- - OMG! โคตรเศร้า..รักเขาผมต้องทน - - [Yaoi]

ตอนที่ 2 : Chapter1 :ยอม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,544
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    1 ก.พ. 61




          ตอนที่1





         ชีวิตคนเราไม่ง่ายเลยที่เราจะอาศัยอยู่ได้โดยปราศจากความเครียด และมันไม่ง่ายเลยที่จะไม่ปราถนาหาสิ่งมาดับความเครียด ผมเป็นคนหนึ่งที่ชีวิตด้วยการมีความสุขครึ่งนึงและความทุกข์อีกครึ่งนึง แต่ผมพยายามที่จะไม่แสดงออกให้คนอื่นรู้มากนักว่าผมมีเรื่องอะไรในใจ

 

 

          หมับ

 

          แรงกอดรัดจากคนที่นอนอยู่ด้านข้างทำให้ผมยิ้ม ในหัวสมองหลงลืมเรื่องที่คิดไปหมดอย่างสิ้นเชิง นี่ก็เป็นความสุขของผม สัมผัสที่นุ่มนวล กลิ่นกายที่คุ้นเคย ถึงแม้ว่าสิ่งเหล่านี้จะไม่ได้เป็นของผมตลอดไปก็เถอะ

 

          ทำไมตื่นเช้าเสียงเข้มถามขึ้น ผมเกร็งตัวนิดๆเมื่อปลายจมูกกดลงบนลาดไหล่ ยังไงๆก็ไม่ชินกับสัมผัสที่วาบหวามนี้

 

          ยังไม่ได้นอนต่างหากผมตอบก่อนจะหมุนตัวหันไปเผชิญหน้ากับคนที่เป็นเจ้าของหัวใจของผม

 

          ไปเที่ยวกันไหมผมขมวดคิ้ว ปกติตั้งแต่คบกันมาไม่เคยเลยที่อีกฝ่ายจะชวนผมไปเที่ยวก่อน จะมีแต่ผมที่งอแงอยากจะไป แต่ด้วยเวลาและหน้าที่การงานของอีกฝ่ายก็เลยทำให้ผมต้องชวดอยู่บ่อยๆ

 

          ดูทำหน้า ไม่อยากไปกับพี่หรือถามจบพร้อมกับริมฝีปากอุ่นประทับเข้าที่หน้าผากของผม ชอบจัง สัมผัสที่ไม่ได้เหมือนตอนมีเซ็ก แต่เป็นสัมผัสที่บ่งบอกว่ารัก

 

          ว่างหรอ ผมไม่ไปก็ได้นะ

 

          ว่าง อยากพาเมียไปเที่ยวขอหน้าแดงก่อนห้านาที ผมมุดอกอีกฝ่ายปกปิดความเขิน ทำไมชอบพูดจาแบบนี้วะ

 

          เพทายเขาเรียกชื่อผมเสียงนุ่ม จนผมต้องยอมเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาคมกริบสบเข้ากับตากลมโตของผม ไม่ว่าจะผ่านมานานเท่าไหร่ ผมก็รู้สึกว่าแพ้ให้กับสายตาคู่นี้อยู่ตลอด

 

          อื้มผมครางรับ

 

          รักพี่ไหมเขาถามเสียงอ้อน ไม่บ่อยนักหรอกนะที่ผู้ชายคนนี้จะทำตัวแบบนี้ต่อหน้าผม ยิ่งต่อหน้าคนอื่นยิ่งไม่เคยหลุดมาดอาจารย์ผู้แสนเย็นชาเลย ทุกอย่างต้องเนี๊ยบ ทุกอย่างต้องเป๊ะ แต่นี้ก็ทำให้ผมยิ้ม รู้สึกดีที่ผมได้เป็นคนที่เห็นด้านอื่นๆของคนที่ผมรัก

 

          ด้านที่คนอื่นไม่มีวันได้เห็น

 

          ผมรักพี่มากนะ พี่มุธผมบอกเสียงดังฟังชัด เขามักจะถามผมเสมอว่าผมรักเขาไหม จริงๆแล้วเขาไม่น่าถามด้วยซ้ำว่าผมรักเขาไหมเขาน่าจะถามผมว่าผมรักเขามากเท่าไหนน่าจะดีกว่า

 

          แล้วพี่รักผมไหมผมถามเขาบ้าง ในใจนี่เต้นตึกตักๆเหมือนกลองตี

 

          นอนกันดีกว่า

 

          ผมหน้าเศร้าลงไปนิดหนึ่งแต่ก็พยายามฝืนยิ้มเอาไว้ เขาเลี่ยง เลี่ยงที่จะไม่บอกว่ารักผมหรือเปล่า และมันก็เป็นแบบนี้ทุกครั้งตั้งแต่เราคบกันมา

 

พี่มุธไม่เคยบอกว่ารักผมสักครั้ง บางครั้งการกระทำกับคำพูดก็ควรมีความสำคัญเท่ากันๆ ต่อให้พี่มันแสดงออกว่ารักผมมากเท่าไหร่ แต่พี่มันไม่เคยพูดให้ผมได้ยินเลย ความมั่นใจมันก็สั่นคลอนลงทุกทีๆ

 

อื้อผมครางเสียงสั่นเครือ

 

ผมมุดหน้าลงไปกับอกพี่มันเพื่อปิดบังร่องรอยน้ำตา ทำไม? ผมไม่เข้าใจว่าทำไมแค่คำว่ารักพี่มันถึงบอกผมไม่ได้ ห้าปีเชียวนะ ตลอดห้าปีผมไม่เคยได้ยินเลย แล้วผมก็ไม่กล้าพอที่จะโวยวายและเรียกร้องอะไรจากพี่มันให้เยอะแยะด้วย

 

ผมกลัว

 

กลัวว่าถ้าผมทำตัวน่ารำคาญแล้วพี่มันจะทิ้งผมไป ผมทนไม่ได้ ผมอยู่ไม่ได้แน่ๆถ้าถึงวันที่พี่มันต้องไปมีคนอื่น

 

ขนาดว่าผมกับพี่มันคบกัน ไม่มีใครเลยที่รู้เรื่องนี้ ขนาดว่าผมสนิทกับวิสกี้น้องชายของเขาวิสกี้มันก็ยังไม่รู้เรื่อง จะมีก็แต่ไอ้ซันเพื่อนสนิทของผมที่รู้เรื่องนี้ เวลาที่ผมเสียใจ น้อยใจก็มีมันนี่แหละที่คอยรับฟังผม

 

ถึงพี่ไม่พูด ทายก็น่าจะรู้นะพี่มันบอกผม ในขณะที่ผมกำลังซ่อนรอยน้ำตา

 

จะว่าไปแค่นี้ก็พอแล้วนี่ ถึงแม้ว่าห้าปีพี่มันจะไม่เคยบอกรัก แต่พี่มันก็ไม่เคยมีคนอื่นเลยนะ ผมคิดว่าผมเชื่อใจพี่มุธได้ แล้วผมจะต้องกังวลทำไม

 

ครับผมรับคำก่อนที่ผมกับพี่มันจะหลับไปด้วยความเพลียอีกครั้ง




     20%

 

.

 

ผมตื่นแต่เช้าเพื่อเตรียมเสื้อผ้าใส่กระเป๋า เมื่อคืนหลังจากที่พี่มุธชวนผมไปเที่ยวพักผ่อน ผมก็ยังคิดอยู่เลยนะว่าพี่มันจะแกล้งๆเล่นหรือเปล่า แต่พอตื่นเช้ามาพี่มันก็ปลุกบอกให้ผมรีบไปอาบน้ำ จะได้รีบไป

 

ผมก็งงๆนะแต่พอตั้งสติได้ก็รีบวิ่งปรู๊ดเข้าห้องน้ำทันที ไม่ใช่อะไรนะเดี๋ยวพี่มุธเปลี่ยนใจผมก็แห้วแดกอีก

 

ผมเก็บของใส่กระเป๋าเรียบร้อย กระเป๋าเสื้อผ้าสองใบพร้อมทั้งของใช้ส่วนตัวอีกเล็กน้อย สำรวจอีกครั้งจนแน่ใจว่าไม่ขาดอะไรจึงเดินไปปลุกคนที่ยังนอนอยู่ให้ลุกขึ้นไปอาบน้ำ

 

พี่มุธ ตื่นได้แล้วผมก้มลงไปกระซิบเบาๆที่ข้างหู พี่มันยุกยิกไปมาก่อนจะค่อยๆเปิดเปลือกตาขึ้น

 

จุ๊บ

 

พี่มันยื่นปากมาประกบกับริมฝีปากผมเบาๆก่อนจะผละออกไป ผมยิ้มมีความสุข รู้สึกอยากให้เวลามันหยุดอยู่ตรงนี้นานๆ

 

เวลาที่มีแค่เราสองคน

 

สิบนาที รับรองเสร็จพี่มันว่ายิ้มๆแล้วกูเดินหยิบผ้าเช็ดตัวหายเข้าไปในห้องน้ำทันที

 

ผมหิ้วของออกมาวางไว้ข้างนอก เข้าครัวไปชงกาแฟแล้วก็ปิ๊งขนมปังสองแผ่น เพื่อให้คนในห้องได้ทานรองท้องก่อนจะต้องขับรถไปไกล

 

ทริปวันนี้เห็นพี่มุธบอกว่าจะพาไปพัทยา เพราะมันไม่ไกลมากไปกันสองวันหนึ่งคืน เพราะว่าวันหยุดพี่มันมีน้อย แค่นี้ก็พอแล้ว จริงๆต่อให้พี่มันบอกว่ามีเวลาแค่วันเดียว หรือแค่ไม่กี่ชั่วโมง ผมก็พอใจมากๆแล้ว

 

หอมจังพี่มันเดินออกมาจากห้องก่อนจะตรงมาที่โต๊ะกินข้าว

 

แน่นอน ก็ผมทำนิผมบอกกลับยิ้มๆ พี่มันส่ายหน้าไปมาขำๆ

 

ผมมองพี่มันกินของที่ผมทำด้วยความสุข ผมยิ้มจนเหมือนคนบ้าแต่พี่มันไม่เห็นหรอก ทำไมกันนะผมรู้สึกว่าเวลาที่เรียบง่ายแบบนี้ก็เป็นเวลาที่ผมมีความสุขที่สุดแล้ว จริงๆไม่ต้องไปถึงพัทยาก็ได้นะ อยู่ด้วยกันสองคนที่ไหนก็ได้ผมก็โอเค

 

เราล่ะกินรึยังพี่มุธถามผม

 

ไม่หิวนี่นาจริงๆผมดื่มนมรองท้องไปแล้วแก้วนึง มันติดเป็นนิสัยไม่ค่อยชอบกินอะไรตอนเช้า

 

จริงๆเลยนะ ผอมจนจะไม่มีแรงเดินอยู่แล้วพี่มันว่าไม่จริงจัง ผมทำหน้าบู้ใส่ พี่มันหัวเราะเบาๆก่อนจะลุกขึ้นยืน เป็นอันว่าการกินเสร็จแล้วและก็พร้อมที่จะเดินทางกัน

 

ผมนั่งเลือกเพลงอยู่บนรถอย่างอารมณ์ดี บางทีหันไปมองคนขับเราก็จะส่งยิ้มให้กันบ้าง ผมมีความสุขมากๆ แค่ได้ยิ้ม ได้หัวเราะ ได้อยู่ด้วยกัน ผมก็พอใจแล้วนะ

 

ฟังแผ่นนี้นะผมบอก พี่มุธพยักหน้าน้อยๆเป็นเชิงอนุญาต

 

เพลงสากลฟังสบายๆสไตล์ที่ผมชอบขับกล่อมเบาๆ ผมยิ้มกว้างอย่างบอกไม่ถูก

 

หิวไหมพี่มุธถามขึ้นระหว่างทางไปพัทยา

 

ผมหันมองหน้าพี่มันนิดๆ แล้วก็พยักหน้าจนคอเกือบหลุด เกือบลืมไปเลยว่าเมื่อเช้ากินแค่นมแก้วเดียว จะว่าไปตอนนี้ท้องก็เริ่มส่งเสียงประท้วงซะแล้ว

 

ทนอีกนิดได้ไหม เดี๋ยวพาไปกินอาหารทะเลพี่มันหันมาถาม ผมยิ้มตอบ ได้อยู่แล้วเพราะผมชอบกินปูที่สุด ><

 

ถึงจะบอกว่าให้รอก่อนก็เถอะ ตอนนี้ผมก็มาเข้าเซเว่นซื้อของกินรองท้องก่อนอยู่ดี เพราะพี่มุธนั่นแหละที่เป็นคนแวะเข้าปั๊มเพื่อให้ผมมาเลือกซื้อขนม

 

ผมเลือกขนมปังไปสองสามอย่าง แล้วก็น้ำเปล่าหนึ่งขวดไม่อยากกินเยอะครับ เดี๋ยวผมจะกินปูไม่คุ้ม

 

ทำไมซื้อน้อยจังพี่มันถามตอนเห็นถุงขนมในมือ ผมยิ้มแหยๆ

 

เมื่อกี้พี่มุธไม่ได้เข้าไปกับผมหรอกครับ เขานั่งรออยู่บนรถ แต่ก็ดีแล้วเพราะพนักงานที่นี่หน้าตาสวยทั้งนั้นเลย ผมหวงผมไม่อยากให้ใครเห็นสุดหล่อของผม คึคึ

 

จะถึงรึยังผมชะเง้อชะแง้มองถนนข้างหน้า ปากก็ถามตลอดว่าถึงหรือยังๆ ถามตั้งแต่เข้าเขตชลบุรี จนตอนนี้ผ่านมาเป็นชั่วโมงแล้วก็ยังถามอยู่ ก็แหมคนมันตื่นเต้นนี่นา

 

อีกแปปเดียว หึหึพี่มันขำๆ ผมก็หัวเราะตาม

 

เย้ๆๆๆๆๆๆๆ

 

ตอนนี้ถึงแล้ว พัทยาผมนี่ตื่นเต้นโคตรๆ อยากวิ่งบนชายหาดจะแย่ ผมกระดี๊กระด๊าจนพี่มุธต้องบอกว่าถ้ายังไม่รีบเอาของขึ้นไปเก็บ จะเอาผมไปปล่อยไว้กับปูลมในทะเล บวู อะไรอ่ะ เชอะๆ

 

สวยเนอะผมบอกตอนเดินเข้ามาในห้องพัก รีสอร์ทที่นี่รู้สึกว่าจะเป็นคนรู้จักกันกับี่มุธด้วย เลยมีห้องว่างพร้อมเสมอ ห้องสวยมาก ราคาเป็นกันเอง มองออกไปด้านนอกเห็นวิวโคตรแจ่ม

 

อื้ม สวย

 

ไปกินปูกันได้รึยังผมหันมาถาม

 

พีมุธยืนเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่หน้าตู้เสื้อผ้า ตอนแรกพี่แกมาแบบจัดเต็มมากครับ เสื้อเชิ้ตใส่ในกางเกงสแล็คสีดำ รองเท้าหนังหัวแหลม แต่จะพูดว่าก็ไม่ได้พี่แกบอกว่าถ้าไม่แต่งแบบนี้ออกจากบ้าน พี่แกจะไม่มั่นใจ โคตรเว่อร์เลยอ่ะ

 

ไปครับพี่มันเปลี่ยนเสร็จพอดีก็เดินมาจูงมือผมให้ออกไปกินปูกัน

 

พี่มันพาผมเดินลัดเลาะๆ จนไปเจอร้านอาหารทะเลร้านหนึ่ง ไม่ใหญ่มากแต่คนแน่นเอี๊ยด เข้าไปถึงตอนกแรกก็เกือบจะได้นั่งรอ แต่พอดีว่ามีโต๊ะนึงเขาเช็คบิลพอดี ก็เลยได้นั่งเลย

 

ผมสั่งปูนึ่งมาสามโล มีประมาณหกตัว เพราะปูตัวใหญ่มากๆ ผมนี่ยิ้มหน้าบาน ของโปรดๆ ผมชอบมันมากกว่ากุ้งอีกนะ เพราะว่ากุ้งหากินได้บ่อยแต่ปูนี่ต้องมาถึงถิ่นทะเล มันถึงจะสะใจ

 

ปูตัวโตๆ แกะให้หน่อยผมหยิบปูมาตัวหนึ่งยื่นไปใส่ไว้ในจานพี่มุธ

 

โตแล้วแกะเองแต่เหมือนว่าพี่มันจะแข็งข้อนะวันนี้ เพราะว่าพี่มันตักปูมาคืนใส่จานผม แถมยังทำหน้าตายไม่ยอมแกะให้อีกต่างหาก

 

แกะไม่เป็นนี่ นะๆ แกะให้หน่อยนะๆผมเปลี่ยนเสียงอ้อน ยังไงก็ต้องยอมแกะให้แน่ๆ

 

ไม่เอา แกะเองทำไมคราวนี้พี่มันใจแข็งจัง ผมนี่เริ่มหน้างอละปกติผมยอมทำให้ทุกอย่างแต่ปู มันก็รู้ว่าผมแกะไม่เป็น ผมไม่เคยแกะเลยด้วยซ้ำ ทุกครั้งจะเป็นพี่มันคอยแกะเอาเนื้อมาวางใส่จานผมตลอด แต่ทำไมคราวนี้มันถึงต่อต้านผม

 

ไม่กินแล้วผมวางช้อนเสียงดัง จะร้องไห้แล้ว ทำไมไม่ตามใจผมบ้าง แค่แกะปูทำไมถึงทำให้ผมไม่ได้ หรือว่าไม่รักผมเหมือนแต่ก่อนแล้ว ใช่สิ อะไรๆมันก็เปลี่ยนไปแล้วสินะ

 

อย่างอแงน่าพี่มันว่าเสียงหน่ายๆ ผมหันหน้าหนีกอดอกหลังตรง ความอยากอาหารหายไปเสียดื้อๆ ลำพังแค่คิดว่าพี่มันไม่รักผมก็พอทนอยู่แล้ว นี่ยังมาเริ่มมีอาการว่าไม่สนใจกันอีกแบบนี้ จะให้ผมคิดยังไง

 

ไม่รักผมจริงๆสินะผมพูดเยาะเย้ยตัวเอง ทั้งเรื่องปูเรื่องแสนแปดเรื่องมันทำให้ผมคิดมาก เสียใจ จนบางครั้งก็ชอบเผลองี่เง่า แต่ถ้าไม่ใช่เพราะรักแล้วผมจะเป็นแบบนี้ทำไม ใช่ไหม?

 

เฮ้อ ที่อยากให้แกะเอง ก็เผื่อเอาไว้ถ้าวันนึงพี่ไม่อยู่แล้วใครจะแกะให้เรากิน พี่ไม่ได้อยุ่กับเราได้ตลอดเวลาหรอกนะพี่มันเอื้อมมือมาจับหน้าผมให้หันไปมองตา ก่อนจะพูดด้วยเสียงจริงจัง

 

ละ แล้วพี่จะไปไหนล่ะผมถามเสียงเครือ ทำไมพูดแบบนี้ พี่มันจะไปไหน

 

ไม่ได้ไปไหน แค่พูดเผื่อไว้ ถ้าวันนึงเราเกิดไม่ได้อยู่ด้วยกันพี่มันตอกย้ำความคิดมากของผมให้เพิ่มพูนขึ้น

 

ถ้าผมแปลความหมายในประโยคนั้นไม่ผิด พี่มันคงตั้งใจจะบอกว่า ยังไงซะวันนึงเราก็ต้องเลิกกันแบบนั้น ใช่ไหม?

 

พี่จะทิ้งผมเหรอผมถามสิ่งที่ใจคิด รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่น้ำอุ่นๆไหลออกจากตา

 

ทำไมคิดอย่างนั้น

 

ก็พี่พูดเหมือน ฮึก ว่าเราจะไม่ได้อยู่ด้วยกันตลอดไป

 

ผมยังจำได้ดี วันแรกที่เราคบกัน พี่มันเคยบอกว่า เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป เพราะผมรักมาก ผมเชื่อ ผมยอม ให้ผมทำยังไงก็ได้เพียงแค่ให้ผมกับพี่มุธรักกันแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ ยอมแม้กระทั่งปิดบังคนรอบข้าง ไม่ให้ใครรู้ในความสัมพันธ์

 

ซันเคยถามว่า คบกันรักกัน แต่บอกใครไม่ได้ มันเหมือนคนรักกันตรงไหน มันไม่ต่างอะไรกับการเป็นชู้คนอื่น ผมไม่ได้ตอบ เพราะไม่รู้จะตอบว่ายังไง แต่คำตอบในใจของผมก็คือ

 

ผมรักผู้ชายคนนี้

 

ก็แค่รัก

 

คิดไปไกลแล้ว พี่หมายถึงวันนึงเพทายอาจจะได้ไปทำงานในที่ไกลๆ พี่อาจจะต้องไปเรียนต่อ อะไรแบบนี้ ยังไม่ได้พูดสักคำว่าจะเลิกพี่มันเดินมานั่งเก้าอี้ตัวข้างๆผมก่อนจะดึงหัวผมให้ไปซบกับอกของพี่มัน

 

โชคดีที่โต๊ะของเราค่อนข้างอยู่ในมุมอับ แต่จริงๆคนที่มาก็เป็นฝรั่งซะส่วนใหญ่ จึงไม่ค่อยเป็นเรื่องแปลกที่จะเห็นผู้ชายสองคนกอดกันในร้านอาหาร

 

สัญญาสิ ว่าจะไม่ทิ้งผม พี่มุธสัญญาสิผมเงยหน้ามองพี่มันทั้งน้ำตา เขย่าเสื้อพี่มันอย่างขอร้อง

 

สัญญาครับ จุ๊บพี่มุธยังพูดหนักแน่นเสมอ มันกดจูบหน้าผากของผมหนึ่งทีก่อนจะยิ้มให้

 

ผมยิ้มกว้างรีบเช็ดน้ำตา ไม่อยากทำตัวให้พี่มันรำคาญไปมากกว่านี้ ผมรู้ว่าพี่มุธก็เหนื่อย ทั้งเรื่องงานที่มหาลัย แล้วไหนจะเรื่องงานที่บ้านอีก แต่ผมเป็นแฟนผมก็มีมุมที่อยากเรียกร้องความสนใจบ้างเหมือนกัน

 

รีบกินสิ ปูจะกลับคืนร่างอยู่แล้วพี่มันพูดติดตลกเพื่ออยากสร้าบรรยากาศให้ครึกครื้นกว่าเดิม

 

ครับ

 

ผมกลับมานั่งตัวตรง รู้สึกดีขึ้นกว่าตอนแรก อย่างที่บอกผมไม่อยากทำตัวให้มีปัญหา เป็นไปได้ผมอยากเป็นแฟนที่น่ารัก ไม่อยากสร้างความลำบากอะไรให้พี่มันเลยสักอย่าง

 

เดี๋ยวพี่ทำให้ เอามานี่มาพี่มันพูดตอนเห็นผมกำลังพยายามงัดกระดองปูออกด้วยท่าทางน่าตลก

 

มะ ไม่เป็นไร ผมจะพยายามทำเองผมหันไปบอกพี่มัน ใบหน้าผมยิ้มแต่ในใจไม่ได้ยิ้มตามไปด้วย ผมไม่ได้อยากทำหรอก ก็ผมแกะไม่เป็นนี่ แต่ผมกลัวพี่มันจะหงุดหงิดที่ผมเอาแต่เรียกร้องตลอดเวลา

 

แล้วทำได้ไหม

 

ต้องทำให้ได้สิ เผื่อไม่มีพี่ ใครจะแกะให้ผมกินผมบอกเสียงแอบสั่นเล็กๆ แต่ผมก็ยังพยายามจะส่งยิ้มไปให้พี่มันเพื่อบอกว่าผมไม่เป็นอะไร




NEXT 25%


 

เอามาพี่แกะให้ เดี๋ยววันหลังจะสอนแกะนะพี่มันพูดเสียงนุ่ม เป็นเสียงที่ผมชอบฟังที่สุด เสียงที่ผมได้ฟังทีไรจะรู้สึกสบายตัว

 

เอางั้นหรอถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

 

ครับพี่มันยิ้มนิดๆแต่โคตรหล่อ ผมก็ยิ้มตอบกลับไปอัตโนมัติ เราสองคนยิ้มให้กัน ถึงไม่ต้องพูดแต่ก็รู้สึกได้ถึงความรู้สึกที่มอบให้กันผ่านดวงตา

 

เพียงแต่ว่าความรู้สึกเหล่านั้นพี่มุธไม่เคยถ่ายทอดผ่านตัวอักษรหรือน้ำเสียงเลยก็เท่านั้น

 

หลังจากกินปูเสร็จพี่มุธก็พาผมมาเดินเล่นที่ชายหาด พวกเราอยู่กันที่พัทยาเหนือ ผมก็ไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรหรอก พี่มุธพามาก็ใจง่ายตามเขามาเท่านั้นแหละ อิอิ

 

 

ชอบไหมคนข้างตัวหันมาถามผมด้วยรอยยิ้ม หล่อจริงๆ

 

มากๆ ผมอยากอยู่แบบนี้ต่อไปเรื่อยๆผมบอก มองพี่มันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรัก

 

ผมไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตนี้จะรักใครได้มากขนาดนี้ ไม่เคยคิดเลยจริงๆ จนกระทั่งห้าปีก่อน ตอนนั้นผมอยู่ประมาณม.ห้าจะขึ้นม.หกได้มั้ง ผมถึงได้รู้จักคำว่ารัก

 

ผมเจอพี่มุธครั้งแรกที่สถาบันสอนพิเศษ ผมเรียนกับเพื่อนอยู่แถวๆพญาไท แต่มันมีอยู่อาทิตย์นึงที่พี่คนที่สอนวิชาคณิตเขาไม่สบายมาสอนไม่ได้ก็เลยให้เพื่อนมาสอนแทน ตอนผมเห็นครั้งแรกผมก็ละสายตาจากพี่มุธไม่ได้เลย ใช่ครับ พี่มุธเป็นคนมาสอนแทนเพื่อน อาทิตย์นั้นผมจำได้ว่าผมเรียนไม่รู้เรื่องเลย ผมเอาแต่มองหน้าพี่มัน จนเพื่อนต้องสะกิดเรียกสติอยู่หลายครั้ง

 

 

ผมไม่ใช่เกย์ แต่ทำไมไม่รู้ถึงสนใจผู้ชาย จริงๆผมสนใจพี่มุธแค่คนเดียวมากกว่า จนเรียนจบคลาส พี่มันก็กลับไป ตอนนั้นผมใจแป้วมากเลยเพียงแค่คิดว่าจะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว อย่างที่บอกว่าพี่มุธมาสอนแทนแค่อาทิตย์เดียว แถมตลอดเวลาที่เรียนพี่มันไม่สนใจผมเลยสักนิด

 

ผมนั่งซึมอยู่หลายวันจนอาทิตย์ถัดมา พี่เบิ้ม พี่ที่สอนคณิตผมก็กลับมาสอนเป็นปกติทั้งๆที่ผมภาวนาให้พี่มันไม่สบาย ฮ่าๆๆ โคตรเลว แต่ผมคิดแบบนั้นจริงๆนะ

 

เพทายๆ มีพี่คนนึงฝากไอ้นี่มาให้เราอ่ะ

 

ตอนนั้นผมจำได้ว่าผมงงโคตรๆ ใครฝากวะปกติก็มีคนเอาขนมมาให้อ่ะนะแบบพิศวาสอะไรเงี้ย แต่ไม่มีใครเป็นความลับขนาดนี้มาก่อน ตอนแรกผมกะจะทิ้งซะด้วยซ้ำแต่ชื่อผู้ส่งที่อยู่เขียนหัวกระดาษทำให้ผมต้องเปิดออกอ่าน

 

From Vermouth

 

ตึกตัก ตึกตัก

 

ไอ้เชี่ย พี่เวอร์มุธผมตื่นเต้นโคตรๆ พี่มันเขียนจดหมายมาหาผมครับ เพราะตอนนั้นแบบไม่รู้เบอร์ไม่มีเฟส ไม่มีอะไรใดๆทั้งสิ้น เนื้อหาก็ไม่มีอะไรมาก พี่มันนัดผมไปดูหนังวันถัดไปสิบโมงแค่นั้น

 

ตอนแรกผมก็กะจะเล่นตัวอ่ะนะ แต่ไม่เอาอ่ะเล่นมากๆเดี่ยวหลุดมือ

 

เดทแรกของผมพี่มันไม่พูดอะไรเลย จนผมใจแป้วคิดในใจว่าที่พี่มันนัดมาเที่ยวคงเป็นเพราะเอ็นดูเหมือนน้องชายหรือเปล่าจนตอนที่พี่มันไปส่งมันถึงได้พูดขึ้น

 

เป็นแฟนกันไหม

 

ผมนั่งหน้าแดง ตกใจนิดๆที่พี่มันก็ชอบผมเหมือนกัน

 

ฮะ อะไรนะครับผมแกล้งตกใจ แต่จริงๆในใจนี่ตกลงเรียบร้อยละ

 

จะจีบตั้งแต่เมื่อวานแล้ว แต่พอดีมีนักเรียนอยู่เยอะเลยไม่กล้าแสดงตัวพี่มันพูดนิ่งๆ เหมือนไม่เขินไม่อายอะไรสักนิด ผิดกับผมหูแดงลามยันไส้อ่อน

 

จะ จริงเหรอ

 

อื้ม ตกลงจะคบไหมพี่มันถามได้ห่ามมาก แต่ผมชอบอ่ะ ><

 

อะ อื้ม

 

ผมจำได้ว่าหลังจากที่ตอบตกลงผมก็โดนพี่มันจูบแบบมาราธอนเกือบสามนาที ผมเหมือนตายแล้วเกิดใหม่มากๆอ่ะ

 

สองปีถัดมาผมเสียตัวให้พี่มันครั้งแรก ตอนที่ผมขึ้นปีหนึ่งจะขึ้นปีสอง ไม่อยากจะเล่าเลย ว่าได้กันครั้งแรกในมหาลัยนั้นแหละ ในห้องทำงานพี่มันเลย ผมตั้งสอบเข้าที่นี่เพราะพี่มันเป็นอาจารย์อยู่ ตอนแรกก็ตื่นเต้นกลัวมีคนเปิดประตูเข้ามาเห็น แต่สุดท้ายก็ไม่มีใครมาแล้วผมก็เสร็จไปตามระเบียบ

 

“’ถ้างั้นถ้าว่างพี่จะพามาใหม่ ดีไหม?พี่มุธถามผม ผมหน้ายู่ลงนิดหน่อย

 

เปล่า ผมอยากอยู่แบบนี้ตลอดไปคืออยากอยู่กับพี่ตลอดไปที่ไหนก็ได้ผมไม่ซีเรียสหรอกผมบอกยิ้มๆ พี่มันรวบตัวผมเข้าไปกอด

 

พี่มุธจูบที่หน้าผากผมหนึ่งทีเบาๆ ผมหลับตาพริ้มกอดเอวพี่มันแน่น รู้สึกดีจัง การที่ได้อยู่กับคนที่เรารักมันดีแบบนี้นี่เอง

 

ครับ พี่จะทำทุกอย่างเพื่อให้เราได้อยู่ด้วยกันตลอดไปพี่มันพูด ผมสนอะไรทั้งนั้นแค่พี่มันพูดว่าจะไม่ทิ้งผมไปก็พอแล้ว

 

ผมรักพี่นะ รักมาก และผมก็คงอยู่ไม่ได้ถ้าขาดพี่ผมบอก

 

ประโยคนี้ผมพูดเกือบจะทุกวัน ผมอยากให้พี่มันรู้ว่าผมรักพี่มุธมากแค่ไหน รักมากกว่าชีวิตของผมซะอีก

 

อย่าลืมรักตัวเองนะเพทาย สัญญาสิผมยิ้มพยักหน้าเป็นคำสัญญา

 

ผมไม่รู้ว่าวันพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้น แต่ผมคิดว่าแค่วันนี้เรามีความสุขกับคนที่เรารักก็น่าจะพอแล้ว ส่วนวันข้างหน้าก็คือวันข้างหน้าเอาไว้ให้ปัญหามาแล้วเราค่อยช่วยๆกันแก้ไขอีกทีจะดีกว่า

 

นอกซะจากว่าปัญหาข้างหน้ามันจะยิ่งใหญ่จนทำให้ผมหมดแรงสู้ก็เถอะ





........100.......




มาละ เรื่องนี้จะพยายามจัดเต็มดราม่า อยากให้มันสุดๆ ไหนๆก็ไหนๆแล้ว แต่ไม่รู้ว่าจะทำได้หรือเปล่า T^T


#ออจคศ

@NanYR411

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,718 ความคิดเห็น

  1. #1710 Only We Know Untill (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 มีนาคม 2561 / 08:29
    เราชอบเรื้องนี้น้า รอนะคะ
    #1,710
    0
  2. #1708 Tanee Lov (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:18
    ดราม่าให้สุดหยุดที่น้ำตา
    #1,708
    0
  3. #1670 the_j1990 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2558 / 11:13
    ทำไมตัวหนังสืออ่านยากจังวะน่าจะใช้สีดำนะมันไม่ชัด
    #1,670
    0
  4. #1571 OHoHO (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 เมษายน 2558 / 03:29
    พี่มุธ...บอกรักเพทายมั่งดิ :(
    #1,571
    0
  5. #1515 °7o๓ัว๑ื้o° (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 เมษายน 2558 / 11:30
    พี่มุธไม่เคยพูดคำนี้ว่า รัก จิง ๆ สินะ สงสารเพทายจัง
    #1,515
    0
  6. #1321 poungsaed (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กันยายน 2557 / 14:12
    มันดราม่าจริง T^T
    #1,321
    0
  7. #1271 Yearko (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 กันยายน 2557 / 11:59
    ชีวิตเพทายนี่ดราม่าเนอะ
    #1,271
    0
  8. #1222 jumpup0411 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2557 / 18:03
    งือออ สงสารพี่ทายอ่ะ แต่...เอิ่ม..ได้กันครั้งแรกในห้องทำงาน? ไม่ธรรมดาเลยนะพี่มุธ ^^
    #1,222
    0
  9. #1077 blacksaya (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 เมษายน 2557 / 16:35
    เพทายอย่าเพิ่งท้อน้า
    #1,077
    0
  10. #1041 SiTa_C (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 เมษายน 2557 / 19:37
    ดราม่าาาาา ชอบ>..<
    #1,041
    0
  11. #960 nattamonyys (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 มกราคม 2557 / 18:35
    เนื้อหาหน่วงๆอยู่นะ จะเตรียมทิชชูไว้นะ TT
    #960
    0
  12. #933 Mysterious (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มกราคม 2557 / 06:02
    ทำไมอ่านแล้วยิ้มแบบฝืนๆ สงสัยจะอินกับเพทายเกินไป รู้สึกมีความสุขนะแต่มันไม่สุดอ่ะ มันมีอะไรค้างคาตลอดทาง เฮ้อ...รักเค้าต้องทนขนาดนี้เลย!?
    #933
    0
  13. #756 MayKamon (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2556 / 23:42
    อดใจไม่ไหวต้องมาอ่านก่อน หลงรักเพทายเลย^^
    #756
    0
  14. #725 chimmie (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2556 / 19:44
    เราก็ถนัดอ่านแบบนี้นะ แบบ นี่มันชีวิตกุเลย!!! แต่เราเป็นผู้หญิง 555
    #725
    0
  15. #698 hi_bird (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2556 / 14:07
    สงสารกลิน~ เขาไม่รู้เรื่องด้วยนะซัน-3- ขอด้วยๆ bad.luck.theory@gmail.com
    #698
    0
  16. #684 shshshx (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2556 / 18:37
    สงสานเพทายอ่าา มีความสุขแบบหน่วงๆๆ
    #684
    0
  17. #628 MSEKY (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2556 / 17:06
    เพทาย กับ พี่มุธ ฮืออออ ชอบเรื่องนี้
    #628
    0
  18. #547 กอหญ้ากอไผ่ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2556 / 00:29
    เฮียมุธ คงจะมีเหตุผลสินะถึงไม่พูดคำว่ารักออกมา แต่ใช้การกระทำบอกแทน
    #547
    0
  19. #483 boyopop (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2556 / 13:39
    แค่เริ่มก็เห็นอะไรที่ไม่มั่นคง และฐาวรแล้ว
    #483
    0
  20. #394 Som O Usanee (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2556 / 12:33
    พี่มุธ ทำให้เรานึกถึงใครบางคนที่เราเลือกเดินจากมา เพราะความเจ็บปวดมันมากเกินไป แบบนี้มันน่ากลัวนะ กลัวว่าเพทายจะเจ็บจนชินชาเข้าสักวัน แล้วถ้าชินชาการคบกันจะไม่ต่างอะไรกับการเดินจากมา โอ๊ย นี่น้ำตาไหลตลอดเวลาที่อ่านเลยเถอะ :'(
    #394
    0
  21. #338 Srilak.K (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2556 / 00:50
    ขอชื่นชมไรท์เตอร์เลยจริงๆ เราเป็นคนนึงที่ไม่อยากจะเข้ามาอ่านแนวนี้สักเท่าไหร่หรอก เพราะกลัวว่าจะอ่านแล้วเศร้าไปกับเนื้อเรื่อง แต่หลังจากเผลออ่านบทนำไปแล้วทำให้อยากอ่านต่อเรื่อยๆ พออ่านตอนนี้แล้วทำให้เข้าถึงอารมณ์ในนิยายมาก!!! ไรเตอร์เขียนให้เค้ารับรู้ถึงอารมณ์ของเพทายตอนที่รักมุธได้ดีมาก อ่านแล้วรู้สึกใจมันโหวงๆอ่ะตอนที่เพทายคิดว่ามุธจะทิ้งอ่ะ รักมากเลยเรื่องนี้ จะรออ่านจนเรื่องนี้จบและรอผลงานของไรเตอร์ต่อหลายๆเรื่องเลย และจะเม้นทุกตอน เพื่อเป็นกำลังใจให้นะคะ
    #338
    0
  22. #336 yong02 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2556 / 20:59
    ใครต้มมาม่าฝาฝุดฝิดไรเตอร์นั้นเอง
    #336
    0
  23. #316 EEiiz PN (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2556 / 00:59
    พี่มุธจะเก็บคำว่ารักไปต้มกินหรือเจ้าค่ะ - - แอบสงสารน้องเพทาย
    #316
    0
  24. #289 krannnnn (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2556 / 01:07
    ทำไมถึงไ ม่ยอม บอกรัก อ่ะ

    ไม่เข้าใจ

    คำว่า รัก มันบอก ยาก มาก เลยหรอ



    #289
    0
  25. #241 orange333 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2556 / 13:55
    สงสายเพทายจัง เพลาๆ มือบ้างนะคะคนเขียน
    #241
    0