DOGMATIC LOVE (Yaoi) | รับน้องป่วนๆกับก๊วนวิศวะ

ตอนที่ 28 : Ch 25 - สานต่อเจตนารมย์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,480
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    12 เม.ย. 58

25

“สานต่อเจตนารมณ์”

 

 

 

หลังจากที่จบพิธีการทั้งหมด พร้อมกับเด็กปีหนึ่งที่กำลังชื่นชมกับเสื้อชอปที่แลกมากับอะไรหลายๆอย่างในเวลาหนึ่งเทอมที่ผ่านมา ตอนนี้มันถูกสวมใส่อยู่บนตัวของพวกเรา เกียร์สีทองที่ปักบนอกเสื้อและแขนเสื้อด้านซ้ายนั้นดูสวยงามอย่างที่ไม่เคยคิดมาก่อน และผมคนหนึ่งแหละที่ยกมือลูบตัวอักษรภาษาอังกฤษแล้วลอบยิ้มกับมัน ในใจอัดแน่นเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

 

PICHAPOL.P

 

“อ้าว! ลูบเข้าไปสัส ลูบเข้าไป เดี๋ยวมันสึกนะมึง!!!”ไอ้โชส่งเสียงร้องแซวขณะที่มันกำลังขนกระเป๋าไปรถบัสที่จอดรออยู่ด้านหน้าประตูล็อบบี้ ผมส่งเสียงจิ๊จ๊ะอย่าขัดใจในลำคอ

 

“เดี๋ยวมึงไปเปลี่ยนเสื้อเหอะ เก็บชอปด้วย ใส่ชอปเดินนอกถิ่นไม่เวิร์คหวะมึง รีบไปดิตอนนี้ไอ้พอลไอ้เติร์กไอ้เบลมันกำลังเปลี่ยนอยู่ในห้องน้ำอ่ะ”ไอ้เบลที่เดินตามมาคู่กันเอ่ยบอกซึ่งตอนนี้มันสองคนเปลี่ยนเป็นเสื้อยืดกางเกงยีนส์เรียบร้อยแล้ว ผมพยักหน้ารับก่อนจะคว้ากระเป๋าเป้ตัวเองตรงไปที่หน้าห้องน้ำกลางที่ตอนนี้มีปีหนึ่งหลายๆคนเดินเข้าออกกันในนั้น

 

แต่พอเดินเข้ามาในห้องน้ำแทบจะเดินกลับทันทีด้วยจำนวนสมาชิกคนที่เยอะแบบมีถอดกันหน้าห้องน้ำก็มี แต่ไม่ทันหันหลังไอ้พอลก็ดันตะโกนเรียกขึ้นมาก่อน

 

“ไปไหนวะมึง?”

 

“อ๋อ กูเห็นว่าคนเยอะอ่ะเลยกะว่ารอคนซาๆแล้วค่อยมาเข้า แย่งกันใช้หวะ”ผมพูดแล้วทำท่าจะเดินหันหลังกลับแต่ก็ทำไม่ได้อีกครั้งเมื่อไอ้เติร์กถือวิสาสะจับข้อมือผมไว้

 

“กลัวไรวะผู้ชายแมนๆกันหมด แก้ผ้าเปลี่ยนมันตรงนี้ก็ได้”ไอ้เติร์กว่าหลังจากที่มันสวนเสื้อยืดเรียบร้อยแล้วที่บ่าพาดเสื้อชอปที่เพิ่งได้มาจากสายรหัส

 

“คนเยอะมึง”ผมยังยืนกรานการออกไปรอข้างนอกเหมือนเดิม ด้วยนิสัยไม่ชอบใช้ห้องน้ำร่วมกับใครสักเท่าไหร่ แต่ไอ้เติร์กเพื่อเฮงซวยก็ดันส่งสายตาจับผิดมาให้จนรู้สึกร้อนๆหนาวๆเล่น

 

“แงะ ไม่กล้าถอดเพราะอายพวกกู หรือเมื่อคืนมึงกับเฮดว้ากแอบไปรอยไรกันมาป่าว”

 

ชะ..ชะ...ช...เชร้!!! คิดได้ไอ้ซั๊ซซซซซซซ!!!

 

“รอยเชี่ยไรไม่มี!”ผมร้องเสียงดังแถมถลึงตาใส่มันจนเรียกเสียงแซวได้จากเพื่อนๆร่วมรุ่นในห้องน้ำได้ไม่น้อย ไอ้เติร์กนี่มันร้ายครับผิวปากแซวจนอยากพุ่งหลาวเข้าไปตบปากมันสักสิบทีให้สาแก่ใจ

 

“ก็ไม่รู้สินะ คนแมนๆเค้าก็ถอดเสื้อเปลือยอกโชว์จะจะกันแบบนี้หละครับ”ไอ้เติร์กยักไหล่ก่อนจะพับเสื้อชอปมันเก็บเข้ากระเป๋า ทำเอาผมทำหน้าเซ็งแล้ววางกระเป๋าเป้บนเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้าก่อนจะถอดชอปออก

 

“วี้ดวิ้ววววว!

 

จะส่งเสียงแซวทำเตี่ยอะไรกันครัส!

 

ผมทำหน้าเหวี่ยงใส่ไอ้พวกเพื่อนๆร่วมรุ่นที่ตอนนี้มันไม่เป็นอันทำอะไรกันแล้วครับ หันมามองผมตาเดียวเหมือนร่วมกันช่วยจับผิดอะไรสักอย่าง หืมมมมมมม ถ้าอยากจะเห็นอะไรกันขนาดนั้นเดี๋ยวพี่พิชญ์พลจะจัดให้ครับ เอาให้เงิบเลอ!!

 

 

“ฮู้ววววววววววว! พีชมึงนี่ขาวหวะ!”ไอ้ศักดิ์ร้องดังขึ้นตามด้วยเสียงฮือฮาของเพื่อนๆในห้องน้ำ ไอ้ผมที่ตอนแรกไม่ได้คิดอะไรกับการแก้ผ้าต่อหน้าเพื่อนที่เป็นผู้ชายด้วยกันตอนนี้เริ่มรู้สึกแปลกๆหละ ด้วยความที่ไอ้เสียงอื้อหืออ้าหาของพวกมันเนี่ยแหละ ไม่ว่าเปล่าไอ้เติร์กแม่มเอื้อมมือมาบีบหัวนมผมเนี่ย!!!

 

ไอ้เชี่ยยยยยยย!!!

 

“ไอ้เติร์กกกกกกก! ไอ้เล๊ววววววว! มาให้กูจับมั่งไอ้สัสส!”ผมร้องลั่นหลังจากโดนเพื่อนสนิทลวนลาม พร้อมกับพุ่งเข้าหาไอ้ตัวดีที่ตอนนี้พยายามปัดป้องตัวเองทุกวิถีทางเรียกเสียงหัวเราะในห้องน้ำได้อย่างมาก

 

 

อีกนิด....จะบีบได้หละ..

 

 

อีกนิดเดียว...

 

หมับ!

 

“อ๊ากกกกกกก ไอ้เชี่ยพีชชชชชชอย่าขยี้หัวนมกู๊ววววววววววว!!!

 

“นี่แหนะ โดนเสียมั่งมึง ต่อไปนี้เป็นเมียกูซะ!!”ผมหัวเราะลั่นจนไอ้เบลผิวปากร้องแห่ขันหมากให้คู่ผมกับไอ้เติร์กจนลั่นห้องน้ำไปหมด

 

แต่แล้ว...

 

ปัง!!!!

 

“พวกคุณทำอะไรกัน!!!!” เสียงทุ้มเฉียบขาดดังขึ้นหลังจากประตูห้องน้ำบานในสุดเปิดขึ้น ใบหน้าเรียบตึงไม่บ่งบอกอารมณ์ใดๆปรากฏสู่สายตาเด็กปีหนึ่งทุกคนจนต้องสต๊าฟค้างอยู่แบบนั้น

 

พี่โมทดลองเป็นเมดูซ่าหรอครับ?

 

 

ผมอ้าปากค้างขณะที่มือยังกอบกุมอยู่บนหน้าอกไอ้เติร์กไม่ได้ปล่อยให้เป็นอิสระ และสายตาพี่โมก็มาหยุดตรงที่มือผมพอดี

 

เอิบ....หลักฐานคามือเลยหวะ

 

 

“คุณพิชญ์พล ห้องน้ำว่างแล้วครับ เชิญเปลี่ยนชุดในห้องน้ำได้”พี่โมว่าก่อนจะเดินออกมาจากห้องน้ำแล้วส่งสายตามาให้แบบมึงลองกล้าขัดคำสั่งดูสิ

 

โอ้ยยยยยยย!!

คิดว่ากลัวอ๋อวะ! นี่ใคร?

 

พิชญ์พลน้องเฮียพลับนะว้อยยยยยย!

 

 

“ครับ”

 

ผมลอบกลืนน้ำลายลงคอพร้อมกับปล่อยนม(?)ไอ้เติร์กเป็นอิสระ เดินไปคว้ากระเป๋าเป้ของตัวเองแล้วเข้าห้องน้ำไปอย่างขัดเสียไม่ได้

 

 

 

ฮืออออออออออออออออออ

ไม่ได้กลัวนะว้อยยยยยย!

 

แค่เกรงใจหงะ!

 

 

 

DMTL

 

 

 

 

“เอ้าปีหนึ่งดูเพื่อนข้างๆด้วยนะครับว่ามาครบกันรึยัง”พี่ดีพพูดใส่โทรโข่งเพื่อบอกให้ช่วยกันเช็คสมาชิกเพื่อน ผมมองหาไอ้เบลที่นั่งข้างกันตอนขามา ตอนนี้มันหักหลังไปรวมหัวกับพวกไอ้ศักดิ์ไอ้หนึ่งที่เบาะด้านหลัง ผมเลยไม่ได้สนใจว่าที่นั่งข้างๆตัวเองจะว่างยังไงบวกกับเมื่อเช้าตื่นค่อนข้างที่จะเช้าเลยหยิบมือถือขึ้นมาเสียบหูฟังแล้วทำท่าจะเอนตัวนอน

 

 

เพลงของ ABUSE THE YOUTH ที่ตอนนี้กำลังเป็นเพลงฮิตดังขึ้นเป็นเพลงแรกในลิสต์ ลมแอร์ที่เปิดทิ้งไว้กำลังเป่าตาให้หนังตารู้สึกหนักขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ สุดท้ายผมก็เข้าสู่ห้วงนิทราพร้อมกับเพลงโปรดที่ดังก้องอยู่ในโสตประสาต

 

 

เมโลดี้เบาๆกำลังดำเนินไปช้าๆ หลังจากเกิดเสียงกรี๊ดกร๊าดขึ้นมาบนรถ เหมือนผมได้ยินเสียงคนกำลังเกากีตาร์ และเสียงมาราคัสดังแซก แซกคลอตามทำนอง เสียงกลองที่ดังขึ้นอย่างไม่น่าจะเกิดจากกลองทอมได้ ไหนจะเสียงอิเลคทรอนิกส์อีก คนขับรถเค้าเปิดเพลงหรอวะ?

 

แล้วเสียงร้องนั่นอีก...เหมือนคนร้องสดๆให้ฟัง

 

หรือเค้าจะเปิดซีดีคอนเสิร์ตของศิลปินคนไหนสักคน...

 

 

 

บทเพลง.... ที่เก็บไว้ แต่ข้างในยังว่างเปล่า      อีกกี่ครั้ง.... ที่ร่ำร้อง….กี่ท่วงทำนอง ที่ผ่านเลยไป

มีชีวิตแค่เพียงหนึ่ง ยืนเดียวดายบนโลกที่วุ่นวาย จนเธอเดินเข้ามาเปลี่ยน เพลง... เพลงเดิมให้มีความหมาย




 

“เอ้าช่วยกัน!

“โอ่โฮ้วโอโววโอ๊ะโว๊ะโอโอววว....โอ่โฮ้วโอโววโอ๊ะโว๊ะโอโอววว...โอ่โฮ้วโอโววโอ๊ะโว๊ะโอโอววว...โอ้โว๊ะโอ้ว โว๊ะโอ้ว...”



 

 

เหมือนจริงเกินไป....

 

ผมขมวดคิ้วกับความคิดขณะที่พยายามลืมตามองว่าต้นเสียงมันมาจากไหนกัน...

 




เก็บเรื่องราว ที่เลยผ่าน ทุกวันวาน มาขีดเขียน และร้อยเรียง เป็นเสียงเบา ให้แค่เรา ที่ได้ยิน

 




ในที่สุดการต่อสู้กับความง่วงงุนก็สามารถลืมตาได้เสียที กระพริบตาอยู่หลายๆครั้งก่อนจะพบว่าข้างๆกับล็อคเก้าอี้ที่ผมกำลังนั่งอยู่เป็นเหมือนคอนเสิร์ตอคูสติกย่อมๆอยู่




 

ว่ายังคงมีเสียงฉันอยู่ ว่ายังคงรอให้เธออยู่ข้างกาย นาน จะนานสักเท่าไหร่ ดาวจะเลือนหายไป มีฉันอยู่

 




ไอ้ร้องเพลงหนะไม่เท่าไหร่ แต่ทำไมพวกพี่ว้ากมันถึงมาอยู่บนรถคันนี้ได้วะ???????

แล้วพี่โมมึงเกากีตาร์อยู่ตรงเบาะข้างๆ นี่มึงมาตอนไหนตอบ!!!!

 



ให้เป็นดังแสงนำทาง เมื่อเรามองฟ้าที่ต่าง ไม่ว่าเวลาจะพาเราห่างเท่าไร ให้เป็นบทเพลง เรื่องราว
เมื่อใดที่เธอว่างเปล่า กระซิบเบา ๆ ด้วยลมหายใจ กับที่เธอมีเพลงนี้ไว้

 

 


ผมทำหน้างงขณะที่พี่โมยังคงร้องเพลงนั้นต่อไป ร่างสูงตรงหน้ากำลังมองมาที่ผมที่ตอนนี้นั่งทำหน้างงเป็นไก่ตาแตกอยู่ที่เบาะ สายตาเจ้าชู้ที่ส่งมาให้ทำเอารู้สึกใจเต้นแรงแปลกๆ จนร้อนบนใบหน้า และเหมือนพี่แกจะรู้ เพราะเจ้าตัวดันเผยรอยยิ้มที่ผมคิดว่ามันโคตรมีเสน่ห์ขณะที่กำลังเกากีตาร์จนถึงจุดพีคของเพลงแล้วดนตรีก็เงียบลง

 



เธอยังเป็นทุก ๆ สิ่ง เธอยังเป็นทุก ๆ อย่าง ไม่เปลี่ยน
นานจะนานสักเท่าไหร่ ดาวจะเลือนหายไป มีฉัน

 



เสียงทุ้มที่ร้องแต่หละท่อนโดยไร้เสียงดนตรีคลอเหมือนก่อนหน้านี้ และเสียงวีดว๊ายเบาๆของสาวๆวิศวะร่วมรุ่นบนรถ แต่นั่นไม่ได้ทำให้ผมสนใจอะไรได้เท่ากับสายตาอบอุ่นที่มองตรงมาเหมือนกำลังบอกคำสัญญาอะไรบางอย่างให้ผมรับรู้

 

 


เอ๊อะ....เขินได้ป่าววะ?

นี่โดนพี่โมบอกรักอยู่ป่าววะ?

 

แอร๊ยยยยยยยยยยยยยยยย หายตัวได้ไหมวะ??

 

และไม่ทันที่จะโวยวายออกมาเพื่อแก้เขินเสียงกลองที่ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าดังมาจากไอแพดของพี่ต้นก็ดังขึ้นให้จังหวะและทุกเครื่องดนตรีก็ดังประสานกันอีกครั้ง

 

ให้เป็นดังแสงนำทาง เมื่อเรามองฟ้าที่ต่าง ไม่ว่าเวลาจะพาเราห่างเท่าไหร่
ให้เป็นบทเพลง เรื่องราว เมื่อใดที่เธอว่างเปล่า
ให้มันเป็นเสียงของลมหายใจ ทุกที่เธอมีเพลงนี้ไว้

 

โอ่โฮ้วโอโววโอ๊ะโว๊ะโอโอววว....

โอ่โฮ้วโอโววโอ๊ะโว๊ะโอโอววว...

โอ่โฮ้วโอโววโอ๊ะโว๊ะโอโอววว...

 

โอ้โว๊ะโอ้ว โว๊ะโอ้ว...

 

 

 

“วู้วววววววว!!! เท่สัสๆไปเลยครับลูกพี่!!”หลังจากเพลงจบเสียงปรบมือดังก้องไปทั่วรถบัส พร้อมกับเสียงแซวที่ผมจำได้ว่าเป็นเสียงไอ้เชี่ยเรโช! ขณะที่ผมพยายามลุกขึ้นนั่งดีๆ เมื่อได้สติ

 

ทันทีที่ลุกขึ้นบางอย่างก็ตกลงบนตักก่อนจะก้มมองเห็นว่ามันเป็นเสื้อชอปสีแดงเลือดหมู ผมเลิกคิ้วมองเจ้าเสื้อตัวนี้ก่อนจะมีคำถามในหัวว่าผมเอาเสื้อชอปตัวเองขึ้นมาห่มตั้งแต่เมื่อไหร่วะ???

 

“อุ่นไหมคะน้องพีชของพี่เติร์ก”

 

ไม่ทันได้หาคำตอบให้ตัวเอง เสียงก่อกวนจากไอ้เพื่อนที่โคตรจะรักกันก็ดังขึ้นอีกครั้ง

 

“แหมเป็นผมผมก็อุ่นนะครับ”

 

“ทำไมหละครับคุณเรโช ผมไม่เข้าใจครับ”

 

“ก็เสื้อชอปก็เหมือนใจ เสื้อชอปวิศวะอยู่ที่ใคร หัวใจเจ้าของชอปก็อยู่ที่คนนั้น ไม่อบไม่อุ่นก็ไม่รู้จะพูดยังไงแล้วหละครับคุณเติร์ก”

 

“ฮิ้ววววววววววววว!!!

 

 

เดี๋ยวๆๆๆๆ พวกมึงพูดอะไรกัน!!!!!

บนหน้าผมเต็มไปด้วยเครื่องหมายเควชชั่นมาร์คก่อนจะหยิบเสื้อชอปขึ้นมาพลิกดูชื่อตรงแขนข้างซ้ายแล้วพบว่า....

 

 

PONGKORN.W

 

 

เดี๋ยวนะ?

พงศ์กรดอทดับบลิว

 

ผมเงยหน้าขึ้นอีกครั้งก่อนจะสบตากับคนที่ผมรู้แล้วว่าน่าจะเป็นเจ้าของเสื้อชอปอันนี้

 

 

“ไงคุณ เสื้อผมอุ่นไหม?”ไม่ถามเปล่าครับยังยกยิ้มโชว์เขี้ยวแบบที่ผมชอบอีก

 

 

โง้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!

ยอมใจ! จะเอาอะไรก็เอาเลย

 

 

ฮืออออออออออออออออออออออออออออออออ

 

 

 

DMTL

 

 

 

 

หลังจากที่ฤดูการรับน้องผ่านพ้นไป เรื่องราวต่างๆก็เหมือนจะกลับมาสู่ความปกติสำหรับคณะอื่น ซึ่งวิศวะที่มหาวิทยาลัยนี้มันช่างหาความสงบในตัวเองไม่ได้เลย ไหนจะงานกิจกรรมต่างๆที่แวะเวียนเข้ามาไม่จบไม่สิ้น เวรกรรมของเด็กปีหนึ่งที่ต้องมาคอยเก็บคะแนนชั่วโมงกิจกรรมหัวปั่นกับการเขียนโปรเจคส่งอาจารย์มันทุกวิชา

 

มีเรื่องแช่มชื่นหน่อยก็การได้ไปเรียนสังคมที่ตึกมนุษยศาสตร์ซึ่งเป็นวิชาเดียวที่เด็กวิศวะมาเร็วมาครบไม่มีขาดเพราะมานั่งเฝ้าสาวๆสวยๆนุ่งสั้นใส่ฟิตเจ้าของคณะนั่นแหละครับ

 

เป็นเหมือนธรรมเนียมที่เด็กวิศวะเป็นแบบนี้กันทุกปี ชอบกลมเกลียวในทุกเรื่องจริงๆ ตามที่ถูกปลูกฝังมาในระบบเดียวกัน

 

เทอมนี้ก็เป็นอีกเทอมที่ความวุ่นวายยังคงไม่จบไม่สิ้นสำหรับนิสิตคณะวิศวกรรมศาสตร์อย่างเราๆ

 

 

 

กริ๊งงงงงงงงงง!!!!! กริ๊ง!!!! กริ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!!!

 

“งื้อออออออออ”ผมงัวเงียหยิบหมอน

 

 

 

ข้างขึ้นมาอุดหูตัวเองเมื่อเจ้านาฬิกาปลุกส่งเสียงร้องลั่นห้องอย่างน่ารำคาญ

 

ฮือออออออออออออออออออออออออออออ เมื่อคืนพิชญ์พลปั่นโปรเจคอาจารย์มิคนอนตีสี่นะว้อยยยยยย อย่ากวนกันได้ไหม????

 

กริ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!! กริ๊งงงงง!!! กริ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!!

 

แหนะ...มึงไม่ยอมใช่ไหมนาฬิกา!

จะไฝว้ช้ะ!!!! ได้!

 

“โอเค๊! โอเค๊!!! ผมตื่นแล้วครับเลิกร้องได้แล้วครับไหว้หละ!”ผมลุกขึ้นยกมือไหว้เจ้านาฬิกาปลุกที่หัวเตียวด้วยสภาพหัวฟูแบบไม่เหลือชิ้นดี สิงโตตัวย่อมๆมาเองนะครับ

 

ปิ๊บ!

 

ไม่ทันที่จะได้ก้มลงกราบเป็นเบญจางคประดิษฐ์คาราวะให้ท่านาฬิกาหยุดร้องเสียงดังเสียทีก็ถูกมือหนาของคนร่วมห้องเอื้อมมือมากดปุ่มให้เจ้านาฬิกามันหยุดส่งเสียงน่ารำคาญนั่นออกมา

 

“บ้าป้ะเนี่ยพีชนั่งไหว้นาฬิกาปลุก”เสียงทุ้มเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงขบขัน สายตามองมาราวกับผมเป็นตัวตลกจนชวนให้หงุดหงิด

 

“ทำแมะ ตื่นแล้วไม่ยอมปลุก”ผมทำหน้าบูดพร้อมกับตวัดสายตามองร่างสูงที่ยืนเปลือยท่อนบนมีผ้าขนหนูสีขาวพันร่างกายช่วงล่างไว้ มือหนาอีกข้างกำลังเช็ดผมที่เปียกชื้นของตัวเองอยู่

 

“ก็เห็นตั้งนาฬิกาปลุกไว้นี่”

 

“เห๊อะ!”ผมกระแทกเสียงใส่เจ้าตัวก่อนจะลุกจากเตียงนอนคว้าผ้าขนหนูเดินเข้าห้องน้ำบ้าง

 

“แล้วการบ้านเสร็จไหมเนี่ย?”เสียงทุ้มยังคงตามมาถามถึงแม้ว่าผมจะเดินเข้าห้องน้ำมาแล้ว แอบเบ้ปากให้กับประโยคคำถามนั้นแบบขัดใจ

 

“ถามทำไม ถามไปแล้วช่วยได้หรอไง?”ผมตอบออกไปพร้อมกับถอดเสื้อผ้าออกเตรียมพร้อมชำระร่างกายเตรียมตัวไปมหาวิทยาลัย

 

“แหม...เรียนคนละเอกนะครับ คุณเรียนซอฟท์แวร์ ผมเรียนเน็ตเวิร์คนะครับ”เสียงทุ้มยังคงดังขึ้นก่อกวนสติให้นึกหงุดหงิด

 

“เออๆๆๆ ไม่ต้องพูดแล้วรำคาญ!

 

“หึหึ”

 

ไอ้ซั๊ซซซซ!!! ไม่ช่วยยังจะหัวเราะซ้ำเติมอีก รอให้ออกจากห้องน้ำไปก่อนเหอะ พ่อจะออกไปบีบคอให้หายแค้น!! ฮึ๊ยยยยยยย!!

 

 

ทั้งหมดเป็นได้แค่ความคิดครับ ผมเดินออกมาจากห้องน้ำก็พบเพียงแต่ความว่างเปล่าพร้อมกับโพสอิทสีเหลืองที่แปะเอาไว้บนหน้าจอโน๊ตบุคของผม

 

 

ไปก่อนนะแล้วเจอกัน J

 





อื้อหื้อ!!!! น่าโมโหไหมเนี่ย!!

 

ผมรีบพุ่งไปที่เตียงนอนแล้วควานหาไอ้เจ้าโทรศัพท์ราคาแพงที่ใช้คุยโทรศัพท์จนหลับเมื่อคืน สะบัดผ้าห่มจนพบว่ามันนอนอยู่ใต้หมอนคว้าได้ก็รีบสไลด์นิ้วปลดล็อกรหัส แล้วกดเบอร์คุ้นเคยทันที

 

ไอ้รูปเจ้าของเบอร์ที่ยิ้มกว้างชูสองนี้วนี่อยากเดินไปหยิบรองเท้าแล้วฟาดมันมากครับ!

 

 

ตรู๊ดดดดดด.....ตรู๊ดดดดดดดดดด.....

 



(คิดถึงหรอครับ เพิ่งออกจากห้องมาแป๊บเดียวเองก็โทรหากันหละ  หึหึ)

 



“หึโพ่งไอ้สัสสสสส!!! รีบไปอะไรนักหนาวะ!

 



(หูววววววว ผัวจ๋าของเค้าพูดจาไม่น่ารักเลย ไม่เอาไม่พูดแบบนี้นะครับ)

 



“ไอ้เชี่ยเติร์ก...อย่าให้กูด่า”

 



(โห่!!! เออๆๆๆ กูออกมารับน้องส้มพอใจยัง!)

 



“มึงนี่แม่ง......แล้วไงให้กูเดินเข้ามอเอง?”

 


(พี่วินสิครับ จะเดินเองให้แดดเผาผิวสวยๆของน้องพีชทำไม? โง่ป้ะ?)

 


“เออ!

 


ผมกดวางหูแบบไม่ล่ำลาไอ้เพื่อนร่วมกลุ่ม ร่วมภาค ร่วมห้องพักที่ตอนนี้ติดเมียยิ่งกว่าอะไร พยายามเข้าใจว่าอุตส่าห์ไปสอยดาวมหาวิทยาลัยที่หุ่นโคตรเอ็กซ์มาได้ แต่แบบฮือออออออออออออออ

 

ช่วงนี้พวกแม่งทิ้งผมบ่อยมากครับ!

 

 

พอนั่งหายหงุดหงิดและปลงตกชีวิต ก็ได้ฤกษ์หยิบชุดสำหรับวันนี้ขึ้นมาใส่แล้วเดินออกจากห้องพักของตัวเองไป ก่อนจะเดินไปหน้าปากซอยก็อดหันหลังไปมองระเบียงห้องหมายเลขห้าศูนย์หกอย่างที่เคยมองเป็นประจำ

 

ถึงรู้ทั้งรู้ว่ามองไปก็เจอแต่ความว่างเปล่าแต่ก็ยังคงมองด้วยความหวังว่าสักวันเจ้าของห้องจะกลับมาเสียที อเมริกาอยู่ไกลจากที่นี่จะตาย ทำไมถึงเลือกไปที่นั่นแล้วปล่อยให้ผมเหงาอยู่คนเดียวแบบนี้วะ?

 



ครืน...ครืน....

 



มองได้สักพักเจ้าเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาเรียกความสนใจทั้งหมดไป พอเห็นว่าใครโทรมาผมก็รีบรับสายพร้อมกับยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู

 




สิบโมง.....

 


ฉิบหายหละ!

 

 



(อยู่ไหนแล้ววะ พวกกูรอนานแล้วเนี่ยมึง!)



เสียงไอ้โชดังกรอกขึ้นมาผ่านสายสัญญาณโทรศัพท์และผมเองที่ออกแรงก้าวเท้าให้ยาวขึ้นเพื่อย่นระยะทางจากหน้าหอไปถึงหน้าปากซอยให้มากกว่าเดิม

 


“กำลังไปมึง ห้านาที”ผมตอบแล้ววางหูจากเพื่อน โบกมือเรียนพี่วินให้เข้าไปส่งในมหาวิทยาลัย ใจเต้นระรัวด้วยความกลัวว่าจะเลยเวลาที่ได้นัดหมายกันไว้

 


ไม่ถึงห้านาทีดีรถมอไซต์ก็จอดลงที่หน้าคณะแล้วกับกลุ่มเพื่อนที่วันนี้ใส่ชุดมาแบบเดียวกัน ผมถอนหายใจเพื่อคลายความตื่นเต้น สองมือกำแน่นอย่างให้กำลังใจตัวเอง สองเท้าก้าวเดินไปด้วยความแน่วแน่ สายตาแปรเปลี่ยนเป็นจริงจัง

 




ก้าวที่หนึ่ง...






ก้าวที่สอง....

 






ก้าวสุดท้าย...

 

 








ผมหยุดยืนอยู่กลางบันไดปูนขั้นสุดท้ายหน้าลานเกียร์ ด้านหลังเป็นรูปปั้นเกียร์ที่ตั้งตระหง่าน เสาธงชาติที่ถูกขนาบข้างไปด้วยธงประจำตัวพระมหากษัตริย์พระราชินี และธงสีเลือดหมู ธงทั้งสี่เสากำลังปลิวไสวในวันที่อากาศสดใสของต้นเดือนสิงหาคม

 






สัปดาห์แรกของนิสิตคณะวิศวกรรมศาสตร์

 








และ

 





ผมที่สูดลมหายใจเข้าปอดเพื่อเรียกกำลังใจครั้งสุดท้าย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 




 

“ปีหนึ่งทั้งหมดแถวหน้ากระดานเรียงสามสิบ! ปฏิบัติ!!!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

END.

 

 

 

 
ชี้แจงก่อนเข้าทอล์ก เมื่อกี้เห็นน้อง Jitsupa_milk คอมเม้นว่าจบแบบไปต่อในเล่ม งั้นขอตอบคอมเม้นนี้และบอกทุกคนที่อ่านมาถึงตรงนี้เลยน้า

ตอนจบของตอนนี้เป็นตอนจบจริงๆของเรื่องนี้ ไม่มีพาร์ทต่อหลังจากนี้ เป็นตอนจบที่ซอลวางไว้ตั้งแต่ต้นเหมือนหนังเรื่องหนึ่งที่อยากให้ตอนจบเป็นจุดเริ่มต้นของหลายๆคนหงะ 

ส่วนของสเปเชี่ยลเป็นเรื่องต่อจากปิดเทอมสองที่น้องพีชกำลังขึ้นปีสอง แต่ตอนจบน้องพีชอยู่ปีสามแล้ว (งงไหมอ่า?) ช่วงเวลามันไม่ต่อกันค่ะ ^ ^ ดังนั้นคนที่ไม่ได้ซื้อรวมเล่มไม่ต้องกังวลใจน้าว่าจะมีต่อจากตอนจบ เพราะไม่มี 555555555 นี่เป็นตอนจบจริงๆค่ะ ไม่มีเหตุการณ์ต่อจากนี้ เพราะนี่เป็นจุดจบของ #ฟิคโมพีช จริงๆ :)

 

 

 

Talk: เหร้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย จบแล้ววววววว! ฮูเร่!!! #เซิ้งเขมรไทรโยค ร้องไห้แพร่บได้ไหม T__________T ดีใจที่เข็นเรื่องนี้มาจนจบถึงแม้จะฝ่าฝันอุปสรรคและความท้อแท้มามากมาย ขอบคุณจริงๆเพราะทุกอย่างมันมาถึงจุดนี้ได้เพราะพวกเธอที่ยังอยู่กับเราจนวันนี้จริงๆนะ ไม่มีพวกเธอจนบัดนี้เรื่องนี้ก็ยังไม่จบหรอกเชื่อเราสิ!

 

ขอบคุณทุกคอมเม้น

ขอบคุณทุกคำวิจารณ์

ขอบคุณทุกคำทวงถาม

ขอบคุณสิ่งดีงามที่มอบให้กัน

 

ขอบคุณมากค่ะ

สุดท้ายนี้ ฝากฝัง #ฟิคพลับปาย ในอ้อมอกทุกคนด้วย เข้าไปติดตามปูเสื่อรอได้ที่ลิงก์ด้านล่างนะแจ้ะ

http://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=1251788


น้องปายจะมาเขย่าใจทุกๆคนเร็วๆนี้แน่นอน

 
ปล. ตอนสุดท้ายแล้ว คอมเม้นให้ชื่นใจหน่อย นักอ่านเงาทั้งหลายตอนสุดท้ายหละน้าเม้นให้หน่อยนะคะ :)

 

รัก

 

a solphase



 
 
 
 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,209 ความคิดเห็น

  1. #3183 Post-It-Conan (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 20:50
    โมแกทิ้งน้องได้ไง
    #พีชชี่เวอร์ชั่นเฮดว๊าก!
    #3,183
    0
  2. #3089 chompu_y (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 00:25
    จบแล้ว?
    #3,089
    0
  3. #3067 arenajangg (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 13:24
    พี่โม~~~~ ชอบเรื่องนีมากเลย
    #3,067
    0
  4. #3049 sarochinee2 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 10:13
    พี่โมไปไหนนนน
    #3,049
    0
  5. #2979 Monster-A (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 02:15
    กลับมาอ่านอีกรอบเพราะคิดถึงโมพีชเลยจริงๆ????
    #2,979
    0
  6. #2951 inffg (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 20:29
    พี่โมไปไหนนน;___;
    #2,951
    0
  7. #2922 Tamama Jikgy Wannaporn (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 15 เมษายน 2559 / 12:23
    โอ้ยฮืออออออ ยอมใจพี่โม ไม่ว่าจะอ่านกี่รอบๆก็ยังชอบเรื่องนี้ ชอบทุกๆคนในเรื่องนี้ ฮือออ แพ้พี่โมสุด
    #2,922
    0
  8. #2902 braben (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 มกราคม 2559 / 17:37
    ห้ะ! งง
    #2,902
    0
  9. #2886 M2233 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2558 / 16:43
    สนุกกกก ~
    #2,886
    0
  10. #2842 beemauto1118 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2558 / 16:43
    จบแบบงงนะ สรุปคือคบหรือแยกทางกันอ่ะคะ???
    #2,842
    1
    • #2842-1 a solphase(จากตอนที่ 28)
      26 ตุลาคม 2558 / 22:48
      มีบทส่งท้ายน้าเตงงง ; w ;)/
      #2842-1
  11. #2821 janeicelet (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2558 / 12:45
    จบห้วนไปหน่อย เหอะๆ
    #2,821
    0
  12. #2780 Orathai Phongphrai (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2558 / 02:51
    อ่านรวดเดียวจนจบ ชอบมากๆเลยค่ะ
    #2,780
    0
  13. #2727 science (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 17:15
    ทำเป็นซีรี่ย์เถอะ ชอบมากๆ
    #2,727
    0
  14. #2626 KiHaE*129 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 กันยายน 2558 / 02:26
    ถ้าพี่ว๊ากจะน่ารักแบบนี้
    ยอมเลยค่ะ
    ทำไมพี่โมต้องไปเมกาอ่ะ
    #2,626
    0
  15. #2520 ChaneePreme (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2558 / 22:42
    น้องพีชสายโหดดด
    #2,520
    0
  16. วันที่ 21 มิถุนายน 2558 / 23:33
    ง่อวววววววววว พี่ว๊ากน่ารักแบบนี้น้องจะกลัวมั้ยคะเนี่ยยยยยยยย 5555555
    #2,448
    0
  17. #2319 VampireVillain (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2558 / 03:38
    ไรท์ใจร้าย ใจร้ายจริงๆ ทำไมทำงี้อ่ะ ร้องไห้แล้วเนี่ย ทำไมถึงโมไปเมกา แล้วพีชล่ะ? ทำไมทำงี้!? แต่ยังไงก็ต้องขอบคุณไรท์มากที่ลงให้จนจบ
    #2,319
    0
  18. #2167 ReJane Zee (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 17 เมษายน 2558 / 18:40
    คือดีงามอะ พีชเป็นเฮ้ดว้ากใช่ป้ะเนี่ย แต่พี่โมวววววว์ของเค้าอ้า งือออ ทิ้งพีชไปเมกาเฉยเลย ค้างนะเนี่ย เอาจริงๆเราอยากได้เหตุผลว่าโมไปเมกาทำไม-3- 555555555555555
    #2,167
    0
  19. #2098 รัตติกาลอันตราย (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 เมษายน 2558 / 21:02
    อยากให้ทำเป็นซีรี่ย์มากๆอ่ะ(ก.ไก่สามพันล้านตัว)
    #2,098
    0
  20. #2083 Dairy-nana (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 มีนาคม 2558 / 01:50
    ฮรืออออออ รักโมพีช แต่มันค้างนะเค๊อะ! พี่โมไปหนายยย ใจหายอ่ะ ผ่านไปเร็วมั่กๆ ขอบคุณซอลเฟสนะคะ ที่แต่งนิยายดีๆมาให้อ่าน ระนะคะ <3
    #2,083
    0
  21. #2061 MeEu (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 มีนาคม 2558 / 21:47
    จบบบแล้วอ่อไรท์
    #ทำไมหนู ค้างงง จังงง
    เหตุไฉนนนนนง่า หนูยังไม่ได้ nc เลยยน่ะ
    55555
    #2,061
    0
  22. #2038 ony.pp (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2558 / 18:20
    รักโมพีชชชชชชชชชชชชชชชชชชชชชชชชชชชชชช
    #2,038
    0
  23. #1979 MickyEeyor (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 มกราคม 2558 / 05:53
    เอาจริงๆนะ ผิดคาดที่ไม่มีเอ็นซี(?) //โดนตรบ อรั้ยยยยย แบบ.. ละมุนละไม อารมณืพีชคงแบบพี่มากขาาาา 5555
    #1,979
    0
  24. #1900 OseHK (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2557 / 22:36
    คิดถึงพี่โมมมมมมมมมมมม T_____T
    #1,900
    0
  25. #1849 Eyechanhaha (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2557 / 13:02
    ตอนจบพระเอกนี่ตัวปลากรอบช้ะ? 555 สนุกค่าาา
    #1,849
    0