DOGMATIC LOVE (Yaoi) | รับน้องป่วนๆกับก๊วนวิศวะ

ตอนที่ 23 : Ch 22 - Take time

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,909
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 62 ครั้ง
    12 เม.ย. 58


22

Take Time

 

 

 

 

 

บรรยากาศในมหาวิทยาลัยเริ่มจะคึกคักขึ้นทุกทีเมื่อใกล้ถึงวันงานกีฬา ทุกคนดูสนอกสนใจกับสกอร์บอร์ดที่ติดอยู่หน้าทางเข้าเพื่อบอกว่ากีฬาแต่ละประเภทแข่งขันวันไหน คณะไหนที่มีคะแนนรวมกีฬาเท่าไหร่แล้ว ผมเองก็เป็นหนึ่งในหลายๆคนที่หยุดดูสกอร์นั้นอย่างสนอกสนใจก่อนจะไล่สายตาดูว่าปีนิ้วิศวะยังฟอร์มดีเหมือนเคย เหมือนกับที่พี่ๆเค้าโม้ไว้ไม่มีผิด

 

แต่อย่างว่าหละครับ ให้เด่นคณะเดียวก็ไม่สนุกหรอก ในเมื่อคณะวิทยาศาสตร์เองเขาก็ไม่ยอมเหมือนกัน เพราะฝ่ายนั้นเขาก็มีสาขาที่เกี่ยวกับการกีฬาอยู่ในเป็นต่อก็ดูเสียเชิงแย่ ดูจากคะแนนแล้วให้เดาไม่ยากเลยว่ารอบชิงคณะนี้ได้เข้าแน่นอน และที่เห็นตามมาก็คงเป็นคณะแพทย์และสถาปัตย์ พอนึกถึงวันงานที่มีรอบรองชิงและชิงชนะภายในวันนั้นก็อดตื่นเต้นขึ้นมาเสียไม่ได้

 

“คณะเราเป็นยังไงวะมึง”เสียงทุ้มถามขึ้นเรียกความสนใจจนต้องละสายตาไปมองก่อนจะเห็นไอ้เติร์กยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง ไม่ยืนเปล่ายังเอาแขนมาเท้าบ่าผมราวกับเป็นที่วางแขนของมัน ร้อนให้ต้องปัดออกอย่างนึกรำคาญ

 

“มีตามึงก็ดูเองดิ”ผมตอบออกไปอย่างกวนๆทำให้มันต้องยกมือไสหัวผมอย่างหมั่นไส้ไปเสียหนึ่งที

 

“ตั้งแต่พี่ว้ากตามจีบปากดีขึ้นเยอะเลยนะครับน้องพีชชช”ไอ้เติร์กหัวเราะร่วนพร้อมกับพูดจากแขวะเรียกให้คนที่ยืนอยู่บริเวณนั้นหันมามอง ร้อนจนผมต้องตาเหลือกสั่งให้มันหุบปากเรียกเสียงหัวเราะในลำคอของมันขึ้นเบาๆ และเรียกให้ผมอยากประเคนฝ่าเท้างามๆให้เป็นรางวัลเสียหนึ่งที

 

โธ่...ไอ้สัสสส ตรงนี้เด็กวิศวะน้อยเสียเมื่อไหร่ ไอ้เห็ดฟาง ไอ้เห็ดเข็มทอง ไอ้ฟักทอง พ่องงงง!

 

“แหมะ พี่เติร์กพูดแค่นี้ทำไมต้องทำตาโตใส่คะ โอ๋ๆมานี่มา เดี๋ยวพี่เติร์กจะเลี้ยงนมปั่นร้านโปรดน้องพีชปลอบใจหละกันค่ะ”ไอ้เติร์กมันว่าเมื่อเห็นผมหน้าเริ่มบูด ก่อนจะคว้าคอผมไปกอดแล้วพอเดินเข้ามหาวิทยาลัยไป บอกเลยนะว่าที่ยอมไม่ได้เห็นแก่นมปั่นร้านโปรดอะไรนั่นหรอกนะ นี่พูดจริงๆ

 

“เอาปังปิ้งด้วย เอาถั่วชอคโก้ และชอคบานาน่าสองแผ่น”ผมหันไปสั่งเพื่อนตัวสูงที่พยักหน้ารับทราบก่อนที่จะยิ้มกว้างเมื่อเห็นการตอบรับจากมัน

 

บอกแล้วไง ว่าผมไม่ได้เห็นแก่กิน แต่เห็นมันสำนึกแล้วเลยให้อภัย

 

 

เท่านั้นเอง

 

 

 

ตึ๊ง!

RB_RATIO

พวกมึงอยู่ไหนกันวะ? ) 09.45

 

ระหว่างที่ผมกำลังนั่งดูดนมปั่นในร้านนมเจ้าดังหน้าคณะวิทยาศาสตร์เสียงเตือนข้อความเข้าดังขึ้นพร้อมข้อความของเพื่อนในกลุ่มที่ไม่ต้องปลดลอคเข้าไปก็รู้ว่ามันพิมพ์อะไรมา

 

“มึงตอบไอ้โชดิเติร์ก มันถามว่าอยู่ไหน?”ผมสั่งไอ้คนที่นั่งเล่นเกมส์อยู่ฝั่งตรงข้ามก่อนที่มันจะเงยหน้ามาหาผมแบบจะถามกลับว่าทำมไมมึงไม่ตอบเอง แต่พอเห็นผมหรี่ตาใส่มันก็รีบพยักหน้าแล้วตอบกลับอย่างว่าง่าย

 

ตึ๊ง!

IM_TTTTURCK

อยู่นมปั่นวิทยา กับไอ้พีช ) 09.49

 

ตึ๊ง!

RB_RATIO

สั่งคาปูปั่นให้กูด้วย ปังเนยนมแผ่น

เดี๋ยวไปหา ) 09.51

 

ตึ๊ง!

IM_TTTTURCK

ครับพ่อ มึงอยู่ไหนครับมาทำส่งสั่ง

แดกกาแฟที่บ้านไหม? ) 09.53

 

ตึ๊ง!

BELLL.LABEL

เอานมชมพูของกูด้วย

ไอ้พอลเอาอเมริกาโน่เย็นใส่น้ำแข็งครึ่งแก้ว

อีกห้านาทีถึงร้านกำลังจอดรถหน้าคณะ ) 09.54

 

ตึ๊ง!

RB_RATIO

คณะแพทย์ครับลูก

ถ้ากูอยู่บ้านกูจะสั่งมึงทำไมครับ? ) 09.55

 

ตึ๊ง!

IM_TTTTURCK

ใช้กูเป็นพนักงานร้านนมเลยนะพวกมึง

รีบๆมา ) 09.57

 

Peach.apol

09.58 ( อยากแดกมาสั่งเอง

 

 

ตึ๊ง!

RB_RATIO

หว๋ายๆ น้องพีชพูดไม่น่ารักเลยค่ะ

เดี๋ยวพี่โชถึงร้านต้องโดนสั่งสอนนะคะ ) 10.00

 

IM_TTTTURCK

เฮ้ยๆๆ มึงอย่าถือสาคนเมา ) 10.01

 

BELLL.LABEL

ไอ้พีชเมา? อะไรวะย้อมใจแต่เช้าเลยอ๋อ ) 10.03

 

Peach.apol

10.04 ( เมาเชร้ไร?

 

PAUL.PPPPCPE

เออ เมาไร ยังไง ) 10.05

 

IM_TTTTURCK

แหมๆๆๆ เมารักพี่โมไงคะ

5555555555555555555555555555 ) 10.06

 

RB_RATIO

อุ๊ปส์  ) 10.06

 

PAUL.PPPPCPE

สัส  ) 10.07

 

BELLL.LABEL

55555555555555555555 ) 10.07

 

 

ทันทีที่เห็นข้อความที่ไอ้เติร์กมันพิมพ์ตอบลงไปในไลน์กลุ่มผมถึงกับเงยหน้าจากหน้าจอมือถือแล้วเลิกคิ้วสูงแล้วเบิกตากว้างใส่มัน ไอ้เพื่อนสมถุย ไอ้เต่าไม่ยอมแดก ไอ้บัวไม่พ้นตม ไอ้ฟายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ล้อกูยันลูกบวชเลยไหม?????

 

แต่ไม่ทันได้คิดคดีกับมันเสียงกระดิ่งที่หน้าประตูดันดังขึ้นมาเสียก่อนเรียกความสนใจให้ผมชะโงกหน้ามองเผื่อว่าจะเป็นไอ้แกงค์เพื่อนกวนโอ๊ยจะได้สะสางคดีกับมันทีเดียว พูดเลยว่าไอ้เติร์กกับไอ้โชนี่ตัวชง ตัวดี ตัวเลวเลยเรื่องผมเนี่ย!

 

“อ้าวเฮียแมทหวัดดีครับ”ผมร้องทักคนที่เพิ่งเข้าร้านมาใหม่ที่มีสภาพที่มองแล้วเหมือนคนไร้วิญญาณหรือซอมบี้ไม่ปานกำลังพาร่างตัวเองเดินเข้ามาในร้าน หลังจากที่ได้ยินเสียงผมทักเจ้าตัวหันมาก่อนจะยกมือเป็นเชิงบอกว่ารอแป้บแล้วเจ้าตัวก็เดินไปที่เคาน์เตอร์ร้าน

 

ได้ยินเสียงเฮียแกสั่งเครื่องดื่มสักพักก็เดินหอบร่างพังๆนั่นตรงมาที่โซนโซฟาที่ผมกำลังนั่งกับไอ้เติร์กอยู่

 

“งายพวกมึง สบายดีนะ”เฮียแมททิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาข้างๆผมแล้วเอ่ยถามขึ้นมา ผมพยักหน้าแทนคำตอบนั้นก่อนจะสำรวจบ้าหน้าของปู่รหัสที่ไม่เหลือความสดใสเอาเสียเลย สิวขึ้น ใต้ตาคล้ำ ประหนึ่งเฮียแมทแกกำลังทดลองเป็นหมีแพนด้าแย่งงานหลินปิงยังไงอย่างงั้น

 

“เฮียดูเจ๋งไปเลยหวะ ทำอะไรมาเฮีย ไม่เจอหน้านานเลย”ไอ้เติร์กถามขึ้นพร้อมกับจิ้มขนมปังปิ้งในจานส่งให้เฮียแมทอย่างเอาใจ แต่เฮียเค้ามีตาเว้ย เค้าไม่รับน้ำใจคนสอพลอแบบมึงหรอกไอ้เติร์ก นี่ยังเคืองอยู่ คดีเมื่อกี้ยังไม่ลืม เดี๋ยวรอสะสางรวบยอดทีเดียว

 

“กูเสนอหัวข้อโปรเจคจบ ทำพรอบโพซอลไปสี่หัวข้อแล้ว วิ่งหาอาจารย์ที่จะให้เป็นที่ปรึกษาเสนอหัวข้อหัวขวิด กว่าจะได้ที่ปรึกษาประดับหน้าพรอบโพซอลก็เหนื่อยแทบลากเลือดหละ ไหนจะต้องเสนอรายชื่อหัวข้อที่จะทำให้คณะกรรมการคณะพิจารณาว่ามันทำแล้วมีประโยชน์กับประเทศชาติไหม เอาไปต่อยอดหรือใช่ได้จริงรึเปล่า แล้วมึงรู้อะไรมะ อาทิตย์ที่ผ่านมาพวกปีสี่แม่มนอนไม่หลับกินไม่ได้ทำทุกวิถีทางแบบบนศาล ไหว้พระเก้าวัดพวกกูก็ทำมาแล้วอ่ะ แล้วเมื่อเช้าครับ ประกาศหัวข้อที่ผ่านเกณฑ์คณะกรรมการสามารถดำเนินการทำได้ นี่เพิ่งไปดูประกาศรายชื่อหัวข้อโปรเจคที่บอร์ดมา”

 

พวกผมสองคนฟังฮียแมทเล่าแล้วแทบกลืนน้ำลายตัวเองทันทีเมื่อนึกถึงภาพความหินที่พี่ๆปีสี่ได้รับจากการทำโปรเจคจบ นี่ขนาดเป็นขั้นตอนแรกของการเสนอหัวข้อนะยังลากเลือดขนาดนี้ ถ้าดำเนินขั้นตอนไปถึงพรีเซนต์โปรเจคหลังจากพัฒนาเรียบร้อยแล้วไม่เหมือนเข้าโรงเชือด เอาตัวเองไปขึ้นเขียงแล้วให้คณะกรรมการเหวี่ยงปันตอสับหรอวะ?

 

ทำไมต้องทำให้กลัววะเฮียแม๊ทททททท!

 

“เฮ้ย แล้วเฮียแมทยื่นหัวข้อเป็นไงอ่ะ โอเคป้ะ?”ผมถามขึ้นพร้อมกับมองหน้าปู่รหัสด้วยความเห็นใจปมเสียวๆในใจอยู่เหมือนกันเมื่อคิดถึงภาพตัวเองในอีกสามปีข้างหน้า

ผมถามขึ้นพร้อมกับมองหน้าปู่รหัสด้วยความเห็นใจปมเสียวๆในใจอยู่เหมือนกันเมื่อคิดถึงภาพตัวเองในอีกสามปีข้างหน้า

 

“พวกมึงคิดว่าไงอ่ะ”เฮียแมทเลือกไม่ตอบคำถามผมไม่พอยังมาตั้งคำถามใหม่ขึ้นมาอีกมันเลยทำให้ผมรู้สึกใจหวิวๆขึ้นมาเพราะดันไปคิดว่าหากเฮียไม่ตอบออกมาแบบนี้อาจจะเป็นเพราะว่าหัวข้อเฮียแกไม่ผ่านรึเปล่าวะ?

 

“เฮียแมทครับ ไม่ต้องเศร้าไม่จบก็มีซัมเมอร์ครับเฮีย รับปริญญาพร้อมพี่โมก็ยังได้ โห่ยยยย บ้านรวยเสียอย่าง”ไอ้เติร์กมันเอื้อมมือเขย่าแขนเฮียแมทอย่างปลอบใจ ผมเลยหัวเราะแหะๆตามน้ำไปก่อนที่พนักงานประจำร้านจะเข้าเอาเครื่องดื่มที่เฮียแมทสั่งมาเสริ์ฟก่อนที่เฮียจะส่งสายตาพิฆาตใส่ไอ้เติร์ก

 

“ไอ้สัสหัวข้อกูผ่าน”พี่แมทพูดขึ้นมาหลังดูดกาแฟปั่นของพี่แกเรียบร้อยแล้วพร้อมกับหัวเราะหึหึขึ้นมาเสียงดังทำเอาพวกผมทำหน้างงๆ แบบเมื่อกี้มึงทำเหมือนตายอดตายอยากทำไมวะ?

 

“โหยพี่ ผมตกใจหมด ดีแล้วนี่ครับเฮีย จากนี้ลุยได้เลยป่าว หรือรอหลังงานกีฬา”ไอ้เติร์กที่เห็นท่าจะไม่ดีเมื่อกี้ทำปากดีใส่เฮียไว้รีบเอาตัวรอดอย่างรวดเร็วพร้อมกับพยายามเปลี่ยนเรื่อง แต่เชื่อผมเถอะหลังจากที่ผมเห็นประกายแววตาเฮียแกแล้วไม่ลืมแน่นอน

 

และเหมือนโชคช่วยที่พวกเพื่อนๆแกงค์ที่เหลือของผมเดินเข้ามาในร้านพอดี พอครบแกงค์เสียงในร้านที่เคยเงียบสงบก็หายไป เสียงทักทายรุ่นพี่ในภาคก่อนจะหาที่นั่งกันให้เรียบร้อยก็แทบจะโดนเจ้าของร้านมาเชิญให้ไปหาที่กินกันนอกร้าน

 

“เออ กูยังไม่ได้สั่งเครื่องดื่มให้พวกมึงเลยนี่หว่าเดี๋ยวกูมานะ”ไอ้เติร์กเมื่อเห็นช่องทางเอาตัวรอดก็รีบลุกออกจากโซฟาเพื่อจะพาตัวเองเดินไปที่หน้าเคาน์เตอร์ร้าน

 

“เดี๋ยวๆ หมาตัวไหนมันแช่งกูเมื่อกี้ครับ มาให้เตะปากแป๊บบ!”เฮียแมทพูดกันซีนไอ้เติร์กจนเท้าหยุดชะงักแล้วหันมายิ้มแหยๆให้รุ่นพี่ที่นั่งประสามมือที่หน้าท้องเอนตัวพิงโซฟาอย่างสบายตัว ไขว่ห้างกระดิกเท้ามองไปที่รุ่นน้องคู่กรณี ช่างเป็นภาพที่ผมค่อนข้างประทับใจมากเสียทีเดียว ในขณะที่ไอ้พวกมาใหม่ยังนั่งมองหน้าไอ้เติร์กทีเฮียแมททีเป็นไก่ตาตื่นแบบไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร

 

โดนเสียมั่งมึง ไงหละแกล้งแต่กู เจอพี่กูแล้วหนาวไปมึ๊งงงงงงง

 

 

“โหยยยยย โทษครับเฮีย กราบเลยเอ้า! เมื่อกี้ผมพูดขำปลอบใจเฮียเฉยๆ หวังนี้นะเฮียพูดเลย”ไอ้เติร์กมันยกมือปรกๆใส่เฮียแมทเรียกเสียงหัวเราะผมให้ดังขึ้นอย่างอารมณ์ดี ร้อนให้ไอ้พวกที่ไม่รู้เรื่องรู้รางสะกิดผมยิกๆด้วยความอยากรู้

 

“โอเคกูให้อภัย ว่าไปคืนนี้ถ้าพวกมึงว่างมาห้องกูนะ เลี้ยงไม่อั้นเซเว่นมีไรกูเลี้ยงหมดใครเบี้ยวกูเดี๋ยวรู้เลย โดยเฉพาะมึงไอ้เติร์ก”เฮียแมทว่าก่อนจะชี้หน้าไอ้เติร์กแบบคาดโทษก่อนจะหยิบแก้วกาแฟแล้วควักแบงก์สีม่วงออกมาจากกระเป๋ากางเกง

 

“อันนี้กูเลี้ยงค่าน้ำเดี๋ยวเจอันตอนเย็น”ผมรับเงินมาจากมือเฮียแมทพร้อมกับพยักหน้ารับคำชวน แหมะปู่ใครวะ สปอร์ต ใจดี กทม. ขนาดนี้ แถมคืนนี้ได้มีเฮแบบเปรมกับยอดข้าวหมักเป็นแน่แท้ ว่าไปต้องเตรียมท้องให้ว่างแล้วไปสำราญกับปาร์ตี้คืนนี้เสียหน่อยแล้วว

 

 

 

DOGMATIC LOVE

 

 

หลังจากซ้อมแสตนด์ไม่ทันได้ขยับตัวไปไหนเลยครับ ผมก็แทนสตั๊นเมื่อเดินลงมาจากโรงยิมแล้วเจอหน้าลุงรหัสที่กำลังยืนกอดอกทำหล่ออยู่ใต้ตึก ไอ้เพื่อนผมแต่ละคนก็ดี๊ดีครับไอ้เติร์กไอ้โช ไอ้เบลไอ้พอลหันไปทักพี่โมยกมือไหว้กันแบบไม่ได้สนใจหน้ากูเลยว่าจะเอาหน้าไปไว้ไหนหลังจากที่โดนแก้สมการไปเมื่อคืน

 

“พี่โมมารอใครหรอครับพี่?”ไอ้โชออกเสต็ปแซะแงะและแขวะทางวกเข้าหาตัวผมเป็นที่เรียบร้อย

 

“หลานรหัส”พี่โมตอบก่อนจะเบนสายตามาทางผมที่อุตส่าห์ยืนหลบหลังไอ้พอล แต่ไอ้พี่โมนี่ก็ยังจะมองมาเห็นอีก โธ่เว้ย อย่ามองมาได้ไหมถ้าเธอไม่แคร์ อ้าว ผิดๆ โทดๆ

 

 “อ้าวไอ้พีช พี่โมเค้ามารอมึง!”ไอ้โชหันมาเรียกผมช่วยพี่แกอีกแรง ขณะที่ผมอยากจะกระโดดไปกัดคอไอ้โชแล้วสะบัดแรงๆหลายๆทีให้สาแก่ใจ ไอ้ซั๊ซซซซซซซซซ ถามกูสิว่ากูเต็มใจเจอพี่โมตอนนี้ไหม????? ตอบบบบ!!!

 

“พี่มารอผมมีไรรึเปล่าครับ?”ผมเอ่ยถามออกไปก่อนจะมองหน้าเพื่อนแบบขอความช่วยเหลือ แต่กลับไม่มีใครจะสนใจผมสักกะคน แถมยังมีหน้าหันไปคุยกันว่าจะไปหาเฮียแมทกันยังไง

 

“มี ไม่มีผมจะมาหารึไง คุณนี่ถามแปลกๆนะ”พี่โมตอบด้วยใบหน้าเรียบเฉยเสียจนผมนี่เริ่มรู้สึกหมั่นไส้ใบหน้าแบบนี้แล้วนะ ทีในไลน์ที่อย่างเสี่ยว มาเจอตัวจริงๆเพียวไมทำตัวงี้วะ

 

เดี๋ยวๆๆ ได้ข่าวว่าแต่ก่อนไม่ชอบให้พี่โมเต๊าะนี่หว่า สติไปไหนแล้วหวะผม เฮร้ยยยยยยย สติจงมา กลับมาแพร่บ!

 

“แล้วเรื่องอะไรอ่ะครับ ผมมีนัดกับเฮียแมทด้วยเดี๋ยวเฮียรอนาน”เรียกว่าแถครับ ความจริงก็ต้องไปตามนัดเฮียต่อนั่นแปลว่าผมไม่ได้โกหกนะ แต่ก็ไม่ใช่เรื่องที่ต้องรีบอะไรขนาดนั้นหรอกเพราะเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้วเฮียแกเพิ่งไลน์มาบอกว่าไม่ต้องรีบมาก็ได้ ซ้อมเสร็จค่อยมากัน

 

“นั่นแหละธุระผม เฮียแมทให้ผมมารับคุณ”พี่โมตอบก่อนจะหันไปมองหน้าพวกเพื่อนที่เหลือ “ผมว่าพวกเพื่อนๆคุณคงขับรถตามไปกันเอง ไหนคุณว่ารีบงั้นไปขึ้นรถเถอะจะได้รีบไป”พี่โมว่าก่อนจะคว้าแขนผมให้เดินตามไปที่ลานจอดรถ ขณะที่ผมทำหน้าเหวอหันไปหาเพื่อนแบบขอความช่วยเหลือแต่ไม่มีไอ้เพื่อนตัวไหนกล้าเสี่ยงตายมาเอาผมกลับไปสักคน

 

แอร๊ยยยยยยยยยยย เดี๋ยวนะ!!!

 

ผมก้มลงมือข้อมือตัวเองที่ตอนนี้พี่โมปล่อยมือออกไปแล้วอย่ารู้สึกโล่งอก แต่ไม่ทันได้โล่งอกนานมือหนาก็กลับมาคว้ามือผมไว้แทนแล้วประสามมือเข้ามาแบบไม่รอให้ผมได้เอ่ยและทักท้วงอะไร

 

ถามความเห็นกูไหม ไอ้ที่มาจงมาจับมือเนี่ย???????

 

“อย่าช้าสิ นี่ผมกลัวว่าคุณจะเดินสะดุดอะไรนะ จับมือไว้แบบนี้แหละ เดี๋ยวคุณซุ่มซ่ามผมจะได้ช่วยไว้ทัน”พี่โมหันมาพูดพร้อมกับยกยิ้มกว้างๆให้จนผมแทบอยากจะสลายร่างกลายเป็นผงลอยไปกับอากาศเสียเดี๋ยวนี้

 

 

พี่โมครับกินโกโก้ครั้นท์ไหม?

เดี๋ยวพีชจะระเบิดตัวเองในทุ่งข้าวสาลีในไม่กี่วินาทีนี้แล้วหละ เอาหละเตรียมนับถอยหลังไว้ได้เลย

 

โง้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!

 

 

 

 

CUT 55%

 

 

 

 

 

ถึงแม้ว่าหอพักจะอยู่เพียงแค่ฝั่งตรงข้ามประตูหนึ่งของมหาวิทยาลัย แต่บรรยากาศจราจรเมืองไทย ณ หน้ามอก็เป็นใจเสียเหลือเกิน และผมที่ไม่รู้จะเอาหน้ามุดไปอยู่ตรงไหนของโลกหลังจากโดนลากให้ซ้อนเวสป้าสีแดงของพี่โมท่ามกลางสายตาล้อเลียนของเพื่อนๆในกลุ่ม ไม่พอยังต้องมาสวนกับพวกพี่ก้องพี่ต้นพี่ทีที่วันนี้แม่มพร้อมใจกันบีบแตรเปิดหน้าต่างรถมาแซวพี่โมกับเป็นแทบๆ

 

ไอ้พี่โมนี่ก็ขับรถมอไซต์ไม่เป็นรึไงวะ อืดอาด จอดทุกทีที่รถติด คือมึงลืมป่าวครับว่าขับเวสป้าอยู่ไม่ใช่บีเอ็ม คือมึงซอกแซกไปได้ป้ะวะ ตรงไหนว่างก็ขับไปเซ่ มาจอดหยุดทดลองให้เวสป้ามึงเป็นรถเก๋งรึไง?

 

“พี่แทรกไปดิ ข้างหน้าว่าง” คิดในใจอย่างเดียวไม่ได้แล้วครับ เพราะเมื่อกี้หันหลังไปเจอรถเก๋งคันคุ้นตาของไอ้พอลตามหลังมา ให้เดาพวกที่เหลืออยู่บนรถคันนั้นแน่ๆ ไม่มีทางที่ไอ้โชจะขับออดี้เข้าไปซอยเล็กๆในหอผมหรอก และลองคิดดูนะครับถ้าไอ้รถคันนั้นมาจอดขนาบข้างเวสป้าพี่โมจะเกิดอะไรขึ้น

 

แน่นอนว่ามหกรรมโห่แซวอ้อล้อเปรี้ยวและวอนบาทาของผมต้องเกิดขึ้นอย่างไม่ต้องสงสัย ทางที่ดีกันไว้ดีกว่าแก้ ชี้ทางให้พี่โมมันรีบๆไปไอ้เราจะได้รอด

 

“ผมเห็นแล้วครับ”หลังจากที่ผมชี้นิ้วๆยิกๆให้พี่มันขับรถไปแต่ไอ้พี่โมมันดันหันมาเหลือบมองผมเล็กน้อยก่อนจะตอบประโยคที่เรียกสีหน้าเหวอๆจากผมไปได้ไม่น้อย

 

เดี๋ยวนะ มึงรู้แล้วทำไมไม่ไปวะพี่โม!!!

 

“เพราะคุณมาด้วย ผมไม่อยากขับรถไม่ดี เดี๋ยวคุณอันตรายแล้วผมจะทำยังไง”

 

อื้อหืออออออออออ...

 

“พี่แม่ง....”

 

หยอดดดดดดด หยอดได้หยอดดี ที่บ้านมึงเป็นร้านทำขนมทองหยิบทองหยอดหรอครับ หยดกูจังครับพี่โม เอาซะไปต่อไม่ถูกเลยมึง ฮือออออออออออ

 

“หึหึ”

 

เอาจริงๆถ้าผมจะทุบหลังคนตรงหน้าสักเปรี้ยงนี่จะเกิดอะไรขึ้นไหมครับ?

คือจะโดนยึดเกียร์ ยึดรุ่น ยึดเสื้อชอป ยึดเอเวอร์รี่ติงจิงเกอเบลไหม?

 

สุดท้ายกว่าจะมาถึงหอก็กินเวลาไม่ต่างจากเดินออกมาเองเท่าไหร่นัก อารมร์ดีขึ้นมาหน่อยตรงที่ได้แวะเซเว่นหน้าปากซอยแล้วกวาดอะไรก็ได้ที่อยากกินใส่ตะกร้าโดยมีพี่โมเป็นคนควักกระเป๋าตังค์จ่ายให้

 

เพิ่งรู้ตอนนี้ว่าพี่จริงพี่โมสปอร์ตจุงเบยค้าบบบบบบ

 

$ w $)b

 

 

“อื้อหือ กูคิดว่ามึงลากน้องไปไหนซะแล้ว ให้ไปรับตั้งนานป่านนี้เพิ่งโผล่หัวมานะไอ้โม”เสียงพี่แมทดังขึ้นหลังจากที่พี่โมเปิดประตูเข้าไปในห้องหมายเลขห้าศูนย์เจ็ด ผมยกมือไหว้เฮียแกปรกๆด้วยมือเปล่าที่ไม่ได้ถืออะไรติดตัวมาเลย เพราะของทั้งหมดพี่โมเป็นคนถือให้หลังจากที่ผมแวะเอาของไปเก็บที่ห้อง พอออกมาจะช่วยถือก็ทำแมนถือเองจนเป็นอย่างที่เห็น และแน่นอนครับเรื่องแบบนี้ไม่พ้นสายตาตัวสอดรู้สอดเห็นอย่างเพื่อนๆผมไปได้หรอก

 

“หู้วๆๆๆๆ ดูสิฮะ นี่ขนาดยังไม่ได้เป็นอะไรกันพี่โมจะเทคแคร์ดีขนาดนี้ ถ้าเป็นแล้วสงสัยน้องพีชของพวกเราจะต้องเป็นง่อยแน่ๆเลยฮะ”

 

นั่นไงครับพูดไม่ขาดคำหมาตัวแรกอย่างไอ้เติร์กก็เริ่มเห่าขึ้นมาเปิดประเด็นหมาตัวที่สองที่เดาไม่ยากเลยว่าใคร มีแต่พวกมันสองคนนี่แหละที่ชอบเปิดประเด็นตลอด

 

“ระวังปากจะพิการไม่ได้แดกนะมึง”ผมหันไปส่งสายตาขู่ไอ้เติร์กที่หัวเราะลั่นหลังจากเห็นปฏิกิริยาของผมเรียบร้อยแล้ว แต่ไม่ทันได้เกิดสงครามดีเสียงประตูที่เปิดออกบ่งบอกว่ามีสมาชิกใหม่มาเพิ่มเรียกความสนใจของพวกเราทั้งหมดให้หันไปมอง

 

“อ้าวพี่ดีพพี่อั้นหวัดดีคร๊าบบบบ”ผมยกมือไหว้พี่ปีสองที่เข้ามาพร้อมกับถุงเครื่องดื่มในมือด้วยสายตาแพรวพราว กล่องสีแดงที่บรรจุอยู่ในนั้นมันช่างล่อตาล่อใจเสียเหลือเกิน

 

วันนี้มีน้ำชาให้กินด้วยอ๋อ...เจ๋งไปเลยเฮ้!

 

 

 

 

 

“เอ้าชนๆๆๆๆๆๆๆ หมดแก้วนะเว้ย ใครป๊อดกูสั่งซ่อม!”เสียงพี่แมทดังขึ้นเป็นรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ มันหลายครั้งจนไม่สามารถตั้งสติที่จะนับได้หรอกครับ น้องจากจะใจป๋านี่ผมกล้าพูดเลยว่าเฮียแมทเป็นคนที่คอแข็งที่สุดในโลก แถมพี่โมไปด้วยอีกคนที่โดนมอมเท่าไหร่ก็ไม่ยอมเมา จนไอ้คนที่แกล้งจะมอมพี่แกเริ่มมีอาการหน้าชาๆแปลกๆบ้างแล้ว

 

รอบนี้ก็เหมือนเดิมไม่มีใครยอมใคร ไม่รู้ว่าที่เฮียแกขู่ว่าถ้ากินไม่หมดแก้วจะโดนจับซ่อมเรื่องจริงไม่จริงๆ แต่ที่รู้ๆมาว่าวิศวะอย่างเราๆคนจริง ไม่มีพูดอะไรพล่อยๆ หรือรับปากใครพล่อยๆ ดังนั้นเฮียลั่นไรมาเราๆก็เชื่อและทำตามอย่างไม่มีปฏิเสธครับ

 

พร้อมใจกันกระดกน้ำสีอำพันเข้าคอจนหมดแก้ว แบบไม่มีใครยอมใคร พอหมดก็ชงใหม่ อารมณ์เรื่องมันเศร้าของเหล้าเข้มๆ ถุ้ย! ไอ้โชมึงชงอะไรมาให้ผมวะ ขมชะมัด แถมพอเห็นแก้วผมว่างปุ้บชงปั๊บ วันนี้มันอ้างว่าต้องไปรับแฟนที่คณะแพทย์เลยขอกินโค้กอย่างเดียว

 

ที่น่าแปลกคือไม่มีใครขัดใจมันสักคน เอ๊อะ!!! สองมาตรฐานรึเปล่าวะ???

 

“แก้วนี่แด่เฮียแมทที่เสนอหัวข้อโปรเจคผ่านคร๊าบบบบบบ” อีกครั้งที่หลังจากทุกแก้วถูกเติมเครื่องดื่มจนเต็มไอ้เติร์กไอ้ปลาไหล ไอ้คนช่างเลีย มันก็เริ่มสรรเสริญพี่แมทในการเสนอหัวข้อโปรเจคผ่านขึ้นมา ไอ้พวกที่เหลือก็เฮตามหยิบแก้วชงกระดกเครื่องดื่มเข้าคอแบบไม่ได้สนใจหน้าใครทั้งนั้น

 

รวมแม้กระทั่งผมด้วย ไม่รู้มันอร่อยยังไง กินเท่าไหร่ก็ไม่พอแหะ

 

“มึงๆๆๆ หาไรเล่นกัน”เฮียแมทพูดขึ้นครับ ทุกคนก็พากันเห็นดีเห็นงามกันใหญ่

 

“หมุนขวดไหมเฮีย ปากขวดชี้ใครถามแม่มคนนั้นห้ามตุกติก”ไอ้เบลเสนอไอเดียขึ้นมา ให้เดาเจ้าตัวคงเริ่มเมามาในระดับหนึ่งแล้วหละ เพราะผิวขาวๆของมันเริ่มแดงระเรื่อ แถมยังพูดมากกว่าปกติ

 

“เล่นหมุนขวดไรวะกากสัส มันต้องจับไม้เว้ย ใครเป็นคิงสั่งห่าไรก็ได้ ใครไม่ทำคลานเข่าถูกตราหน้าเป็นหมาเว้ย!”ผมพูดขึ้นมาขัดไอ้เบลจนไอ้โชยกนิ้วขึ้นมาผลักหัวผมเบาๆ

 



“โห้ยยย ไอ้สัสกูอยากเห็นหน้าไอ้พีชตอนโดนจัดจริงๆครับปากแบบนี้”ไอ้เพื่อนตัวดีมันว่าพร้อมกับเสียงหัวเราะของคนอื่น แต่เดี๋ยวนะ ทำไมพวกมึงแต่ละคนดูไม่เมาเลยวะ ไอ้พี่อัพกับพี่อั้นที่นั่งเล่นเกมส์เพลย์อยู่ที่โซนหน้าทีวี หรือพี่โมที่นั่งพิงเตียงเฮียแมทมองมาทางผมแบบขำๆ เฮ้ยยยยยยย กินเหล้านะเว้ยไม่ใช่น้ำชา ทำไมไม่หน้าชาแบบผมวะเฮ้ยยย!!!

 



“ว่าไปแล้วรู้สึกเปรี้ยว อยากจัดน้องพีชสักทีหละครับ ไหนไอ้คนต้นคิดมึงจัดอุปกรณ์ดิ!”ไอ้เติร์กส่งเสียงร้องขึ้นมาอีกคนจนเรียกเสียงขำจากเฮียแมทได้ไม่น้อย ผมเองที่ตอนนี้เริ่มมึนๆมองไปทั่วบริเวณก่อนจะเริ่มยกนิ้วนับสมาชิกที่จะเข้าร่วมเล่นเกมส์ครั้งนี้ด้วย

 



“..ห้า...ห้า...เจ็ด...แปด...”

 



“อ้าวๆ ไอ้นี่เมาแล้วป่าววะ นับห้าแล้วข้ามไปเจ็ดมึงไหวไหมเนี่ยไอ้พีชชชชช!”เสียงไอ้โชแซวดังลั่นจนผมต้องหันขวับไปเหล่มองหน้ามันอย่างไม่สบอารมณ์ โธ่! ว่าน้องพีชอ่อนอ๋อวะ เหล้าแค่นี้ไม่สะเทือนกระเพาะหรอกมึ๊งงงงงง

 




ว่าแต่นี่มันเล่นกี่คนวะ???

 


ผม หนึ่ง ไอ้โช สอง เฮียแมท สาม ไอ้เติร์ก สี่ ไอ้เบล ห้า ไอ้พอล หก หกคนอ๋อ....?

 



“เอ้าใครจะเล่นยกมือช่วยไอ้พีชหน่อยดิ แม่มทำหน้าเป็นหมางงแล้วเนี่ย!

 



และนั่นหละครับกว่าทุกคนจะได้เล่นก็รอผมนับ มือจนครบสรุปว่าพี่ดีพกับเฮียอั้นพอสเกมส์มาเล่นด้วยกัน โดยเฮียแมทลุกไปเอาตะเกียบมาเขียนเลขหนึ่งถึงแปดลงไป และมีอีกอันหนึ่งเป็นรูปมงกุฎ นั่นแปลว่าใครที่จับได้ไม้ที่มีรูปมงกุฎนี้คือคิงสามารถสั่งให้เลขหนึ่งถึงแปดทำอะไรก็ได้

 





ง่ายจะตาย และดูมีสาระกว่าหมุนขวดตั้งเยอะ

 


>w<)b

 

 

 

 




และแล้วเวลาอันลุ้นระทึกก็มาถึงขณะที่ทุกคนกำลังจับไม้ออกมาจากถ้วยกาแฟของเฮียแมทที่ใช้เอามาบรรจุตะเกียบที่มีเลขเขียนอยู่บนนั้น ผมเองเป็นคนหนึ่งที่รีบจับไม้มาแล้วเอาแนบอกตัวเองปิดมิดชิดไม่ให้ใครเห็นว่าตัวเองได้อะไร แอบหยุกหยิกหลบซ้ายหลบขวากลัวคนอื่นมองเห็นตอนที่แอบส่องเลขบนไม้ที่จับได้นั้น ก่อนจะปิดเอาไว้แนบอกอีกครั้ง

 



“ใครได้คิงพูดๆๆ”ผมร้องขึ้นพร้อมกับกวาดสายตามองไปรอบๆวง ก่อนที่จะเห็นไอ้คนนั่งข้างๆจุดรอยยิ้มที่มุมปาก

 

 




ลางร้ายเริ่มปรากฏ.....

 

 




“กู”เรโชพูกพร้อมชูไม้ขึ้นมาเพื่อเป็นการยืนยันในสิ่งที่ตนเองพูด นั่นทำให้ทุกคนรีบเอามือปิดไม้ตัวเองเพื่อกันให้ไอ้เรโชไม่เห็นเลขบนไม้ของตัวเอง ไอ้คนที่เป็นคิงหมาดๆก็กวาดสายตาไปรอบๆเหมือนกับว่าแม่มมีตาทิพย์มองผ่านมือพวกผมไปได้อย่างนั้นแหละ

 




“จะสั่งไรเร็วๆมึงอย่าลีลา”เฮียแมทว่าพร้อมกับนั่งเท้าคางมองหน้ารุ่นน้องอย่างคาดหวัง ทำไมทุกคนดูชิลจังวะ แล้วทำไมผมถึงได้รู้สึกร้อนๆหนาวๆกันวะเนี่ย!

 

 




“สองกับห้า จูบกัน!

 

 




น่านไง ไอ้สาสสสสสสส คำสั่งเวรๆที่ผมกะแล้วไม่มีผิดว่าไอ้โชมันต้องสั่งในทำอะไรแบบนี้ เอาแล้วไงงงงงเอาแล้วไงงงง ใครได้สองกับห้าวะไหนเผยตัวดิ!!!

 



ผมมองไปรอบบริเวณก่อนจะเห็นพี่โมโยนตะเกียบเข้ามากลางวงเผยให้เห็นเลขห้าบนนั้น ก่อนจะหัวเราะขึ้นมาอย่างคนรู้สึกถึงชัยชนะอะไรบางอย่าง ว่าแต่ใครสองครับ???? ใครสองงงงงงงง จัดมาครับจัดมา

 



“ใครสองวะ”เป็นเฮียแมทคนเดิมที่พูดขึ้นมาขณะที่ทุกคนยังนิ่งอยู่ ผมเองก็นิ่งครับ มั่นใจว่าตัวเองไม่ใช่หรอก เอ๊ะ...หรือยังไงวะ??

 



“เปิดๆๆ เปิดไม้ดูเลยมึงใครได้สองมาทำเนียนวะ???”

 

สิ้นเสียงประกาศิตจากเฮียแมททุกคนก็พากับเปิดไปของตัวเองให้ทุกคนในวงดู

 

 






“เชี่ย......”

 

 






“แหม...เป็นเรื่องมหัศจรรย์จริงนะครับ”ไอ้พี่อั้นครับเสียงแรก ไอ้พี่นี่แม่มกวนไม่ได้ดูหน้าผมเลยนะครับ

 

 



“แหล่วๆๆๆๆๆๆๆ”ตามด้วยเสียงไอ้เติร์กที่นั่งยิ้มเหมือนคนบ้าหลังจากที่เห็นเลขบนไม้ในมือผม

 

 



“กูไม่เคยรู้สึกสนุกกับเกมส์อะไรเท่าจับไม้มาก่อนเลยหวะ แหมเกมส์มึงนี่ดีจริงๆนะเว้ยพีช นี่ถ้าเล่นหมุนขวดคงไม่หนุกขนาดนี้หรอกเนอะมึงเนอะ”ไอ้เบลที่เอื้อมมือมาตบบ่าพร้อมกับคำพูดที่อยากประเคนฝ่าเท้างามๆให้สักที

 



“มึง...ทดลองเล่นก่อนไม่ได้อ๋อวะ ถือว่าโมฆะนะตานี้”ผมหันไปกอดแขนไอ้โชแบบขอความเห็นใจ ทำตาปริบๆใส่เพื่อนที่ตอนนี้เลิกคิ้วสูงอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า

 

 



“เดี๋ยวๆ เมื่อกี้ใครบอกว่าไม่ทำจะอะไรนะ...”ไอ้โชมันทำหูทวนลมใส่คำขอร้องของผมครับ มันว่าก่อนจะหันไปป้องหูใส่คนอื่นให้ตอบจนผมอยากตบบ้องหูมันแรงๆสักที

 

 




ฮรึก...

รักกูจริงพวกมึง

 

 



คนอย่างพิชญ์พลน้องเฮียพลับฆ่าได้หยามไม่ได้เว้ย!

 




“เออๆๆๆๆๆๆ ทำก็ได้อย่าให้ถึงตากูนะมึงจะจัดให้หนาวเลยคอยดูดิ!”ผมชี้หน้าไอ้เพื่อนทุกคนในวงที่ทำหน้าตาสะใจเสียเหลือเกินที่เจ้าของไม้หมายเลขสองเป็นผม

 



บอกเลยวันพระไม่ได้มีหนเดียว วันนี้มืดมนวันหน้าต้องมีวันสดใสของพิชญ์พลแน่นอน!

 




พอคิดจบผมก็หันไปหาพี่โมที่ตอนนี้ยังนั่งพิงเตียงอย่างคนที่ไม่ทันตั้งตัว เหมือนเจ้าตัวเองก็คงไม่คิดหรอกว่าผมจะยอมรับคำท้าแบบนี้

 

ผมเองก็คิดว่าตัวเองกำลังบ้าไปแล้วหลังจากที่โผตัวเข้าไปประคองใบหน้านั้นแล้วก้มลงแนบจูบอย่างที่ถูกสั่งให้ทำ ทันทีที่ริมฝีปากของเราสองคนแตะกันความรู้สึกเหมือนไฟฟ้าชอตก็แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย หัวใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ เผลอตัวกดจูบปากหยุ่นนุ่มนั้นย้ำเบาๆและผละออกมาอย่างคนที่เพิ่งได้สติว่าทำอะไรลงไป

 




ผมเบิกตากว้างมองหน้าพี่โมที่ตอนนี้กำลังแดงกล่ำและมองมาทางผมเช่นเดียวกัน

 




“อื้อหื้อ....ถ้าจะขนาดนี้ผมว่าเชิญพี่โมถอนเงินในบัญชีที่มีแล้วจองตั๋วเครื่องบินไปเชียงใหม่เถอะครับ!!!

 

หลังจากที่ไอ้โชร้องแซวจบผมเหลือบไปมองหน้าไอ้เพื่อนที่นั่งแสยะยิ้มแซว ไล่สายตามองทุกคนในห้องที่นั่งตาค้างกับเกมส์ที่เพิ่งเล่นไป

 




ไอ้สัส...

 

เมื่อกี้ผมทำอะไรลงไป...

 

 





“อร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก”ผมร้องลั่นห้องก่อนจะลุกจากจุดที่นั่งอยู่แล้ววิ่งออกจากห้องไปเหมือนคนสติหลุด

 





บ้า บ้า บ้า

บ้าไปแล้วโว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!

เฮียพลับบบบบบบบบบบ! เลิกรับน้องแล้วกลับมาดูใจน้องพีชเดี๋ยวนี้เลย!

น้องเฮียแม่มบ้าไปแล้วค้าบบบบบบ!!!

 

 

 

 

 

 












CUT 100%

ยังไม่จบตอนดี เชื่อป้ะ?

 

 

 

 

 

 









สภาพทั้งห้องหลังจากที่พีชวิ่งออกไปแล้วนั้นเป็นไปด้วยความมึนงง ขณะที่เฮียแมทเอื้อมมือพลักหัวผมเบาๆพร้อมกับพยักหน้าเพื่อบอกให้ตามไปดูน้องที่ดูเหมือนจะเมาอยู่ไม่น้อย

 



หลังจากที่ได้รับอนุญาตผมเองก็ลุกขึ้นจากจุดที่นั่งอยู่ก่อนจะถูกสายตากระลิ้มกะเหลี่ยจากน้องรหัสที่บ่งบอกว่าเจ้าตัวคิดอะไรอยู่จนระหว่างเดินผ่านตรงที่มันนั้นผมแอบเตะก้นมันไปหนึ่งทีแล้วรีบเดินออกจากห้องไป

 

 




“งื้อ.....”

 



ผมเหลือบตามองตามเสียงขณะที่กำลังก้าวขาลงบันไดเพื่อลงไปชั้นล่างเพราะคิดว่าเจ้าตัวแสบคงไม่ได้หนีไปไหนหรอกนอกจากห้องของตัวเอง และทันทีที่สายตาเหลือบไปมองก็พบไอ้เจ้าตัวที่วิ่งออกมาจากห้องพี่แมทเมื่อครู่กำลังนั่งแหมะอยู่บนพื้นพร้อมกับเบะปากทันทีที่เงยหน้ามาเจอผมที่ยืนมองอยู่ตรงบันได

 



“งึออออ เจ็บอ่าพี่...”เบะปากไม่พอยังส่งเสียงครวญครางเบาๆพร้อมกับเอามือลูบเข่าตัวเองปรอยๆ จนผมต้องรีบรุดไปดูเจ้าตัวใกล้ๆ  หลังจากที่พิจารณาจนถี่ถ้วนก็พบแผลถลอกที่ศอกข้างขวาหนึ่งจุด และที่หัวเข่า

 



“เรานี่น้า มีแต่เรื่องเจ็บตัวตลอดเลยให้ตายสิ”

 



“บ่น ขี้บ่น เจ็บ....ไม่สนใจเลย”เสียงบ่นงุ้งงิ้งซึ่งอาจจะเป็นผลมาจากฤทธิ์แอลกอฮอลล์ที่เพิ่งดื่มไปจำนวนไม่น้อย ถึงแม้ว่าเจ้าตัวจะได้สติมาบ้างจากเหตุการณ์เมื่อครู่แต่ก็ไม่ได้ดูปกติอยู่ดี

 



“บ่นสิ เราชอบทำให้เป็นห่วง วิ่งลงบันไดทำไม จับกบสนุกไหม หื้ม?”ผมก้มลงปัดเศษฝุ่นออกจากสอกและเข่าของอีกฝ่ายให้พร้อมกับช่วยพยุงให้ลุกขึ้นแล้วพาเดินไปที่ห้องของเจ้าตัวที่อยู่ไม่ไกลจากบันไดมากนัก ซึ่งเป็นเรื่องดีที่ไม่งอแงดิ้นให้ลำบากไปมากกว่าเก่า

 



ยอมรับอยู่นิดหน่อยว่าหัวใจของผมตอนนี้ยังเต้นเสียงดังไม่หาย แล้วยิ่งต้องมาอยู่ใกล้ๆกันแบบนี้ก็รู้สึกการทำงานหนักของหัวใจที่ตอนนี้เต้นถี่จนแทบระเบิดออกมาจากอก

 




ให้ตายสิ หน้าผมนี่ร้อนไปหมดแล้วครับ

 

 




“นั่งรออยู่ตรงนี้นะ”ผมเอ่ยขึ้นหลังจากพาพีชเข้ามาในห้องได้สำเร็จ จับวางให้นั่งดีที่เตียงแล้วเดินไปหากล่องยาที่เคยเห็นเมื่อครั้งก่อนที่ผมเอาข้าวต้มมาส่งให้ตอนน้องไม่สบาย หาอยู่ได้สักพักก็เจอว่ามันถูกเก็บเอาไว้ที่เกะโต๊ะหนังสือผมหันมาอีกทีก็เจอสภาพคนเมาแถมเจ็บตัวนอนลงกับพื้นเตียงเรียบร้อยแล้ว

 



ให้มันดื้อได้ตลอดเวลาสินะพิชญ์พล

 




ผมส่ายหน้ากับภาพที่เห็นแล้ววางกล่องยาเอาไว้ที่พื้นก่อนจะก้มลงหยิบน้ำยาฆ่าเชื้อออกมาล้างแผลให้ ระหว่างที่ทำความสะอาดแผลอยู่เสียงงึมงำบ่นตลอดเวลานั้นยังคงดังอยู่ไม่ได้หายไปไหนจนสุดท้ายเจ้าตัวก็ทนความแสบของเบตาดีนไม่ไหวร้องลั่นรีบลุกขึ้นมาทำให้บิดเบี้ยวและเบะปากใส่ผมอีกครั้ง

 




“เจ็บ...”

 




“เดี๋ยวก็หายแล้ว ทายาจะได้หายเข้าใจไหมครับ”ผมเงยขึ้นมองหน้าเด็กดื้อที่ดูเหมือนจะงอนที่ผมทำแผลให้แบบที่เจ้าตัวยังรู้สึกเจ็บ อดขำขึ้นมาเบาๆไม่ได้กับท่าทีนั้นเลยต้องปลอบใจด้วยการก้มลงเป่าแผลนั้นเบาๆเพื่อหวังว่าจะคลายความแสบของตัวยาที่มีต่อแผลนั้นให้เบาบางลง

 

 



“ฟู่ววววววว....ไม่เจ็บนะครับ เดี๋ยวก็หายแล้ว”ผมพูดขึ้นพร้อมกับจุดยิ้มมอบให้อีกฝ่าย เงยหน้าสบตาเพื่อดูว่าเจ้าตัวมีสติรับรู้มากน้อยแค่ไหนจนกระทั่งเขารู้สึกว่ากำลังโดนจ้องมองอยู่ก่อนหน้านี้แล้ว

 

 




สายตาของเราสองคนประสานกันและห่างเพียงแค่ไม่กี่คืบ หัวใจที่เต้นรัวออกมาจนประสาทการได้ยินรับรู้ได้นั้นไม่รู้ว่าเป็นของใคร หรืออาจจะเป็นของเราสองคนที่กำลังดังประสานกันจนดังออกมาชัดเจนแบบนี้ จนกระทั่งพีชเริ่มจุดยิ้มที่มุมปากบางๆนั้นคลี่ออกกว้างพร้อมกับสองมือของเจ้าตัวยกขึ้นมาประคองหน้าของผมไว้

 





“พี่โมใจดี...เดี๋ยวน้องพีชให้รางวัลนะครับ”

 





สิ้นเสียงพูดนั้นสิ่งที่ผมได้รับคือใบหน้าน่ารักที่เคลื่อนเข้ามาใกล้ก่อนจะกดจูบเบาๆลงที่หน้าผาก ไล่ลงมาที่ปลายจมูกก่อนจะเม้มปากลงบนปลายจมูกนั้นของผมอย่างอ้อยอิ่ง อีกครั้งที่เจ้าตัววาดยิ้มกว้างเรียกหัวใจให้เต้นรุนแรงกว่าเดิมแบบที่สามารถหลุดออกมาจากอกได้

 




สายตาของเรายังคงประสานกันอยู่แบบนั้นจนกระทั่งเจ้าของลูกตากลมใสนั้นเหลือบมองต่ำลงมาที่ริมฝีปากจนผมเองรู้สึกประหม่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน และใบหน้านั้นก็เคลื่อนตัวลงมาใกล้ก่อนจะได้รับสัมผัสอ่อนนุ่มบนนั้นเบาๆก่อนที่เจ้าตัวจะผละตัวออกไปแล้วซบลงบนลาดไหล่ของผม

 




ผมปล่อยให้เจ้าตัวนิ่งค้างอยู่แบบนั้นสักพักจนรู้สึกว่าลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอจึงรีบจัดท่าให้น้องนอนบนเตียงด้วยท่าทีที่สบายกว่าเก่า พร้อมกับใบหน้าที่ตอนนี้กำลังประดับไปด้วยรอยยิ้มที่คิดว่านาจะหยุดลงได้ยากหลังจากผ่านเหตุการณ์เมื่อครู่ไป

 




หากแม้ว่าที่ทำไปนั้นเจ้าตัวจะไม่ได้สติ

แต่โมกุลเองก็ไม่ได้ถือสาอะไรหรอกนะ เพราะคนที่ได้กำไรหนะคือเขาเต็มๆหนะสิ

เห็นที่คงจะต้องถอนเงินในบัญชีที่มีแล้วจองตั๋วไปเชียงใหม่อย่างที่เรโชแนะนำแล้วหละมั้งครับ J

 

 

 

 

 










TBC.

 

 












"เล่นหมุนขวดไรวะกากสัส มันต้องจับไม้เว้ย ใครเป็นคิงสั่งห่าไรก็ได้ใครไม่ทำต้องคลานเข่าถูกตีหน้าว่าหมานะครับ"
คุยกับซอฟอ :  เด็กดีด๋อยมาก ที่ลงไปป้ะกี้มันเปิดอ่านได้แค่ในเว็บ แต่ในแอพอ่านไม่ได้ นี่ปิดไฟปิดคอมนอนหละ แล้วจะเปิดแอพอ่านแบบรีเช็คดันไม่มีที่ลงค่า เลยลองเค้าแบบเว็บดู เอ้าดันมี งงจ้ะ เว็บมาสเตอร์เด็กดีแก้ไขเถิดจะเกิดผล นี่งงเหลือเกินไงเป็นนี้ เลยต้องลุกมาเปิดไฟเปิดคอมลงใหม่เพราะกลัวจะโดนว่าว่าผิดสัญญางะ TT

มาต่ออีก 20% หละนะ ประหนึ่งเครื่องแลนดิ้งค์ลงฟินแลนด์เรียบร้อยแล้วข่า #จุดพลุ
เอาหละเรามาทำข้อตกลงกัน อ่านแล้วเม้นนะตัวเอง เม้นดีๆ เม้นเยอะๆ มันก็มีกำลังใจมาแต่ง จะเรียนเลิกดึก งานหนัก ตากฝนมา รายงานสุมแค่ไหนมันก็คงจะมีแรงใจอ่ะเนอะ ^ ^ หุหุ เอาหละไกด์ไลน์ขนาดนี้แล้ว อยากให้มาเร็วๆต้องทำไงน้อ.....ติ๊กต๊อก ติ๊กต๊อก...


ยินดีต้อนรับนิวเฟบนะฮับ :)














 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 62 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,209 ความคิดเห็น

  1. #3177 Kkraint (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 18:00
    "พี่โมใจดี...น้องพีชให้รางวัล" อ้ากกกกกกกก
    #3,177
    0
  2. #3116 moonui-ii (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 23:57
    ปวดแก้มไปหมดแล้ว ยิ้มจนปวด น่ารัก
    #3,116
    0
  3. #3068 editionzeed (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 13:25
    งื่อ อยากเจอเฮียพลับ
    #3,068
    0
  4. #3064 arenajangg (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 10:30
    คือหุบยิ้มไม่ได้เลย เขินมากก น่ารัก วุ้วฟไ
    #3,064
    0
  5. #3056 ln_sinlu (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 10:12
    อ่าวแล้วยิ้มไม่หุบเลย ไรท์ ทำไมทำกับเราแบบนี้เนี่ย เหมือนคนบ้าเลยตอนนี้อะ ฮื่อออออออ
    #3,056
    0
  6. #3050 in_in (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 13:17
    อยากอ่านเรื่องเฮียแมทอ่ะไรท์
    #3,050
    0
  7. #3030 feonixsh (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 12:53
    ตื่นมาจำได้ล่ะพีชเอ๊ยยยยย เรียกให้ครบนะ ทั้งแม่พ่อทั้งเฮียพลับ
    #3,030
    0
  8. #2974 น้ำแข็งไสเย๊นเยน (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 11:21
    ใจเย็นเว้ยพี่ นิ่งไว้ๆ5555
    #2,974
    0
  9. #2964 namhom-3449 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 10:24
    พีชตอนเมาโคดอ่อยยยยยย
    #2,964
    0
  10. #2879 อัศวินพระจันทร์ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2558 / 13:08
    น่ารักกกกก
    #2,879
    0
  11. #2818 janeicelet (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2558 / 11:59
    นังพีชชชช
    เมาแล้วอ่อยตลอดดด รำ 5555555555
    #2,818
    0
  12. #2622 KiHaE*129 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 กันยายน 2558 / 00:33
    ง่อวววววววววววววววววว

    น่ารักเกิ๊นนนนนนนนน
    #2,622
    0
  13. วันที่ 21 มิถุนายน 2558 / 20:40
    งี้ต้องไปขอนะรู้ป่ะ 555555555
    #2,443
    0
  14. #2273 CKstyle (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2558 / 14:55
    โง้ยยยยย น้องพีชตั้ลล้ากกก
    #2,273
    0
  15. #2239 P.Secret (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 เมษายน 2558 / 10:39
    จ้าๆ พี่โมได้กำไรเต็มประตูมากค่า นี่เขินจะตายแล่วค่า
    #2,239
    0
  16. #2206 sundaymorning3841 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 เมษายน 2558 / 13:06
    น้องพีชเมายั่วพี่โมนะคะ แหม ฮือ น้องอ้อนอ่ะ น่ารัก
    #2,206
    0
  17. #2034 ony.pp (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2558 / 18:09
    โง้ยยยยยยยยยยน่ารักกกกก
    #2,034
    0
  18. #1998 byfoam (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2558 / 19:56
    โอ้ยยยยยยยย กรี๊ดดด ฟินนนน พีชเมาบ่อยๆก็ดีนะ -..-
    #1,998
    0
  19. #1955 mild-deeda (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 มกราคม 2558 / 18:29
    กรี๊ดดดด โอ้ยอยากให้น้องน่ารักกับพี่โมบ่อยๆจังงง >< ฟิน
    #1,955
    0
  20. #1868 Sirigon So Kongto (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2557 / 12:30
    น้องพีซทำอะไรพี่โมอ่ะอ้ายยยยยยยยเขินจุง
    #1,868
    0
  21. #1600 shshshx (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2557 / 20:11
    พีชก็ยั่วพี่โมแล้วแกต้องรับผิดชอบไปถอดเงินด้วยกันเลยยยยย
    #1,600
    0
  22. #1456 KimHeeBum (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2557 / 12:36
    โอยยย เขินมากมาย
    #1,456
    0
  23. #1366 cHAchar (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2557 / 17:47
    ตายละ เมาแล้วอ้อยนะลูก 
    อย่างงี้มันน่านักกก เป็นละเปรี้ยวเกินโดนเลยค่ะ55555555
    #1,366
    0
  24. #1239 Goodgirl (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2557 / 16:15
    กริ๊ดดดด ฟินน้องพีชให้รางวัลพี่โม -/-
    #1,239
    0
  25. #1218 ' ✚PLOY : poiz,, ☆ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2557 / 22:05
    กรี๊ดดดดดด!! จะไม่ทน! ถ้าน้องพีชยั่วแบบนี้ระวังโดนลุงรหัสจับกดได้นะคะ >.,<
    ตอนนี้ฟินเว่ออออออ!
    #1,218
    0