DOGMATIC LOVE (Yaoi) | รับน้องป่วนๆกับก๊วนวิศวะ

ตอนที่ 14 : Ch 14 - "It's me"

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,906
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 51 ครั้ง
    12 เม.ย. 58



14

It’s me

 

 

 

คุณไม่เป็นผมไม่รู้หรอกว่าการต่อสู้กับความรู้สึกแปลกๆ ในใจ และความคิดเฮงซวยทั้งหลายในสมองมันเป็นยังไง ถ้าคุณไม่ได้มาอยู่สถานการณ์เดียวกับผม บอกเลย...ผมคิดว่าผมเป็นโรคจิต คนบ้า หรืออะไรก็แล้วแต่ที่เกี่ยวข้องกับอาการทางจิตทั้งหลายเหล่ที่ผมจะหยิบยกขึ้นมากล่าวอ้างให้ตัวเอง ยกตัวอย่างเช่น

 

ในฤดูฝนที่อากาศไม่ได้ร้อนอบอ้าวมากนัก ขี้เมาสองคนที่มีศักดิ์เป็นสายรหัส คนตัวสูงเป็นลุง และคนตัวเล็กกว่าเป็นหลาน แม้เริ่มต้นผมเป็นคนลากลุงตัวเองออกมาจากสถานการณ์ที่ถูกแฟนเก่ากำลังเหมือนจะขอคืนดี แต่ด้วยไม่รู้อะไรก็แล้วแต่ ที่ทำให้ผมรู้สึกว่าลุงของผมเนี่ยไม่อยากจะเสวนากับผู้หญิงใจง่าย โอเค...อันนี้นี่ผมเหมาเองว่าใจง่าย ก็ใครใช้ให้เจ้าหล่อนชื่อเหมือนแฟนเก่าผมที่ใจง่ายทิ้งผมไปคบกับผู้ชายคนอื่นทั้งๆ ที่สัญญากันไว้หละ ไม่รู้หรอก ผมไม่ผิด เข้าใจตรงกันนะ!

 

พอหลังจากนั้นเหมือนกลายเป็นว่าหน้าที่ลากจูงกลับไม่ใช่ผมหละ ไอ้รุ่นพี่ที่มีศักดิ์เป็นลุงรหัสดันมาล็อคคอลากผมท่องเมืองหลวงแบบไม่ได้แคร์เลยว่าค่ำมืดแบบนี้มึงยังจะเดินร่อนไปไหนมาไหนแบบไม่กลัวเพื่อน ญาติ หรืออะไรก็แล้วแต่เป็นห่วงมึงไง? แต่ช่าง ดูเหมือนพี่แกจะเฮิร์ทไม่เลิก ผมเลยปล่อยผ่านไป และเป็นผู้ตามที่ดีแถมมีเบียร์ฟรีๆ เป็นลาภปาก และอีกนั่นแหละ อะไรไม่รู้ดลใจให้ผมลอบมองใบหน้าลุงรหัสแบบพิจารณาถี่ถ้วนโดยไม่ได้ระวังตัวเองเลย

 

อันนี้ผมขอโทษว่าผมเมา ที่เป็นผลทำให้ผมเผลอไผลป้ะวะ? แบบไม่ได้ตั้งใจ ไม่ได้ระวังภัย หรืออะไร เออๆๆๆๆ ช่างมันเหอะแบบขี้เกียจคิดไปมากกว่านี้หละ และอาจจะเป็นเพราะเมามั้ง ผมเลยไม่ได้รู้สึกว่าไอ้การจูบแบบเบียร์เต็มปากลิ้นพันๆ อะไรนั่นมันทำให้ดูขยะแขยง และก็คงเมาอีกนั่นแหละที่ผมดันไปรู้สึกว่ามัน เอิ่มมม....ยังไงดีวะ?

 

เออ...รู้สึกดี.... คือ....แบบ....โว้ยยยยยยยยยย...แบบนั้นแหละอย่าไปหาคำนิยายบ้าบออะไรเลยเชื่อผม สติจะได้ไม่พัง ชีวิตเสียหายเหมือนผมตอนนี้ที่หลังจากนั้น แงะเบียร์กระดกไปครึ่งกระป๋องก็กระโดดวิ่งหนีออกมาโดยไม่ได้สนใจเสียงเรียกของอีกฝ่ายแม้แต่น้อย ต้องยกมือไหว้พี่แท็กซี่ที่มาได้จังหวะราวกับเทคถ่ายละครไม่ปาน ผมก็กระโดดพรวดข้ามสะพานพุทธมาฝั่งธนแล้วนั่งหน้าจ๋องมองไอ้ลูกพี่ลูกน้องในชุดนอนขายาวลายสก๊อตมาต้มมาม่าให้ตอนนี้

 

งงหละสิครับว่าผมอยู่ไหน หึหึ....ถ้าคุณยังไม่รู้ว่าลูกพี่ลูกน้องผมเป็นใครแสดงว่ายังไม่ได้อ่านตอนที่สี่ และถ้าสงสัยว่าลูกพี่ลูกน้องผมมาจากไหนโปรดคลิกแบนเนอร์เรื่อง Impossible Love แล้วอ่านโดยพลัน #โหมดโฆษณา ถ้ารู้จักหมดแล้วอ่านต่อไปได้เลยครับ

 

“เอ้า! แล้วนี่ทำอีท่าไหนวะกระโดดขึ้นรถมาหาเราเนี่ยพีช” ร่างบอบบางของคนที่ผมกล่าวอ้างถึงเมื่อครู่นี้เดินออกมาจากครัวพร้อมกับชามที่บรรจุมาม่าร้อนในมือ เจ้าตัววางลงตรงหน้าผม ที่นั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหารก่อนจะนั่งลงที่ฝั่งตรงข้ามแล้วเอ่ยถาม

 

ก็จริง ตั้งแต่เรียนมาสองเดือนกว่า ผมก็ยุ่งกับการรับน้องจนแทบไม่มีเวลามาเยี่ยม หรือไปหาลูกพี่ลูกน้องคนนี้ที่คณะเลย ที่ผมรู้ว่าสถาปัตย์เองก็รับน้องหนักพอๆ กัน มันเองก็คงไม่ว่างเหมือนกันผมหละมั้ง เลยไม่ค่อยได้คุยกันสักเท่าไหร่ และหากพวกคุณอ่านมาถึงตรงนี้คงสงสัยว่าผมมาบ้านมันได้ยังไง โทรหามันครับ เบอร์มีมือถือมีสติมีพร้อมก็โทรหามันเลยรู้ว่าบ้านมันอยู่ซอยอะไร เลี้ยวตรงไหน ต้องขึ้นสะพานข้ามแยกอะไรบลาๆๆๆๆ สุดท้ายก็มาหามันโดยสวัสดิภาพครับ

 

ประเด็นคือตลอดทางผมนั่งคิดหาเหตุผลต่างๆ นานาเพื่อรับรองว่าตัวเองทำบ้าไรไป ทำเพราะอะไร ทำทำไม แบบไม่รู้จะคิดอะไรมากมาย จนอยากจะเอาหัวโขกกับโต๊ะให้ตายไปหลายๆ รอบ ไม่ติดว่าไอ้ตากลมๆ แป๋วๆ แลดูน่ารักนั่นกำลังนั่งมองผมด้วยความสงสัย

 

“ยังไง เป็นอะไร? คิดถึงบ้าน? หรือทะเลาะกับเพื่อนหรอ?” เฟิร์สยังคงถามขณะที่ผมก้มลงมองมือตัวเองที่กำแน่นอยู่บนหน้าตัก ด้วยไม่รู้ว่าจะเริ่มยังไงดี แต่สุดท้ายก็เงยหน้าเพื่อมองอีกฝ่ายด้วยสายตาจริงจังจนเฟิร์สเองก็งงไม่น้อย

 

“เฟิร์สกูถามไรหน่อย!

 

“ว่า?”

 

“เอาจริงๆ มึงอย่าโกหกกูนะ! อย่าโกรธกูด้วย!

 

“อะไรวะ?”

 

 

“รับปากกูก่อน”

 

“เออๆๆๆ ว่ามาๆ”

 

“เอ่อ...”

 

 

“.....”

 

 

 

“คือ....”

 

 

 

“คือ?”

 

 

 

 

 

“ทำไมมึงถึงชอบผู้ชายวะ?”

 

 

 

 

 

 

D O G M A T I C L O V E

CUT 10%

 

 

“ทำไมมึงถึงชอบผู้ชายวะ?”

 

หลังจากที่ผมเอ่ยถามลูกพี่ลูกน้องตรงหน้าด้วยสีหน้าจริงจัง แต่ไอ้คนโดนถามดูเหมือนจะอึ้งๆ ไปหน่อยมันอ้าปากค้างจนยุงสามารถบินเข้าปากได้ไปหลายตัวหละ ก่อนที่มันจะได้สติแล้วหัวเราะหึหึออกมาแถมยังเบี่ยงสายตาหลบผมแบบเหมือนมันเองก็ไม่รู้เหมือนกันสินะว่าจะตอบผมยังไง

 

“คิดไงอยู่ๆ ถามเนี่ยมึง” หลังจากที่มันหัวเราะจบก็หันมาถามผมต่อ เอ้า!ประโยคแรกถามมันไปมันยังไม่ตอบ ไหงมันมาถามผมกลับหละ เอ๊อะ! ตอบกูเดะ!

 

“เออๆๆ ก็อยากรู้อ้ะ มึงอ่ะเล่ามาดิ!” ผมเฉไฉครับประเด็นจริงๆ ปัดตกไปก่อน ความจริงผมเองก็ไม่เข้าใจตัวเองหรอกนะ แต่อย่างน้อยก็อยากจะรู้ว่ามันเริ่มยังไง และอะไรเป็นตัวบ่งชี้ว่าผมได้ชอบอีกคนแล้วไปแล้ว หรืออะไรยังไง?

 

“ยังไง กูว่าคนปกติไม่มาถามแบบนี้หรอก เอาจริงๆ พูดมา!” ไม่มีเรานายแกเหมือนก่อนนี้หละครับ พอเริ่มต่อปากต่อคำความสนิทมันก็มาเองโดยสายเลือด แถมตอนนี้มันยังนั่งกอดอกไขว่ห้างปรายตามองผมราวกับจับผิดอยู่ยังไงอย่างงั้น จนผมเองเริ่มเหงื่อตก...ยังไงดีวะ?

 

 

“กูเห็นไอ้โชกับแฟนมันอ่ะ กูเลยสงสัยเลยอยากถามมึงว่ายังไง เริ่มจากไหนหรืออะไรยังไง?” อย่าหาว่าคนอย่างพิชญ์พลจะกลัวใครครับ กีรติก็กีรติ ไม่กลัวว้อยยยยย ขนาดพงศ์กรยังไม่กลัวเลยเว้ย! หรือเปล่าวะ?

 

“มึงอย่ามาโกหก ถ้ามึงสงสัยเรื่องไอ้โชไมไม่ไปถามมัน มันเป็นคนเปิดเผยจะตายเป็นเพื่อนมันสองเดือนไม่รู้ไง พูดมาเดี๋ยวนี้เกิดไรขึ้นถึงมาถามกูเนี่ย?” ถ้าไม่รู้มาก่อนว่าไอ้เฟิร์ตเรียนสถาปัตย์ผมคงคิดว่ามันเรียนนายร้อยตำรวจเอกการสืบสวนคดีแล้วนะ ซักไซ้ไร่เรียงเก่งเป็นบ้า โดยเฉพาะตอนที่ตากลมๆ นั่นมองมาทางผมด้วยสายตาจับผิดนั่นไม่ได้ดูน่ารักเหมือนหน้าตามันเลยพูดตรงๆ มันเจ้าเล่ห์จนผมแทบอยากจะลุกจากโต๊ะแล้วบอกมันไปว่า โอเค กูยอมแล้วจ้า ทำเหมือนกูไม่เคยถามไรไปนะมากๆ ณ ตอนนี้

 

“เร็วๆ พูดมา”

 

แหมะ รุกเร้าจริงๆ มึง ให้เวลาทำใจหน่อยได้ป้ะ พอคิดถึงเรื่องเมื่อกี้แล้วใจยังสั่นๆ อยู่เลย ฮื้อออออออออออออ

 

“เอ่อ...”

 

“เอ่อไร?”

 

“แบบ...”

 

“อะไรของมึง อย่าลีลาเร็วๆ”

 

“โอ้ย!!! เมื่อกี้กูจูบกับผู้ชายมา!” แม่มมมมเร่งเร้ากูจัง!!! โว้ยยยยยยยยยย!!

 

“หึหึ” เสียงหัวเราะขึ้นจมูกดังขึ้นหลังจากที่ผมหลุดพูดเรื่องไม่น่าพูดออกไป ไอ้เฟิร์สทำหน้าเจ้าเล่ห์ยิ่งขึ้นไปอีกจนผมรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ และอยากถอนคำพูดทั้งหมดเสียเดี๋ยวนี้ สต๊อปปปป! กูไม่อยากรู้แล้วววววววววว! หยุดซักไซ้กูนาวว!

 

“หวั่นไหวว่างั้น?” เสียงทุ้มนุ่มของไอ้ลูกพี่ลูกน้องตัวดีของผมพูดขึ้นมาทำเอาผมสะอึกอย่างบอกไม่ถูก หวั่นไหวหรอ? หวั่นไหวรึเปล่าวะ? ก็ไม่นะ

 

“ไม่นะมึง กูยังเฉยๆ ยังไงถึงเรียกว่าหวั่นไหววะ?” เออ...นั่นดิ แบบไหนเขาถึงเรียกว่าหวั่นไหววะ?

 

“ก็..อารมณ์แบบรู้สึกดีๆ เวลาเขาทำอะไรให้ ไม่ได้รังเกียจเวลาเขามอบอะไรให้ หรืออยู่ด้วยแล้วรู้สึกดีๆ อยากอยู่ด้วยหละมั้ง”

 

ผมนั่งนึกอารมณ์ตัวเองเวลาอยู่กับร่างสูงที่มีสถานะเป็นพี่ว้ากสาขา ประธานปกครองคณะ และยังเป็นลุงรหัสของเขาด้วย เอิ่ม...เท่าที่ไอ้เฟิร์สพูดมามันก็มีข้อที่ตรงนะ แต่ยังไม่ฟันนะว่าหวั่นไหว ยังไงก็ยังไม่ใช่หวะ แบบ...ผมชอบผู้หญิงนะ พูดเลยว่าชอบคนน่ารักๆ ตัวเล็กๆ น่าทะนุถนอม แต่เมื่อเทียบกับพี่โมคือมันคนละโยชเลยนะนั่น บรึ๊ยยยยย...ไม่อ่ะ...ม่ายยยยยย!!

 

“ไม่อ่ะ กูว่ากูไม่หวั่นไหวนะ คือแบบไม่รู้หวะ”

 

“เออ กูเข้าใจตอนแรกๆ กูก็แบบมึงอ่ะ แบบไม่หวั่นไหวนะ ออกแนวรำคาญด้วยซ้ำไป” ไอ้เฟิร์สพูดขึ้นมาครับ มันตอบแบบสบายๆ ก่อนจะเอนตัวพิงกันพนักเก้าอี้ ส่วนผมเองก็เขยิบเข้าไปใกล้ขอบโต๊ะแล้วเท้าคางทำหน้าสนใจเรื่องที่มันกำลังจะเล่าให้ฟัง

 

“แล้วไงวะ?”

 

“ก็ไม่ไงอ่ะ คือของกูมันเข้ามาเองหวะ เจอทุกวัน อยู่ด้วยกันทุกวัน มันชิน และรู้สึกดีไปเอง”

 

“อ้อ...คือมึงก็ไม่รู้ตัวช้ะ?”

 

“ประมาณนั้นหละมึง” หลังจากที่เฟิร์สตอบคำถามผมจบเจ้าตัวยื่นมือมาไสชามมาม่าเข้าใกล้ผมมากกว่าเก่า ก่อนพยักเพยิดหน้าไปที่ชามราวกับบอกว่าให้รีบกิน ผมเองก็ไม่มีอะไรจะถามอีกเลยได้แต่ก้มหน้าก้มตาคีบมาม่าที่ยังอุ่นๆ เข้าปากทั้งๆ ที่สมองยังมีคำถามตีกันวุ่นวายไปหมด และไม่รู้ต้องใช้เวลาเท่าไหร่ผมถึงหาคำตอบให้กับคำถามนั้นได้

 

 

แต่ที่รู้ตอนนี้ผมไม่รู้ว่าจะทำตัวยังไงดี...

ก็เท่านั้น...หละมั้ง

 

 

 

 

 

D O G M A T I C L O V E

 

 

 

 

และแล้วสุดท้ายเมื่อคืนผมก็นอนอยู่ที่บ้านเฟิร์ส แสงแดดอ่อนๆ ที่สาดเข้ามาทางหน้าต่างทำให้ต้องยกมือบังแสงนั้นก่อนจะพลิกตัวหนีเพื่อนอนต่อ และคงหลับในวินาทีต่อมาเมื่อเขารู้สึกว่าไอ้เจ้าของบ้านที่นอนข้างกันหายไป จิตใต้สำนึกทำให้รู้ว่าเขาไม่ควรนอนต่อไป และควรลงไปดูว่าไอ้เฟิร์สหายไปไหน หรือมีอะไรที่ให้เขาช่วยรึเปล่า

 

พอเดินลงบันไดมาได้ยินกับเสียงเพลงเข้ารายการการ์ตูนยามเช้าของเด็กๆ แล้วอดขำไม่ได้ ไอ้เฟิร์สโตเป็นควายหละยังติดการ์ตูนเป็นเด็กๆ สงสัยต้องแซวมันหน่อย

 

“ว่าไงมึง อายุเท่าไหร่แล้วเนี่ยยังดูการ์ตูนเป็นเด็กเลย เฮ้ย!!!! เชี่ย!!! มึงเป็นใครวะ???” ทันทีที่พ้นมุมบันไดระหว่างเอ่ยแซวลูกพี่ลูกน้องกลับกลายเป็นว่าพีชดันไปเจอไอ้ร่างสูงหน้าตาดีที่โคตรจะไม่คุ้นหน้าคุ้นตานั่งอยู่ที่โซฟาหน้าทีวี คนถูกทักเองก็ดูตกใจไม่แพ้กันร่างสูงหันมามองเขาค้างก่อนจะทำหน้าเลิ่กลั่กตกใจจนกระทั่งไอ้เฟิร์สที่ได้ยินเสียงโวยวายเดินออกมาจากครัว

 

“เฮ้ยๆๆ ใจเย็นๆ ไอ้พีช นี่มิวนิกแฟนกูเอง มิวนี่พีชที่กูเล่าให้ฟังไง” ไอ้เฟิร์สเอ่ยแนะนำอีกคนให้ผมรู้จักพร้อมกับแนะนำตัวผมเองให้ได้เด็กร่างสูงนี่รู้จักเช่นกัน เจ้าตัวพอรู้ว่าผมเป็นใครก็ยกมือไหว้จนต้องเอ่ยปากห้าม หลังจากยืนหัวเราะแห้งๆ กับความซุยของตัวเองก็ถือโอกาสเดินตามไอ้เฟิร์สเข้าไปในครัว

 

“มีไรให้กูช่วยป่าววะ?” ผมเอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นไอ้เฟิร์สกำลังตักไข่ที่เจียวเรียบร้อยขึ้นพักไว้บนจาน มันหันมายิ้มให้ก่อนจะส่ายหน้าแทนคำตอบ ผมเองเลยได้แต่ยืนมองมันปิดแก๊สแล้วยกกระทะเตรียมเอาไปล้างที่ซิงค์

 

“มึงไปอาบน้ำแต่งตัวเหอะ เสื้อผ้าใช้ของกูนี่แหละกูวางไว้ที่โต๊ะเขียนหนังสือ ส่วนกางเกงในกูมีแบบที่ยังไม่ได้ใช้อยู่ยกให้มึงเลยนะเนี่ย เพิ่งซื้อมาด้วย!” ไอ้เฟิร์สว่าพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง

 

“ให้กูไหว้ไหมสัส เดี๋ยวกูซื้อมาคืนก็ได้ครับแหม” ผมแยกเขี้ยวใส่มันก่อนที่มัจะหัวเราะดังลั่นเรียกให้ไอ้เด็กโย่งเดินเข้ามาในครัว

 

“หอมฉุยเลย หิวแล้ว” น้ำเสียงมุ้งมิ้งออดออ้อนระดับสิบ ผมตาเหลือกมองไอ้เด็กหน้าหล่อกำลังทำตาละห้อยใส่ไอ้เฟิร์สแบบเอคลูซีฟจนผมเองนี่แหละนี่เริ่มรู้สึกเกรงใจที่มาทำตัวเป็น กขคง เขาในวันหยุดแบบนี้

 

“เดี๋ยวยังกินไม่ได้ มึงกลับไปดูการ์ตูนก่อนเดี๋ยวเพื่อนกูมาค่อยกิน” ผมมองเฟิร์สที่กำลังล้างกระทะอยู่หันมาพูดกับเด็กน้อยที่ยังยืนอยู่หน้าประตูห้องครัว

 

“เฮ้ย เพื่อนมึงมาอ๋อ งั้นกูกลับหอก่อนดีกว่าไม่อยากรบกวนเวลาหวะ” ผมหันไปบอกเฟิร์ส

 

“ไม่ต้องๆ มึงนี่ก็ขี้ลืมเนอะ เพื่อนกูก็เพื่อนมึงป้ะ ไอ้โชมึงไม่รู้จักมันไง?”

 

“อ้อ...นั่นสิวะ”

 

“อีกอย่างเห็นไอ้โชบอกจะมาคิดบัญชีกับมึงหวะ ไม่รู้เรื่องอะไร”

 

“อ้อ....เฮ้ย! เชี่ย!!!” ผมร้องลั่นหลังจากที่คิดขึ้นได้ว่าเมื่อคืนสร้างวีรกรรมอะไรเอาไว้แถมซ่าปิดเครื่องชาร์ตแบตแบบไม่แคร์โลกอีกต่างหาก

 

“ยังไงวะมึง?”

 

“มึง! เมื่อคืนกูปิดมือถือ!

 

“แล้ว!

 

“โอ้ยยยย เมื่อคืนกูหนีออกมาจากผับแบบไม่ได้ลาใครเลยอ่ะดิมึ๊งงงงง!!

 

“อ้อ.....หึหึ มึงตายแน่ไอ้พีช”

 

 

สัสสสสสสสสสสสสสสส

อวยพรกูดีเหลือเกินนะมึ๊งงงงงงงงง!

ผมตาเหลือกใส่ไอ้เฟิร์สที่กำลังหัวเราะคิกคักชอบใจถึงความซวยของผมที่กำลังจะเกิดขึ้นในไม่อีกกี่นาทีข้างหน้านี้ พร้อมกับไอ้เด็กโย่งที่มองผมแบบยกยิ้มเหมือนกำลังคิดในใจว่า “โชคดีนะครับ” อยู่ เอาเส่ แม่มกวนประสาทกันหมดเหลือแต่ผมนี่แหละที่ต้องหาทางออกให้กับชีวิตนี้ทางที่ดีรีบไปเปิดไลน์อ่านแล้วขอโทษพวกแม่มก่อนดีกว่า!

 

หลังจากที่ขึ้นมาข้างบนแล้วเปิดเครื่องสิ่งที่ทำให้เลิกคิ้วสูงทันทีที่เห็นหน้าจอตัวเองที่กำลังเด้งเตือนข้อความต่างๆ นานามากมายจนเครื่องแอบค้างไปสักพัก พีชวาดนิ้วโป้งมือเพื่อเข้าหน้าปลดล็อกหน้าจอ ก่อนจะไล่ดูข้อความแจ้งเตือนทั้งหมด

 

สายไม่ได้รับ - พี่โม CPE : 15 สาย

สายไม่ได้รับ เรโช CPE : 9 สาย

สายไม่ได้รับ – พอล CPE : 7 สาย

สายไม่ได้รับ – เติร์ก CPE : 2 สาย

สายไม่ได้รับ เบล CPE : 2 สาย

สายไม่ได้รับ พี่ต้น CPE : 1 สาย

สายไม่ได้รับ – เฮียพลับ : 1 สาย

 

หลังจากที่ไล่สายตาดูรายชื่อก็อดรู้สึกผิดจนแทบอยากจะขอโทษขึ้นมาเสียทันทีอย่างไงยังงั้น ถ้าแอบคิดว่าตัวเองเป็นพี่โมแล้วจู่ๆ ไอ้เด็กที่ไม่รู้จักกรุงเทพดีอย่างเขาวิ่งหนีไปอย่างนั้นก็คงช็อก และเป็นห่วงน่าดู แต่ให้ทำยังไงได้วะ เมื่อวานมันทั้งเมา และทำอะไรไม่ถูกนี่หว่า

 

ว่าแต่เรื่องเมา ....เมื่อวานพี่โมมันก็เมาเหมือนกันนี่นะ...

บางทีเพราะเราสองคนเมาเหมือนกัน...

มันเลยเป็นแบบนั้นป้ะวะ?

 

โห้ยยยยยยย ช่างแม่ม ไม่อยากคิดอะไรมากมายหละ ประเด็นคือชื่อสุดท้ายที่ไล่เจอแบบ เฮียพลับโทรมาแล้วไอ้พีชไม่รับไง ป่านนี้ข้อความในไลน์เต็มไปด้วยการสรรเสริญไอ้พีชกันแบบให้อ่านสามวันก็อ่านไม่ไหวแน่ๆ ไม่เปิดไลน์ได้ไหมวะ?

 

 

ไม่ได้สินะ...

 

 

พอคิดจบนิ้วมือก็จิ้มลงไปบนตัวไอคอนสีเขียวคุ้นตาที่หน้าจอโดยไอ้กล่องสีแดงที่แสดงข้อความที่ยังไม่อ่านนั้นทำเอาผมแทบอยากจะร้องไห้ออกมาเป็นทะเลจีนแดง แต่แปลกแทนที่จะกดเข้าไปอ่านในไลน์ที่เฮียพลับส่งมา หรือไลน์กลุ่มเพื่อนที่ส่งมาก่อน สายตามันดันไปสะดุดกับโปรไฟล์ของอีกคนที่ส่งข้อความมาเพียงไม่กี่ข้อความ และไม่ได้อยู่ข้างบนสุดด้วยซ้ำไป

 

และอีกครั้งที่นิ้วมันไม่ยอมทำตามคำสั่งของสมอง รู้ตัวอีกทีก็เข้ามาในหน้าสนทนาเรียบร้อยแล้ว

 

 

M-O.GUL

ไปไหน?  ) 02.45

หายไปไหน?  ) 02.45

พีชตอบพี่! อย่าทำให้เป็นห่วงแบบนี้  ) 02.45

พีช...พี่ขอโทษ ขอแค่ตอบพี่ ให้รู้ว่าพีชปลอดภัย? ) 02.46

พีช  ) 02.46

พีชตอบ  ) 02.50

พีช  ) 02.53

คุณ? ) 02.56

เฮ้!  ) 03.00

ผมหาคุณไม่เจอ คุณอยู่ไหน ตอบผมหน่อย  ) 03.20

ขอร้อง  ) 03.20

โอเค  ) 03.30

ผมรู้แล้ว โชคดีที่คุณปลอดภัย ผมรู้แล้วผมขอโทษ ) 03.03

ผมอาจจะแค่สับสนไป เรื่องเมื่อคืนผมขอโทษคุณอีกครั้ง  ) 03.31

ต่อไปผมจะระวังตัว  ) 03.31

ผมรู้ตัวแล้ว ขอบคุณ  ) 03.31

 

 

ผมไม่รู้ว่าทำถึงได้ใช้เวลาในการอ่านข้อความหน้านี้นานขนาดนี้ ทำไมผมต้องอ่านย้ำวนจนไม่รู้ว่าตัวเองจะอ่านทำไมหลายๆ ครั้ง และไม่เข้าใจทำไมตัวเองถึงได้รู้สึกหน่วงที่ใจแปลกๆ

 

นี่ผมกำลังเป็นอะไร?

 

 

“พีช!! กินข้าว!” เสียงเรียกจากด้านล่างทำให้ผมกดออกจากหน้าจอนั้นพร้อมกับรีบลุกขึ้นเพื่อลงไปตามคำเรียก ระหว่างเดินลงไปในสมองตีกันวุ่นไปหมดทั้งการหาเหตุผลต่างๆ นานา และคำตอบที่จะตอบข้อความเหล่านั้น ซึ่งผมมองว่าไอ้ข้อความนั้นมันมีเยื่อความหมายแปลกๆ ฝังอยู่ แต่ถ้ามองกันด้วยความจริงคือพี่โมเป็นพี่ว้ากที่ผมไม่ชอบขี้หน้ามากที่สุด ที่โคตรจะดวงซวยที่ได้เจ้าตัวมาเป็นลุงรหัส ประกอบด้วยผมเองเด็กเฟชรชี่ที่เจ้าตัวเองก็ไม่ค่อยชอบด้วยซ้ำ ในบรรดาเด็กๆ ในภาคเค้าเองก็เป็นคนที่โดนเรียกซ่อมมากที่สุดด้วยซ้ำ ตรรกะอะไรจะเอามาเชื่อมโยงได้ว่า เราสองคนมันมีความรู้สึกดีๆ ต่อกัน

 

ตลกชะมัด?

 

“งายยยยยย ไอ้ตัวดี เมื่อคืนมึงแสบมากนะสาสสสสสส!” ไม่ทันได้โผล่พ้นมุมบันไดลงมาด้านล่างดีเสียงก็ส่งมาเลยครับ พอเงยหน้าก็เจอไอ้หล่อยืนกอดอกมองผมแบบคาดโทษอยู่ที่ปลายบันได

 

“อะไรมึงงง”

 

“มีหน้ามาขึ้นเสียงกูอีก มาให้กูตบกระบาลให้คว่ำทีนึงดิ๊ แม่มทำป่วนกันทั้งงาน มึงรู้ไหมว่าเมื่อคืนงานเลิก เพราะเค้าวิ่งวุ่นตามหามึง ทำเอาพวกกูแทบบ้า มือถือก็ปิด ไลน์ก็ไม่ตอบ ไม่ติดว่ากูเอะใจโทรหาไอ้เฟิร์สชาตินี้กูจะได้กลับบ้านนอนไหมสัส ตอบ!!!

 

“โอ้ยยยย ผีพี่โมเข้าสิงมึงไงตะโกนเสียงทำแป๊ะไรเนี่ยหูจะแตก” ผมแกล้งโวยวายคืนครับ ความจริงรู้แหละว่าผิดที่หายไปดื้อๆ แบบนี้ แต่ให้ทำไงได้ไม่มีอารมณ์สนใจอะไรเว้ย!

 

“เออ พี่โมแม่มจะสิงกูอยู่หละเมื่อวานต้องวิ่งตาตื่นเข้ามาในผับแล้วบอกว่ามึงหายไป ช่วยให้กูหามึงให้ เดินตามกูทุกฝีก้าวเผื่อกูติดต่อได้เค้าจะได้รู้ด้วย กูประสาทจะแดก ตกลงทะเลาะไรกับพี่โมอีกวะเลิกรับน้องหละนะมึง ยังจะทะเลาะกันอีก?”

 

“เปล่า หิวข้าวแล้วมึง เพื่อนรออยู่ไปกินข้าวเหอะ” หลังจากที่ฟังเรโชพูดจบก็รู้สึกเหมือนโดนรถบรรทุกสิบล้อที่ขนความรู้สึกมาเต็มคันชนใส่ มันทั้งตื้น และอึนในเวลาเดียวกันจนไม่อยากให้ใครพูดถึงเรื่องนี้อีก

 

เออ ผิด

เออ รู้

แต่ไม่ยอมรับได้ป่าววะ?

เมื่อคืนนี้กูเป็นคนเสียหายนะเว้ย!

 

 

 

 

 

D O G M A T I C L O V E

CUT 50%

  

 

 

“นี่ครับลุง ไม่ต้องทอนนะครับ” เสียงทุ้มเอ่ยบอกโชเฟอร์รถแท็กซี่หลังจากยื่นแบงก์สีแดงหนึ่งใบให้ก่อนจะลงจากรถแล้วมองรั้วบ้านสีน้ำมะฮอกกานีตรงหน้า ภายในรั้วที่เห็นได้จากซี่ว่างเป็นบ้านไม้สักทรงไทยประยุกต์หลังใหญ่อยู่ในนั้น ซึ่งไม่แปลกอะไรที่บ้านแถววังเก่าจะมีสถาปัตยกรรมแบบนี้  และเขาก็มาบ้านหลังนี้บ่อยครั้งในฐานะเพื่อนของลูกชายเจ้าของบ้าน มือหนาเอื้อมไปกดออดหน้าบ้าน ไม่นานนักอินเตอร์คอมตรงหน้าก็ฉายใบหน้าน่ารักที่คุ้นเคยกันดี

 

“อ้าวพี่ต้น รอแปปน้า เดี๋ยวตอมไปเปิดประตูบ้านให้ค่า” เสียงสดใสประจำเจ้าตัวพูดขึ้นพร้อมกับหน้าจออินเตอร์คอมดับไป ต้นยืนล้วงมือเข้ากระเป๋ากางเกงยีนส์รอ และประตูบ้านก็เปิดออกพร้อมเด็กสาวที่ยิ้มกว้างให้เขา อดไม่ได้ที่ต้องส่งรอยยิ้มกลับไป และเดินเข้าไปในบริเวณบ้าน

 

ภาพตรงหน้าคือคุณพ่อคุณแม่ของเพื่อนที่กำลังวุ่นกับการขนของขึ้นรถเฟอร์จูนเนอร์อยู่จนต้องรีบเข้าไปสวัสดี และช่วยถือของที่คุณแม่ร่างเล็กกำลังขน

 

“อ้าวลูกต้น ไม่เจอกันนานเลยเป็นยังไงบ้างจ้ะ” เสียงอ่อนโยนจากแม่เพื่อนเอ่ยถามหลังจากที่เขาเข้าไปช่วย พร้อมกับพ่อเพื่อนที่ยิ้มกว้างรับไหว้เขาอย่างอารมณ์ดี

 

“สบายดีครับ นี่ก็เพิ่งรับน้องเสร็จเลยเพิ่งได้โอกาสมาสวัสดีคุณพ่อคุณแม่”

 

“นั่นสิ แม่ก็เพิ่งได้เจอหน้าลูกชายแม่เมื่อเช้าเหมือนกัน สงสัยจะเรียนหนักเล่นหนักกลับมาหงอยเป็นลูกหมาเลย”

 

“แม่ก็ว่าไป ลูกหมาที่ไหนกระทบเราสองคนนะ” เสียงทุ้มของชายวัยกลางคนพูดแทรกขึ้นมา ต้นเองก็ได้แต่หัวเราะเบาๆ ถึงความอารมณ์ดีของคนบ้านนี้ ไม่นานนักก็ถูกเชื้อเชิญให้เข้าไปในบ้านพร้อมกับน้ำเย็นๆ ที่น้องอะตอมหามาให้ ให้พูดเลยว่าบ้านนี้นิสัยดีกันทั้งบ้าน ซึ่งเพื่อนผมเองมันก็เป็นคนนิสัยดีมากๆ คนหนึ่ง ไม่ติดว่ามันต้องไปเป็นประธานปกครอง และเฮดว้าก น้องๆ เลยติดภาพโหดๆ ของมันไปเยอะ

 

“แล้วนี่คุณพ่อคุณแม่จะไปไหนกันหรอครับ ถึงขนของไปเยอะเลย”

 

“จะไปหัวหินค่ะพี่ต้น ตอมชวนพี่โมตั้งนานพี่โมไม่ยอมไป พี่ต้นไปมะ เอาพี่โมไปด้วย ลากไปด้วยกัน” น้องตอมเอ่ยตอบทำให้ผมยิ้มแห้งๆ กลับไป แถมนึกได้ว่าจริงๆ แล้วผมตั้งใจมาดูอาการเพื่อนสนิทที่เมื่อคืนดูอาการมันไม่ค่อยดีเท่าไหร่

 

“ไม่รบกวนดีกว่าค่ะ พี่ต้นปล่อยให้น้องตอมไปเที่ยวกับคุณพ่อคุณแม่แบบสบายๆ ดีกว่า พี่ต้นไปด้วยรถเต็มน้องตอมอึดอัดพอดี” ผมตอบกลับไปจนเด็กสาวหน้ามุ้ยใส่

 

“รถออกจะใหญ่พี่ต้นก็ไม่ได้ตัวใหญ่สักหน่อย ไม่เห็นรบกวนอะไรเลย ตอมไปคนเดียวก็ไม่หนุกดิ งอนพี่โมไปคนหละตอมงอนพี่ต้นอีกคนได้ไหม?” เด็กสาวบ่นงุ้งงิ้งสักพักก็ถูกคุณแม่เรียกให้ออกไปช่วยจัดของที่รถ ผมเลยถือโอกาสขึ้นไปบนบ้านเพื่อไปหาไอ้เพื่อนตัวดีจริงๆ จังๆ เสียที

 

ด้วยความสนิท และมาบ่อยเลยทำให้ผมหาเพื่อนได้ไม่ยากนัก พอเคาะประตูห้องก็ได้ยินเสียงเจ้าของอนุญาตให้เปิดเข้าไปได้เลย ผมเลยทำตามที่มันบอก

 

ในห้องที่ถูกตกแต่งด้วยโทนสีฟ้าอ่อนๆ ตามความชอบของเจ้าของห้อง และเรียบร้อยมากๆ เพราะเจ้าตัวไม่ค่อยได้อยู่ พอกวาดสายตาไปทางเตียงก็พบไอ้เพื่อนตัวดีที่กำลังนอนเหมือนคนจะตายอยู่บนที่นอน แถมเสื้อผ้าเมื่อคืนก็ยังเหมือนเดิมเป๊ะไม่มีเปลี่ยน

 

ต้นส่านหน้าให้กับความน่าสมเพชปนสงสารของเพื่อนก่อนจะลากเก้าอี้ทำงานมันมาไว้ที่ข้างเตียง และนั่งมองหน้ามัน

 

“ไงมึง ทุเรศลูกตาสัส” นี่คือคำแรกที่ผมทักมันไป ไอ้คนถูกทักไม่หือไม่อืออะไรนอกจากยังนอนหมดแรงอยู่บนที่นอนมือข้างหนึ่งก็ยังนอนกำมือถือไว้อีกข้างก็เอาเกยหน้าผากเหมือนคนอมทุกข์

 

“ด๋อยจริงๆ ไหนเล่ามาดิเมื่อคืนเป็นอะไร เมื่อวานมึงก่อเรื่องเสร็จก็หายหัว กูยังไม่เช็กบิลกับมึง แถมไอ้เชี่ยก้องฝากกูมาตบกระโหลกมึงด้วย”

 

“อือ”

 

“อือพ่องไร? เล่ามาไอ้นี่ เดี๋ยวไม่ลุกมาเล่าให้กูฟังดีๆ กูเอาน้ำสาดนะ?” ผมไม่ว่าเปล่าครับทำท่าจะลุกจริงๆ จนไอ้โมมันเอื้อมมือมาดึงเสื้อผมไว้แล้วดันตัวเองขึ้นมานั่งที่ขอบเตียงดีๆ ผมจิ๊ปากใส่มันก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ และมองมันที่เอาแต่มองโทรศัพท์มือถือในมือ

 

มือถือแม่มมีประเด็นอะไร?

 

“ยังไง?”

 

“อย่าเร้าดิวะ กูไม่รู้จะเริ่มยังไง” ผมเลิกคิ้วมองเพื่อนตรงหน้า บอกว่าโทรมไหมก็โทรมจนเค้าความหล่อของมันแทบไม่เหลือ ไอ้ตาโหลคล้ำๆ นั่น เสียงแหบแห้งของคนที่ไม่ได้นอนอีก บอกเลยว่าอาการหนัก

 

“งั้นเริ่มที่มึงหายไปจากร้านก่อน มึงไปไหนมา”

 

“กูโดนพีชลากออกไป”

 

“ห๊ะ?” ผมเลิกคิ้วสูง “หูกูเพี้ยนป่าววะ น้องพีชเนี่ยนะลากมึงออกจากร้าน ปกติดูไม่กินเส้นมึงไม่ใช่หรอวะ?”

 

“อือ...กูยังตกใจ แต่น้องดูเมาๆ กูเลยไม่ได้คิดอะไร แต่มึงรู้ใช่ป้ะว่ากูรู้สึกแปลกๆ กับน้อง”

 

“หึหึ แต่ก่อนทำมาเป็นปากดี”

 

“เออๆๆ กูปากดี ทำไมวะตอนกูโดนแพรบอกเลิกกูยังไม่เจ็บเท่านี้เลย”

 

“มึงอกหักรึไง?” วันนี้เรื่องน่าแปลกใจมันเยอะแยะจริงๆ แหะ

 

“ต้น มึงว่าการที่มึงพิมพ์ไลน์ไปหา เค้าอ่านแต่ไม่ตอบมันคืออะไรวะ?” ไม่ทันที่มันจะตอบคำถามผม ไอ้โมก็ดันมาตั้งคำถามผมกลับอีก

 

“ไม่รู้ดิวะหลายเหตุผลนะมึง เค้าอาจจะยุ่งอยู่ หรือเค้าอาจจะไม่อยากตอบแล้วแต่มึงจะคิด”

 

“ช่วยกูมากดิตอบกูแบบนี้”

 

“เอ้า กูผิด?” ผมหัวเราะหน่อยๆ เมื่อเห็นไอ้โมยอมเงยหน้าจากมือถือแถมโยนไอ้เครื่องมือสื่อสารนั่นไปไว้บนเตียงก่อนที่มันส่งสายตาตำหนิมาให้ แล้วชูนิ้วกลางเป็นรางวัลอีกต่างหาก

 

“มึงไม่ผิด กูเนี่ยผิดที่คิดเองเออเองหมดไปคนเดียว ฮึ๊ยยยยย หงุดหงิดวะ หาเหล้าลงท้องกันดีไหมมึง!” ไอ้ร่างสูงตรงหน้าโวยวายก่อนจะทิ้งตัวลงไปตะปบหน้าตาตัวเองบนเตียงนอนอีกครั้งจนผมต้องส่ายหน้า

 

“กูเข้าใจมึงนะโม กูก็เคยเป็นแบบมึง จะชอบเพศเดียวกันทั้งๆ ที่อีกฝ่ายไม่ได้เป็นแบบมึงอ่ะมันลำบากนะเว้ย มึงก็รู้ก็เห็นจากกูไม่ใช่หรอวะ?” ผมลุกขึ้นไปตบบ่ามัน ก่อนที่มันยกมือปิดหน้าไว้แล้วพยักหน้าเบาๆ

 

“เมื่อคืนกูผิดเอง กูไม่ได้เมาแต่กูก็ฉวยโอกาสน้องเค้า กูผิดเอง”

 

“มึงทำไรน้อง?”

 

“ต้น...”

 

“ว่า” ผมยืนมองไอ้โมที่นอนมองหน้าผมก่อนที่มันจะขมวดคิ้วเป็นปมเหมือนคนที่กำลังคิดอะไรบางอย่างหนักๆ ในสมอง

 

“มึงอย่าด่ากูนะ”

 

“ยังไง”

 

 

“เมื่อคืน...”

 

“เมื่อคืน?”

 

“กูจูบพีชหวะ”

 

“เชี่ยยยยยยย!!!” ผมร้องลั่นหลังจากรู้วีรกรรมเมื่อคืนของเพื่อน ภาพถูกรีเพลย์เข้ามาในสมองทันทีหลังจากที่เห็นไอ้โมวิ่งหน้าตื่นเข้ามาในร้านวิ่งตามหาเด็กปีหนึ่งที่เป็นเพื่อนกับพีช เร้าให้ฝ่ายนั้นตามหาเพื่อนแทนตัวเอง แถมมาบังคับให้เขาโทรเข้าเบอร์เด็กพีชนั่นด้วย ถามไรก็ไม่ตอบไหนจะสภาพจิตตกสุดๆ หลังจากที่รูปว่าเด็กพีชไปค้างที่บ้านลูกพี่ลูกน้อง เดินคอตกออกจากร้านไปแบบไม่ร่ำไม่ลาใคร

 

เก็ทเลย...

 

“กูบอกว่าอย่าด่ากูไง ไอ้นี่ไม่เห็นใจกูเลย!” โมกุลโวยวายเสียงดังเรียกเสียงหัวเราะจากเขาได้ไม่น้อย จนมันต้องลุกขึ้นมาจากเตียงอีกครั้ง เพื่อจะเข้ามาเตะขาผมไม่แรงนักแล้วลงไปนั่งฮึดฮัดคนเดียว ไอ้นี่นิสัยเด็กเป็นบ้า

 

“ถ้ามึงถูกไอ้ก้องมาจับมึงจูบมึงทำไงวะ?”

“เชี่ยยยยย! ชกแม่มเลยดิ มึงพูดไรเนี่ยขนลุกสัส” ไอ้โมร้องตอบเสียงดังไม่พอแถมยังทำท่าขนลุกใส่

 

“ก็เหมือนกันป้ะวะ กับน้องพีชอ่ะ เขาต้องคิดเหมือนมึงตอนนี้?”

 

“เออวะ”

 

“มันยากหวะมึง กูไม่ได้พูดให้มึงหมดหวังนะ แต่มึงโดนเค้าต่อยกลับมาป่าว?”

 

“ไม่อ่ะ”

 

“งั้นมึงก็ยังโชคดี เพราะเป็นกูคงกระทืบซ้ำด้วย ทำไรจากนี้มึงต้องระวังตัว เข้าใจที่กูพูดป่าวเนี่ยมึง!

 

“เออๆๆๆ กูรู้แล้วน่า”

 

รู้แล้ว...

เข้าใจแล้ว...

 

ต่อไปต้องระวังตัว...

ระวังใจตัวเอง...

 

 

 

 

 

D O G M A T I C L O V E

 

  

 

 

หลังจากที่ถูกบ่นจนหูแทบชา แถมตาเกือบเป็นกุ้งยิงตอนที่หนีไอ้โชเข้าไปในครัวแล้วดันไปเจอลูกพี่ลูกน้องตัวเองกำลังหอมแก้มกับไอ้เด็กหัวเกรียนอีก ทำเอาแทบสติแตกหนีกลับมาหอแทบไม่ทัน

 

ผมไม่รู้จะเริ่มวางตัว และไม่รู้จะทำอะไรดีเมื่อมาถึงหน้าหอพัก ใจก็กลัวจะเจอรุ่นพี่ที่เพิ่งหนีมาเมื่อคืน ไม่รู้ว่าถ้าเจอแล้วต้องทำหน้าแบบไหน หรือต้องทักทายยังไง

จะให้เดินเข้าไปแล้ว “อ้าวพี่โม สวัสดีครับพี่ เมื่อคืนโอเคไหมครับ ผมโอเคดี” แบบนี้ก็ไม่ใช่ หรือจะให้ก้มหน้าก้มตาหลบเป็นประหนึ่งสาวน้อยโดนขโมยจูบมันก็เกินไป แล้วให้ทำไงวะ?

 

ต้องทำตัวยังไงเนี่ย!!

โว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!

 

“อ้าว พีช! มึงเป็นไรเนี่ย!” ผมสะดุ้งสุดตัวเมื่อถูกโอบบ่าพร้อมกับเสียงทักทาย ไอ้อาการที่กำลังขยี้หัวตัวเองด้วยความหงุดหงิดถูกเปลี่ยนเป็นสะดุ้งตกใจหันไปมองหน้าคนตรงข้ามด้วยความระแวงแทน

 

โฮรกกกกกกกกกกกกก

หัวใจจะวาย!!!

 

“พี่ดีพพพพพพ! พีชตกใจหมด โห่!” พอรู้ว่าเป็นใครถึงค่อยถอนหายใจโล่งอกออกมา ไม่วายจะโทษต้นเหตุที่ทำให้เขาต้องสติหลุดแบบคนบ้าแบบนี้ด้วย

 

“โทษกูอีก กูทักมึงนี่ผิด?” พี่ดีพตบหัวผมไปทีพร้อมกับปั้นหน้าดุใส่ จนผมทำหน้าจ๋อยแล้วยกมือไหว้พี่แก

 

“โอ๋ๆๆ พี่ดีพพีชขอโทษคร๊าบ พีชแค่คิดอะไรอยู่เพลินๆ ไม่ได้ตั้งใจล่วงเกินให้พี่ดีพขุ่นข้องหมองใจเลยน้า” ไม่ไหว้เปล่ายังต้องบีบนวดพี่แกอีก จนแกจิ๊ปากใส่ก่อนจะเปลี่ยนเป็นยิ้มให้ ผมเลยถือโอกาสยิ้มแล้วกอดแขนพี่แกอย่างเอาใจ เป็นอันว่ารอดตัวไป

 

“แล้วไมไม่เข้าหอวะเนี่ยมายืนทำไร?”

 

เออ...มายืนทำไรวะ?

 

“ผมลืมว่าแชมพูที่ห้องหมดเดี๋ยวต้องไปซื้อที่เซนทรัลก่อนอ่ะพี่ ว่าแล้วไปเลยดีกว่า หวัดดีครับพี่ดีพ” ผมตอบพี่ดีพไปก่อนจะยกมือลาแล้วรีบวิ่งออกไปโบกแท็กซี่หน้าปากซอยโดนไม่ได้สนใจพี่ดีพอีกเลย

 

 

มันน่าตลกไหม?

ผมนั่งมองถุงพลาสติกสีขาวที่ข้างในบรรจุขวดแชมพูยี่ห้อหนึ่งนอนเอ้งแม้งอยู่บนโต๊ะสีเนื้อตรงหน้า ผมยกแก้วกาแฟราคาแพงขึ้นมาดูดอย่างนึกหงุดหงิดตัวเองก่อนจะยกมือถือขึ้นมาเปิดแอพพลิเคชั่นไลน์ เลือกกดเข้าไปดูหน้าข้อความจากยูสเซอร์ M-O.GUL อ่านซ้ำๆ อีกรอบ ก่อนจะถอนหายใจยาวแล้วทิ้งตัวพิงกับเบาะนิ่มๆ ของเก้าอี้ด้านหลังอย่างคนหมดแรง

 

ผมต้องรับมือกับปัญหาตรงหน้ายังไง?

 

เข้าใจว่าอีกฝ่ายคงเมา บางทีพี่เค้าเมาแล้วจูบป่าววะ? เคยได้ยินเหมือนกันคนที่เมาแล้วมีพฤติกรรมแปลกๆ ซึ่งพี่โมอาจจะเป็นแบบนั้นหละมั้ง?

 

แล้วถ้าผมไปมีปฏิกิริยาต่อต้านหรือว่าอะไร ไม่กลายเป็นว่าเขาบ้าบอไปคนเดียวหรอ?

ก็แค่คนเมาจะต้องไปถือสาอะไรวะ?

เออๆๆๆ เอางี้หละกัน สบายใจดี อีกฝ่ายเป็นถึงพี่ว้าก ลุงรหัส พี่ที่ภาค อยู่หอเดียวกัน ให้ตายยังไงก็ต้องเจอ ถือว่าซื้อความสบายใจละกัน

 

หลังจากที่คิดได้ผมก้มหน้ามองหน้าจอแอพนั้นอีกครั้ง ก่อนนิ้วจะเริ่มพิมพ์เพื่อตอบอีกฝ่ายกลับไป

 

 

ผมโอเค ขอโทษที่ทำให้พี่เป็นห่วงคร๊าบ ) 17.40

ก็พี่เมาอ่ะเน๊อะ ผมเข้าใจหน่า ) 17.40

: )   ) 17.40

 

 

 

 

 

D O G M A T I C L O V E

To be continued.




Talk Take 3 : ฮายยย สวัสดีค่า ซอลเฟสเอง
กลับมาต่อครบร้อยแล้วน้า คิดว่าจะมาเรื่อยๆเพราะพรีงานเสร็จหมดเเล้ว! เย่!
ขอบคุณทุกคนที่ยังรออยู่น้า และไอ้ที่สปอยไว้เมื่อตอนที่แล้วขอยกไปตอนหน้านะจ้ะ
ตัวละครใหม่กำลังจะเป็นตัวไม่รู้เป็นเหมือนกันทุกม.ไหม
เค้าว่ากันว่าพี่ว้าก กับ พี่เชียร์มักไม่กินเส้นกัน?
ตอนนี้มึนไปกับคู่นี้ก่อน ตอนนี้เจอกันค่ะ

รักเสมอ
a solphase



Talk Take2: มาน้อยนิดดีกว่าไม่มานะเออ...#วิ่งหลบมุม
มาต่อไม่เต็มร้อยอีกหละ พูดตรงๆว่าอยากต่อเต็มร้อยมาก ซึ่งรีดเดอร์ก็คงยังต้องรอเหมือนเดิม
ด้วยความคิดถึง + แอบอู้จากการทำรายงานเลยเเอบตัดมาก่อนอีก 50%
ทิ้งโหมดอึนให้รีดเดอร์ต้องปวดใจกับพี่โม และน้องพีชไปก่อน 55555555 #หัวเราะร้าย

ซึ่งบางคนได้เห็นคอมเมนต์ที่ซอลแอบเขียนตอนอู้งาน (ตัวอย่างที่ดีแก่เยาวชนมากแก)
ซึ่งที่พิมพ์ในคอมเมนแทนที่จะเป็นแฟนเพจนั้นเนื่องมากจากซอลเข้ามาอ่านคอมเมนต์พอดีค่า

ดังนั้นขอพื้นที่ตรงนี้ประกาศอีกครั้งหละกันเนอะ
ตอนนี้ซอลกำลังเข้าสู่โหมดสอบปลายภาคเต็มอัตรา
ที่จริงพฤหัสนี้สอบ 1 ตัว วันศุกร์พรีเซนต์งาน 1 ตัว และวันเสาร์พรีเซนต์งานอีก 2 ตัว
และสอบอีกสามตัวในวันที่ 3 - 8 - 10 พฤษภาคม และมันคงนานมากถ้าไม่มาลงเลย
#เค้าคิดถึงพวกเธอจริงๆนะ

และถ้าใครสงสัยว่าถ้าลงแค่นี้ทำไมไม่มาลงเร็วกว่านี้
จะตอบแบบไม่อ้อมค้อมคือ ซอลกำลังเศร้ากับเหตุการณ์เรือล่มที่เกาหลีใต้ค่ะ
มันอาจจะไม่ได้เชื่อมโยงกัน แต่ซอลคิดว่าช่วงนี้ไม่อยากลงอะไรรื่นเริง #ฟิกแกรื่นเริงตรงไหน?
หวังว่าทุกคนจะเข้าใจซอลกันน้า <3

เม้นให้กำลังใจ เพื่อบอกว่าพวกคุณยังไม่ได้หนีไปไหน และรอซอลเสมอ
รักพวกคุณไม่ใช่น้อยเลยหละ :)

a solphase



ฮัลโหลวววววว เย้ยยยยยยยยย วันนี้มาแปลกมาเร็วผิดปกติ ฮ่าๆ 
วันนี้เค้ามาต่อตอนต่อไปหละนะ มาเร็วเคลมเร็ว รีบเคลมตอนที่ยังไม่สอบปลายภาค 55
อย่าลืมเม้นให้กำลังใจเค้าน้า คนน่ารักของเค้าทุกคน :)

เยิฟนะแจ้ะ

a solphase









 


 
 
 
 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 51 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,209 ความคิดเห็น

  1. #3149 ISixG2 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 04:17
    เตรียมขันหมากรอ
    #3,149
    0
  2. #3083 Gulrat1122 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 13:01
    ยอมๆไปพีช. เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้วพี่โมไปขอเลยแล้วกัน55555
    #3,083
    0
  3. #3061 auniloveloveiaun (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 22:47
    ไม่ค่อยฟินเลยอะ? นี่ถ้านักเขียนไม่เก่งนะคงหนีไปละ? ต้องยกผลประโยชน์?ให้นักเขียนเลยค่ะ? ถึงจะไม่ค่อยฟิน? แต่? แต่ละตอนก็มีอะไรให้น่าลุ้นให้อ่านต่อและไม่รู้?สึกเบื่อแบบไปได้เรื่อยๆ? ขอบคุณ?ที่เขียนให้อ่านนะค่ะ? เป็นกำลัง?ใจ?ให้ค่ะและยังจะอ่านต่อไปค่ะ
    #3,061
    0
  4. #3008 #DESTINY# (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 21:34
    โถ่ พีชชช
    #3,008
    0
  5. #2996 ikonyg (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 17:35
    พี่โมคนดีสู้น้าา
    #2,996
    0
  6. #2867 Mammy Sentereza (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2558 / 10:38
    พี่โมแม่ ง น่ารักว่ะ :)
    #2,867
    0
  7. #2810 janeicelet (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2558 / 00:11
    เมื่อไหร่เค้าจะลงเอยกัน
    #2,810
    0
  8. #2613 KiHaE*129 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 กันยายน 2558 / 13:08
    ง่อววววววววววว

    งานนี้ใครจะเก็บอาการไม่ได้ก่อนกัน
    #2,613
    0
  9. วันที่ 21 มิถุนายน 2558 / 17:45
    พี่โมไม่ได้เมาเว่ยพีชชชชชชชชชชช ไม่ได้มาวววววว
    #2,434
    0
  10. #2229 P.Secret (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 เมษายน 2558 / 16:00
    เข้าใจไม่เข้าใจ เดี๋ยวรู้เลย
    #2,229
    0
  11. #2197 sundaymorning3841 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 เมษายน 2558 / 11:04
    สงสารพี่โมแป๊บ ห่วงเค้ามากมั้ยตอบ
    #2,197
    0
  12. #2025 ony.pp (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2558 / 17:47
    พีชหนีพี่โมทำม่ายยยย5555
    #2,025
    0
  13. #1591 shshshx (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2557 / 14:37
    ใจชื่นแล้วดิน้องตอบแล้วววววววว

    พี่โมน้องกำลังสับสนอยู่ จีบๆๆๆๆๆๆๆเร็วววววว
    #1,591
    0
  14. #1162 Akane View (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2557 / 17:15
    รับน้องเข้าคณะแล้วจัดหนักที่ทะดล//ไปไกลล่ะ55555พแเดาได้ว่าพี่โมเขาเปนไรอ่ะนะ แต่อยากรู้ว่าจะเกิดไรต่อ รอคร้าๆ
    #1,162
    0
  15. #1080 BujaeTabi (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2557 / 07:32
    อยากอ่านแล้วอ่า คิดถึงพี่โม กับน้องพีช
    #1,080
    0
  16. #977 Kenji So (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 กันยายน 2557 / 11:49
    ฮิ้วววววว
    #977
    0
  17. #861 Btz. (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2557 / 22:27
    อ่านไลน์ที่พีชพิมไปหาพี่โม  แล้วรู้สึกหน่วงแปลกๆ  แอะ
    #861
    0
  18. #357 GALAXY_YJ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2557 / 20:05
    เหิ่มมม ไปกันใหญ่แล้วววววว โว้ยยย พีชชช ไปถามโมป่ะ 555 เค้าจะได้กันก่อนขึ้นปี2ป่ะ
    #357
    0
  19. #333 hayvril (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2557 / 21:26
    ต้นกับเนหรือจะมีซัมติงรอง
    #333
    0
  20. #317 milloo (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 เมษายน 2557 / 21:09
    พี่โมจีบเลยๆๆๆ
    #317
    0
  21. #316 jaja (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 เมษายน 2557 / 05:09
    น้องเขาว่างั้นอะพี่โม แล้วจะทำไงหล่ะทีนี้ มาไวๆน๊าาาา มันค้าง o__O"
    #316
    0
  22. #315 sailomdaodri (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 เมษายน 2557 / 21:38
    แหม มันขัดใจจริงๆ น่าจะจับมานั่งเปิดใจกัน จะได้สวีทวิดวิ้ว กันเร็วๆ>3<
    #315
    0
  23. #314 ชาบู (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 เมษายน 2557 / 20:19
    ชอบเรื่องนี้~ สนุกมากกก มาอัพไวๆนะค้า รออยู่
    #314
    0
  24. #313 A Aor Aiir Lee (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 เมษายน 2557 / 02:09
    โอ้ยยยยยยยยยย โมกุลแม่งโคตรน่ารักกกกกกกกกก หาได้ที่ไหนคะผู้ชายแบบนี้ กรี๊ดดดดดดดดด ดิ้นๆๆ >< (หนูขอโทษที่หยาบคาย) แต่ชอบผู้ชายแบบนี้อ้ะ ฮือออออออออออ ลงเอยกันสิๆ เร็วๆๆๆๆๆ เค้าอยากเห็น ไรท์สู้ๆนะ เค้ารออยู่ จุ้บ -33
    #313
    0
  25. #312 Mysterious (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 เมษายน 2557 / 01:12
    อนาคตถ้าจะลำบากละพี่โม ห้ามใจตัวเองไม่ค่อยได้ด้วยแบบนี้ ตอนนี้สรุปน้องพีชเราก็เข้าใจไปว่าพี่เมาเลยมาจูบ แต่ความจริงคือพี่โมเมิงฉวยโอกาสล่วงเกินน้องก็พอ เห็นจ้อความไลน์ที่พีชส่งกลับไปโมจะทำยังไงต่อไปนะ
    #312
    0