- - OMG! โคตรเศร้า..รักเขาผมต้องทน - - [Yaoi]

ตอนที่ 3 : Chapter2 :เจ็บจนชิน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,819
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    7 พ.ค. 61


ตอนที่2

 

          มาหาพวกไอ้เหนือที่คณะวิศวะ ไม่มีอะไรทำก็เลยชวนไอ้ซันมา ใจจริงอยากมาหาอาจารย์ที่อยู่คณะนี้มากกว่า ฮ่าๆๆ

 

          หิวข้าวไหมมึงไอ้ซันมันถาม ผมส่ายหัว ถึงหิวก็ไม่กิน เพราะวันนี้มีนัดจะไปกินข้าวกับใครบางคน

 

          หึ ไม่ใช่ว่ารอใครอยู่หรือไงนั่น เสือกรู้ดี

 

          แน่สิ ฮ่าๆผมตอบอย่างอารมณ์ดี เลยไม่ทันได้สังเกตว่าเมื่อกี้ไอ้ซันมันทำหน้ายังไง

 

          ถามจริง อึดอัดบ้างไหมที่คบกันแต่ต้องหลบๆซ่อนๆ

 

          ผมมองหน้าคนถาม ตั้งแต่เป็นเพื่อนกันมาคำถามนี้หลุดออกจากปากมันนับครั้งไม่ถ้วนแล้ว

 

          ก็ตอบไปหลายครั้งแล้วว่าไม่เลยสักนิด

 

          เฮ้อ กูยังอึดอัดแทนเลยมันบ่น ผมยิ้มยกมือขึ้นไปบีบๆไหล่มันอย่างเอาใจ

 

          เอาน่า อย่างน้อยกูกับเขาก็คบกันมาตั้งห้าปี แถมยังไม่เคยมีข่าวชู้สาวด้วยนะเว้ยผมบอก ก็จริงอย่างที่ผมพูดนั่นแหละ อย่างน้อยพี่มุธมันก็ไม่ใช่คนเจ้าชู้ แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีนะก็ตัวเขาออกจะหล่อขนาดนั้นเป็นธรรมดาที่จะต้องมีผู้หญิงมาให้ท่า แต่เราคบกันด้วยความเชื่อใจไง

 

          ช่างเหอะ พวกไอ้เหนือมันมาพอดีผมกลับมาทำหน้าตาปกติ พอดีกับพวกไอ้เหนือทั้งสี่คนมันเดินมา

 

          ว่าไงพี่ ลมอะไรหอบมาคร๊าบบบบไอ้น้องแพะมันทักขึ้นมา ยกมือไหว้กันตามประสา พวกผมก็ยิ้มๆ

 

          จะว่าไปพวกผมก็สนิทกับพวกมันพอสมควร ผมกับซันเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่ม.ต้น แต่เรียนกันคนละโรงเรียน ส่วนพวกไอ้น้องเหนือกับวิสกี้เป็นน้องโรงเรียนไอ้ซัน เออ โลกมันก็กลมจริงๆนะ กลมถึงขนาดที่ว่า พี่มุธเป็นพี่ชายของวิสกี้ และยังเป็นลูกพี่ลูกน้องกับไอ้เหนืออีก

 

          ทุกครั้งที่ผมเห็นวิสกี้ความรู้สึกผิดจะตีใจผมจนจุกไปหมด มันเป็นความรู้สึกของคนที่แอบอยู่ในมุมมืด กลัวไปหมดทุกอย่างว่าถ้าวันนึง วิสกี้กับเหนือรู้ขึ้นมาว่าพี่ชายที่รักของพวกเขามีแฟนแล้ว พวกน้องๆจะว่ายังไง

 

          อาจจะรับได้

 

          และก็อาจจะรับไม่ได้

 

          ซึ่งถ้าเป็นอย่างหลังผมบอกได้เลยว่าผม ก็คงตัดสินใจลำบาก

 

          “กูหิวข้าวน่ะ แต่ไม่มีเพื่อนไปกินพอไอ้ห่าซันพูดจบ ทุกคนก็หันมามองผม จะบอกได้อย่างไรเล่าว่ากูมีนัดแล้วน่ะ><

 

          พี่ทายล่ะ ทำไมไม่ไปกินเป็นเพื่อนพี่ซันวิสกี้มันว่า ผมสะดุ้งนิดๆอย่างคนมีความผิดติดตัว แต่ก็พยายามที่จะทำหน้าให้เป็นปกตินะ

 

          เอ่อไม่รู้จะพูดยังไง เหมือนว่ายังคิดคำตอบไม่ทัน

 

          ผมมองหน้าวิสกี้ น้องมันทำหน้านิ่งๆ ไม่ได้หยิ่งนะแต่คือหน้ามันจะแบบไม่ค่อยยิ้มอ่ะ แต่ยิ่งเป็นแบบนี้ผมก็ยิ่งกลัวดิ เพราะอ่านความรู้สึกน้องมันไม่ออก

 

          มันแดกมาแล้วอ่ะดิ หนีพี่ไปกินกับสาวๆมาเป็นอีกครั้งที่ไอ้ซันเป็นคนตอบแทนให้ผม

 

          พี่ทายแม่งงงงผมเห็นวิสกี้มันยิ้มนิดๆ จริงๆน้องมันก็คงไม่รู้เรื่องอะไรหรอก มีแต่ผมที่ประหม่าเอง กลัวไปหมดว่าจะถูกจับได้น่ะ

 

          ไปหาข้าวแดกกันดีกว่าไอ้ซันพูดขึ้น ทุกคนพยักหน้ารับแล้วพวกผมก็ยกโขยงกันไปร้านข้าวหลังมหาลัย

 

          ผมเดินไปกับพวกมันด้วย ยังไม่ถึงเวลาที่นัดกันไว้กับพี่มุธ ถึงไม่ได้ไปกินก็ได้ไปนั่งคุยกันก็ยังดี

 

          อย่างน้อยก็ไปเพื่อปกปิดความผิดตัวเอง ผมพยายามแล้วที่จะทำตัวให้เป็นปกติ ผมพยายามจริงๆ

 

 

          .

 

          .

 

          พวกพี่กลับยังไงกันไอ้ดินถามขึ้นหลังจากที่พวกผมทานข้าวกันเสร็จเรียบร้อย

 

          ซันหันมามองผมเหมือนรู้กัน ผมมองพวกมันตาใส ไม่อยากหลบสายตาเดี๋ยวจะหาว่ามีพิรุธ

 

          เดี๋ยวพี่ไปส่งไอ้ทายเอง วันนี้มันมากับพี่น่ะ

 

          “อ่อๆ งั้นพวกผมกลับก่อนนะ

 

          อื้ม

          ไปส่งกูที่หน้าตึกวิศวะนะผมบอกมันตอนเดินขึ้นมานั่งบนรถแล้วเรียบร้อย วันนี้ไอ้ซันมันเอารถมา ซึ่งปกติแล้วมันจะไม่ค่อยขับมาเรียนหรอก บอกว่าเกะกะหาที่จอดรถยาก

 

          ได้ทีแล้วใช้กูใหญ่เลยนะมันว่าขำๆ ผมยิ้มอย่างเดียว ฮ่าๆ

 

          กลับถึงบ้านแล้วช่วยบอกกูด้วยนะครับคุณเพทายมันบอกตอนที่ผมลงจากรถ

 

          เออ รู้แล้วน่าแต่คงดึกๆล่ะมั้ง ไม่รู้ว่าพี่มุธเขาจะพาไปไหนผมพูดพลางทำหน้านึกตาม อยากรู้จริงๆว่าเขาจะมีเซอร์ไพรส์อะไร คึคึ

 

          เออๆ ไปละผมโบกมือให้มัน มองตามรถมันไปจนลับสายตา ผมยิ้มอย่างมีความสุขเดินมานั่งที่ม้าหินอ่อนตัวหนึ่งเพื่อรอเวลาที่ใครบางคนจะมารับพาไปกินข้าวข้างนอก

 

          ผมมองแหวนเกลี้ยงๆในมือลูบมันไปมาเบาๆอย่างมีความสุข ชีวิตผมถึงแม้ว่าทุกข์จะเยอะไปสักหน่อยแต่ก็ใช่ว่าเรื่องสุขมันจะไม่มี

 

          เมื่อปีก่อนพี่มุธให้แหวนวงนี้กับผม เป็นแหวนเงินธรรมดาราคาไม่กี่ร้อย แต่ผมก็ไม่เคยถอดมันออกเลย พี่มุธก็มีนะแต่พี่แกจะใส่เฉพาะเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน เพราะไม่อย่างนั้นจะเสี่ยงต่อการโดนคนรู้จักจับได้แล้วมันก็จะไม่ดีแน่ๆถ้าพวกไอ้เหนือมันเห็นแล้วเกิดนึกได้ว่าเหมือนกับของผม

 

          18.45น.

 

          ก้มมองนาฬิกาตัวเอง อีกประมาณไม่เกินครึ่งชั่วโมงพี่มุธก็คงจะมา วันนี้แกเลิกสอนค่อนข้างมืด แต่ไม่เป็นไรผมรอได้ มืดๆนี่แหละดีคนอื่นๆจะได้ไม่สังเกตุเห็นด้วยว่าผมกับพี่มันขึ้นรถไปพร้อมกัน

 

          RRRrrrrr

 

          ผมคว้าดทรศัพท์มากดรับแทบจะไม่ทัน ยิ้มไปไกลละแค่เห็นชื่อคนที่โทรเข้ามา

 

          ฮัลโหล พี่อยู่ไหนผมถาม ไม่ต้องพิธีรีตองให้มากความ

 

          เพทายตอนนี้อยู่กับใครพี่มันถามผม ผมขมวดคิ้วใจเต้นจังหวะแปลกๆ ลางสังหรณ์บางอย่างทำให้ผมเริ่มไม่สบายใจ

 

          พี่มุธ พี่อยู่ไหนผมถาม เสียงเริ่มสั่นคบกันมาห้าปีทำไมจะไม่รู้ว่า ถ้ามุธถามผมแบบนี้ ถามด้วยน้ำเสียงแบบนี้แสดงว่าพี่มันจะมาตามนัดไม่ได้!!

 

          พี่ขอโทษนะ แม่พี่เรียกตัวพี่ด่วน

 

          ผมร้องไห้ทันที อะไรกันแล้วทำไมถึงไม่บอกผมก่อนหน้านี้ล่ะ ทำไม!

 

          “แล้วทำไมพี่ไม่บอกผมล่ะไม่อยากเลย ไม่อยากให้อีกฝ่ายได้ยินว่าผมกำลังร้องไห้ ผมไม่ตะโกนไม่โวยวาย เพราะผมเริ่มชาชินเสียแล้ว

 

          เพทายตอนนี้อยู่ไหน อยู่ที่มหาลัยหรือเปล่าผมยิ้มทั้งน้ำตาก่อนจะถามพี่มันกลับไป

 

          ทำไม พี่จะมารับผมไปส่งคอนโดเหรอผมคาดหวังจะให้พี่มันตอบว่าใช่ แต่....

 

          เปล่า พี่จะให้ซันมันมารับ

 

          ฮึก เจ็บ ผมเจ็บ

 

          พี่มาไม่ได้แล้วทำไมพี่ถึงไม่บอกผมแต่แรกผมบอกเสียงเรียบ ความสุขที่มีมาตั้งแต่ตอนเย็นถูกทำลายด้วยความทุกข์เพียงไม่กี่นาที

 

          ทุกข์จากความเจ็บ ที่เกิดจากคนที่เรารักมากที่สุด

         

          มันกะทันหัน สรุปตอนนี้อยู่ไหนพี่มันพูดเหมือนไม่ใส่ใจ กะทันหันอย่างนั้นเหรอ พี่มันพูดง่ายๆแบบนั้นเลยเหรอ

 

          แล้วนัดเราล่ะรู้นะว่าถ้าตื้อพี่มันไปแล้วคำตอบที่ได้ก็คงไม่เปลี่ยนแปลงจากครั้งก่อนๆที่เคยประสบมา แต่ก็ยังอยากจะได้ยิน บางทีผมอาจจะเคยชินกับความเจ็บแบบนี้ไปแล้วก็ได้

 

          เจ็บเยอะๆ ผมชอบ ฮึกๆ ฮืออ ผมชอบบ

 

          อย่าไร้สาระนะเพทาย เอาอย่างนี้เดี๋ยวพี่ให้ซันไปรับ ส่วนนัดวันนี้ขอเลื่อนออกไปก่อน วันนี้พี่รีบมากจริงๆ

 

          ไร้ สะ สาระเหรอ โอเคครับ ตอนนี้ผมอยู่กับซันพอดี มันเพิ่งเลิกเรียนเลยแวะมาหาผมน่ะ เดี๋ยวผมกลับไปรอที่ห้องนะสุดท้ายก็เป็นผมที่อ่อนแอ ไม่กล้าโวยวายเรียกร้องสิทธ์ของตนเอง

 

          ก็รู้แก่ใจว่าถึงร้องยังไง พี่มันก็ต้องไปทำธุระของที่บ้านมากกว่าจะเลือกมาทำธุระกับผมอยู่ดี

 

          สุดท้ายผมก็ต้องทำตัวเป็นแฟนที่น่ารักเข้าใจพี่มันทุกอย่าง ทำตัวไม่งี่เง่า ทั้งๆที่ในใจผมไม่เคยทำได้อย่างที่แสดงออกมาเลย ไม่เลยสักนิด

 

          โอเค แค่นี้นะ

 

          ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด

 

          ผมนั่งฟังเสียงสัญญาณนานหลายวินาที ก่อนมันจะตัดแล้วเงียบลงไป อีกแล้ว อีกครั้งแล้วที่พี่มันผิดสัญญา แล้วก็จบด้วยคำว่าผมงี่เง่าไร้สาระ ผมเจ็บกับคำนี้เหลือเกิน แต่เพราะอะไรไม่รู้นะที่ผมกลับชอบฟัง หรือผมจะกลายเป้นคนดรคจิตไปแล้ว

 

          พี่ทำกับผมแบบนี้ได้ยังไง ฮือๆผมนั่งร้องไห้อยู่ตรงนั้น ไม่อยากให้ซันขับรถมารับ เดี๋ยวมันจะพลอยโกรธพี่มุธไปด้วย ผมไม่เคยนั่งรถโดยสารหรือรถแท็กซี่คนเดียว แล้วตอนนี้ผมจะกลับบ้านยังไง

 

          ผมนั่งอยู่ตรงนั้น นั่งอยู่คนเดียวในที่มืดๆ รอบๆบริเวณเงียบสนิทผิดกับเมื่อเย็นๆที่ยังมีนักศึกษานั่งจอแจ แต่ตอนนี้กลับเหลือผมเพียงคนเดียว




NEXT55%



 

          .

 

          .

 

          เวอร์มุธ พาร์ท

 

          อะไรนะครับผมถามบุพการีทั้งสองเสียงนิ่ง แต่ในใจผมนี่แทบจะหลุดออกนอกอกอยู่แล้ว

 

          จำน้องศศิได้ไหม ที่เคยทาบทามไว้ให้ตอนเด็กๆ ตอนนี้ก็โตแล้วม๊าอยากให้จัดงานหมั้น คุยเรื่องแต่งกันให้เรียบร้อย

 

          ผมเหมือนคนหูอื้อ มันชาๆตั้งแต่แม่ผมบอกอยากให้หมั้นแล้ว ผมอยากจะร้องให้มันสุดเสียง แต่ผมทำไม่ได้นิสัยผมไม่ใช่คนเอาแต่ใจเหมือนน้องทั้งสอง ผมอยากปฏิเสธแต่ไม่รู้จะพูดยังไงดี

 

          แกว่าไงล่ะ ป๊าก็ไม่เห็นแกจะมีใคร ตอนนี้น้องก็เรียนอยู่ปีสาม ตอนนี้หมั้นอีกสองปีน้องจบก็แต่งงาน พอดีเลยนะ จะได้ศึกษาดูใจกันไปด้วยป๊าผมพูดเสร็จสรรพเรียบร้อยเหมือนเตรียมการในใจมาแล้ว

 

          น้องยังเด็กเกินไป ผมว่า...

 

          อย่าอ้อมค้อมเวอร์มุธ บอกมาคำเดียวว่าแกมีแฟนหรือยัง ฉันไม่ได้บังคับนะว่าแกต้องแต่ง แต่ถ้าแกโสดฉันก็หมายปองคนนี้ไว้เท่านั้นป๊าผมพูด

 

          ผมทราบดีว่าในบ้านจะไม่สามารถมีใครบังคับผมได้ แต่เรื่องบางเรื่องมันก็อยู่ที่ความเกรงใจ อย่างน้อยๆถ้าผมจะปฏิเสธก็ควรทำอย่างค่อยเป็นค่อยไปยังไงฝั่งนั้นก็เป็นผู้หญิง น้องเขาจะเสียหายได้ อาจจะถูกหาว่าหม้ายขันหมาก

 

          แต่ถ้าถามว่าผมจะยอมแต่งงานเหรอ คำตอบก็คือ

 

          ไม่!

 

          ผมจะแต่งได้ยังไงในเมื่อผมยกหัวใจให้ใครคนหนึ่งดูแลไปแล้ว

 

          แล้วผมก็มีหัวใจที่ต้องดูแลแล้ว

 

          แล้วนี่ก็เป็นสาเหตุที่ทำให้ผมต้องยกเลิกนัดกับเพทายอย่างกะทันหัน ผมรู้ว่ามันต้องน้อยใจ แต่นี่มันเป็นเรื่องด่วนจริงๆ

 

          ผมตกใจมากตอนที่ม๊าโทรมาบอกว่าให้กลับบ้านเพื่อจะคุยเรื่องแต่งงาน ใบหน้าของเพทายผุดขึ้นหัวผม ผมไม่ซีเรียสอะไรเพราะยังไงผมก็ไม่แต่ง แต่แค่คิดถึงหน้ามันตอนที่รู้เรื่องนี้ ผมก็กระวนกระวายใจจนต้องรีบกลับมา

 

          ผมโทรไปหามันโชคดีจังที่มันอยู่กับซัน ผมมั่นใจว่าซันจะพาเพทายกลับบ้านอย่างปลอดภัย

 

          แต่ทำไมใจผมมันยังหวิวๆอยู่นะ

 

          ว่าไงล่ะตามุธ ป๊าถามก็ตอบสิ

 

          ครับ

 

          มีใครหรือยัง ถ้ายังลองคบน้องศศิดูไหม

 

          ผม...

 

          “ป๊ากับม๊าอยากอุ้มหลานจะแย่ ลูกแกคงน่ารักน่าดู ว่าไหมคุณ

 

          ผมตั้งใจจะบอกว่าผมมีแฟนแล้ว แต่ประโยคถัดมาของป๊าผมทำให้ผมตัวสั่น

 

          ใช่ค่ะ ลูกชายเราก็หล่อ หนูศศิก็สวย ยังไงหลานเราก็ต้องน่ารักแน่ๆ เนอะตามุธ

 

          ป๊าครับ ม๊าครับ ผม...ผมเหมือนน้ำท่วมปาก จะบอกยังไงดี ผมยังไม่พร้อมจะบอกเรื่องนี้กับใคร ผมมีแฟนไม่เท่าไหร่ แต่แฟนผมเป็นผู้ชาย ท่านทั้งสองจะต้องผิดหวังในตัวผมมากแน่ๆ

 

          ลูกชายคนโต

 

          มีหลานสืบตระกูล

 

          คำเหล่านี้ผมฟังมาตั้งแต่เด็กๆ แต่เหนือสิ่งอื่นใดรอยยิ้มมีความสุขที่ปรากฏบนใบหน้าของป๊าและม๊าผม ทำให้ผมบอกปฏิเสธออกไปไม่ได้

 

          สุดท้ายผมมันก็ขี้ขลาดเหมือนทุกๆครั้ง

 

          ผม..ยังไม่มีใครครับ

 

          งั้นก็ดี คุยๆไว้ก่อนก็ได้ถ้าแกยังไม่อยากหมั้น ผมนึกไปถึงหน้าหลานแล้วนะเนี่ยคุณ

 

          ผมควรทำยังไงดี ภาพลักษณ์ที่คนอื่นมองผม เป็นลูกที่ดี เป็นพี่ที่เก่ง เป็นอาจารย์ที่น่านับถือ

 

          แต่ผมกลับเป็นแฟนที่ไม่ได้เรื่อง

 

          ผมทำให้มัน..เสียใจอีกแล้ว

 

          .

 

          .

 

          ผมเดินกลับขึ้นมาบนห้อง ล้มทั้งตัวลงบนที่นอน ผมก่อเรื่องเพื่มทำไมผมถึงไม่มีความกล้าบอกไปนะว่าแฟนผมเป็นเพศอะไร สุดท้ายผมก็หาห่วงมารัดคอตัวเอง แต่ไม่เป็นไรยังไงซะผมก็ต้องหาทางคุยกับน้องศศิให้ได้ ผมคิดว่าน้องต้องเข้าใจ น้องยังเด็กยังเจอคนอีกมาก น้องเขาก็คงไม่ยากโดนบังคับให้แต่งงานกับคนที่ไม่รู้จักหรอก

 

          เฮ้อ

 

          จู่ๆก็อยากโทรหาเพทาย ดูนาฬิกาคิดว่ามันคงหลับไปแล้ว เอาเป็นว่าโทรไปหาไอ้ซันดีกว่าว่าตอนไปส่ง เพทายมีสีหน้ายังไง รู้สึกผิดนะ รู้สึกมากๆ ผมไม่อยากให้มันต้องร้องไห้เพราะผมอีกแล้ว

 

          ครับพี่ไอ้ซันมันรับ

 

          อยู่ไหนน่ะ

 

          บ้านครับ พี่ล่ะคงมีความสุขเลยสิท่ามันหยอกผมแกมขำเบาๆ

 

          ไม่เลยต่างหากผมตอบเซ็งๆ

 

          เอ๋ เพื่อนผมมันทำอะไรพี่ หรือว่าพี่ทำอะไรเพื่อนผมให้งอนอีกเนี่ยมันถามเสียงดังเหมือนตกใจ

 

          แต่ไม่ใช่มันคนเดียวที่ตกใจ ผมเองก็ไม่ต่างกัน

 

          อะไร แกพูดอะไร เพทายอยู่ไหน!”ผมเหมือนคนสติหลุด

 

          พี่ไม่ได้อยู่กับเพทายหรอ พี่ไม่ได้ไปรับมันที่หน้าคณะหรอกเหรอแค่ประโยคนั้นของซัน ผมก็รู้ได้ทันทีว่าเพทายหลอกผมเรื่องที่อยู่กับซันแล้วจะให้มันพาไปส่งบ้าน

 

          มันโกหกเพื่อความสบายใจของผมอีกแล้ว

 

          แค่นี้นะผมกดวางสายโดยไม่สนใจว่าปลายสายจะอยากพูดอะไรอีก

 

          ผมคว้างกุญแจรถโทรศัพท์แล้ววิ่งออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ผมคิดว่าเพทายคงยังไม่ได้กลับบ้านแน่ๆ

 

          ไม่เคยนั่งรถคนเดียว

 

          ตอนกลางคืนแบบนี้

 

          มันจะกลับได้ยังไง ผมทิ้งมันได้ยังไง ผมทำกับมันแบบนี้ได้ยังไง

 

          ครืนนน ครืนนน

 

          เสียงฟ้าร้อง ฟ้าผ่าตามด้วยสายฝนที่เทกระหน่ำ ยิ่งทำให้หัวใจผมบีบรัด มันร้อนรนจนเหงื่อกาฬแตกพลั่ก ผมกำลังจะกลายเป็นบ้า ถ้าเพทายเป็นอะไรไป ผมจะทำยังไง

 

          โว๊ยย!!

 

          “นั่นจะไปไหนลูกม๊าผมร้องถามตอนที่เห็นผมรีบร้อนใส่รองเท้า

 

          ปิดประตูเลยครับ ผมคงไม่กลับว่าจบผมก็วิ่งไปที่ดรงจอดรถอย่างเร็ว

 

          ความหนาวของแอร์ไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกเย็นขึ้น ใจผมยังร้อนและร้อนมากขึ้น ยิ่งผมขับไปใกล้มหาลัยมากเท่าไหร่ ผมก็เหมือนกำลังจะตายไปทุกที

 

          ปัง!

 

          ผมปิดประตูวิ่งตามหามันที่ตึกวิศวะ มันมืดมากยิ่งสายฝนที่กระหน่ำตกแบบไม่ลืมหูลืมตายิ่งทำให้ผมมองอะไรไม่เห็น แต่ผมจะถอดใจไม่ได้

 

          ซ่า ซ่า!!!

 

          แฮ่กๆ

 

          ใจของผมร้อนรน ไม่พบร่างของคนที่ตามหา มันอยู่ไหน เพทาย เราอยู่ที่ไหน

 

          เพทายเพทาย!!”ผมตะโกนเรียกมันอย่างบ้าคลั่ง ผมกำลังจะเสียสติถ้าผมยังหามันไม่เจอ อยู่ไหน อยู่ที่ไหน

 

          โว๊ยยย!!! เพทายอยู่ที่ไหน

 

          ผมวิ่งไปมา ความกลัวคือสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นในใจของผม หรือว่ามันจะกลับไปแล้ว ไม่หรอก ผมมั่นใจว่ามันยังอยู่ที่นี่

 

          และ

 

          ผมก็เจอมันแล้ว....

 

          เพทาย...ผมครางเรียกชื่อมันเบาหวิว

 

          ผมเดินเข้าไปหามันช้าๆ ร่างของคนที่ผมตามหานอนขดตัวเองอยู่บนเก้าอี้โต๊ะหินอ่อน ผมเดาได้ว่ามันคงนั่งอยู่ที่โต๊ะตัวนี้ตั้งแต่ตอนที่มานั่งรอผม

 

          กระทั่งตอนนี้มันก็ยัง รอผม

 

          ทายครับ พี่มาแล้วนะผมอุ้มร่างบางของมันขึ้นมาไว้บนตักหลังจากที่ผมนั่งตรงเก้าอี้ตัวเดียวกันกับมัน ตัวมันสั่นและซีดขาว ฝนยังตกอยู่แต่ยังดีที่เบาลงกว่าตอนแรก ผมเห็นหน้ามันชัดๆแล้ว ผมเห็นมันแล้ว

 

          เพทาย พี่มาแล้วนะครับ

 

          พี่มุธหรอ พี่มารับผมกลับบ้านหรอมันถามผมทั้งๆที่ยังไม่ลืมตา มันคงเพ้อมากกว่า

 

          ครับ กลับบ้านเรานะมันยิ้ม เอื้อมมือมาคล้องคอผมเป็นสัมผัสที่เคยชิน

 

          หัวเล็กๆของมันเบียดเข้ากับอกของผม ผมกระชับกอดให้แน่นขึ้น ผมจะไม่ทำร้ายมันอีกแล้ว ผมพูดคำนี้มามากกว่าร้อยครั้ง

 

          แต่ผมก็ทำไม่ได้ทุกที เพราะครั้งนี้ก็เป็นผมที่ทำให้มันต้องเสียใจ ผมทำร้ายหัวใจของมัน

 

          ฮะ กลับบ้านนะ

 

          ผมพามันมาขึ้นรถตรงไปยังคอนโดของผม หรือบ้านของเรา ตอนที่กำลังจะอุ้มมันขึ้นไปข้างบน ผมเพิ่งรู้สึกว่าตัวมันร้อนมาก นั่นยิ่งทำให้ผมรู้สึกผิด

 

          พี่ขอโทษนะครับ พี่ขอโทษจริงๆผมได้แต่พูดบอกคำเดิมซ้ำๆ มันคงเบื่อที่จะฟัง แต่มันไม่เคยทิ้งผมไป

 

          ผมมันเป็นแฟนที่แย่

 

          เป็นผู้ชายที่แย่มากจริงๆ

 

          ผมวางมันลงบนที่นอน จับแก้ผ้าเช็ดตัวให้มันเพื่อที่จะบรรเทาอาการไข้ของมัน ตัวมันสั่นมาก ปากซีดตัวซีดน่าสงสาร

 

          ไปโรงพยาบาลกันเถอะผมบอกใกล้ๆหู

 

          มันส่ายหน้าแถมยังถดตัวหนีไปอีกด้าน มันกลัวโรงพยาบาลกลัวหมอกลัวเข็ม ผมรู้

 

          ไม่เอา ฮึกๆ ฮือ กอดผม พี่มุธมันร้องไห้ ขนาดว่าป่วยยังกลัวจนร้องไห้เหมือนตอนปกติเลยจริงๆ

 

          ครับผมล้มตัวลงนอนกอดมัน

 

          มันหันหน้าเข้ามาซุกตัวผม ผมกอดมันแน่นจนแทบจะไม่มีช่องว่างให้หายใจ

 

          ผมถอนหายใจหนักๆ โล่งอกที่เจอมัน เป็นอีกครั้งที่ผมกลายเป็นแฟนนิสัยเลว แต่ผมไม่ได้ตั้งใจ ผมรีบกลับไปก็เพื่อมัน อยากไปบกับทุกคนที่บ้านว่าผมมีแฟนแล้ว แต่สุดท้ายผมก็ไม่ทำ

 

          จริงๆแล้วผมอาจจะไม่ได้ทำเพื่อมันด้วยซ้ำ

 

          แต่ผมทำเพื่อตัวเอง ผมมันเห็นแก่ตัว



TBC______________

 

๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙



มันอาจจะยังดราม่าไม่พอ ใครมีอะไรเศร้าๆ ดาร์กๆส่งมาให้ดูบ้างไหมม?? 





 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,718 ความคิดเห็น

  1. #1716 Mouymy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 14:38
    ร้องให้จนโดนเเม่ดาเเล้ววว ดราม่ามากกก หื้อออ
    #1,716
    0
  2. #1715 xxingxx (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 12:11
    มาต่อเถอะะะ ชอบมากกกก
    #1,715
    0
  3. #1714 okitigf (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2561 / 21:59
    แอดจ๋ามาต่อให้หนูหน่อย
    #1,714
    0
  4. #1713 Kancha Banana (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 21:36
    กรี้ดดด 🙏❤️
    #1,713
    0
  5. #1712 Tanee Lov (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 21:36
    อ่านแล้วเศร้าทุกที พี่มุธขี้ขลาดจริงๆ
    #1,712
    0
  6. #1711 เราเป็นอากาเซ่นะ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 23:54
    ยังติดตาม ฮึก..........T^T
    #1,711
    0
  7. #1693 PoroKing (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 กันยายน 2559 / 14:17
    เข้าใจพี่มุธนะ รักเพทายก็รัก แต่ไม่อยากทำให้พ่อแม่ผิดหวัง ฮืออ ขอให้น้องศศิเข้าใจพี่มุธของเราด้วยเถิดดดด T__T
    #1,693
    0
  8. #1649 P_Phairat (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2558 / 00:39
    ดาร์กไม่ดาร์ก คืออ่านไปร้องไห้ไปแล้วละ :'(
    #1,649
    0
  9. #1572 OHoHO (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 เมษายน 2558 / 03:43
    พี่มุธบอกไปสิว่ามีเพทายแล้วอ่ะ สงสารเพทายอ่ะ T.T
    #1,572
    0
  10. #1516 °7o๓ัว๑ื้o° (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 เมษายน 2558 / 11:57
    เพทายคงเจ็บมากแน่ๆ ที่ต้องรู้ว่าพี่มุธจะแต่งงาน
    #1,516
    0
  11. #1322 poungsaed (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 กันยายน 2557 / 14:19
    น่าสงสารอ่า ทั้งคู่เลย สุดท้ายพี่มุธจะบอกป๊าม๊าไงเนี่ย
    #1,322
    0
  12. #1272 Yearko (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 กันยายน 2557 / 12:24
    เศร้าไปนะบางที T_T
    #1,272
    0
  13. #1223 jumpup0411 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2557 / 19:59
    อืมมมม ไม่รู้จะสงสารใครดี พี่มุธลูกชายคนโต ที่ครอบครัวฝากความหวังไว้มาก พี่ทายก็รักพี่มุธมากจนยอมทุกอย่าง ฮึก..ฮือออ T T
    #1,223
    0
  14. #1078 blacksaya (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 เมษายน 2557 / 07:41
    สงสารพี่เพทายอ่ะT^T
    #1,078
    0
  15. #980 iNam2pm (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 มกราคม 2557 / 21:03
    พี่มุธใจร้ายยยยยยยยยยยยยย T^T
    #980
    0
  16. #961 nattamonyys (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 มกราคม 2557 / 19:34
    มันขึ้นอยู่กับพี่มุธนะ สู้ๆนะ
    #961
    0
  17. #934 Mysterious (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 มกราคม 2557 / 06:24
    แอบเกลียดพี่มุธแบบจริงจัง ทำเพทายเราเสียใจถึงขนาดนี้ ฮรือ~อยากจะช่วยเพทายร้องไห้ เพทายก็แสนดีเกิ๊น กล้าพูดบ้างสิคร๊าบไม่งั้นก็ต้องเจ็บไปเรื่อยๆ เพราะอิตาเฮียมุธมันไม่เคยจะรับรู้
    #934
    0
  18. #874 AliAs:p (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2556 / 21:08
    ฮือๆๆ เศร้า ไม่รู้จะเลือกสงสารใครากกว่ากัน
    #874
    0
  19. #866 moojaneja (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2556 / 19:41
    jane_dum@hotmail.com ขอด้วยค่ะ
    #866
    0
  20. #775 MayKamon (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2556 / 16:09
    สงสารทั้งคู่นะ อยากอ่านคู่นี้ใจจะขาดแต่ทำไมเศร้าแบบนี้
    #775
    0
  21. #739 Som O Usanee (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2556 / 23:44
    พี่มุธ เบาๆสิ เดี๋ยวน้องช้ำหมดหรอก
    #739
    0
  22. #726 chimmie (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2556 / 20:01
     ฮรือ~ คือแบบมันคือชีวิตฉัน อยากบอกน้องแนนหลายๆที เหตุการณ์นี้ พี่เคยเป็น โอ้ววม่าย อ่านแล้วคิดถึงตัวเองเลย
    #726
    0
  23. #686 shshshx (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2556 / 19:24
    พี่มุธอ่าาา โคตใจร้าย แฟนที่แย่ที่สุด แค่บอกมีแฟนแล้วมันยากตรงไหนเนี่ย
    เพทายอดทนนะ 
    #686
    0
  24. #626 MSEKY (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2556 / 17:04
    ใช่พี่มุธ พี่มีหัวใจที่ต้องดูแลแล้ว พี่ต้องดูแลให้ดีดีสิ
    #626
    0
  25. #549 กอหญ้ากอไผ่ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2556 / 00:40
    ฮือออออออออ พี่ทายT^T
    คู่นี้ทำไมเจอแต่อุปสรรคนะ ไหนจะต้องคบกันแบบหลบๆซ่อนๆอีก
    #549
    0