DOGMATIC LOVE (Yaoi) | รับน้องป่วนๆกับก๊วนวิศวะ

ตอนที่ 1 : Ch 1 - อรุณสวัสดิ์พระอาทิตย์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 33,564
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 109 ครั้ง
    30 พ.ค. 62



 1

“อรุณสวัสดิ์พระอาทิตย์ J

 




“พระอาทิตย์คร๊าบบบบบบบ อรุณสวัสดิ์คร๊าบบบบบบบ!


หากคุณเดินทางผ่านมหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง แล้วขณะที่คุณกำลังข้ามสะพานลอยหน้าแห่งนั้นอยู่ ดันไปเจอเด็กปีหนึ่งหน้าตาดูดีห้อยป้ายชื่อสีน้ำตาลกำลังแหกปากคุยกับพระอาทิตย์ที่กำลังเคลื่อนตัวไปตามระยะเวลาของมัน มีบางอย่างที่อยากจะขอร้อง


คุณช่วยอย่าส่งสายตาเหมือนกับผมเป็นคนบ้าเลยนะครับ


ผมแค่โดนพี่ว้ากทำร้าย ผมแค่เดินทางมาถึงจุดที่ซวยที่สุดในชีวิตของเด็กอายุสิบแปดก็เท่านั้น  ได้โปรด...อย่าโยนเศษตังค์ให้ผม เพราะผมไม่ได้ต้องการเงิน ผมแค่ต้องการความเข้าใจจากสังคมเท่านั้นเอง


สังคมอย่าทำร้ายโผ้มมมมมม


“อ้าว ผมบอกให้คุณหยุดพูดหรอครับ!


นั่นไงผมว่าแล้วแค่หยุดเวทนาชะตาชีวิตตัวเองนิดหน่อยก็ไม่ได้ สังคมตะโกนบรีฟผมอีกแล้วครับ

มึงงงง อยากจะฟ้องทบวงกระทรวงกรม ว่าผมถูกบังคับ!


“พะ...พระอาทิตย์คร๊าบบบบบบบ อรุณสวัสดิ์คร๊าบบบบบบบ!” ผมทำหน้าแหย ๆ ก่อนจะร้องออกมาตามที่ไอ้คนสั่งมันต้องการ


“คุณ! ผมยังไม่ได้ยินที่คุณพูดเลย นับประสาอะไรกับพระอาทิตย์ครับ ท่านน้อยใจแย่ที่คุณไม่ทักทายท่านเนี่ย เอาใหม่! เสียงดัง ๆ !


โห...พี่โม ไม่ได้ยินจริง ๆ อ่ะ ก็ไม่ว่านะ แต่ถ้าแกล้งไม่ได้ยินล่ะก็ ขอแช่งนะโว้ยยย 

โอ้ย คอผม!


 “พระอาทิตย์คร๊าบบบบบบบ อรุณสวัสดิ์คร๊าบบบบบบบ!


โถ...ชีวิต ทำไรไม่ได้ ตอบโต้ไม่ได้ ที่ทำได้ก็เพียงแค่แหกปากตามที่พี่มันสั่งจนกว่าจะพอใจ ไม่เข้าใจว่าผมผิดอะไรต้องมาถูกกระทำแบบนี้ คำตอบของคำถามที่ผมนึกออกก็มีแค่อย่างเดียว


คือความผิดที่เกิดทีหลังพวกแม่งเนี่ยแหละ ต้องมาโดนพวกพี่มันรับน้องแบบนี้

โซตัสอะไร ใครคิดกฎ! ตอบ!!!!!

 


D O G M A T I C  L O V E

 


“มึงโอเคเปล่าวะพีช”


ทันทีที่ผมมานั่งรวมกับเพื่อนในคณะ ไอ้เรโชเพื่อนร่วมภาคก็เอ่ยถามขึ้น ผมพยักหน้าให้มันส่ง ๆ ก่อนจะยกมือพัดให้ตัวเองเพื่อคลายความร้อน


“หน้ามึงไม่โอเคหวะ แดงไปหมดเลยมึงจะเป็นไข้เปล่าวะ?” นี่เสียงเติร์กครับ เพื่อนร่วมภาคอีกคนที่มาเจอกันตอนรับน้องเนี่ยล่ะ


มันเอ่ยถามผมพร้อมกับยกมืออังหน้าผาก ผมส่ายหน้าอีกรอบเพื่อบอกว่าโอเคดี แต่ไอ้ความมึน ๆ ก็แทรกซึมเข้ามาก่อนจนต้องกุมขมับ


“กูว่ามึงขอไปห้องพยาบาลเหอะว่ะ เดี๋ยวตายห่าเอา มึงไปไหม เดี๋ยวกูบอกพี่ให้” เรโชเห็นผมทำท่าไม่ดีมันยิ่งเป็นกังวลไปมากกว่าเก่า แถมทำท่าจะยกมือบอกรุ่นพี่แต่ผมห้ามไว้


“ไม่เอา ถ้ากูไปกูแพ้ กูไม่ยอมแม่งหรอกไอ้พวกรุ่นพี่เนี่ย” ผมปฏิเสธพร้อมกับหันไปสบตากับรุ่นพี่ร่างสูงที่ยืนเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงมองตรงมาที่ผมอยู่พอดี


คิดว่าการที่ให้ผมไปแหกปากพูดกับพระอาทิตย์ตั้งแต่แปดโมงเช้ายันเก้าโมงจะทำอะไรผมได้หรอวะ หึ! รู้จักกันน้อยไป ในเมื่อพี่เสนอมาให้ผมแบบนี้ ผมขอสนองหน่อยล่ะกัน ใครพลาดระวังจะแพ้นะครับ


“คุณยิ้มอะไรครับคุณพิชญ์พล เมื่อกี้ไปพูดกับพระอาทิตย์ยังไม่พอใช่ไหมครับ!


ไม่ทันได้สบตากันนาน เสียงเข้มดุก็ตะหวาดขึ้นมาอีกครั้ง ทันทีที่ชื่อของผมถูกเอ่ยออกไปเพื่อน ๆ ในภาคก็หันมามองผมเป็นสายตาเดียว ส่วนใหญ่หันมามองด้วยสายตาสงสารเสียมากกว่า


ก็ไม่รู้นะว่าผมไปทำเวรทำกรรมอะไรไว้ทำไมต้องมาเป็นตัวเด่นในการรับน้องครั้งนี้ด้วย อาจจะเป็นเพราะครั้งนั้น ก่อนที่จะเข้ามาเป็นนิสิตที่นี่เต็มตัว


น่าจะเป็นวันนั้นแน่ๆ

        

           “ไอ้เชี่ย ทันไหมเนี่ยยยย ทำไมต้องลืมซองเอกสารมาวะ” ผมบ่นกับตัวเองในความสะเพร่าที่ลืมซองเอกสารที่ต้องใช้ยื่นในวันรายงานตัว แถมยังต้องมาแยกกับพ่อแม่โดยไม่รู้ว่าไปนั่งรออยู่ที่ไหนสักแห่งของมหาวิทยาลัย


 ส่วนมือถือเจ้ากรรมเมื่อคืนก็ลืมชาร์จมา มารู้ตัวอีกทีก็แบตหมดไปแล้ว และพี่ชายก็ไปเดินหาหอพักให้ ด้วยที่ผมเป็นเด็กต่างจังหวัดต้องหาที่พักสำหรับอยู่อาศัยตลอดระยะเวลาการเรียนชั้นอุดมศึกษา


แต่ตอนนี้ช่างมันกับทุกสิ่งไปก่อน สิ่งที่ผมต้องทำให้ทันคือการวิ่งหาร้านซีร็อกซ์ และวิ่งกลับไปส่งเอกสารให้ทันที่จุดลงทะเบียน


ตุ๊บ!


“โอ๊ยยยย! เชี่ยเจ็บ!” ระหว่างที่ผมก้มหน้าก้มตาวิ่งอยู่นั้นดันพลาดไปชนกับร่างใครบางคนจนล้มลงไปกองกับพื้นพร้อมกับกองเอกสารที่กระจุยกระจายเกลื่อนพื้น


“เฮ้ย เป็นไรรึเปล่าครับน้อง?” ผมมองร่างสูงกว่าที่ชนไปเมื่อครู่ก่อนที่จะส่ายหน้าแทนคำตอบนั้น ผมดันตัวเองขึ้นมาจากพื้นพร้อมกับปัดฝุ่นที่เปื้อนกางเกงของตัวเองออกแล้วหันไปก้มหัวขอโทษคนตรงหน้าแล้วก้มเก็บเอกสารที่กำลังจะถูกลมพัดปลิวไปไกล


ระหว่างที่ผมกำลังก้มเก็บเอกสารแผ่นสุดท้ายซึ่งเป็นใบลงทะเบียนที่ถูกเขียนข้อมูลเรียบร้อยแล้วกลับถูกคนที่พึ่งชนหยิบขึ้นมาเสียก่อน พร้อมกับยื่นให้ ผมรับกระดาษแผ่นนั้นมาพร้อมกับวิ่งกลับไปที่ห้องลงทะเบียนอย่างร้อนใจ


โดยลืมไปว่า ผมลืมที่จะขอบคุณพี่คนนั้นไปเสียสนิท


หลังจากที่รายงานตัวเรียบร้อยแล้ว ผมก็มาเจอด่านหน้าห้องครับ มันเป็นด่านที่รุ่นพี่ภาคต่าง ๆ จะมาตั้งไว้เพื่อเก็บข้อมูลรุ่นน้องที่ลงทะเบียน ผมยืนงง ๆ เมื่อเห็นรุ่นพี่หน้าตาน่ารักในทรงผมมัดแกละสองข้าง ยิ่งขับให้ใบหน้าที่น่ารักอยู่แล้วดูน่ารักยิ่งไปกว่าเก่า


“น้องอยู่ภาคไหนคะ” เสียงเล็กเอ่ยถามผมก่อนที่จะยิ้มหวาน ๆ ให้ตายเถอะผมยอมรับเลยว่าพี่เค้านี่โคตรน่ารัก ถ้าไม่ติดว่าตัวเองมีแฟนแล้วคงขอเบอร์พี่เขาเพื่อต่อความสัมพันธ์แน่นอน


“คอมครับ” ผมตอบออกไปก่อนที่พี่เค้าจะยิ้มหวานมากกว่าเก่าแล้วหันไปบอกโต๊ะที่อยู่ไม่ไกลกับห้องลงทะเบียนเท่าไหร่นัก


“เอ้าเด็กคอมมา น้องใครมาจัดการเร็ว!


“เฮ้!!!!


ผมมองภาพนั้นด้วยสายตางง ๆ เหมือนพวกพี่ ๆ ที่โต๊ะจะดูดีใจกันมากที่ได้สมาชิกเพิ่ม ก่อนที่พี่คนน่ารักจะบอกให้ผมเดินไปลงชื่อที่โต๊ะ


“น้องชื่ออะไรค่ะ” ผมมองหน้ารุ่นพี่ที่เอ่ยถามชื่อ จนแอบนึกแปลกใจไม่ได้ว่าคณะวิศวะที่มหาวิทยาลัยนี้เค้าคัดหน้าตารึเปล่า เพราะตั้งแต่มองมาผมยังไม่เจอใครที่ดูโหด ๆ เลยสักคน รุ่นพี่ภาคอื่นที่อยู่โต๊ะถัด ๆ ไปก็มีแต่รุ่นพี่ผู้หญิงบ้างก็หน้าตาดี บ้างก็หน้าตาน่ารัก พี่ผู้ชายมีนิดหน่อยประปราย จนผมแอบคาดหวังไว้เสียดิบดีว่าการรับน้องที่นี่มันคงไม่โหดอย่างที่เพื่อน ๆ และพี่ชายของเขาเตือนมา


“พิชญ์พล ปัญจวัฒนานนท์ครับ”


“พิชญ์พล หรอชื่อน่ารักจังเลย เดี๋ยวพี่หาก่อนนะ” พี่คนสวยตรงหน้าหยิบใบรายชื่อไปดูพร้อมกับกวาดสายตามองหาชื่อของผมด้วยความตั้งใจ


 หลังจากที่พบรายชื่อเธอก็ส่งปากกามาให้พร้อมกับชี้จุดที่ต้องเขียนรายละเอียดลงไป


“เดี๋ยวน้องเขียนชื่อเล่น เบอร์โทรศัพท์ และอีเมลล์ให้พี่หน่อยนะคะ น้องพิชญ์พลรหัส 560093 นะจำรหัสนิสิตให้ได้ด้วยหละ”


ผมพยักหน้ารับพร้อมกับเขียนตามที่พี่เขาบอกทุกอย่าง พอเขียนเสร็จก็ถูกเรียกไปถ่ายรูปเก็บไว้ ว่าไปที่นี่ไฮโซนะครับ เพราะใช้กล้องถ่ายรูปเป็นกล้องโพลารอยด์แล้วเอาเมจิกเขียนรหัสด้านหลัง จากนั้นผมก็ไม่ได้สนใจอะไรอีก ยกมือไหว้รุ่นพี่ที่โต๊ะแล้วเดินออกมาหาพ่อกับแม่ที่นั่งรออยู่ตรงจุดไหนก็ไม่รู้ และดันเจอพี่ชายกลางทางพอดีพร้อมกับข่าวดีที่เฮียพลับบอกว่าหาหอพักให้ผมได้แล้ว อยู่ฝั่งตรงข้ามมหาวิทยาลัยนี่เอง ถึงจะแพงหน่อยแต่พ่อกับแม่น่าจะโอเค


ไอ้ตัวผมน่ะไม่ได้อะไรอยู่แล้ว แต่คนในบ้านน่ะห่วงผมจนเกินเหตุ


“เอาไงก็ได้ แล้วแต่เลย” ผมพูดแค่นั้นก่อนจะเดินตามพี่ชายกลับไปหาพ่อกับแม่ที่รออยู่ที่รถเรียบร้อยแล้ว ระหว่างที่รถกำลังขับเคลื่อนออกจากมหาวิทยาลัยผมก็เห็นเขาอีกครั้ง


ผู้ชายร่างสูงที่ผมเดินชนไปเมื่อเช้า เจ้าตัวกำลังขับรถสกู๊ตเตอร์ เวสป้าสีแดงสด รุ่นแอลเอ็กซ์ร้อยห้าที่ผมอยากได้กำลังขับสวนผ่านรถผมไป ทำให้ผมนึกขึ้นได้ว่าลืมที่จะขอบคุณเขาที่ช่วยเก็บกระดาษให้ เลยได้แต่คิดว่าถ้าได้เจออีกครั้งในมอก็คงอยากจะทำความรู้จักด้วย และขอบคุณจริง ๆ จัง ๆ โดยที่ไม่ได้เคยคาดคิดเลยว่าไอ้คนที่ผมคิดดี ๆ ด้วยในวันนั้นมันจะยืนอยู่ข้างหน้าแล้วและกำลังสั่งซ่อมผมแบบเอาเป็นเอาตายอยู่อย่างนี้


โธ่เอ๊ย คิดว่าเป็นคนดีได้ไงวะ น้องพีชเสียใจ


จบท้ายจากการยิ้มของผม ก็โดนสั่งให้กอดคอพากันลุกนั่งเบา ๆ ไปร้อยทีก่อนจะเดินขาสั่นขึ้นไปที่ห้องเชียร์ ไอ้พี่โมนะไอ้พี่โม แค่มาสายต้องเล่นกันขนาดนี้เลย


ขาสั่นเว้ย!

ทันทีมาถึงห้องประชุมยังไม่ทันได้พักหายใจหายคอกันเลยครับ เสียงทุ้มเข้มคุ้นหูก็ดังขึ้นอีกรอบ


“ปีหนึ่งหน้ากระดานเรียงหนึ่ง! ปฏิบัติ! หนึ่ง สอง สาม สี่... ”


ทันทีที่สิ้นเสียงพี่โมพวกผมก็วิ่งตาแหกอีกครั้งเพื่อไปจัดแถวหน้ากระดานตามสั่งกว่าจะเป็นระเบียบเรียบร้อยเป็นที่พอใจก็ปาไปนับสามสิบนั่นแหละ

 

โถ คนในภาคปาไปร้อยกว่าเสร็จเร็วกว่าสิบนี่ไหว้เลย แต่ก็นั่นแหละครับ ผมได้แต่ประท้วงอยู่ในใจ เหมือนกับพวกเพื่อน ๆ ที่คงคิดเหมือนกันสุดท้ายสามสิบที่ถูกนับก็โดนจัดลุกนั่งกันไป


กว่าจะได้นั่งพวกผมก็แทบตายแล้วครับ คราวนี้นั่งสงบเสงี่ยมไม่หือไม่อือแล้วครับ เหนื่อยแล้ว


“ก่อนที่ผมจะส่งต่อพวกคุณให้กับทีมสันทนาการผมมีเรื่องที่ย้ำให้คุณเข้าใจในเรื่องกฎของภาคเรา ข้อแรกผมคือกฎ รุ่นพี่คือกฎ ข้อสองรุ่นพี่ถูกเสมอ ข้อสามรุ่นพี่ถูกที่สุด และข้อสี่หากพวกผมผิดจริง รบกวนกลับไปทบทวนข้อหนึ่งใหม่อีกครั้งนะครับ ทราบไม่ทราบ!


“ทราบครับ/ค่ะ!


“ผมไม่ได้ยินเลย ทราบไม่ทราบ!!


“ทราบครับ/ค่ะ!!!


“ดีมาก ต่อไปผมขอส่งต่อพวกคุณให้กับทีมสัน และหวังว่าพวกคุณจะจำกฎที่ผมพูดไปได้นะครับ”

 

D O G M A T I C  L O V E

 


กว่าจะเลิกรับน้องและปล่อยพวกผมได้ลงมาพักก็ปาไปเที่ยงกว่าแล้ว ผมเดินลงมากับกลุ่มเพื่อนที่สภาพไม่พร้อมเดินเท่าไหร่จากไอ้ลุกนั่งร้อยกว่าทีนั้นแหละครับ ทำเอาขาเข้งไม่มีแรงจะไปต่อกันเลยทีเดียว ลิฟต์ที่มีก็ใช้ไม่ได้ ไม่รู้ใครมันตั้งกฎว่าปีหนึ่งห้ามใช้ลิฟต์


ทั้งๆ ที่ก็จ่ายค่าน้ำไฟเหมือนกันรึเปล่านะ?


แถมเหตุผลที่ให้มามันโคตรจะไม่สมเหตุสมผลเลยอ่ะ มาบอกว่าพวกผมยังเด็กแรงดีเดินเรียนไหว บันไดแค่สองสามชั้นยังไงก็เดินกันได้สบาย

เออ...พวกรุ่นพี่อายุห่างจากพวกผมมากดิ ใช้เหตุผลงี้จะไฟท์กันสักตาไหมครับ!


“เฮ้ยพีชกินไรวะ วันนี้มึงโดนหนักแล้วเดี๋ยวกูไปซื้อให้”


พอลเอ่ยถามหลังจากที่พวกเราหาโต๊ะเหมาะ ๆ ในโรงอาหารกันได้แล้ว หลังจากใช้เวลาอยู่เสียนาน  แถมวันนี้เป็นวันที่เด็กปีหนึ่ง และรุ่นพี่ส่วนใหญ่เข้ามารับน้องกัน แม้ว่าจะมีเรียนหรือไม่มีเรียนก็ตาม


“เฮ้ยไม่เป็นไร กูไหว” ผมหันไปปฏิเสธอีกครั้ง แต่ก็ถูกไอ้เบลดันหลังให้นั่งกับโต๊ะ


“มึงนั่งเหอะสาส ปากดีโดนพี่โมเล่นทั้งวันยังทำไหว หน้ามึงอ่ะไม่ไหวแล้ว แดกไรเดี๋ยวพวกกูไปซื้อให้นั่งเฝ้าโต๊ะไปเหอะมึง” ไอ้เบลว่าเอาทำให้ผมต้องยอมแต่โดยดี บอกมันกินอะไรก็ได้ เหมือนพวกมันก็ได้ก่อนที่จะนั่งเฝ้าโต๊ะตามคำสั่งไป ระหว่างนั่งว่าง ๆ ผมเลยนั่งเล่นมือถือก่อนจะเปิดเฟสบุคดูว่าเพื่อน ๆ สมัยมัธยมตอนนี้เป็นยังไงกันบ้าง


บ้างก็บ่นเรื่องรับน้อง บ้างก็โพสรูปเพื่อนใหม่ ระหว่างที่คิดอะไรเพลิน ๆ ผมก็ดันคิดถึงใครบางคนเสียก่อนเลยกดเข้าไปหน้าวอลล์พร้อมกับโพสข้อความหวาน ๆ ที่นาน ๆ ทีจะทำสักครั้ง



Peach.Pichapol P.Pear Pearry

ประมาณ 2 วินาทีที่แล้ว บริเวณ Bangkok

คิดถึงนะครับ J

ถูกใจ แสดงความคิดเห็น แชร์



หลังจากโพสเสร็จผมได้แต่อมยิ้มบาง ๆ ให้กับตัวเอง จนพวกไอ้พอลเดินกลับมานั่นแหละครับ ผมต้องรีบกดออกจากแอพพลิเคชั่นแล้วเก็บโทรศัพท์มือถือเข้ากระเป๋ากางเกง เพราะกลัวพวกมันจะแซวเอา


ขณะที่กะเพราหมูสับมาเสิร์ฟตรงหน้า พวกผมก็ได้รู้สึกร้อน ๆ หนาว ๆ ขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อพบว่ามีอำนาจมืดกำลังเดินผ่านโต๊ะ ไอ้คนกำลังจะกินอย่างพวกผมต้องวางของทั้งหมดแล้วยกมือไหว้สวัสดีพวกพี่ ๆ กันเสียงดัง


พวกพี่ว้ากหันมารับไหว้พวกผมก่อนจะเดินผ่านไป เหลือแต่เพียงพี่โมที่มองมาที่ผมด้วยสายตาแปลก ๆ ก่อนจะกระตุกยิ้มที่มุมปากแล้วเดินผ่านไป ไม่รู้ว่าผมคิดมากไปรึเปล่า พี่โมนี่คือไม่ว่ายังไงว่าเจ้าตัวข้องใจอะไรในตัวผมรึเปล่าวะเนี่ย?


โอ้ย เลิกคิด! เสียเวลาเปลืองสมอง มันก็เรื่องธรรมดาของพี่ว้ากที่ชอบหมายหัวรุ่นน้องไว้อยู่แล้วนี่หว่า

ช่างแม่ง!!


“เฮ้ยพีช กูถามจริงมึงเคยรู้จักพี่โมเปล่าวะ” เติร์กถามขึ้นมาหลังจากที่กลุ่มพี่โมเดินผ่านไปแล้ว ผมเลิกคิ้วสูงเชิงถามว่ามึงมาถามอะไรเนี่ย ก่อนที่เจ้าตัวจะหัวเราะในลำคอแล้วพูดต่อ


“กูเห็นพี่โมเค้าเล่นมึงตั้งแต่วันแรกเลยหวะ กูเลยสงสัย”


“เออก็สงสัย หน้ามึงก็ไม่ค่อยกวนตีนใครทำไมโดนอยู่คนเดียววะ” พอลพูดเสริมก่อนจะหันไปมองหน้าเรโชแล้วพยักเพยิดให้พวกผมมองหน้าไอ้โชด้วย “ถ้าหน้ากวนตีนเหมือนไอ้โชก็ว่าไปอย่าง หึหึ”


“สาสสส กวนตีนกูนะมึง ไอ้พอลกูหล่อเว้ย ไม่ได้หน้าตากวนตีน” ไอ้โชโวยวายพร้อมเอาช้อนชี้หน้าไอ้พอลอย่างคาดโทษเรียกเสียงหัวเราะจากพวกผมได้ไม่น้อย ไม่นานนักพวกมันก็หันมาจ้องผมเหมือนเดิม


“อะไรวะ? ไม่รู้ดิ กูไม่รู้จักพี่แกนะเว้ย เมื่อเช้ากูแค่มาช้าสิบนาทีแม่งเลยหมายหัวกูเปล่าวะ เพราะมีกูมาสายคนเดียว” ผมตอบ ไอ้พวกที่เหลือเลยพยักหน้าเห็นด้วย


“เออช่วงบ่ายเรียนเสร็จพวกมึงไปไหนเปล่าวะ กูว่าจะไปหาอะไรกินแถวนี้สักหน่อย ตั้งแต่ย้ายมายังไม่ค่อยสำรวจเลย” ไอ้เติร์กว่า ไอ้เติร์กนี่เป็นเด็กต่างจังหวัดเหมือนผมครับ มันมาจากกาญจนบุรี ส่วนผมหนะมาจากเชียงใหม่ ผมพยักหน้ารับเพราะผมหนะว่าง กลับห้องไปก็ไม่รู้จะทำอะไร แต่เรโชกลับส่ายหน้าปฏิเสธ


“เฮ้ยมึงไปไหนวะโช โห่ไม่ครบองค์เลย” พอลโวยวายก่อนที่คนถูกบ่นใส่จะยิ้มมุมปากกวนอวัยวะ (เบื้องล่าง) ส่งมาให้


“วันนี้กูต้องไปรับแฟนที่คณะแพทย์ว่ะ เอาไว้วันหลังนะ”


“วู้วววววว เด็กคณะแพทย์ว่ะ น่ารักป่ะวะ” เบลตาวาวถามเรโชอย่างสนอกสนใจจนคนถูกถามแจกมะเหงกไปเสียหนึ่งที ก่อนจะอมยิ้มสร้างความสงสัยให้พวกผม


“โห...กั๊กว่ะมึง เอาแฟนมาให้พวกรู้จักดิ๊ เผื่อไปเจอที่ไหนจะได้ไม่จีบ” เบลมันก็ยังไม่หยุดความพยายาม จนคนหวงแฟนต้องแจกนิ้วกลางให้มันไปที เรียกเสียงหัวเราะให้พวกเราได้ไม่น้อย ก่อนที่จะรีบกินข้าวกันเมื่อเห็นว่าจะได้เวลาขึ้นเรียนกันแล้ว

 


D O G M A T I C  L O V E

 


“ครับแพร...อยู่ที่นี่ก็โอเคนะ โอเคครับแพร เดี๋ยวคุยกันใหม่นะ ตั้งใจเรียนล่ะ” ผมเดินคุยโทรศัพท์กับแฟนขณะที่กำลังเดินเข้าหอพัก กะจะแวะเซเว่นหน้าปากซอยซื้อของขบเคี้ยวเอาไปติดห้องไว้เสียหน่อย ก่อนที่สายตาดันเหลือบไปเห็นร่างสูงคุ้นตากำลังยืนคุยกับหญิงสาวหน้าตาดีอยู่ที่ฝั่งตรงข้าม


ดูเหมือนไม่ได้คุยธรรมดาด้วยนะ เพราะจากที่สายตามองเห็น สมองประมวลผลออกมาทำให้ผมรับรู้ว่าตรงนั้นมีการลงไม้ลงมือกันด้วย ผมยืนมองเหตุการณ์ที่เฮดว้ากของคณะกำลังถูกหญิงสาวตรงหน้ายกมือทำร้ายร่างกาย ทั้งตบทั้งตีไม่หยุด ไอ้พี่แกก็ไม่หลบ หรือว่าอะไรนะ ซ้ำยังยืนเฉยให้ตัวเองถูกทำร้าย


เย้ยยยยยยย ท่าจะไม่ดีแล้วแบบนี้ พีชขอเผ่นดีกว่า


ผมคิดได้แบบนั้นก่อนจะรีบก้าวเท้าเดินไปตามทางเพื่อให้ตัวเองหลุดพ้นจากสถานการณ์แบบนี้ให้เร็วที่สุด แต่อนิจจามนุษย์หนอมนุษย์ จะเดินหนีเสียก็ได้นะทำไมกันนะผมถึงมีอาการอยากรู้อีกว่าเขาทะเลาะอะไรกัน


ครับ นั่นเป็นจุดเริ่มต้นของคำว่า “ไม่น่าเลยกู”


เมื่อผมหันไปมองภาพเหตุการณ์ครั้งสุดท้ายแล้วพบว่า ไอ้เรียวตาคม ๆ ของพี่โมกำลังมองมาทางผมเช่นกัน และที่ทำให้รู้สึกเสียวสันหลังไปมากกว่าเดิม เพราะไอ้ตาเจ้ากรรมมันดันสบตากับพี่โมเต็ม ๆ น่ะสิ!


บ้าแล้วววว พรุ่งนี้จะซวยป่ะวะ?

ดันไปเห็นอะไรที่ไม่ควรเห็นเนี่ย!


ผมได้แต่โอดครวญในใจก่อนจะรีบจ้ำอ้าวกว่าเดิมเพื่อเลี้ยวเข้าซอยให้เร็วที่สุด หวังว่าพรุ่งนี้ผมคงไม่ถูกไปคุยกับพระอาทิตย์อีกนะ

แค่นี้ก็อายประชาชีจะแย่ล่ะโว้ยยย


หลังจากที่ผมรีบจ้ำอ้าวกลับมาที่หอพักด้วยใจระทึกประดุจกำลังโดนโจรโรคจิตตามล่าตัวอยู่ก็ไม่ปาน เพราะไอ้สายตาเฮงซวยของพี่โมในครั้งสุดท้ายที่เหลือบไปเจอเนี่ยแหละ โคตรจะน่าขนลุก ขนแขนขนหัวนี่ตั้งชันยิ่งกว่าเจอผีอีกนะครับ!


คนอะไรไม่รู้หน้าตาก็ดีอยู่หรอก แต่สายตาคือเย็นชาเหลือเกิน ไอ้พีชเอ๊ย ไอ้พีช ป่ะกี้พี่โมคือไม่เห็นใช่เปล่าวะ ขอหลอกตัวเองได้ไหมฮึ๊ยยยยย ชะตาชีวิตผมพรุ่งนี้จะพังไหมเนี่ย พ่อจ๋าแม่จ๋า ให้เฮียพลับมารับพีชเหอะ!

ตอนนี้โคตรอยากกลับไปเรียนที่บ้านเกิดแล้ว พีชมาทำอะไรที่นี่!


Rrrrr….Rrrrrr……


อื้อหือ ขณะที่ผมยังขวัญผวากับสายของพี่โมที่เหมือนจะมองมาทางผมเมื่อกี้ยังไม่ทันจะหายดี ยังจะตอนนี้ต้องมาขวัญผวากับภาพเสียงเรียกเข้าของไอ้เรโช ที่ไม่รู้พวกมันเอามือถือผมไปตั้งรูปรอสายตั้งแต่เมื่อไหร่


และไม่ใช่รูปปกติด้วยนะ เพราะมันโคตรจะอุบาทว์ลูกกะตามาก คิดว่าตัวเองเป็นดาราสาวทรงเสน่ห์ มาริลิน มอนโร ทำปากจู๋เซ็กซี่เอานิ้วชี้ทาบปาก นี่ถ้าสาว ๆ ทำผมก็ยังโอเคอยู่หรอก แต่กับเรโชนี่ไม่ไหวนะครับ จะอ้วกชาบูที่เพิ่งกินไปแล้วเนี่ย!


Rrrrrr…..Rrrrrrr…….


หลังจากพินิจรูปเพื่อนแบบเต็มที่แล้วผมก็จิ้มนิ้วลงบนหน้าจอเพื่อกดรับสาย


“ว่าไงมึง?”


(เฮ้ย! ถึงห้องยังวะพีช?)


“เออ ถึงแล้ว แล้วมึงอ่ะ เที่ยวไหนเนี่ยเสียงโคตรดัง”


(กูมากินข้าวกับแฟน เออ กูโทรมาเตือนมึงว่าพรุ่งนี้มีรับน้องตอนแปดโมงเช้าอย่านะเว้ย)


“เออ กูรู้แล้วหน่า”


(แหม ทำเป็นรู้แล้วนง รู้แล้วหน่า อย่าให้กูเห็นพรุ่งนี้มึงโดนโชว์เทพบนสะพานลอยอรุณสวัสดิ์พระอาทิตย์เหมือนวันนี้อีกนะมึง)


“คร๊าบบบบบ พ่อ เดะกูข่วนหน้าแม่งงง” ผมพูดประชดใส่มันไปที ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนลงบนเตียงด้วยความรู้สึกปวดเมื่อยตัว และล้า ๆ ที่บ่าชอบกล


(เออ พ่อไม่กวนแล้วลูก ขออนุญาตแดกข้าวกับเมียก่อนนะครับ มึงอย่าลืมพักผ่อนล่ะ)


“สาสสส รีบ ๆ ไปแดกข้าวกับเมียมึงไป แค่นี้!” ผมรีบวางหูจากโทรศัพท์มือถือที่กำลังสะท้อนเสียงหัวเราะลั่นจากปลายสาย


ดูเอาเถอะครับเพื่อนผมแต่ละคน ดี ๆ กันทั้งนั้น ดูรักกูกันมาก แช่งให้ผมโดนซ่อม คืออะไร! ผมน่ะยังไม่หายสั่นประสาทกับสายตาพี่โมเมื่อกี้เลยนะมึ๊ง


คิดไปก็นอนดิ้นไปดิ้นมาบนเตียงอย่างรู้สึกหงุดหงิดในชะตาของชีวิตตัวเอง ยังไงก็ขอให้พี่โมมองไม่เห็นผม หรือไม่ถ้าเห็นก็ขอให้จำไม่ได้ ผมจะได้ไม่ต้องซวยโดนสั่งซ่อม ที่ดันบังเอิญไปเห็นสภาพพี่เขาตอนทะเลาะกับแฟนตัวเอง


ระหว่างที่คิดอะไรเพลิน ๆ ไอ้ความรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวคล้ายจะเป็นไข้ ก็บังเกิดขึ้นกับร่างกายผม พอยกมืออังหน้าผากตัวเองความร้อนรุม ๆ ก็พอจะเข้าใจได้ว่าตอนนี้ผมน่ะน่าจะโดนไข้หวัดกินแน่ ๆ ถ้าไม่รีบพักผ่อนเสียเดี๋ยวนี้


ไม่ได้ความล่ะ  สงสัยต้องจัดยาสักหน่อย เดี๋ยวพรุ่งนี้ไม่มีแรงไปต่อสู้กับพวกพี่ว้าก  ยังไงวันนี้ผมขอตัวก่อนนะครับ เก็บแรงไว้สู้กันอีกที ว่าแล้วกินยาคลุมโปงนอน



ราตรีสวัสดิ์นะครับ



D O G M A T I C  L O V E

 


TBC

30 May 19


สวัสดีค่ะ ซอลเฟสเอง รอบนี้เข้ามาเกลาคำและปรับเปลี่ยนภาษาที่ใช้เรียบเรียงในแต่ละตอนให้สมูทมากขึ้น

ถ้าใครเคยอ่านแล้วอาจจะพอจับได้ว่ามันมีอะไรที่เปลี่ยนไปบ้าง

หวังว่าจะชอบภาษาใหม่ที่ซอลพยายามเกลาโดยไม่ให้ทิ้งความรู้สึกเดิม ๆ ของนิยายเรื่องนี้นะคะ


หลังจากนี้ซอลจะเปลี่ยนนามปากกาตัวเองใหม่ ถือว่ารีบอร์นกลับมาใหม่อีกครั้ง

จาก a solphase เป็น asolxphase นะคะ


ฝากติดตามผลงานกันด้วยค่ะ


Enjoy Reading :)


with love















    







SP's THANK
:) Shalunla

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 109 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,209 ความคิดเห็น

  1. #3207 mytty (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 กันยายน 2563 / 16:49

    สงสารน้องเลย5555555

    #3,207
    0
  2. #3153 SeeSom20 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 กันยายน 2561 / 20:07
    น่าจะเอาไปทำซีรีย์นะ อ่านจบหลายรอบล่ะ มันฟินแบบไม่ต้องพยายามยังไงก็ไม่รู้อ่ะ คือมันดีจนต้องมาอ่านใหม่อีกรอบ
    #3,153
    2
    • #3153-1 a solphase(จากตอนที่ 1)
      12 กันยายน 2561 / 23:28
      ขอบคุณนะคะ แงงงงงง มีกำลังใจขึ้นมาอีกแล้ว รอซอลเก็บกะตังซื้อคอมใหม่แป๊บนะคะ คอมมันเจ๊ง ฮือออออ (จริงๆคือเจ๊งมานานแล้ว) ได้คอมใหม่ก็อยากจะหลับมาเขียนนิยายเหมือนเดิมดูค่ะ รักน้า 💕
      #3153-1
    • #3153-2 SeeSom20(จากตอนที่ 1)
      19 กันยายน 2561 / 00:55
      เค้ารอเฮียพลับอยู่นะ
      #3153-2
  3. #3139 baekbow (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 14:02
    อื้อหืออออออ....ความซวยนี้ ถ้าพรุ่งนี้ไปม.ไหว เราคิดว่าไม่น่ารอดนะ 555
    #3,139
    0
  4. #3108 วิ้ปปิ้งครีม (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 16:28
    ดำเนินเรื่องเร็วดี ไม่เวิ่นเว้อ ชอบบบ
    #3,108
    0
  5. #3107 วิ้ปปิ้งครีม (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 16:28
    ดำเนินเรื่องเร
    #3,107
    0
  6. #3106 วิ้ปปิ้งครีม (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 16:28
    ดำเนินเรื่องเร
    #3,106
    0
  7. #3048 Mistyblack (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 05:36
    พี่โมมมมม หาเรื่องอ้อห้ะเรา!
    #3,048
    0
  8. #3032 Melody (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 13:55
    สีตัวหนังสือแปลกๆมั้ยคะ อ่านในแทปเลทแล้วปวดตามากเลย
    #3,032
    0
  9. #3006 iceize123 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 08:03
    น่ารักๆๆ สนุกมากค่ะ
    #3,006
    0
  10. #2984 #DESTINY# (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 17:58
    ชอบๆหนุกดี
    #2,984
    0
  11. #2897 braben (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 มกราคม 2559 / 22:12
    เปิดมาก็แซ่บ!เลย
    #2,897
    0
  12. #2797 janeicelet (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2558 / 20:48
    สงสารพีชชช
    #2,797
    0
  13. #2766 Witt Tha (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2558 / 12:20
    ถึงแม้ว่าพึ่งจะมาติดตามได้อาทิตย์กว่าๆ แต่ได้อ่านมาตั้งแต่แรกๆ ก็รู้สึกผูกพันมากๆ ขอบคุณผู้แต่งนิยาย DMTL มากๆ จะเก็บนิยายเรื่องนี้ไว้ในความทรงจำตลอดไป
    #2,766
    0
  14. #2595 KiHaE*129 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 กันยายน 2558 / 02:29
    พี่โมมีปัญหาไรกับน้องพิชค่ะ
    พี่ยิ้มมุมปาก
    #2,595
    0
  15. วันที่ 21 มิถุนายน 2558 / 12:52
    พี่แกเล็งพีชไว้ป่ะ 55555555 แต่นั่นแฟนพี่โมจริงเหรอ? แล้วพีชมีแฟนเหรอ? งานหยาบแล้วสิ
    #2,417
    0
  16. #2207 P.Secret (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 เมษายน 2558 / 14:05
    ทำไมขำนางพีชหนักมาก สวัสดีคร้าบพระอาทิตย์
    #2,207
    0
  17. #2177 โอลีโอ้สีฟ้า (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 เมษายน 2558 / 22:16
    อ่านครั้งแรกค่า สนุกมาก ชอบๆๆ ติดตามๆๆๆ >^<
    #2,177
    0
  18. #2041 Asuna Jan (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2558 / 04:32
    นุกอ่านเเล้วอ่านอีก
    #2,041
    0
  19. #2012 ony.pp (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2558 / 17:18
    แกล้งพีชทำม่ายยยยย55555
    #2,012
    0
  20. #1993 I-vy Varinthorn (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 มกราคม 2558 / 10:33
    สงสารพีชจังเลยคริคริ
    #1,993
    0
  21. #1803 ' ★ ฮันนี่สตาร์ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2557 / 01:01
    เปิดมาตอนแรกก็ฮาแล้ววว
    #1,803
    0
  22. #1798 แก้วน้ำ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2557 / 20:56
    สงสารพีชจัง พี่โมแกล้งงง
    #1,798
    0
  23. #1575 shshshx (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2557 / 20:13
    แกล้งน้องทำไมมม น้องไม่ได้ตั้งใจส่ะหน่อยยยย

    #1,575
    0
  24. #1564 Darkmemorise (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2557 / 17:11
    เปิดมา ก็จ๊ะเลยยยย
    #1,564
    0
  25. #1508 tinyrain (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2557 / 22:00
    โอ้ยยคือชอบ
    #1,508
    0