DOGMATIC LOVE (Yaoi) | รับน้องป่วนๆกับก๊วนวิศวะ

ตอนที่ 30 : Ch 25.5 บทส่งท้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,725
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 61 ครั้ง
    12 เม.ย. 58


 

 

25.5

“บทส่งท้าย”

 

 

 

กริ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!! กริ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!! กริ๊งงงงงงงงงงง!!

 

“งื้อ...”เสียงร้องเสียดหูของนาฬิกาปลุกดังขึ้นเมื่อมันเดินมาถึงช่วงเวลาที่เจ้าของของมันได้ตั้งเอาไว้ น่าแปลกที่ไอ้คนตั้งกลับไม่สะทกสะท้านกับเสียงปลุกนั้นเลยเดือดร้อนให้คนที่ยืนมองภาพที่เจ้าของมือขาวๆนั่นเอื้อมมาดึงผ้าห่มคลุมโปงราวกับว่ากำลังหาที่บดบังเสียงนั่นให้ออกจากโสตประสาทเสียที

 

น่ารักเหลือเกิน...

ใบหน้ายุ่งๆ กับคิ้วที่ขมวดเข้าหากับจนสามารถผูกปมได้นั้นน่ากลั่นแกล้งไปอีกเสียให้หายความรู้สึกแสนคิดถึงที่เขาได้กักเก็บมาตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา

 

นี่แค่ไปอยู่อเมริกาได้เจ็ดเดือนยังอยากจะบ้าตาย ถ้าต้องให้รออีกสองปีจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้

ไม่ใช่แค่คนขี้เซาตรงหน้าหรอกที่เหงา เขาเองก็เหงาเหมือนกัน

 

แต่ด้วยเพราะพ่อแม่ขอร้องให้เขาไปเรียนต่อปริญญาโทด้านบริหารธุรกิจเพื่อจะได้รับช่วงต่อจากท่านทั้งสอง เลยทำให้เขาต้องยอมไปโดยไม่ค่อยอยากอิดออดอะไรมาก เพราะพ่อแม่ของเขาเองก็ให้ความเข้าใจมามากมาย รวมไปถึงความรักของเขาเองด้วย

 

วันที่โมกุลได้บอกพ่อแม่ไปว่าคนที่คบอยู่เป็นใคร ท่านทั้งสองมีอาการตกใจแบบที่เขาคาดคิดไว้แล้วว่าต้องมีปฏิกิริยาแบบนี้ แต่ที่น่าแปลกคือเวลาในไม่นานท่านก็โทรศัพท์บอกให้เขาพาคนรักไปทานข้าวด้วยกัน

 

คงบอกว่าเขาเองก็โชคดี

โชคดีที่พีชเป็นเด็กที่น่ารักเอาเสียมากๆ จนพ่อแม่ของเขาเอ็นดู มันเป็นผลทำให้เรื่องของเราสองคนถูกยอมรับได้อย่างง่ายดาย

 

และโชคดีที่ครอบครัวฝั่งทางพีชก็ยอมรับเขาเช่นกัน ถึงแม้ว่ามันจะไม่ได้แค่พาไปทานข้าวกับครอบครัวแบบเขาก็ตามที

 

แต่อย่างไรสุดท้ายแล้วเราก็ยังมีวันนี้ วันที่เราสามารถยืนเคียงข้างกันได้โดยที่ไม่ถูกคนในครอบครัวกีดกัน

 

 

“พีช ตื่นได้แล้วนะครับ”โมกุลเดินเข้าไปกดปิดเสียงนาฬิกาปลุกแล้วทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงเพื่อปลุกคนขี้เซาไม่ยอมตื่น

 

“ฮื้ออ...ห้านาทีนะ..”เสียงงัวเงียขอต่อเวลานอนดังขึ้นเบาๆ ก่อนจะเขยิบตัวมานอนหนุนตัก แล้ววาดแขนมากอดเอวเขาไว้จนต้องเกร็งตัวขึ้นด้วยความที่คาดไม่ถึงว่าจะโดนอ้อนด้วยไม้นี้

 

และเหมือนเจ้าตัวดีจะอ้อนได้ดีจนเขาใจอ่อนปล่อยให้เจ้าตัวนอนต่ออีกสักห้านาที

 

 

 

“พี่โมไมไม่ปลุกพีชอ่ะ!!! ฮืออออออออ สายแล้วๆๆๆๆๆ”เสียงโวยวายดังขึ้นตลอดเวลาพร้อมกับเจ้าตัวที่วิ่งวุ่นจับนู้นยัดนี่ใส่กระเป๋าเป้ของตัวเอง จนผมที่นั่งมองจากบนเตียงอดหัวเราะเบาๆไม่ได้

 

โธ่...ตัวเองเป็นคนขอนอนต่อแท้ๆนะ

 

 

เขาได้แต่คิดในใจโดยไม่ได้พูดออกไป เพราะรู้ดีว่าหลุดไปหละก็ คงโดนตากลมๆนั่นตวัดมองหางตาแน่ๆ

นี่ใช่พี่ว้ากที่โมกุลเห็นว้ากน้องเมื่อตอนเย็นเมื่อวานรึเปล่านะ?

 

“ไหนลุกดิ๊ ให้พีชดูหน่อยพร้อมยัง” หลังจากที่เจ้าตัววุ่นวายกับตัวเองเสร็จก็เดินตรงมาเขาที่นั่งรออยู่ในชุดที่พร้อมไปสำหรับงานสำคัญงานหนึ่งในชีวิต

 

“กระดุม ครุย เข็ม ผมเซ็ตแล้ว โอเค!”ผมมองเจ้าของมือขาวที่จับนู้นจับนี่สำรวจความเรียบร้อยบนตัวเขาด้วยใบหน้าตั้งใจก่อนจะเงยหน้าแล้วยิ้มกว้างให้ “แล้วคนพร้อมไหมครับ”

 

 

 

โอ้ย...คุณพระ เขาอยากจะเบิกเครื่องยาอม ยาลม ยาหม่องมาก ณ จุดนี้

ไอ้รอยยิ้มกว้างที่ส่งมาให้นั้นจะพาให้เขาจะเป็นลมด้วยความน่ารักนั่นจริงๆ ให้ตายเถอะ!

 

 

“พี่โมเป็นไรหน้าแดงๆ ไม่สบายอ๋อ หรือตื่นเต้นเนี่ย” คนตรงหน้าพอเห็นว่าเขาไม่ได้ตอบคำถามนั้น และคงจะแสดงอาการหน้าแดงออกไปมือขาวนั่นก็ยกขึ้นอังหน้าผากด้วยสีหน้าเป็นห่วง

 

 

และนั่นทำให้เส้นความอดทนของเขาขาดลง

 

 

 

35%

 

 

 

 

ถ้าหากถามว่าผมรักใครสักคนเพราะอะไร?

ผมคงหาคำตอบนั้นให้คุณแบบจริงๆจังๆไม่ได้หรอก เพราะจริงๆแล้วความรักบางทีก็เกิดขึ้นมาในหัวใจได้โดยที่เราอาจจะไม่ได้รับรู้ตัวเองเลย

 

 

“อื้อ...ฮะ..พ..พี่โม..อ...ย่า...”

 

โมกุลวาดยิ้มให้กับคนที่เอาแต่ก้มหน้างุดซ่อนใบหน้าของตัวเองอยู่บนอกของตัวเขาเอง และใบหูที่แดงกล่ำจนไม่ต้องเดาว่าคนที่อยู่ในอ้อมกอดกำลังทำสีหน้าแบบไหน รู้สึกอย่างไรหลังจากโดยเขาจู่โจมขโมยจูบและหอมแก้มยุ้ยน่ารักนั้นซ้ำๆ เสียงร้องห้ามการกระทำที่ดูเหมือนจะอ่อนระทวยไปกับการกระทำเอาแต่ใจของเขามันชวนให้ใจสั่นอย่างหยุดไม่อยู่

 

รัก

 

คำนี้มันสะท้อนขึ้นมาในสมองของเขาเหมือนกับข้อความย้ำเตือนว่าตัวเองรู้สึกกับคนตรงหน้ามากมายเท่าไหร่

 

 

มากมาย

เสียจนเขาคงไม่ยอมเสียไป และให้ยอมให้ใครเข้ามาทำให้คนตรงหน้านี้เปลี่ยนใจไปจากเขาได้แน่นอน

 

โมกุลเองคงไม่ยอมแน่นอน

 

 

“ไม่อยู่หลายเดือนมีปีหนึ่งมาจีบรึเปล่า หืม?”เขาเอ่ยถามขึ้นขณะที่คนในอ้อมกอดยังคงหลบสายตาอยู่ ปากเชิดๆนั่นกำลังเป็นอีกสัญญาณหนึ่งที่แสดงออกมาให้เขารับรู้ว่าเจ้าตัวกำลังงอนกับการกระทำของเขาเมื่อครู่อยู่

 

“ว่าไง พี่ถามทำไมไม่ตอบหละครับ”โมกุลกระชับกอดให้แน่นไปมากกว่าเก่าจนคนถูกถาม ยอมเงยหน้ามองและถลึงตาใส่

 

“ใครมันจะบ้ามาจีบพี่ว้าก พี่บ้าป่าวเนี่ย!”เสียงโวยวายดังขึ้นเรียกให้เขาหัวเราะกับท่าทีหงุดหงิดนั่น มันน่ารักจนไม่อยากปล่อยออกไปจากอ้อมกอดเลย ถ้าไม่ติดว่าตากล้องที่เขาได้จ้างไว้ได้โทรถามถึงจุดนัดหมายกัน โมกุลขอสารภาพเลยว่าเขาเองจะยืนกอดคนตรงหน้านานๆ ทั้งวันก็ยังได้ ให้สมกับความคิดถึงของเขาที่ห่างจากคนคนนี้ไปตั้งเจ็ดเดือน

 

 

นี่แค่เจ็ดเดือน...

เขาเองไม่รู้เลยว่าอีกสองปีข้างหน้าเขาจะทำอย่างไร

 

 

 

 

 

“เหนื่อยไหม เหงื่อออกเยอะเชียวพี่”เสียงเอ่ยถามพร้อมกับมือขาวที่ยกกระดาษทิชชู่ขึ้นซับเหงื่อให้เขาหลังจากที่ตากล้องขอพักเพื่อเช็กแสงก่อนจะหาสถานที่ถ่ายต่อไป แม้จะเป็นช่วงเวลาสั้นๆที่เขาว่างก่อนจะเข้าไปซ้อมรับปริญญาแต่พีชก็ไม่ได้ไปไหนไกลจากเขาเลย

 

เจ้าตัวอาสาคอยถือข้าวของให้ คอยดูแลเรื่องการรับสายที่มีพี่รหัสน้องรหัส หรือเพื่อนฝูงคนรู้จักที่คอยติดต่อเข้ามาเพื่อที่จะมาร่วมแสดงความยินดี พีชเองก็คอยเป็นคนประสานงานบอกทางที่พวกเรากำลังอยู่ รวมไปถึงการออกไปรับเมื่อเห็นว่าคนเหล่านั้นอาจจะหลงทาง

 

และทุกครั้งที่โมกุลหันไปมองมักจะมีรอยยิ้มสดใสส่งกลับมาให้ทุกครั้ง ราวกับว่าไม่มีครั้งไหนที่พีชจะละสายตาไปจากเขาเลย

 

เขาควรทำอย่างไรกับหัวใจที่พองโตมากมาย และเต็มไปด้วยความรักที่มีให้เด็กคนนี้กัน

เขาควรทำอย่างไรให้สมกับสิ่งที่เด็กคนนี้มอบให้เขากลับมา

 

 

 

“อ้าวโม!

 

โมกุลหันไปมองตามเสียงเรียก ก่อนที่จะพบร่างเล็กของหญิงสาวที่เขาและพีชคุ้นเคยกันดี แว้บแรกโมกุลรีบหันกลับมาหาคนข้างกายว่ามีสีหน้าอย่างไรที่ต้องมาพบเจอคนที่เคยขึ้นชื่อว่า “แฟนเก่า” อย่างแพร

 

น่าแปลกคือพีชกลับยิ้มแล้วยกมือไหว้แพรอย่างให้ความเคารพในฐานะคนอายุน้อยกว่า ทำให้เขาเองรู้สึกผ่อนคลายลงไปเล็กน้อย และหันไปสนใจหญิงสาวที่เดินเข้ามาหาเขาก่อนจะยกมือขึ้นจับแขนเขาไว้

 

“ไหนๆก็เจอกันแล้ว ถ่ายรูปด้วยกันหน่อยสิ”เสียงเชิญชวนนั่นทำให้เขาทำหน้ากลืนไม่ได้คายไม่ออก คิดหาคำปฏิเสธมากมายเพื่อไม่ให้เสียน้ำใจของหญิงสาว แต่แล้วก็มีมืออีกข้างขึ้นมาตบบ่าเขาเบาๆราวกับคำอนุญาตกลายๆ

 

“พี่แพรให้พีชช่วยถือของไหมครับจะได้ถ่ายรูปถนัดๆ”พีชพูดพร้อมยื่นมือเข้าไปช่วยแพรถือพวกช่อดอกไม้และลูกโป่งก่อนจะเดินออกไปยืนข้างหลังตากล้องเพื่อให้พื้นที่ที่เราสองคนยืนอยู่สามารถถ่ายรูปได้โดยไม่มีใครมารบกวน

 

และอีกครั้งที่เขามองไป พีชก็ยังรอยยิ้มกว้างๆน่ารักส่งมาให้

 

 

 

ให้ตาย...

นี่ไม่รู้จะรักยังไงแล้ว

 

 

 

 

“อ้ะนี่เพาเวอร์แบงก์สำรอง กันเอาไว้ก่อน ถ้าเบื่อๆและไม่โดนว่า ไลน์มาคุยกับพีชก็ได้นะ นั่งรอที่โรงอาหารนี่แหละ”คนตรงหน้ายื่นสิ่งของที่เจ้าตัวแนะนำมาใส่มือหลังจากที่เขาเองแยกมาเขาแถวเพื่อเตรียมเข้าห้องประชุม เสียงโห่ร้องแซวของพวกเพื่อนๆของเขาเรียกให้เด็กน้อยของเขามีใบหน้าขับสีเลือดอีกครั้ง ก่อนที่เจ้าตัวจะหนีไปโดยไม่ลืมบอกให้กำลังใจเป็นการส่งท้าย

 

 

โมกุลมองร่างที่เพิ่งจากไปด้วยรอยยิ้มที่ไม่รู้ว่าจะสามารถหุบยิ้มได้เมื่อไหร่ เสียงแซวจากเพื่อนๆที่สนิทกันดังขึ้นมาอย่างเป็นระยะๆ ยิ่งทำให้เขายิ้มเป็นคนบ้าจนกระทั่งเข้าห้องประชุม

 

 

 

 

 

หากเราจะวัดว่า การหาใครสักคนที่จะอยู่กับเราในอนาคต ข้างหน้า

เราจะวัดจากอะไร?

 

 

 

เขาเป็นคนหนึ่งที่ไม่เคยมีคำตอบตายตัว แต่หากต้องตอบคำถามจริงๆ ภาพตรงหน้าที่เขาเห็นนั้นคงเป็นคำตอบสำหรับโมกุลแล้ว

 

 

สิ่งที่โมกุลเห็นคือร่างของคนที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงกำลังช่วยพัดเพื่อคลายความร้อนให้พ่อกับแม่ของเขาที่มานั่งรอเพื่อแสดงความยินดีตั้งแต่เมื่อตอนบ่าย มีรอยยิ้มให้พวกท่านทั้งสองโดยไม่ได้มีท่าทีที่จะเหน็ดเหนื่อยกับสิ่งที่ทำ

 

 

 

เท่านั้นก็เพียงพอแล้วกับสิ่งที่เขาต้องการจากคนที่จะอยู่ร่วมกันไปจนถึงอนาคต

คนคนนี้คือคำตอบเขาแล้ว

 

 

 

พีช

 

 

คือคนคนนั้นของเขา

 

 

“พี่โมมาแล้ว!”เสียงของอะตอมดังขึ้นหลังจากเจ้าตัวแสบเงยหน้ามาพบเขาที่กำลังยืนมองอยู่ และทุกคนก็เงยหน้ามามองที่เขาเป็นสายตาเดียว พีชก็เช่นกันเจ้าตัวยิ้มกว้างก่อนจะลุกขึ้นมาหาพร้อมกับประโยคคำถามที่เหมือนกับยาชูกำลังที่ออกฤทธิ์ได้ดีที่สุดในโลก

 

 

“เหนื่อยไหมพี่”

 

 

 

 

ถึงแม้ว่าโมกุลเองก็ไม่สามารถตอบได้ว่าเรื่องของอนาคตจะเป็นอย่างไร

แต่เขาเองก็มั่นใจว่าเขาจะพยายามทำให้ดีที่สุดเพื่อให้เราสองคนเดินไปข้างหน้าด้วย

 

แม้สุดท้ายแล้วผลของมันจะเป็นเช่นไร

อย่างน้อยเขาจะไม่เสียใจเนื่องจากเขาไม่เคยได้ละเลย

 

 

และเขาเองก็เชื่อว่าพีชก็คิดเหมือนเขาเช่นกัน

 

 

 

 

 

 

ก็เรารักกันนี่นา

 

 

 

 

 

 

END. 

 

 

 

 

 

ทอล์ก: จบจริงหละนะ J

 

 

ปล. อย่าลืมเม้นน้า โค้งสุดท้ายที่ได้เม้นกับโมเมนต์ของโมพีชหละนะ ;)

 

 

a solphase

 

 
 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 61 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,209 ความคิดเห็น

  1. #3179 Kkraint (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 00:55
    ยิ่งอ่านยิ่งเจ็บทำไมพึ่งมาอ่านตอนนี้~~หนังสือจ๋าใครจะขายต่อมั้ย~~
    #3,179
    1
  2. #3151 ISixG2 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 06:29
    อบอุ่นหัวใจ ชอบมากเลย
    #3,151
    1
    • #3151-1 a solphase(จากตอนที่ 30)
      12 กันยายน 2561 / 23:30
      ขอบคุณนะคะ ไว้ได้คอมใหม่ก็อยากจะแต่งสเปมาขอบคุณคนอ่านทุกคนๆค่ะ
      #3151-1
  3. #3133 จ้อด (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 12:04
    ชอบอะ ชอบมากจริงๆฟิคเรื่องนี้ มันดีค่ะ มันแบบโอ๊ย ละมุนอะคุณ คือดี คือชอบ
    #3,133
    0
  4. #3119 moonui-ii (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 14:27
    ชอบมาก เลยอ่ะ
    #3,119
    0
  5. #3069 arenajangg (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 14:13
    รักเลยอ่ะเรี่องนี้ แอบน้ำตๅคลอ
    #3,069
    0
  6. #2977 น้ำแข็งไสเย๊นเยน (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 13:22
    เราไม่ชอบเรื่องนี้หรอก แต่ว่ารักมากเลย ทำให้เรายิ้ม หัวเราะ เขินเหมือนคนบ้า และนอนหลับฝันดีได้เพราะอ่านเรื่องนี้ค้างไว้ เป็นสิ่งที่คลายเครียด คลายความกังวลต่างๆได้ มองโลกในแง่ดีขึ้น แค่คิดถึงเรื่องราว ประโยคน่ารักๆของเรื่องนี้ก็ทำให้ยิ้มขึ้นมาแบบหุบไม่ได้เลย ความคลั่งวิศวะของเรากำเริบหนักมาก เข้าใจตัวละคร เข้าใจเรื่องราวที่ตั้งใจถ่ายทอดมาให้ เสียน้ำตาง่ายๆกับความกดดันต่างๆในเรื่อง แต่งได้ดีมากเลย ร้ากกกกกกกนะ
    #2,977
    1
    • #2977-1 a solphase(จากตอนที่ 30)
      21 กันยายน 2560 / 13:23
      ขอบคุณนะคะ
      #2977-1
  7. #2946 Khimsecrets (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 กันยายน 2559 / 19:59
    เราชอบเรื่องนี้มากนะ มันดูเรียล มันไม่หวานมากหรือน้อยเกินไป กำลังดี เขียนนิยายดีๆแบบนี้ต่อไปนะคะ :)
    #2,946
    0
  8. #2937 Patsorn Srisopa (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2559 / 21:18
    คือแบบ ซึ้งอ่ะ เรื่องนี้ แต่งได้ดีมากเลย ขอบคุณสำหรับนิยายดีๆนะคะ ^^
    #2,937
    0
  9. #2927 Teddy Su (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2559 / 20:38
    หนุกอะ นี่ก็เป็นอีกคนที่อ่านทีเดียวจบ ss1 เหมือนกัน และจะไปอ่าน ss2 อยากบอกไรต์ว่าชอบและสนุกมาก เป็นนิยายที่ทำให้เราเขินได้ตลอด โครตชอบพี่โมเลย ทำไมพี่เขาน่ารักแบบนี้ล่ะ ชอบๆๆๆๆ และอีกอย่างคือไรต์สื่อถึงระบบโซตัสได้เจ๋งมาก!!!!! ไม่มีคำไหนนอกจาก ขอบคุณ ขอบคุณไรต์เตอร์ที่แต่งฟิตดีๆ แบบนี้นะค่ะ เป็นนิยายที่อ่านแล้วไม่เบื่อจริง ๆ
    #2,927
    1
    • #2927-1 a solphase(จากตอนที่ 30)
      21 กันยายน 2560 / 13:24
      ขอบคุณเช่นกันนะคะที่ติดตาม
      #2927-1
  10. #2919 NamSingkran (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 มีนาคม 2559 / 20:49
    รักตัวละครทุกตัวของซีซั่นนี้มากๆ บอกเลยว่าจะกลับมาซ้ำอีกแน่นอน ขอบคุณที่เเต่งจนจบนะไรท์
    ป.ล.นี้ตามมาจากเว็บธัญวลัยเลยเห็นว่าไรท์หายไปนานเลยมาหาในเว็บเด็กดีดู
    #2,919
    0
  11. #2918 NamSingkran (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 มีนาคม 2559 / 20:47
    ใจหายยยยยยยย
    #2,918
    0
  12. #2903 braben (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 มกราคม 2559 / 17:42
    โหยยยยยยย
    #2,903
    0
  13. #2822 janeicelet (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2558 / 12:49
    อยากให้มีต่ออออ
    #2,822
    0
  14. #2782 ahrebra (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2558 / 08:22
    มาช้าไปมั้ยยยย เราอยากได้สเปเชี่ยวคู่นี้ ฮือออออออออออออออออออ
    #2,782
    0
  15. #2653 fafahfy (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 กันยายน 2558 / 09:26
    รักโมพีชกับตัวละครทุกคนมากๆเลยค่ะ ขอบคุณไรท์เตอร์ที่เเต่งฟิคเรื่องนี้ขึ้นมานะคะ ชอบมากจริงๆ ฟินมากมาย จะเป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์เเละติดตามซีซั่น2ต่อไปนะค้าาา
    #2,653
    0
  16. #2638 melonzonny (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 กันยายน 2558 / 23:54
    ชอบมากๆเลยค่ะขอบคุณนะค่ะที่แต่งเรื่องดีๆออกมาให้อ่านกัน
    #2,638
    0
  17. #2627 KiHaE*129 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 กันยายน 2558 / 02:35
    แฮปปี้
    #2,627
    0
  18. #2599 jane_rmutp (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 กันยายน 2558 / 16:13
    ขอบคุณที่สร้างงานเขียนที่มีคุณภาพดีงามมากมายยยยย? จะคอยติดตามเรื่อยๆนะคะ? #อยากให้ทำเป็นซีรีย์จัง
    #2,599
    0
  19. #2557 E\'BRaa Pheung (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2558 / 15:17
    ขอบคุณมากนะคะที่แต่งเรื่องนี้ขึ้นมา ชอบมากๆเลยย ฮืออออ #ฟิคโมพีช
    #2,557
    0
  20. #2555 Alisa Jantathum (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2558 / 10:53
    โฮ้ยยยย น่ารักกกมากเลยค่า
    #2,555
    0
  21. #2523 เงา (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2558 / 01:05
    ที่อ่านมาคืนอะไรการรับน้องวิศวะกับความรักของเด็กวิศวะ ส่วนใหญ่เน้นรับน้องซักมากกว่า แต่ตอนจบนี้ก็ไม่กว่าถึงแล้วจบ...
    #2,523
    0
  22. #2506 BUNGKEE (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2558 / 12:27
    ชอบมากเลยเรื่องนี้ มาอ่านเรื่องนี้ครั้งที่2แล้ว ก็ยังอิน ฟิน ชอบเหมือนเดิมมม ไม่อยากให้จบเลยจริงๆ
    #2,506
    0
  23. วันที่ 21 มิถุนายน 2558 / 23:35
    พีชจบก็แต่งเลยพี่โม 5555555555 พ่อแม่ไฟเขียวกันขนาดนี้แล้วรออะไรอีก
    #2,449
    0
  24. #2320 VampireVillain (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2558 / 03:52
    ฮิ้วววววว!!!!!! ดีใจล้านตลบจร้า พี่โมน้องพีชสมหวังกันแหละตัวเธอ ต้องกราบขอบพระคุณไรท์มากนะคะ ที่ทำให้อินังรีดเดอร์คนนี้ไม่ค้างเติ้งบนยอดหญ้า ขอถอนคำพูดที่เคยว่าไรท์ใจร้าย ตอนนี้ไรท์น่ารักมากกกกกก(ก ไก่ ล้านตัว)สวยที่ซู๊ดดดดดด(ด เด็ก อีกสามล้านตัว) เค้ารักไรท์ที่สุดอ่ะ บ่องเลย <3
    #2,320
    0
  25. #2242 P.Secret (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 30 เมษายน 2558 / 17:15
    ฮรือออ ชอบมาก เขินด้วย
    #2,242
    0