DOGMATIC LOVE (Yaoi) | รับน้องป่วนๆกับก๊วนวิศวะ

ตอนที่ 18 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,422
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    12 เม.ย. 58




18

A RELATION

เรื่องของมึง เรื่องงของกู เป็นเรื่องของใคร?

 

 

 

 

 

ช่วงบ่ายในภาคคอมเต็มไปด้วยนิสิต อาจจะด้วยฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาจนบางคนไม่สามารถเดินทางกลับบ้านได้หลังจากตารางเรียนจบ หรือบางคนก็มีเรียนในช่วงบ่ายแบบนี้ ผมเป็นอีกคนที่ติดฝนหลังจากหมดตารางเรียนในช่วงเช้าเรียบร้อยโชคดีที่วันนี้เอาโน้ตบุคมาด้วย ความจริงแล้วสำหรับเด็กภาคคอม โน้ตบุคนี่เป็นเหมือนอวัยวะชิ้นที่ 34 ต่อจากโทรศัพท์มือถือได้เลย

 

ขณะที่ผมกำลังนั่งแก้โปรแกรมที่ถูกสั่งให้เป็นโปรเจคของเทอมรอไอ้อั้นที่ถูกเรียกให้ขึ้นไปจัดการอะไรบางอย่างที่ห้องพักครู และเพื่อนคนอื่นๆ ในภาคก็นั่งเล่นเกมส์ออนไลน์อยู่โต๊ะใกล้ๆ ไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกเหงามากเท่าไหร่ จนกระทั่งไอ้อั้นกลับมาพร้อมกับถุงขนมที่ซื้อมาจากสหการแล้วทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ ผมเนี่ยหละ

 

“เออๆๆ ดีพ มึงกับพี่ต้นนี้สนิทกับไม่ใช่อ๋อวะ?” อั้นพูดขึ้นเรียกความสนใจของผมให้เงยหน้าออกมาจากโปรแกรมประยุกต์ที่ใช้เขียนงานก่อนจะเลิกคิ้วมองมันด้วยความสงสัยว่าอะไรไปจุดฉนวนให้มันถามออกมาแบบนี้

 

“ไม่มีอะไรมากหรอกมึง กูแค่สงสัย” มันพูดพร้อมกับก้มลงแกะถุงมันฝรั่งทอดกรอบปรุงแต่งรสชาตยี่ห้อดัง ผมเองก็สงสัยมันเหมือนกันร้อยวันพันปีไม่เคยพูดถึงพี่ต้น วันนี้ไหงชื่อนี้หลุดออกมาจากปากมันได้

 

“ยังไงวะไอ้อั้น อะไรของมึง?” ผมถามออกไปเมื่อเห็นเพื่อนเอาแต่ลีลาไม่ยอมพูดออกมาเสียที

 

“มึงเมื่อเช้ากูเห็นอะไรแปลกๆ หวะ” ไอ้ท่าทางสีหน้าแบบที่กำลังคิดว่ากูจะเล่าออกไปดีไหมตอนนี้ทำให้ผมอยากจะว้ากใส่มันแล้วบอกว่ามึงจะเล่าออกมาไหมไอ้ซั๊ซ! มากครับ แต่อย่างไรก็ตามต้องควบคุมอารมณ์ไว้เดี๋ยวไม่ได้รู้พอดี

 

“อะไรของมึงวะไอ้อั้น” ผมทอดเสียงถามออกไปอย่างไม่ใส่ใจเท่าไหร่นัก สายตาพยายามจับจ้องไปที่เครื่องคอมพิวเตอร์ตรงหน้าตัวเอง แสร้งทำเป็นพิมพ์อะไรแต่ความจริงแล้วมันแทบจะไม่เป็นภาษาเสียด้วยซ้ำ

 

ความจริงแล้วผมไม่มีสติตั้งแต่เพื่อนพูดชื่อนั้นไปแล้วหละ

 

“เมื่อเช้ากูไปเห็นพี่เนกับพี่ต้นแม่มยืนเถียงกัน”

 

“แล้ว?” ผมเลิกคิ้วกับคำบอกเล่าของเพื่อน คือเรื่องที่พี่เนกับพี่ต้นจะเถียงกันไม่ใช่เรื่องแปลก คนในวิศวะส่วนใหญ่รู้ดีว่าสองคนนี้ไม่กินเส้นกัน แล้วมันจะแปลกไปได้ยังไง?

 

“แปลกๆ”

 

เอาอีกแล้วครับ บอกแล้วไงว่ามันไม่แปลกไอ้นี่  =____=  มึงกวนประสาทกูอยู่ป้ะ? งานกูไม่เดิน ส่งจารย์ไม่ทันกูจะฆ่ามึงนะอั้น

 

“แปลกยังไงวะ ปกติเค้าก็ตีกันแบบนี้อยู่แล้วป้ะมึง?” ผมพูดออกไปตามที่ตัวเองคิด แต่ไอ้อั้นดันขมวดคิ้วใส่ตีหน้ายุ่งราวกับที่ผมพูดไปมันไม่ใช่เรื่องที่ถูกต้องเท่าไหร่

 

“ไม่ดิ รอบนี้พี่ต้นแม่มไม่ขึ้นเหมือนรอบก่อนๆ แถมยอมให้พี่เนเสยแบบไม่หลบด้วย”

 

“เฮ้ยยยยยย คอขาดบาดตายขนาดนั้นเลยอ๋อวะมึง?” ผมแทบตาโตเมื่อได้ยินว่ารุ่นพี่คนสนิทถูกเสย แถมไอ้การที่ไม่ตอบโต้แบบนั้นค่อนข้างเป็นเรื่องที่น่าตลก จริงอยู่ครับว่าพี่ต้นจะเป็นคนใจเย็นไม่ค่อยชอบมีเรื่อง แต่หากมีเรื่องกับใครค่อนข้างจะเป็นเรื่องใหญ่จริงๆ ไอ้เรื่องเขม่นกันอย่างผู้ชายเราๆ นี่เรื่องปกติ แต่ให้ถึงขั้นลงไม้ลงมือแถมไม่ใช่เด็กภาคเดียวกันนี่ก็ไม่ใช่เรื่องที่จะยอมได้นะ

 

แต่ทำไมพี่ต้นไม่สวนกลับกันหละ?

 

“มาก เพราะกูเห็นพี่ต้นกอดพี่เนด้วย แปลกๆ หวะ”

 

ตอนแรกที่เดือดดาลแทนพี่ต้นที่โดนพี่ต่างภาคทำร้ายกลายเป็นความรู้สึกหน่วงหนึบในใจแทนเมื่อไอ้อั้นตอบกลับมา ความรู้สึกแปลกที่เกิดขึ้นทำเอาผมคิดอะไรต่อไม่ได้เลย

 

“.......”

 

“เฮ้ย! เป็นเชี่ยไรวะดีพ เงียบเลย อึ้งอ่ะดิมึง ไม่คิดว่าพี่ต้นเป็นใช่ป้ะ เออกูเองก็ไม่คิดเหมือนกันเห็นเป็นพี่ว้ากแมนๆ อ้าวๆๆๆ นั่นมึงจะไปไหนเนี่ยไอ้เชี่ยดีพพ!!! เฮ้ย!!!

 

เสียงไอ้อั้นยังคงดังมาจากด้านหลังขณะที่ผมลุกขึ้นมาจากโต๊ะแล้วมุ่งหน้าไปยังโรงอาหารที่อยู่ตึกหลัก ไม่รู้ว่าทำไมถึงต้องเดินตากฝนข้ามตึกไปแบบนี้ทั้งๆ ที่เรื่องที่เกิดขึ้นมันค่อนข้างไม่เกี่ยวข้องกับผมเลย

 

แต่หากหัวใจที่เต้นแรงๆ อยู่ในนั้น ที่กำลังรู้สึกหน่วงหนักอย่างไม่รู้สาเหตุ

 

ดีพเองก็รู้ว่าพี่ต้นไม่ใช่ผู้ชายทั่วๆ ไป หลายครั้งที่จับความรู้สึกได้จากสายตาที่พี่ต้นชอบมองมา และการกระทำที่แสดงออกราวกับว่าตัวผมเองเป็นคนพิเศษกว่าคนอื่น

 

พี่ต้นมักจะใจดีกับดีพเสมอ

 

 

ยังจำได้ดีถึงเมื่อก่อนปิดเทอมที่แล้วที่พี่โมเฮียแมทพาไปเลี้ยงสอบเสร็จ และพี่ต้นไปด้วย จำได้ว่าวันนั้นพี่โมกลับบ้านตัวเองไม่ได้กลับมาที่หอ และพี่ต้นที่เมาเกินกว่าจะกลับบ้านเองได้ และผมพาเขามาค้างที่หอ

 

พี่ต้นหลุดคำพูดมากมายออกมาจนเขาเองก็รู้สึกตกใจ หนึ่งในคำพูดนั้นคือ

 

“พี่ชอบเรานะดีพ ชอบมานานแล้ว”

 

หลังจากนั้นพี่ต้นก็ตื่นมาแบบจำอะไรไม่ได้เลย ว่าพูดอะไรออกไป และผมเองก็เก็บเรื่องนี้มาตลอด ยอมรับว่าพยายามตีตัวออกห่างแต่ก็ไม่ได้มากมาย เพราะผมยังทำตัวเหมือนเดิม คุยเล่นกับพี่เขาเหมือนเดิม อาจจะเป็นเพราะกิจกรรมต่างๆ ที่ต้องทำตอนต้นเทอมทำให้เราสองคนไม่ได้เจอกันมากขึ้น มันเลยดูห่างๆ ไป

 

ทั้งๆ ที่คิดว่าทุกอย่างมันคงจะดีแล้วหากความสัมพันธ์เราจะหยุดตรงคำว่าพี่น้องที่สนิทกันแบบนี้

แต่ทำไมตอนนี้หัวใจของผมถึงได้กำลังรู้สึกอย่างนี้นะ?

 

 

“อ้าวดีพ ทำไมเปียกมาแบบนี้ มาหาอะไรกินหรอ” เสียงทุ้มคุ้นเคยเอ่ยทักผมด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มพร้อมกับเอื้อมมือมาขยี้หัวอย่างที่เจ้าตัวชอบทำ

 

และหากปกติแล้วผมต้องหัวเราะ ยิ้ม หรือส่งคำพูดต่างๆ นานาเพื่อตอบคำถามนั้นไป แต่ครั้งนี้ผมเลือกจะเงียบ และมองร่างสูงที่เปลี่ยนสายตาเอ็นดูมามองผมด้วยความเป็นห่วงแทน

 

“เป็นอะไรรึเปล่า ดูเงียบๆ ไม่พูดจา เครียดไรเปล่าเนี่ยเรา?” พี่ต้นขมวดคิ้วพร้อมกับลากผมเข้าไปในห้องสโมสรที่ตอนนี้ร้างผู้คน เขาดันไหล่ให้ผมนั่งลงกับเก้าอี้กลางห้องก่อนจะเดินไปเปิดไฟ และแอร์ก่อนจะกลับมาลากเก้าอี้ตัวข้างๆ กันแล้วทิ้งตัวลงนั่ง

 

“ไหน บอกพี่ได้รึยังครับว่าไอ้แสบของพี่มีเรื่องไรให้เครียดกันเนี่ย หน้ามุ้ยเชียว”

 

ผมจะทำอย่างไรดีกับความสับสนในหัวที่กำลังสะท้อนคำพูดว่าพี่เนกับพี่ต้นกอดกัน คำพูดที่เคยบอกว่าชอบจากคนตรงหน้าเมื่อครั้งก่อน และความห่วงใยที่อีกฝ่ายมอบให้ในตอนนี้

 

ตกลงเรื่องไหนเป็นเรื่องจริงที่ผมควรจะเชื่อถือ

 

“พี่ต้น...ดีพถามอะไรหน่อยสิ”

 

 

 

 

 

DOGMATIC LOVE

 

 

 

 

“พี่ต้น...ดีพถามอะไรหน่อยสิ”

 

ผมเลิกคิ้วให้กับเด็กน้อยช่างยิ้มที่ตอนนี้นั่งหน้าเครียดราวกับคิดอะไรสักอย่างอยู่ในสมอง จู่ๆ เจ้าตัวก็ออกตัวว่าจะเอ่ยถามอะไรสักอย่างขึ้นมา

 

ให้พูดตรงๆ ใจผมนี่เต้นแรงไปหมดที่อยู่ใกล้เด็กคนนี้ อย่างที่ทุกคนรู้ว่าผมชอบคนตรงหน้ามาตลอดสองปีที่ผ่านมา ความจริงผมเคยเจอน้องที่ค่ายตอนที่น้องมาเข้าตอนมอหกครับ เรื่องนี้ไอ้โมเองก็รู้ ตอนนั้นผมแค่รู้สึกว่าน้องมันสดใสดี พอมาเจออีกทีน้องเข้าปีหนึ่ง และดันมาอยู่ภาคเดียวกัน ความรู้สึกพิเศษๆ มันก็ล้นเข้ามาในใจ และอาจจะเป็นความโชคดีที่น้องได้มาเป็นน้องรหัสของเพื่อนสนิทมันเลยทำให้เราได้คุยกันมากกว่าเดิม

 

และเหมือนจะสนิทกันแบบที่ผมไม่ได้อยากคิดจะเป็นพี่น้อง แต่หากน้องไม่เคยรู้เลย

 

“ว่าไง โดนไอ้อั้นแกล้งรึไง หรือเขียนโค้ดไม่ได้?” ผมเอ่ยถามออกไปพร้อมกับวางมือบนหัวทุยเปียกชื้นนั้นอย่างที่ชอบทำ แต่แปลก ครั้งนี้หัวใจผมกลับเต้นแรงกว่าเดิม

 

ตากลมโตนั่นกำลังช้อนมองมาที่ผม

 

“พี่ต้นชอบใครอยู่หรอ”

 

 

คำถามที่แสนจะธรรมดาที่มันไม่ธรรมดาเอาเสียเลยเวลาที่หลุดออกจากปากเด็กคนนี้ แต่ด้วยสถานะที่ค้ำคออยู่จะตอบออกไปได้ยังไงว่าชอบใคร...

 

 

“แหนะ...อะไรของเราเนี่ยดีพ จู่ๆ ก็ถามแบบนี้ เฮ้ยยยยยยย พี่คิดนะเว้ย ยังไงเนี่ย?” ผมแสร้งหัวเราะกลบเกลื่อนกับคำถามของคนตรงหน้า ก่อนจะแกล้งแซวเจ้าของคำถามไปแบบทุกที และน้องเองก็คงต้องแซวกลับ หรือโวยวายอะไรสักอย่างแบบที่เคยทำ แต่ครั้งนี้แปลกไป

 

แปลกมากจริงๆ

 

ผมไม่ได้รับเสียงตอบโต้กลับมาเลยสักนิด นอกเสียแต่ฝ่ามือนุ่มที่เอื้อมมือมาสัมผัสที่มุมปากที่มีรอยฝกช้ำจากการถูกต่อยจากใครอีกคนเมื่อเช้า 

 

 

“เจ็บไหมพี่” เสียงที่ทอดถามพร้อมใบหน้านั้นที่เขยิบเข้ามาใกล้ สายตาที่จ้องมองทำเอาหัวใจแทบหยุดชะงักชั่วครู่ ก่อนที่มันจะเต้นระรัวแทบจะหลุดออกมาจากอก

 

ถ้าหากนี่เป็นความฝันผมก็อยากจะนอนหลับ และฝันแบบนี้ไปให้นานเสียหน่อย แต่ทุกอย่างก็หยุดลงเพียงแค่เด็กตรงหน้าฉีกยิ้มน่ารักคุ้นตาก่อนจะชักมือกลับไป

 

“ไปโดนอะไรมาพี่ ช้ำเชียว” น้ำเสียงของอีกฝ่ายกลับมาร่าเริงปกติดีแล้ว จนผมเองต้องลอบถอนหายใจให้กับอาการใจสั่นของตัวเองแล้วยกมือมาสัมผัสบริเวณนั้นอย่าเผลอไผล

 

“ไม่มีอะไรหรอกน่า เรื่องของลูกผู้ชายหนะ ว่าแต่เมื่อกี้นี้แกล้งพี่เล่นใช่ไหมหือ!” ผมเลือกที่จะไม่ตอบคำถามนั้นแล้วเปลี่ยนประเด็นไป โชคดีที่น้องก็ไม่ได้สนใจจะถามเรื่องเดิมแต่หากหัวเราะอย่างอารมณ์ดีเมื่อถูกผมขยี้หัวจนผมเสียทรง

 

ไม่ควรคาดหวังในความสัมพันธ์เลย

ไม่น่าเลย...

 

 

 

 

 

แต่หากเพียงเขารู้ แต่ไม่อยากจะถามอะไรให้เรื่องราวมันยืดยาวต่อไป

 

 

 

 

ด้วยนิสัยที่ไม่ชอบเซ้าซี้เท่าไหร่ของตัวเองจึงยอมให้อีกฝ่ายได้เฉไฉไปเรื่องอื่น ทั้งๆ ที่รู้คำตอบของคำถามตัวเองดี แต่ก็ได้แต่คิดว่าการที่ไม่ได้รับการยืนยันมาจากเจ้าของเรื่องมันอาจจะเป็นเรื่องดีสำหรับผมเอง

 

อย่างน้อยผมก็สามารถมีเหตุผลให้มาขัดแย้งได้ว่าที่ไอ้อั้นเล่ามาทั้งหมดนั้นอาจจะเป็นเรื่องที่มันกุขึ้นมา หรือไม่ก็อาจจะเห็นไม่ชัดเจน และเหมารวมว่าเหตุการณ์ต้องเป็นแบบนั้น

 

สุดท้ายผมก็ออกจากห้องสโมมาด้วยเหตุผลร้อยแปดที่อยู่ในสมอง พร้อมกับหัวใจที่แสร้งว่าสบายใจแล้วที่เป็นแบบนี้

แต่หากดีพรู้ดี....ว่ามันยังหน่วงอยู่แบบนั้นไม่ได้หายไป

เพียงแค่ที่สามารถยิ้มได้ในตอนนี้นั้นเป็นเพียงแค่เขากำลังหลอกตัวเอง

 

 

 

“ไอ้ดีพเมื่อกี้มึงไปไหนมาวะ” ไอ้อั้นถามขึ้นเมื่อเห็นผมกลับไปที่โต๊ะ มันทำหน้าเสียหน่อยๆ เหมือนกับว่ากลัวผมโกรธที่ถามอะไรแบบนั้นออกไป

 

 

“กูไปธุระมา” ผมตอบเพียงเท่านั้นก่อนจะพาตัวเองลงไปนั่งประจำที่เดิมของตัวเอง พยายามตั้งสติเพื่อทำงานตรงหน้าต่อแต่หากไม่ว่าจะพยายามอย่างไรก็ไม่สามารถทำได้เสียทีจนต้องเปลี่ยนไปหาอะไรอย่างอื่นทำ และไอ้อย่างอื่นที่ว่านั้นคือการนั่งเข้าไปในเฟสบุคเพื่อดูสถานะของอีกคนที่เพิ่งเจอไปเมื่อครู่ไม่ได้ทำให้สถานการณ์นั้นดีขึ้นเลย

 

“อั้น”

 

ผมเอ่ยเรียกเพื่อนที่ตอนนี้ก้มหน้าก้มตาวิ่งอยู่บนมือถือ เพื่อนตัวดีครางรับเบาๆ โดนยังไม่ละสายตา และมือจากเกมส์ตรงหน้า และเป็นผมเองที่สูดลมหายใจเข้าปอดด้วยความหลากหลายความรู้สึก รวมไปถึงความหลากหลายของคำถามในสมองด้วย

 

“กูถามอะไรอย่างหนึ่งดิ ”

 

 

“อื้อ”

 

“อั้น!

 

 

“อะไรวะเรียกอยู่ได้มีไรจะถามก็ถามมา กูชนน้ำแข็งตายเลยสัส!” เสียงไอ้อั้นโวยวาย และยอมวางมือจากมือถือแถมทำหน้าเหวี่ยงใส่ผมอีกต่างหาก แต่หากไม่ใช่เป็นเรื่องที่ผมสนใจหรอก

 

 

“มึง”

 

“ลีลาจังสัส ไม่ตอบหละได้มะ?”

 

“ถ้าสมมติว่า...เพื่อนมึงชอบเพศ....ดะ..เดียวกัน มึง.....โอเคไหมวะ” ผมถามออกไปด้วยความกล้าๆ กลัวๆ ขณะที่ไอ้เพื่อนตัวดีมองผมด้วยสายตาอ่านยากก่อนจะหัวเราะหึหึเบาๆ ในลำคอ

 

“จะอำไรกูอีกหละเนี่ย มึงนี่มุกเยอะนะไอ้ดีพ ใครหละหมายถึงมึงรึไง กากๆ อย่างมึงเนี่ยนะ?” ไอ้คนตรงหน้าผมยังเห็นคำถามของผมเป็นเรื่องล้อเล่น มันเอื้อมมือมาขยี้หัวผมอย่างเคยแถมบวกกับหัวเราะเสียงดังแข่งกับเสียงฝนข้างนอกตัวตึกที่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดตกง่ายๆ

 

แต่หากในสมองของผมตอนนี้กำลังสับสนว่า ผมควรแก้ไขให้ไอ้อั้นเข้าใจถูกในคำถามของผมดี หรือไม่?

หรือจะปล่อยให้มันเข้าใจผิดแบบนี้ไปแล้วปล่อยให้เรื่องทุกอย่างผ่านเลยไป ราวกับว่าไม่เคยเกิดคำถามน่าหัวเราะแบบนี้ขึ้น

 

 

“........”

 

 

“เฮ้ย! หรือมึงถามจริงวะ?” ไอ้อั้นที่เห็นผมเงียบไปกลับเอะใจถามย้ำขึ้นมา แต่ผมเลือกที่จะส่ายหน้าเพื่อปรับอารมณ์ตัวเอง ไม่นานนักก็เผยรอยยิ้มที่มุมปากอย่างที่เคยทำก่อนจะเอื้อมมือตบกระบาลไอ้เพื่อนตัวดีที่ตอนนี้ทำหน้าเครียดยิ่งกว่าลุ้นผลสอบ

 

“ไอ้ฟาย กูหลอก เป็นเพื่อนกูมาตั้งสองปีมึงนี่ไม่รู้จักกูเลยรึไงวะ?” ผมหัวเราะขึ้นมาเสียงดังพร้อมกับตั้งท่าจะลุกจากโต๊ะเพื่อหนีไอ้เพื่อนตัวดีที่ชี้นิ้วใส่ผมอย่างคาดโทษ ไม่นานนักมันก็ลุกขึ้นมาไล่ต้อนผมไปทั้งโถงใต้ตึกอย่างบ้าคลั่ง มีรอบหนึ่งที่มันลื่นคราบน้ำฝนที่สาดเข้ามาภายในตัวตึกลงไปจับกบกับพื้นเสียงดังลั่นเรียกเสียงหัวเราะให้กับเพื่อนๆ ร่วมคณะที่ยังนั่งหลบฝนกันอยู่ นั่นรวมทั้งเสียงหัวเราะของผมไปด้วย

 

ทั้งๆ ที่เพื่อนยังไม่ทันได้ลุกจากพื้นดีสายตาของผมดันเหลือบขึ้นไปยังชั้นสามของตึกปฏิบัติการเคมีที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับตึกปฏิบัติการคอมที่ผมยืนอยู่ ร่างสองร่างที่แค่มองก็สามารถจำได้ทันทีว่าใครกำลังยื้อแย่งกันอยู่บนนั้น ถึงแม้ว่าเสียงฝนที่ตกนั้นดังจนไม่สามารถทำให้ผมรับรู้ว่าคนทั้งสองคนกำลังเถียงเรื่องอะไรกันอยู่ และหากภาพสุดท้ายที่เห็นคือมือหนาของพี่ต้นกำลังดึงพี่เนเข้าไปในห้องหนึ่งที่ประตูเปิดทิ้งไว้

 

 

เพียงเท่านั้น

หัวใจของผมก็รู้สึกเจ็บราวกับมีมือที่มองไม่เห็นมาบีบมันไว้

 

 

เจ็บปวด...อึดอัด....

 

 

สวรรค์คงกลั่นแกล้งผมสินะ เพราะที่ผ่านมาเอาแต่ผมข้ามความรู้สึกของใครอีกคนมีโดยตลอด

 

 

 

“..เชี่ยดีพ มึงเป็นอะไร” เสียงไอ้อั้นเรียกผมให้ได้สติก่อนจะเงยหน้ามองเพดานฝ้าของตัวอาคารก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อหยุดยั้งของเหลวที่กำลังไหลออกมาจากท่อน้ำตา “มึงร้องไห้?”

 

เสียงแผ่วเบาที่เอ่ยถามทำให้ผมโบกมือปัดๆ เพื่อเป็นการปฏิเสธความคิดของเพื่อน ไม่นานนักผมก็ยิ้มออกมาบางๆ

 

“ไอ้ฟาย! ตากูแห้งเหอะนี่ยังไม่ได้หยอดน้ำตาเทียมเลย กูลืมเอามาสงสัยต้องไปถอดออกแล้วใส่แว่นแทน เดี๋ยวกูมานะรอตรงนี้แหละ” ผมบอกมันพร้อมเดินไปหยิบกระเป๋าที่ใส่ของจำเป็นต่อการใช้สายตาของตัวเองไม่ว่าจะเป็นกระปุกใส่คอนแทค และกล่องแว่นเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ

 

 

ทันทีที่เข้ามาและเห็นเงาตัวเองกำลังสะท้อนอยู่กระจกก็ทำให้ผมรู้ทันทีว่ารอยยิ้มที่สร้างไว้เมื่อครู่มันดูเฟคขนาดไหน ถอนหายใจเพื่อระบายความหน่วงที่อยู่ในใจตอนนี้ แล้วเปิดก็อกน้ำเพื่อล้างหน้า เผื่อว่าความเย็นของน้ำอาจจะทำให้ได้สติมาบ้าง

 

แต่เปล่าเลย

คำพูดที่พี่ต้นเคยบอกชอบในวันวานยังอยู่ในสมอง

คำบอกเล่าของไอ้อั้นก็ยังวนเวียนอยู่ในนั้น

สายตาห่วงใยพร้อมสัมผัสอบอุ่นที่พี่ต้นหยิบยื่นให้เมื่อครู่ยังติดอยู่ที่ปลายผม

และ...

ภาพที่สะท้อนผ่านสายตาที่ชั้นสามตึกปฏิบัติการเคมีก็ยังย้ำว่าเรื่องทุกอย่างกำลังเป็นจริง

 

 

ดีแล้วใช่ไหม..

ดีพกำลังถามตัวเองอยู่อย่างนั้น

 

ดีแล้วสิ...ในเมื่อเขาเองก็ปฏิเสธว่าไม่ได้รู้สึกอะไรกับความชอบที่อีกฝ่ายหยิบยื่นให้

ดีแล้ว...

 

สินะ...

 

 

 

 

 

DOGMATIC LOVE

 

 

 

 

และเหมือนเคย

 

“ถึงฝนจะตก แม้ฟ้าจะร้อง ถ้าได้มาเห็นหน้าน้องแล้วพี่สบ๊ายยยยสบายยยยย”

 

 

เดี๋ยวๆๆ นะ นี่กูมาผิดที่รึเปล่า?

 

 

“อยู่ใต้ฟ้าจะกลัวอะไรกับฝน เกิดเป็นคนเมื่อถึงที่ก็ตาย ฝ่าฝนด้นมา ฝ่าอันตราย เปียกโชกทั้งกาย เพราะอยากจะเห็นหน้าเธอ ฮิ้ววววววววว”

 

 

นี่มีงานบวชหรือว่าอะไร? นี่ไม่ใช่โรงยิมวิศวะใช่ไหมตอบ!!

 

 

“น้องพีชคร๊าบบบบบบ นักบาสแถวนี้คิดถึงนะคร๊าบบบบบบบบบบ”

 

กูว่าไม่ใช่หละ....

 

 

“น้องพีชเมื่อไหร่จะตอบรับเพื่อนพี่สักที่ครับ หล่อ หน้าตาดี มีรถขับ โทรศัพท์ถ่ายรูปได้นะครัชชชชชชชชช”

 

ครัชโพ่งงงงงงงงงง!! ไอ้เชี่ยโช!!!!! คว๊ายยยยยยยยยย!!

ผมสติหลุดทันทีที่ได้ยินเสียงอันคุ้นเคยเสียงสุดท้ายที่ส่งเสียงแซวมาครับ หันไปชูนิ้วกลางแถมด่าออกไปแบบไม่ออกเสียงให้มันด้วยความโมโห

 

“โหวววววว ดุหวะพี่ แน่ใจนะว่าจะจีบเพื่อนผมเนี่ย!” แทนที่มันจะสำนึกครับ ไม่มีคำนี้ในสาระบบของไอ้คนเลวที่ชื่อเรโชหรอก โดนผมด่าไม่พอ ไปหาพวกอีกต่างหาก ไม่รู้เอาเวลาไหนไปตีซี้พวกพี่ว้ากถึงได้เข้าข้างถือหางกันเกรียวแบบนี้

 

รู้งี้ไม่น่ามาโรงยิมคนเดียว นั่งรอไอ้พอลไปซีร็อกซ์งานซะก็ดี ฮืออออออออออออออออออออออออ

 

“ยังไงๆ มึง ไอ้โม ยังไงๆๆๆๆ” นี่เสียงพี่ทีครับ ความจริงสายตาที่พี่ทีมองมาดูออกว่าต้องการสื่ออะไร แหมะ จะเล่นกูให้ได้ใช่ไหมครับ คิดว่ามาคนเดียวไม่มีพวกนี่คิดว่าไม่กล้าใช่ไหม?

 

เดี๋ยวคอยดู เดี๋ยวคอยดู!!!

 

“ทีอย่าแซวน้องกู” ผมหลือบไปมองพี่โมที่แก้ตัวให้ เออถือว่าดีมีคุณธรรมสมกับเป็นเฮดว้ากเสียหน่อย และไม่ทันที่จะได้ชื่นชมมันได้เกินครึ่งวินาทีเลยจริงๆ

 

“เดี๋ยวน้องเค้าไม่ยอมเปิดโอกาสให้กูเต๊าะหละ จบกันเลย”

 

ถุ้ยยยยยยยยยย!

ขอถอนคำพูดเมื่อกี้ด่วนเลย! ไอ้ฟายเออร์!!!!!!!!!! โพ่งงงงงมึ๊งงงงงงงง!!!

จะท้าทายอำนาจมืดพิชญ์พลใช่ไหมครัช! พี่โมนี่ผมไม่กล้าสู้ แต่พี่ทีนี่ขอจัดก่อนแล้วกัน!

 

หลังจากที่คิดได้ผมรีบเดินเข้าไปที่แสตนด์ที่ตอนนี้มียานลูกตัวน้อยๆ กำลังเอาอุปกรณ์ที่จะใช้ซ้อมเชียร์มาจัดเรียงไว้หน้าแสตนด์ สายตาผมกวาดมองหาตัวท็อปที่จัดว่าเด็ดที่สุด เพราะมาซ้อมเชียร์หลายครั้งจึงทำให้รู้ว่าใครนี่เป็นยังไง พร้อมกับยกยิ้มส่งสายตาหันไปหาพี่ทีที่ตอนนี้ยังอ้าปากแซวผม กับไอ้โชไม่หยุดปาก

 

เอาเลย...เต็มที่เลย...อยากทำอะไรก็ทำ...

เดี๋ยวมึงเจอแน่ครับพี่!

 

 

หัวเราะเบาๆ ให้กับใบหน้าสุดกวนของพี่ว้ากสาขาโยธาแล้วเอื้อมมือไปสะกิดหลังยานลูกตัวท็อปที่ผมคัดสรรมาเรียบร้อยแล้ว ซึ่งหล่อนหันมาทำหน้าเหวี่ยงในรอบแรกก่อนจะเปลี่ยนท่าทีเป็นยิ้มหวานตอบรอยยิ้มกว้างๆ ของผมเช่นกัน

 

“ว่าไงจ้ะ เอชสามสิบสี่” เธอเอ่ยถามสาเหตุการเรียกครั้งนี้ของผม ซึ่งไม่แปลกหรอกที่จะจำได้ว่าผมรหัสที่นั่งอะไร เพราะโดนนางซ่อมบ่อยจนชินกับการโดนลวนลามนั่นไปเสียแล้ว แต่เรื่องนี้ไม่ใช่ประเด็นครับ สิ่งที่ผมจะทำนั้นสำคัญ และเด็ดกว่าเยอะ!

 

“พี่คนนู้นครับ ผมทองๆ ชุดบาสเบอร์ยี่สิบสามบอกว่าชอบคุณมากเลย แอบมองตั้งแต่วันแรกที่มาซ้อมแล้ว” ผมบอกออกไปพร้อมกับเพยิดหน้าไปทางที่พี่ทียืนอยู่ และยานลูกตัวท็อปของผมก็มองตามด้วยสายตาเป็นประกาย และหากมันคงไม่ฮาเลยถ้ายานลูกทั้งหมดมารุมกรี๊ดกร๊าดกับสิ่งที่ผมเพิ่งบอกออกไปจนพี่ทีเริ่มทำหน้าแหยงๆ หลังจากโดนส่งจูบโดยยานลูกสุดแซ่บที่ผมคัดสรรมาอย่างดี

 

เอาเซ่! แหกปากแซวกูอีกเซ่!!

 

ผมหัวเราะเบาๆ ก่อนจะปีนไปนั่งบนแสตนด์ที่ประจำของตัวเองพร้อมกับแรงสั่นเบาๆ ในกระเป๋ากางเกงเพื่อเป็นการเตือนว่ามีบทสนทนาเกิดขึ้นในแอพลิเคชั่นแชทชื่อดัง ล้วงมือเข้าไปหยิบขึ้นมาดูก่อนจะหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเงยหน้ามองเจ้าของข้อความที่กำลังทำหน้าบึ้งอยู่ที่สนามก่อนจะพิมพ์ข้อความตอบกลับไป

 

 

M-O.GUL

ทำไร หนะ! )18.14

 

P.Peace

18.15 ( เปล่านี่พี่

 

 

หลังจากพิมพ์เสร็จก็อดยักคิ้วให้แล้วฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี โธ่...ล้อเล่นแค่นี้อย่าโวยวายสิครับพี่ เพื่อนพี่เล่นผมก่อนนะครับ

 

 

ตึ๊ง!

 

M-O.GUL

อย่ามายิ้มแบบนี้นะ! )18.15

 

 

โอ๊ะ! ห้ามยิ้มด้วย อะไรวะ! คนกำลังมีความสุขเลย หน้าพี่ทีตอนนี้อย่างฮา! แต่โอเคครับผมจะทำตามพี่บอกก็ได้ ไม่ยิ้มก็ไม่ยิ้ม

 

ตึ๊ง!

 

M-O.GUL

ลืมไปแล้วใช่ไหมว่าผมเคยบอกคุณว่าอะไร?  )18.16

 

อะไรวะ? นี่อย่าบอกนะว่าแกล้งเพื่อนแค่นี้แม่มจะหาเรื่องมาวัดกับผม เฮ้ยยยย ปัญญาชนไม่ใช้กำลังนะครับพี่โม นี่ชอบกันจริงป้ะวะ! เฮ้! ตอบบบบบ!

 

P.Peace

18.16 ( บอกไรพี่!

 

ได้แต่คิดแล้วก็สงสัยยยยย บอกอะไรวะ? บอกอะไร?????? ยังไง????

 

ตึ๊ง!

 

M-O.GUL

สงสัยต้องเตือนความจำ  )18.17

 

 

จำไรวะ?

 

ตึ๊ง!

 

M-O.GUL

สงสัยต้องบอกให้ฟังทุกวันเผื่อจะได้เข้าสมองของคุณ  )18.17

 

เห้ยยยยยยยย เริ่มเข้าพลอตดราม่าป้ะ? ไม่เอานะน้องพีชไม่ชอบนะครับ!

 

               

ตึ๊ง!

 

M-O.GUL

กรุณาจำเอาไว้นะครับ อย่าให้ผมต้องบอกบ่อยๆ

แต่หากคุณต้องการแบบนั้นผมจัดให้ได้นะ )18.18

 

เดี๋ยวๆ นี่กูเริ่มไม่เก็ทหละ พี่โมแม่มต้องการสื่ออะไร?

 

P.Peace

18.19 ( เคลมดาว์นๆๆๆๆๆๆๆ

18.19 ( พี่พูดอะไรผมงงครับ!

 

งงครับสัส เคลียร์ด่วน เอาแบบปัญญาชนที่เขาไม่ใช่กำลังด้วย!

ผมเหลือบมองหน้าพี่โมที่ตอนนี้กำลังก้มอ่านข้อความผมแล้วแสยะมุมปาก

 

โอ้โห! เอาเสะ คิดว่าหล่อไหมให้ทายทำแบบนี้  คิดว่าข่มสินะ คิดว่าผมสู้ไม่ได้สินะ ไฟท์ป้ะหละ

เฮ้ยๆ ไม่ใช่หละ ผิดๆ สติจงกลับมาครับพีช สติจงมา!

 

               

ตึ๊ง!

 

M-O.GUL

ผมเคยบอกคุณไปแล้วนะว่า )18.21

 

 

ว่า?

 

 

ตึ๊ง!

 

M-O.GUL

อย่า )18.21

 

 

 

อย่าเชี่ยไร?

 

ตึ๊ง!

 

M-O.GUL

ให้ )18.21

 

 

ให้?

 

ตึ๊ง!

 

M-O.GUL

ใคร )18.21

 

 

ใคร?

 

 

ตึ๊ง!

 

M-O.GUL

มา )18.22

 

มาโพ่งงงงง! มึงพิพม์ทีเดียวให้จบเลยได้ไหมวะกูขี้เกียจลุ้น!!!!!!

 

 

ตึ๊ง!

 

M-O.GUL

แตะ )18.22

 

 

เท้าคางรอได้ไหม ณ จุดนี้ หลับรอเลยก็น่าจะดีเพราะคงอีกชาติ กว่าพี่แกจะพิมพ์เสร็จ แต่ได้แค่คิดแป้บเดียวเท่านั้นหละครับ เพราะเพียงแค่เสียงเตือนเสียงเดียว และคิดว่าเป็นเสียงสุดท้ายก็แทบทำเอาผมสติแตกอยากจะแยกร่างสลายเซลล์กลายพันธุ์เป็นไคจูแล้วกัดหัวมันเรียงตัว!!!

 

 

อยากรู้ใช่ไหมครับว่าไอ้พี่โมมันพิมพ์อะไรมา งั้นจับตาดูให้ดีนะครับ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ตึ๊ง!

 

M-O.GUL

ผมหึง )18.23

 

 

 

 

 

 

 

หึงโพ่ง!!!! มึงไม่ได้ห่วงเพื่อนมึงเลยใช่ไหม?????? ตอบ!!!!!!!

ฮืออออออออออออ ยานแม่ครับพีชป่วย พีชขอโดดซ้อมหนึ่งวัน พีชเบื่อโรงยิมแล้ว พีชไม่มีสมาธิ ไล่ไอ้พวกซ้อมบาสนี่ออกไปที โว้ยยยยยยยยยยยยย!

 

 

 

 

 

 

DOGMATIC LOVE

TBC






talk : เชิญคุณลงทัณฑ์ บัญชา....ให้สมอุราให้สาแก่ใจ.....#เพลงมา! 
ฮายยยยยย วันนี้ไม่พูด ไม่บ่นไม่อะไรทั้งนั้น นอกจากขอให้ทุกคนมีความสุขกับการอ่านจนถึงบรรทัดนี้
และแบ่งปันความสุขนั้นให้ซอลเป็นคอมเม้นเล็กๆน้อยๆก็เพียงพอแล้วค่ะ #ยิ้มแบบนางสาวไทย #โบกมือลา

ปล. งานดราม่าช่วงนี้ไม่ค่อยถนัด จงมีความสุขในทุกๆวันกันเถอะ! #อิป้านี่มาแปลก #อิป้านี่เป็นอัลไล #บัยส์

ส่งท้ายด้วยรูปพี่ดีพยิ้ม! ฮัดช่า!







 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,209 ความคิดเห็น

  1. #3110 moonui-ii (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 17:34
    ดราม่ามาแล้วอ่ะ ทำไมต้องมี3คน จะสงสารใครดี พี่ต้น หรือดีพ หรือพี่เน่ดีนิ โอ๊ย เลือกทีมไม่ถูก
    #3,110
    0
  2. #3092 Gulrat1122 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 11:41
    อิพี่ต้นเขวไปหาเนแบ้วดีพกลับมารู้สึกตัว
    #3,092
    0
  3. #3084 chompu_y (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 17:24
    เฮ้ย! ถ้าไม่รู้ว่าดีพก็คิดแบบพี่ต้น นี่จะไม่รู้สึกไรเลยนะ แต่นี่คิดไง เอาไงทีนี้ พี่ต้นจะเขวไปทางพี่เนป่ะเนี่ย เฮยยยยสงสารดีพ
    #3,084
    0
  4. #3013 Pandola d (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 14:33
    สงสารดีพอ่ะ เกลียดพี่ต้นยาวปายยยย~ อกวิศวะไม่อุ่น มาซุกอกกรุ่นของพี่ได้น่ะน้องงง ง้อวววว ##โดนตบ
    #3,013
    0
  5. #3000 ikonyg (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 21:41
    เกลียดพี่ต้นได้มั้ยจะเอาใครเลือสักคนสงสารพี่ดีพอะงือออ
    #3,000
    0
  6. #2986 minixiuminseok (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 20:13
    ต้นจะคู่กับใครนะฮือออเชียร์ไม่ถูก????
    #2,986
    0
  7. #2971 น้ำแข็งไสเย๊นเยน (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 09:31
    ต้นชอบดีพ แล้วจูบเนทำไมฟะ งง
    #2,971
    0
  8. #2942 Wkp19 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2559 / 22:50
    โอ้วว รักสามเส้าเราสามคนมากอะตอนนี้ สงสารใครดี...เน ต้น ดีพ
    #2,942
    0
  9. #2939 jswbpt (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2559 / 20:57
    อิมเมจดีพนี่ใครอ้ะน่ารักดีอร้ายยยยย^/////^

    #2,939
    0
  10. #2938 jswbpt (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2559 / 20:57
    อิมเมจดีพนี่ใครอ้ะน่ารักดีอร้ายยยยย^/////^

    #2,938
    0
  11. #2868 Mammy Sentereza (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2558 / 15:30
    เรา-เชียร์-ต้นดีฟฟฟฟฟฟ เราเชียร์มานานแล้ว ฟฟฟฟฟ
    #2,868
    0
  12. #2833 sahareejang (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2558 / 23:42
    ตกลงพี่ต้นชอบใคร ดีฟหรือเน
    #2,833
    0
  13. #2814 janeicelet (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2558 / 01:39
    อยากให้พี่ต้นคู่กับพี่เน
    แต่ก็สงสารพี่ดีพอ่ะฮืออออ
    #2,814
    0
  14. #2790 Nebbianuvolaa (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2558 / 13:53
    #ต้นดีพเน 3p ไม่เลยเลือกไม่ถู๊กกกก55555555???
    #2,790
    0
  15. #2617 KiHaE*129 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 กันยายน 2558 / 14:49
    งื้อออออออออออออออออออ
    สงสารพี่ดีพอ่ะ
    T________T
    คู่นี้จะรักกันได้มั๊ยอ่ะ
    พี่ต้นรักใครกันแน่

    อีพี่โมจัดไม่ยั้ง
    #2,617
    0
  16. วันที่ 21 มิถุนายน 2558 / 19:10
    เห๋ยยยยยยยยย ตกลงพี่ต้นคู่ใครเนี่ยยยยยยย สงสารพี่ดีพพพพพพพพ แล้วพี่โมนี่คือร่ะ? หึงเรี่ยราดจริงๆ 555555555
    #2,438
    0
  17. #2233 P.Secret (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 เมษายน 2558 / 18:34
    นี่มันไคจูระดับสิบชัดๆ 
    #2,233
    0
  18. #2201 sundaymorning3841 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 เมษายน 2558 / 11:54
    แง จะต้นเน หรือต้นดีพ เสริมคนดามใจด้วยอันดีพก็ดี สงสารดีพง่อ พี่โมก็หยอดจัง
    #2,201
    0
  19. #2187 Kulissara Pathomlikitkhan (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 เมษายน 2558 / 18:32
    กาแล็คซี่อยู่หนายยส เด่วน้องไปหาเด่วนี้เลยย
    #2,187
    0
  20. #2185 Kulissara Pathomlikitkhan (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 เมษายน 2558 / 17:44
    ดาวพลูโตจ๋าส่งยานมารับผมทีผมฟินแย้วววว >< พี่โมหึงน้องพีช
    #2,185
    0
  21. #2180 โอลีโอ้สีฟ้า (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 เมษายน 2558 / 11:04
    เอ้ย เอาจริง สามเศร้าป่าวเนี่ยย ฮึ้ยยยยย อยากรู้ววววว (กัดหมอน) >^<
    #2,180
    0
  22. #2145 Kuroko..cchi (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 เมษายน 2558 / 20:34
    คือเชียร์ดีฟอ้ะ!!=*=
    #2,145
    0
  23. #2082 seezaforLove (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 มีนาคม 2558 / 13:11
    สรุปต้นเน หรือว่า ต้นดีฟ ดราม่าอยู่ดีๆโมพีชมาสะปรับอารมณ์ไม่ทันเลย
    #2,082
    0
  24. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  25. #2029 ony.pp (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2558 / 17:56
    พี่ต้นโคตรน่ารักกกกกเลย
    #2,029
    0