DOGMATIC LOVE (Yaoi) | รับน้องป่วนๆกับก๊วนวิศวะ

ตอนที่ 38 : Season 2 | Ch 4 ความรักเปลี่ยนแปลงตัวเรา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,439
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    13 เม.ย. 58






4

“ความรักเปลี่ยนแปลงตัวเรา”

 

 

 

ก็อก! ก็อก! ก็อก!

 

เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นเรียกให้เจ้าของห้องลุกขึ้นไปส่องตาแมวที่ประตูดูว่าใครเป็นเจ้าของเสียงที่ว่า สุดท้ายเจ้าตัวก็เปิดประตูให้ใครสักคนเดินเข้ามา

 

แต่....

 

 

“เหนื่อยจังเลยครับ........กอดหน่อย J”เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นพร้อมกับท่อนแขนขาวๆที่ยื่นเข้ากอดร่างของเจ้าของห้องอย่างไม่ต้องรอได้รับอนุญาต และไอ้คนโดนกอดที่มีทีท่าอึกอักเล็กน้อยก่อนจะหันมาส่งสายตามาทางผมที่เป็นแขกแบบขออภัยที่เกิดเหตุไม่คาดฝันแบบนี้ขึ้นมา

 

แต่ทำไมผมรู้สึกว่ามันส่งสายตาเยาะเย้ยมาให้วะ?

 

“พี่โมกอดนานเกินไปแล้ววว”

 

“ไม่อาววววว ชาร์ตแบตก่อนนนน วันนี้เค้าโดนจารย์มิกสั่งงานเพิ่มอีกแล้วอ่ะ เหนื๊อยเหนื่อย”

 

อื้อหืออออออ ไล่กูกลับบ้านไหม ถ้าจะกอดกันไม่เลิกแบบนี้

 

“โหยยยย ผมสมน้ำหน้าดีไหม?”

 

“ใจร้ายยยยย ทำร้ายจิตใจพี่ งี้ต้องให้หอมแก้มนะ”

 

อิพี่โมมันยังไม่รู้ตัวครับ ยัง....ยัง!

 

“หอมแก้มอะไร ไม่เอาอ่ะ พี่โมกลับห้องป้ะไปทำโปรเจคป้ะ ไหนบอกจารย์สั่งเพิ่ม”

 

ถือว่าอิพีชทำดีมาก

 

“อะไรอ้ะ ไล่งะ พี่เสียใจนะเนี่ยยย งี้ไม่เอาหอมแก้มแล้ววว อนุญาตให้พี่จุ๊บสักทีรับรองแบตเต็มไปทำงานได้เลย”

 

เอ่อ........จุดนี้ณติณยังจำเป็นอยู่ไหม.....

ฮัลโหลพีช...นี่เติร์กไง จำไม่ได้หรอว่ากูอยู่ในห้องนะ....

 

แม่มมมมมมม ผมนี่อยากมุดใต้เตียงแล้วปล่อยให้ฉากหวานแหววนี่ดำเนินต่อไปจริงๆ

ขัดอารมณ์ผมตอนนี้ชิบเป้ง TT สึสสสสสส

 

“พี่โม.....”

 

“ค้าบบบบบบบ...”

 

เสียงหวานเชียวมึ๊งงงงง ที่ตอนว้ากพวกผมตอนปีหนึ่งนี่เสียงเขียวเส้นเลือดคอปูดเย็นชาจะตาย แหม....ที่เงี้ยะ

ผมเบะปากใส่พี่โมไปที แบบที่ยังไงพี่แกไม่รับรู้หรอกว่าผมทำใส่แก สายตามองแต่เมีย โลกนี้มีเพียงยูววว วูที่ไหนอยู่ในห้องพี่โมด้อนท์แคร์

 

แม่มมมมมม....

 

“คุณเติร์กทำไรเมื่อกี้ผมเห็นนะครับ!

 

อ้าวเชี่ย........

ไหงจู่ๆผมก็มีตัวตนขึ้นมาวะเนี่ยยยยย!

 

“โหยยย พี่โมหวัดดีคร๊าบบบบบบบ”

 

“เก็บมือและปากไว้กินข้าวเถอะคุณ”

 

แสรสสสสสสสสสส ทำไมพี่โมโหดใส่ผมวะ?????

 

ทำไมวันนี้มีแต่คนใจร้ายใส่ผมวะ??????

ทำไมมมมมมม??????

 

ฮือออออออออออออออออออออออออออออออออออออออ!

 

 

 

 

DMTL SS2 #4

 

 

 

( PEN-NUENG SIDE )

 

“เฮ้อ..“ผมนั่งถอนใจให้ตัวเองโดนที่ไม่อาจจะนับได้แล้วว่าวันนี้ถอนหายใจเป็นรอบที่เท่าไหร่ และอาทิตย์นี้ผมถอนหายใจไปกี่ครั้ง และเรียนอะไรไม่รู้เรื่องสักวิชา แม้กระทั่งวิชาภาคปฏิบัติที่สามารถทำได้ดีมาตลอดกลับทำผิดพลาดจนโดนอาจารย์ประจำวิชาดุพร้อมกับสั่งรายงานกองโตมาให้ผมทำแทนงานที่เสียหายไป

 

หนึ่งอาทิตย์เต็ม...

 

หนึ่งอาทิตย์ที่คนคนนั้นยอมถอยออกไปจากชีวิตของผมจริงๆ ทั้งๆที่เป็นคำขอร้องจากผมเองแท้ๆ แต่พอเขาหายไปจริงๆ ทำไมหัวใจมันกลับเรียกร้องที่อยากจะให้เขากลับมา

 

สายตายังคงพยายามมองหาร่างคุ้นเคยที่เผื่อว่าเขาจะโผล่เข้ามาในกรอบสายตาบ้าง แม้ไม่ได้ตั้งใจมาหาผมก็ตาม แต่แค่โผล่มาให้เห็นก็คงดี...

 

ตลก...

นี่มันคณะแพทย์ที่อยู่คนละฝั่งฝากของมหาวิทยาลัยกับคณะวิศวกรรมศาสตร์เลยแท้ๆ หมอนั่นจะโผล่มาที่นี่แบบไม่มีจุดหมายปลายทางได้ยังไงกัน

 

“เอ้าหงอยๆ”เสียงแหย่ดังขึ้นจากเพื่อนสนิทร่วมภาคอย่างบับเบิ้ล พร้อมกับสีหน้าล้อเลียนจนผมอยากทุบตีเจ้าตัวให้หายหงุดหงิดเสียที

 

“หงอยไรเล่า เราเปล่าเสียหน่อย”ผมปฏิเสธก่อนจะหันไปสนใจกับเจ้ากองหนังสือทฤษฎีที่ใช้ทำรายงานที่เพิ่งถูกสั่งมาสดๆร้อนๆ

 

“ก็ไล่เค้าไปเองแท้ๆน้า”

 

เหมือนบับเบิ้ลจะยังไม่หยุดครับ เพื่อนสนิทของผมยังคงส่งเสียงแหย่ผมทั้งๆที่เจ้าตัวกำลังสนใจกับโทรศัพท์มือถือของตัวเองแท้ๆ

 

“บับเบิ้ล....”ผมเรียกชื่ออีกฝ่ายก่อนจะหลับตาแน่นเพื่อสงบสติอารมณ์ที่อยู่ในใจ

 

“ก็พูดจริงอ้ะ”

 

“ต่อยกันป้ะ!”ผมแยกเขี้ยวใส่เพื่อนชวนท้าชกท้าต่อยแบบที่ชีวิตนี้ก็ไม่เคยทำหรอก ไม่งั้นบับเบิ้ลมันจะทำหน้าแสร้งเซอร์ไพร์ซใส่ไม่พอบวกหัวเราะกลับมาแบบไม่เกรงกลัวอีกต่างหากแหนะ

 

“ต่อยเป็น?”

 

ฮึ๊ยยยยยยยยยยยย หงุดหงิดสุดๆหละนะ!

 

“โกรธนะเว้ย!”ผมร้องขึ้นมาในขณะที่บับเบิ้ลยังคงหัวเราะไม่ด้ซีเรียสกับสิ่งที่ผมพูดออกไปแม้แต่นิด โอ้ยยยยยยยย!หน้าผมมันเหมือนโย่งเชิญยิ้มไง? ไมหัวเราะอยู่ได้วะ!

 

“หูยยย น่ากลัวจังงง”ลอยหน้าลอยตาใส่อีกต่างหาก

 

ฮรึก...

 

ว้าวุ่นใจไม่พอ ยังมาโดนแกล้งอีก....

 

“นี่เรากำลังหงุดหงิดอยู่นะ!”ผมเบะปากทำท่าจะร้องไห้เท่านั้นหละ บับเบิ้ลเลยหยุดหัวเราะพร้อมกับพยักหน้ารัวๆ

 

“จ้าๆๆๆๆ ไม่กวนแล้ว”บับเบิ้ลยกมือเหมือนคนยอมแพ้ก่อนจะก้มหน้าเล่นโทรศัพท์มือถือโดยไม่ส่งเสียงปั่นป่วนอีก

 

ความเงียบกลับมาอีกครั้ง....

น่าแปลกแทนที่จะเงียบแล้วหัวใจได้อยู่อย่างสงบๆ มีสติทำรายงาน แต่เปล่าเลย...

ใบหน้าของคนคนนั้นยังคงผุดขึ้นมาในสมอง เสียงพูดที่ก้องในหัว เสียงหัวเราะ รอยยิ้ม ทุกอย่างเลย...มาครบชัดเจนยิ่งกว่าสมาร์ททวีฟูลเอชดีอีก...

 

แม่เจ้า......

หัวใจผม....

 

“อย่าให้เจอตัวนะคอยดู!!!”ผมร้องลั่นขึ้นมาเรียกให้บับเบิ้ลที่นั่งเล่นโทรศัพท์สะดุ้งโหยงเงยหน้าขึ้นมามองผมด้วยสายตาเอือมๆเล็กน้อย

 

“จะได้เจออีกหร๊อออ”เสียงยียวนดังขึ้นพร้อมกับเสียงหัวเราะหึขึ้นจมูกนั่งเหมือนเป็นสัญญาณสุดท้ายที่ทำให้สติผมขาดออกจากกัน ความมีเหตุผลทั้งหมดทั้งมวลจงหลบไป!

 

เป็นหนึ่งจะไม่ยอมอีกแล้วนะ!

 

“บับเบิ้ล!

 

“ว่างายยยย”

 

 

“ไปตึกวิศวะกัน!

 

 

 

 

 

 

DMTL SS2 #4

 

 

 

 

 

แล้วผมมาทำอะไรตรงนี้กันนะ?

 

ผมเอ่ยถามตัวเองเมื่อรอบกายเต็มไปด้วยผู้คนและบรรยากาศที่ไม่คุ้นเคยแม้แต่นิดเดียว นิสิตใส่เสื้อชอปหลากหลายสีเดินขวักไขว่ไปมา ประเด็นผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าชอปสีไหนภาคอะไร บางตึกก็เห็นชอปสีเทาเยอะๆ บางตึกก็เห็นสีน้ำเงิน สีเนื้อเอย สีเลือดหมูเอย มันมิกซ์กันไปหมดจนไม่รู้ว่าจะเริ่มอะไรตรงไหนดี

 

“บับเบิ้ล....”ผมหันไปทำหน้าขอความช่วยเหลือจากเพื่อนสนิทที่ตอนนี้ยืนคุยโทรศัพท์อยู่ จากที่ฟังก็พอจะรู้ว่าปลายสายคือใคร

 

“อื้มๆ โอเค ไม่เป็นไรเรียนไปเถอะไม่ต้องลงมาเดี๋ยวก็หลับหละ โอเคฮะ อื้ออออออออ คร้าบบบบ มารับด้วยนะเย็นนี้รับน้องเสร็จ...อื้อ..เหมือนกัน อื้อ!

 

ผมลอบมองเพื่อนข้างกายที่มีรอยยิ้มประดับบนใบหน้าตลอดเวลาที่คุยกับคนที่มีสถานะที่เรียกว่าแฟนแล้วรึสึกแปลกๆไม่ได้

 

ที่ในสมองดันคิดว่าขึ้นมาว่า หากผมได้คุยโทรศัพท์กับหมอนั่นแบบนี้บ้างก็คงจะดี...

 

“สงสัยเรามาเหนื่อยฟรีแล้วอ่ะ”บับเบิ้ลว่าก่อนจะเอาโทรศัพท์มือถือล้วงเก็บเข้ากระเป๋ากางเกงพร้อมกับมองไปรอบๆบริเวณ

 

“ทำไมอ่ะ...”

 

“เติร์กมันไม่มาเรียนเป็นอาทิตย์แล้ว”บับเบิ้ลว่าก่อนจะออกเดินนำไปก่อน ทิ้งให้ผมที่กำลังประมวลผลกับคำพูดของเพื่อนด้วยความตกใจ

 

“เฮ้!เดี๋ยวสิบับเบิ้ล เติร์กเป็นอะไรทำไมไม่มาเรียน!”ผมวิ่งตามเพื่อนไปพร้อมกับถามคำถามด้วยความรู้สึกใจหายแปลกๆ

 

“ไม่รู้สิ ไม่มาเรียนตั้งแต่วันที่นายไล่เขาไปอ่ะ ไม่กลับมาเรียนนี่แย่เลยนะ”บับเบิ้ลตอบพร้อมกับผมที่นิ่งเงียบไปกับคำตอบที่ได้รับกลับมา.....

 

เขาไม่มาเรียนตั้งแต่วันที่ผมไล่เขาไป...

 

เป็นบ้าอะไรของหมอนั่นเนี่ย!!!

 

 

“บับเบิ้ลนายกลับคณะไปก่อนเลย แฟนนายเลิกเรียนกี่โมงอ่ะ”ผมพูดขึ้นก่อนที่จะหยุดฝีเท้าของเพื่อนสนิทให้หันกลับมามอง เจ้าตัวมีสีหน้างุงงงเล็กน้อยก่อนจะคลี่ยิ้มบางๆราวกับคนที่เจอของเล่นอะไรสนุกๆ

 

“อยากรู้ไปทำไมหรอ.....”

 

 

 

 

อีกครั้งที่ผมรู้สึกว่าตัวเองบ้าบอเหลือเกิน

หนึ่งคือการที่เดินจากคณะตัวเองเดินไปจนถึงคณะวิศวะ

สองคือการโดดเรียนวิชาเมเจอร์เพื่อรอแฟนของเพื่อนเพื่อสอบถามข้อมูล แถมอิข้อมูลก็แทบไม่ได้ช่วยอะไรเลยจนต้องมาให้ผมทำอะไรที่แบบ...

 

....คือการที่มาทนนั่งตบยุงหน้าหอพักเพื่อรอใครอีกคนเดินออกมาจากหอ เพื่อว่าจะได้เจอ จนป่านนี้สี่ทุ่มกว่าแล้วฝนทำท่าจะตกลงมาอีกต่างหากยังไม่เห็นแม้เงาของหมอนั่นเลย

 

บ้าบออะไรของผมวะเนี่ย!!!!

ยกมือขยี้หัวตัวเองโดยไม่ได้สนใจเลยว่าในซอยแบบนี้เวลานี้จะมีใครสัญจรผ่านไปมาบ้าง แถมเมื่อครู่นี้ยังมีรถยนต์วิ่งเข้ามาตอนที่ผมทำท่าหงุดหงิดตัวเองแบบหลุดโลก ที่เอาจริงๆแล้ววิ่งเอาหัวไปโลกกับเสาหน้าประตูหอได้นี่ทำไปหละ! ไม่ต้องมานั่งคุยกับรูปปั้นช้างน้อยข้างบ่อน้ำหน้าหอพักแบบนี้หรอก!

 

“ผมยุ่งหมดแล้ว”เสียงทุ้มดังขึ้นพร้อมกับฝ่ามืออุ่นที่จับมือของผมให้เลิกทำการขยี้หัวตัวเอง พอเงยหน้ามองเจ้าของมืออุ่นๆนั่นความรู้สึกที่มีทั้งหมดก็ถาโถมเข้ามาจนอยากจะชกหน้าไอ้หมอนี่สักที

 

มายิ้มทำปะแต่วอะไรวะ????

 

“เป็นบ้าอะไรวะ!”ผมผลักอกไอ้คนตัวสูงตรงหน้าให้ถอยห่างออกไปไกลๆ โทสะที่มีขึ้นสูงแบบที่อยากระบายออกมาเต็มที่


“บอกให้ก็ไปรึไง! แล้วนี่สำคัญมากหรอ ทำไมไม่ยอมไปเรียนหนังสือหนังหา มาเสียอนาคตกับคนแบบฉันแล้วมันได้อะไรเนี่ย! ทำตัวไร้สาระแบบนี้แล้วใครจะไปฝากฝังชีวิตได้วะ!”ผมฟาดมือลงบนอกกว้างของคนตรงหน้าที่ยืนนิ่งยอมเป็นกระสอบทรายๆกลายๆให้ผมทุบตี

 

“ห่วงก็บอกว่าห่วงสิ”เสียงทะเล้นประจำเจ้าตัวดังขึ้นทำเอาผมเบะปากถอยห่างออกมามองหน้าคนมั่นหน้าไปเสียทีหนึ่ง สายตามองใบหน้าที่ผมชอบคิดเสมอว่ามันมีเสน่ห์

 

ใบหน้าที่เคยตกหลุมรักทันทีที่เห็น...

ในวันที่เขาเสียใจฟูมฟายกับความรักที่ไม่สมหวังในวันนั้น

 

เป็นหนึ่งยอมรับว่าการเข้าหาอีกฝ่ายในวันนั้นเขาหวังผลประโยชน์ไม่น้อย แต่ไม่ได้คิดว่ามันจะเลยเถิดไปขนาดนี้

ทั้งๆที่ได้เขาเข้ามาดูแลแต่ความไม่ชัดเจนระหว่างทำมาจากใจ กับความรู้สึกต้องรับผิดชอบ ความสงสารมันคือจุดไหนกันแน่ มันเลยทำให้ผมสับสนและอยากถอยห่างออกมา

 

ไม่นึกเลยว่า ไม่เพียงแต่ร่างกายของผมที่ถลำลึก แต่เป็นหัวใจด้วยเช่นกันที่รู้สึกไปไกลกว่าจุดที่เรียกว่าแค่ได้รู้จักก็พอ

 

 

“ดูดิ ลงทุนมานั่งรอขนาดนี้ อ่อยป้ะเนี่ย”

 

“ยังจะมาพูด!”ผมแหวขึ้นเสียงดังเมื่อถูกอีกฝ่ายแหย่ ทำท่ายกมือจะฟาดกับความปากดีนั่น แต่กลับถูกมือหนาคว้าได้เสียก่อน

 

“หูยยยย จะทำร้ายอะไรกันอีก นี่รีบขับรถกลับมาจากกาญจนบุรีเลยนะ”เสียงทุ้มกระเง้ากระงอดทำหน้าออเสาะจนผมเริ่มทำอะไรไม่ถูก ว่าแต่...กาญจนบุรี?

 

“นายไปไหนมา?”

 

“กลับบ้านสิ ก็เห็นคนแถวนี้บอกว่าไม่ชอบนั่งรถมอไซต์ เลยไปหารถยนต์เท่ๆมาเผื่อจะมีความรู้สึกอยากนั่งมากขึ้น กว่าจะได้กลับมาต้องไปใช้แรงงานเยอะนะรู้ไหมเนี่ย คนเค้าพยายามแค่ไหน”เติร์กว่าพร้อมกับเพยิดหน้าไปด้านหลัง เจ้าตัวหลบให้ผมได้มองรถเก๋งคันหรูที่จำได้คร่าวๆว่ายี่ห้อเดียวกับเรโชที่เป็นแฟนของบับเบิ้ล

 

“นายมันบ้าชะมัด...แยกแยะไม่ออกกับคำว่าพูดจริงหรือโกหกรึไง...”

 

“เอาหนะ กว่าป๋าจะยอมปล่อยคันนี้มานี่ขุดดินไปไม่รู้กี่ไร่นะ...อยากลองนั่งดูไหม?”เติร์กว่าพร้อมกับโอบบ่าผมให้เดินตรงไปที่รถยนต์ราคาแพงตรงหน้า เจ้าตัวกดปลดล็อกประตูพร้อมกับเปิดให้ผมได้เข้าไปนั่งก่อนที่จะเดินอ้อมไปนั่งฝั่งคนขับ

เขาเอี้ยวตัวมาดึงสายคาดเบลท์ให้ผมก่อนจะยิ้มกว้าง

 

“บริการขนาดนี้ ไม่รู้จะสู้มินิคูเปอร์ได้รึเปล่านะ”

 

“ตลก..”

 

“หึหึ”

 

 

เอาจริงๆ....

ถ้าเขาแพ้...ผมคงไม่ต้องมาวิ่งตามให้เหนื่อยแบบนี้หรอก...

 

เติร์กหนะ...ชนะตั้งแต่แว้บแรกที่ผมเดินเข้าไปคุยด้วยแล้ว...

 

 

 

 

 

DMTL SS2 #4

 

 

 

 

“ไอ้สัสหน้าบานเป็นจานทรูแบบนี้กูว่าเมื่อคืนได้เสียหวะ!”ผมร้องทักเพื่อนสนิทในกลุ่มที่เดินเข้ามาบริเวณใต้คณะ ทั้งฮัมเพลงยิ้มแทบปากจะถึงหู

 

“โธ่! อย่าเอานิสัยไอ้โชมาเปรียบเทียบกับกูครับ เมื่อคืนแค่พาขับรถเล่นและไปส่งที่บ้านเท่านั้นแหละ กูหนะสุภาพบุรุษจะตาย”

 

“อื้อหื้อออออ สุภาพบุรุษมากไหมมึงงง ลากเขาไปนอนกกตั้งแต่คืนแรก”

 

“ไอ้เบลหุบปาก! มึงนี่ตัวทำลายภาพพจน์หนุ่มหล่อใสๆของกูจริงๆ”

 

“แหม...ได้เมียคืนแล้วปากดีเชียวนะมึงง”

 

“จุ๊ๆ อย่าเรียกว่าเมียครับ มันไม่ให้เกียรติ โปรดเรียกของสูงในบ้านเถอะ อันนี้กูขอ”

 

“ถุ้ยยยยยยยย! แววมาตั้งแต่ยังไม่ได้คบเลยนะมึง”

 

“ใครว่าไม่ได้คบ กูนี่จบตั้งแต่หลังแนบเตียงหละ”

 

“เดี๋ยวๆได้ข่าวเมื่อกี้มึงบอกว่าไปส่งบ้านเขามา?”

 

“โอ้ยย ก็เมื่อวานพ่อแม่เขาไม่อยู่บ้าน กูกลัวเป็นอันตรายเลยอยู่เป็นเพื่อนอ่ะ กูอ่ะคนดีนะ”

 

“ไอ้เติ๊ร์กกกกกกกกกกกกกกก!!!

 

ผมหัวเราะก๊ากเมื่อเห็นว่าเพื่อนๆในกลุ่มกลับมาเฮฮาเหมือนเดิม ไอ้เติร์กกลับมาซ่าแบบต่อปากต่อคำกับเพื่อนได้ดีไม่ขาดตกบกพร่องเหมือนตอนเครื่องสรวน ซึ่งถือว่าเป็นเรื่องดีแล้ว

 

เอาจริงๆแล้วพวกเราห่วงกันมากนะครับ คอยช่วยเหลือกันตลอดถึงแม้ที่ผ่านมาจะดูซ้ำเติมมันก็เหอะ  แต่นั่นเป็นสไตล์ของพวกผมกันจริงๆ

 

ผู้ชายแมนๆเตะบอลอ่ะ ปลอบกันแบบโอ๋เอ๋ไม่มีหรอก

 

 

“เฮียพีชชชชชชชชชชชชชชชชชช!

 

“เอ้าไอ้พีช เจ้ากรรมนายเวรมึงมานู้นหละ หน้าระรื่นมาเชียวมึงงง”ไอ้เบลพูดขึ้นหลังจากมีเสียงสดใสเรียกชื่อผมดังลั่นบริเวณ ภาพตรงหน้าคือไอ้เด็กตัวเล็กในชุดนิสิตเรียบร้อยที่หน้าตามันประดับรอยยิ้มอยู่ตลอดเวลากำลังวิ่งสี่คูณร้อยเมตรมาหาผมที่นั่งอยู่ที่โต๊ะประจำ

 

“เดินมาก็ได้มึง พี่ไม่ได้หนีไปไหน”ผมพูดขึ้นหลังจากไอ้เด็กแสบจู่โจมมาถึงตัวก่อนจะกอดแขนหนุบหนับเอาหัวถูไถราวจะอ้อนขออะไรสักอย่าง

 

สงสัยอ้อนตีน...

อยากโดนสักทีสินะ...

 

 

“หูยยยย ไม่เอาอ่ะ ให้รุ่นพี่รอนานมันไม่ดี ถ้าพอร์ชโดนซ่อมเฮียพีชรับผิดชอบป่าว? พี่โช พี่เติร์ก พี่เบลหวัดดีฮะ”มันย้อนครับมันย้อน ไอ้เด็กพอชนี่มันกวนโอ๊ยระดับสิบจริงๆ

 

หากคุณผู้อ่านสงสัยว่าไอ้นิสิตปีหนึ่งหน้าตาบ้องแบ้วน่ารักแบบน่าโบกกระบาลวันละสิบรอบนี่เป็นใคร ผมขอเฉลยตรงนี้ว่ามันคือทายาทอสูรของผมเอง น้องรหัสเก้าสามหมาดๆที่เกือบหาผมไม่เจอแต่ไอ้สัสโชดันปากพล่อยหลุดบอกใบ้น้องว่าเป็นผม

 

เกือบได้ซ่อมน้องเล่นๆแล้วเชียว....อดเลย....

 

“แล้วนี่มีไร ไม่ไปซ้อมบูมรึไง ร้องไม่ได้ท่าไม่เป้ะ ก้มไม่พร้อมโดนหนักนะมึง”

 

“โหยย เฮียอ่ะ เจอหน้าน้องนุ่งแทนที่จะดีใจ แล้วนี่ระ ไล่อ่ะ! พอร์ชไปแย่งขนมเฮีย ไปแย่งเวลาพี่โมมาไง เห็นหน้าต้องไล่ตลอด”

 

ดูมันครับดูมัน...

เอาจริงๆแย่งขนมไม่เท่าไหร่...หากมันแย่งพี่โมไปมันไม่ได้นั่งส่งเสียงแว้ดๆใส่ผมแบบนี้แน่ๆเอาจริงๆ

 

“จะเอาไร?”

 

“แฮ่...พอร์ชได้ข่าวว่าพี่พอลจะบินกลับมาแล้วนี่นา...”

 

“แล้ว...”

 

“เฮียพีชคนดีของน้องพอร์ชชชชชชชชช”

 

ให้ตาย....ผมนี่โคตรหวั่นใจทุกครั้งที่เห็นมันทำหน้าตาแบบนี้จริงๆครับ....

 

 

 

 

TBC.







TALK:

สวัสดีวันหยุดยาว : ฝากเล่นน้ำ ฝากเที่ยว ฝากลัลลาแทนซอลทีนะคะ
หยุดยาวนี้โดนแก้ IS จบบานเลย #ร้องไห้ในใจหนักมาก



เอนจอยรีดดิ้ง :)












 











 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,209 ความคิดเห็น

  1. #3122 moonui-ii (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 18:50
    น้องพอร์ช ขอบพเฮียพอลหรออออ
    #3,122
    0
  2. #2663 KiHaE*129 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 21 กันยายน 2558 / 02:18
    ฮิ้ววววววววววววววววว
    เติร์กหนึ่ง
    น่ารักกกกกกกกกกกกกกกกก
    โอ้วน้องพอร์ชชชช
    #2,663
    0
  3. #2164 Amking (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 17 เมษายน 2558 / 13:46
    อีกคู่ใช่ไหมเนี่ย พอลพอร์ช ><
    #2,164
    0
  4. #2132 mini_mickey (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 13 เมษายน 2558 / 06:01
    ง่ะ!!ค้างอะ!!มาต่อไวๆน้าเค้ารออยู่
    #2,132
    0
  5. #2131 >_<...LoOk OnLy At Me...>_< (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 12 เมษายน 2558 / 23:55
    วู้วๆๆๆ พอลคือใคร~ เติร์กเป็นหนึ่งโคตรน่ารัก ><
    #2,131
    0
  6. #2130 BLightCRM (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 12 เมษายน 2558 / 22:54
    พอลพอชใช่ม้ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    #2,130
    0
  7. #2129 nen gon (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 12 เมษายน 2558 / 22:29
    พี่โมพอชเค้าแย่งไปไม่ได้หรอกกน้าาา พี่โมเค้ารักน้องพีชคนเดียวววววว อิอิ
    #2,129
    0
  8. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  9. #2127 Som O Usanee (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 12 เมษายน 2558 / 20:56
    อร๊ายยยยยยยยยยย ก็ความคิดถึงมัยทรมานนี่นา ใช่ไหมคะเป็นหนึ่ง แอร๊ยยยยยยยยย แย่งดูเติร์กมันต่อปากต่อคำกับเดอะแก๊งค์ ฮ่าๆๆ กวนกันตลอด ๆ มีเมียเป็นตัวเป็นตนแล้วแรดไม่ได้นะแก ฮ่าๆๆ แล้วน้องพอร์ชนี่ยังไงคะ จะจีบพี่พอลใช่ม๊ายยยยยยยยยย แอร๊ยยยยยยยยย
    #2,127
    0
  10. #2126 decha bn (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 12 เมษายน 2558 / 20:20
    ถ้าแย่งพี่โมไม่ได้ส่งเสียงแว้ด
    นี่หวงมากช่ะพีช
    #2,126
    0
  11. #2125 { i M o O a U i } (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 12 เมษายน 2558 / 20:05
    พอชน่ารักอะ อย่าบอกว่าจะคอยตามพอลนะ แบบ เชียร์ขาดใจเลย 555 กลับมาที่เติร์ก เป็นหนึ่งแอบแรงนะเนี่ย ที่แท้พี่เติร์กก็รักแรกพบนี่เอง ทำเป็นไล่เค้า ปล หมั่นไส้เติร์กอะ
    #2,125
    0
  12. #2124 Mysterious (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 12 เมษายน 2558 / 18:39
    อุ๊ตะ เด็กพอชขี้อ้อนคนนี้ จะมาอ่อยพี่พอลเราสินะๆ พี่พอลจะไม่โสดร้าววววววว แต่ดูท่าเด็กมันจะแรงท้านรกมากมาย มารอดูพี่พอลโดนเด็กตื๊อดีกว่า
    #2,124
    0
  13. #2123 Mysterious (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 12 เมษายน 2558 / 18:39
    อุ๊ตะ เด็กพอชขี้อ้อนคนนี้ จะมาอ่อยพี่พอลเราสินะๆ พี่พอลจะไม่โสดร้าววววววว แต่ดูท่าเด็กมันจะแรงท้านรกมากมาย มารอดูพี่พอลโดนเด็กตื๊อดีกว่า
    #2,123
    0
  14. #2122 อิงะเดะมอ (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 12 เมษายน 2558 / 18:37
    น้องพอชนี่คือคู่ของพอลรึป่าว บอกเลยพี่โมมาแค่ชื่อเราก็ฟิน ส่วนเติร์กนี่ไม่มีไรจะเอ่ยเลยจริงๆ ไปไวมาก สุขสันต์วันสงกรานต์นะค่ะไรท์
    #2,122
    0
  15. #2121 milloo (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 12 เมษายน 2558 / 16:57
    ^_^ สนุก
    #2,121
    0
  16. #2120 milloo (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 11 เมษายน 2558 / 03:04
    อ่านแล้วขำ>< มาอัพต่อไวๆนะคะ รออยู่ 5555
    #2,120
    0
  17. #2119 Eadesu (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 11 เมษายน 2558 / 01:29
    อยากอ่านต่อแล้วค่ะ >< รีบๆอัพต่อนะค่ะ ><
    #2,119
    0
  18. #2118 ThesuN (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 เมษายน 2558 / 23:53
    รอค่าาา โมพีชมาแย่งซีนเบาๆ555555ชอบบบ
    #2,118
    0
  19. #2117 mini_mickey (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 เมษายน 2558 / 22:51
    คิดถึงคู่นี้ม้ากมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก#นิดเดียวก็เสียวได้
    #2,117
    0
  20. #2116 Fanuc (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 เมษายน 2558 / 17:48
    กรี๊ดดด พี่โมมาแล้ว
    #2,116
    0
  21. #2115 decha bn (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 เมษายน 2558 / 17:29
    อิเติร์กตกกระป๋องไป พี่โมคัมแบ็ค คิดถึงพี่โมมากๆ
    #2,115
    0
  22. #2113 nen gon (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 เมษายน 2558 / 10:48
    พี่โมน่าร้ากกกกกก รักโมพีชที่สุดเลยวุ้ยยย :D
    #2,113
    0
  23. #2112 { i M o O a U i } (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 เมษายน 2558 / 07:16
    คิดถึงๆๆๆ โมพีชน่ารัก แต่จุดนี้แอบสงสารพี่เติร์กนะ คนกำลังเศร้าต้องมาดูฉากหวานของคู่รักอีก 555 อิพี่โมก็มุ้งมิ้งละเกินนะแก
    #2,112
    0
  24. #2111 Nahara 1830 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 เมษายน 2558 / 06:55
    พี่โม555555555555555 คิดถึงเฮียแกกก งื้ออออ
    #2,111
    0
  25. #2110 อิงะเดะมอ (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 เมษายน 2558 / 01:50
    เราขอลืมเติร์กไปก่อน นาทีนี้ขอกรี๊ดพี่โมก่อน พี่โมอ่ะ พี่โม พี่โมออกมาแล้ว กำลังนั่งอ่านตอนพี่โมจีบพีชในหนังสือ เปิดมาในเว็บก็เจอพี่โมอีก ฟินจังพี่โม
    #2,110
    0