี่อั้นที่เป็นพี่ว้ากอ่ะหน้าตาก็หล่อนะ แต่ไม่ดุ๊ดุ สู้ลุงพอร์ชก็ไม่ได้ น่ารักน่าหยิกเวลายิ้มก็โลกสดใสไปหม๊ดเลย พอร์ชช๊อบชอบพี่ดีพอ่ะ”

 



ครับครับ...

 



“ที่จริงพี่พีชก็น่ารักนะ ก็รับได้อ่ะที่พี่โมมาปิ๊งปั๊งแบบนี้อะ ถ้าพอร์ชเป็นพี่โมก็จีบพี่พีชเหมือนกัน เพราะในภาคเราแทบจะไม่มีผู้หญิงน่ารักๆซ๊ากกกคน พี่พีชเลยเป็นของดีประจำภาคเราเลยรู้ป่าว”

 



เดี๋ยวๆ....น้องกูจะพูดเยอะไปหละ...

แล้วไอ้เติร์กมันหัวเราะทำไมวะ??????

 



“พี่พีชชชชชชชชชชช พี่พอลแลนดิ้งกี่โมงงงงงงงง”

 



“โว้ยยยยยย เอานี่ขนม! กินๆไปปากจะได้ไม่ว่างมึง พูดเก่งจนลิงหลับ!”ผมโยนห่อถุงเลย์ในรถไอ้เติร์กให้เด็กช่างพูดข้างหลัง แทนที่มันจะสำนึกยังหัวเราะเอิกอ้ากแข่งกับไอ้เติร์กอีก

 



“หูยยพี่พีชน่ารักอ่ะ เป็นพี่รหัสที่โคตรรู้ใจน้องเลย รู้ด้วยว่าพอร์ชกำลังหิว เออพี่พีชๆมีน้ำเปล่า เพื่อพอร์ชกินหนมแล้วคอแห้งจะได้ไม่ลำบากพี่พีชหาให้พอร์ชใหม่ไง ไหนๆก็ให้ของกินแล้วหาน้ำให้พอร์ชด้วยดิพี่พีชๆๆๆ”

 



“แม่มมมม......อ่ะนี่”ผมยื่นขวดน้ำที่สามารถหาได้ในรถไอ้เติร์กอีกนั่นแหละ เคาะหัวมันไปทีก่อนจะหันมานั่งเงียบๆบนรถ พอได้ของกินบรรยากาศก็สงบลงพร้อมกับเสียงกรุบกรับของเด็กหลังรถที่เคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย

 



“เจ้ากรรมนายเวรกูของแท้เลย เอาจริงๆ”ผมบ่นเบาๆ ขณะที่หันไปมองไอ้น้องตัวดีที่เคี้ยวงุบงับแป้บเดียวก็หลังเสียแล้ว อดกดยิ้มมุมปากไม่ได้ อย่างน้อยในมุมน่ารักๆให้เอ็นดูหละหน่า

 

 

 




  สุวรรณภูมิ

 





พวกเรานั่งรอกันตรงที่เกทขาเข้าประเทศเพื่อรอเพื่อนในกลุ่มที่เป็นตัวแทนมหาวิทยาลัยไปทำชื่อเสียงให้ประเทศด้วยการแข่งโอลิมปิกวิชาการมา ทั้งยังคว้าเหรียญกลับมาให้ดูหล่ออีก ทุกอย่างดูสบายๆ ต่างคนต่างนั่งเล่นโทรศัพท์บ้าง นั่งฟังเพลงบ้าง แต่ที่ไม่ธรรมดาคือ

 

 

“เฮียพีชชชชชชชช เมื่อกี้พอร์ชวิ่งไปดูบอร์ดมา เที่ยวบินที่พี่พอลนั่งมาแลนด์ดิ้งแล้วววว เราลุกไปรับพี่พอลที่ทางออกเร็ววววววว”



 

นั่นหละครับท่านผู้อ่าน ไอ้เด็กตัวจ้อยที่อายุอานามก็ปาไปสิบแปดหละแต่ก็ยังวิ่งซนราวกับเด็กอนุบาล ไม่รู้ว่ากินถ่านอัลคาไลน์เป็นอาหารหลักรึยังไงถึงแรงดีไม่มีตกแบบนี้

 



ไม่ติดว่าหน้าตามันบ้องแบ้วน่ารักแล้วหละนะ พ่อจะโบกหัวให้ดับคาสนามบินเลยจริงๆ

 



“เฮียพีชไปเร็วๆๆๆ เดี๋ยวพี่พอลหงอยนะออกมาไม่เจอใครเลย”มือขาวเอื้อมมือดึงแขนผมไปมาเร่งเร้าให้ทำตายใจเจ้าตัว ผมนี่นึกไปถึงตอนที่เฮียพลับมันเลี้ยงผมมาเลย....เฮียจะรู้สึกรำคาญเหมือนที่ผมกำลังรำคาญอยู่ตอนนี้ป่าววะ?

 



ฮืออออออออ พีชขอโทษนะเฮียยยยยยย เฮียอโหสิให้พีชเหอะ กรรมอย่างไอ้น้องพอร์ชมันจะได้เจือจางดีกรีความดื้อด้านไปบ้าง

 



“มึงจะรีบไปไหนวะ เดี๋ยวกว่ามันจะเดินผ่านสะพานเชื่อม ผ่านดิวตี้ฟรี ผ่านตอมอ ไปเอากระเป๋า กว่าจะเดินออกมาเดี๋ยวมันก็โทรหาเองแหละ อย่ามาเห่อหนะ”ผมเอ็ดไอ้เด็กซนไปเสียทีจนมันหน้าง้ำหน้างอใส่ ไม่นานมันก็ปล่อยมือผมแล้วทิ้งตัวลงนั่งข้างๆอย่างเซ็งๆ

 



“ก็พอร์ชตื่นเต้น พี่พอลไปตั้งหลายอาทิตย์ไม่เจอหน้าตั้งนานอ่ะ!

 



“ชอบมันไง?”

 



“.....”

 

 



กริบ......

 





ไอ้เด็กช่างป้อพอได้รับคำถามจากผมจากที่เจื้อยแจ้วกลับเงียบกริบแบบเป่าสาก ผมหันไปดูหน้ามันที่ตอนนี้อ้าปากค้างก่อนจะทำหน้าเจื่อนๆหน่อยๆใส่ผมอีกต่างหาก

 



“สมองเฮียคิดได้แค่นี้หรอวะ? ฮึ๊ยยยยยยยยยย เค้าเรียกว่าปลื้มเว้ยพี่ แบบไอดอลอ่ะ ไอดอลที่แบบอยากเอาอย่างอ่ะ!

 



“อ้าว ก็ไม่รู้ กลุ่มพี่ก็มีหลายคนก็เห็นมึงเรียกหาแต่ไอ้พอลคนเดียวนี่หว่า”ผมเกาท้ายทอยแก้เก้อ ขณะที่ไอ้เด็กแสบเบะปากใส่ผมแล้ววิ่งออกไปตรงทางเข้าแล้วเบิกตากว้างหันมากวักมือเรียกผมหยอยๆ

 



“เฮียๆๆๆๆๆ ออกมากันแล้ววววววววววว!!!

 

 

 





 

 




 

 

 

“พี่พอลกินนี่ๆๆๆๆๆ มาเหนื่อยๆกินเยอะน้าเดี๋ยวพอร์ชตักให้กินเอ๊งงง”

 


พอร์ชยังแรงดีไม่มีตก ผมรู้สึกเป็นบุญคุณไอ้พอลมากที่ตอนนี้ได้ทำน้าที่เอาใจไอ้เด็กซนนั่นแทนผม เอาจริงๆมันก็น่ารักอ่ะนะ ที่มันทำไปทั้งหมดก็ไม่ได้มีเจตนาเลวร้ายอะไรเลย แถมยังหน้าตาน่ารักดัดฟันเสปคเกย์อีกต่างหาก

 


ถ้าไม่ติดว่าผมเห็นแบกของ แหกปากบูม วิ่งรอบสนามอย่างอึด แถมช่วยแบกผู้หญิงที่เป็นลมอีกต่างหาก ผมคงคิดว่ามันเป็นตุ๊ดไปหละ

 


“เฮียพีชมองไร ด่าพอร์ชป้ะเนี่ย หวั่นไหวในความหล่อของพอร์ชดิ ไม่ได้นะพี่ พอร์ชไม่มีทางหักหลังพี่โมหรอก ถึงแม้ว่าพี่จะน่ารักก็ตามที”

 



ผมนี่อยากยกมือไหว้มันเลย...

คะแนนแกทเชื่อมโยงมึงได้คะแนนเต็มใช้ไหมตอบ?

 



“กูแค่สงสารไอ้พอล ที่มีมึงเกาะติดอย่างกับตังเม”ผมพูดขึ้นมาก่อนจะเอาตะเกียบชี้หน้าไอ้ตัวดีที่ทำปากแบะๆใส่

 



อยากเอื้อมมือไปตีปากมันสักทีจริงๆ

 




“มึงก็หาเรื่องน้องไอ้พีช พอร์ชมันไม่ได้วุ่นวายไรกับมึงเลยนะ”ไอ้โชออกปากปกก้องครับ เอาไงครับ ผมนี่หมาหัวเน่าเลย

บอกเลยว่าเพื่อนในกลุ่มผมนี่โคตรรักไอ้เด็กนี่มากกว่าผมที่เป็นพี่รหัสมันอีก

 



“เออว่าแต่มึงกลับยังไง?”ผมหันไปคุยกับไอ้พอลที่นั่งหัวเราะกับบทสนทนาของผมกับน้องรหัสอยู่

 



“เดี๋ยวไปกับไอ้โชบ้านมันกับบ้านกูอยู่ทางเดียวกันอ่ะ”พอลตอบก่อนจะหันไปรับลูกชิ้นปลาที่ไอ้พอร์ชคีบป้อน

 



แม่ม...ขอเป็นน้องบุญธรรมไอ้พอลเลยไหม?

 



“อ้ะอ้ะ พอร์ชคีบเต้าหู้ปลาของโปรดพอร์ชให้เฮียกินก็ได้ ไม่ต้องส่งสายตาอิจฉาพี่พอลแบบเปิดขนาดนั้นก็ได้เฮีย”

 



แหม....จ้ะ...มึงนี่รู้ไปทุกเรื่องจริงๆไอ้เด็กผี!

 



“ได้เต้าหูปลาแล้วหยุดด่าพอร์ชในใจด้วย เดี๋ยวพอร์ชฟ้องเฮียแมทหรอก! เฮียแมทรักพอร์ชนะเฮียรู้ยัง!

 



“ครับๆๆ ทูนหัว พี่พีชคนนี้ไม่กล้าทำอะไรน้องรหัสที่แสนน่ารักอย่างน้องพอร์ชหรอกครับ”

 



ยอมใจกับมันจริงๆครับ

 



“อย่างพอร์ชต้องเรียกหล่อเว้ยพี่! น่ารักอ่ะไว้ชมตัวเองเหอะ เนอะพี่เติร์กกกก อ้ะพอร์ชคีบปลาหมึกให้”ไอ้เด็กตัวดีมันว่าผมจบก็หันไปหาพวกอย่างไอ้เติร์กที่มันหาโอกาสแซะผมตลอดเวลาอยู่แล้ว เข้าถูกทางไม่พอแถมยังมีสินบน มีเราะผมจะเหลืออะไร

 



“นั่นหนะสิ น้องพอร์ชพูดอะไรพี่เติร์กก็เห็นด้วยหมดนั่นแหละ ไอ้พีชมึงอ่ะชอบแกล้งน้องงงง”

 



“แหมมมม ได้ทีเอาใหญ่เลยนะมึ๊งงงงงง”

 



“เอ้า มึงนี่มีปัญหานะ น้องไม่รักแล้วพาลกู”

 



“เฮ้ยๆๆ อย่างไอ้พีชอ่ะ น้องไม่รักมันไม่แคร์หรอก ขอแค่ลุงรหัสรักมันมันก็โอเคแล้ววว”

 



“ฮริ้ววววววว”

 

 



พ่อ – มึง – สิ – ครับ

รุมผมขนาดนี้.........ยอมมมม!!

 




“พวกมึงก็เอาแต่แกล้งเพื่อนไม่เปลี่ยนเลย”พอลพูดขึ้นขณะที่พื่อนในกลุ่มรวมไปถึงน้องรหัสผมกำลังหัวเราะอย่างสนุกสนาน ผมนี่เห็นแสงระเรื่อส่องออกมาจากตัวมันเลย

 



โฮฮฮฮฮฮฮ เพื่อนพอล ไม่ว่าเมื่อไหร่ผมก็พึ่งมันได้เสมออออออออ

 



“มึงนี่โอ๋ไอ้พีชจนเคยตัว”ไอ้เบลพูดขึ้นมา หนอยยยไอ้เพื่อนกบฏ เมื่อก่อนยังแท็กทีมกับผมถล่มไอ้เติร์ก ไหงวันนี้มันเปลี่ยนสีเปลี่ยนข้างได้ง่ายดายขนาดนี้วะ???

 



มึงโคฟเวอร์เป็นจิ้งจกไง?

พูด!!!!

 

 

“เอาจริงๆนะ ถ้าพอร์ชเป็นคนนอกและไม่รู้ว่าเฮียพีชเป็นแฟนพี่โมนะ พอร์ชคิดว่าเฮียเป็นแฟนพี่พอลนะเนี่ย”พอร์ชพูดขึ้นพร้อมกับหัวเราะแบบคนที่พูดทีเล่นทีจริงจนวงเงียบไปหมด ผมนี่คิ้วกระตุกกับคำพูดของน้องรหัสที่จู่ๆมาพูดสงสัยในความสัมพันธ์ระหว่างผมกับเพื่อน และไอ้พอลเองก็เงียบไปเหมือนกัน

 



“อะไรให้มึงคิดงั้นวะ?”ผมถามพอร์ชพร้อมกับคีบของกินเข้าปากเพื่อไม่ให้บรรยากาศตึงเครียดจนเกินไป เอาจริงๆผมเองก็ไม่ได้คิดอะไรอ่ะนะ ก็เพื่อนๆกันทั้งนั้น ได้ยินมาเยอะเหมือนกันว่าไอ้พอลมันดูแลผมดี เอาใจและไม่เคยแกล้งเลยแม้แต่นิด แต่ก็คิดว่ามันคงจะเป็นนิสัยไอ้พอลที่เป็นคนดีๆคนหนึ่งที่เทคแคร์แม่มแทบทุกคนอ่ะ

 



เอาจริงๆเพื่อนในกลุ่มก็แทบไม่เคยโดนไอ้พอลแกล้งนะพูดตรงๆ

 




“ก็ไม่รู้ดิ ออร่ามันให้หวะเฮีย มันฟรุ้งฟริ้งมุ้งมิ้ง แบบคู่จิ้นสาววายอ่ะ เฮียรู้จักสาววายป้ะ?”

 

กูนี่ยอมมึงเลย....

 




“ไม่รู้เว้ย เพื่อนกันหมดอ่ะ ให้เอากันเองก็ไม่ไหวหรอก แต่ละคนดีๆทั้งๆนั้น”ผมพูดปัดๆไปเรียกไม้เรียกมือเพื่อนๆคนที่เหลือได้ไม่ยากเลย พากันรุมตีรุมสับรุมเคาะเห็นหัวผมโคฟเวอร์เป็นกลองรึไงไอ้ซั๊ซซซซซ

 



“แหมมมมในสมองมึงมีดีแค่ประธานปี่สี่เนี่ยหละ กูหละสงสารพี่โมจริงๆที่ประวัติด่างพร้อยเพราะมีเมียอย่างมึงเนี่ย คนออกจะเพอร์เฟค”

 



“ไอ้สัสเติร์กกูไม่เพอร์เฟคตรงไหน??”

 



“ทุกตรงอ่ะ”

 



“แม่มมมม เดี๋ยวกูฟ้องพี่โมให้หมดเลยว่าพวกมึงแกล้งกู!

 



“โหยยยยเอะอ่ะฟ้องผัวตลอดดดดดดด”

 



“ไอ้เบ๊ลลลลลลลลลลล! ยังไม่ได้เป็นผัวเป็นเมียกันเว้ยยย เป็นแฟนกันเฉยๆ”ผมโวยวายแก้ต่างหลังจากไอ้พวกเพื่อนตัวดีของผมชอบเปลี่ยนสรรพนามสถานะให้เสียเหลือเกิน

 



“บ้างทีกูก็คิดนะ”

 



“อะไรไอ้โช”

 



“ว่าพี่โมเป็นพระรึเปล่า”

 



“ทำไมวะ?”

 



“ก็ปล่อยมึงมาได้ถึงตอนนี้”

 



“ปล่อยเชี่ยไร?”

 



“ก็..........ป๊าบป๊าบป๊าบไง”

 



“หูยยยยยยยยย นี่เรตสิบแปดบวกป้ะฮะ พอร์ชฟังได้ไหม?”

 

 



ไอ้เชี่ยยยยยยยยยโช๊ววววววววววววววววววววว กูจะฆ่ามึ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!!

 




ผมดิ้นพล่านที่โดนเพื่อนแกล้งก่อนจะหันไปบีบคอไอ้คนพูดเขย่าจนมันสำลักถึงได้ปล่อยให้มันหลุดรอดจากเงื้อมือไปได้

หึ!!! ดูถูกความรักงวนสงวนตัวของผมน้อยไป

 



ไอ้พี่โมมันไม่ได้เป็นพระเว้ย!

แต่ผมไม่ยอมมันเท่านั้นเอง!

 


ชิ!

 

 

 

 






 

 

 

 


 

“แล้วนี่มึงไปเรียนป้ะพรุ่งนี้”ผมถามขึ้นขณะที่พวกเราเดินออกจากห้างใกล้ๆสนามบินเพื่อไปลานจอดรถ พอลหันมายิ้มแล้วพยักหน้าให้เบาอาจจะเป็นเพราะพวกเราสองคนอยู่รั้งท้ายเพื่อนๆที่เหลือเลยไม่เห็นการกระทำเหล่านั้นที่ส่วนผมคิดว่าไม่ได้คิดอะไร

 



แต่ไม่รู้คนที่มองจากภาพนอกจะคิดอะไรรึเปล่า

นั่นเป็นสิ่งที่ไม่รู้จริงๆ

 



“เออเอารถมาใช่ป่ะจะได้หอบชีทหอบเลคเชอร์กลับได้ พวกกูผลัดกันจดไว้ให้คนละวิชา ไม่เข้าใจอะไรก็ถามได้ เดี๋ยวคงได้ติวถ้ามึงเรียนไม่รู้เรื่องอ่ะ แต่ยังไงอาจารย์ก็ประนีประนอมให้มึงอยู่หละ ไปโชว์เทพมาให้ภาคเสียแบบนั้น”

 


“มึงก็เวอร์ไป”พอลว่าก่อนจะยกมือมาขยี้หัวผมเบาๆ แล้วเลื่อนมือมาโอบบ่าไว้ ก่อนจะละมือออกเมื่อเพื่อนทุกคนหลุดเดินเมื่อมาถึงบริเวณที่ได้จอดรถไว้ ผมยกมือโบกลาเพื่อนที่แยกไปรถไอ้โช มีพอลแล้วก็เบลที่บ้านอยู่ทางนั้น ส่วนคนที่ต้องกลับหออย่างผมและไอ้น้องพอร์ชต้องไปรถไอ้เติร์ก แต่ติดตรงว่าไอ้เด็กที่เจื้อยแจ้วอยู่ตลอดเวลาตอนนี้กับเงียบสนิทราวกับถ่านหมด

 


“เฮ้ยเป็นอะไรเนี่ย กินข้าวอิ่มแล้วง่วงหรอเงียบเชียว”ผมเอ่ยถามเด็กที่นั่งอยู่หลังรถที่ตอนนี้เอาแต่ก้มหน้าเล่นโทรศัพท์มือถือไม่ยอมพูดยอมจาผิดกับขามาลิบลับ

 


“ไม่อ่ะเฮีย ขี้เกียจพูดหละ พี่เติร์กรบกวนแวะส่งพอร์ชที่ป้ายรถเมล์ข้างหน้าหน่อยน้า”

 


“อ้าวไม่กลับหอหรอ?”ไอ้เติร์กที่เป็นคนถูกขอร้องเอ่ยถามขึ้นมาอย่างงๆ ผมเองก็งงๆกับท่าทีของน้องตัวเอง

 


“พอร์ชแวะกลับไปบ้านแป้บนึงคิดถึงม่าอ่ะไหนๆก็มาแถวนี้แล้วไม่ได้กลับไปหาแกแล้วรู้สึกผิดนิดหน่อยอ่าฮะ”

 


“อ๋อ..แล้วขึ้นรถเมล์ตรงนี้สะดวกหรอ ให้พี่กลับรถไปส่งที่บ้านไหม?”เติร์กพยักหน้ารับกับคำพูดของพอร์ชก่อนจะไม่คลายความห่วงแถมอาสาที่จะไปส่งเจ้าตัวดีให้ถึงบ้านอีกต่างหาก

 


“โหยยย นี่พอร์ชเด็กถิ่นที่นี่นะครับ อย่าดูถูก พอร์ชกลับได้สบายหายห่วงหละนี่ก็ยังสว่างอยู่เลย ถึงพอร์ชจะหน้าตาดีมากก็ตาม แต่คิดว่าเอาตัวรอดได้นะครัช”

 


“โอเคๆ ถึงบ้านหละโทรบอกพี่ด้วย”ไอ้เติร์กยอมใจกับน้องผมไปอีกคน มันกดไฟเลี้ยวพร้อมกับหักพวกมาลัยเข้าข้างทางเมื่อเห็นป้ายรถเมล์ที่มีสะพานสามารถให้พอร์ชข้ามถนนไปอีกฝากได้ ผมมองเจ้าตัวผ่านกระจกหลังที่ยิ้มกว้างยกมือไหว้ขอบคุณเจ้าของรถ และหันมาลาผมแล้วลงจากรถไป

 



ใจก็ไม่วายอดห่วงเสียไม่ได้ที่จู่รุ่นน้องมีท่าทีที่เปลี่ยนราวกับหน้ามือเป็นหลังมือแบบนี้

 



“น้องมึงนี่อินดี้นะ”ไอ้เติร์กพูดขึ้นมาพร้อมกับหัวเราะเบาๆ

 


“อื้อ กูก็คิดงั้นเหมือนกัน”และผมเองก็ตอบรับออกไป หลังจากนั้นรถของไอ้เติร์กก็เลี้ยวเข้าทางด่วนซึ่งผมไม่สามารถมองตามน้องรหัสที่กำลังเดินขึ้นสะพานลอยได้อีกต่อไป

 

 

 

 






 

 




 

 

 

 

( POCHE SIDE )

 

 

 




หงุดหงิด...

ผมกำลังหงุดหงิดกับสิ่งที่ได้เห็นมาในวันนี้..

 


ผมไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างพี่ที่ผมเคารพทั้งสองคนคืออะไร ในเมื่อพี่รหัสของผมเองก็ออกปากพูดออกมาตรงๆว่าไม่ได้มีอะไรไปมากกว่าเพื่อนกัน และนั่นผมก็เชื่อพี่รหัสของผมว่าเขาหมายความอย่างนั้นจริงๆ

 


แต่คนที่ไม่ออกเสียงปฏิเสธนี่สิ...

พี่พอลไม่เคยตอบคำถามว่าที่ใครแกล้งแหย่ถึงความสัมพันธ์ระหว่างตัวเองกับเฮียพีช นี่ไม่ใช่ครั้งแรกด้วยที่มีใครถามแบบนี้ เพื่อนๆกลุ่มของเขาที่มีน้องรหัสของพี่พอลอย่างเพียงรักก็เอ่ยถามมาแล้วเหมือนกัน

 



ผมกับเพียงรักกลับได้คำตอบเหมือนกันคือรอยยิ้มและความเงียบที่ไม่ได้ปฏิเสธคำถามนั้นแต่อย่างใด

ราวกับพี่พอลคิดกับพี่รหัสของผมมากกว่าคำว่าเพื่อนอย่างไงยังงั้นจนผมแอบหวั่นใจไม่ได้

 



ถ้าหากเป็นอย่างนั้นจริงๆ คนที่น่าสงสารที่สุดคือพี่พอลไม่ใช่หรือไง?

แล้วทำไมผู้ชายหน้าตาดี ที่มีพร้อมทุกสิ่งอย่างพี่พอลจะต้องมาจมปลักกับความรักที่เรียกว่า ”ข้างเดียว”แบบนี้ด้วยวะ

มันทำให้ไอดอลของเขาไม่เท่เอาเสียเลยพูดตรงๆ

 



ไม่ใช่ว่าผมไม่เห็น ฝ่มือหนาที่ยกลูบหัวเฮียพีชอย่างแสดงออกทั้งกิริยาและดวงตาว่ารักใคร่ มือที่โอบราวกับแสดงตัวว่าเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเมื่อคนที่เดินสวนมากำลังจับจ้องมองไปที่เฮียพีช

 



นั่นอยู่ในสายตาของผมมาตลอด

 



ทั้งๆที่ไม่ได้อยู่ในสถานะเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ แต่พี่พอลก็แสดงออกมาเสียอย่างนั้น เพื่ออะไรกัน?

ทั้งๆที่รู้แก่ใจว่าอีกฝ่ายมีใครแล้วก็ตาม

 

 



“ประสาทจริงเลยหวะ...”ผมยกมือขึ้นตบหน้าผากตัวเองเบาๆหลังจากที่เดินข้ามสะพานลอยมาอีกฝั่งเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ทิ้งตัวลงนั่งกับเก้าที่ตั้งไว้บริการสำหรับคนรอรถเมล์ และผมเองที่กำลังสงสัยว่าทำไมตัวเองต้องมาใส่ใจความรู้สึกของพี่รหัสของเพื่อน หรือเพื่อนของพี่รหัสตัวเอง

 



งงป้ะ?

เออ ผมเองก็งงแต่เมื่อกี้ผมบอกไปแล้วป้ะว่าพี่พอลเป็นพี่รหัสของเพื่อนผม ซึ่งพี่แกเองก็เพื่อนของพี่รหัสผมเหมือนกัน

 

โอเค...คุณไม่จำเป็นต้องเข้าใจผมก็ได้ เพราะตอนนี้ผมก็ไม่เข้าใจตัวเองว่าพูดย้ำไปย้ำมาทำไมกัน

 



ผมเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ไม่เข้าใจตั้งแต่เลือกแอดมิชชั่นเข้าคณะวิศวกรรม ภาคคอมเพียงเพราะโปสเตอร์ของมหาวิทยาลัยที่มาแนะแนวคณะมีรูปพี่พอลติดอยู่

 



ภาพที่เจ้าตัวใส่เสื้อชอปยิ้มให้กล้องนั่นมันดูมีเสน่ห์แบบที่ผมอยากเอาเป็นไอดอลเลยเลือกคณะนี้เป็นอันดับหนึ่ง ทั้งๆที่เคยคิดว่าไว้ว่าจะเรียนเศรษฐศาสตร์ตามที่พ่อแนะนำแท้ๆ

 



พอเข้ามาในมหาวิทยาลัย ผมยังจำได้ถึงวันแรกที่ได้เจอเจ้าตัวแบบไม่คาดคิดที่มาช่วยภาคทำเรื่องลงทะเบียนเด็กปีหนึ่ง พี่เค้าดูแลน้องๆทุกคนดีแบบที่ผมมองแล้วมันโคตรคูลอ่ะ

 



เป็นเดือนมหาลัยไม่พอแถมยังนิสัยนี่มันสุดยอดของสุดยอด

แต่มันไม่เท่เอาก็เพราะเรื่องพี่แกมันนัวเนียคนมีเจ้าของเนี่ยหละ!

 



โคตรเห่ยเลย!

 



ไม่เป็นไร เดี๋ยวน้องพอร์ชคนหล่อน้ำใจงามคนนี้จะช่วยหาสาวสวยๆให้พี่พอลเอง

เชื่อใจได้เลย!!!

 



ว่าแต่...นั่นใช่สายรถเมล์ที่ผมจะขึ้นป้ะวะ???

ชิบ-หาย-หละ

 



“เฮ้ยๆๆ พี่รอด้วย!!

 

 

 








รู้งี้ไม่น่าอินดี้ลงจากรถเฮียเติร์กกลับบ้านเล้ย!!!!

 



ผมคร่ำครวญในใจหลังจากที่ต้องวิ่งจากหน้ามหาวิทยาลัยเข้าไปที่คณะ รถมอไซต์ก็ไม่มีเลยต้องพึ่งฝีเท้าตัวเองเพื่อให้ไปทันเวลานัดหมายที่พี่เขานัดประชุมเชียร์กันตอนสิบโมง

 




ให้ตาย!!

มานัดอะไรตอนเช้าแบบนี้วะ!!!!!

 



แถมยังต้องมาลุ้นระทึกตอนวิ่งผ่านสระมรกตอันเลื่องชื่อเรื่องเจ้าที่อีกต่างหาก ไม่รู้ว่าเฮี้ยนขนาดไหนแต่มีคนบอกว่าอย่าถือไก่ ถือของกินมาเตร็ดเตร่แถวนี้เด็ดขาดเท่านั้นเอง

 



โห้ยยยยยยยยย

จุดนี้น้องพอร์ชขอวิ่งผ่านที่หน่อยนะคร้าบบบบ ไม่งั้นโดนซ่อมขาพังเดินไม่ตรงไปเป็นวันๆแน่ๆเล้ยยยย!!

 





ว้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!

 





“พี่ๆๆๆๆๆ หลบโหน่ยยยยยยยยยยยยย”ผมแหวกที่แหวกทางแบบไม่แคร์สื่อก่อนจะโยกระเป๋าเป้ของตัวเองไปกองสุมๆแถวกับม้าหินอ่อนด้านหลังที่พอจะรู้ว่ามีกระเป๋าใครในนั้นบ้าง ถ้าตีลังกาม้วนหน้าสองรอบแล้วสไลด์ตัวลงนั่งที่ท้ายแถวอย่างสวยงามได้ทำไปนานหละ

 




ถ้าไม่ติดว่า...

เหยดแหม๋ วันนี้พี่ปีสี่ลงเว้ยเฮ้ย!!!

ปู่รหัสยืนเด่นเป็นตระหง่านแบบที่พระเอกซีรีย์เกาหลียังชิดซ้ายยย

 



หูยยยยพี่โมหล่อจังเลยฮะ กิ้วววววกิ้ววววววว

 

 



“คุณพอร์ชเก้าสิบสาม!!





 

อ้าว...คำชมไม่ช่วยอะไร...

ซวยหละผม...

 

 



“ครับ!!

 



“คุณมาสายนะครับ!

 



“เอ่อ...ผมมาจากบางนาครับพี่”

 



“ไม่มีแก้ตัว ระเบียบคือระเบียบครับ!!”เสียงตวาดดังลั่นวางมาดนิ่งสายตาเย็นชาส่งมาให้ทำเอาผมอยากเบะปากให้สักร้อยรอบบบ

 



ทำมาขี้เก็ก ทีตอนอ้อนเฮียพีชไม่เห็นเป็นงี้เลยยยยยย หึ๊ยยยยยยยย!!

 



“เชิญไปวิ่งรอบสนามสิบรอบปฏิบัติ!

 



“ห้ะ???”

 



“ผมสั่งให้คุณไปวิ่งรอบสนามสี่สิบรอบ ปฏิบิต!

 



“เดี๋ยวๆพี่ๆๆ เมื่อกี้ยังสามสิบรอบ”

 



“ห้าสิบรอบปฏิบัติ!!

 



“โอเคๆๆ ห้าสิบรอบ โอ้ยยยยยยยยยย ปฏิบัติรับทราบครับ!!!

 




ฮืออออออออออออออออออออออ

เกลียดปู้รหัสตัวเองแพร่บบบบบบบบ

แม่มโหดร้ายตลอดเวลาสวมบทพี่ว้ากเนี่ยยยย!!!

 

 




เกลียดดดดดดดดดด!!!

นี่ทำหล่อโชว์แฟนป้ะเนี่ยยยยยยย!!!

ฮึ๊ยยยยย!!

 

 

 

 





 

 

 



 

 

 




“กูว่าภาพแม่มคุ้นสัสๆ”ไอ้เติร์กพูดขึ้นขณะที่กำลังพวกเราปีสองทั้งหมดกำลังยืนทำท่าระเบียบพักแบบแถวตอนเรียงสิบที่เคยทำตอนปีหนึ่ง แต่แค่เปลี่ยนบทบาทเป็นผู้ที่ต้องคอยคุมดูแลน้องๆปีหนึ่งแทนที่จะเป็นผู้ถูกว้ากเสียเอง

 


“กูก็คิดงั้น แค่ตัวละครเปลี่ยน”ไอ้เบลเห็นด้วยพร้อมกับสายตามองไปทางเด็กปีหนึ่งที่ถูกโดนสั่งให้วิ่งรอบสนามเพราะมาเข้าแถวสาย

 



“นิสัยไม่ทิ้งแถวจริงๆ พี่รหัสเป็นไงน้องรหัสเป็นแบบนั้นเดะๆ”

 


“นี่มึงพาดพิงกูชัดไปหละไอ้โช”ผมหันไปแยกเขี้ยวใส่มันหนึ่งทีก่อนจะชูนิ้วกลางให้แทนคำด่า ก่อนจะหันกลับไปทำระเบียบพักเหมือนเดิมเมื่อ
เห็นพี่อั้นที่ตอนนี้ดำรงตำแหน่งพี่ว้ากของปีสามหันมาทำสายตาดุๆใส่

 


“แต่กูว่าไม่เหมือนอย่างนึงนะ”ไอ้เติร์กยังคงไม่เลิกก่อกวนครับ ยังคงจุดชนวนชวนคุยโดยไม่รู้ร้อนรู้หนาวกับสายตาเย็นเยียบของพี่โมที่แผ่ขยายอำนาจจนน้องปีหนึ่งนั่งสั่นเป็นเจ้าเข้าหงึกหงักๆ

 



โอเคเข้าใจเลยเมื่อปีที่แล้วพี่จาวก็ทำให้ผมรู้สึกแบบนั้นเช่นกัน

กระบวนการเชือดไก่ให้ลิงดูกำลังจะมาสินะ

 



เป็นกิจกรรมที่ต้องทำสานต่อกันจนเป็นวัฒนธรรม ที่คนซวยนั้นขั้นซอฟท์ๆก็ตกมาแก่พวกปีสองอย่างพวกผม ขั้นหนักก็พี่ปีสาม ขั้นร้ายแรงก็เป็นพี่อั้นที่รับบทใส่หัวโขนเป็นพี่ว้าก ที่โชคดีปีนี้เฮดว้ากตกเป็นของพี่โยธา ไม่งั้นพี่อั้นสาหัสแน่ๆ

 




“ไม่เหมือนยังไงวะ?”ไอ้เบลนี่ก็ยังไง ไปต่อประโยคไอ้เติร์กให้มันมีเพื่อนคุยอีก

 



“กูว่าไอ้พอร์ชมันน่ารักกว่าไอ้พีชเยอะเลยหวะ”

 



“เหยดดด มีเมียหละนะมึงอย่าเจ้าชู้ คนนี้ของไอ้พอลมันเหอะ”ไอ้โชแม่มอีกคน เข้าขากันดีจริงๆ อย่าให้กูโดนซ่อมเพราะพวกมึงเป็นพอ ที่เหลือกูโอเค จะด่าจะชมเอาที่สบายใจเลย

 



“ของกูที่ไหนพวกมึงนี่มั่ว”ไอ้พอลหันไปปฏิเสธก่อนที่ไอ้พวกที่เหลือจะเบะปากใส่กันถ้วนหน้า

 



“น้องมันตามติดมึงเสียขนาดนั้น ดีดน้ำมันพรายใส่น้องมันแล้วมาปฏิเสธแบบไม่ใยดีแบบนี้ไม่หล่อนะครับเพื่อน”

 



“กูเปล่าสักหน่อย”

 



“มึงอ่ะทำต้องรับผิดชอบน้องกูเลย”

 



ไหนๆก็ไหนหละ เห็นเพื่อนมันแหย่กันผมเลยแหย่บ้าง แต่แปลกครับ คราวนี้ไอ้พอลไม่มีปฏิเสธแถมยังเงียบอีกต่างหาก

 




“หัวใจกูกูเลือกเองได้ป้ะวะว่าจะรักใคร ไม่เห็นต้องยัดเยียดเลย”

 

 






อหหหหหหหหห...ทำไมดรามาใส่ผมสะงั้นหละค้าบบบเพื่อนนนนนนนนน

 

 

 

 

 

 

 






TBC







อ่ะ! ของขวัญวันสงกรานต์ :)

มาเร็วเต็มร้อยไม่มีกั๊ก

#งอนหละไม่มีคนเม้น 555555

ไปปั่น IS ต่อหละ #ทำเชิดสวยๆแบบน้องแบม #นี่แหนะ



















 











 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,209 ความคิดเห็น

  1. #3033 feonixsh (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 14:26
    พอลแอบชอบพีชเหรอ แล้วพอชก็ชอบพอลโดยไม่รู้ตัววว ตอนเพื่อนแหย่เรื่องพอลคิดอะไรกับพีชแต่พอลไม่เคยปฏิเสธ แต่เพื่อนแหย่เรื่องพอร์ชกับพอลนี่ปฏิเสธทันควัน โอ๊ยยย อย่ามาม่านานนะคร้าาาา
    #3,033
    0
  2. #2664 KiHaE*129 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 21 กันยายน 2558 / 02:38
    ตกลงพี่ดีพสมหวังมั๊ยอ่ะ 
    หรือเป็นแค่พี่น้องงงงงง

    อยากให้พอลตัดใจจจ
    สนน้องพอร์ชหน่อย
    ออกจะพูดมากกกกกก
    ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #2,664
    0
  3. #2173 DefP3 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 21 เมษายน 2558 / 09:35
    พอลชอบน้องพีชของพี่โมแน่เลย(รับรางวัลจากพี่โมก่อน)เห็นมีพอลคนเดียวอ่ะที่โอ๋พีช ชิท แล้วน้องพอร์ชละ พอลต้องคู่พอร์ชเท่านั้น*/^*
    #2,173
    0
  4. #2172 Biebary (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 18 เมษายน 2558 / 21:02
    พี่พอล คู่กับน้องพอร์ชใช่ปะ พอลอย่าชอบพีชเลยนะๆๆ
    #2,172
    0
  5. #2169 Siriluck A'Pinyo (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 17 เมษายน 2558 / 18:43
    ขอพีช-โมอีกๆๆๆ น่ารักกก
    #2,169
    0
  6. #2165 Amking (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 17 เมษายน 2558 / 14:02
    พอลลลลล อย่าชอบพีชเลย พีชเป็นของพี่โมนะ 555 แนะนำคนนี้เลย เหมาะกับแกสุดแล้วพอล.....น้องพอร์ชชชชชช
    #2,165
    0
  7. #2162 Araya_Faii (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 17 เมษายน 2558 / 13:12
    หนูขอสงสารน้องพอร์ชไว้ก่อนได้มั้ย คิดว่าพอลคงไม่รับรักน้องง่ายๆเเน่ ฮื่ออออ
    พิชญ์พลมันมีสุดที่รักแล้วนะพอล ปล่อยมันไปแง่วๆกับพี่โมเห๊อะะะะะ
    #2,162
    0
  8. #2161 รัตติกาลอันตราย (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 17 เมษายน 2558 / 12:51
    น่านไง เห็นทะแม่งๆตั้งแต่Ch10ล่ะ
    #2,161
    0
  9. #2160 NABD (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 16 เมษายน 2558 / 19:24
    แหล๊ววววววววๆๆๆๆๆๆๆ 555
    #2,160
    0
  10. #2157 d3CI (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 16 เมษายน 2558 / 10:57
    ว่าแล้วว่าพอลต้องชอบพีชแน่ๆ นี่นึกว่าจะมีดราม่าตั้งแต่ตอนโมพีช ทำไมมาโผล่ตอนนี้เล่าา
    #2,157
    0
  11. #2156 อิงะเดะมอ (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 15 เมษายน 2558 / 19:15
    จะมีตอนพิเศษรึเปล่าค่ะ
    #2,156
    0
  12. #2155 Kuroko..cchi (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 15 เมษายน 2558 / 13:53
    สงสารพอลนะ .. ชอบพอลด้วยย .. ยากให้คู่กับพีชนะ .. แต่เทใจให้พี่โมไปแล้วดิ;3;
    #2,155
    0
  13. #2154 อิงะเดะมอ (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 15 เมษายน 2558 / 09:31
    เค้ารออยู่ที่ป้ายรถเมล์ทุกวันเลยนะ เผื่อวันไหนพี่โมกับเติร์กจะมา อิอิ
    #2,154
    0
  14. #2153 badgirl Never Die (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 15 เมษายน 2558 / 07:35
    คู่ต่อไปป่ะเนี่ยยยยยยยย
    #2,153
    0
  15. #2152 Som O Usanee (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 15 เมษายน 2558 / 05:30
    แหม ทีพูดถึงพอร์ชอ่ะพอลปฏิเสธ โธ่ ชอบพีชแต่พีชมีพี่โมอยู่แล้วก็บอกมา แต่ว่าหนูพอร์ชคะ พี่ว่าอาการหนูมันไม่ใช่ปลื้มแบบไอดอลแล้วล่ะลูก อันนี้ออกแนวแอบรักหรือเปล่า
    #2,152
    0
  16. #2149 milloo (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 15 เมษายน 2558 / 00:19
    อัพต่ออีกนะค้าบบ ชอบๆ สนุก><
    #2,149
    0
  17. #2148 qtiedong (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 15 เมษายน 2558 / 00:07
    ตอนแรกเราก็นึกว่า พอลเบลนะ 55555555555555 แต่สงตั้งแต่ตอนพีชละว่านางชอบพีชไรงี้ แต่ดูไม่ค่อยชัดเจน
    #2,148
    0
  18. #2147 หมวยตัวกลม (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 14 เมษายน 2558 / 22:31
    พอลพอร์ชรึป่าวววว

    น้องพอร์ชนี่พูดจนลิงหลับจริงๆ
    #2,147
    0
  19. #2143 xoxo ok (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 14 เมษายน 2558 / 14:19
    น้องพอร์ชก็น่ารักนะพี่พอลลล ตัดใจจากพีชซะเถอะ
    #2,143
    0
  20. #2142 Ploy FakeParty (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 14 เมษายน 2558 / 00:35
    คือชอบพีชจิงดีพอล
    #2,142
    0
  21. #2141 Fanuc (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 13 เมษายน 2558 / 22:31
    นี่เล่นน้ำอยู่แล้วแวะมาอ่านเลย สุขสันต์วันสงกรานต์นะไรท์
    #2,141
    0
  22. #2140 >_<...LoOk OnLy At Me...>_< (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 13 เมษายน 2558 / 20:45
    ตอนแรกลืมไปแล้วว่าพอลคือใคร ตอนนี้พอลพอร์ชครัช มาแรงแซงพี่เติร์กไปแล้ว พอร์ชนี่ถอดแบบพีชหรือเปล่า.. 555555
    #2,140
    0
  23. #2139 mini_mickey (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 13 เมษายน 2558 / 20:22
    หว๋ายๆๆๆๆๆๆๆๆๆอะไรอะพี่พอลลลลลลลลลลลลลลลลลลล
    #2,139
    0
  24. #2138 อิงะเดะมอ (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 13 เมษายน 2558 / 18:58
    โหย ว่าแล้วเชียวคิดแล้วว่าแปลกๆ ตั้งแต่ประกวดดาวเดือน ที่แท้ก็งี้นี่เอง อย่ามายุ่งกะพีชของพี่โมนะเฟ้ยยย
    #2,138
    0
  25. #2137 BLightCRM (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 13 เมษายน 2558 / 18:36
    บางครั้งก็รู้สึกอยากเป็นพอร์ช คนเทคแคร์เยอะ นี่อิจฉานะ แล้วพี่พอลนี่ตกลงยังไงอ่ะ ยังชอบพี่พีชอยู่เหรอ ทำไมมันดูจะดราม่า T^T
    #2,137
    0