- CRIMINAL HUNT รัก ล่า ฆ่า แค้น -

ตอนที่ 2 : ❀Criмiπal Њυит◢ Intro + Editorial

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 388
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    11 ธ.ค. 56




















- - Criminal Hunt รัก ล่า ฆ่า แค้น - -

 








 

“ขอบคุณนะคะที่พาฉันมาเลี้ยงวันเกิด”เสียงหวานนี้ฟังดูไพเราะสำหรับตนเสียเหลือเกิน แค่เห็นคุณมีความสุขผมก็สุขใจแล้วครับ อึนมี..





“ครับ สุขสันต์วันเกิดอึนมีที่รักของผม ผมจะรักคุณตลอดไป”ชายหนุ่มว่าพลางหันมายิ้มให้ในขณะที่ขับรถต่อไปเรื่อยๆ หญิงสาวข้างกายกอดช่อดอกไม้แน่นอย่างเขินอาย และมีความสุขในเวลาเดียวกัน





“ดงเฮค่ะ ฉันก็ระ.. ดงเฮระวัง!! อ๊าาาา ปัง ปัง!! เอี๊ยดดด”เหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้นเพียงเสี้ยววินาที ชายหนุ่มไม่ทันจะได้หันมายกยิ้มรอฟังคำตอบนั้นแต่อย่างใด กลับผวาตกใจเสียงกรีดร้องของหญิงสาว ชายชุดดำที่จอดรถอยู่ข้างทางกระหน่ำยิงปืนใส่อย่างไม่ใยดี ราวกับว่าเรามีเรื่องบาดหมางกันมาก่อนเสียอย่างนั้น





“....”รถยนต์คันงามหมุนรอบจนเกิดประกายไฟขึ้น ก่อนจะดับลงที่ข้างทางฝั่งหนึ่ง ดงเฮตั้งสติหันไปมองเหล่าชายชุดดำอย่างโกรธแค้น สัญลักษณ์บางอย่างเป็นดอกไม้สีแดงฉานติดอยู่บนอกของคนเหล่านั้น ก่อนที่เหล่าคนพวกนั้นจะขับรถหนีไป เมื่อเห็นว่าปลอดภัยดีดงเฮรีบลงจากรถอ้อมไปพาคนรักของตนออกจากรถทันที ก่อนที่ไฟจะลุกท่วมรถไปมากกว่านี้





“อึนมี อึนมี! คุณโอเคไหม”ดงเฮตบใบหน้าหญิงสาวเพื่อเรียกสติ สายตาดันเหลือบไปเห็นเลือดสีแดงฉานที่ทะลุเสื้อออกมาตรงกลางอกของร่างนั้น อึนมีถูกยิง!ไม่จริง ไม่นะ





“คุณอย่าเป็นอะไรนะ ช่วยด้วย ย๊าา ใครก็ได้ช่วยที ฮึก อึนมี มองตาผมนะ”





“ด ดงเ..”เสียงแผ่วเฮือกสุดท้ายดังขึ้นจากกลีบปากบาง มือน้อยๆพยายามเอื้อมจับใบหน้าของคนรักแต่กลับล่วงหล่นตามแรงโน้มถ่วงของโลกเสียก่อน





“ไม่นะ ไม่ ฮึก อึนมี ฟื้นสิ อึนมี!!”ชายหนุ่มเขย่าร่างของคนรักไปมาอย่างบ้าคลั่ง ราวกับร่างนั้นจะฟื้นขึ้นมาจากฝันร้ายๆ แต่นี่มันกลับกลายเป็นเรื่องจริงที่ไม่อาจลืมเลือนได้





“ย๊าาาา!!”เสียงกรีดร้องดังสนั่นไปทั่ว ดงเฮก้มลงจุมพิตลงบนหน้าผากสวยนั้นครั้งสุดท้าย ลาก่อนที่รักของผม ผมขอโทษ..




 














- - Criminal Hunt รัก ล่า ฆ่า แค้น - -


















 

“เฮือก!”อ่า..ฝันแบบเดิมๆอีกแล้วสินะ เมื่อไหร่ฝันแบบนี้จะจบลงหรือผมจะต้องตามล่าพวกมันมาลงโทษให้ได้กัน จากคนธรรมดามาเป็นตำรวจ เพื่อที่จะได้แก้แค้นแต่ไม่เคยตามได้เสียที





“อ้าว ดงเฮตื่นแล้วเหรอ ฮันกยองฝากมาปลุกน่ะ”เสียงหวานอันคุ้นเคยกล่าวขึ้นทักทายวันใหม่ ดงเฮหันไปจ้องมองใบหน้าสวยนั้นก่อนจะยิ้มบางๆ





“ครับพี่ฮยอก ขอบคุณมาก”ถึงจะยิ้มทักทายกลับ แต่หยาดเหงื่อและสีหน้าก็ไม่อาจปิดบังร่างบางที่มองอยู่อย่างเป็นห่วงได้ ฮยอกแจก้าวเดินเข้ามาหาก่อนจะตบบ่าเขาเบาๆ





“ฝันแบบเดิมสินะ เอาเถอะสักวันเราต้องจับพวกมันได้แน่”หน้าสวยยิ้มให้กำลังใจอีกครั้ง ก่อนจะยีหัวน้องของคนรักอย่างเอ็นดู ดงเฮจับมือบางนั้นไว้ก่อนจะส่งยิ้มให้ราวกับขอบคุณ





“เฮ้ยๆ หลอกแตะเมียกูเหรอน้องเลว”เสียงเข้มเอ่ยดังขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะปัดมือของน้องชายตัวดีออกจากมือของคนรัก





“นี่ฮันกยอง ทำแบบนี้กับน้องได้ยังไง นิสัย”คนสวยบุ่ยหน้าใส่ราวกับเข้าข้างน้องมากกว่าคนรัก ฮันกยองที่ทำอะไรไม่ได้ได้แต่มองค้อนน้องชายตัวแสบอย่างเอาเป็นเอาตาย





“พี่นี่หมาหวงก้างชะมัด ผมไปอาบน้ำทำงานดีกว่า”ผมว่าก่อนจะเดินหนีไปห้องน้ำ คนที่ปลอบผมได้ดีที่สุดก็คือพี่ฮยอกแจ เขาทำให้ผมยิ้มได้และสุขใจในเวลาเดียวกัน ส่วนพี่ชายของผมน่ะเหรอถึงจะดูกวนๆแบบนั้น แท้จริงแล้วโหดใช่ย่อย ทำงานก็เก่งเป็นถึงสารวัตร และเป็นผู้มีพระคุณสำหรับผมมาก ถ้าไม่ได้เขาผมคงไม่ได้เข้ามาเป็นตำรวจ ตราสัญลักษณ์ที่ผมเห็นมันดันดูคล้ายกับตราพรรคของ “คามอนซา” ยากูซ่าที่มีคดีใหญ่ในเกาหลี ทั้งค้ายา ประเวณี ลักลอบขนส่งสิ่งผิดกฎหมาย และที่สำคัญฐานฆ่าคน





.





.








“สารวัตรครับเราจะเอาไงดี คราวนี้มันเล่นถึงรัฐมนตรี หลักฐานมัดตัวก็ไม่มี แถมพวกมันยังเป็นพรรคที่มีสัมพันธไมตรีกับประเทศเราด้วย ประชาชนมองว่าพวกมันดีมาตลอด แต่เรากลับทำอะไรมันไม่ได้เลย”เสียงเอะอะดังขึ้นระหว่างการประชุมครั้งใหญ่ เมื่อมีเรื่องเกิดขึ้นที่บ้านของรัฐมนตรีไม่ต้องบอกก็รู้ว่าฝีมือระดับนี้เป็นของพรรคไหน ฮันกยองขมวดคิ้วมุ่นเมื่อไม่มีเลยสักครั้งที่ตนจะมีหลักฐานมัดตัว





“ป้ายพรรคเป็นแบบไหน”เสียงเข้มเอ่ยถามอย่างใจเย็น อย่างน้อยก็ต้องคำนึงถึงความแน่ใจไว้เสียก่อน





“ดอกคามอนสีแดงแน่นอนครับ”





คามอนซา..”ดงเฮเผยชื่อนั้นอย่างเครียดแค้น ถึงไม่แน่ใจว่าเป็นพรรคนี้หรือไม่แต่ตนก็ต้องทำตามหน้าที่อยู่ดี





“ซีวอนมึงไปลงพื้นที่ที คิบอมนายไปสืบหาข้อมูลมาให้มากกว่านี้”ฮันกยองเอ่ยสั่งลูกน้องหรือเพื่อนของตน ก่อนจะนั่งอ่านข้อมูลที่รวบมาได้ก่อนหน้านี้





“หัวหน้า คามอนซาแน่นอนครับ ตอนที่พบแฮ็กกล้องวงจรปิดที่บ้านรัฐมนตรีไป มีป้ายพรรคมันติดอยู่ที่เสื้อ”ชินดงเอ่ยบอก ก่อนที่ร่างสูงจะกดขยายหน้าจอเข้าไปดูหน้าชายหนุ่มผมแดง นายอีกแล้ว..





“ใช่ฮิชินะรึเปล่า”





“สักครู่ครับ ใช่ครับ ใช่ชื่อเกาหลีว่าฮีชอล สืบประวัติแล้วมีความเป็นไปได้ว่าคนคนนี้เป็นหัวหน้าพรรคครับ เป็นลูกหลานตระกูลคามอนซาที่สืบทอดมาจากขุนนางชั้นสูงในประวัติศาสตร์ของญี่ปุ่นครับ”





“งั้นเหรอ..”

 



















- - Criminal Hunt รัก ล่า ฆ่า แค้น - -

 








 









“ซองมิน เยซอง ไปเคลียร์ให้เรียบร้อย ส่วนจองซูนายคอยสอดส่องดูท่าทีฝั่งนั้นไป”





“ครับนายท่าน”ฮิชินะหรือฮีชอลเอ่ยสั่งเหล่าลูกน้องของตนให้เตรียมรับมือตำรวจอย่างดิบดี เราจะมีการต้อนรับนิดหน่อยสิน่า..





“แล้วคนที่ชื่อฮยอกแจจะเอายังไงดีครับ”ซองมินเอ่ยถามถึงบุคคลคนสำคัญของฮันกยองผู้เป็นตำรวจชั้นใหญ่ที่ตามล่าพวกเขาอยู่ ฮีชอลยกยิ้มก่อนจะมองดูรูปนั้นอย่างมีนัย





“เอาไว้ก่อน เล่นเลยจะไม่สนุกนะ ทำตามคำสั่งนายท่านสิดีที่สุด”กลีบปากยกยิ้มอย่างนึกสนุก ซองมินพยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนจะปลีกตัวออกไปทำงานในที่สุด





“นายท่านครับ ย้อมผมสีแดงแบบนี้มันจะดีเหรอ”จองซูเอ่ยถามอย่างเป็นกังวล ทั้งๆที่รู้ว่าไม่ควรทำแต่ก็ดันทำจนได้สินะ








“ก็มันลุ้น เด่น สะดุดตาดีนี่ จะได้เข้าแผนง่ายๆหน่อย”อะไรที่สนุกฉันก็ทำหมดแหละน่าจองซู ดูเหมือนฮยอกแจจะอยู่เป็นสุขสบายดีจนเกินไป อยากจะเล่นด้วยเร็วๆจัง รีบเข้ามาจับฉันล่ะฮันกยอง นายจะสนุกกว่านี้แน่..















 

ตราสัญลักษณ์พรรค คามอนซา
(*คามอน+ซากุระ/สัญลักษณ์ของญี่ปุ่น ไรเตอร์คิดไม่ออกแล้ว เอาชื่อพรรคนี้แหละ)


ไม่แน่ใจว่าเขาเรียกดอกคามอนรึเปล่า เออช่างมันเถอะเนอะ
แต่ดอกคามอนเป็นสัญลักษณ์ของพวกคนใหญ่คนโตสมัยนั้นจริงๆครับ
จินตนาการว่ามันอยู่บนผ้าสีแดงนะครับ









 







 

"ฮิชินะ ฉันมอบหมายงานนี้ให้นายเพราะฉันไว้ใจนาย หากนายทำพลาดรู้นะว่ามันจะเป็นยังไง"ภายในห้องโถงใหญ่ นายผู้มีศักดิ์ใหญ่สูงสุดนั่งอยู่หลังม่านสีแดง มีเพียงเงาที่ดูน่าเกรงขามให้มองเห็นแต่เพียงเท่านั้น นับเป็นบุญตาและเป็นเกียรติอย่างยิ่ง ที่นานครั้งท่านผู้สูงสุดจะลงมาประชุมด้วยตัวเอง เหล่าลูกน้องและฮิชินะที่นั่งอยู่ด้านหน้าสุดอย่างเป็นระเบียบอยู่ที่ชั้น ล่างของนายใหญ่





"ครับ ___ซามะ"ฮีชอลตอบรับพลางโค้งลงอย่างคำนับ 





"ต่อไปเรียกฉันว่า ซามะก็พอ ตอนนี้นายเป็นนายท่านฮิชินะ จงดูแลพี่น้องของเราให้ดี จงทำงานให้เพียบพร้อม ส่วนเรื่องตำรวจนั่นเราต้องเริ่มเพ่งเป้าหมายไปที่ฮยอกแจ"





"จะดีเหรอครับซามะ มันไม่เร็วไปหน่อยเหรอครับ ตัวผมเองก็คิดไว้อย่างนั้นแต่แรก แต่ไปๆมาๆผมคิดว่ามันจะเป็นการเสี่ยง"





"นายเข้าใจถูกแล้วฮิชินะ การเสี่ยงนี่แหละ จะเป็นการนำเกมส์ครั้งยิ่งใหญ่"คำพูดสุดท้ายสิ้นสุดลง พร้อมกับม่านที่ถูกลมพัดขึ้นให้เห็นเสี้ยวหน้าของคนเป็นผู้บัญชาการสูงสุด แววตาดุร้ายนั้นมองมาที่ฮิชินะราวกับเป็นคำขาด





"ครับ ซามะ"เสียงตอบรับดังขึ้นอย่างพร้อมเพรียง ก่อนการประชุมครั้งสำคัญจะจบลง

 













- - Criminal Hunt รัก ล่า ฆ่า แค้น - -

 








"อ้าว กลับมาแล้วเหรอ ฮันกยอง ดงเฮ"ร่างบางเอ่ยทักคนที่กำลังจะก้าวเดินเข้าตัวบ้านพอดี ฮยอกแจเดินถือของพะรุงพะรังจนดงเฮต้องเข้าไปช่วย





"ผมช่วยนะครับ"ร่างโปร่งกล่าวก่อนจะแย่งของในมือไปถือแทน ทั้งๆที่หน้าที่นี้น่าจะเป็นของอีกคนมากกว่า





"สุภาพบุรุษจริงๆ ไม่เหมือนใครบางคนหรอก"ร่างบางว่าก่อนจะมองค้อนคนที่ทำหน้าบึ้งตึงอยู่ก่อนแล้ว 





"ก็มันตัดหน้าฉันอะ ฉันเป็นผัวฮยอกแจนะเว้ย มึงกะทำหน้าที่แทนกูไงไอ้เฮ โอ๊ย!"ร่างสูงว่ากล่าวฉอดๆก่อนจะร้องครวญเมื่อมือบางบิดแขนตนซะเนื้อเขียว





"พูดให้มันดีๆนะ"ฮยอกแจว่าหน้าขึ้นสี ร่างสูงได้แต่ทำหน้างอนก่อนจะลูบแขนตัวเองป้อยๆ





"เฮ้อ พี่นี่นะ"ดงเฮส่ายหน้ากับการกระทำนั้น ตอนอยู่ในหน้าที่การงานก็ดูเท่ห์ น่าเกรงขามอยู่หรอก พออยู่ต่อหน้าเมียหน่อยละทำเป็นหมาหงอย ช่างไม่เข้ากันจริงๆ





"...."พักหนึ่งในขณะที่มัวแต่ยืนเถียงกัน อยู่หน้าประตูทางเข้าตัวบ้านนั้น ดงเฮก็สังเกตุเห็นรถช็อปเปอร์คันหนึ่ง ขับมาวนเวียนแถวประตูรั้วผ่านทางกระจกทั้งหมด ก่อนจะหันกลับไปมองเมื่อเห็นชายชุดดำยกวัตถุดำสนิทขึ้นมา เป้าหมายเล็งไปที่ร่างบางที่กำลังยืนหยอกล้อกับชายคนรัก





"ระวัง! // ปัง!!"ดงเฮดันร่างทั้งสองคนให้ล้มลงก่อนที่เสียงปืนจะดังขึ้น





"ฮยอกแจไม่เป็นไรนะ"ฮันกยองเอ่ยถามร่างบางที่สั่นไปทั้งตัว ฮยอกแจพยักหน้าตอบรับการถามไถ่นั้น ก่อนที่ร่างสูงจะวิ่งตามดงเฮออกไป

 



"
 ปัง! นี่ผู้หมวดดงเฮ สกัดจับรถช็อปเปอร์คันสีดำที่มุ่งหน้าไปถนนใหญ่จากบ้านสารวัตรที ผู้ร้ายเป็นชายใส่ชุดดำ"

 



"
 รับทราบครับ"เมื่อสกัดยิงไม่ได้ สัญชาตญานของตำรวจจึงรีบแจ้งเหตุสกัดจับแทนทันที ฮันกยองที่วิ่งตามมาทีหลังรีบเข้ามาถามทันที

 



" 
นายเป็นไรไหม? มันเป็นใครถึงได้กล้ามาเล่นงานถึงบ้านฉันแบบนี้"พูดพลางสอดส่องร่างกายน้อง ชาย ก่อนจะกราดเกรี้ยวเมื่อคิดว่าพวกโจรกระจอกกล้ามาเล่นงานถึงถ้ำเสือ

 



" 
มันไม่ได้มาเล่นงานพี่ครับ"

 



" 
นายหมายความว่าไง"ฮันกยองถามอย่างไม่เข้าใจ หรือว่า.. ตาคมหันไปมองตามสายตาน้องชายก่อนจะกำหมัดแน่น





"มันมาฆ่าพี่ฮยอกแจ.."

 











- - Criminal Hunt รัก ล่า ฆ่า แค้น - -

 









"ออกไป กูสืบสวนเอง"ร่างสูงก้าวเข้ามาภายในห้องสืบสวนเมื่อจับชายดังกล่าวที่ก่อเหตุเมื่อสักครู่ได้แล้ว





"มึงอย่าทำอะไรเกินเลยนะเว้ย กูเป็นคนรับผิดชอบผู้ต้องหาคนนี้"ซีวอนว่าอย่างรู้ดี เมื่อรู้ว่าฮันกยองคงจะเล่นงานชายคนนี้ไม่ธรรมดาแน่





"เออ กูรับผิดชอบเอง"ว่าก่อนจะหันมาจ้องมองชายหนุ่มที่ยกยิ้มมุมปากรออยู่ก่อนแล้ว





"ใครเป็นคนจ้างมึงมา!"เสียงทุ้มตวาดลั่นพลางจ้องอย่างจะกินเลือดกินเนื้อเสียให้ได้





"ฮ่ะๆ มึงรู้อยู่แล้วจะให้กูบอกทำไม"ชายหนุ่มว่าก่อนจะหัวเราะราวคนโรคจิตก็ไม่ปาน





"มึง!!"มือหนากระชากคอเสื้อนั้นขึ้นมา ก่อนจะบีบคอชายหนุ่มแน่น





"พี่ใจเย็นหน่อย"ดงเฮว่าก่อนจะตบบ่าพี่ชาย ฮันกยองโยนร่างนั้นลงก่อนจะตันหน้าชายหนุ่มไปแทน






"คนที่มึงก็รู้ว่าใคร ฮ่ะๆ คนที่มึงก็รู้ว่าใคร คนที่.."






"พูดเหี้ยอะไรวะ ผัวะ!"ฮันกยองเริ่มโมโห เมื่อผู้ต้องหาเอาแต่พูดคำเดิมซ้ำไปซ้ำมาราวกวนโทสะ มือหนาตันหน้าชายต้องหาอีกครั้งเพื่อให้หยุดพูด ในขณะที่ดงเฮเอาแต่ครุ่นคิดอย่างรอบคอบเงียบๆคนเดียว





"หรือว่า.. คามอนซา"ดงเฮว่าก่อนจะมองหน้าพี่ชายตัวเอง ฮันกยองเข้าไปกระชากคอเสื้อที่โชกเลือดนั้นขึ้นมาอีกครั้ง





"คามอนซา ส่งมึงมาใช่ไหม!"






"คนที่มึงก็รู้ว่าใคร คนที่มึง อั้ก!!"





"ไอ้เหี้ย! กูถามดีๆมึงจะตอบไหม หรือต้องให้กูยิงมึงก่อน!"ร่าง สูงใช้ปืนตบไปที่กรามของชายหนุ่มอย่างแรง ก่อนจะจ่อไปที่หัวแทน ถ้าไม่ใช่เพราะฮยอกแจเป็นเป้าของพวกมันเขาจะไม่โกรธแบบนี้เลย





"ร เราพร้อมมอบ ช ชีวิตให้กับ ซ ซามะ อ้อก! อั๊กกก"จู่ๆชายหนุ่มก็พูดคำปริศนาบางอย่างก่อนจะช็อกขาดสติ ตาเหลือกจนเห็นแต่ตาขาว น้ำลายฟูมปากเพราะยาพิษบางอย่าง





"นั่นมันยาพิษที่จะออกฤทธิ์หลังหนึ่ง ชั่วโมง แสดงว่ามันวางแผนมาดีแน่พี่ มันกำลังล่อเราเข้าสู่เกมส์บางอย่างของมัน"ดงเฮที่คิดไตร่ตรองอยู่นาน จับใจความทุกอย่างได้เริ่มจะเข้าใจถึงแผนการณ์





"ไปเรียกฝ่ายพิสูจน์มา ประชุมด่วน"





.





.














"ยาที่ใช้เป็นยาสมุนไพรพิษเฉพาะของประเทศ ญี่ปุ่น และเป็นของตระกูลขุนนางเก่า ซึ่งเป็นใครไปไม่ได้"คิบอมบอกกล่าวหลังจากรับผลพิสูจน์มาพร้อมกับหลักฐานที่ ตนสืบหา





"นายคนนี้เป็นลูกน้องปลีกย่อยของพรรคคามอนซาครับ"ชินดงกล่าวก่อนจะส่งข้อมูลที่ปริ้นมาให้ร่างสูงได้อ่านประวัติ





"มันมีแผนอะไร ทำไมจู่ๆถึงมาเล่นงานแฟนมึง"ซีวอนเอ่ยถามพลางรวบรวมหลักฐานความเป็นไปได้ให้มากที่สุด





"กูก็ไม่รู้ สงสัยแม่งอยากให้กูเลิกตามคดีพวกมัน"





"ผมว่ามันต้องมีอะไรที่ลึกกว่านั้นนะครับ จู่ๆพวกมันจะหันมาเล็งพี่ฮยอกแจทำไม"ดงเฮเอ่ยบอกอย่างมีเหตุผล ทำไมตอนนั้นมันถึงเล็งมาที่พี่ฮยอกแจ แต่กลับกันตำแหน่งยิงที่ถูกต้องดันพลาด หรือมัันยิงพลาดกัน





"ที่ดงเฮพูดแม่งก็จริง แต่ที่มึงพูด ก็มีเหตุผล กูว่านับวันเรายิ่งตามคดีนี่แม่งยิ่งโคตรวุ่นวายชิพหาย คดีนู้นยังไม่ทันจบ คดีใหม่มาอีกละ พรรคคามอนซานี่ก็ไม่ใช่เล่นๆ สนิทสนมกับการเมืองประเทศเรา จะเล่นมันทีต้องมีหลักฐานมัดตัวจังๆ"ซีวอนบ่นยาวก่อนจะถอนหายใจ มันก็เป็นความจริงอย่างที่ตนว่า ยิ่งดิ้นรนยิ่งว่างเปล่า ยิ่งไล่ล่ายิ่งห่างไกล ยิ่งเข้าใกล้ยิ่งศูนย์เปล่า..












"...."สักวันกูจะไม่ทำให้สูญเปล่าแน่..

 










- - Criminal Hunt รัก ล่า ฆ่า แค้น - -

















 

"กลับมาแล้วเหรอ เป็นไงบ้าง เหนื่อยไหม?"ฮยอกแจเอ่ยถามพลางถอดเสื้อให้ร่างสูง ฮันกยองมองหน้าสวยนั้นก่อนจะกอดแน่น





"นายไม่เป็นไรก็พอ"ร่างบางยกยิ้มก่อนจะสวมกอดตอบ ขอบคุณนะฮันกยอง





"อาบน้ำอุ่นๆนะ เดี๋ยวเตรียมให้"





"ถูหลังให้ด้วยก็คงจะดี"





"บ้า"ร่างบางว่าก่อนจะตีแก้ขัดเขิน ถึงจะคบกันมานานแต่มีอะไรกันก็นับครั้งได้ เป็นเพราะตนไม่ค่อยว่างงานบวกกับคนน่ารักไม่ค่อยจะยอมเท่าไหร่ เจอฮยอกแจครั้งแรกก็รู้สึกประทับใจมากแล้ว ถูกพวกข้างถนนลวนลาม แถมยังร้องไห้ซะน่าสงสารตนจึงนึกว่าเป็นเด็กผู้หญิง มารู้เอาภายหลังว่าเป็นผู้ชายก็รักเต็มเปาไปแล้ว ชีวิตฮยอกแจน่าสงสารนัก อยู่ตัวคนเดียวถูกทิ้งที่สถานกำพร้าแต่เด็ก ก่อนจะแยกตัวออกมาหางานทำ ทำได้ไม่เท่าไหร่เจอภัยก่อนเสียนี่ เป็นเพราะเขาคงไม่รู้จักโลกภายนอกดี แต่ภัยนั้นก็นำเขามาให้ผมดูแล..





"นี่ อย่าจากผมไปนะ"





"อะไรกัน จู่ๆก็พูดจาแบบนี้"ร่างบางเอียงหน้าหนีไปทางอื่น ก่อนจะก้มงุดๆอย่างเขินอายเมื่อถูกจ้องซะจนรู้ว่าตนจะเจออะไร





"รักผมไหม?"





"ไม่รู้ อะไรเล่า"





"ถ้าไม่บอกผมก็จะกอดคุณอยู่แบบนี้แหละ"ไม่ว่าเปล่ามือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามหลังบางนั้นอย่างทะลึ่ง





"หยุดพูดจาเลี่ยนๆซะที มือด้วย อื้อ~ มันจั๊กจี้นะ"คนตัวเล็กเริ่มดิ้นน้อยๆเมื่อมือหนาเปลี่ยนมาลูบเอวคอดแทน





"ว่าไง"เสียงทุ้มกระซิบข้างหูพลางแกล้งงับเบาๆ ร่างบางผวากับสัมผัสนั้น ก่อนจะเบี่ยงตัวหนียิ่งทำให้มังกรหนุ่มคึกคะนองเข้าไปใหญ่





"ร รักสิ อ๊ะ"เมื่อได้ยินคำที่ต้องการตนก็กดจูบที่ซอกคอขาวทันที ทำเอาคนตัวเล็กร้องลั่นกับสัมผัสหวือหวานั้น





"คืนนี้ขอนะ"พูดพลางไม่ให้อีกคนได้ทันตอบ ดันร่างบางลงกับที่นอนพลางทับไว้ทั้งตัว





"ยังไม่ได้อาบน้ำเลยตาบ้า เหม็นเหงื่อไปหมด"คนตัวเล็กว่าเบี่ยงเบนไปเรื่องอื่นแทน คนอะไรก็ไม่รู้ทะลึ่ง ตัวก็ใหญ่ หน้าตาก็เจ้าเล่ห์ รักไปได้ยังไงนะ





"อาบทำไมเล่า เดี๋ยวเสร็จแล้วค่อยไปอาบกันก็ได้ โอ๊ย!"





"พูดอะไรก็ไม่รู้ น่าอายชะมัดเลย จะนอนแล้ว"มือบางตีไหล่หนาก่อนจะปิดหน้าปิดตาของตัวเอง พลางหันหนีมังกรหนุ่ม





"อยากนอนเร็วๆ ก็ต้องหาไรทำที่มันเหนื่อยๆเพลียๆไง หึๆ"






"อ๊าา ตาบ้า คนอะไรโรคจิตที่สุดเลย"

 

















50%




















 

“ฮันกยองขอคุยอะไรด้วยหน่อยสิ”เสียงหวานเอ่ยเบา หลังจากเดินเข้ามาหาร่างสูงภายในห้องทำงาน ฮันกยองเอี้ยวหน้ามองเจ้าของเสียงนั้นก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อย





“ทำไมเสียงเศร้าแบบนั้นละฮยอกแจ”มือหนากอดเอวบางหลวมๆหลังจากร่างบางนั่งลงบนตักแกร่ง ฮยอกแจถอนหายใจก่อนจะแค่นยิ้มออกมา





“เรื่องดงเฮน่ะ ดูเหมือนน้องนายจะยังไม่เลิกฝันถึงอึนมีนะ ฉันกังวล กลัวเขาจะไม่มีสมาธิในการทำงาน”เอ่ยบอกเหตุผลของตนเอง ก่อนจะเหม่อมองออกไปไกล





“ผมเข้าใจครับ ไม่ต้องห่วงมันหรอก ผมหึงนะ”ฮันกยองยิ้มบางก่อนจะตีสีหน้าเง้างอนร่างบาง ฮยอกแจตีไหล่หนาเบาๆก่อนจะหัวเราะน้อยๆ





“คิดอะไรบ้าๆตลอดเลยนะนายเนี่ย ฉันก็แค่เป็นห่วงในฐานะพี่ชายเท่านั้นเอง”





“คร้าบบบ น้องชายของผมผมเองก็จะดูแลเขาอย่างดีเช่นกันครับ”








.






.









“คิบอม วันนี้ว่างใช่ไหม ออกเวรไปหาไรดื่มเป็นเพื่อนหน่อยดิ่”ดงเฮเอ่ยถามเพื่อนร่วมงานของตน ก่อนจะมองเวลาเมื่อมันใกล้เที่ยงคืนแล้ว วันนี้เขาอยากจะพักผ่อนบ้าง..





“ได้ ไม่มีปัญหา”คิบอมตอบรับเสียงเรียบ ก่อนจะหันไปสนใจเอกสารงานต่างๆต่อ ไม่นานเวลาผ่านสักครู่.. นาฬิกาตีบอกเวลาเที่ยงคืน สองหนุ่มก็ย้ายตัวเองออกไปที่รถ ก่อนจะถึงที่หมายในที่สุด





“นายยังไม่เลิกกังวลอีกเหรอ”คิบอมเอ่ยถามบุคคลที่เอาแต่เหม่อมองแก้วสีอำพันอยู่อย่างนั้น ดงเฮละสายตามามองร่างสูงชั่วครู่ ก่อนจะแค่นยิ้ม





“กังวลเหรอ? มันไม่มีอะไรต้องกังวลหรอก เพียงแต่ว่าถ้าหากนายรักใครสักคน นายคงลืมเขาไม่ลงหรอก”





“ฉันเข้าใจ ฉันนับถือในความรักของนาย”





“ฉันไม่ใช่สุภาพบุรุษอย่างที่นายคิดหรอกคิบอม เวลาเปลี่ยนไป ใจก็เปลียนไป..”คิบอมเลิกคิ้วมองดงเฮอย่างสับสน ดงเฮกำลังจะสื่อความหมายอะไรอย่างนั้นเหรอ?





“นายไม่ได้รักอึนมีแล้ว?”คำถามคาใจเอ่ยออกไปอย่างทันท่วงที ดงเฮยิ้มมุมปากก่อนจะแค่นหัวเราะ





“ฮ่ะๆ ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก ฉันรักอึนมีเสมอ ไม่เคยเปลี่ยน และไม่คิดเปลี่ยน..”แต่ใจของฉันมันอบอุ่นเมื่อได้อยู่ใกล้กับใครบางคนต่างหากละคิบอม ใครคนนั้นก็เป็นคนที่ฉันไม่สมควรคิดแบบนี้เลย..








.






.









“โทษทีครับ พอดีผมรีบกลับ”ดงเฮเอ่ยขอโทษขอโพย คิบอมกลับไปก่อนหน้านี้แล้วแต่ตนยังอยากอยู่ต่อ เมื่อเวลามันผ่านไปจวนจะตีสาม ตนจึงรีบเช็คบิลก่อนจะเดินตรงมาที่รถ





“ไม่เป็นไรครับ คุณตำรวจ หึ”เสียงแค่นหัวเราะดังก่อนจะยิ้มมุมปากให้ร่างโปร่งอย่างดงเฮ





“ฮิชินะ..”คิ้วหนาขมวดเข้าหากันก่อนจะมองอย่างไม่เป็นมิตร ไม่นึกฝันว่าเขาจะได้มายืนประจันหน้ากับหัวหน้าพรรคที่พรากชีวิตคนรักเขาไป





“ว้าว จำฉันได้ซะด้วย มาตรวจจับอะไรแถวนี้เหรอครับ”ฮิชินะหรือฮีชอลเอ่ยถามอย่างไม่เกรงกลัวฐานะของดงเฮใดๆทั้งสิ้น ราวกับเขาถือไพ่เหนือกว่าเสมอ





“สักวันนายจะได้รับกรรม”ดงเฮไม่ตอบคำถามเหล่านั้น เพียงแต่เอ่ยประโยคสั้นๆที่ดูจะไม่เข้าใจในหูคนฟังสักนิด ฮีชอลหัวเราะร่วนกับคำเหล่านั้น





“กรรมเหรอ นายกลับไประวังคนใกล้ตัวนายดีกว่ามั้ง ระวังจะตายไม่ดี ฉันเตือนด้วยความหวังดี หึๆ”ฮีชอลเดินเข้ามาเทียบใกล้ดงเฮ ก่อนจะกระซิบในสิ่งที่ทำให้เขาใจหล่นวูบ กล่าวจบก็เดินหายเข้าไปในผับพร้อมลูกน้องสองถึงสามคน ดงเฮมองตามหลังไปอย่างทำอะไรไม่ได้ มือหนากำหมัดแน่น.. ได้แต่กัดกรามกับคำพูดเหล่านั้น











“สักวัน.. สักวันฉันจะฆ่าแก ฮิชินะ”

 

 














- - Criminal Hunt รัก ล่า ฆ่า แค้น - -











 



“กลับมาแล้วเหรอ.. หายไปไหนมาซะนานเชียว”ฮยอกแจที่เดินขยี้ตาลงมาชั้นล่าง เอ่ยทักดงเฮที่กำลังถอดเสื้อตัวนอกออกพอดิบพอดี





“ทำไมพี่ยังไม่นอนครับ”ดงเฮเอ่ยถามร่างบาง โดยไม่สนใจคำถามเหล่านั้น ฮยอกแจไม่ตอบคำถามใดๆกลับเดินมาลูบกลุ่มผมนั้นพลางยิ้มให้อย่างอ่อนโยน





“นอนแล้ว แต่ลงมากินน้ำ เป็นห่วงเราด้วยน่ะสิ”เสียงหวานว่าก่อนจะขยี้หัวทุยนั้นไปมา ราวกับร่างสูงนั้นเป็นเพียงเด็กตัวเล็กๆ





“ครับ”มือหนาจับเรียมมือสวยนั้นไว้ก่อนจะยิ้มบาง ขอบคุณนะครับ.. ที่ทำให้ผมอุ่นใจได้มากขนาดนี้





“ไปอาบน้ำนอนได้แล้วไป เดี๋ยวพี่มาเอาน้ำไปกินเสร็จก็จะนอนต่อแล้ว”





“ครับ ฝันดีนะครับ”





“จ้า ไปนะ”ร่างบางว่าก่อนจะถือขวดน้ำเดินขึ้นไปชั้นบน โดยมีสายตาคู่เดิมที่มองและยิ้มตามอย่างไม่ลดละ



















“....”ใครจะมาทำร้ายอะไรพี่ได้ นอกจากพี่ฮันกยองแล้ว.. ผมนี่แหละที่จะปกป้องพี่ให้ถึงที่สุด

 




















100% TBC.



- - Criminal Hunt รัก ล่า ฆ่า แค้น - -

 








talk กันหน่อย


ใครได้อ่าน QMSG ที่ไรเตอร์ส่งไปให้ก็จะรู้ว่าไรเตอร์หายไปไหนมานะครับ
ดีใจมากที่ได้กลับมาอัพฟิคสักที คิดถึงไรเตอร์ไหมครับ






 เม้น ทีครับ อยากรู้มันเป็นไง สนุกไหม ?
มันน้อยมาก จนไรท์คิดว่า
ไม่สนุก




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

108 ความคิดเห็น

  1. #102 Meanie (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2556 / 16:58
    ตามค่ะตาม น่าอ่านมาก

    เฮชอบฮยอกป้ะเนี่ย55

    ชอบการบรรยายเนื้อเรื่องนะคะ อัพไวไวน้ะจุ้บๆ55
    #102
    0
  2. #101 poppoka (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2556 / 18:00
    เนื้อเรื่องน่าติดตามมาก
    มันมีปมซับซ้อนมากให้คิดตามหลายอย่างเลย
    สู้ๆไรต์รออ่านจ้า
    #101
    0
  3. #96 HHN (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 กันยายน 2556 / 18:52
    โหยยย เรื่องราวซับซ้อนซ่อนเงื่อนมากกกก -wwwww-

    น่าตามมม เชียร์สองฝั่งเลยอ่ะ 55555555

    เฮชอบฮยอกเรอะ -[]-!!! #น้องคิดไม่ซื่อ คึคึ ><

    ตามจ้าๆ อัพเร็วๆนะจุ๊บบบบบ
    #96
    0
  4. #94 piggy-oun (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 กันยายน 2556 / 11:48
    ดีใจจัง
    ไรเตอร์กลับมาแล้วค่ะ
    #94
    0
  5. #90 HHKM (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2556 / 21:59
    ฮยอกเป็นใครทำไมล่าฮยอกล่ะ น่าลุ้นๆ
    #90
    0
  6. #83 cakELFish13 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2556 / 09:36
    ทำไมต้องเป็นฮยอกแจ??? ชีวิตน่าสงสารแล้วยังมารักกับคนหื่น 5555555555

    ไรท์เตอร์หายเร็วๆนะ สู้ๆ
    #83
    0
  7. #81 piggy-oun (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2556 / 12:40
    ลึก ๆ ต้องมีอะไรแน่ ๆ เลย ไม่ใช่แค่ขู่
    ไม่ให้พวกฮันคยองเข้ามายุ่งด้วยหรอก
    ทำไมซามะถึงบอกให้จัดการฮยอกแจเลย
    นี่ดีนะที่ดงเฮเห็นซะก่อน ไม่งั้นฮยอกคงไม่รอด

    สารวัตรฮันคยองมีแอบหื่นด้วยอ่ะ
    #81
    0
  8. #72 piggy-oun (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2556 / 13:46
    เรื่องนี้ฮีชอลท่าจะร้ายน่าดู
    ฮันคยองดูแลฮยอกแจดี ๆ นะ
    อย่าให้ฮีชอลมาจับตัวไปได้ล่ะ
    #72
    0
  9. #51 My joystar (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2556 / 22:36
    วิจารณ์ไม่เป็นนน -..-
    #51
    0
  10. #48 i s a v y ★ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2556 / 21:19
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด

    เจ๊ดูร้ายมาก ชอบบบ TvT
    #48
    0
  11. #41 cakELFish13 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2556 / 09:46
    เฮน่าสงสารอ่ะ ฮยอกไปทำอะไรให้ฮีไม่นะปล่อยฮันฮยอกเค้ารักกันและมีความสุขอ่ะดีแล้ว อย่าพรากเค้าเลย 

    เรื่องนี้น่าติดตามมากไรท์เตอร์แลดูปมเยอะ  สู้ๆนะ
    #41
    0