จ้าวหัวใจ ไฟเสน่หา [วางแผงแล้วนะค๊ะ]

ตอนที่ 23 : เสน่หา อารมณ์หึง 125% (เซ็นเซอร์เลิฟซีนบางส่วนค่ะ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 25,288
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 222 ครั้ง
    14 พ.ย. 56











           แผ่นหลังบอบบางและเรือนร่างเอิบอิ่มที่ยืนตักอะไรบางอย่างอยู่หน้าเตาทำให้คนเจ้าเล่ห์แววตาพราวระยับขึ้นมาเล็กน้อย ตอนนี้ป้าอ่อนกับคนอื่นๆ กำลังวุ่นวายจัดโต๊ะมื้อค่ำอยู่ ถือเป็นโอกาสของเขาล่ะ

“อุ๊ย !!!” เสียงอุทานดังขึ้นอย่างตกอกตกใจเมื่อถูกอ้อมแขนแข็งแรง สวมกอดรอบเอวของเธอจากด้านหลังอย่างไม่ทันระวังตัว

“ทำอะไรกิน...หื้ม ?” เขาถามเสียงยั่วเย้าหลังจากกดจมูกโด่งๆ หอมแก้มอิ่มใสฟอดใหญ่จนคนถือถ้วยกับทัพพีตาเหลือกขึ้นมาทันควัน

“ปล่อยนะ !!” รสรินทร์เกือบจะแหว แต่นึกขึ้นได้ว่าไม่ได้อยู่ในที่ลับหูลับตาคนจึงทำได้เพียงเค้นเสียงแข็งๆ สั่งเขา แต่นอกจากคนฉวยโอกาสจะไม่ใส่ใจต่อน้ำเสียงโกรธขึ้งของเธอแล้วเขายังกอดรัดเธอแน่นขึ้นอีกด้วย

“ถามว่าทำอะไรให้กิน...” คราวนี้ชายหนุ่มถามเสียงทุ้มน่าฟัง เล่นเอาคนที่พยายามเอาความโกรธและเกลียดชังมาเป็นกำแพงกั้นหัวใจตัวเองถึงกับใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

“มีตาก็ดูเองสิคะ” พูดจบแก้มใสๆ ก็ถูกรุกรานเป็นฟอดที่สอง เสียงหอมนั้นดังฟอดด้วยความจงใจของคนเพิ่งคุยธุระเสร็จ

“หอม...ชื่นใจ” แล้วก็แกล้งทำทีสูดกลิ่นอาหารในหม้อทั้งที่ยังพันธนาการเอวบางๆ กับหน้าท้องแบนเรียบเอาไว้แนบชิด

เมื่อคืนหมอบอกว่าท้องแฝดจะยังไม่เด่นชัดในช่วงเดือนสองเดือนแรก และจะเริ่มขยายขึ้นนับจากเริ่มเข้าเดือนที่สาม และพอถึงตอนนั้นจะโตเร็วกว่าท้องปกติ แต่จะว่าไปตอนนี้ท้องเธอก็เริ่มนูนๆ ขึ้นมาแล้วเหมือนกันแฮะ

“บอกให้ปล่อย หูหนวกไงคะ หรือว่าสมองด้านชาจนไม่รับรู้ไม่เข้าใจภาษาคน” หญิงว่าแรงขึ้นตามอารมณ์หงุดหงิดและหัวใจที่เริ่มหวั่นไหว ซึ่งมันก็ทำให้อีกคนหน้าตึงขึ้นมาทันทีเหมือนกัน

“คนท้องนี่ปากจัดกันทุกคนรึเปล่านะ”

“นี่เบาๆ หน่อยได้มั้ยคะ กลัวคนอื่นจะไม่ได้ยินหรือไง” หญิงสาวทำเสียงดุเมื่อเขาเริ่มจะทำเหมือนไม่กลัวว่าใครจะมาได้ยินเข้า แต่สิ่งหนึ่งที่เธอต้องทำคือเอาตัวให้หลุดออกมาจากอ้อมออดเห็นแก่ตัวของเขาให้เร็วที่สุดเพราะอีกไม่นานไม่จะต้องมีใครสักคนเดินเข้ามาในครัวอย่างแน่นอน

แล้วก็เป็นไปตามคาด

“ว้าย !!!

เพล้ง !!!

เสียงอุทานของการ์ตูนดังขึ้นพร้อมกันจานเปล่าสองใบหล่นลงไปกระแทกพื้นเสียงดังสนั่นไปทั่วบริเวณ เด็กสาวตาเบิกโพลงราวกับเห็นผี

นายกอดพี่มะปราง !!! ผีบ้านผีเรือนปลอบขวัญอีการ์ตูนที เธอครวญครางในใจ ใบหน้าซีดหดเหลือสองนิ้วเมื่อมองรสรินทร์ดีดตัวออกจากอ้อมแขนของนายเขม

“การ์ตูน...” คนหน้าซีดไม่แพ้กันขานเรียกเสียงสั่น

“หนะ...หนู...หนูขอโทษค่ะนาย” ว่าแล้วก็รีบลนลานล้มเก็บจานที่ตกแต่ไม่แตกขึ้นมาก่อนจะเปิดตูดเผ่นแน่บไปพร้อมความลับร้ายแรง รสรินทร์นั้นแข้งขาสั่นแทบจะยืนไม่อยู่

“พอใจรึยังคะ ถ้าพอใจแล้วช่วยออกไปให้พ้นหน้ามะปรางด้วย ออกไป !!” เธออาจหาญตวาดไล่เจ้าของบ้าน หัวใจสั่นไหวรุนแรงเมื่อนึกถึงสิ่งที่จะตามมา

“มะปราง...ฉัน...”

“นายไม่ไป งั้นมะปรางไปเอง...แล้วไม่ต้องตามออกมานะ อยากจะอยู่ในครัวนี่ก็เชิญอยู่ให้หนำใจไปเลย” เจ็บใจจนน้ำตาร่วง อับอายและกลัวการ์ตูนจะเอาไปพูดต่อก็พอกัน

ก่อนเดินออกจากห้องครัวไม่ไม่วายตวัดสายตามองหน้าพ่อของลูกด้วยแววตาเจ็บช้ำ เขมินทร์ยืนอึ้งอยู่ชั่วครู่ก็เดินคอตกขึ้นห้อง หมดอารมณ์จะกินข้าวเย็นไปโดยปริยายทั้งที่ตั้งใจจะมาเอาเรื่องที่เธอคลุกคลีกับเจ้ากระปุกมากเกินไปแท้ๆ

 

การ์ตูนยังซ็อกกับภาพที่เห็นในห้องครัวไม่หาย จากการกอดแนบชิดขนาดนั้นความสัมพันธ์ระหว่างนายกับพี่มะปรางของเธอคงไม่ธรรมดาเสียแล้ว ยิ่งเห็นคนถูกกอดเดินออกมาสมทบที่ด้านนอกเรือนหลังจากจัดโต๊ะอาหารข้างในเสร็จก็ยิ่งเก็บอาการเอาไว้ไม่มิด

“การ์ตูน...” หญิงสาวเรียกเสียงอ่อน มองหน้าเด็กสาวแล้วก็รู้สึกว่าผิวหน้าของเธอร้อนวูบวาบไปหมด

“อะไรกันมะปราง ป้าอ่อนใช้ไปคนแกงแค่นี้ทำหน้าสลด” มิ่งกมลมลหาเรื่องแขวะก่อนที่การ์ตูนจะได้ขานรับ รสรินทร์ทำหูหวนลมไม่รับมาใส่ใจเสียดื้อๆ ตากลมโตมองการ์ตูนที่นั่งนิ่งอยู่กับราวระเบียง

“พี่มะปราง...มีอะไรจะ...จะใช้หนูเหรอจ๊ะ” ไม่ใช่แค่สายตา แต่ทั้งน้ำเสียและการพูดก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้

“คืนนี้ไปนอนกับพี่นะ”

“แต่นายสั่งให้หนูนอนเป็นเพื่อนป้าอ่อน หนูไม่กล้าขัดคำสั่งนาย”

จนแล้วจนรอดอิทธิพลของเขาก็ยังตามคุกคามเธอไม่เลิก รสรินทร์ฟังแล้วสูดหายใจลึก พยักหน้าอย่างยอมรับชะตากรรมก่อนจะเดินเข้าบ้านอย่างหงอยๆ

เขาไม่ได้อยู่ที่โต๊ะอาหาร เพราะเธอเดินผ่านมาเมื่อครู่มีเพียงพี่หนึ่งพี่สอง แม่นายแล้วก็คุณชายเท่านั้น คุณตะวันก็ไม่รู้หายไปไหน

“ฮึ ทำมาตีสีหน้าเหงาหงอย ทีกับผู้ชายนี่ระริกระรี้” นึกถึงภาพที่รสรินทร์จูงหมากับเป็นหนึ่งเมื่อตอนหัวค่ำแล้วมิ่งกมลก็ยิ่งเกิดอาการหมั่นไส้ “อ้อ...แปลกแฮะ คราวนี้นังตูนไม่ออกรับแทนพี่สาวนอกคอก” แขวะรสรินทร์เสร็จก็เผื่อแผ่มาที่น้องสาวแท้ๆ ที่นั่งหน้าหงอยไม่ออกรับไม่เถียงแทนรสรินทร์อย่างที่ผ่านๆ มา

การ์ตูนกำลังผิดหวังและตกใจอย่างรุนแรงกับสิ่งที่เพิ่งได้รับรู้ ได้เห็นกับตา บวกกับความสนิทสนมที่รสรินทร์มีต่อเป็นหนึ่ง

พี่มะปราง พี่เป็นอย่างที่พี่มิ่งว่าจริงๆ เหรอจ๊ะ เวลาไม่ถึงสองชั่วโมง ทั้งนายทั้งคุณหนึ่ง...เด็กสาวคิดวกไปวนมาอย่างผิดหวัง

 

 

“พ่อครับคุณน้าครับ วันนี้ผม...จะรอกินข้าวเย็นกับมะปรางนะครับ” ตะวันเอ่ยขึ้นขณะเดินมาถึงโต๊ะอาหาร ผู้เป็นพ่อยิ้มขำๆ กับท่าทางกระอักกระอ่วนของบุตรชาย แต่คนที่ยิ้มไม่ออกและทำท่าจะกลืนอะไรไม่ลงคือเป็นหนึ่งซึ่งมีน้องสาวลอบสังเกตอาการอย่างรู้ทัน

“ตามสบายเลยจ้ะ น้าเพิ่งเห็นมะปรางเดินออกไปหน้าเรือนเมื่อกี้เอง อ้าวนั่นไงเข้ามาพอดี...คุยกันเองแล้วกันนะจ๊ะ” ชาดาบอกยิ้มๆ อย่างเข้าใจหัวอกคนมีความรัก

แต่สิ่งหนึ่งที่ผู้ใหญ่อย่างเธอมองพลาดคือพฤติกรรมและแววตาของหลานชายแท้ๆ ที่ใช้มองรสรินทร์ซึ่งพักหลังๆ มานี้เริ่มเด่นชัดขึ้นเรื่อยๆ ส่วนเป็นหนึ่งนั้นในสายตาผู้ใหญ่อาจจะมองว่าเป็นความสนิทสนมตามประสาคนที่รู้จักกันและอยู่ร่วมบ้านมานานหลายปี

หนุ่มผิวเข้มร่างสูงใหญ่รีบเดินไปดักทางเปิดเกมรุกตามแรงยุของผู้สนับสนุนโดยการออกปากชวนรสรินทร์ทานมื้อค่ำด้วย

ทั้งแววตาและคำชวนแกมเว้าวอนทำให้หญิงสาวปฏิเสธไม่ลง ครึ่งชั่วโมงต่อมาหลังจากโต๊ะใหญ่ทานเสร็จโต๊ะเล็กๆ ที่ระเบียงหน้าบ้านจึงเริ่มขึ้นท่ามกลางความไม่พอใจของเป็นหนึ่งและความคลางแคลงใจที่เพิ่มขึ้นเป็นเท่าทวีของการ์ตูน

“แกดูนะนังตูน แม่คนดีแม่นางฟ้าของแกน่ะ เย็นก็อี๋อ๋อกับคุณหนึ่ง ตกค่ำก็เสนอหน้ามานั่งกินข้าวกับคุณตะวัน นี่ยังดีนะมันไม่รวบหัวรวบหางนายไปด้วยอีกคน”

ประโยคสุดท้ายสะกิดใจคนฟังเข้าอย่างจัง ภาพอ้อมกอดแนบชิดระหว่างเจ้านายกับรสรินทร์ผุดขึ้นมาในหัวของการ์ตูนอีกรอบ

 

เขมินทร์ทนกระวนกระวายอยู่ในห้องได้ไม่นานก็เปิดประตูออกมาหวังจะรับลมเย็นๆ ที่ระเบียง ความหิวบวกกับความเครียดที่หาสาเหตุแน่ชัดไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกหงุดหงิดและไม่สบอารมณ์อย่างหนัก  แต่ทันทีที่มองลงไปยังชานระเบียงกว้างเบื้องล่างก็มีอันต้องบดกรามกรอด โทสะแล่นขึ้นมาเป็นไฟทันที

เย็นอี๋อ๋อกับไอ้หนึ่ง ถึงตอนนี้ก็มานั่งกินข้าวให้ท่าไอ้ตะวัน ใจคอเธอจะขาดผู้ชายไม่ได้จริงๆ สินะมะปราง

ดวงตาคู่ใหญ่สีเข้มเปล่งประกายเจิดจ้าไปด้วยความหึงหวง เลือดหนุ่มสูบฉีดไปทั่วร่างสูงใหญ่จนร้อนรุ่มไปหมด

“ผมได้ยินว่าช่วงนี้ตาปั่นสุขภาพไม่ค่อยจะดี มะปรางได้พาไปเช็กร่างกายให้ละเอียดรึยังครับ” ตะวันชวนคุยเพื่อไม่ให้บรรยากาศดูเงียบจนเกินไป ถามไปพลางมือก็ตักอาหารให้หญิงสาวไปพลาง มัวแต่มองดวงหน้าผุดผาดเกลี้ยงเกลาจนไม่คิดจะเงยหน้าขึ้นมองไปทางระเบียงด้านบน จึงไม่รู้ว่าตอนนี้มีดวงตาคู่หนึ่งมองลงมาอย่างด้วยใบหน้าเหี้ยมเกรียม

“แม่นายบอกว่าจะให้พี่โต้งพาเข้าไปในเมืองวันอังคารนี้ค่ะ ช่วงนี้ตาเริ่มสุขภาพแย่ลงตามประสาคนแก่ มะปรางจะพาไปตรวจสุขภาพก็ไม่ยอมไป พอแม่นายสั่งคำเดียวนี่รับปากไม่มีอิดออด น่าน้อยใจ...” หญิงสาวตัดพ้อไปถึงผู้เป็นอย่างไม่จริงจังนัก

ถ้าเป็นไปได้ เธออยากจะกลับไปอยู่ที่บ้านกับตากับยายเสียเลย จะได้ดูแลกันใกล้ชิดมากกว่านี้ รสรินทร์ถอนหายใจเหนื่อยๆ เมื่อคิดว่าบางทีคนเราก็มีทางเลือกไม่มากนัก

“จะว่าอะไรมั้ยครับ...ถ้าผมจะขอพาไปเอง นายโต้งต้องขับรถให้เจ้าเขมมัน ขาดเบ๊คู่ใจไปซักคนหมอนั่นคงงุ่นง่านไม่พอใจ” ตะวันขันอาสาอย่างเต็มอกเต็มพร้อมกับยกเหตุผลขึ้นมาอ้าง

“แล้วคุณตะวันไม่ยุ่งเหมือนกันเหรอคะ เห็นแม่นายบอกว่าต้องมาดูแลเรื่องต้นไม้ทั้งไม้ผลไม้ประดับนี่คะ” หญิงสาวถามพาซื่อ

“ยุ่งครับ แต่ธุระที่เกี่ยวกับมะปราง...สำคัญกว่า”

รสรินทร์แทบผงะไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะออกตัวแรงแซงทางโค้งขนาดนี้ ไม่มีความเขินอายหากแต่มันกลับเป็นความหนักใจและไม่สบายใจจนหญิงสาวต้องยิ้มเก้อๆ ออกมา

“มะปรางไม่กล้ารบกวนหรอกค่ะ ยังไงก็ขอบคุณคุณตะวันมากนะคะที่มีน้ำในกับมะปรางกับตาของมะปราง” คำปฏิเสธเสียงราบเรียบของหญิงสาวทำเอาใบหน้ายิ้มๆ ของอีกฝ่ายจ๋อยลงทันตา

“ไม่เป็นการรบกวนซักนิดเลยครับ”

ถ้าเขารู้ว่าตอนนี้กำลังมีเจ้าตัวน้อยอยู่ในท้องของเธอถึงสองคน เขายังจะพูดอย่างนี้อยู่อีกรึเปล่านะ รสรินทร์คิดอย่างเศร้าๆ เมื่อนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเอง

ถึงจะรู้สึกกังวลและหวาดกลัวต่อสิ่งที่จะเกิดขึ้นในวันข้างหน้า แต่เธอก็กล้ายืดอกยอมรับอย่างไม่มีข้อกังขาว่าหลงรักสองชีวิตน้อยๆ ซึ่งเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองครึ่งหนึ่งเข้าอย่างจัง รักอย่างไม่ต้องมีเหตุผลและปราศจากเงื่อนไข นอกจากรักแล้วยังมีความหวงแหนตามมาเป็นเงาตามตัว

ถ้าตะวันสังเกตดีๆ จะเป็นว่ามือข้างที่ไม่ถนัดของหญิงสาวกุมอยู่ที่ท้องน้อยแทบจะตลอดเวลาหลังจากวางช้อนและยกน้ำขึ้นจิบแล้ว

“คุณตะวันมาเที่ยวนี้อยู่กี่วันคะ” หญิงสาวเริ่มเปลี่ยนเรื่องเมื่อรู้สึกว่าถูกต้อนเข้ามาเรื่อยๆ อีกฝ่ายกลับยิ้มอย่างรู้ทันจนเธอต้องเสมองหลบไปทางอื่น แล้วก็แทบผงะเมื่อเห็นร่างสูงๆ ที่ยืนส่งสายตาฆ่าคนได้ลงมาตรงที่เธอกับตะวันนั่งอยู่

“กะจะอยู่นานครับ” ชายหนุ่มตอบยิ้มๆ แต่คนถามนั้นแทบไม่ได้ยิน ใบหน้าหวานละมุนรีบเบือนกลบไปทางซุ้มไม้ทางขึ้นบันไดที่ตอนนี้เริ่มส่งกลิ่นฉุนๆ มากวนใจกวนท้องเธออีกรอบทันที

“ผมได้ยินคุณน้าบ่นๆ ว่าพักนี้มีงูมาอยู่ตรงซุ้มดอกไม้ตรงนั้น...” ชายหนุ่มพยักพเยิดไปทางบันไดเตี้ยๆ

“ค่ะ...งู...งูเขียวน่ะค่ะ” หญิงสาวเริ่มตอบตะกุกตะกัก อะไรบางอย่างสั่งการผ่านไปที่สมองว่าอย่ามองขึ้นชั้นบน

อากาศเย็นลงเรื่อยๆ ลมก็แรงขึ้นและกลิ่นดอกไม้ยามดึกก็ยิ่งโชยขึ้นตามแรงลมจนทำให้คนที่อิ่มตื้อเริ่มมีท่าทีผะอืดผะอมขณะลุกยืนจะเก็บจาน ร่างบางเซน้อยๆ หากแต่มือยังเกาะขอบโต๊ะริมระเบียงเอาไว้แน่น ซึ่งตะวันก็รีบปรี่เข้ามาพยุงราวกับกลัวว่าเธอจะล้มลงไปกองกับพื้น ซึ่งภาพที่ปรากฏตอนนี้คงไปบาดตาขัดใจใครบางคนเข้าอย่างรุนแรง ผลที่ได้ก็เลยกลายเป็น...

เพล๊ง !!!

ทั้งสองหันขวับ รสรินทร์นั้นดวงตาเบิกกว้างเกือบสองเท่ากับภาพรอยยิ้มก้าวร้าวปนหยันที่ส่งลงมาพร้อมกับกระถางดินใบสวยที่ดิ่งลงมาแตกยับอยู่บนพื้นชานระเบียงกว้างขวางเบื้องล่าง ถึงจะห่างจากจุดที่ทั้งคู่ยืนแต่หญิงสาวก็เดาเจตนาเจ้าของผลงานได้ไม่ยากนัก อดหวาดเสียวไม่ได้ว่าถ้ามีใครสักคนเดินออกมาหน้าบ้านตรงจังหวะที่เจ้ากระถางนั้นปลิวลงมาอะไรจะเกิดขึ้น

“โทษทีว่ะ ขากระตุก” เสียงห้าวทุ้มตะโกนบอกเพื่อนด้วยสีหน้าไม่สะทกสะท้าน

ตะวันผละจากร่างของหญิงสาวเล็กน้อยก่อนตะโกนตอบขึ้นไปอย่างอารมณ์ดี

 “กระตุกแรงไปหน่อยนะไอ้เสือ” ชายหนุ่มไม่ได้รู้เลยสักนิดว่าตนมีส่วนทำให้กระถางใบสวยต้องมีอันเป็นไป รสรินทร์เสียอีกที่ทำเมินทั้งที่ในใจนั้นเดือดปุดกับการกระทำของอีกฝ่าย

เขาจงใจก่อกวนและหาเรื่องเธอชัดๆ

กลีบปากสีสวยถูกขบกัดจนแทบห้อเลือด ขณะที่มือก็สะละวนกับการจัดเรียงภาชนะเตรียมเก็บเข้าไปล้างในครัว

“มะปรางขอตัวนะคะคุณตะวัน” หญิงสาวบอกเสียงแข็งพร้อมกับสูดหายใจเข้าแรงๆ ไล่อาการโคลงเคลงในอก

“เดี๋ยวผมเข้าไปช่วยครับ”

ภาพทั้งสองเดินกลับเข้าบ้านผ่านเบื้องล่างตรงกับช่วงที่เขายืนอยู่ทำให้เขมินทร์ถึงกับสันกรามกระตุก หัวใจที่เคยเด็ดเดี่ยวเย็นชาเริ่มเต้นแรงเพราะความหวงแหน

ทั้งหงิมทั้งเรียบร้อยแถมยังใจบุญอย่างนั้นมีเหรอจะกล้าฆ่าลูกตัวเอง ขนาดหมาคุณหนึ่งกลิ้งตกบันไดเธอยังหน้าซีดวิ่งตามแทบไม่ทันคำพูดของลิ่วล้อหนุ่มแว่วเข้ามาในหูอีกรอบ

ก็จริงของไอ้โต้ง ขนาดกลับจากโรงบาลคืนนั้นยังนั่งกอดท้องมาตลอดทาง เขาเองก็น่าจะชะล่าใจว่ากิริยาแบบนั้นมันแสดงออกถึงอาการหวงของชัดๆ คิดได้อย่างนี้ค่อยใจชื้นขึ้นมาอีกนิดหน่อย

แต่ชั่ววูบของความหวงแหนจนเริ่มจะพาล ความสงสัยหนึ่งก็วูบเข้ามาในสมอง...

เข้าหาผู้ชายได้ไม่เลือกออกอย่างนี้ ถึงจะมั่นใจว่าเป็นคนแรกของเธอและเป็นมาตลอดช่วงเดือนที่ผ่านมาแต่มันก็ไม่ใช่เครื่องการันตีได้นี่นะว่าลูกในท้องจะเป็นลูกเขาร้อยเปอร์เซ็นต์ เขาได้ตามเฝ้าเธอตลอดเวลาเสียเมื่อไหร่

คิดได้เท่านี้ตาคมก็เริ่มแดงก่ำขึ้นมาทันที แค่คิดว่ามีคนอื่นมาซ้ำรอยเขา ทำกับเธออย่างที่เขาเคยทำ ได้ครอบครองร่างบางที่มีเขาเป็นเจ้าของคนแรกหัวใจของเขมินทร์ก็หวิดจะคลั่งเสียให้ได้

 

ประตูห้องของนายใหญ่ไร่พยับฟ้าถูกปิดลงเบาๆ แต่เน้นจังหวะหนักแน่นตามแรงดันจากเท้าแข็งแรงของเจ้าของห้องที่ตอนนี้มีร่างนุ่มๆ ดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมแขนแถมยังออกแรงทุบตีเขาอย่างไม่ยังมือเมื่อจำต้องปิดปากไม่กล้ากรีดร้องให้เขาปล่อย

“นายคิดจะทำบ้าอะไร ปล่อยมะปรางลงนะ” เธอเค้นเสียงขุ่นเขียว จ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ห่างกันแค่คืบด้วยแววตาเกลียดชังที่เริ่มอ่อนแสงลงทุกวันๆ คล้ายจะมีความรู้สึกอื่นคืบคลานเข้ามาแทนที่ทีละน้อยๆ พอมาถึงเตียงก็ทิ้งร่างบางลงแรงๆ เหมือนจะแกล้งก่อนจะถลันตัวตามมากดคร่อมเอาไว้ไม่ให้เธอกระโจนหนีได้     

อาการผะอืดผะอมที่เริ่มดีขึ้นในตอนแรกดูเหมือนจะตีตื้นขึ้นมาอีกเมื่อเห็นใบหน้าที่เธอฝังใจตราประทับในหน่อยความจำของความเกลียดชังและเหม็นขี้หน้าลอยอยู่ห่างกันไม่ถึงสองคืบ

“อย่ามาทำผะอืดผะอมใส่ฉันหน่อยเลยแม่นางเอกตุ๊กตาทอง จะมารยาสาไถใส่ฉันน่ะยังพอรับได้นะ แต่ไอ้การที่เธอไปทำมารยาใส่ไอ้ตะวันทั้งๆ ที่มีลูกฉันติดท้องอยู่ตั้งสองคนนี่มันไม่กล้าเกินไปหน่อยเหรอ ฮึ ?”

คนถูกฉุดที่หน้าห้องตัวเองถึงกับควันออกหู ผิวแก้มแดงก่ำกับวาจากล่าวหาที่ไม่มีมูลความจริงของเขา ใบหน้าเกลี้ยงเกลาแดงก่ำด้วยความฉุนโกรธบวกกับแรงอารมณ์ผสมฮอร์โมนคนท้อง

“เพิ่งจะรู้หรือคะว่ากล้า...จะบอกให้นะ ถ้าจนมุมขึ้นมาจริงๆ มะปรางกล้าได้มากกว่านี้อีก” หญิงสาวเชิดหน้ายอกย้อนอย่างไม่กลัวเกรง

ไม่ต้องอธิบายเพิ่มก็ต่างรู้กันว่าความกล้าขั้นต่อไปนั้นรสรินทร์หมายถึงอะไร แต่คนรู้แกวก็คลี่ยิ้มหยันเมื่ออะไรบางอย่างบอกเขาว่าคนตรงหน้าก็แค่ปากเก่งขู่ให้เขากลัวเท่านั้น

“กล้าอะไร !?” เขาถามท้าทาย นัยน์ตายังลุกโรจน์

“ก็...กล้า...” จะให้เอ่ยปากขู่อีกครั้งรสรินทร์ยังพูดไม่ออก คล้ายมีอะไรมาจุกที่ปากเอาดื้อๆ แค่คิดว่าจะต้องเสียลูกไปหรือต้องทำร้ายแกจริงๆ หัวใจเธอก็แทบจะหลุดลอยออกมานอกอก ไม่รู้ว่าวันที่กลับจากโรงพยาบาลคืนนั้นเธอกล้าพูดออกไปได้ยังไง ต้องยกความดีความชอบให้ความเกลียดชังกระมังที่ผลักดันให้เธอพูดเช่นนั้น

“ว่าไง ตอบมาสิ เธอกล้าอะไร...?” ยิ่งรู้ว่าเธอแพ้ทางเขาก็ยิ่งรุกอย่างได้ใจ

“ก็กล้า...กล้าทำอย่างที่เคยพูดไว้วันที่กลับจากโรงพยาบาลไงคะ”

คำตอบอ้ำๆ อึ้งๆ ยิ่งทำให้ชายหนุ่มรู้สึกว่าตัวเองเป็นผู้ชนะ แม้แต่จะพูดถึงเรื่องทำร้ายลูกเธอยังไม่กล้าเอ่ยปากออกมาอีก แล้วนับประสาอะไรจะให้ทำจริงๆ วูบหนึ่งของความเดือดดาล มีความอุ่นซ่านวาบเข้ามาในหัวใจแข็งกระด้าง เพียงเพราะรู้ว่าเธอจะไม่มีวันทำร้ายลูกของเขา

“พนันกันมั้ย ฉันว่าเธอไม่กล้า”

“อย่ามาท้านะคะ” ทั้งน้ำเสียงและสีหน้าของเขาตอนนี้ชวนให้เหวี่ยงหมัดหนักๆ ใส่ครึ่งปากครึ่งจมูกนั้นให้ยับคามือเป็นที่สุด รสรินทร์คิดอย่างเจ็บแค้นใจ

 “ฆ่าคนมันบาปนะมะปราง ฆ่าผู้บริสุทธิ์นี่ยิ่งแล้วใหญ่ ที่สำคัญในท้องเธอน่ะสองคนนะ ไม่ใช่คนเดียว”

“งั้นต้องฆ่าคนเลวๆ อย่างนายสินะคะ ถึงจะไม่บาป อ้อ...หนำซ้ำจะได้บุญเสียด้วยสิ ทำให้แผ่นดินสูงขึ้น” วาจาเผ็ดร้อนของหญิงสาวทำให้ดวงตาที่อ่อนแสงลงเล็กน้อยกลับลุกวาบขึ้นมาอีกระลอก

“ปากร้ายใช่เล่นนี่...งั้นก่อนตายฉันขออยู่เห็นหน้าลูกแล้วก็มีความสุขกับเธอให้คุ้มค่าก่อนก็แล้วกัน !!” พูดจบมือหนาก็กดร่างแข็งขืนลงกับที่นอนสปริงชั้นดีก่อนจะทาบทับเนื้อนุ่มๆ เอาไว้ใต้ร่างโดยสติที่ยังพอมีเหลืออยู่สั่งให้เขาละเว้นที่จะให้ส่วนใดส่วนหนึ่งของร่างกายไปกระทบกระเทือนกับบริเวณหน้าท้องของหญิงสาว

เรียวปากสีสวยที่ขยับพ่นวาจาร้ายๆ ใส่เขาฉอดๆ เมื่อครู่ บัดนี้ถูกปิดสนิท ซ้ำยังถูกคลี่ออกด้วยปากร้อนๆ ของชายหนุ่มที่บังคับลงทัณฑ์ หากแต่ทัณฑ์แห่งจุมพิตนั้นไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัวหรือสร้างความเจ็บปวดทรมานให้กับนักโทษปากร้ายอย่างรสรินทร์เลยแม้แต่น้อย

 “อื้ออ...ไอ้...อน...อื้อ...” คำว่าไอ้คนบ้าไม่มีโอกาสหลุดออกมาให้ระคายหูของเขมินทร์ ปากหยักได้รูปก็จัดการบดจุมพิตหนักหน่วงลงไปอีกครั้ง

ความหวานล้ำจากกลีบปากอิ่มสวยพาให้คนตั้งใจจะทำโทษในตอนแรกถึงกับครางอือ ในขณะที่นักโทษตัวน้อยก็เริ่มหมดแรงดิ้นรน ท่ามกลางความอ่อนไหวทางอารมณ์ มีสิ่งหนึ่งที่น่ากลัวกว่าบทลงโทษแสนวาบหวามจากเขาหลายเท่านัก นั่นก็คือความจริงที่ว่าร่างกายของเธอตกเป็นทาสเขาจนเข้าขั้นสิโรราบเมื่อถึงจุดจุดหนึ่งที่อยู่เหนือการควบคุมของหัวใจ...หัวใจที่เริ่มหวั่นไหวเอนเอียงต่อคนใจร้ายวันละเล็กละน้อย และสิ่งที่น่ากลัวที่สุดอีกอย่างหนึ่งนั้นก็คือความผูกพันจากสายใยเส้นเล็กๆ ถึงสองเส้นที่เกี่ยวกระหวัดรัดรึงสองร่างเข้าหากันคล้ายพลังดึงดูดบางอย่าง

แรงต่อต้านเริ่มอ่อนลงอย่างเช่นทุกครั้ง หลังจากรสจุมพิตดุเดือดหวานล้ำผ่านพ้นไปตามด้วยสัมผัสอุ่นๆ กดลงมาตามผิวแก้มหอมกรุ่น

เมื่อไร้แรงขัดขืน เกมรักก็เริ่มเข้าสู่จังหวะอ่อนโยนเรียกร้องและทะนุถนอมในคราเดียวกัน เสื้ออยู่กับบ้านตัวสวยถูกรูดออกทางศีรษะชนิดที่เจ้าของแทบไม่รู้ตัว ตามด้วยบราไร้โครงแบบสวมนอนที่ห่อหุ้มเนื้อนุ่มคู่งามเอาไว้ก็ถูกเกี่ยวตามออกไปอย่างรีบร้อน เผยให้เห็นทรวงอกเต็มตึงที่ขยายใหญ่ขึ้นเล็กน้อยแต่ทำเอาคนมองแทบครางอือออกมาอีกระลอก

“ขอฉันนะมะปราง แค่ไม่กี่วัน...ที่เธออยู่ใกล้ฉันไม่ได้ มันทำให้ฉันแทบคลั่ง...รู้ตัวบ้างไหม...” ไม่ต้องรอคำตอบให้ยุ่งยาก วินาทีต่อมาร่างที่นอนบิดเกลียวเหนือพื้นฟูกสะท้านไหวกับสัมผัสแสนรัญจวนที่พาให้เธอปั่นป่วนมานับครั้งไม่ถ้วน

“เลิกเกลียดฉันสักวันนะ...” น้ำเสียงเว้าวอนปนเรียกร้องเอาคำตอบนั้นทำให้ดวงตากลมโตปรือขึ้นมองเขาเล็กน้อยด้วยความทรมาน

ผิวเนื้อเนียนละเอียดราวกับแพรต่วนชั้นดีบัดนี้ซับสีเลือดนวลผ่องอมชมพูน่ามองยิ่งนัก

“เกลียด...” เสียงหวานครางออกมาอย่างยากลำบากทั้งที่สองแขนเพิ่งจะยกขึ้นกอดรอบลำคอและศีรษะของเขา

“เกลียดมากไหม...” น้ำเสียงแหบพร่าแต่ยังคงความน่าฟังถามอู้อี้ แผ่นหลังนุ่มเนียนที่ลอยแทบจะไม่ติดฟูกพาให้ชายหนุ่มสอดมือเข้าไปรองรับและรั้งขึ้นมาเล็กน้อย ปฏิกิริยาโต้ตอบจากร่างงามนั้นช่างยั่วยวนชวนฝากรักเสียเหลือเกิน

“เกลียะ...ด...มะ...อื้มม...” สัมผัสร้อนๆ อ่อนโยนแต่หนักหน่วงอยู่ในทีนั้นเป็นอุปสรรคชั้นยอดในการสื่อสารทางวาจา และไม่นานชายหนุ่มก็เคลื่อนขึ้นมาปิดปากอิ่มชื้นอีกครั้งพร้อมกับปราการชิ้นล่างถูกอัปเปหิออกไปจากร่างของทั้งคู่ทีละชิ้นจนอยู่ในสภาพไม่ต่างกัน

ก่อนนาทีแห่งความรักและพิศวาสลึกล้ำจะเริ่มขึ้น เขมินทร์บรรจงกดริมฝีปากลงกับหน้าท้องที่เริ่มนูนน้อยๆ ราวกับจะขออนุญาตแม่หนูหรือตาหนูทั้งสองที่อยู่ในนั้น มือหนาลูบไล้อย่างหวงแหนก่อนจะขยับแนบชิดร่างบางอย่างอ่อนโยน แม้ใจอยากจะตระกุมตระกรามไม่ต่างจากเสือลำบากที่อดอยากมาแรมเดือน

เสียงครางลึกดังขึ้นแทรกเสียงหวานที่เปล่งออกมาเพียงเบาหวิวในลำคอ ตาคู่งามหลับปี๋ด้วยความปั่นป่วนทรมานที่รุกรานเข้ามาในหัวใจ ร่างทั้งร่างสะท้านรุนแรงแต่ก็เพียงชั่วครู่เท่านั้น ก่อนที่ทุกอย่างจะถูกธรรมชาติแห่งความรัก ความปรารถนาและสายใยแห่งความผูกพันเป็นตัวนำทาง...ยาวนาน...และสิ้นสุดลงในอ้อมกอดเปี่ยมสุขที่ถ่ายทอดให้แก่กันและกันในยามที่ทิฐิทั้งหมดถูกบดบัง
 

ก๊อกๆๆ

“นายขา นาย !!” เสียงขานเรียกหลังจากเสียงเคาะประตูทำให้ร่างเล็กๆ ที่นอนซุกในอ้อมกอดอุ่นๆ ยามเช้าหน้าหนาวรู้สึกตัวขึ้นพร้อมกับดีดตัวออกอย่างแรงเมื่อรับรู้ว่าผ้าห่มกับหมอนข้างที่เธอบดเบียดซุกร่างเข้าหาเมื่อตอนเช้ามือคือคนที่ทำโทษเธออย่างยาวนานและแสนหวานเมื่อคืนที่ผ่านมา

“นาย ! ตื่นรึยังคะ คุณขวัญมารอข้างล่างค่ะ”

เสียงของมิ่งกมลทำเอาคนรู้สึกตัวก่อนถึงกับหัวใจเต้นรัวใบหน้าซีดเผือดแม้จะฟังไม่ถนัดว่าใครมารอเขาอยู่ข้างล่าง แล้วชั่ววูบของความอับอายปนเจ็บปวดกับความใจง่ายและขาดการยับยั้งชั่งใจของตัวเอง รสรินทร์ก็ซัดเผียะเข้าที่อกแกร่งๆ อย่างแรง หวังให้เขาตื่น

“โอ๊ย...” คนถูกประทุษร้ายร้องโอดโอยเสียงงัวเงีย “มาตีฉันทำไมมะปรา...อุ๊บ !

ชื่อของหญิงสาวถูกกลืนหายลงไปในลำคอเมื่อมือนุ่มๆ ตะปบปากร้ายกาจนั้นเอาไว้ได้ทัน

“นายขา...” เสียงหวานเสริมจริตยังเรียกอยู่อย่างนั้นสลับกับการเคาะประตู “คุณขวัญมารอแน่ะค่ะ แม่นายให้มิ่งขึ้นมาตาม” คราวนี้ชื่อแขกยามเช้านั้นดังเข้ามาเต็มสองหู คนหอบผ้าห่มคลุมร่างไว้แน่นถึงกับหัวใจชาวาบไปอย่างไม่ทราบสาเหตุ

“ห้านาทีมิ่ง” น้ำเสียงทรงอำนาจตอบออกไปอย่างงัวเงีย และก็ยังผลให้เสียงเคาะกับเสียงเสียงเรียกเงียบลงทันที

รสรินทร์มองใบหน้าคมเข้มเต็มเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์แห่งบุรุษเพศ ทำไมนะ แค่ผู้หญิงของเขามาแค่นี้เธอก็ถึงกับเสียวแปลบในอกขึ้นมาดื้อๆ หัวใจที่ถูกไอหมอกแห่งทิฐิและความเจ็บปวดเคลือบไว้ตอนนี้มันเริ่มถูกสะกิดให้แสบๆ คันๆ อย่างไม่น่าเชื่อเมื่อพ่อของลูกมีผู้หญิงมาหาถึงบ้าน...และผู้หญิงคนนั้น มีบุญคุณกับเธอท่วมหัว

วันนั้นถ้าไม่ได้ขวัญจิราช่วยเอาไว้ เธอคงได้กลายเป็นเหยื่อตัณหาของคนเมาจรจัดและอาจจะถูกฆ่าหมกป่าละเมาะข้างทางไปแล้วก็ได้

“จะออกก่อน หลัง หรือพร้อมๆ กัน” เขาเสนอตัวเลือกให้หญิงสาวยิ่งหน้าชา

“เชิญนายออกไปก่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวคุณขวัญจิราเธอจะรอนาน” สาบานได้ว่าเธอไม่รู้จริงๆ ว่าน้ำเสียงที่เปล่งออกมานั้นเจือแววประชดประชันเต็มที่ และคนฟังก็สัมผัสได้เสียด้วย

ยิ้มทรงเสน่ห์ถูกคลี่ออกมาอย่างอารมณ์ดีเพียงเพราะคิดว่าแม่ลูกม้าแสนพยศเริ่มจะหึงเขาบ้างแล้ว ชายหนุ่มยิ้มพราวไปทั้งใบหน้าขณะลุกเดินไปจัดการตัวเองเตรียมลงข้างล่าง แต่อีกคนกลับคิดไปว่าที่เขาอารมณ์ดีก็เพราะมีหวานใจมาหาแต่เช้า หญิงสาวเมินดวงตาเจือแววเจ็บปวดไปอีกทาง แล้วก็เห็นนาฬิกาผนังบอกเวลาหกโมง !!

เธอตื่นสายไปตั้งครึ่งชั่วโมงเชียวหรือนี่...


 














ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 222 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,180 ความคิดเห็น

  1. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  2. #1694 moma Za (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2556 / 22:42
    เป็นห่วง พระเอก จัง
    #1,694
    0
  3. #1119 kookkik789 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2556 / 03:28
     
    มีงานไหน---- จ่ายเงินให้ทุกอาทิตย์ไหม... เลิกเครียดกับปัญหาเงินไม่พอใช้ กับการต้องรอ.. เงินเดือนออก ตั้ง 30วัน!!

    *** เงิน คือ สิ่งที่ทุกๆคนปฏิเสธไม่ได้ LDS Thailand *** 

    ----------- เปิดรับสมัคร แล้ว ------------
    ส ร้ า ง เ งิ น ให้ กั บ ตั ว เอ ง แบบ ไ ม่ มี ขี ด จำ กัด ++++

    รับ !! 18 ++ หญิง&ชาย บริษัทจ่ายผลตอบแทนให้ 
    WeeK / WeeK ลงทะเบียนรับสิทธิ์ & สวัสดิการเที่ยวฟรี!! ทั้งในและต่างประเทศ 

    ***ดูรายละเอียดเพิ่ม ***

    ----http://www.work2income.com/?id=kukkik

     
    หรือทักแชทค่ะ Add Line :สุธิดา   เพชรคง 
    สนใจติดต่อ : 086-3123926
     
     
    #1,119
    0
  4. #1090 @_sassygirl_@ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2556 / 15:49
    แล้วจะเป็นไงต่ออ้ะ ค้างๆๆๆๆๆๆๆๆอ่ะไร้เตอร์
    #1,090
    0
  5. #1084 Khanistha Sornchai (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2556 / 13:33
    สนุกมากค่ะ
    #1,084
    0
  6. #1083 Khanistha Sornchai (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2556 / 13:32
    สนุกมากค่ะ
    #1,083
    0
  7. #1075 ณ มล (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2556 / 00:14
    เอาไงต่อกับชีวิตดีอ่ะมะปราง
    #1,075
    0
  8. #1040 June (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2556 / 23:38
    ขอบคุณนะคะ สนุกมากๆๆ เลยค่า
    #1,040
    0
  9. #1036 ViVi (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2556 / 22:38
    ขอบคุณค่าาา
    #1,036
    0
  10. #1034 p2506 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2556 / 22:19
    ฮือๆ สงสารมะปราง กำลังมีความสุขอยู่ดีๆ ก็มีคนมาพรากไปซะงั้น !!
    #1,034
    0
  11. #1033 nan.4n (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2556 / 19:10
    อยากให้เค้าหึง...
    #1,033
    0
  12. #1032 น้องสี่น้ำตาล (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2556 / 18:16
    นายเขมทำตัวหวาน ๆ น่ารัก ๆ กับหนูมะปรางหน่อยนะค่ะ 

    สงสารเจ้าตัวเล็ก
    #1,032
    0
  13. #1031 ปิย่า (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2556 / 18:07
    พ่อเสือยิ้มยาก ยิ้มออกซักทีนะนาย 555 น่ารักอ่ะ ฟินเลยค่ะ
    #1,031
    0
  14. #1030 shadow (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2556 / 16:43
    ฟินอ่ะ....^_^
    #1,030
    0
  15. #1029 smaillove (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2556 / 16:16
    สนุกมาก และจะสนุกกว่านี้ถ้ามีฉากที่เศร้า ซึ้งมากๆๆถึงขั้นเรียกน้ำตาได้ จะอินยิ่งกว่าอีกค่ะ
    #1,029
    0
  16. #1028 น้อยหน่า (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2556 / 14:55
    กำลังสนุกเลนค้า
    #1,028
    0
  17. #1027 น้อยหน่า (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2556 / 14:55
    กำลังสนุกเลนค้า
    #1,027
    0
  18. #1026 pimpim (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2556 / 13:09
    รอติดตามต่อคะ
    #1,026
    0
  19. #1024 tanya (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2556 / 10:43
    หวังว่านายเขมคงไม่ใช้วิธีโง่ๆทำให้มะปรางหึงหวงตัวเองมั่งนะ

    อยากให้ตาปั่นรู้เรื่องนี้แล้วอ่ะ อยากรู้นายเขมจะแมนหรือไม่
    #1,024
    0
  20. #1023 เด็กสแตท (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2556 / 10:22
    ลุ้นสุดๆ เมื่อวานอุตส่าห์อดใจไม่เข้ามาอ่านหนึ่งวัน (อยากอ่านหลายตอนรวด) พอวันนี้เห็น125% กดเข้ามาแทบไม่ทัน มาเร็วๆนะคะไรเตอร์
    #1,023
    0
  21. #1022 ห้าง (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2556 / 10:05
    สงสารมะปรางอะ
    #1,022
    0
  22. #1021 tucknaka1 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2556 / 10:02
    น่ารักอ่ะ 
    #1,021
    0
  23. #1020 PoonWhaN (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2556 / 09:41
    แอบหลงรักนายเขม ขอตอนหวานๆๆหน่อยค่าาา อ่านไปยิ้มไป ฟินจริงๆๆ
    #1,020
    0
  24. #1018 พี่ทิพ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2556 / 07:54
    ในที่สุดก็ได้อ่านอะไรที่หวานๆซะบ้างหลังจากลุ้นมานานกับความสัมพันธ์แบบ bitter sweet ระหว่างเขมกับหนูมะปราง ขออ่านอีกเยอะนะคะ ชอบมากเลย
    #1,018
    0
  25. #1017 ooy (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2556 / 07:36
    ชอบมากเลยค่ะ ต้องไปหานิยายของคุณอุมารินทร์เรื่องอื่นๆมาอ่านแล้ว
    #1,017
    0