DOGMATIC LOVE (Yaoi) | รับน้องป่วนๆกับก๊วนวิศวะ

ตอนที่ 27 : Ch 24.5 ถอดไทด์ใส่ชอป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,137
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 66 ครั้ง
    12 เม.ย. 58



 

24.5

“ถอดไทด์ ใส่ชอป”

 

 

 

หลังจากที่บายศรีสู่ขวัญเสร็จก็เกือบจะสองทุ่มครึ่งซึ่งพวกเราได้ฤกษ์ไปกินอาหารมื้อค่ำกัน พวกพี่จาวถูกอาจารย์บ่นหน่อยๆที่กิจกรรมเริ่มช้าไปทำให้น้องๆต้องกินข้าวกันเลยเวลาพอสมควร หลังจากนั้นพวกผมก็ไม่เจอพี่ปีสามกับพี่ปีที่สี่อีก หน้างานพี่ปีสองเป็นคนดูแลไม่ว่าจะเป็นกิจกรรมบนเวที การร่วมสนุกเล่นเกมส์เรียกน้ำย่อย

 

ด้วยความที่มื้ออาหารค่ำเป็นแบบซีฟู๊ดบุพเฟ่ห์ ผมเลยค่อนข้างเปรมด้วยความที่ชอบอาหารทะเลไม่น้อย แถมรีสอร์ทนี้ยังดีตรงที่มีพนักงานมาปิ้งกุ้งตัวโตๆให้แบบไม่ต้องให้ทำเองกันเลยทีเดียว

 

น้องกุ้งจ๋า มาให้พี่พีชเชยชมดีๆเถอะ!

 

“อ้าวๆ ไอ้สัส กุ้งนะไม่ใช่พี่โม ไม่ต้องมองตาเยิ้มขนาดนั้นมึง”เสียงแทรกขึ้นมาระหว่างที่หัวใจของผมกำลังดื่มดำกับการคีบกุ้งตัวโตใส่จานของตัวเองอย่างเปี่ยมสุข และพอเงยหน้ามองเจ้าของเสียงความทุกข์ก็เข้ามาเยือนเลย

 

ไอ้โช ไอ้มารความสุข ไอ้เลววววววววว มึงขัดความความสุขของกูกับน้องกุ้ง เกลียดด!

 

“เกี่ยวไรกับพี่โมวะ?”ผมหันไปกระชากเสียงหงุดหงิดถามมันพร้อมกับพยายามสร้างฟีชชิ่งแฮปปี้กับน้องกุ้งใหม่อีกครั้ง

 

“ง่อววววว มีเสียงคงเสียงแข็ง จริงจังเกินงามอีกแล้วค่ะน้องพีช พี่โชชักเป็นห่วงน้องพีชของพี่โชจังเลย”ไอ้โชยังไม่เลิกพยายามครับ ก่อกวนไม่พอยังมาแย่งคีบน้องกุ้งในถาดไปอีก

 

อื้อหื้อ ถ้าจะตามก่อกวนขนาดนี้ วัดเท้ากับกูที่หาดด้านหน้าเลยดีกว่า!

 

“ไปไกลๆไป อย่ามาแย่งกุ้งกู!”ผมเอาตองคีบปัดมือไอ้โชพร้อมกับขวางถาดไว้ไม่ให้มันมาคีบ ก่อนที่ไอ้เพื่อนตัวดีจะหัวเราะแถมแอบด่าผมว่าอ่อนอีกต่างหาก

 

ฮรึกกกก ชอบกลั่นแกล้งกูกันจัง ฟ้องแม่! ฟ้องป๊า! ฟ้องเฮียพลับ!!! แง้!!!

 

“เออ พวกพี่เค้าหายไปไหนหมดไม่มากินข้าวกับพวกเราวะ?”ไอ้โชเปลี่ยนเรื่องเมื่อเห็นผมกำลังหน้างอคอหักเป็นปลาทู มันเดินไปคีบปลาหมึกปิ้งมาแทนแล้วมายืนตั้งคำถามใส่ผมเหมือนเดิม

 

“มึงถามกูแล้วกูจะไปถามใคร พูด!!” หมดฟีลกับน้องกุ้งแล้วครับ ตอนนี้กำลังพุ่งไปหาน้องหอยเชลล์ที่พี่เชฟเพิ่งคีบมาวางบนถาด น้ำมันเนยที่ใช้ประกอบการย่างให้หอยสุกและรสชาตดียังเดือดผุดๆชวนน้ำลายสอจริงๆ

 

หุ้ยยยย น้องหอยเชลล์ น่าหม่ำจังเลยค้าบบบ

 

แง่บ! ระหว่างที่กำลังมองเจ้าหอยเชลล์ชิ้นโตที่วางอยู่บนถาดด้วยสายตากระหายอยากก็ถูกรบกวนด้วยมือหนาของไอ้โชที่ไสหัวผมแรงๆจนแซ ดีนะที่ผมจับจานที่บรรจุน้องกุ้งตัวอวบไว้อย่างดี มีหกมีตกมีหล่น กูจะสาปแช่งให้ออดี้ลูกรักมีรอยคอยดู

 

“กวนตีนหวะ ขอให้พี่โมไม่รัก”

 

อื้อหื้อ....พูดจาได้น่าประเคนบาทาถวายปากมากครับ

เอ้ะ! แต่เดี๋ยว ผมจะแสดงอาการไม่ได้ว่าคิดอะไร ไอ้โชรู้ชีวิตผมต้องเปลี่ยนไปตลอดกาลแน่ๆ

 

“แล้ว?”

 

นี่ครับ...สกิลขั้นสูงของผมเอง การตีหน้านิ่งเฉยชากับคำพูดชวนหงุดหงิดใจนั่นเป็นหนทางสู่การเอาตัวรอดได้ดีที่สุดเชื่อพิชญ์พลเสะ

 

“ขอให้โดนเมินไปตลอดปิดเทอม”

 

สัสสสสสส! แช่งกูเพื่อ????

 

“พูดงี้อยากตาย?”

 

อีกครั้งที่ปากมันไปไวกว่าที่สมองจะได้หยุดคิด พอสักพักเริ่มประมวลได้ก็เห็นไอ้โชจุดรอยยิ้มร้ายบนใบหน้ามันเรียบร้อยแล้ว จุดนี้ผมอยากจะนั่งกุมขมับแล้วตีปากตัวเองรัวๆ

 

 

ฮืออออออ พิชญ์พลมึงพูดอะไรออกป๊ายยยยยยย!!

 

“หวายๆๆๆๆ น้องพีชกลัวพี่โมไม่รักจริงๆด้วยค่ะ จุดนี้พี่โชปริ่มจังเลยค่ะ”น้ำเสียงล้อเลียนพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ประดับบนใบหน้าหล่อร้ายของไอ้โชมันทำให้ผมรู้สึกอับอายมากกว่าที่เคยเป็นมาหลายร้อยเท่า

 

ไอ้ซั๊ซซซซซซ! สนุกมากใช่ไหมแกล้งกูได้เนี่ยยยยยยย!!!

 

“ปริ่มโพ่ง!!” ผมรีบตีหน้านิ่งพร้อมกับสวนเพื่อนกลับไป โง้ยยย สู้ไม่ไหวครับ ขอลี้ภัยกลับไปให้น้องกุ้งดามใจที่โต๊ะก่อนหละกัน!

 

 

ไอ้ฟายเรโช! ฝากไว้ก่อนเหอะ!!!

 

 

“ไอ้พีชเป็นอะไร หน้าเป็นตูด”ไอ้พอลถามขึ้นหลังจากที่ผมทิ้งตัวนั่งลงบนโต๊ะอาหารที่ตอนนี้ยังว่างเนื่องจากเพื่อนๆในกลุ่มออกไปตักอะไรมาทาน โดยมีไอ้พอลคนดีเสียเหลือเกินอาสาเฝ้าโต๊ะให้

 

“ไอ้โชแกล้งกู ฮือออออ เอาแต่ล้อกูกับพี่โมอยู่ได้แม่งงงง!”ผมบ่นออกมาเสียงไม่เบานักพร้อมกับยกน้องกุ้งขึ้นมาหักคอ

 

แอร้ยยยย หักแรงไปหน่อยของโทษนะจ้ะน้องกุ้งจ๋า

 

“เอ้า! ปกติป่าววะ? ทุกทีมันก็แกล้งมึงแบบนี้?”ไอ้พอลพูดต่อก่อนจะทำหน้างงที่ผมทำหน้าเหมือนคนไม่พอใจแบบจะร้องไห้แหล่ไม่ร้องไห้แหล่

 

“เออ ปกติ ปกติหมดอ่ะ มีแต่กูไม่ปกติเนี่ยแหละ!”เริ่มเบะปากครับ ไม่ได้ดั่งใจต้องแสดงความไม่พอใจออกมา มันเป็นพิชญ์พลสไตล์

 

“ยังไง? ไม่ปกติยังไง?”เสียงไอ้พอลเริ่มไม่ออกแนวล้อเล่นแล้วครับ มันมองมาทางผมพร้อมกับขมวดคิ้วแน่น และผมเองก็รู้สึกไม่ล้อเล่นเหมือนกัน เพราะนับวันความรู้สึกในใจมันก็ชัดเจนขึ้นทุกที

 

“ใจกู....”

 

“ห้ะ?”

 

“มึง....”

 

“เชี่ยไรไอ้พีช? พูดดีๆดิ”

 

“กู...”

 

“กู?”

 

“เออๆๆๆ ไอ้เชี่ย! ใจกูเนี่ยที่ไม่ปกติ อย่าให้กูย้ำดิวะ!”ผมร้องครางฮือออกมาหลังจากที่หลุดสารภาพความในใจออกมา เอามือปิดหน้าแบบอยากซ่อนความขวยเขินที่เกิดขึ้นเมื่อรู้ตัวว่าตัวเองรู้สึกอย่างไร และไม่ได้สนใจเลยว่าไอ้พอลจะมีท่าทีแบบไหน เพราะหลังจากนั้นมันก็ยกมือขึ้นลูบหัวผมเบาๆแล้วพูดอะไรออกมา

 

“ค่อยๆคิดมึง สับสนกูเข้าใจ....เพราะกูก็เคย”

 

 

ฮืออออออออออออออออออออออ....

เอาไงดีกับชีวิตดีวะกูวววววววว

 

 

 

 

CUT 25%

 


 


เกมส์บนเวที่ยังคงสร้างสีสันไม่ให้บบรยากาศอาหารค่ำดูเงียบเหงาจนเกินไปจนกระทั่งพวกเราทานทุกอย่างเกือบจะอิ่มกันหมดแล้ว โดยเฉพาะโต๊ะผมที่ตอนนี้มีแต่แกล้งกันแซวกันเสียงดังโบ้งเบ้งไปหมด แต่เพียงพี่อั้นกระแอ้มไอใส่ไมค์ก็เรียกให้ทุกคนในห้องอาหารแห่งนี้เงียบลงและสนใจฟังที่พี่แกจะพูด

 

“เอาหละครับหลังจากที่ปล่ยอให้น้องๆได้เต็มอิ่มกับกุ้งหอยปูปลาเต็มที่แล้ว ตอนนี้ บนเวทีแห่งนี้ก็ดำเนินมาถึงจุดที่เรียกว่าไคล์แมคแล้ว”พี่อั้มพูดพร้อมรอยยิ้มสดใสที่ขับใบหน้าของเจ้าตัวให้ดูดีไปมากกว่าเก่า “จากตลอดหนึ่งเทอมที่ผ่านมาของน้องๆปีหนึ่งพี่เชื่อว่าทุกคนคงรึ้กเครียดไม่น้อยเลยใช่ไหมครับ” พี่อั้นโยนคำถามมาครับ แต่เด็กปีหนึ่งพากันเงียบกริบไม่ค่อยกล้าตอบคำถามนี้กันสักเท่าไหร่ยกเว้นโต๊ะที่คึกคะนองกันยิ่งกว่าซดม้ากระทืบโลงมาเสียอีก

 

เมาดิบ เมาแป็ปซี่ เมาน้ำอัดลมกันแบบไม่ได้สนใจเลยว่าอนาคตตัวเองเป็นยังไง แถมโต๊ะนี้ยังรวมตัวจี๊ดของภาคไว้ครบครัน แสบสันทั้งนั้นที่นั่งรวมกันอยู่ตรงนี้ โดยเฉพาะไอ้เป็นหนึ่งที่ตอนนี้หัวเราะเอิกอากราวกับคนบ้าแถมแหกปากตอบพี่เค้าไปแบบเสียงดังฟังชัดลูกผู้ชายตัวจริงกระทิงแดงมาก

 

 

“ช่ายยยยยยยยย!!

 

 

เลิศศศศศศศศศ สามสี่รัวไว้อาลัยให้กับคุณเป็นหนึ่งที่ตอนนี้เป็นเป้าสายตาในงานเรียบร้อยแล้วครัช อื้อหืออออออออ เท่จริง  อื้อหื้ออออมาดแมน

 

อ้าว ผิดเพลง โทษทีครัช

 

“ขอบคุณน้องเป็นหนึ่งมากนะครับที่ช่วยตอบพี่ แหมคิดว่าจะแป้กเสียแล้ว เจ๋งๆๆ”พี่อั้นพูดไมค์ตอบกลับกู้สถานการณ์พร้อมกับยกนิ้วโป้งให้ไอ้เป็นหนึ่งส่วนมันก็ยกนิ้วโป้งกลับ

 

“ไม่เป็นไรพี่ผมหล่อและใจดี”

 

“ถุ้ย!!!

 

และนั่นแหละครับสามัคคีชุมนุมร่วมถุยใส่ไอ้เป็นหนึ่งหลังจากที่มันยอตัวเอง เลยเรียกเสียงหัวเราะครื้นไปทั่งห้องอาหารแทน

 

ดีครับดี ช่วยกันทำมาหากินแก้ไขสถานการณ์ครับ เผื่อพี่ปีสามสี่ซุ่มอยู่แถวนี้ได้ยินว่าพวกผมเปรี้ยวอ้อนวัดเท้าโดนสั่งจับทำซีรี่ย์ตอนนี้บอกเลยว่ามีแต่ขย้อนของที่กินไปออกมาแน่นอนครับ

 

“เอาหละมาต่อจากที่พี่เกริ่นไว้จากเมื่อครู่นะครับ เนื่องจากหนึ่งเทอมที่ผ่านมาน้องๆได้ผ่านความยากลำบากมาค่อนข้างมาก และพี่เชื่อว่ามีคนไม่กี่คนหรอกที่ทำให้น้องรู้สึกเครียดและกดดันเวลาเจอพวกเขา”

โหยยยยยยยยยยยยยยยย

ท้าทายอำนาจสัสสสสสสส ไอ้พี่อั้นมึงพูดนี้จะปฏิวัติอะไรป่าววะ??????

ให้พวกกูลุกขึ้นชูสามนิ้วแสดงตนเหมือนในแฮงเกอร์เกมส์ไหมครับ พูด!!!

 

 

“ไอ้สัสพี่อั้นเปรี้ยวหวะ พูดแบบนี้โดนพี่จาวสั่งซ่อมบนเวทีกูไม่รู้ไม่ชี้นะเว้ย”ไอ้โชพูดขึ้นพร้อมกับยกขาปูมาทุบเพื่อแกะเนื้อกิน แหมะ...ยังจะกินได้อีกนะมึง

 

“พี่เองก็พอเข้าใจนะครับ เพราะพี่เคยผ่านมาก่อนและวันนี้พี่อยากจะให้น้องๆลืมภาพเหล่านั้นไปให้หมด เพราะพวกเขาจะกลับมาในลุคใหม่และทำให้น้องๆมีแต่รอยยิ้มและเสียงหัวเราะ”

 

อื้อหื้อ...... พี่โมจะเป็นเด๋อ ดอกสะเดาหรอครับ? ออกมาทำให้กูหัวเราะเนี่ย???

 

“พี่พูดมาขนาดนี้แล้ว น้องๆทุกคนอาจจะเริ่มสงสัยกันแล้วใช่ไหมครับว่าวันนี้พวกพี่ว้ากจะออกมาทำอะไรให้พวกเราดูกัน ดังนั้นอย่ารอช้า ไปพบกับพี่ว้ากปีสามของเรากันเลยครับ!!” ทันทีที่พี่อั้นพูดจบเสียงซาวด์ดนตรีก็ขึ้นเป็นจังหวะโซโล่กีต้าร์ ที่ใครๆที่ฟังแว๊บเดียวก็รู้ว่าเพียงนี้เป็นเพลงอะไร

 

และทันทีที่คนแรกเดินเข้ามาก็เรียกเสียงฮือฮาได้ไม่น้อย รวมไปถึงผมเองที่มองภาพตรงหน้าด้วยแววตาพราวระยับ พี่ก้องเดินออกมาด้วยท่าทีค่อนข้างประหม่าแต่ก็ไม่ลืมท่าเต้นที่ซักซ้อมกันมา ตามด้วยพี่ต้นที่เจ้าตัวดูเอาฮาไม่น้อย ตามด้วยความสุดท้ายที่เรียกเสียงโห่ร้องได้ดีที่สุดเอาแบบที่น้องทุกคนนั่งแทบไม่ติดเก้าอี้

 

 

ไอ้เชี่ย!!!!!!!

อื้อหื้ออออออออออ....ถ้าพี่โมจะมาแบบนี้ น้องพีชจะไม่ทนนะครับ!!!!

 

ขอหัวเราะลั่นยาวๆให้เป็นรางวัลตอบแทนกับที่พี่แกลงทุนคืนความสุขให้รุ่นน้องอย่างเราสักหน่อยหละกัน!!

 

 

“วี้ดวิ้วววว คนบนเวทีสวยจังเลยครับ!!!”ไอ้เติร์กส่งเสียงแซวใส่พี่ว้ากทั้งสามคนที่ตอนนี้กำลังยืนเต้นเพลงขอใจแลกเบอร์โทรกันแบบอายๆ

 

โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย จุกไปหมดแล้วครับ ผมนี่ถึงกับนั่งกุมท้องขำน้ำตาเล็ดอยู่ที่โต๊ะ

หน้าพี่โมนี่ฮามาก จัดเต็มสุดๆ ไหนจะขนตาปลอมที่ปลายหางเป็นขนนกอีก เอาเส่! หญิงลีก็หญิงลีเสะ เจอหญิงโมเข้าไปมีเงิบกันไปข้างนะคุ๊ณณณณณณ

 

 

“วู้วๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ”ไอ้โชผิวปากสร้างบรรยากาศให้ดูสนุกสนานกันขึ้นไปอีก จนกระทั่งท่อนสุดท้ายที่พวกเราช่วยกันปรบมือและร้องตามเนื้อเพลง ชมการแสดงที่พี่ๆทั้งสามคนลงทุนทำขนาดนี้เพื่อให้พวกเราได้สนุกกัน

 

และปิดด้วยเสียงปรบมือดังก้องไปทั่วห้องอาหาร และผมเองที่ยังหัวเราะไม่หยุดจนสัมผัสได้ว่ามีอะไรบางอย่างกำลังจ้องมองอยู่ พอหันไปตามความรู้สึกก็สบสายตาเข้ากับพี่โมที่ยืนมองมาอยู่ด้วยรอยยิ้มกว้างแบบเห็นฟัยสามสิบสองซี่ครบถ้วน

 

แหวะ...ไม่เห็นจะหล่อเลย....

มั้ง...

 

ด้วยจริตที่มีครับ พอจบการแสดงก็วางมาดต่อทันทีแบบไม่มีทางลืมว่าเคืองพี่มันกับคดีที่ก่อไว้อยู่

หึ! นี่ลูกใคร? นี่น้องใคร? ให้มันรู้ซะมั่งนะครับ มาทำเล่นๆกับผม ผมไม่ยอมนะพูดเลย!

 

 

“หน้าเป็นตูดเลยไอ้พีช ปวดขี้อ๋อวะ”ไอ้เบลทักขึ้นก่อนที่จะเอื้อมมือมาดึงแก้มผมเบาๆ ผมปัดมือมันออกก่อนจะหันไปแยกเขี้ยวใส่

 

พูดถึงขี้ ขี้ก็มา ว่าแล้วไปจัดสักหน่อยก็น่าจะดี

 

“เออ ปวด ปวดมากเดี๋ยวกูมา ไปขี้แป้บ!”ผมลุกออกจากโต๊ะก่อนจะถูกไอ้พอลดึงข้อมือไว้จนต้องกลับไปสนใจมัน

 

“ให้กูไปเป็นเพื่อนป่าว?”

 

โอ้โห...ภาพผมสมัยอนุบาลที่ต้องจูงมือเพื่อนไปห้องน้ำลอยมาเลยครับ! อายุเท่าไหร่แล้ววะ! ผู้ชายแมนๆที่ไหนเอาเพื่อนไปเข้าห้องน้ำด้วยตอบ!!!

 

“ไม่อ่ะมึง กูไปได้ เดี๋ยวมา”ผมขืนมือออกก่อนจะมุ่งตรงสู่ห้องน้ำอย่างที่ใจต้องการเสียที

 

อาจจะเพราะรีบไปหน่อย ผมเลยไม่ได้สังเกตุว่าในห้องน้ำมีใครบ้าง อยู่โซนไหน มีใครตามมารึเปล่า รู้อย่างเดียวว่าซึนามิกำลังโหมพัดกระหน่ำหลังจากส่งสัญญาณเตือนเป็นอาฟเตอร์ชอคเป็นระยะๆ ให้ขนลุกซู่ซ่าไปหมด

 

โอ้ยยยยยย เพราะน้ำจิ้มซีฟู๊ดแน่ๆเลยเว้ย!

 

 

ฮือออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออ

คืนนี้พีชไม่อยากนอนในห้องน้ำนะแม่!!

 

 

 

 

CUT 50%


 







เป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกว่าการเข้าห้องน้ำครั้งนี้มันช่างดูวังเวงเสียเหลือเกิน ไอ้ไฟเจ้ากรรมมันดันติดๆดับชวนให้ขนหัวลุก นี่มันรีสอร์ทในตำนานที่เขาชอบเอามาเล่าในเวปไซต์พันทิปป่าววะครับ ทำไมทำกับพิชญ์พลอย่างนี้เล่า!!

 

ว่าแล้วรีบทำกิจให้เสร็จแล้วกลับไปตั้งหลักที่ห้องอาหารเหมือนเดิมดีกว่า

 

ผมเดินมองซ้ายมองขวาไปตลอดทางจากห้องน้ำไปที่ห้องอาหาร โดยมีเสียงเพลงดังขึ้นและเสียงเฮฮาพอสร้างความอุ่นใจได้ไม่น้อย พยายามไม่เป็นเด็กมีจินตนาการต่างๆในหัวมากเกินไปแล้วซอยเท้าให้เร็วขึ้นกว่าเดิม แต่ไอ้กล้ามเนื้อขากลับไม่ค่อยเป็นใจเท่าไหร่ อาจจะเป็นเพราะอ่อนล้าจากการทำซีรี่ย์เมื่อตอนกลางวัน

 

ใจนี่เต้นไม่เป็นส่ำตลอดทางเดินจนเห็นประตูทางเข้าห้องอาหารรำไร เหมือนแสงสว่างที่ฉายวาบเข้ามาในกรอบสายตาก่อนจะ

 

วูบ.....

 

“เฮ้ย!!!!!

 

ผมร้องลั่นหลังจากถูกมือที่มองไม่เห็นมาทาบสายตาของตัวเองพร้อมกับแรงลากจูงให้เดินตามเจ้าตัวไป โว้ยยยยยยยยยยยยยย ใครวะ!!!

 

“เฮ้ยยยยย ปล่อยยยยยยยยกู!”ผมร้องลั่นพร้อมกับดิ้นเพื่อหาทางเอาตัวรอด แทนที่จะหลุดไอ้คนที่ลากจูงผมมันดันออกแรงกักตัวผมแน่นกว่าเดิมแถมหวเราะกวนประสาทอีกต่างหาก

 

โอ้ยยยยยยยยยยยยย พ่อจ๋า แม่จ๋าช่วยพีชด้วยยยยยยยยย!

ไอ้ซั๊ซซซซซมึงเป็นใครวะ!!! แน่จริงปล่อยกูแล้ววัดกันตัวต่อตัวดิ๊!!! แง้!!!!!

 

“อย่าดิ้นมากได้ไหมคุณ ผมเหนื่อย!”หลังจากที่ผมดีดดิ้นยิ่งกว่าม้ากระทืบโลงเสียงทุ้มห็ดังขึ้นข้างหูแบบที่พอได้ยินเสียงก็รู้ทันทีว่าใคร

 

แหมะ...ถ้าผมจำไม่ได้ก็ความจำเสื่อมแล้วครับ เพราะได้ยินเสียงว้ากๆๆไปเมื่อตอนเที่ยงนี่เอง

 

“พี่โม!”ผมร้องลั่นพร้อมกับออกแรงเฮือกสุดท้ายที่เค้นออกมาผลักไอ้เจ้าของเสียงกวนประสาทนั่นออกห่างไปจากกาย ก่อนจะเซถอยหลังไปเล็กน้อยเนื่องจากสายตายังไม่ปรับสภาพกับบรรยากาศแล้วปั้นหน้าใส่คนที่ยืนยิ้มแป้นอยู่ตรงหน้าทันทีที่ตั้งตัวได้

 

แม่ งงงงง ยังมีหน้ามายิ้มใส่อีก ใส่ชุดหญิงลีแล้วยังมีหน้ามายืนยิ้มใส่แบบนี้ต้องการอะไรวะ????

 

“ไม่ยิ้มตอบผมหน่อยหรอ?”

 

“เพื่อ?”

เน่...เป็นไงหละเจอพิชญ์พลเวอร์ชั่นนี้เข้าไป เป็นงายยยยยยยยย

 

“อยากเห็นนี่นา คุณยิ้มแล้วน่ารักดีออก”พี่โมยืนกอดอกก่อนจะยืนพิงเสามองผมพร้อมกับรอยยิ้มมุมปาก ชวนให้รู้สึกหงุดหงิดนิดๆ

 

“น่ารักอะไรพี่พูดดีๆ”

 

“คุณหงุดหงิดเรื่องอะไรกัน ผมเห็นคุณหน้าบึ้งใส่ผมตลอดเลย”

 

โอ้โห...ถามมาแบบนี้ไม่รู้ตัวเองเลยรึไงวะ??? แหม...คุณโมกุลลลล ผมอยากว้ากใส่คุณเสียเหลือเกินว่าทำอะไรไว้กับผมบ้างครับ!

 

“โอ๊ะ...หรือเป็นเพราะเรื่องวันนี้?”

 

“เฮ๊อะ!

 

ผมร้องเฮอะเสียงดังอย่างไม่สบอารมณ์แทนที่ไอ้พี่โมจะสำนึกไม่มีครับ แถมยังยิ้มน่าระรื่นน่าฟาดมือใส่เสียที

อย่ามายิ้มนะเว้ยยยย!!

 

“คุณก็รู้ว่ามันเป็นหน้าที่นี่นา ผมหนะไม่อยากจะใจดำกับคุณหรอก เห็นแบบนี้คุณไม่รู้หรอกว่าผมรู้สึกยังไง”

 

“อะไร?”

 

ยังไม่เลิกครับ ถึงแม้สภาพพี่โมในคราบหญิงลีมันชวนขำมากก็ตาม แต่ผมยังไม่เลิกเคือง

 

“คุณไม่รู้ไง?”

 

โว้วววๆๆๆๆ อย่ามาทำส่งสายตาเจ้าชู้ใส่นะเว้ย...ไม่หวั่นไหวนะเว้ยบอกเลย!

ฮือออออออออออออออออ ไอ้โช ไอ้เติร์กไปไหนวะ มาลากกูออกไปจากตรงนี้ที พี่โมเวอร์ชั่นนี้จะทำเก็กเคืองหลุดแล้วนะเว้ย!

 

“ร..รู้อะไรพี่ ตลกอ๋อ”

 

“หึ...คุณนี่ใจร้ายใส่ผมตลอดเลย”พี่โมพูดพร้อมกับก้าวเท้ามาหาผมเรื่อยๆ ผมเองก็ไม่เป็นเป้านิ่งให้พี่แกไล่ต้อนหรอกนะครับงานนี้ต้องถอยหนีเว้ย วิถีลูกผู้ชายแม้ไร้ทางสู้ก็ต้องตั้งหลักเพื่อหาเกมส์รุกต่อไป (วิถีอะไรของแก = =”)

 

“คุณก็รู้ แต่ชอบทำเป็นไม่รู้ตลอด”

 

“ชอบแกล้งเฉไฉไม่สนใจ แต่ก็แอบรั้งผมไว้ทุกที”

 

“ทำแบบนี้ไม่เรียกว่าใจร้าย แล้วต้องเรียกว่าอะไรกันครับ”

 

อะ อะ อะ ไอ้เชี่ยยยยยยยยยยยยยยยยย อย่าส่งสายตา ส่งน้ำเสียงใส่ผมแบบนั้นนะเว้ยยยยยยย!

แม่พีชเอานิ้วจิ้มลูกตาไอ้พี่โมจะติดคุกป่าววะ!!! ฮือออออออออออออ

 

หัวใจเต้นแรงทำปะแต่วอัลไล๊!!!

 

“พ..พี่พูดอะไรวะ ม..มั่วแล้ว!” ผมเลิ่กลั่กหาทางหนีทีไล่มองซ้ายมองขวาแต่ก็ไม่มีใครโผล่มาสักคน เออๆๆ การแสดงบนเวทีมันสนุกมากจนไม่อยากลุกมาเข้าห้องน้ำกันเลยรึไงวะ!!!

 

“มั่วอะไรครับ? ผมพูดตามที่คุณทำทั้งหมดกับตัวผมเนี่ย  อ้าว...จับตัวได้แล้ว J

 

แอร้ก! ไอ้กำแพงมึงโผล่มาไรตอนนี้ ฮือออออออออออออออออออ ทดลองเป็นอากาศแล้ววาปไปจากตรงนี้แพร่บได้ม้ายยยยย

 

“จับบ้าไรพี่?”ผมพยายามเบียดตัวเองติดกำแพงเพื่อสร้างระยะให้ห่างจากตัวพี่โมมากที่สุด ขณะที่เจ้าตัวยกแขนทั้งสองข้างกักกันผมเอาไว้ไม่ให้มีช่องทางหนีไปไหนได้อีก ใบหน้าหล่อที่ประดับแต่งเติมด้วยเครื่องประทินโฉมต่างๆนานาเริ่มยื่นหน้าเข้ามาใกล้

 

โอยยยยย อิขนตาขนนจะทิ่มหน้ากูแล้วครับพี่ เอาหน้าออกไปไกลไกล๊!!!

 

“ตกลงคุณจะเอาไงกับผมพูดมาตรงๆเลยดีกว่า”เสียงทุ้มเอ่ยถามขึ้นพร้อมกับยกยิ้มโขว์เขี้ยวสวย “ในเมื่อคุณเอาเกียร์ผมไปแล้วแสดงว่าคุณเอาใจผมไปด้วย ถ้าคุณไม่ให้ใจผมคืนมามันไม่แฟร์กับผมนะครับ”

 

“...ล..แล้ว..?”ผมเลิกคิ้วเงยหน้าสบตากับพี่โมที่ยังคงส่งสายตาเจ้าชู้ให้ ใบหน้ารู้สึกร้อนอย่างแปลกประหลาด แถมไอ้หัวใจนี่ก็เต้นแรงไม่หยุดเสียที

 

“ก็ไม่แล้วอะครับ ชอบก็บอกว่าชอบ ง่ายๆ แฟร์จะตาย”พี่แกยักไหล่แต่สายตาก็ยังไม่ละไปจากใบหน้าผม

 

“แล้วถ้าบอกว่าชอบแล้วยังไงต่ออะพี่”ตอนนี้เริ่มคิดว่าตัวเองสติไม่ดี อยากจะยกมือทุบตีตัวเองที่หลุดพูดอะไรออกไป และเหมือนคำพูดนั้นก็เหมือนไปกระตุ้นให้คนตรงหน้ามีประกายระยิบระยับในดวงตา

 

“ก็ไม่ไง ผมขอคุณเป็นแฟนไง ง่ายใช่ไหมหละ”

 

“เออ ก็ง่ายดี เฮ้ย!!! เดี๋ยวนะพี่ เมื่อกี้พูดอะไรนะ!”ผมร้องลั่นหลังจากเผลอพยักหน้าให้กับคำถามนั้นไปแล้ว หน้าซีดตาโตมองพี่โมที่กำลังยิ้มกว้างชวนใจสั่นแบบไม่สงสารใจกูเลยครับ! ยิ้มหาพระแสงอะไรนักหนาครับพี่!

 

“ลูกผู้ชายไม่กลืนน้ำลายตัวเองหรอกนะคุณพิชญ์พล ผมถือคำพูดแรกเป็นเด็ดขาดครับแฟน”

 

“เฮ้ยๆๆ อย่ามั่วดิ! แฟนเฟินอะไรวะ!!

 

“ไม่มั่วครับแฟน”

 

“อย่าพูดนะ!

 

“จะพูดครับแฟน”

 

“อ๊ากกกกกกกกกกกกก!!!

 

ผมยกมือปิดหูตัวเองพร้อมกับแหกปากเสียงดังแบบไม่อยากรับฟังอะไรอีก คือไม่ได้โมโหอะไรหรอกนะเว้ย แต่แบบว่าเขินฉิบที่พูดคนตรงหน้าเรียกผมด้วยสรรพนามแบบนั้น

 

ฮืออออออออออ

รู้สึกได้ว่าหน้ากำลังร้อนแบบระเบิดออกมาบู้มบู้มได้แล้วโว้ยยยยยย!!

 

 

“แฟนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน”พี่โมยังทำหน้าระรื่นแบบหญิงลีพูดคำนั่นต่อไป โอ้ยยยยยยย อยากหาอะไรอุดปากพี่มันจริงๆ

 

“น่ารัก”พี่มันว่าก่อนจะยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาลูบแก้มผมเบาๆ ผมทำตาเหลือกใส่พี่แกที่จู่ๆเปลี่ยนจากกวนประสาทกลายร่างเป็นผู้ชายละมุนแบบฉับพลัน ทำเอาตั้งสติรับบุคลิกแบบนี้ไม่ทัน แถมไอ้ใบหน้าที่กำลังเคลื่อนมาใกล้โดยที่ไม่ต้องถามใครก็รู้ว่าพี่โมมันจะทำอะไร ผมเองสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ สบสายตาคมที่ตอนนี้จ้องลึกเข้ามาในดวงตาของผม ผมเองก็เช่นกัน

 

 

และก่อนที่ริมฝีปากเราจะแตะกันผมกลับยกมือดันแผ่นอกของอีกฝ่ายไว้เสียก่อน

 

ไม่ได้เล่นตัวให้ดูยาก

 

แต่...

 

 

“ผมว่าพี่ไปเช็ดหน้าให้เรียบร้อยก่อนดีไหมครับ ผมไม่อยากจูบกับหญิงลีอะนะ”ผมพูดพร้อมยิ้มแหยๆส่งไปให้เรียกให้พี่โมถอยหลังกุมขมับอย่างคนถูกขัดซีน

 

“คุณพิชญ์พล!!!

 

 

อะร๊ายยยยยยยยยยยยยยยย พี่ไม่ดูหน้าพี่ตอนนี้รึไงวะ!! หญิงลีมาเต็มคราบแบบนี้เลยนะเว้ยยยยยยยยย ผมไม่ผิดนะอย่ามาโวยวาย!!!!

 

 

 

CUT 80%

 

 

 

หลังจากที่ผ่านช่วงที่เลวร้ายสุดกู่ จนไปถึงขำกันจนร้องไห้แบบที่กว่างานเลี้ยงจะเลิกราก็ปาไปเกือบเที่ยงคืน โชคดีที่พี่ๆที่มีเมตตาจิตปล่อยฟรีจนถึงสิบเอ็ดโมงเพื่อให้น้องๆ หรือพี่แกเองนั่นหละได้พอนอนตื่นสายโดยมีเงื่อนไขว่าห้องอาหารมันปิดสิบโมงตื่นมากินข้าวเช้าให้ทันก่อนห้องอาหารปิดเป็นพอ

 

ซึ่งผมบอกเลยว่าชิวมาก เพราะเมื่อคืนหลังจากที่ขับไล่ไสส่งไอ้พี่โมไปเปลี่ยนเสื้อผ้าล้างหน้าได้ผมก็ชิ่งหนีขึ้นห้องนอนครับ

แหม...ใครจะไปอยู่รอให้ไอ้พี่โมสภาพดีๆมาจู่โจมได้เป็นรอบที่สองหละ คราวนี้ไม่มีข้ออ้างลี้ภัยแน่นอน ทางทีดีรู้จักเอาตัวเองรอดเป็นยอดดีที่สุดตามทฤษฎีพิชญ์พล J

 

และด้วยความที่เป็นคนที่ไวต่อเสียงรบกวนอย่างดี เมื่อโทรศัพท์เริ่มสั่นและแผดเสียงลั่นบ่งบอกเวลาที่ผมตั้งปลุกไว้เลยตื่นขึ้นมาล้างหน้าตาไม่วายปลุกเพื่อนร่วมห้องอีกสองคนให้ตื่นไปชมบรรยากาศพระอาทิตย์ขึ้นที่ริมหาดชิวๆ

 

“โหววววว เจ๋งหวะ ไม่คิดเลยว่าจะมีโอกาสได้ทำแบบนี้กับเพื่อนนะเนี่ย”ไอ้เติร์กร้องขึ้นขณะที่พระอาทิตย์กำลังลอยตัวพ้นพื้นน้ำทะเลที่ตอนนี้ลดลงไปจนเห็นเนินทรายมากกว่าเมื่อวาน

 

“โธ่! อยากจะหัวเราะให้ฟันหัก ถ้ากูไม่ลากออกมาทั้งๆที่มึงจะไม่ล้างหน้าแปรงฟันจะได้ชมไหมครับพระอาทิตย์เนี่ย ด่ากูแล้วด่ากูอีกแล้วทำมาพูดดี”ผมเบ้ปากใส่มันก่อนที่จะเติร์กจะยิ้มกว้างเดินเข้ามาคว้าคอผมไปกอด

 

“โอ๋ๆ  น้องพีชคนดีของพี่เติร์กน่ารักที่สุดในโลกเลยค่ะ ถ้าไม่เสร็จยอมใจให้พี่โมไปก่อนพี่เติร์กรับรองว่าน้องพีชต้องเสร็จพี่เติร์กแน่ๆค่ะ”

 

“ยี๋...ไอ้เติร์กหอมแก้มกูทำเพื่อ???? แหวะ...ขนลุกสัด!!”ผมผลักหน้ามันออกครับหลังจากโดนมันฉวยโอกาสหอมแก้มไปฟอดใหญ่ ยกมือเช็ดแก้มแบบไม่เกรงใจผิวหน้าหละตอนนี้ น้ำลายแม่มติดแก้มป่าววะ อยากจิร้องฟ้องเฮียพลับว่าโดนเพื่อนแกล้งมาก ฮือออออออ

 

“แหมะ ทำท่าซะกูไม่เสียใจเลยสัส สะดิ้งเกิน”ไอ้เติร์กว่าแล้วพลักหัวผมเบาๆหนึ่งทีเรียกให้ไอ้เบลหัวเราะร่วนขึ้นมา

 

“เติร์กมึงก็ไม่เจียมตัวนะมึง ไม่ใช่เฮดว้ากแล้วไอ้พีชจะยอมมึงได้ไงวะ คิดดิคิด”

 

สัส...เบล

 

“เออ กูก็ลืมไป แบบนี้พี่เติร์กยอมใจค่ะ ไม่ไหวจะแข่ง พี่เค้าหล่อ พี่เค้ารวย พี่เค้าเก่ง แถมยังเท่แบบที่ปล้นหัวใจน้องพีชไปแบบนี้พี่เติร์กไม่รู้จะเอาอะไรไปสู้กับเค้าค่ะเพื่อนเบล”

 

สัส...เติร์ก

 

จุดนี้....

 

“ไม่ไหวแล้วโว้ยยยยยยยย!!!!!”ผมร้องลั่นพร้อมกับไล่เตะไอ้เพื่อนไม่รักดีทั้งสองคนที่วิ่งหนีไปทั่วหาดจนเหนื่อย นั่งหอบกันแบบคนหมดสภาพที่ริมหาดพอเริ่มแดดส่องก็เลยพากันไปอาบน้ำอาบท่าแต่งตัวใหม่แล้วลงมาที่ห้องอาหาร

 

ความโชคดีของคนที่ตื่นเช้ามาห้องอาหารกลุ่มแรกๆ คือการที่ได้ทานอาหารปรุงสุกใหม่ๆ และมามากพอให้เลือกสรรแบบที่ไม่ต้องอารมณ์เสียรอให้เขามาเติมอาหารให้ครับ อีกอย่างไม่มีคนแย่งตักไม่ต่อคิวกันนานๆอีกต่างหาก หลังจากที่นั่งกินจนอิ่มแล้วไอ้โชไอ้พอลถึงได้ฤกษ์กันเดินลงมาสภาพหน้าแบบไม่ไหวจะเคลียร์

 

พอคุยไปคุยมาถึงรู้ว่ามันไปต่อที่ห้องพี่จาวที่ทำตัวเป็นเจ้ามือไพ่จนถึงตีสาม แถมโดนเจ้ากินเรียบหมดตูดกันไปเป็นแถวๆ เจริญเถอะพวกมึง ไม่โดนพวกผมปลอบไม่พอครับ โดนพวกผมรุมด่าถึงความโง่ของพวกมันสองคนเป็นกำลังเสริมไปด้วย ซึ่งหลังจากที่ไอ้โชแอ๊บงอนได้ไม่นานพอท้องอิ่มก็ลากพวกเราทั้งหมดไปเก็บภาพเป็นที่ระลึกอีกหลายโหลให้อัพโหลดลงโซเชี่ยลสามเดือนก็คงไม่พอ

 

สุดท้ายก็ถึงเวลานัดครับ สิบเอ็ดโมงที่ห้องโถงประชุมในชุดนิสิตพร้อมกับกระเป๋าสัมภาระที่เอาไปวางไว้ที่ล็อบบี้รีสอร์ท เสียงเรียกจัดระเบียบแถวของพี่โมดังขึ้นอีกครั้งทำให้พวกเด็กปีหนึ่งอย่างเราเริ่มมีอาการจิตตกว่าเรื่องรับน้องมันจบแต่อารมณ์พี่แกไม่จบรึเปล่า แต่พอไม่ได้ยินเสียงนับเลขก็เป็นอันสบายใจไปได้ พี่แกแค่สั่งให้จัดระเบียบแถวเฉยๆ หลังจากนั้นพี่ก้องก็เริ่มออกมาเรียกแต่ละรหัสโดยเรียงจากน้อยไปมากให้เดินออกมาเข้าแถวตามที่พี่เค้าจัดไว้ กว่าจะถึงผมก็ลำดับท้ายๆอ่ะครับไม่ต้องคิดอะไรมาก

 

ไม่นานนักผมก็เห็นพี่ปีสองกำลังขนห่ออะไรสักอย่างที่เป็นสีเลือดหมูเข้ามามันถูกตั้งเอาไว้ประจำแถวและพี่ปีสามที่กำลังเข้าแถวตรงหน้าเราก็เช่นกันทุกคนถูกเรียงตามเลขรหัสอย่างเป็นระเบียบ ก่อนที่พี่จาวจะขึ้นไปพูดใส่ไมค์โครโฟนบนเวที

 

“สวัสดียามสายนะครับน้องๆปีหนึ่งทุกคน ผมพี่จาวปีสี่เอง หวังว่าเมื่อคืนทุกคนจะนอนหลับฝันดี และผมเองก็ฝันดีเงินเต็มกระเป๋า ขอบคุณสปอนเซอร์ใจดีของผมทุกคนนะครับ”พี่จาวว่าก่อนจะเรียกเสียงฮาได้ไม่น้อย แต่มีไม่กี่คนที่ส่งเสียงโห่ร้องออกมา และหนึ่งในนั้นคือคุณเรโช กับคุณพอลครับ ผู้เป็นหนึ่งในสปอนเซอร์กระเป๋าพี่จาวเค้า

 

“เอ้าๆๆ ไม่ต้องส่งเสียงสรรเสริญผมขนาดนั้นครับ แหม..ผมไปบังคับพวกคุณเสียที่ไหน ก็สมัครใจกันมาเอง ไม่รู้รึไงครับว่าการลงทุนมีความเสี่ยง ก่อนลงทุนต้องศึกษากันให้ดีก่อน”

 

อีกครั้งที่ห้องประชุมเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ และพี่จาวก็ยกมือให้สัญญาณพวกเราให้หยุดลง

 

“พอๆ ออกทะเลไปไกลแล้ววนเรือกลับมาครับ หลังจากที่เมื่อวานนี้น้องๆทุกคนได้พิสูจน์ตัวเอง และได้รับการยอมรับว่าเป็นส่วนหนึ่งของภาควิชาของเราเรียกร้อยแล้ว ณ ตอนนี้เราก็มีประเพณีที่สืบสานกันมานาน และที่จริงมันเป็นไฮไลท์หลักของการจัดงานครั้งนี้ก็ว่าได้ เราเรียกประเพณีว่า ถอดไทด์ใส่ชอป”พี่จาวพูดก่อนจะเว้นช่วงจังหวะกวาดสายตามองทุกคนที่อยู่ในห้อง

“อย่างที่รู้ๆกันว่าพอน้องๆขึ้นเทอมต่อไปจะต้องเรียนเรื่องการปฏิบัติการมากขึ้น เข้าแลปบ่อยขึ้น ซึ่งธรรมเนียมของเรานั้นทุกครั้งที่มีเรียนแลปต้องใส่เครื่องแต่งกายที่เราเรียกกันว่า เสื้อชอป เข้าเรียน ซึ่งวันนี้ก็ถึงแก่เวลาแล้วที่พี่ๆจะมอบสิ่งนั้นให้กับพวกน้องซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของภาคของเรา ดังนั้นผมขอให้พี่ปีสามที่เป็นพี่ประจำรหัสของพวกน้องปีหนึ่งมอบเสื้อชอปได้ครับ”พอสิ้นเสียงพี่จาวเสียงเพลงก็ดังคลอเบาๆ พร้อมกับภาพตรงหน้าที่พี่รหัสปีสองกำลังยื่นห่อเสื้อชอปสีแดงเลือดหมูให้กับพี่รหัสปีสาม

 

โดยที่พี่ปีสามเป็นคนที่ถอดไทด์ที่น้องปีหนึ่งสวมใส่อยู่ในกรณีที่เป็นน้องผู้ชายแล้วสวมเสื้อชอปนั้นให้พร้อมกับติดกระดุม ถ้าเป็นน้องผู้หญิงก็จะสวมให้เลยโดยไม่ต้องถอดอะไร แต่ดีตรงที่ผู้หญิงจะมีตุ้งติ้งอันใหม่ให้ซึ่งที่ห้อยจะเป็นรูปเกียร์และคอมพิวเตอร์ พิธีดำเนินไปอย่างเรียบง่าย มีผู้หญิงบางคนที่ดีใจและกอดพี่รหัสตัวเอง พี่รหัสบางคนที่มีน้องมากกว่าหนึ่งคนก็วนกลับมาแจกชอปต่อ และกว่าจะถึงผมก็รอเกือบจะรากงอก

 

ไม่รู้ว่าบุญมีหรือกรรมบังที่รหัสผมมันมาติดกับรหัสไอ้เติร์กพอดี รหัสอะไรนะ อสรพิษดุ๊กดิ๊กรึเปล่า? และไอ้เจ้าของรหัสนั้นก็เป็นสายพี่ก้องที่เป็นพี่ว้ากเหมือนกับสายของผม

 

“ไงคุณ”เสียงทุ้มเอ่ยทักขึ้นพร้อมรอยยิ้มกว้างๆแบบที่ผมมักจะแพ้ทางรอยยิ้มนี้เสมอ ผมทำเป็นไม่สนใจก่อนจะหันไปยิ้มให้พี่ดีพที่ยืนทำหน้าทะเล้นใส่ผมอยู่ มองออกไปด้านหลังเห็นเฮียแมทก็มองมาอยู่เช่นกัน

 

“ทักทำเป็นไม่ได้ยินแบบนี้ผมเสียใจนะครับ สงสัยต้องมีเคลียร์ยาว”พี่โมพูดก่อนจะเอื้อมมือมาจะปลดเนคไทที่ผมสวมใส่อยู่ สลับกับมองหน้าผมไปด้วย มันคงดีกว่านี้และผมสามารถทำหน้านิ่งเฉยได้มากกว่านี้ถ้าไม่ติดว่าพี่ก้องหันมาสนใจและส่งเสียงแซวออกมา

 

“อ้าวไอ้โม ใจเย็นๆมึง มืออย่าสั่นสัส คิดอะไรอยู่กูรู้”น้ำเสียงทะเล้นที่มาพร้อมกับเสียงหัวเราะของคนแซว ตามด้วยพี่อั้นและไอ้เติร์กนี่มันกระแทกเส้นเลือดบนใบหน้าให้สูบฉีดแปลกๆ แม้แต่พี่โมเองก็มีอาการไม่แพ้ผมเหมือนกัน

 

เฮ้ยยยยย อย่าเผยไต๋ดิวะ!!!

 

“ไอ้ก้องหุบปากมึง!!”พี่โมหันไปด่าเพื่อนสนิทด้านข้าง ซึ่งผมแอบนึกชื่นชมอยู่ในใจ

 

ดีครับดี อย่าไปยอมให้เขาข่มเราครับพี่โม จัดไปหนักๆครับ!!

 

“แหมๆ ทำเป็นหน้าแดงหูแดงนะครับ คิดเรื่องใต้ร่มผ้าระวังจะได้โคม่าเพราะโดนเฮียแมทฆาตกรรมนะมึ๊งงงงง!

 

“ไอ้สัส!”พี่โมหันไปด่าพี่ก้องหลังจากที่ถอดไทด์ผมออกไปเรียบร้อยแล้วก่อนจะหันไปรับเสื้อชอปจากพี่ดีพที่หัวเราะชอบใจกับการที่พี่รหัสของตัวเองโดนเพื่อนสนิทแซว ผมเองก็ตีหน้าไปถูกไม่รู้จะทำหน้าแบบไหนดีที่โดนแซวแบบนี้

 

โห่...บ้าบอ พี่โมออกจะคนดีไม่คิดแบบนั้นกับผมหรอกเอาจริงๆ

 

“อ้าวๆพี่ ติดกระดุมชอปแค่นี้ไมต้องมือสั่นเนี่ย คิดอะไรป่าวเนี่ย!”คราวนี้เป็นพี่ดีพครับ ผมก้มมองมือพี่โมที่กำลังติดกระดุมเสื้อชอปให้ผมอยู่ก่อนจะเห็นว่ามันกำลังสั่นจริงๆอย่างที่พี่ดีพมันว่า แล้วเงยหน้ามองร่างสูงตรงหน้าที่ตอนนี้หน้าแดงมากกว่าที่เคยเห็นครั้งไหน จนกระทั่งเจ้าตัวติดกระดุมให้ผมเสร็จนั่นแหละถึงเงยหน้ามองผม

 

“ก็นิดนึง”เจ้าตัวว่าพร้อมกับยกมือเกาท้ายทอยแก้เขิน ขณะที่ไอ้คนที่ยืนอยู่ในเหตุการณ์ร้องโห่ฮิ้วแห่ขันหมากเรียกให้คนรอบข้างสนใจไปมากกว่าเก่าส่วนผมที่ยืนมองหน้าพี่โมด้วยสายตาผิดคาดพร้อมกับยกมือทั้งสองข้างกอดไหล่ตัวเองเอาไว้แบบที่ป้องกันตัวเองด้วยสายตาระแวดระวัง

 

“ก็แฟนกันคิดบ้างนิดๆหน่อยเอง”พี่โมพูดเสียงเบาพร้อมกับกระแอ่มไอเพื่อแก้ความเขินอาย แต่ผมหรอครับ

 

 

ไอ้ฟายยยยยยยยยยยยยยยยย คิดบ้าคิดบออะไรวะ!!!!

ถามว่าพร้อมไหมพูด!!!!

 

 

ไม่เอาแล้วเว้ยยยยย พีชจะกลับเชียงใหม่ พีชจะกลับไปหาที่ปลอดภัยอยู่ พีชจะฟ้องเฮียพลับ!!!

เฮียค้าบบบบบบบบมารับพีชที!!!!

 

 

 

TBC



- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 











 
TALK: ฉากที่สปอยออกมาแล้วววววววววแว้วแว้วแว้ 55555555 อ่านคอมเม้นล้วรู้เลยว่ารีดเดอร์แค่ละคนคาดหวังอะไรอยู่ #หัวเราะเลขห้ายาวไปสามบรรทัด ที่จริงตอนนี้เป็นตอนคอมเมดี้หลังจากเครียดกันมาเสียนาน เหมือนตอนช่วงหลีดโจ๊กออกมาเริงร่าหน้าแสตนด์หลังจากหลีดคณะโชว์ท่าสวยๆไปแล้วงาย แหม..แต่ว่าไปพี่โมทะลึ่งนะเนี่ย 55555 เป็นยังไงอย่าลืมเม้นบอกกันนะคะ

เอาหละมาถึงตอนพิธีการ #อะไรของแก แหม..มาเริ่มพูดอะไรจริงจังวิชาการไม่เหมาะกับตอนนี้เลยย่ะ แต่เอาหละฟังเราหน่อยเด้อ
ตอนหน้าเป็นตอบจบอย่างสมบูรณ์แบบของ Dogmatic Love ฉบับพี่โมและน้องพีชแล้วนะก๊ะ #ปรบมือ เป็นนิยายเรื่องที่สองที่เเต่งจบซึ่งซอลปริ่มมากงะ TT #เช็ดน้ำตาแพร่บ เดี๋ยวเรื่องคำพูดซึ้งๆจะเอาไปพูดตอนหน้านะ เตรียมทิชชู่ด้วย! #เว่อร์

ที่จริงแล้วอยากให้ทุกคนรอตอนจบหน่อยนะคะ ซึ่งซอลจะลงวันที่ 15 / 11 / 57 ซึ่งเป็นวันปิดโอนปิดจองของซอล #ใครยังคิดจะจับจองพี่โมน้องพีชรีบนะเจ้าอีก16วันนะแจ้ะ เหตุผลที่จะลงวันนั้นคืออยากเคลียร์รูปเล่มส่งโรงพิมพ์ และอยากไปทำพวงกุญแจเกียร์ให้เสร็จค่ะ เอาให้มันเสร็จเป็นอย่างๆแล้วจิสบายใจ บวกกับตอนนี้จะสอบปลายภาคหละ มีรายงานกองเป็นดินพอกหางหมูเต็มเลอ ไหนจะต้องอ่านสือ ทำ IS จบอีกมากมายสารพัดบลาๆๆๆ แต่ช่าง เราจะฝ่าฝันมันไปด้วยกัน #เนอะ

เรื่องที่สอง อย่างที่ถามไปใน Facebook เรื่อง Dogmatic Love จะมีภาค 2 โดนคู่หลักจะไม่ใช่พี่โมน้องพีชแล้วซอลจะทำต่อไปนะคะ ซึ่งคู่มีอยู่ในใจหละ (ไม่ใช่คู่เฮียพลับและปายที่สปอยไปในเฟสนะครัส) ซึ่งคงทำเป็นเหมือนตอนสั้นๆของชายหนุ่มวิศวะที่เหลือ (ไปเดาเองว่าใครคู่ใคร ใครยังไงเอ๊ะยังไง เอ๊ะนั่นอะไร) 5555555 

เอาหละ อะไรเอ่ยทอล์กยาวกว่าเนื้อหานิยายที่ลง #เราเอง 5555555555 ไม่เวิ่นเว้อไปมากกว่านี้หละ ขอให้ทุกคนมีความสุขจากนิยายของซอลค่ะ :)


เยิฟ


a solphase
 




 


 

 

SP Thx

CRY .q



 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 66 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,209 ความคิดเห็น

  1. #3100 Gulrat1122 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 23:05
    พอลมันคิดต้องอ่านภาค2เชื่อดิ. อินนนนน555555555
    #3,100
    0
  2. #3066 bookbig_Pongsawet (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 13:00
    จากที่อ่านมาหลายตอนรู้สึกเหมือนพอลคิดไรกับพีชป่าวเนี่ย  สงสัยจะคิดไปเอง    แต่แบบพี่โมอ่า....อร้าย เค้าเขิล 555
    #3,066
    0
  3. #2976 น้ำแข็งไสเย๊นเยน (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 12:52
    เขินจนอ้วนเลยเนี่ย55555ไม่ใช่ละ
    #2,976
    0
  4. #2936 Patsorn Srisopa (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2559 / 20:21
    นอนฮา นั่งฮา ยืนฮา ฮาจนกลิ้ง น่าร๊ากกกก เขิน ฟินตัวแตกกกกก ///น้องพีชเป็นหมาหรอลูกมีกัด แล้วจะสะบัดด้วย 555++
    #2,936
    0
  5. #2820 janeicelet (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2558 / 12:39
    ตกลงนี่เป็นแฟนกันยัง 5555
    #2,820
    0
  6. #2625 KiHaE*129 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 กันยายน 2558 / 02:10
    ง่อววววววววว
    ก็นิดนึง
    #2,625
    0
  7. วันที่ 21 มิถุนายน 2558 / 23:15
    แหม่ๆๆๆ ก็นิดนึงอะไร มากๆก็ได้นะพี่โมวววววววววว
    #2,447
    0
  8. #2241 P.Secret (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 เมษายน 2558 / 13:51
    จนป่านนี้น้องพีชก็ยังจะอยากกลับเชียงใหม่อยู่อีกหรอคะ ?
    #2,241
    0
  9. #2213 sundaymorning3841 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 เมษายน 2558 / 16:00
    ทั้งพีชทั้งพี่โมอีกแล้ว น่ารักขนาดนีกันเพื่ออะไรรรรรรรรรรรรรรรร ฮืออออออออออออออออออออออออออ เติร์กพีชนีน่ารักมากอ่ะ แอบจิ้น พถถถถถถถถถ ห้ามใจเท่าไหร่ หัวใจก็ยังไม่ฟัง~~~
    #2,213
    0
  10. #2037 ony.pp (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2558 / 18:17
    บอกคำเดียวว่า"ฟินนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน"
    #2,037
    0
  11. #1971 E'Ting (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 มกราคม 2558 / 10:18
    พี่โมน่าร้ากกกก มีเขินด้วย><
    #1,971
    0
  12. #1606 아이린 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2557 / 12:02
    อยากอ่านตอนจบแล้วอ่าาาา 55555
    #1,606
    0
  13. #1605 아이린 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2557 / 12:02
    อยากอ่านตอนจบแล้วอ่าาา 555555
    #1,605
    0
  14. #1603 shshshx (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2557 / 08:19
    เอ่อออเผ็นแฟนกันสักงั้น แต่เด็กมันไม่ปฎิเสธนิเนอะ คริคริ
    พี่โมงแม่งน่ารักกกกกกกก><
    #1,603
    0
  15. #1587 2801 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2557 / 23:03
    อยากอ่านเรื่องราวของพี่โมกะน้องพีชต่อ แอบไม่อยากให้จบเลยยยยย TT
    #1,587
    0
  16. #1581 อิงะเดะมอ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2557 / 00:56
    ไม่ว่าไงพี่โมก็น่ารักสุดๆ เรากรี๊ดไปหลายรอบ จิ๊กหมอนกลิ้งไปมาจนจะตกเตียงแระ
    #1,581
    0
  17. #1574 KillerKill (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2557 / 12:08
    แหมๆๆ พี่โมมือไม้สั่นใหญ่เลยยยยย น่า~ อนาคตก็ได้ถอดเองแหละ =..=
    #1,574
    0
  18. #1573 haru_aki (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2557 / 08:23
    แฟนน แฟนนน แฟนนนน >///<
    #1,573
    0
  19. #1572 3310 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2557 / 00:36
    มา เร็ว ๆ นะ
    #1,572
    0
  20. #1570 179 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2557 / 20:13
    พี่โม คิดไรหรอ น้องพีชยอมรับพี่โมเฮอะ 5555
    #1,570
    0
  21. #1563 kaew (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2557 / 16:39
    อยากให้มีพี่โมกับน้องพีช อีกเยอะๆ ชอบอะ ไม่อยากใ้ห้หายเลย
    #1,563
    0
  22. #1561 sincere (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2557 / 22:05
    เราจะต้องได้พี่โมกะนุ้งพีชมาไว้ในครอบครองให้ได้!!!
    #1,561
    0
  23. #1560 Cream-K! (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2557 / 20:16
    อย่าสั่นนักพี่โม 5555
    #1,560
    0
  24. #1558 wuingsri (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2557 / 19:54
    ใจเย็นพี่โม อย่าสั่นดิ
    #1,558
    0
  25. #1557 pp_wert (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2557 / 18:20
    น่าร๊ากกกก >\< ชอบๆ
    #1,557
    0