DOGMATIC LOVE (Yaoi) | รับน้องป่วนๆกับก๊วนวิศวะ

ตอนที่ 12 : Ch 12 - "สอบกลางภาค จิตใจว้าวุ่น"

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,640
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 60 ครั้ง
    12 เม.ย. 58



12

E X A M I N A T I O N

“สอบกลางภาค จิตใจว้าวุ่น”

 

 

 

          คุณไม่เป็นผม คุณไม่รู้หรอกว่าไอ้การสอบกลางภาคครั้งแรกตั้งแต่ได้เหยียบเท้าลงมาในรั้วมหาวิทยาลัยมันเป็นยังไง มันเหมือนตกนรกมากกว่าการสอบแอดมิชชั่นแค่ไหน หากคุณยังไม่ได้ลิ้มลองรสชาตินั้นดูเสียที รับรองคุณจะไม่รู้ลืม โดยเฉพาะ โปรดฟังอีกครั้ง โดยเฉพาะคณะวิศวกรรมศาสตร์ที่มีความสามารถทำให้นิสิตเป็นบ้าได้ตั้งแต่ปีหนึ่งยันปีแก่เมื่ออาจารย์เทพแกเล่นไม่บอกแนวอะไรเลย และให้พวกผมไปจิ้นเอาเองว่าแกจะออกอะไร

 

เจริญหละทีนี้ งานนี้สงสัยต้องทำตัวให้เป็นภาระสิ่งศักดิ์สิทธิ์อีกสักปี เมื่อวิชาแคลคูสัสนั้นที่แต่เดิมก็ไม่เก็ทอยู่แล้ว แถมยังไม่ได้แนว และดันเก็บคะแนนกลางภาคเยอะกว่าปลายภาคอีก

 

ร้องไห้เถอะครับเพื่อนฝูง ณ จุดนี้พิชญ์พลอยากกลับไปเรียนมัธยมดั่งวันวานแท้เหลา อย่างน้อยก็คะแนนรายงาน คะแนนเก็บคะแนนจิตพิสัยเล่นเอาไปเจ็ดสิบคะแนนหละอีกสามสิบคะแนนหารครึ่งสอบกลางภาคกับปลายภาค เกรดบีนอนมาให้เห็นรำไรชัดๆ แต่ตอนนี้หรอครับดียังไม่เห็นเลย ตอนนี้ผมเห็นเอฟมาเต็มตาเต็มใจหละ ไอ้แคลหนึ่งเนี่ยให้ตายยังไงก็ไม่อยากเรียนซ้ำอีกสักรอบนะครับ!

 

“อ้าวไอ้พีชมานั่งแง่วอะไรอยู่เนี่ย เพื่อนๆ เอ็งไปไหนหมดวะ” ผมเงยหน้าจากกองหนังสือเพื่อมองคนที่เอ่ยทักอย่างสนิทสนม ก่อนจะรีบยกมือไหว้พัลวัลเมื่อเห็นเป็นพี่รหัสตัวเอง

 

“พี่ดีพหวัดดีพี่ นั่งอ่านแคลหนึ่งอยู่ไม่เก็ทอ่ะ อาจารย์เทพแกไม่ยอมบอกแนวด้วยต้องจิ้นเอา” ผมตอบพี่ดีพพร้อมทำหน้าสลดกับชะตาชีวิตตัวเอง พี่ดีพเองก็ทำหน้าเครียดตามไปด้วย ก็แหงหละ แม่ งเป็นวิชาต้องสาปของเด็กวิศวะทุกคนก็ว่าได้พูดเลย

 

“แล้วเพื่อนๆ เอ็งอ่ะหายไปไหน” พี่ดีพถามครับ เมื่อนึกถึงเพื่อนก็ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย ประเด็นคือกลุ่มผมคนที่เทพแคลคูลัสก็มีแต่ไอ้เรโช แต่เหมือนมีกรรมที่ไอ้โชญาติสนิทเสียที่ต่างจังหวัดต้องไปร่วมงานศพ มันเลยไม่ว่างมาติวให้ ไอ้พอลกับไอ้เบลแม่ งมีธุระต้องกลับโรงเรียนเก่ากัน ส่วนไอ้เติร์กเพื่อนเกลอผมนู้นนนนนนน ไปตลาดหลังมอ

 

“ไอ้ที่เหลือมันมีธุระอ่ะพี่ดีพ ส่วนไอ้เติร์กไปตลาดหลังมอ”

 

“ไปทำไมวะตลาดหลังมอ? เพื่อนมึงหิวไมไม่ไปโรงอาหาร หรือไม่ก็เซเว่น ทิ้งมึงงมโข่งอยู่คนเดียวเนี่ย?”

 

“เซเว่นไม่มีพวงมาลัยอ่ะพี่” พี่ดีพเหมือนขึ้นครับที่ไอ้เติร์กมันทิ้งผมให้อยู่คนเดียว แหมะ...ทำเหมือนผมเป็นสาวน้อยที่อยู่ใต้ตึกคณะตอนทุ่มสองทุ่มคนเดียวไม่ได้เลยอ่ะนะ แต่พอผมบอกว่าไอ้เติร์กมันไปซื้อพวงมาลัยพี่แกก็ทำหน้างงยิ่งกว่าเก่า

 

“เอาพวงมาลัยมาทำไมวะ”

 

“เอามาไหว้ศาลหน้ามอพี่ แบบพี่ไม่เคยทำอ๋อ ก่อนสอบหนะ” ผมตอบออกไปเท่านั้นแหละครับ ไอ้พี่ดีพแม่ งขำออกมาแบบขี้แตกขี้แตน ขำไม่หยุดแถมน้ำตาไหลอีก โห่! ทำเป็นเรื่องตลกนะพี่ดีพ

 

“อ้าวดีพ พีชมาทำอะไรดึกดื่นตรงนี้” ไม่ทันที่พีดีพจะหยุดหัวเราะดีครับดันมีคนมาทักแทรกเข้ามา แอ่นแอ๊นนนน พี่โมนั่นเอง ทำเอาผมยืดหลังตรงเกร็งตัวทุกครั้งที่เจอพี่แก ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ตีหน้านิ่งทำตาเย็นชาใส่เหมือนแต่ก่อน ที่จริงต้องบอกว่าพี่แกไม่ได้เป็นคนโหดร้ายอะไรนะครับ หลังจากที่ผ่านการรับน้องมาแล้ว พี่เค้าก็ดูเฟรนลี่ดี มีมาดประธานปกครองแบบเป็นเรื่องปกติที่เด็กปีสอง และหนึ่งต้องเกรงกลัวพี่แก แต่จริงๆ แล้วแกก็ไม่ได้เลวร้ายอ่ะ แค่ผมยังไม่ชิน ....มั้ง

 

“พี่โมหวัดดี ผมมาติวครับพี่ ให้ไอ้อั้นมันติวเลขมะรืนสอบยังไม่เข้าใจเลย ไอ้พีชนี่ก็เหมือนกันนั่งอ่านแคลอยู่” พี่ดีพพูดพร้อมปิดท้ายด้วยเรื่องของผม

 

ดีจ้ะ...อุตส่าห์นั่งเงียบๆ มึงโยงเข้ากูมาทำไมจ้ะไอ้พี่ดีพ คือไม่อยากเป็นจุดสนใจโวย!!!

แบบให้พี่โมมันมาแล้วจบไปไม่ต้องสนใจกูได้ไหมห๊ะ?

 

“อ้าว พีชไมได้แคลหรอ ตรงไหน? สอบวันไหนเนี่ย?” พี่โมหันมามองหน้าผมด้วยสีหน้าเป็นห่วงครับ ผมที่อยู่ๆ ก็ได้รับความสนใจก็ตั้งตัวไม่ถูก ทำตาเลิ่กลั่กไม่รู้จะตอบอีกฝ่ายออกไปยังไงดี พี่ดีพเห็นเช่นั้นเลยยื่นมือเข้ามาช่วย

 

“พี่โมเก่งแคลหนิ พี่ติวให้มันหน่อยเดี๋ยวมันจะไม่รอดเอา ทำสายเราขาดนะพี่”

 

นั่นแงะ แหม....เจริญหละคราวนี้ พี่โมแม่ งวางชีทวางหนังสือที่ถือมาบนโต๊ะทันทีที่พี่ดีพมันพูดจบ ก่อนจะหยิบมือถือมาพิมพ์อะไรสักอย่างแล้วเก็บเข้ากระเป๋ากางเกง

 

“ไหนขอดูหนังสือหน่อยว่าเรียนถึงไหนแล้ว” พี่โมว่าพร้อมยื่นมือมาขอหนังสือ ไอ้ผมจะไม่ให้ก็กะไรอยู่ หันไปมองหน้าพี่ดีพไอ้พี่รหัสนี่ก็หวังดีไงยิ้มแฉ่งให้พร้อมกับบอกว่าสู้ๆ แล้วจากไป

 

เออ...ดีมึง.....

ทิ้งระเบิดให้ก้อนเบ้อเริ่มแล้วจากไป ลาออกจากการเป็นน้องมึงได้ป้ะวะพี่ดีพพพพพพ TT

 

“ไม่ยากเท่าไหร่ เดี๋ยวพี่เอาชีทไปให้เพื่อนก่อนแล้วจะกลับมาสอนอีกทีรอตรงนี้ก่อนหละกัน” พี่โมเงยหน้าจากหนังสือพร้อมกับจ้องหน้าผม เอิ่ม....ไม่ต้องกลับมาก็ได้พี่โม เดี๋ยวผมหาทางรอดเอาเอ๊งงงงง

 

“เดี๋ยวผมมา”

 

แล้วพี่โมก็ไม่รอคำตอบจากผม พี่แกรีบลุกจากโต๊ะหยิบกองชีทกองหนังสือที่พี่แกแบกมาหายวับไปกับตา เออะ...

ผมควรทำยังไงดีระหว่าง หนึ่ง นั่งรอพี่โมตามที่เจ้าตัวบอก กับสอง รีบเก็บหนังสือแล้วเผ่นเหอะกู!!

 

โฮวววววววววววววววว

อยากบ้าตายยยยยยยยยย!

 

 

CUT 20%

D O G M A T I C L O V E

 

 

 

(  M O G U L – S I D E )

 

 

“เฮ้ย โมไหงช้าจังวะ เห็นไอ้ต้นบอกว่ามึงอยู่กับหลานรหัสเลยเบี้ยวนัดกูช้ะ?” ไอ้ก้องร้องทักเสียงดังเมื่อผมเปิดประตูก้าวเท้าเข้ามาในห้องสโมพร้อมกับกองหนังสือ และเลคเชอร์ต่างๆ ที่เคยจดไว้มาให้พวกมันยืมลอก แต่ก็ไม่วายถูกมันแซวเอาจนได้

 

“จะเอาไหมครับมึง ไม่เอากูกลับนะ” ผมทำท่าเดินหันหลังกลับออกไปแต่ไอ้ก้องก็รีบกรูเข้ามากอดขาผมไว้แถมเอื้อมมือมาแย่งกองชีทกองหนังสือในมือผมไปกอดจนอดผลักหัวมันส่งไม่ได้

 

“โห่เพื่อนโมครับ ผมพูดเล่นแค่นี้ทำมาเป็นโกรธเป็นเคือง ผมเห็นน้องเก้าสามคุณกวนปะสาทคุณตอนรับน้องตั้งหลายรอบผมเห็นคุณเอ็นดูเอ๊า เอ็นดูเอา เพราะเหตุใดครับจงแถลงผม!

 

“ฮิ้ววววววววว...”

 

“คุณก้องครับ อย่าเสือ.กครับ” ผมตอบไอ้ก้อง และลูกทีมมันที่เป็นทีมพี่ว้ากด้วยกันเนี่ยแหละครับที่เป็นลูกคอลูกเอื้อนมันดีเหลือเกิน ได้คำตอบผมไปพากันเงียบกริบ ก่อนไอ้ก้องจะโดนเพื่อนโห่ใส่เรียกเสียงเฮฮาในห้องสโมไม่น้อย ไม่นานนักไอ้ต้นก็กลับเข้ามา

 

“ไปไหนมาวะต้น นมปั่นกูที่ฝากซื้อได้ป้ะ” ไอ้มิคตะโกนถามขณะที่ผมมองไอ้ต้นที่มีสีหน้าไม่ค่อยสู้ดีเท่าไหร่เข้ามาพร้อมถุงเซเว่นในมือ มันวางของไว้บนโต๊ะก่อนจะเดินปลีกไปนั่งที่โต๊ะคอมอย่างผิดปกติ และผมต้องเดินตามไปไถ่ถามเพื่อนสนิทที่มีทีท่าแปลกๆ

 

“เป็นไรวะต้น มึงดูไม่โอเค” ผมทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ มันก่อนจะเหลือบมองไอ้แกงค์ลูกลิงที่ตอนนี้แย่งขนมกันกินไม่หยุดซึ่งน่าจะเป็นโอกาสดีที่จะลากไอ้ต้นออกไปคุยกันข้างนอก

 

“ดูดบุหรี่ป้ะมึง” และไม่ทันที่ผมได้ชวน ไอ้ต้นก็เกริ่นออกมาก่อน และผมเองก็ไม่ได้ปฏิเสธ เพราะนานๆ ทีจะมีเรื่องมาทำให้ไอ้กูรู(กูรู้)ของแกงค์จะมีทีท่าแบบนี้ได้

 

ผมพาไอ้ต้นเดินอ้อมมาหลังตึกที่เป็นที่ประจำที่พวกเราจะมาดูดบุหรี่กันตรงนี้หลังจากที่มีการประชุมหลังรับน้องตอนดึกๆ จึงเป็นเรื่องเคยชินที่เราจะคุยกันในที่มืดๆ บริจาคเลือดให้ยุงเล่นๆ

 

เรายืนเงยหน้ามองฟ้ากันสักพัก มองกลุ่มควันจางๆ ที่ถูกพ่นออกจากปากลอยขึ้นบนฟ้า และปล่อยให้เวลาเดินไปช้าๆ จนกว่าไอ้ต้นมันอยากจะพูดอะไรออกมา และสุดท้ายมันก็ถอนหายใจ พร้อมกับผมที่หันไปมองมัน

 

“เมื่อกี้ที่กูไปเซเว่น”

 

“อื้อ”

 

“กูเห็นไอ้อั้นกับน้องมึงจับมือกันหวะ”

 

“ห้ะ!” ผมร้องขึ้นเสียงดังแบบไม่เชื่อหู

 

“อย่างที่กูพูด กูอย่างหน่วงเลยหวะโม คือกูไม่รู้นะว่ากูเป็นอะไรมากมาย แต่มึง...กูมองน้องเค้ามาสองปีเต็ม สองปีเต็มที่กูคิดว่าน้องเค้าไม่เป็นแบบกูอ่ะ แบบที่กูมองน้องเค้าแบบไม่ใช่รุ่นพี่รุ่นน้อง”

 

“เออๆๆ กูเข้าใจ แต่มึงเข้าใจผิดรึเปล่าวะ คือไอ้ดีพมันขี้กากมากนะมึง คือมันเรื้อนจนกูไม่คิดว่ามันจะชอบผู้ชายด้วยกันอ่ะนี่กูพูดจริงๆ” ผมค่อนข้างจะช็อคนะครับที่จู่ๆ ไอ้ดีพน้องรหัสผมมันจะมาเป็นพวกรักเพศเดียวกัน เพราะตลอดเวลาที่มันเป็นน้องผมมันออกตัวชัดเจน และค่อนข้างเจ้าชู้ไม่เบาเปลี่ยนผู้หญิงเป็นว่าเล่น และไอ้อั้นเพื่อนสนิทมันก็เหมือนกันเป็นไปไม่ได้ที่ขี้กากสองตัวนั้นมันจะสปาร์กกันแน่นอน

 

“กูก็อยากให้เป็นแบบที่มึงพูดหวะ นี่กูดราม่าทำด๋อยไรวะเนี่ย!

 

“ไอ้ต้นใจเย็นๆ กูว่ามึงอ่ะ คิดดูดีๆ ก่อนเหอะ มึงชอบไอ้ดีพจริงหรอวะ กูว่ามึงแค่เอ็นดูมัน โอเคกูยอมรับว่าไอ้ดีพมันหน้าตาน่ารัก เวลามันยิ้มมันอะเลิทมันน่ารัก และมันอ้อนมึงเก่งแต่มันไม่ใช่ผู้หญิงนะเว้ย และมึงก็เคยมีเมียมาก่อนป้ะวะ” อันนี้ผมพูดจริงครับ ก่อนหน้านี้ไอ้ต้นแม่ งเห็นนิสัยดีๆ แบบนี้แต่มันเจ้าชู้เงียบ มันเคยคั่วผู้หญิงมาเยอะแต่ดันมาปิ๊งปั๊งไอ้ดีพโดยที่ไอ้แสบนั่นก็ไม่ได้รู้ตัวเองเล๊ยว่าไอ้ต้นแอบชอบอยู่ จะให้ผมช่วยก็ไม่รู้จะเริ่มยังไง และไอ้ต้นก็เป็นคนออกตัวว่าอยากชอบเฉยๆ ไม่ได้ต้องการอะไรมาก ผมเลยสะดวกใจที่ทำตัวไม่รู้อะไรเลยแบบนี้ต่อไป

 

“เออ ว่าแต่กู มึงเหอะกับน้องเก้าสามอ่ะมึง พักนี้กูเห็นมึงเริ่มแปลกๆ ระวังเป็นเหมือนกู”

เอ้า! ไอ้ต้นกูเป็นที่ปรึกษามึงอยู่ดีๆ ทำไมมึงหันมาแขวะกูวะ?

 

“สาสสสสสส เข้าห้องไปติวพวกไอ้ก้องเลยไปเดี๋ยวกูกลับหละ เอาชีทมาให้แล้วเดี๋ยวกูต้องกลับไปสรุปงานให้ดอกเตอร์ชัยด้วย”

 

“พอวกเข้าตัวเองหน่อยรีบชิ่งเลยนะมึง”

 

“กูจะอยู่ทำไมให้มึงล้วงวะ เจอกันพรุ่งนี้มึง”

 

“เออๆ อย่าให้กูรู้ว่าแอบไปติวให้เด็กปีหนึ่งนะมึง! กูประจานทั้งคณะนะเว้ยย!

 

“อย่ารู้ดีไอ้ต้น เดี๋ยวพ่อจะประกาศเหมือนกัน” ผมไม่ยอมเป็นฝ่ายเสียเปรียบครับ พอยกเรื่องน้องรหัสผมมาขู่ไอ้ต้นก็เงียบกริบด่าผมแบบไม่ออกเสียงอีกต่างหากก่อนที่มันจะทิ้งบุหรี่ลงท่อ แล้วหนีเข้าห้องสโมไป ขณะที่ผมเองก็มุ่งไปที่ใต้ตึกคณะที่บอกใครอีกคนนั่งรออยู่ตรงนั้นเพื่อให้เขาไปติวให้

 

 

 

D O G M A T I C L O V E

 

 

 

“เชี่ยยยยยยยยย! ไอ้พีชชชชชชชช! ห้องกูบรรลัยแล้ววววววว”

 

ผมเงยหน้ามองตามเสียงร้องของเพื่อนสนิทที่วิ่งหน้าตั้งมาหาผมที่โต๊ะใต้คณะ หน้าตาตื่นพร้อมคว้ากองหนังสือ ของมันยัดเข้ากระเป๋าเป้แบบไม่คิดชีวิตจนผมต้องสงสัยพฤติกรรมของมันว่าเป็นอะไร?

 

“เป็นอะไรของมึงเนี่ยไอ้เติร์ก พี่ติ๊ดจะจับมึงเป็นผัวรึไง ร้องเสียงหลงเก็บข้าวของเหมือนหนีใครงั้นแหละมึง” ผมเอ่ยถามมันก่อนที่มันเงยหน้าด่าผมแบบไม่มีเสียงก่อนจะทำหน้าอยากจะร้องไห้

 

“แม่ งไม่ได้ดีต่างไปจากโดนพี่ติ๊ดจับทำผัวหรอกมึง เมื่อกี้ป้าแม่บ้านที่หอโทรมาบอกว่าน้ำไหลออกมาจากห้องกูเจิ่งนองไปทั่วชั้นเลย คิดว่าท่อประปาแตก ประเด็นคือห้องกูคงทะลักประหนึ่งน้ำท่วนแน่ๆ พังๆๆ ห้องกูพังหมด นี่มึงจะกลับเลยไหมกูจะได้ขับมอไซต์ไปส่งก่อนไปดูห้อง” ไอ้เติร์กพ่นมาเป็นชุด ประเด็นมันมีอยู่เพียงไม่กี่คำเท่านั้นละ คือท่อประปาแตก และน้ำท่วมห้องมัน เท่านั้น ผมส่ายหน้ากับความเปิ่นของเพื่อนพร้อมกับนึกขึ้นได้ว่าต้องนั่งรอพี่โมก่อน

 

“เออไม่เป็นไรเดี๋ยวกูกลับเอง มึงรีบไปดูห้องเหอะ ป่านนี้เป็นตู้เลี้ยงปลาได้แล้วมั้งห้องมึงอ่ะ”

 

“เออๆๆ โทษทีนะเว้ย เลยไม่ได้ติวเป็นเพื่อนมึงเลย เดี๋ยวกูไปดูห้องกูก่อนเดี๋ยวกูโทรหาอีกที”

 

ผมพยักหน้าให้ไอ้เติร์กไปทีก่อนที่ไอ้เพื่อนตัวดีจะสะพายเป้แล้ววิ่งไปที่รถมอไซต์ที่จอดไว้หน้าตึก ผมมองมันจนขับรถออกไปอย่างนึกห่วงก่อนจะสนใจไอ้ตัวเลขข้างหน้าอย่างหาคำตอบไม่ได้ว่าข้อนี้ต้องเริ่มจากตรงไหน ต้องดิพ ต้องอินทีเกรดอะไร แล้วทำไมอาจารย์เทพแม่ งเฉลยออกมาได้คำตอบนี้ซื่งมันไม่ตรงกับคำตอบที่ผมได้มา

 

งงโว้ยยยยยย!!!

ฉีกหนังสือแดกแม่มมม!!!

 

“เอ้า! คุณใจเย็นๆ หิวข้าวหรือไงจะเอาหนังสือไปกินแบบนั้น”

 

ไม่ทันที่ผมจะเอาไอ้หนังสือแคลหนึ่งขึ้นมากัดให้หายแค้นดันมีเสียงห้ามแทรกเข้ามาก่อนจนต้องเหลือบตามองไอ้เจ้าของเสียงนั้น ทันทีที่เห็นหน้า ผมแทบจะยืดหลังตรงวางหนังสือทำตาปริบๆ แบบไม่มีอะไรเกิดขึ้นแทบจะทันที เจ้าตัวเองก็คงรู้ตัวเลยยกยิ้มขำๆ แล้วทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ ผม

 

ย้ำ!

ข้างๆ ผม!!!

 

เอิ่มมมมม.....นั่งไกลๆ ก็ได้ครับพี่ ตรงข้ามผมก็ว่างอยู่ ไม่จำเป็นต้องนั่งข้างๆ อะไรแบบนี้ก็ได้ครับ!

 

“คุณไม่เข้าใจตรงไหนหรอ ผมจะได้เริ่มสอนถูก” แหนะ! ไม่ไปนั่งไกลๆ ไม่พอยังยื่นหน้าเข้ามาใกล้อีก คือปกติแล้วพี่โมมันติวทุกคนแบบนี้ป้ะวะ?

 

หรือผมจะคิดมากไป?

 

“เอ่อ...ผมงงว่าตัวนี้มาจากไหนครับพี่” ผมชี้ไปที่เฉลยที่อาจารย์เทพแกเฉลยไว้ให้ในคาบสุดท้าย พี่โมพอเห็นโจทย์ก็ร้องอ๋อแบบเสียงดังจนผมทำหน้างงใส่มัน เออ....มึงเข้าใจคนเดียวไง อธิบายเดะ อธิบาย!

 

“อันนี้ค่ามันต้องถอดสมการให้ได้ก่อน โดยที่ฟังก์ชั่นเอ็กเรายังไม่รู้ว่ามันเป็นอะไรเราก็ปล่อยมันไว้อย่างงั้น แต่กฎมันว่าไว้ว่า เอ็กมีค่าเป็นหนึ่งเสมอๆ เก็ทป้ะ?” พี่โมแกอธิบายครับ เขียนนู้นนี่นั่นให้ผมดูในกระดาษเอสี่ที่พี่แกพกติดมือมาด้วย ก่อนจะหันมาถามผมเป็นพักๆ โอเคเข้าใจแต่ก็ไม่เก็ทว่าไอ้คำตอบนั่นมาจากไหน จนผมไม่รู้เวลามันล่วงเลยไปถึงไหนแล้วและพี่โมเริ่มมองนาฬิกาข้อมือบ่อยขึ้น จนผมสำนึกตัวว่ากินเวลาพี่เค้ามาเยอะแล้วเลยต้องเอ่ยปากบอกให้พี่แกกลับหอไปทำอะไรที่อยากทำเถอะ

 

“พี่ติดธุระอะไรรึเปล่าครับ ผมเกรงใจ พี่กลับหอได้เลยนะพี่ ผมพอจะเข้าใจแล้ว” ผมเอ่ยบอกก่อนที่พี่โมจะเงยหน้ามองผมอีกครั้ง แหมะ...ถ้าพี่โมเป็นผู้หญิงคนจะรู้สึกดีไม่น้อย มานั่งเบียดๆ กันติวหนังสือให้กัน ช้อนหน้ามองกัน แต่....ประเด็นคือไอ้หน้าตาแบบนี้มาทำแบบนี้มันก็ไม่ไหวนะครับ!!! ขนลุกบอกเลย!!!

 

“ผมติดสรุปงานให้อาจารย์ที่ผมเป็นทีเอ* แต่คุณก็อยู่หอเดียวกับผมไม่ใช่หรอ มืดขนาดนี้แล้วคุณจะออกไปยังไง คุณกลับหอพร้อมผมเนี่ยแหละแล้วไปติวต่อที่ห้องผม” พี่โมว่าก่อนที่ผมจะส่ายหน้าพรืดแบบนอนสต๊อป

 

“เฮ้ยยยย ไม่เป็นไรพี่ ผมเกรงใจ”

 

“เกรงใจอะไรคุณ คำสั่งผมเป็นคำขาด เก็บของแล้วตามมาด้วย!” พี่โมพูดแนวออกคำสั่งใส่ผมเงยหน้ามองด้วยอาการอยากยกแคลหนึ่งเล่มหนาๆ นี่ตีหัวพี่แม่ งสักที ไม่ติดว่ากลัวนะทำไปนานแล้ว ไปก็ได้โว้ยยยยยยย!

 

ก็แค่พี่ว๊าก ก็แค่เฮดว๊าก ก็แค่ประธานปกครอง ก็แค่ลุงรหัส!

ก็แค่นั้นเองเหอะ!!!!!

 

 

 

D O G M A T I C L O V E

CUT 50%

 

 

 

 

และแล้วพิชญ์พลก็หอบข้าวของมาอยู่หน้าห้องห้าศูนย์หกจนได้ ด้วยความเกรงใจลุงรหัสที่ย้ำนักย้ำหนาว่าถ้าภายในสิบนาทีผมไม่ขึ้นมาอ่านหนังสือที่ห้อง พี่แกจะลงไปลากผมขึ้นมาเอง บอกเลยว่าไม่ได้กลัวอะไรนะ เกรงใจเท่านั้นเองเหอะพูดเลย!

 

แกร็ก!

 

“อ้าว มาแล้วทำไมไม่เคาะประตูห้องหละ ผมคิดว่าคุณยังไม่มากำลังจะลงไปตามพอดี”

 

โฮรกกกกกกก ถึงกับต้องลงไปตามเลยหรอครับพี่! ไม่ต้องตามไห้เปลืองแรงหรอกคร๊าบบบบ ผมมาแล้วววว แม้จะไม่ค่อยเต็มใจเท่าไหร่หรอกนะ

 

“เข้ามาสิ เป็นอะไรรึเปล่าคุณ ทำตัวตามสบายนะ ผมไม่ได้จะเรียกคุณมาซ่อมนะเว้ย!” พี่โมพูดพร้อมกับเปิดทางให้ผมเดินเข้าไปในห้อง ก่อนที่ผมจะต้องเดินเข้าไปอย่างเสียไม่ได้ ให้พูดตรงๆ ไม่ค่อยอยากจะเข้ามาเท่าไหร่ เพราะไอ้บรรยากาศก่อนๆ ที่เคยเกิดเรื่องวุ่นวายก่อนหน้านี้มันทำให้ผมขยาดห้องนี้พิกล

 

“นั่งเลยที่โต๊ะญี่ปุ่นนั่นแหละ เดี๋ยวผมขอเปิดคอมแป๊บนึง” พี่โมเชื้อเชิญผมอีกครั้งครับ เอาที่จริงพี่โมแกดูเป็นปกติมากนะ ไม่มีแววความโหดร้ายที่แฝงอยู่ก่อนหน้านี้เลย มีแต่ผมนี่แหละที่โรคจิตระแวงพี่แกจนอยู่ถึงตอนนี้  ฮึ๊ยยยยยย! ไม่สมกับเป็นตัวเองเลยนะว้อยยยไอ้พีช!!!!

 

“ต่อจากข้อเมื่อกี้เลยไหม เดี๋ยวพี่หาเลคเชอร์ตอนปีหนึ่งให้ จำได้ว่าไอ้ดีพเอามาคืนแล้ว คุณอ่านน่าจะเข้าใจคอนเซปมันง่ายขึ้น แต่ลองทำโจทย์ข้อนั้นก่อนแล้วกัน เดี๋ยวผมมาตรวจ”

 

“ครับพี่” ผมตอบไปก่อนที่จะเปิดหนังสือทำแบบฝึกหัดตามที่พี่แกบอก รู้สึกอุ่นใจนิดๆ ที่พี่แกไม่ได้มาวุ่นวายมานั่งใกล้ๆ คอยติวให้อย่างที่คิด แต่ไม่ทันได้เริ่มทำแบบฝึกหัดดี ไอ้โทรศัพท์เจ้ากรรมแม่มดันมาดังเสียก่อนจนพี่โมหันมามองหน้า ผมเองได้แต่ยิ้มแห้งๆ แล้วเดินออกมาที่ระเบียงห้องอีกฝ่ายเพื่อรับโทรศัพท์

 

“อะไรไอ้เติร์ก” ผมเอ่ยรับพร้อมขานชื่อไอ้คนที่โทรเข้ามาก่อนที่จะเลิกคิ้วสูงเมื่อได้ยินเสียงโอดครวญจากมัน

 

((ฮืออออออ ไอ้พีชลงมารับกูเลยยยยย สาสสสสสสสส))

 

“อะไรยังไงกูงง”

 

((กูอยู่หน้าหอมึงเนี่ย จะมาขอซุกหัวนอนด้วยห้องกูเปียกแบบเหมือนอยู่กลางทะเล มารับกูเลย))

 

“เออๆๆๆๆ รอกูแป๊บนึง” ผมรับปากไอ้เติร์กก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้องที่ตอนนี้พี่โมกำลังยืนรื้อชีทที่คาดว่าจะเป็นไอ้เลคเชอร์นั่นตามที่พี่เค้าบอก ผมเลยต้องขออนุญาตพี่เค้าเพื่อลงไปรับไอ้เติร์ก ซึ่งงงตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องขออนุญาตพี่มันด้วยวะ แต่เป็นมารยาทในเมื่อมาใช้ห้องเค้าก็ต้องขออนุญาตไว้ก่อนแหะ

 

“พี่โมเดี๋ยวผมขอลงไปรับไอ้เติร์กที่หน้าหอนะครับพี่ พอดีห้องมันมีปัญหาเลยมาขอค้างด้วย” ผมหันไปบอกพร้อมยิ้มแหยๆ พี่โมหันมามองหน้าผมก่อนจะพยักหน้าแล้วหันไปรื้อของต่อถือว่าเป็นอันอนุญาต และผมก็เผ่นออกมา

 

พูดตรงๆ เลยว่าไอ้ก้าวแรกที่ได้เดินออกมาจากห้องพี่โมรู้สึกสดชื่นอย่างบอกไม่ถูก ราวกับได้รับออกซิเจนเข้าเต็มปอด เหมือนได้ไปเที่ยวเขาค้อ และอายุยืนขึ้นอีกเก้าปี โฮ้ววววววว

 

“ไอ้พีชมึงเป็นอะไรวะ หน้าตาไม่ปกติ” ทันทีที่ผมเดินลงมารับไอ้เติร์กมันก็เปิดประเด็นยิงคำถามใส่ผมเลยครับ ผมเลยได้แต่ส่ายหน้าแล้วนำมันเข้ามาในหอ ก่อนที่จะเดินขึ้นบันไดแบบไม่ให้เปลืองค่าไฟจากการใช้ลิฟต์ ซึ่งมันก็บ่นหน่อยๆ

 

“เดี๋ยวมึงเอาของไปเก็บห้องกูแล้วเอาแคลออกมาด้วย” ผมบอกมันขณะที่มันหันมามองหน้าด้วยประโยคคำถามว่าเอาแคลออกไปไมวะ?

 

“พี่โมติวให้กูอยู่มึงขึ้นไปติวด้วยกันเนี่ยแหละ”

 

“อ๋อ...งี้นี่เอง” ไอ้เติร์กพยักหน้ารับก่อนที่จะรื้อเอาหนังสือแคลออกจากเป้ที่มันสะพายมาพร้อมกับกระเป๋าดินสอแล้วเดินออกมาจากห้องผม ซึ่งเป็นเรื่องดีที่วันนี้ไอ้เพื่อนเกลอไม่ได้เอ่ยปากแขวะอะไรสักอย่าง ซึ่งเป็นเรื่องดีมาก

 

“เอ้อ...กูลืม” ระหว่างที่กำลังเดินขึ้นบันไดไปชั้นห้าซึ่งเป็นชั้นที่พี่โมอยู่ ไอ้เติร์กก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราวกับคิดอะไรออก จนผมต้องหันไปมองหน้ามัน

 

“ลืมไรวะ อยู่ในห้องกูป่าว? กลับไปเอามะเดี๋ยวกูไปไขให้?” ด้วยความเอื้อเฟื้อครับ อำนวยความสะดวกเพื่อนเต็มที่

 

“ป่าวๆๆๆ ไม่ได้ลืมของแต่กูลืมถามมึง” ไอ้เติร์กโบกมือปัดเพื่อเสริมว่ามันไม่ได้ลืมของอะไรอย่างที่มันว่า แต่ผมกลับเลิกคิ้วสูงเมื่อมันบอกว่าลืมถามอะไรผมเนี่ยแหละ!

 

“ถามไรวะ?”

 

“เอิ่ม...กูมาขัดจังหวะป่าววะ?”

 

“ห้ะ?”

 

“แหม...กูก็เหมือนตัวมารเน๊อะ เค้าจะสวีทกันกูก็ดันมาขัดจังหวะเสียได้!

 

ตอนแรกก็ไม่เก็ทครับแต่ตอนนี้ผมเริ่มจะเก็ทหละครับว่าไอ้เพื่อนชั่วนี่จะสื่ออะไร!!!

ไอ้ฟายยยยยยยยย ตบแม่มกลิ้งตกบันไดตรงนี้มันจะคอหักตายไหม???

 

“สวีทโพ่งงงงง! เดี่ยวตบหัวทิ่ม!” ผมหันไปด่ามันก่อนจะแยกเขี้ยวใส่ แทนที่ไอ้ตัวก่อกวนมันจะรู้สึกหวาดกลัวกับเขาบ้าง ไม่มีครับความรู้สึกมันไม่สลดไม่พอยังหัวเราะเอิ๊กอ๊ากจนถึงหน้าห้องพี่โม จะแหกปากด่ามันอีกสักรอบเป็นอันจบไปต้องสงบเสงี่ยมเจียมตัวแล้วยกมือเคาะประตูห้องแบบคนมีมารยาทเค้าทำกัน

 

“แกร๊ก!

 

เสียงเปิดประตูห้องให้พร้อมกับเจ้าของห้องที่โผล่หน้าออกมาส่งผลให้ไอ้เติร์กยกมือไหว้พี่โมปรกๆ แบบอัตโนมัติ ผมว่าไม่ได้เป็นที่ผมเองคนเดียวหละที่กลัวพี่โม ไอ้เติร์กแม่ ง ก็ไม่ต่างเห๊อะ!!

 

 

 

D O G M A T I C L O V E

 

 

 

“ทำไมมันยากงี้วะ!!! จะคะแนนเท่าไหร่วะเนี่ย!!!!! ฮือออออออออออออ!!!!” ผมร้องครวญครางพร้อมลงไปฟุบบนโต๊ะญี่ปุ่นที่พี่โมตั้งไว้ให้นั่งลองทำแบบฝึกหัดวิชาแคลคูลัส ทั้งๆ ที่อ่านเลคเชอร์พี่โมดูแล้ว และคิดว่าตัวเองพอเข้าใจ พอปิดเลคเชอร์นั่งทำแบบฝึกหัดจริงๆ จังๆ กลับไม่ถูกตามเฉลยซะงั้น

 

โว้ย!!!!!!!

ทำไมพระเจ้าเวลาสร้างผมไม่ส่งสกิลเทพแคลคูลัสมาบ้างวะ????????

 

“ไอ้เติร์กไมมึงได้ข้อนี้วะ อธิบายกูดิ๊!!!” ในเมื่อเลคเชอร์ไม่เป็นผลลองสียศักดิ์ศรีถามไอ้เติร์กดูสักที ถึงจะโดนมันด่าอะไรเล็กๆ น้อยๆ ก็ต้องยอมมันไปถ้าจะเอาความรู้!!!

 แต่ไม่ทันที่ไอ้เติร์กจะได้เหลือบตาจากตัวหนังสือมามองผม หรือจะมีเวลาเอื้อนเอ่ยวาจาแขวะผมเล็กๆ น้อยๆ พี่โมที่เพิ่งออกมาจากห้องน้ำก็เดินมานั่งยองๆ ใกล้ๆ ผมก่อนจะก้มหน้าลองมาอ่านโจทย์แบบไม่ได้ปรึกษาผมสักนิดว่ามันใกล้ไปไหม?

 

และบางทีผมว่าผมได้กลิ่นยาสระผมของพี่แกลอยแตะจมูกบางๆ จนต้องนั่งนิ่งแข็งทื่อแบบเหมือนหุ่นยนต์ที่แบตใกล้หมด ไม่กล้าแม้กระทั่งหันไปมองหน้าไอ้เติร์กเพื่อส่งซิกขอความช่วยเหลือด้วยซ้ำ!

 

“อ๋อ ผมรู้แล้วว่าข้อนี้คุณทำอะไรผิด เดี๋ยวผมจะอธิบายเอง” พี่โมพูดจบก็ทิ้งตัวนั่งซ้อนหลังผมทั้งอย่างนั้น ซึ่งไม่รู้นะว่าไอ้เพื่อนทั่วไป หรือรุ่นพี่รุ่นน้องทั่วๆ ไปมันติวกันแบบนี้รึเปล่า แต่ในหมู่เกรียนพวกผมไม่มีแบบนี้แน่นอนบอกเลย!

 

“มันจะถอดค่าตัวนี้ออกมาแล้วย้ายข้างเท่านี้แหละก็เข้าสมการเดิมที่ถอดออกมาแล้วเอามาจับคูณกัน เข้าใจไหม?” เสียงทุ้มที่พูดข้างหูทำเอาผมต้องพยักหน้าโดยอัตโนมัติแบบไม่ต้องให้ถามซ้ำ พี่โมเห็นแบบนั้นเลยยื่นดินสอคืนให้ผมก่อนที่เจ้าตัวจะผละตัวออกแล้วเอื้อมมือมาขยี้หัวผมเบาๆ

 

“ไม่ยากหรอก สู้ๆ” พี่โมพูดก่อนที่จะเดินกลับไปที่โต๊ะคอมแล้วทำงานของตัวเองต่อ ส่วนผมนี่หลับตาแน่นแบบคนพยายามหยุดความคิดฟุ้งซ่าน และความสงสัยไว้ในใจว่าไอ้พี่โมแม่ งเป็นเกย์รึเปล่า และยังมีเหตุผลอีกมากมายมาลบล้างความคิดว่าพี่มันเคยมีแฟนเป็นผู้หญิงมาก่อน แค่ถูกผู้หญิงหักอกแค่นี้มันคงไม่ผันตัวเองขนาดนี้หรอกม้างงงงง!!!!

 

ฮรึก!!!

ต้องไม่ใช่ดิวะ!!!!

 

ผมก้มหน้าก้มตาที่จะแก้โจทย์ทั้งหมดให้ได้ตามที่พี่โมสอน ถึงแม้จะฟังบ้างไม่ฟังบ้างแต่อย่างน้อยก็พอแก้โจทย์ข้อนี้ได้ แต่ไม่ทันได้ยิ้มกริ่มภูมิใจกับตัวเองที่แก้โจทย์ได้ก็หันไปเห็นสายตาแพรวพราวของไอ้เติร์กเสียก่อน

 

ไม่ต้องให้มันอ้าปากผมก็เห็นลิ้นไก่มันแบบชัดๆ เลย!

 

มันยักไหล่ใส่ผมแล้วก้มลงไปทำโจทย์ของมันต่อ ส่วนผมก็เอาเท้าดันเข่ามันจากใต้โต๊ะ แต่ไอ้นี่กวนโอ๊ยครับทำเป็นไม่รู้สึกรู้สาทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้นั่งก้มหน้าฮัมเพลงไปด้วยมือก็เขียนตัวเลขไปด้วย และที่อยากเอาเท้าถีบแม่มสักโครมหนักๆ ให้ลงไปนอนดิ้นที่พื้นก็คือ....

 

 

ไอ้เชี่ยเติร์กมันฮัมเพลงเป็นจังหวะที่เขาเล่นเปียโนในงานเวดดิ้งครับ!!

 

สาสสสสสสสสสสสสสส ถึงมึงบอกไม่เจตนาแต่รูปการมันบอกว่ามึงจงใจไอ้ฟ๊ายยยยยยยยยยยย!!!!!

 

 

 

และไม่รู้เป็นเพราะโมโหไอ้เติร์กแบบเป็นฟืนเป็นไฟที่แสดงออกมามากไม่ได้เมื่อครู่นี้ กลายเป็นสภาพเป็นผมที่งัวเงียในตอนเช้าได้ยังไงไม่รู้ หลังจากที่รู้สึกว่าแสงแยงตา และผมตื่นขึ้นมาแล้วบิดขี้เกียจบนเตียงที่มีผ้าปูที่นอนสีฟ้าเอาเท้าเขี่ยผ้าห่มออกเพื่อจะเดินไปเข้าห้องน้ำแต่ก็ต้องสะดุ้งเสียก่อนเมื่อไอ้ที่เหยียบไปมันนิ่มๆ ไม่เหมือนพื้นห้องสักนิด

 

“เห้ย!!!!!! ไอ้เชี่ยเติร์กกกกกก! กูขอโทษ!” ผมร้องลั่นยกเท้าออกแทบจะทันทีเมื่อก้มลงมองแล้วเห็นเท้าตัวเองเหยียบอยู่บนหน้าเพื่อนสนิทที่นอนอยู่บนพื้น เกรดมึงนี่โคตรจะแตกต่างกับกูโดยสิ้นเชิงจริงๆ ไอ้นี่ แล้วทำไมมันไปนอนบนพื้นวะ?

 

แต่เดี๋ยวนะ?

 

“แกร็ก”

 

“เมื่อกี้ได้ยินเสียงโวยวาย พวกคุณเป็นอะไรรึเปล่า?” ผมหันหลังไปตามเสียงก่อนจะพบพี่โมที่หัวยังเต็มไปด้วยฟองยาสระผมที่ยังไม่ล้างออก เนื้อตัวเปียกโชก แต่โชคดีที่พี่แกมีสติคว้าผ้าเช็ดตัวมาพันกายก่อนจะวิ่งออกมาจากห้องน้ำเสียก่อน ผมตาเหลือกใส่พี่โมก่อนจะหันไปมองไอ้เติร์กที่ตอนนี้เริ่มงัวเงียตื่นขึ้นมาอีกคนเมื่อได้ยินเสียงโหวกเหวก

 

“อ่อ...ไม่มีไรพี่ อาบน้ำต่อเถอะครับ!” ผมตอบพี่โมไปก่อนจะหันมาสนใจไอ้เติร์กที่พอตื่นมาก็เห็นอะไรดีๆ เลยนะมึง ไอ้รอยยิ้มเลวๆ ที่ฉายบนใบหน้าเจ้าเล่ห์ของมันน่าจะโดนผมเหยียบอีกสักที

 

“อ่อ...โอเค” พี่โมพยักหน้าอือเออเข้าใจก่อนจะเดินกลับห้องน้ำไป ส่วนผมก็หันกลับไปคิดคดีกับไอ้เพื่อนชั่วนี่ก่อน

 

“อะอะ อย่าๆ อย่าคิดแต่จะอ้าปากด่ากูนะมึง! กูแฉนะสัสเมื่อคืนนี้นี่มึงโคตรรอภิสิทธิ์นะครับได้นอนเตียงเนี่ย!” ไอ้เติร์กแม่มเหมือนจะรู้ตัวหวะครับ ว่าผมกำลังจะหันไปเล่นงานมันมันเลยพูดดักคอไว้ก่อน และผมคงด่าตอบ ถ้าไม่ติดว่าไอ้เติร์กเหมือนจะรู้เงื่อนงำอะไรบางอย่างจนผมเขยิบหน้าเข้าไปใกล้มัน

 

“ทำไมวะ?”

 

“คืองี้...” ไอ้เติร์กทำท่าจะเล่าแล้วกวักมือเรียกผมเข้าไปใกล้ๆ ด้วยไอ้ความอยากรู้ผมก็เขยิบเข้าไปใกล้มันอย่างที่มันเรียกหวังจะได้ยินอะไรที่มันพอจะสร้างสรรค์ และตอบโจทย์ความอยากรู้ของผมได้บ้างแต่...

 

“กูไม่บอกมึงหรอก!” มันตะโกนใส่หูผมดังลั่นทำเอาผมสะดุ้งโหยงยกหน้าหนีมันไม่ทัน

 

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ไอ้สาสเติร์กกกกกกกกกกกกกกก!!!

แม่ฮะ!!! พีชโดนแกล้ง!!! ฮือออออออออออออออออออออ มาจัดการไอ้พวกวายร้ายพวกนี้เลย!!!!!!

 

 

 

D O G M A T I C L O V E

 

 

 

 

 

ตื้ดดึง!

RATIO-STARBUCK

ฮายยยยยยย มอนิ้งแจ้ะเบบี๋ ) 05.16

TTTURK

เบบี๋โพ่งมึงสิไอ้โช มึงทักผิดห้องป้ะเนี่ยฟาย!   ) 05.17

 05.17
 

RATIO-STARBUCK

ไม่เข้าใจอารมณ์อยากหวานแหววกับเพื่อนของกูเลยนะไอ้หัวโปก ) 05.18

TTTURK

โปกโพ่ง!   ) 05.18

BELLLLLL.LABEL

ฟิตกันแต่เช้านะพวกมึง เมื่อคืนนอนอิ่มกันรึไง   ) 05.20

TTTURK

เอิบ! กูยังไม่ได้นอนครับ   ) 05.20

05.21

เครียดจะตายแล้วว้อย!  ) 05.21
 

P.Peace

05.22 ( หนวกหูสัส! เลิกคุยเดะทำโทรศัพท์กูสั่นเสียสมาธิกู!

05.22  

ตื้ดดึง!

RATIO-STARBUCK

ไหนๆ ใครหน้าไหนทำน้องพีชของพี่โมโหคะ เดี๋ยวพี่โชจะจัดการให้ค่ะ ) 05.22

P.Peace

05.22 ( มึง!

ตื้ดดึง!

RATIO-STARBUCK

พูดจาไม่น่ารักให้สมกับความรักของพี่โชเลยนะคะน้องพีช ) 05.23

TTTURK

แล่วๆๆๆๆๆๆๆ แล๊วววววว!   ) 05.24

BELLLLLL.LABEL

ยังไงพวกมึงสองคน แปลกๆ ) 05.24

05.24
 

P.Peace

05.25 ( ไอ้โชเดี๋ยวมึงโดนกูวัดเท้าหน้าห้องสอบแน่!

 

ตื้ดดึง!

RATIO-STARBUCK

วัดเท้าไม่สนใจ แต่ถ้าวัดใจพี่ขอรับไว้ไม่แบ่งคืนนะจ้ะ จุ๊บๆ ) 05.25

Paul-Pattanan

ไอ้โชกูจะฟ้องเมียมึง! ) 05.26

TTTURK

Oops!   ) 05.26

BELLLLLL.LABEL

บ๊ะ! ) 05.26

P.Peace

05.30 ( กูจะบลอคไลน์พวกมึง! จบนะ!

 

ตื้ดดึง!

TTTURK

แหมะๆ ทำเป็นซีเรียส พี่โมติวให้มึงเยอะแยะทำไม่ได้เลยแงะ!   ) 05.30

RATIO-STARBUCK

ไรวะๆๆๆๆๆๆๆ ไมกูตกข่าว! ) 05.31

BELLLLLL.LABEL

แถลงการณ์ด่วน! ) 05.32

Paul-Pattanan

 05.32

 

 

ตื้ดดึง!

TTTURK

ก็ไม่มีไรแค่ไปติวกันที่ห้องพี่โมจนเช้าเฉยๆ หึหึ!   ) 05.35

RATIO-STARBUCK

แรว๊งตรงนี้! ) 05.35

BELLLLLL.LABEL

หึหึ! ) 05.35

TTTURK

ก็ไม่รู้สินะ!   ) 05.36

RATIO-STARBUCK

ไอ้พีชหาย! มาแก้ข่าวดิ! ) 05.36

P.Peace

05.40 ( อ่านหนังสือนะครับเพื่อน เดี๋ยวไปเจอกันที่ม.หกครึ่งครับ โดนกูวัดเท้าแน่ครับ!

 

ตื้ดดึง!

Paul-Pattanan

อืม.... 05.41

RATIO-STARBUCK

จ้ะแม่! ) 05.41

TTTURK

หกโมงโทรปลุกกูด้วย พักสายตาแป๊บ!   ) 05.42

BELLLLLL.LABEL

เออ ไอ้ฟาย! ) 05.42

 

ผมวางมือถือให้คว่ำหน้าลงพร้อมกับก้มหน้าพยายามจำสูตรกับกระบวนการการคิดให้ได้ก่อนจะไปฟังเพื่อนพ่นให้ฟังที่หน้าห้องสอบ ที่จริงก็ไม่ได้เครียดมากกว่าตอนแรกเท่าไหร่เพราะผมพอจะเข้าใจได้บ้างแล้วว่ามันต้องคิดยังไง อันนี้ต้องยกความดีความชอบให้ลุงรหัสผมที่สอนเทคนิคดีๆให้ และคิดว่าสอบกลางภาครอบนี้น่าจะผ่านครึ่งก็ยังดีหละนะ

 

 

ตื้ดดึง!

 

และไม่ทันที่ผมได้เริ่มเปิดหนังสือเพื่อท่องอีกครั้งไอ้โทรศัพท์เจ้ากรรมก็สั่นและส่งเสียงร้องขึ้นมาขัดจังหวะเสียก่อน และตอนนี้ผมคิดว่าผมต้องพิมพ์ด่าไอ้พวกกร๊วกพวกนี้จริงๆจังๆเสียที!

 

เหอะ!

คิดว่าทำได้กันแล้วมาปั่นกูหรอฟระ???????

 

 

M-O.GUL

วันนี้ก็เต็มที่หละ อย่าลืมกินอาหารก่อนเข้าห้องสอบด้วย สมองจะได้แล่นๆ ) 06.02

 

 

เอิบ!

ผมควรจะตอบข้อความนี้ไปยังไงดีวะครับ??????????????

โอ้ยยยยยยย ที่จำไปหายหมดก็คราวนี้หละโว้ยยยยยย!!!

 

 

 

D O G M A T I C L O V E

To be continued.

 

 

มุมสปอย

 

“ไอ้ก้องมึงนี่ระแวงไปป่าววะ!

“ไอ้ต้นมึงไม่เห็นสภาพไอ้ทีกับไอ้มิคหรอวะ ไอ้เด็กรุ่นนี้แสบชิบ!

 

“ก็คิดดูหละกันว่าตอนที่พวกคุณเรียกพวกเขารับน้องพวกเขายังไม่หนีไปไหนเลย ถ้าพวกคุณจะหนีก็เชิญนะ แต่ผมจะเรียกพวกนี้วะปอดแหกหนะนะ”

 

“จารย์เทพแขวะเสียกูไม่กล้าหนีเลย!

 

“เอาไงหละมึง!

 

“เอาไงเอากันสิวะ! หนีก็โดนประณามเด๊ะ!

 

“สู้!

 

“พวกพี่พร้อมรึยังครับ?”

 

“ไอ้โมกูหนีตอนนี้ทันไหมวะ?”



ครบร้อยหละจ้า #เซิ้ง #จุดพลุ #แหบั้งไฟ
อย่าลืมเม้นให้กำลังใจเค้านะตะเอง จุ๊บ
ปล.ตะไมมีแต่คนอ่านไม่มีคนเม้น T_______T เก๊าเสียจายยย แง๊~


#ไหว้ ทำผิด หายไปนาน แถมมาต่อน้อย ขอโทษฮะ TT
ซอลเฟสจะเป็นบ้าตายมากกับช่วงอาทิตย์ที่เต็มไปด้วยรายงาน
งานนี้พรีเซนต์เสร็จงานใหม่ก็มา เรียนห้าตัวประหนึ่งเป็นเด็กป.ตรี
อย่าเพิ่งหนีเขาไปไหนนะ #ส่งสายตาอ้อนวอน
เม้นให้กำลังใจด้วยนะฮะ รักรักรักรัก

a solphase



เฮลโหลววววววว ฮาว์อาร์ยูวเบ๊บ? ไอแอมกู๊ดเวรี่กู๊ดดุ๊กดิ๊ก โฮววววว
ฮิย๊า รีดเดอร์หลายๆคนสอบเสร็จใช่ไหมล๊า บางคนก็สอบกลางภาคเสร็จ
บางคนก็สอบปลาคภาคเสร็จแล้ว อิจฉาชะมัด!
ซอลเพิ่งสอบกลางภาคเสร็จค่า ช่วงเวลาปิดเทอมไม่ค่อยเหมือนชาวบ้านชาวช่อง
เนื่องจากสถานการณ์ต่อเนื่องมาจากน้ำท่วมนั่นหละนะฮะ
หรือไม่รู้มันช้าเฉพาะป.โทรึเปล่านะ ; ^ ;)
ฮัดช่า! เหมือนเป็นช่วงสอบกางภาคเพิ่งผ่านมา พร้อมดันตรงกับพลอตตอนที่วางไว้พอดี
หุหุหุ ใครที่เรียนมหาวิทยาลัยจะรู้ใช่ไหมว่าช่วงเวลาสอบนั้นเลวร้ายขนาดไหน
เป็นช่วงเวลาที่เลวร้ายพอๆกับกำลังจะจบนั่นหละ
ตอนนี้จะกริบกริ้วขนาดไหนต้องรอติดตามนะครัช!
สโลแกนเดิมๆ

1 เม้น = 1 กำลังใจนะฮระ

ตอนที่แล้วเม้นน้อยนิดจนใจหายวับวับวิ้ดวิ้วเลยหละ
ฮือออ TT ขออนุญาติมายี่สิบเปอร์ก่อนเพราะพรุ่งนี้ทำงาน
พรุ่งนี้มาต่อตอนเย็นนะเเจ้ะ

จุบุ

a solphase


 
ตอบเม้น


บ๊ะ!!! มีพี่ว้ากมาอ่านด้วย! #ตื่นเต้น
พี่ว้าก็มีหน้าที่ของตัวเอง ไม่มีใครผิดใครถูก ถ้าทำหน้าที่ในกรอบที่ถูกต้อง และเจตนาที่ดีมันก็เป็นเรื่องที่ดีจ้า
ซอลเองก็เคยผ่านเรื่องแบบนี้มา พอรับน้องจบ จะเหลือเพียงแต่ความรักความห่วงใยระหว่างพี่น้องใช่ไหมหละ
บอกเลยว่าบ้างครั้งระบบก็ทำให้เรารักกันมากขึ้น อย่าเสียใจที่เป็นพี่ว้าก แต่ภูมิใจที่เรากำลังปั้นดินให้เป็นเนื้อเดียวกันเน๊อะ ฮี่ๆๆ ไฟท์จ้า



ที่แต่งออกมานั้นเกิดจากการสั่งสมประสบการณ์ในรั้วมหาวิทยาลัยขอซอลและประสบการณ์ของเพื่อนจ้า ส่วนใหญ่เพื่อนจะหนักหนาสาหัสกว่าซอลมากเนื่องจากเป็นวิทยาเขตต่างจังหวัด เด็กหอจะอยู่รับน้องดึกดื่นกว่า อินเนอร์มาเต็มกว่าจ้า


 

 

 
 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 60 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,209 ความคิดเห็น

  1. #3081 Gulrat1122 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 22:03
    ชอบการตอบไลน์กลุ่มเพื่อน5555โดยเฉพาะโช
    #3,081
    0
  2. #3080 Gulrat1122 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 22:03
    ชอบการตอบไลน์กลุ่มเพื่อน5555โดยเฉพาะโช
    #3,080
    0
  3. #3079 Gulrat1122 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 22:03
    ชอบการตอบไลน์กลุ่มเพื่อน5555โดยเฉพาะโช
    #3,079
    0
  4. #3007 #DESTINY# (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 10:46
    โอ้ยยยฟินๆๆ
    #3,007
    0
  5. #2958 namhom-3449 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 มีนาคม 2560 / 23:34
    พี่โมมันร๊ายยยยมีนั่งซ้อนหลงซ้อนหลัง
    #2,958
    0
  6. #2865 Mammy Sentereza (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2558 / 00:37
    กระอักกกก พี่โม๊! อะไรคือแบบ สู้ๆ เขิลลลลล โอร๊ยยยยยย คือแบบ พี่จะห่วงเกินหน้าเกินตาไปละน้าาาาา ///^////
    #2,865
    0
  7. #2808 janeicelet (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2558 / 23:39
    พี่โมเค้ารุกแล้วครับ #เน้ๆ
    #2,808
    0
  8. #2611 KiHaE*129 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 กันยายน 2558 / 04:45
    อยากมีโมเม้นต์ติวแบบนี้บ้าง
    ฮาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
    #2,611
    0
  9. วันที่ 21 มิถุนายน 2558 / 17:06
    นี่!!! มีสิทธิพิเศษด้วยยยยยยยยย 55555555
    #2,432
    0
  10. วันที่ 21 มิถุนายน 2558 / 17:06
    นี่!!! มีสิทธิพิเศษด้วยยยยยยยยย 55555555
    #2,431
    0
  11. #2226 P.Secret (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 เมษายน 2558 / 10:11
    จ้ะๆ พี่โมไลน์มาแค่นี้ สติกระเจิงเลยนะ
    #2,226
    0
  12. #2144 Kuroko..cchi (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 เมษายน 2558 / 17:05
    สงสัยพอลเบาๆ
    #2,144
    0
  13. #2023 ony.pp (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2558 / 17:43
    งื้ออออออออพี่โมน่ารัก
    #2,023
    0
  14. #1589 shshshx (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2557 / 08:04
    มีสิทธิพิเศษนะเอ่ออออออออ
    พี่โมอย่าซึนดิจีบๆๆใจๆๆไปเลยยยยย
    #1,589
    0
  15. #1445 KimHeeBum (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2557 / 05:32
    แหมมมมม พี่โม
    #1,445
    0
  16. #1356 cHAchar (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2557 / 15:48
    กรี๊ดดดดดด มีลุงอย่างงี้รักตายเลย
    คนอะไรโคตรน่ารักกกก น้องพีชไม่เขินแต่รีดเขินนะจ้ะแอร๊ เต๊าะเยอะๆค่ะคุณพี่ ชอบ
    #1,356
    0
  17. #1134 poungsaed (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2557 / 21:41
    มำไมพีชถึงได้นอนเตียงพี่ซอลจะไม่บอกกันหน่อยหรอ *^* 555555
    #1,134
    0
  18. #350 GALAXY_YJ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2557 / 23:16
    เอิ่มมม น่างสารพี่โมมารผจญขัดขวางตลอดๆ
    #350
    0
  19. #331 hayvril (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2557 / 14:46
    อร้ายยยยย จูบแล้ววววววววว
    #331
    0
  20. #259 nichcha (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 มีนาคม 2557 / 22:50
    พี่โมบางครั้งก็เนียนไปนะ ฟินนนน~~~

    ไรท์สู้ๆค่ะ มาต่อไวๆนะคะ ^^
    #259
    0
  21. #258 jaja (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 มีนาคม 2557 / 04:36
    ติวให้น้อง...แต่มีเนียนนะพี่โม๐__O"
    #258
    0
  22. #257 Fu-Mo (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 มีนาคม 2557 / 20:52
    เหยยยยยพี่โซล แต่งต่อไปปปป
    สนุกมากเลย ขอโทษที่ไม่ได้เม้น
    เลยนะคะ (รู้สึกผิ้ดผิดT--T)
    แต่โหวตให้ตลอดที่มีโอกาาสเลยนะ
    ช่วงนี้ปิดเทอมจะพยายามมาเม้นบ่อยๆนะคะ
    ลุ้นตอนหน้ามาเลยอะพี่ เหมือนปีสาม
    จะโดนแกล้งใช่ป่ะ? มันเป็น
    ประเพณีหรือธรรมเนียมของรุ่นพี่รุ่นน้อง
    ไหมอะ
    หรือหนูมโนไปเอง5555
    เป็นกำลังใจให้นะคะ จงทำดีต่อไป...5555
    ^++++++^
    #257
    0
  23. #256 Rainbow_Jang (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 มีนาคม 2557 / 15:22
    อัยย่ะอยากด้ายคนติวหล่อๆแบบนี้บ้างอ่ะ อัยย่ะ
    #256
    0
  24. #253 jan (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 มีนาคม 2557 / 09:26
    รออ่านต่อกำลังสนุก
    #253
    0
  25. #252 Mysterious (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 มีนาคม 2557 / 07:06
    ถึงพาทหลังจะแสดงความน่ารักและนิสัยของพี่โมกับนุ้งพีชขึ้นมาบ้างแล้ว รวมถึงความกวนส้นของเติร์ก แต่ถ้าดูดีๆตอนคุยกรุ๊ปไลน์กัน จะเห็นว่าพอลเราแสดงออกถึงความหน่วงเบาๆจากการตอบไลน์ นี่เราคงไม่ได้รู้สึกไปเองใช่มั้ย สงสารพอลเบาๆ

    ปล. เป็นกำลังใจให้ซอลต่อไป รออ่านๆ
    #252
    0