[EXO FIC] VAMPIRE & WOLF แผนรักนักล่ารัติกาล

ตอนที่ 2 : CHAPTER 1 :full:

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,003
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    21 ก.ค. 56

CHAPTER 1

 

 

 

LUHAN “ S

 

สียงนาฬิกาปลุกบ่งบอกว่าผมควรจะตื่นได้แล้ว  เสียงมันอาจจะไม่ค่อยรับใครเท่าไรนักแต่ผมก็
ชอบมันนะ เสียงมันดังและกระชากใจดี มันคงจะดีไม่น้อย มันเป็นสิ่งหนึ่งที่ทำให้ผมลืมตาขึ้นมาได้อย่างไม่มีอาการง่วงหงาวหาวนอนมาปะปนอยู่ มีครั้งนึงคุณแม่ของผมนั้นบอกว่าท่านไม่ชอบอะไรแบบนี้เลย แต่ผมยังไงก็ยังงั้นแหละผมชอบแบบนี้นี่ ท่านคงยังไม่รู้อะไรในตัวผม ผมพยายามปิดมาตลอด12ปี เรื่องที่ไม่ควรจะเกิด ถ้ามีเรื่องที่เป็นแบบนี้แพร่ออกไปมันคงไม่ดีเป็นแน่

 

กรี๊ดดดดด!!!!!!”

 

ชาวบ้านชาวช่องต่างก็ไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรกับเสียงนี้มากนัก อาจจะเป็นแค่บางคนที่ไม่เคยชินกับสิ่งแบบนี้เท่าไรก็สะดุ้งขึ้นมาเสียดื้อๆ

 

ที่บอกว่าไม่ต้องสนใจอะไรมากน่ะนะ มันเป็นเสียงนาฬิกาปลุกของผมเองแหละครับ ถ้าพวกคุณๆเป็นประเภทที่ปลุกแล้วไม่ตื่นจำพวกนี้ ผมแนะนำให้ลองทำแบบนี้ก็ได้นะ หึหึ!...

 

END PART

 

 

ร่างเล็กของลู่หานลุกขึ้นจากเตียงนอนกวาดสายตาไปรอบๆห้องของตนเองไปมาสองสามรอบตบท้ายด้วยการบิดตัวไปมาอีกสี่ห้าครั้งแล้วลุกตรงไปยังห้องน้ำ

 

เสียงน้ำจากสายกระทบลงกับแผ่นกระเบื้อง มันทำให้ร่างบางรู้สึกผ่อนคลายและสดชื่นมาถ้าอุณหภูมิมันสูงกว่านี้ เรียกได้ว่าตอนนี้น้ำในสายนั้นแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง มือเรียวเอื้อมละผ่านสายน้ำที่เย็นจัดไปปรับเป็นน้ำอุ่นแทนชโลมครีมอาบน้ำทั่วเรือนร่างกลิ่นหอมอ่อนๆมันทำให้รู้สึกดีขึ้นไปอีก  เอาล่ะล้างร่างกายให้เสร็จเรียบร้อยเช็ดตัวให้แห้งแล้วจัดเตรียมเสื้อผ้าเตรียมตัวออกไปพบป่ะผู้คน ชีวิตมันต้องทำให้ดีที่สุดและยิ่งๆขึ้นไปเสมอไม่ว่าจะเจอเรื่องที่แสนเลวร้าย....

 

 

ชีวิตที่แสนโหดร้าย จิตใจที่เศร้าหมอง ถูกเก็บไว้ภายใต้รอยยิ้มและใบหน้าที่ใสซื่อถึงแม้มันแทบล้นออกมาก็ตาม

 

เห้!ทางนี้ เสียงเพื่อน สนิทเอ่ยตะโกนเรียกชื่อเขา ทั้งที่ตัวเองอยู่อีกฝั่งของอีกด้านของถนนสายใหญ่

 

 

ระวังนะมินซ็อก อย่าเพิ่งข้าม!”ปากพยายามตะโกนบอกอีกฝ่ายที่กำลังก้าวขาข้ามถนนตรงหน้ามาเพียงครู่เดียวเท่านั้นภาพบางอย่างไหลเข้ามาในหัว มินซ็อกถูกรถสีมุกคันหรูที่กำลังพุ่งตรงมาอย่างแรงจนเกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดขึ้น แต่มันคงจะไม่เกิดขึ้นแล้วล่ะ เมื่อมินซ็อกหยุดขาของเขาแล้วก้าวหลบหลังไปที่เดิมและ รถในมิติที่เขาเห็นกำลังพุ่งตรงมาและเสียหลักพุ่งเข้าข้างทาง เหตุการณ์อันแสนวุ่นวายเหล่านี้ผ่านไปอย่างรวดเร็วมาก...

 

ลู่หานมินซ็อก หรือ ซิ่วหมินเพื่อนคนสนิทของลู่หานเอ่ยปากขึ้นหลังจากกินกาแฟเย็นได้เกือบๆครึ่งแก้วส่วนเขานั้นกำลังดูดชานมไข่มุกรสโปรดท่าทางที่เอร็ดอร่อยแต่ใบหน้ามันไม่ได้บอกอย่างนั้นไปด้วย คิ้วขมวดพันกันยุ่งไปหมด

 

เป็นอะไรอีกอ่ะเสี่ยวลู่ เห็นนั่งคิ้วพันกันตั้งนานแล้วปากพูดไปอย่างลอยๆแต่ดวงตากลับจ้องอยุ่ที่ใบหน้าหวานที่กำลังครุ่นคิดอะไรสักอย่างอยู่ เรื่องคงจะใหญ่มากสินะ

 

ก็ไม่รู้อ่ะเปาพักนี้มันเริ่มมีอาการแปลกๆอีกแล้ว

 

 

แปลกๆ อะไรอีกลู่หานแล้วไออาการที่นายเป็นอยู่มันไม่แปลกเหรอไง?ซิ่วหมินตอบกลับไปอย่างมึนๆเขารู้ว่าไออาการที่เขาบอกนั่นน่ะมันคือสัมผัสพิเศษของลู่หานและลู่หานก็บอกแค่เขาเพียงคนเดียวเขาไม่เคยบอกใคร ไม่เคยปริปากพูด แม้แต่ บิดาและมารดาแท้ๆของเขาเองก็ตาม ไหงวันนี้จะมีอะไรให้มันวุ่นไปกว่านี้อีกล่ะ

 

 

เช่น?


 

ก็... เปา นายจำเมื่อ2ชั่วโมงที่แล้วได้มั๊ยลู่หานดูหนักใจกับการตอบมาก เพราะเขาเองก้ไม่รู้ว่าควรจะตอบไปแบบไหนดี

 

 

อือ..รถเสียหลักพุ่งเข้าข้างทางจนมีคนตายงั้นเหรอ

 

 

 

 

ก็เออ ใช่แต่ก่อนหน้านั่นสิ ตอนที่นายกำลังเดินมาหาชั้นแต่ชั้นก็บอกให้นายหยุดก่อน รู้มั๊ยภาพที่นายถูกรถคันนั้นชนอ่ะมันเข้ามาอยู่ในหัวฉันก่อนที่ทันจะเกิด2นาทีเองนะ!”จิตใจลู่หานกระวนกระวายอยู่ไม่เป็นสุขดี ทุกๆวันนี้มันก็แย่พออยู่แล้วที่ต้องมาเห็นอะไรที่คนทั่วไปเขาไม่เห็นกันกับซิ่วหมินก็เถอะ จะมีเขาคนเดียวเหรอไงนะที่ทันจะเป็นแบบนี้

 

 

 

 

 



เหย! จริงดิ๊ อีกแล้วเหรอเนี่ย แต่ไอ้อาการที่บอกมามันก็ดีอยู่นะ เวลาที่เกิดเรื่องอะไรขึ้นมันจะได้แก้ไขได้ไง แล้วเคยคิดบ้างป่ะลู่ว่าตัวเองจะมีพลังวิเศษอะไรประมาณนี้?

 

ไม่อ่ะ โหยเปาพลงพลังอะไรกัน อย่าเล่นเป็นเด็กๆน่า

 

 

…..



 

 









ฮะ...เฮ้ย!!”ซิ่วหมินตกใจทันที จะไม่ให้ตกใจได้ยังไงกันล่ะก็แก้วกาแฟที่มันจะหกไปที่ลู่หาน มันกลับลอยคว้างในอากาศแล้วย้อนกลับมาตั้งเหมือนเดิม ยังดีที่ไม่มีคนมาสนใจอะไรมากนัก

 

เฮ้ย ลู่ระวัง!”ซิ่วหมินโหวกเหวกขึ้นมาเมื่อกาแฟในมือเขากำลังจะหกไปยังกลางหน้าอกของของลู่หาน  

 

ลู่หานนายทำได้ไง!”

 

 

มะ..ไม่รู้เหมือนกัน ก็แค่ จ้องมันเฉยๆลู่หานเอ่ยเสียงอ่อยพูดถึงเรื่องพลังอะไรนั่นไปยังไม่ทันขาดคำมันก็ดันเป็นแบบนี้ซะแล้ว

 

 

ชั้นว่า นายเริ่มจะมีปัญหากับชีวิตเพิ่มอีกเรื่องนึงแล้วนะ



 

 

คง ม..ไม่มีอะไรหรอกมั้ง เมื่อกี้อาจจะเป็นภาพลวงตาอะไรนิดหน่อยก็ได้ลู่หานพูดเสียงเบากว่าเดิมนักและหลุบสายตาลงต่ำ เรื่องของพันนี้เขาเชื่อตั้งแต่แรกเห็น เพราะเขาเป็นคนที่ไม่ธรรมดาสำหรับคนอื่นๆที่เป็น หรืออาจจะเป็นวิ่วหมินที่นั่งอยู่ข้างหน้าเขาตอนนี้เขาอาจจะบอกกันว่า นายเจ๋งมากเลย โหวทำได้ไงเนี้ย แต่สำหรับขามันไม่ได้เป็นแบบนั้น ชีวิตที่ไม่อยู่สุข ชีวิตที่มีความแตกต่าง แต่เขาก็ทนอยู่มาได้ เพราะอะไรกันนะ


 

เออน่า!ช่างมันเถอะ มันคงไม่มีเรื่องที่เลวร้ายไปกว่านี้อีกหรอก นี่มันก็...


 

 

เห้ย!!แม่ง ถึงเวลางานแล้วนี่หว่า ตายล่ะกู ไปก่อนนะเว้ย!!”ลู่หานวิ่งกุลีกุจอออกไปจากร้าน ทิ้งให้เพื่อนหน้าหวานอีกคนนั่งเซ็งต่ออยู่คนเดียว


 

 

หืม.. ไอลู่...

 


 

มันไม่จ่ายเงินแล้วออกไปเนี่ยนะ!!!”



 

 

กรรมซ้ำกรรมซ้อนของไอหมิน - - เฮ้อออ







 

  




 

 

 













 


สองเท้าก้าวฉับตรงไปยังหน้าบริษัทที่ตนเองทำงานอยู่นั้น เห็นที่เข้าไปช้าอาจจะไม่ดีเท่าไรนัก



 

ขอโทษที่มาช้าครับ สวัสดีครับพี่เจสร่างบางก้มหัวน้อยๆให้พอเป็นมารยาทกับหญิงสาวที่มีอายุมากกว่าอยู่ตรงหน้า

 

ไม่เป็นไรจ๊ะ ที่หลังก็อย่ามาช้านะวันนี้เราจะมีเพื่อนใหม่แล้ว ฝากแนะด้วยละกันหญิงสาวที่ได้ชื่อว่าเจสสิก้ากำลังจัดเตรียมกับกองเอกสารและช่วยบอกกล่าวกับลู่หานที่ยืนอยู่ทางด้านหลังของเธอ

 

เอ่อ...เหรอครับ แหะๆครับรับทราบ ผมไปทำงานก่อนนะ

จ้า

 

ปึก! ตุบ!

 

อ๊ะ! ขอโทษครับ ผมนี่มันซุ่มซ่ามจริงๆเลยเดินเหม่อไปซักพักก็รู้ตัวว่าตนเองนั้นชนอีกฝ่ายเข้าแล้ว

ร่างบางก้มลงไปเก็บเอกสารที่กระจายอยู่เต็มพื้น ปากพร่ำบอกขอโทษเรื่อยไป

 

เอ่อ ไม่เป็นไรหรอกฮะ ผมต่างหากเดินไม่ดูเองอีกฝ่ายก็ตอบกลับมา เสียงหวานที่แสนจะชวนให้จินตนาการว่าเจ้าของเสียงนั้นร่างกายบอบบางเหลือเกิน แต่ก็เป็นเพียงแค่นึกคิดเมื่อลู่หานเงยหน้าขึ้นมาจากผู้ที่ตนเองขอโทษขอโพยไปพักใหญ่ ใบหน้าที่จัดได้ว่าหล่อแอบติดหวานมาพร้อมกับลักยิ้มข้างแก้มที่คนที่มองนั้นต้องหลงใหล

 

เอาน่า เอ ไม่คุ้นหน้าเลยแฮะลู่หานใช้สมองนึกคิดทำไมเขาจึงไม่คุ้นหน้าคนๆนี้เลย

 

อ๋อ..ผมมาทำงานที่นี่น่ะฮะเป็นฝ่ายออกแบบเฟอร์นิเจอร์น่ะเสียงหวานตอบกลับ ใช่ที่นี่เป็นบริษัทรับออกแบบเฟอร์นิเจอร์และดีไซน์ห้อง

 

ฝ่ายออกแบบเฟอร์นิเจอร์ อืม...นายชื่ออะไรนะแล้วทำงานกับใคร

 

ผมชื่ออี้ชิง พี่เลขาบอกว่าทำงานกับคนที่ชื่อลู่หานน่ะอี้ชิงเอียงคอน้อยๆมองร่างบางที่ยืนตรงหน้า ประมวณผลสักครู่แล้วพูดออกมา

 

งั้นเหรออี้ชิง ยินดีที่ได้รู้จักนะ ชั้นนี่แหละลู่หาน ตามหาตั้งนานแน่ะ

 

เหรอฮะ!! โห สวยอย่างที่ว่าอี้ชิงตาโตทันที่เมื่อเห็นลู่หานแบบเต็มตา ใบหน้าที่ดูเด็กและใส่ซื่อคล้ายกับลูกกวางน้อย

 

อะไรอ่า~อี้ชิงลู่หานกระเง้ากระงอดคนหน้าหวานที่ยืนอยู่ตรงหน้าตน อีกแล้วเหรอเนี่ย เขาเป็นชายแท้นะต้องหล่อสิ อะไรอ่ะมีแต่คนบอกว่าสวย

 

ฮ่าๆ ไม่เล่นก็ได้อี้ชิงหัวราะออกมาเบาๆ

 

ป่ะ เดี๋ยวไปทำงานได้แล้ว ทำงานสายเดี๋ยวโดนบอสเจ้าปัญหาว่าเอานะลู่หานเห็นว่าเวลานั้นล่วงเลยมานานแล้วจึงรีบคว้าแขนอีกคนแล้วลากไปยังโต๊ะทำงานส่วนตัวของทั้งคู่

 

โห นี่โต๊ะทำงานผมเหรอฮะ

 

ใช่!ดูดีใช่ป่ะล่ะ ฮ่าฮ่า

 

มากเลยฮะ อ๊ะ!”



 

เพล้ง!

 

 

อี้ชิงยังไม่ทันได้ระวังตัวเองมือก็เผลอไปปัดแจกันจนตกลงไปติดอยู่ที่ว่าเศษแก้วกระเด็นมาบาดหลังมือของเขา เลือดไหลออกมาเป็นจะนวนมากเลยทีเดียว

 

 

เห้ย อี้ชิงเป็นอะไรหรือเปล่า เด..เดี๋ยวไปหยิบกล่องทำแผลมาให้ลู่หานลุกลี้ลุกลนผิดปกติเมื่อเลือดของอี้ชิงนั้นยังไม่หยุดไหล แต่เจ้าตัวก็ไม่พูดอะไรเลยนอกจากทำสีหน้าแย่เพราะความเจ็บปวด

 

เอ่อ..ไม่เป็นไรหรอก

 

ไม่เป็นไรยังไงในเมื่อเลื...ลู่หานยังคงโวยวายอยู่เช่นเดิมเพราะว่าอี้ชิงยังคงบอกว่าตัวเองนั้นไม่เป็นอะไร เขาก็เห็นอยู่ตำตา เลือดอี้ชิงนั้นยังไหลไม่หยุด

 
 

อี้ชิง....
 

 

เอ่อ ผมไม่เป็นอะไรแล้วล่ะอี้ชิงพูดจบก็รีบออกไปจากตรงนั้นทันทีน้ำตาก็ไหลอาบแก้มจนเปรอะ แต่สุดท้ายลู่หานก็รั้งข้อมือไว้
 

 

เดี๋ยวก่อนสิ!นายเป็นอะไรทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้
 

 

ผม..ผมไม่ใช่ตัวประหลาดผมไม่ใช่ผี ผมเป็นคนธรรมดาที่ต้องการมีชีวิตแบบปกติ ทุกๆครั้งที่ใครเห็นผมเป็นแบบนี้เค้ามักจะมองผมด้วยสายตาแปลกประหลาด ผมไม่อยากเป็นแบบนั้น ฮือ...
 

 

ไม่เป็นไรนะ ชั้นเข้าใจความรู้สึกของนายดีอย่างน้อยก็มีชั้นคนนึงที่ไม่รังเกียจนาย และไม่มีวันมองนายด้วยสายตาแบบนี้นายไม่ชอบแน่ตอนนี้ลู่หานกำลังยืนปลอบอี้ชิงที่ร้องให้อยู่ มือเรียวลูบหัวของอี้ชิงเพื่อเป็นการปลอบขวัญ
 

 

ทำไม...
 

 

ชั้นเข้าใจนายนะอี้ชิง ไม่มีใครเค้าอยากเป็นแบบนี้หรอก เอาล่ะเลิกร้องไห้ซะแล้วเตรียมตัวทำงานส่วนเรื่องแจกันนี่เดี๋ยวเก็บเอง

 
 

แต่เดี่ยวมันจะบาดคุณนะอี้ชิงบอกด้วยความเป็นห่วง บางทีลู่หานอาจจะโดนแบบเขา

 
 

ไม่หรอก ดูนี่สิลู่หานกลั้นหายใจ เขาคงรู้แล้วว่าตัวเองมีพลังบางอย่างที่ซ่อนไว้ภายใน เศษแจกันที่แตกละเอียดจนมันแหลมซะน่ากลัวตอนนี้มันกำลังลอยรวมตัวกันเป็นกลุ่มค่อยๆเคลื่อนย้ายลงไปในถังขยะข้างโต๊ะทำงาน

 
 

นาย เป็นแบบนี้เหมือนกัน งั้นเหรอ

 
 

ใช่ อี้ชิง ต่อไปนายไม่ต้องกังวลแล้วนะ ไม่ได้มีแต่นายสักหน่อยที่เป็นแบบนี้ ชั้นยังแอบดีใจเลยที่มีเพื่อนอ่ะ ฮะๆโอเคครับ ผมยอมรับว่าดีใจมากที่ได้เจอเพื่อน ที่เป็นแบบเดียวกับผม มีความพิเศษแบบเดียวกับผม นี่เป็นครั้งแรกที่ผมมีความสุขกับพลังบ้าๆของผม ครั้งแรก ครั้งแรกจริงๆ...

 
 

ดีจังเลย งั้นเรามาฉลองกันดีมั๊ย เรื่องที่เราเป็นเพื่อนกันและ ความพิเศษ...อี้ชิงเสนอ

 
 

อื้มเอาสิลู่หานก็เห็นด้วย เขาอยากมีความสุขแบบนี้มานานแล้วเหมือนกัน

 
 

จริงเหรอ...

 

โอ๊ย!”ลู่หานที่อยู่ดีๆก็ร้องออกมาพร้อมกับทำหน้านิ่วด้วยความเจ็บปวด
 

ลู่หานนายเป็นอะไร บอกมาสิ
 

 

ไม่เป็นไรหรอกน่า เมื่อวานมีอุบัติเหตุนิดหน่อย แผลใช่เล่น เดี๋ยวกะว่าคงจะต้องไปหาหมอหน่อยแล้วล่ะลู่หานพูดขึ้นพร้อมพลิกแขนตัวเองขึ้นมาโชว์แผลที่เป็นรอยกรีดเป็นทางยาว

 
 

ไม่ต้องไปหาหรอก มานี่ เป็นอะไรไม่ยอมบอกกันเลยอี้ชิงว่าลู่หาน ตัวเองหัวเสียไม่น้อยเขาพยายามจับแขนลู่หานให้เบามือที่สุดแล้วเอามือลูบบริเวณแผลนั้นเบาๆจนแผลจางหายไป ไม่เหลือแม้แต่ลอยขีดข่วน
 

 

 

ขอบใจอี้ชิง และต้องขอโทษที่ไม่ได้บอกก็เราเพิ่งรู้จักกันไม่ถึงชั่วโมงแล้วชั้นก็ลืมเรื่องนี้ไปสนิทเลยด้วยลู่หานยักไหล่น้อยๆท่าทีที่ทำให้อี้ชิงหมั่นเขี้ยวขึ้นสมอง

 
 

โดดงานสักวันไม่เป็นไรมั๊ง ในโอกาสรับเพื่อนใหม่ พิเศษและไม่เหมือนใคร... จาง อี้ชิง.....











 














 


...TO BE CON...














 

 

อัพครบแล้วน้าทุกโคนนน  ตั้งเพจดีมะเนี่ย
ไม่เอาๆ ไม่มีคนไลค์ไม่ตั้งดีกว่า555


โปรดติดตามตอนต่อไป..

 

สุดท้าย

    

เม้นด่วน!!










.



.




.




.




.




.




.




.









 

แฮ่!!



  NookkY_BeaR@NarY

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

76 ความคิดเห็น

  1. #76 ' นุ่มนิ่ม (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 กันยายน 2558 / 02:25
    อู้ววววว ดีใจด้วยนะพี่ลู่ววววว จางอี้ชิงรักษา พี่ลู่ควบคุมย้อนเวลาแปรสภาพ บลาๆ ( ไม่แน่ชัด ) สินะ
    #76
    0
  2. #69 khaunkhaw (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 เมษายน 2557 / 15:13
    สนุกมากค่ะ รีบมาอัพน่ะค่ะ
    #69
    0
  3. #64 Latte (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2556 / 12:46
    สนุกมากๆเลยค้า
    #64
    0
  4. #60 aom (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2556 / 21:18
    จุนมยอนจะมีพลังแบบไหนน้า อยากรุอ่า
    #60
    0
  5. #52 Evil Balloon (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2556 / 17:17
    อาลู่ดูแลม๊าดีๆนะลูก =w= แล้วเหล่าอมนุยย์อยู่ที่ใดปรากฏตัวกันหน่อยเร้ววววว~
    #52
    0
  6. #49 PRIEST (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2556 / 19:23
    อ่านตอนอาอี้ชิงแล้ว งงๆ ร้องไห้ไมอ่ะ
    #49
    0
  7. #38 I'mVipโมเอ็กซ์เซีย (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2556 / 22:04
    อาอี้ อ่านแล้วรู้สึกว่า อาอี้นี่ละมุนมากกกก
    เค้าอยากรู้ว่าซูโฮจะ มีพลังแบบไหนบ้างอ่ะ กรี๊ดแค่คิดก้อตืนเต้นแล้ว ติดตามๆๆๆ
    #38
    0
  8. #30 shadow-N (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2556 / 19:11
    คาแร็กเตอร์อาอี้ เหมือนใน MV.MAMA สินะ

    พ่อยูนิคอร์นน้อย นักักษาของEXO ^^

    ลู่หานดูแลอาอี้ดีน้าาาา><
    #30
    0
  9. #25 You're sosa (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2556 / 08:59
    ทำไมเค้ามองเฮียคริสสวยอ่ะ -0-! สนุกมากเลยค่าไรท์ :))
    #25
    0
  10. #23 longling (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2556 / 19:21
    สนุกจ๊ น้องงงงงงง  เก่งจัง
    #23
    0
  11. #20 MyMinTZ❤129 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2556 / 12:08
    ทำไมคริสสวยยย 555 >,.< (เลือดพุ่งงงง)
    #20
    0
  12. #8 maknae (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2556 / 14:02
    สุดยอดอ่ะไรต์ >< คืออ่านแล้วได้ฟิลอ้ะ >..<
    #8
    0
  13. #7 por (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2556 / 21:55
    สนุกดี รีบมาอัพน่ะค่ะ
    #7
    0
  14. #6 PaLoKukI (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2556 / 14:49
    ฮือๆๆๆ ทำค้างเลยยย มันน้อยมากเลยอะ
    #6
    0