THE CRIMINALS Case I คู่รักอันตรายท้าทายหัวใจ [JULY/JAMSAI]

ตอนที่ 5 : THE CRIMINALS :: Mission Impossible...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,625
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    22 มิ.ย. 56


 

 

 

4

Mission Impossible...

 

 

 

@ North Dorm, Unit 2A

 

 

มิคาอิลจอดรถมอเตอร์ไซค์ของเขาที่หน้าหอพักของฉันก่อนจะถอดหมวกกันน็อคออกแล้วก้าวลงจากรถ จากนั้นถึงได้หันมาอุ้มฉันลงเหมือนทุกที...

 

 

แต่ครั้งนี้ฉันหยุดเขาไว้ก่อนที่เขาจะอุ้มฉันลง และมิคาอิลก็ชะงักไปเหมือนตกใจ

 

 

มีอะไร...”

 

 

นายนั่นแหละเป็นอะไร”

 

 

...” นัยน์ตาสีเฮเซลเบิกกว้างขึ้นเพียงเล็กน้อย แบบเสี้ยววินาทีเดียว ชนิดที่คนปกติคงไม่ทันสังเกตเห็น แต่เพราะมิคาอิลฝึกฉันมาดีเกินไป...มันก็เลยไม่หลุดพ้นสายตาฉันไปได้ สองวินาทีต่อมาเขาก็หัวเราะพร้อมกับยื่นมือมายีผมฉันจนยุ่งฟู “โธ่เอ๊ยเห็นทำหน้าจริงจัง ก็นึกว่ามีอะไร”

 

 

ฉันถามจริงจังนะ =^=”

 

 

ฉันก็จริงจัง” มิคาอิลพูดด้วยน้ำเสียงกวนประสาทก่อนจะเลื่อนมือสองข้างมาจับหน้าฉันไว้ “หรือว่าเธออยากจะลองสวีตบนมอเตอร์ไซค์ดูบ้าง? น่ารักจังนะเวร่า~”

 

 

ฉันไม่ได้จะล้อเล่นนะ! มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นใช่มั้ยบอกมานะ”

 

 

ไม่มีอะไรสักหน่อย”

 

 

ต้องให้ฉันเล่นไม้โหดใช่มั้ยนายถึงจะคายออกมา -_-+”

 

 

เธอก็รู้นี่นาว่าฉันเป็นมาโซคิสม์ >O< ยิ่งเธอทำร้ายฉันหนักเท่าไหร่ฉันก็ยิ่งชอบมากเท่านั้นแหละ~”

 

 

ไม่ขำนะมิคาอิล! บอกมา...อ๊ะ! อื้อ!!”

 

 

ฉันดิ้นขลุกขลักเตะขาไปมา สองมือก็ทุบแผงอกกว้างของนายคนตัวสูงยักษ์ตรงหน้ารัวๆ เมื่ออยู่ดีๆ เขาก็รั้งใบหน้าฉันไว้ด้วยมือใหญ่ของเขาแล้วก็จู่โจมปิดปากฉันด้วยริมฝีปากของตัวเองอย่างรวดเร็วจนฉันตั้งตัวไม่ติด มือของเขาเหมือนจะอ่อนโยน...แต่กลับล็อกฉันไว้แน่นจนหันหน้าหนีไปไหนไม่ได้ ขณะที่ริมฝีปากเย็นเยียบของเขากดลงมาบนริมฝีปากฉันในแบบที่ทำให้หัวใจฉันสั่นไหวแกว่งไกวอย่างรุนแรงยิ่งกว่าแผ่นดินไหว ฉันรู้สึกเหมือนตัวจะบินได้จากความรู้สึกหวิวๆ ในช่องท้องที่ไม่ว่ายังไงก็ไม่ชินสักที จู่ๆ ภาพในหัวก็ตัดไปตัดมา บางทีก็วูบหายไปเพราะสัมผัสที่ริมฝีปากมันลบเรื่องที่อยู่ในหัวไปเป็นครั้งคราว ฉันพยายามจะแย่งชิงอำนาจการควบคุมคืนมาแต่ก็สู้ไม่ได้...

 

 

ไม่เคยสู้ได้หรอก...เพราะว่าเขาเป็นคนสอนฉันเอง...

 

 

คงไม่มีทางที่ลูกศิษย์จะเอาชนะอาจารย์ได้หรอกใช่มั้ย

 

 

มิคาอิลไม่ยอมปล่อยฉันถึงฉันจะหายใจไม่ออกแล้ว ริมฝีปากที่เคยเย็นเยียบอยู่ดีๆ ก็กลายเป็นร้อนจัดขึ้นมา ฉันคิดอะไรไม่ออกแล้ว แม้แต่สองมือกับสองขาที่เคยดิ้นไปดิ้นมาอยู่จนถึงเมื่อครู่ก็กลายเป็นสงบนิ่งเรียบร้อยไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ มือของมิคาอิลเองก็ไม่ได้ล็อกใบหน้าฉันไว้เหมือนเมื่อกี้แล้ว เขาสอดมือเข้ามาขยุ้มผมฉันเล่น ก่อนจะถอนริมฝีปากออกห่างในที่สุด

 

 

ฉันรู้สึกเขินจนทนไม่ไหวตอนที่มิคาอิลหยักยิ้มมุมปากพลางแลบลิ้นเลียริมฝีปากแล้วมองมาด้วยนัยน์ตาสีเฮเซลที่เป็นประกายวิบวับคล้ายกับกำลังจะล้อฉัน...บ้าชะมัดเลย

 

 

ก้มหน้าลงทำไมล่ะ ฉันอยากมองสีหน้าน่ารักๆ ของเธอต่ออีกหน่อยนะ :)” มิคาอิลจงใจรังแกฉันด้วยการใช้ปลายนิ้วเรียวรั้งให้ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองหน้าเขา แล้วไอ้สีหน้าเหนือกว่านั่นมันอะไรกัน ประเดี๋ยวแม่ก็ต่อยเข้าให้หรอก แง่งงงงงง T/////T

 

 

ฮ่ะๆ...โอเค ไม่แกล้งแล้วๆ :)” มิคาอิลยกมือขึ้นยอมแพ้เมื่อฉันทำหน้าเหมือนจะกัดเขา “ก็มันอดไม่ได้นี่นา เธอก็รู้ว่าฉันชอบเวลาเธอเล่นบทโหด :) It's a turn on you know~”

 

 

หุบปากไปเลย!! =^=///”

 

 

ฮ่าๆ ครับผม” มิคาอิลรับคำด้วยรอยยิ้มก่อนจะแตะปลายนิ้วที่ริมฝีปากตัวเองแล้วก็เลื่อนมาแตะที่หน้าผากฉันอย่างแผ่วเบา “Goodnight kiss~”

 

 

ขอให้นายฝันร้าย!”

 

 

ได้จูบเธอแบบเมื่อกี้ไม่มีทางที่ฉันจะฝันร้ายหรอก :)”

 

 

หะ...หุบปากนะ!! =O=///”

 

 

มิคาอิลยิ้มมุมปากโดยไม่ตอบ...รอยยิ้มแบบผู้ชนะ เขาคงรู้อยู่แล้วว่าทำยังไงฉันก็สู้เขาไม่ได้ มันน่าโมโหตรงนี้นี่แหละ! บ้าจริง...

 

 

เอาล่ะ ได้เวลาแล้ว” มิคาอิลพูดพร้อมกับอุ้มฉันลงจากบิ๊กไบค์คันเบ้อเร่อเบ้อร่าของเขา “เธอไปกับฮารุก็ระวังตัวด้วยนะ”

 

 

ระวังอะไรดี ระวังฮารุหรือระวังอะไร”

 

 

อย่าได้บังอาจให้เด็กหน้ามึนนั่นแตะต้องเป็นอันขาด -_-^”

 

 

นายไม่มีวันรู้หรอก~ :P”

 

 

ฉันมีวิธีทดสอบ”

 

 

ขี้โม้”

 

 

พูดจริงนะ =^=”

 

 

งั้นนายก็ด้วย อย่าเล่นซนจนโดนจับได้ล่ะ”

 

 

คำพูดนั้นทำให้สีหน้ามิคาอิลเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนจะกลับเป็นลั้ลลาบ้าบอตามเดิม “ระดับฉันไม่มีโดนจับได้หรอก เพราะคนที่จะจับฉันได้มีแต่เทวดากับไอรอนแมนเท่านั้น”

 

 

โดนจับขึ้นมาจะขำให้”

 

 

คนที่โดนจับแต่แรกน่ะมันเธอต่างหากยัยบ๊อง” มิคาอิลดีดหน้าผากฉันก่อนจะยิ้ม “ไปได้แล้ว เดี๋ยวเจอกันเที่ยงคืนนะ :)”

 

 

 

 

***********************************
 

 

 

 

 

 

มิคาอิลยืนมองดูเวร่าเดินเข้าไปในหอพักจนกระทั่งแน่ใจแล้วว่าลับสายตาเธอ พลันรอยยิ้มบนใบหน้าหล่อเหลาก็จางหายไปแทบจะในทันทีราวกับไม่เคยมีอยู่ตรงนั้นมาก่อน

 

 

เขายกมือเสยผมสีส้มขึ้นก่อนจะสวมหมวกกันน็อกกลับที่เดิมแล้วกระโดดขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์จากนั้นจึงเหลือบมองด้านหลังด้วยหางตา

 

 

มาจริงๆ ด้วยสินะ...

 

 

มุมปากของมิคาอิลหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มหยัน จากนั้นเขาก็สตาร์ทรถแล้วขับพุ่งออกไปในความมืด

 

 

 

 

 

***********************************
 

 

 

 

 

 

...จะทิ้งม้าเหรอครับ (' ')” เสียงนุ่มละมุนของฮารุดังขึ้นในคาเฟ่เงียบๆ ที่มีคนอยู่เพียงสองคน หลังจากที่อัลขยับเลื่อนไนต์สีขาวของเขาไปทิ้งเพื่อเปิดทางให้ควีนได้ตำแหน่งรุกมากขึ้น อัลหัวเราะน้อยๆ ก่อนจะยิ้ม

 

 

พักหลังมานี่นายมองหมากขาดขึ้นนะ :)”

 

 

...ผมมองข้ามไปสามตาแปดตาแบบพี่ไม่ได้หรอกครับ” ฮารุพึมพำตอบอย่างเหม่อลอยพลางจ้องหมากในกระดานด้วยนัยน์ตาสีเขียวมรกตใสซื่อของเขา “แต่ก็พอจะมองออกว่าการเล่นหมากอันตรายของพี่มันไม่ต่างอะไรกับการเดิมพันห้าสิบห้าสิบเลยสักนิด”

 

 

ห้าสิบห้าสิบงั้นเหรอ? นีตีค่าหมากของผมต่ำขนาดนั้นเชียว?”

 

 

สูงต่างหากครับ” ฮารุแก้พร้อมกับขยับบิชอพดำขึ้นมาขัดตาเดินของควีนขาว “มีสิทธิ์ชนะตั้งห้าสิบเปอร์เซ็นแน่ะ”

 

 

นั่นสินะ” อัลตอบอย่างกำกวมพลางหัวเราะแผ่วเบาในลำคอ “แต่ถ้าไม่เล่นแบบนี้ก็ไม่สนุกไม่ใช่เหรอ?”

 

 

ถ้าชนะก็สนุกครับ แต่ถ้าแพ้ก็คงไม่สนุกเท่าไหร่”

 

 

อย่ามองอะไรเป็นสีขาวกับสีดำแบบนั้นสิ...บางเรื่องเป็นสีเทาก็มีนะ?”

 

 

ผมมาจากโลกที่มีแต่สีขาวกับดำ ถือว่าผมตาบอดสีแล้วกันครับ”

 

 

อัลได้แต่หัวเราะกับคำตอบของฮารุ จากนั้นจึงขยับเอาไนต์สีขาวไปกินบิชอพดำ “ถ้างั้นก็ต้องแลกกันไปเลย แบบนี้ก็แฟร์ดีไม่ใช่เหรอ :)”


 

 

 

***********************************


 

 

 

 

@ The Dean Hall

 

 

9.58PM

 

 

พร้อมแล้วรึยังครับ (' ')” ฮารุที่ใส่ชุดสีดำล้วนทั้งฮู้ดดี้คลุมหน้าปิดผมสีแดงเพลิงโคตรเด่นของตัวเองหันมาถามฉันด้วยรอยยิ้มละมุน ฉันหันกลับไปพยักหน้าแทนคำตอบ เขาก็เลยหยิบเอาคีย์การ์ดออกมาจากกระเป๋ากางเกง

 

 

คีย์การ์ดนี่เป็นมาสเตอร์การ์ดที่ดาร์วินประดิษฐ์ขึ้นเอง เขาไม่เคยบอกว่าทำได้ยังไง แต่การ์ดนี่ก็ทำให้เราผ่านเข้าไปในตึกอาคารของโรงเรียนได้เกือบทุกประตูเลย เว้นแต่ประตูล็อกชีวภาพ เช่นประตูที่ต้องใช้ลายนิ้วมือหรือสแกนม่านตาอะไรแบบนั้น

 

 

แต่ส่วนใหญ่ประตูในโรงเรียนก็ใช้แค่คีย์การ์ดเปิดนั่นแหละ เพราะงั้นเราก็เลยเข้ามาในตึกผู้อำนวยการได้อย่างง่ายดายแบบนี้ไง

 

 

ฉันดึงฮู้ดขึ้นมาปิดหน้าก่อนจะเดินตามฮารุไปอย่างเงียบเชียบที่สุดจนแทบจะเหมือนวิญญาณ ก็นะ...ถึงจะเข้ามาได้ง่ายๆ ก็ไม่ได้แปลว่าจะทำตามใจชอบได้ทุกอย่าง เพราะขืนทำเอะอะไปอาจจะโดนผู้รักษาความปลอดภัยจับตัวส่งคณะอัศวินเข้าให้ก็ได้ -_-;

 

 

แต่ยามที่นี่มักจะแอบหลับ คงเพราะประมาทว่าไม่มีนักเรียนคนไหนกล้าทำเรื่องเสี่ยงอันตรายท้าทายคณะอัศวินที่โหดที่สุดล่ะมั้ง

 

 

ซึ่งก็ดี สบายพวกฉันไง~

 

 

...” ฮารุหันมาสบตาฉันพร้อมกับชี้มือไปทางบันได เพราะว่าห้องที่เก็บบันทึกการเงินอยู่ชั้นสาม ดังนั้นจะต้องผ่านยามจำนวนสี่จุดด้วยกัน

 

 

และถ้ายามพวกนั้นไม่ได้หลับอยู่ คนที่จะต้องรับหน้าที่ทำให้พวกเขาหลับก็คือฉันเอง

 

 

พูดง่ายๆ คือฉันเป็นหน่วยใช้กำลัง ส่วนฮารุเป็นมันสมองนั่นแหละ =^= ไม่ดีเลย บทมันควรจะกลับกันสิ -_-+ ทำไมยัยคนเขียนถึงเขียนให้ฉันเป็นหญิงแกร่งขนาดนี้เนี่ย

 

 

ฉันแอบลอบมองสังเกตการณ์จากในเงามืดเพื่อดูท่าที ราวกับเป็นแคทวูแมนที่กำลังปกป้องแบทแมนซึ่งยืนซ่อนอยู่ข้างหลังสบายใจเฉิบ จากนั้นจึงเห็นว่ายามทั้งหลายตื่นอยู่และกำลังเดินสวนสนามอย่างแข็งขัน

 

 

ฉันส่งสัญญาณบอกฮารุให้เงียบไว้ ก่อนจะหยิบลูกบอลลูกหนึ่งออกมาขว้างไปยังทางเดินฝั่งตรงข้ามอย่างสุดแรง

 

 

เสียงลูกบอลดังกระทบพื้นทำให้ยามที่เดินสวนสนามอยู่พากันวิ่งหน้าตั้งตามลูกบอลไปทันที ทำให้ทางขึ้นบันไดเปิดว่างแบบสุดๆ แบบโล่งกว่านี้ไม่ได้แล้ว ฮารุยิ้มให้กับไอเดียบรรเจิดของฉันก่อนจะเดินอย่างไร้เสียงไปที่บันได เท่านี้ก็จบแล้วหนึ่งด่าน ที่เหลือก็ไม่น่ายากละ เพราะยามอยู่ชั้นหนึ่งมากที่สุด~

 

 

ชั้นสองก็มียามเช่นกัน ยืนอยู่ตรงตีนบันไดที่ฉันกำลังเดินอยู่พอดี แต่โชคร้าย (ของเขา) ที่ดันยืนหันหลังให้ฉัน ดังนั้นก็เลยเจอน็อคสลบและเก็บไปซ่อนไว้ตามระเบียบ

 

 

ฉันกับฮารุเดินผ่านขึ้นไปถึงชั้นสามซึ่งแทบจะร้าง เพราะออฟฟิศที่นี่จะปิดตอนสามทุ่มครึ่ง และพนักงานสำนักงานทุกคนก็จะกลับไปที่ห้องของตัวเองในหอพักพนักงานกันหมด ทำให้ที่นี่เหลือแค่ยามเฝ้า และบางครั้งก็จะมีคณะอัศวินอยู่ด้วยเช่นกัน

 

 

แต่วันนี้ไม่มีเลย คงกำลังวิ่งวุ่นไล่จับ 'หนูสามตัว' อยู่ในตึกคณะอัศวินกันล่ะมั้ง

 

 

ฉันยิ้มขำพลางนึกถึงลีลาการวิ่งล่อเป้าของสามคนนั้น งานแบบนี้ทำกันสนุกนักละ ชอบจริงการได้ล่อให้คนวิ่งวนจนเหนื่อย จากนั้นก็ทิ้งของไว้ให้ดูต่างหน้าเพื่อเยาะเย้ย

 

 

ฮารุหยุดเดินเมื่อมาถึงหน้าห้องเก็บบันทึกทางการเงิน ก่อนจะหยิบเอาคีย์การ์ดออกมาเปิดห้องแล้วเดินนำเข้าไปก่อน ฉันเดินตามเข้าไปก่อนจะปิดประตูอย่างเงียบเชียบ...

 

 

ห้านาทีนะ” ฉันบอกฮารุก่อนจะยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้เขา ส่วนตัวเองก็เดินไปเฝ้าประตูไว้ (ไม่ได้กินแรงหรอกนะแต่เผอิญฉันไม่ถนัดงานเอกสารน่ะ -_- ถนัดต่อสู้ซะมากกว่า)

 

 

ฮารุรีบไปที่ตู้เก็บเอกสารของเมื่อสองปีก่อนจากนั้นจึงเริ่มค้นหาอย่างรวดเร็ว...

 

 

และตอนนั้นเองที่ฉันเริ่มรู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่ไม่ถูกต้อง...แต่ก็ยังไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่ว่ามันคืออะไร แค่รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดเพี้ยนไป มันไม่ควรจะเป็นอย่างนี้

 

 

แต่อะไรล่ะ...

 

 

ไม่มี...” ฮารุพึมพำก่อนจะผละจากตู้ที่หาอยู่แล้วกวาดตามองไปรอบๆ “เฉพาะบันทึกของไตรมาสที่สองเท่านั้นที่หายไป...”

 

 

เอ๊ะ ทำไมล่ะ O_O”

 

 

นั่นน่ะสิ...” ฮารุพึมพำก่อนจะชะงักไปเล็กน้อย “หรือว่า...”

 

 

เขาหยุดพูดแค่นั้นแล้วก็กระชากลิ้นชักเปิดออกอีกรอบ จากนั้นจึงควานหาอะไรบางอย่างจากใต้ลิ้นชัก... พลันรอยยิ้มดีใจก็ปรากฏบนใบหน้าน่ารักของเขา “เจอแล้ว~”

 

 

ซ่อนเอกสารเหรอ...”

 

 

ดูเหมือนจะมีคนไม่อยากให้ใครหามันเจอนะ”

 

 

มันคืออะไรน่ะ แค่บันทึกการเงินทำไมถึงได้...”

 

 

เรื่องนั้นช่างมันก่อนเถอะครับ เราควรจะรีบไป...” ฮารุพูดก่อนจะหยุดทันที นัยน์ตาสีเขียวมรกตเข้มขึ้นในทันใด เขาขมวดคิ้วพร้อมกับยกมือขึ้นแตะที่ริมฝีปากเป็นเชิงบอกให้ฉันเงียบไว้

 

 

มีคนมา” หลังจากเงียบฟังอยู่ครู่หนึ่งเขาก็พูดเสียงเฉียบ “เรารีบหนีกันเถอะครับ”

 

 

ฉันพยักหน้าก่อนจะเหลือบมองนาฬิกา ยังไม่ทันถึงห้านาทีดีเลย แปลว่าพวกยามรู้ตัวเร็วกว่าที่คาดเหรอ หรือว่าเห็นลูกบอลแล้วนึกออกว่ามีคนบุกรุกเข้ามา หรือว่า...

 

 

นั่นมัน...

 

 

คณะอัศวินมาที่นี่ได้ไง...” ฮารุเองก็ดูเหมือนจะคิดเรื่องเดียวกัน เขาพึมพำอย่างอึ้งๆ พร้อมกับที่คณะอัศวินวิ่งกรูกันเข้ามาหาพวกเรา ไม่มีเวลาคิดแล้ว ไม่มีเวลาแม้แต่จะเอาบันทึกการเงินปลอมที่อัลบอกให้ใส่ไว้แทนของเดิมไปใส่ไว้ในลิ้นชัก...

 

 

แต่ในที่สุดฉันก็นึกออกแล้วว่ามันมีอะไรไม่ถูกต้อง...

 

 

เราสองคนถูกล่อให้มาติดกับเข้าเต็มเปาซะแล้วนั่นเอง -_-^^^

 

 

 

 

 

***********************************
 

 

 

 

 

 

12.11PM

 

 

หวานหมู~ แถมได้โทรศัพท์มาอีกตั้งหลายเครื่อง ลัคกี้~ ” ดาร์วินโยนมือถือที่แอบ 'จิ๊ก' มาจากห้องเก็บของกลางของคณะอัศวินเล่นเหมือนอยู่ในคณะละครสัตว์พลางหัวเราะร่วน “ป่านนี้พวกนั้นคงยังไม่รู้หรอกว่าเราออกมาถึงนี่แล้ว จะไล่ตามเสียงจากเทปที่อัดไว้ไปถึงกี่โมงกันนะ~”

 

 

...แต่ฉันว่ามันแปลก” เจคที่ยืนเงียบมองดาร์วินเล่นละครสัตว์อยู่พักหนึ่งพูดแทรกขึ้น ทำเอาดาร์วินหยุดชะงักจนมอถือร่วง

 

 

อะไรแปลกวะ”

 

 

ก็เมื่อกี้ไง...ฉันรู้สึกว่ามันง่ายไปหน่อย”

 

 

ทำไมไม่คิดบ้างว่าไอ้พวกนั้นมันแค่โง่ -O-”

 

 

คณะอัศวินไม่ใช่คนโง่นะไอ้บ้า =_=” เจคด่าพร้อมกับผลักหัวดาร์วินอย่างแรงก่อนจะหันไปหามิคาอิลที่ยืนล้วงกระเป๋าอยู่บนเนินแล้วปล่อยให้ผมสีส้มของมันปลิวไสวไปตามแรงลม “กำลังเล่นเอ็มวีอยู่รึไงวะมิคาอิล แกคิดว่าไง”

 

 

...อ๋อ...อืม...” มิคาอิลพึมพำรับคำอย่างขอไปทีพลางยกมือขึ้นเสยผม “ไม่มีอะไรหรอกมั้ง...มันอาจจะแค่โง่จริงๆ”

 

 

แต่มันเป็นคนวางแผนให้เรามาติดกับดักมันเองนะ ไหงมีคนน้อยแค่นี้เองล่ะ”

 

 

...”

 

 

แกคิดว่าไง?” เจคถามย้ำอีกครั้งพลางมองหน้ามิคาอิลอย่างตั้งใจ และดูเหมือนคนถูกมองจะรู้ตัว ก็เลยทำทีเป็นหันหน้าหนีไปทางอื่นก่อนจะชูมือขึ้นแล้วบิดขี้เกียจ

 

 

อะไรก็ช่างเถอะ งานของเราเสร็จแล้ว รีบกลับกันดีกว่า”

 

 

แต่ไม่เห็นพวกฮารุกับเวร่าติดต่อมาเลย...ไม่ได้นัดกันไว้ตอนเที่ยงคืนเหรอ”

 

 

คำถามนั้นของดาร์วินทำให้มิคาอิลเงียบไปเล็กน้อย แม้สีหน้าจะยังนิ่งสนิท แต่เจคก็สังเกตได้ว่ามีอะไรบางอย่างที่แปลกไป...

 

 

ถ้างั้น...อะไรกันล่ะที่แปลกไป...

 

 

เออจริงด้วย งั้นไปหาอัลกันก่อนดีกว่า เผื่อพวกนั้นไปรออยู่นั่นแล้ว”

 

 

แต่ไม่ว่ามันจะเป็นอะไรก็ตาม...มันคงไม่ใช่เรื่องดีเท่าไหร่แน่

 

 

...Ok, let's go.”

 

 

เจคปล่อยความสงสัยไว้ในใจก่อนจะเดินกลับไปที่รถของตัวเองที่จอดซ่อนอยู่ในเงามืด ดาร์วินเดินออกไปพร้อมๆ กัน เหลือแค่มิคาอิลคนเดียวที่ยังยืนอยู่ที่เดิม นัยน์ตาสีเฮเซลจ้องไปที่มุมหนึ่งไกลๆ...จากตรงนี้มองเห็นแค่ปลายยอดหลังคาเท่านั้นเอง

 

 

ริมฝีปากบางสวยพึมพำแผ่วเบาก่อนที่เขาจะหลุบตาลงต่ำแล้วเดินตามหลังเจคกับดาร์วินไป

 

 

อย่าทำให้ฉันผิดหวังล่ะเวร่า...”

 

 

 

 

***********************************




 

 

11.54PM

 

 

...แบบนี้ไม่ดีแน่” ฉันพูดพลางหอบหายใจหลังจากวิ่งหนีวนไปวนมาอยู่นาน ตีกันไปสามรอบแล้วด้วย แต่ดูเหมือนเจ้าพวกนี้จะมีจำนวนเยอะกว่าปกตินะ TOT แถมยังปิดทางเข้าทางออกไว้หมดแล้วด้วย มีแต่ต้องออกทางดาดฟ้าแล้วโรยตัวลงไปแบบสไปเดอร์แมน ไม่ก็มุดลงดิน หรืออีกทีก็ใช้ผงฟลูแบบแฮรี่ พอตเตอร์...

 

 

ถ้ามีไม้กวาดตอนนี้ก็จะดีมาก บินไปเลยไรงี้น่ะ

 

 

ทิ้งม้า...” จู่ๆ ฮารุก็พึมพำบางอย่างที่ดูเหมือนไม่มีความหมายขึ้นมาระหว่างที่ฉันกำลังคิดอะไรไร้สาระ ก่อนจะยัดซองเอกสารสีน้ำตาลใส่มือฉัน “รีบหนีไปซะ ผมจะล่อพวกมันไปอีกทาง...”

 

 

เดี๋ยวสิ! จะหนีได้ไงล่ะ”

 

 

ถ้าพี่ไม่หนี...ผมจะจูบพี่นะ (. .)”

 

 

$#%$#^@$!!!”

 

 

ฮ่ะๆ สีหน้าตลกจริงๆ” ฮารุหัวเราะด้วยท่าทางเหมือนเด็กน้อยก่อนจะยื่นมือมาแตะใบหน้าฉันเบาๆ “ควีนต้องรีบหนีไป...ปล่อยให้อัศวินจัดการทางนี้เอง :)”

 

 

ตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะ นายพูดอะไรของนาย...”

 

 

บอกไปแค่นั้นพี่อัลก็คงเข้าใจ...แต่ยังไงพี่ก็ต้องเอาซองนี่ไปให้เขาให้ได้นะ” ฮารุย้ำอีกรอบก่อนจะดึงฮู้ดมาคลุมหัว “ไปซ่อนที่ไหนสักแห่งก่อนก็ได้ เอาคีย์การ์ดนี่ไป อย่าให้ถูกจับได้เด็ดขาดนะครับ :)”

 

 

แล้วฮารุ...”

 

 

พี่ก็รู้จักผมดี พี่น่าจะรู้นี่นาว่าผมเอาตัวรอดได้อยู่แล้ว~” ฮารุยิ้ม นัยน์ตาสีเขียวมรกตเป็นประกายอ่อนโยนตอนที่เขาลูบผมฉันเล่น “และถ้าผมทำให้พี่โดนจับไปด้วย พี่มิคาอิลคงได้บุกเข้าไปในตึกคณะอัศวินเพื่อกระทืบผมม้ามแตกแน่ ดังนั้นพี่รีบหนีไปเถอะครับ”

 

 

แต่...”

 

 

ฉันยังลังเล...แต่ฮารุไม่ปล่อยให้ฉันลังเลแล้ว เขาผลักฉันเข้าไปในห้องเก็บของมืดๆ ห้องหนึ่งจากนั้นจึงวิ่งหนีไป ฉันได้ยินเสียงคณะอัศวินโวยวายดังมา จากนั้นเสียงก็ค่อยๆ เงียบลงไปทีละนิด ฉันถอนหายใจแผ่วเบากับซองเอกสารในมือ...จากนั้นจึงทำตามที่ฮารุบอก

 

 

เพราะถ้าโดนจับไปทั้งสองคนคงไม่เข้าท่า...ตอนนี้ฉันควรจะกลับไปหาอัลก่อน

 

 

หนีมาให้ได้ล่ะฮารุ...

 

 

 

 

[[ To Be Continued ]]

เจ้าหญิงผู้เลอโฉม

 

 

 

 

กรี๊ดกร๊าดดดด ตอนใหม่มาแล้ว >//////<

ถ้าชอบอย่าลืมเม้นนะคะ~ เดือนหน้าก็จะได้อ่านแบบเต็มๆ กันแล้ว อยากบอกว่าปก “แซ่บ” และ “เท่” เว่อร์ค่ะ!

วางแผงในงานหนังสือเดือนกรกฏาคม จัดที่ศูนย์สิริกิติ์ 17-23 กค.นะคะ เค้ามีคิวงานหนังสือวันที่ 20 กค. เป็นงานมีตติ้ง JLS ค่ะ ที่ห้อง Lotus นะ ไปเจอกันเยอะๆ น้าาา!

 

 

 

 

 

 

 

 

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

144 ความคิดเห็น

  1. #132 MihaRuTarN (@love2324) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2556 / 14:01
    หลังสอบหนูอ่านแน่ค่าาา TOT!!
    โอ้ยยยย อยากอ่านแล้วว วว
    #132
    0
  2. #116 Eros_Seike (@girlgodofdeath) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2556 / 18:57
    เอร้ยยยยยยยยยยยยยยยยย
    อยาอ่านต่อออออออออออออออออออ
    #116
    0
  3. #115 nongming (@ming_ming) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2556 / 11:11
    อยากอ่านเรื่องของ ฮารุ อ่ะ TOT
    #115
    0
  4. #113 แพม (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2556 / 17:17
    ชอบอะไรที่มันเป็นปริศนาแบบนี้อ่ะ ชอบบบบบบบบบบบบบมากมันทำให้ได้ใช้ความคิดตามดีดูเดาและอ่านตัวละครแต่ล่ะตัวยากดี ไม่เหมือนนิยายทั่วไปที่อ่านไปแค่ไม่กี่หน้าก็เดาได้ทั้งเรื่องเลย
    #113
    0
  5. #104 momay (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2556 / 22:42
    ฮารุของเจ๊อย่าเป็นอะไรนะะะะ ToT
    #104
    0
  6. #103 Emma love love (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2556 / 21:11
    ตื่นเต้นนนนนน สนุกลุ้นระทึก พี่อายอัพต่ออออ >
    #103
    0
  7. #102 ✿ks.meawkyoya (@panda1343) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2556 / 21:03
    สนุกมากเลยค่ะ เพิ่งอ่านครั้งแรก
    อ่านทีเดียวรวดเลย เวร่าน่ารักมากกกก
    ส่วนมิคาเอลดูมีเรื่องบางอย่าง ไปรู้อะไรมานะ-0-
    เดาว่าน่าจะเดาแผนการอัลออกรึเปล่านะ?
    #102
    0
  8. #101 Jannp (@pannatee) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2556 / 08:37
    ฮารุแบ๊วเว่อออออร์อะ >O<
    #101
    0
  9. #99 ❣หมูน้อย (@kamikazewave) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2556 / 17:56
    ฮารุ คิม><~~
    #99
    0
  10. #98 LOVE?POISON (@fufu_mblaq) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2556 / 07:38
    แง่งง เขาอยากไป แต่ไปไม่ด้าย ฮือๆๆ
    #98
    0
  11. #96 PinkChok (@gracejang) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2556 / 22:06
    มิคาอิลรู้อะไรมาอ่ะ  ฮารุน่ารักกก
    #96
    0
  12. #95 peemaiz (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2556 / 21:37
    หนูเมนฮารุคิมค่ะ >< 55555555555 ไม่ได้ฟินคิสซีนเลยน้ะ >_____< จริงจริ๊งงงงงงงงงงงงงงง
    #95
    0
  13. #94 spy_5555+ (@ploly_popo) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2556 / 21:19
    ชอบค่ะ ชอบฮารุ รออัพค่าา
    #94
    0
  14. #91 Little Witch (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2556 / 18:38
    กรี๊ดดด!ชอบม๊ากกกกกกกกกกกก
    #91
    0
  15. #90 LeaderMargarita (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2556 / 15:32
    ฮารุ คิม~ อ๊ายยย~
    #90
    0
  16. #89 aumbunn (@aumbunn) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2556 / 11:30
    อยากอ่านตอนต่อไปแล้วว
    #89
    0
  17. #88 carmomild (@princessmild) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2556 / 11:10
    ฮารุ นายแมนมาก
    #88
    0
  18. #87 nampung08 (@nampung08) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2556 / 10:57
    สนุกค่า
    #87
    0
  19. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  20. #85 premmie (@premmie241143) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2556 / 09:57
    ขอกริ๊ดดังๆ ทำไมฮารุน่ารักงี้เนี่ย
    #85
    0
  21. #84 Fangyi-Liu_Libra@outlook.com (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2556 / 23:05
    ฮารุ คิม ทำไมนายน่ากินอย่างนี้
    #84
    0
  22. #83 Queen (@sweet--devil) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2556 / 22:27
    ฮารุ คิม!!! ทำไมน่ารักน่าหยิกแบบเน้ >O<
    #83
    0