Taming the Tsundere!!

ตอนที่ 2 : Taming the Tsundere_02

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 146
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 มิ.ย. 56

ร่างบางของผู้จัดการส่วนตัวนั่งจมอยู่ในเก้าอี้อาร์มแชร์ตัวสูงท่วมหัว ใบหน้าหวานบูดบึ้งจ้องตรงมาที่ผู้เป็นเจ้านายด้วยดวงตาเคืองขุ่น ข้างฝ่ายเจ้านายรูปหล่อก็ได้แต่หัวเราะแหะๆ เท้าคางมองคนสวยตรงหน้าที่กำลังพยายามสงบอารมณ์ให้เย็นลง
ที่บอกว่าไปเยี่ยมคุณปู่ นั่นก็โกหกกันงั้นเหรอครับเสียงหวานที่หลุดออกจากเรียวปากบางฟังดูมีน้ำโหปนอยู่ไม่น้อย
เปล่านะ ฉันไปหาปู่มาจริงๆ จองซูก็เห็นรูปนี่แดเนียลรีบปฏิเสธเป็นพัลวันเมื่อผู้จัดการส่วนตัวเริ่มจะอาละวาดเขาเข้าให้
ตอนนี้ ผมไม่ทราบแล้ว ว่าเรื่องไหนคุณพูดจริง เรื่องไหนคุณโกหก หรือปิดบัง.. นี่ขนาดผมเป็นผู้จัดการส่วนตัว คุณยังทำแบบนี้ได้เลยอีทึกวางหน้าเรียบเฉยแต่คำพูดกลับทำให้นายแบบหนุ่มหล่อถึงกับคอตก
“I’m so sorry...  ก็ฉันไม่อยากให้จองซูเป็นห่วง เลยไม่ได้บอกเรื่องรถเสีย.. ที่สำคัญฉันก็ไม่ได้บาดเจ็บหรือเดือดร้อนอะไร เพราะซีวอนมาช่วยไว้นี่แหละอีทึกเพียงแค่พยักหน้ารับรู้ ทำท่าเหมือนไม่ได้สนใจคำแก้ตัวของเจ้านาย แดเนียลที่เห็นว่าอีกฝ่ายนั่งนิ่ง ก็เริ่มขยับเก้าอี้ถอยหลังเตรียมจะออกไปเฮฮากับซีวอนต่อ
จะไปไหนครับ
หนุ่มหล่อหยุดชะงักเงยหน้าขึ้นมองผู้จัดการหน้าหวานที่ยังก้มอ่านเอกสารบนโต๊ะ ฉันนึกว่าจองซูหมดธุระกับฉันแล้วซะอีก
อีทึกช้อนตาขึ้นมองหนุ่มหล่อตรงหน้าที่กำลังปั้นหน้ายิ้มแป้นแล้นเอาใจ
ผมว่าคุณนั่นแหละที่มีเรื่องที่ยังไม่ได้พูด
หนุ่มหล่อตัวโตถึงกับตาวาว คว้ามือบางของผู้จัดการส่วนตัวไปจูบด้วยความชื่นชม จองซูนี่สุดยอดจริงๆ เป็นสิ่งมหัศจรรย์ในชีวิตฉันเลย
คำยกยอปอปั้นทำคะแนนได้ดีที่สุดแค่เรียกยิ้มเหนื่อยจากเรียวปากบางสวย อีทึกดึงมือออกการเกาะกุมของมือใหญ่ ก่อนจะบีบปลายจมูกโด่งของเจ้านายโยกไปมาอย่างหมั่นไส้ ไม่ต้องมาอ้อนเลยครับ มีเรื่องอะไร
ดวงตาทรงเสน่ห์ของนายแบบหนุ่มสบตรงเข้ากับดวงตาสีน้ำตาลใส กลืนน้ำลายลงคอดังเอือก ก่อนจะเอ่ยเรื่องที่อยู่ในใจกับผู้จัดการส่วนตัว ซีวอน... จองซูเห็นว่าเป็นไงบ้าง
ดวงหน้าหวานเอียงลงวางบนฝ่ามือที่เท้าอยู่บนโต๊ะอย่างหน่ายๆ พรูลมหายใจอย่างเหนื่อยๆ แล้วตอบคำถามของเจ้านาย เด็กนั่น...เอ่อ...คุณซีวอน ...หล่อมากครับ... หล่อกว่านายแบบบางคนที่เคยเห็นเสียอีก รูปร่างก็ดีใช้ได้ ถ้าไม่ติดว่า...
โอ๊ย...โล่งอก... ฉันว่าแล้วว่าจองซูต้องถูกใจซีวอน ฮ่ะ ฮ่าๆๆเสียงหัวเราะเริงร่าของแดเนียลต้องยุติลงเมื่อเห็นแววตาของคู่สนทนาที่แสดงออกว่าคำพูดของเขานั้นยังไม่จบ
“...ถ้าไม่ติดว่า เด็กคนนั้นบ้านนอกที่สุด แต่งตัวก็ไร้รสนิยม กิริยาท่าทางก็ยังต้องขัดเกลาอีกโข ถ้าคุณคิดจะปั้นเด็กคนนี่จริงๆ คงต้องลงทุนเยอะ ทั้งเงิน ทั้งเวลา แล้วผมก็ไม่รับรองด้วยว่าการลงทุนครั้งนี้จะเสียเปล่า หรือจะกำไร... ความเห็นผมหมดแค่นี้
แดเนียลนิ่งฟังคำวิพากษ์วิจารณ์คนที่เขาตั้งใจจะเป็นป๋าดันแล้วพยักหน้าเห็นดีตาม หนุ่มหล่อขยับเลื่อนเก้าอี้มาจนชิดโต๊ะ มือใหญ่เชยคางของใบหน้าหวานให้เงยจากเอกสารตรงหน้า ฉันมั่นใจว่าซีวอนจะต้องดังแน่ๆ อีกอย่างนะบุคลิกอย่างนี้ก็น่ารักไปอีกแบบ...
น่ารัก...แต่อยู่รอดยากในวงการนี้ มันจะไหวเหรอแดเนียลหัวเราะหึขึ้นจมูก นิ้วมือยาวไล้ไปตามพวงแก้มใส
ไหวแน่ ถ้าจองซูอยู่ข้างๆเขา
คราวนี้ร่างบางหน้าหวานถึงกับทำตาโต ไม่เชื่อหูกับสิ่งที่ได้ยิน คุณว่าไงนะ
มือใหญ่หยิกแก้มขาวของคนหน้าบึ้งเบาๆ ฉันอยากให้จองซูช่วยเป็นผู้จัดการส่วนตัวให้ซีวอน ก็อย่างที่นายบอก นิสัยแบบหมอนั่นไม่รอดแน่ๆ... แต่ถ้ามีจองซูคอยดูแล ฉันว่าเขาต้องทำได้
อีทึกสะบัดหน้าหนีให้พ้นจากมือใหญ่ที่ยังหยอกเล่นกับพวงแก้มของเขาราวกับเขาเป็นเด็กน้อย ไม่ต้องมาพูดยอกันหรอก คุณเป็นคนจ่ายเงินจ้างผม ผมมีสิทธิปฏิเสธงานด้วยเหรอ
แดเนียลยกยิ้มพอใจกับคำตอบที่ได้รับ ช่วยทำให้เขาดังกว่าฉันทีนะพูดเสร็จก็ฝากจุมพิตเบาๆที่หน้าผากมนเสียทีหนึ่ง
อีทึกผลักคนตัวโตให้ถอยออกไปด้วยท่าทางหงุดหงิด มือบางเช็ดถูบริเวณที่ถูกล่วงเกินแรง 2-3 หน ราวกับรังเกียจสัมผัสนั้นเหลือทน แต่แก้มขาวกับใบหูเล็กกลับเห่อแดงเพราะความเขินอายอย่างชัดเจน จองซูน่ารักจริงๆ
ดวงตาหวานเหลือบขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตรของนายแบบหนุ่ม ไม่ ต้อง มา ยอ!!
...ถ้าผมน่ารักจริง... ทำไมถึงโดน 'เขา' พูดแบบนั้นใส่ล่ะ.... สมองของร่างบางเผลอแว่บไปนึกถึงเหตุการณ์เมื่อ 5 ปีก่อน ตอนที่เขาถูกคนที่แอบรักพูดจาทำร้ายจิตใจ และมันเป็นต้นเหตุให้เขาต้องเสียสิ่งที่หามาทดแทนไม่ได้อีกในชีวิตให้กับคนเลวที่ฉวยโอกาสเอาเปรียบคนกำลังจิตใจอ่อนแอ....
จองซู
เจ้าของชื่อสะดุ้งตื่นจากความคิดชั่วแล่นของตนเองกลับสู่เวลาปัจจุบัน เบือนหน้าเข้าหาคอมพิวเตอร์โน้ตบุคที่เปิดค้างไว้ คลิ๊กกระตุ้นให้มันทำงานอีกครั้ง
พรุ่งนี้ 10 โมงครึ่ง คุณต้องไปแคสติ้งหนังร่วมทุนกับฮ่องกง ตอนทุ่มนึงไปงานเปิดนิทรรศการภาพถ่ายของศิลปินชองที่อับกูจอง อ้อ...วันนี้ก่อน 2 ทุ่ม อย่าลืมอวยพรวันเกิดผู้กำกับสตีเว่นของซีรี่ย์ Last Minute ด้วยนะครับ
แดเนียลยิ้มเผล่ปลื้มอกปลื้มใจกับผู้จัดการส่วนตัวคนเก่ง ชักอยากเปลี่ยนใจแล้วสิ ถ้าจองซูต้องไปช่วยดูแลซีวอนแล้วทิ้งฉัน ฉันจะอยู่ได้ไง คงคิดถึงน่าดูเลย... จะไปหาคนเก่งๆอย่างจองซูที่ไหนได้อีกน้า..
ร่างบางยักไหล่ทีหนึ่งเป็นการตอบรับคำชม ช่วยไม่ได้นะ คุณเลือกเอง แต่ว่าถ้าขึ้นเงินเดือนให้อีกสัก 2 เท่า ผมอาจจะดูแลได้ดีทั้งคุณ ทั้งคุณซีวอนเลยก็ได้นะอีทึกเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มการค้าให้เจ้านาย
แดเนียลกอดอกมองคนสวยเขี้ยวลากดินแล้วยิ้มตอบ ฉันไม่กล้ารบกวนจองซูขนาดนั้นหรอก แค่ทุกวันนี้ฮยอกแจก็จิกกัดฉันทุกเช้าเย็นว่าฉันสูบวิญญาณนายจนผอมลงๆ
แม้ว่าจะพูดเหมือนคนเห็นแก่เงิน แต่ใจจริงแล้วอีทึกก็อดที่จะห่วงเจ้านายใจดีของเขาไม่ได้ ถ้าให้ผมไปดูเด็กคนนั้น แล้วทางคุณล่ะ
เจ้านายสุดหล่อเดินมาใกล้ หมุนเก้าอี้อาร์มแชร์ของผู้จัดการคนสวยให้หันมาหาตัว ก่อนจะท้าวแขนคร่อมร่างบางบนเก้าอี้ไว้ เป็นห่วงด้วยแฮะ
อีทึกจ้องตาหนุ่มลูกครึ่งอเมริกันครู่หนึ่ง มือบางเคลื่อนไปขยับจัดปกเสื้อของหนุ่มหล่อตรงหน้าอย่างคุ้นเคย แหงสิ เพราะคุณน่ะ สารพัดพิษ เจ้าเล่ห์ รอบจัด ผมนึกเป็นห่วงคนที่จะมาทำหน้าที่นี้แทนผม เพราะขนาดผมที่คุณบอกว่าดุนักหนา คุณยังไม่เห็นจะกลัวเลย
แดเนียลหัวเราะคิก รวบตัวผู้จัดการส่วนตัวมากอดเต็มรัก โอ๊ย.... ยิ่งดุก็ยิ่งน่ารักอ่ะ สงสัยฉันจะเป็นมาโซคิสต์เพราะจองซูนี่แหละ ฮื้มมม....
นายแบบหนุ่มคลอเคลียกับแก้มนวลนิ่มของร่างบางในอ้อมกอดด้วยความหมั่นเขี้ยว ก็ในสายตาเขา อีทึกเวลาโมโหก็เหมือนลูกแมวที่ขู่ฟ่อพองขน ทั้งที่ตัวเองนั้นก็เป็นเพียงแค่แมวเหมียวตัวจ้อยเท่านั้น ในขณะที่คนที่ถูกกอดยืนหน้าคว่ำถอนใจเซ็งๆปล่อยให้เจ้านายเล่นจนเบื่อไปเอง  
ไม่ต้องห่วงน้า... ฉันจะรับงานน้อยๆ จองซูจะได้ไม่เหนื่อยมากไง...เนอะ
“...พูดแบบนี้หมายความว่าผมต้องดูแลทั้งคุณทั้งเด็กคนนั้นไปด้วยจริงๆใช่มั้ย...
หวาาา....โกรธอีกแล้ว... โกรธอีกแล้ว...ฮ่าๆๆ” 

----------------------------------------------------------  

ต้องเปลี่ยนทรงผมใหม่ เสื้อผ้าที่ใส่ๆอยู่ตอนนี้ก็โละทิ้งให้หมดเถอะ ของใช้ส่วนตัวอะไรที่ทิ้งได้ก็เปลี่ยนเป็นของใหม่ซะ เดี๋ยวคุณแดเนียลก็จัดการซื้อให้นายเอง อึนฮยอกเดินวนไปรอบๆตัวหนุ่มหล่อที่เพิ่งจะนำเข้ามาจากสหรัฐอเมริกาสดๆร้อนๆ ถ้าไม่มีทุนเดิมมาดีมากๆอยู่แล้ว ยังไงคนที่บุคลิกท่าทางและรสนิยมอย่างนายแอนดรูว์ ชเว คนนี้ก็คงจะเข็นให้อยู่ในระดับแนวหน้าได้ยาก
ซีวอนได้แต่เบะปากสำรวจข้าวของของตนเอง ผมที่ปล่อยให้ยาวมากว่าครึ่งปีนี่ก็ออกจะสลวยสวยเก๋ พอหวีแสกกลางแล้วหน้าก็เด่นก็ดูหล่อที่สุดในละแวกไร่แล้ว เสื้อยืดนี่ก็ใส่มาตั้งแต่ไฮสคูลยังไม่เห็นจะมีใครว่าว่ามันดูแย่เลยสักครั้ง เสื้อเชิ้ตตาสก๊อตนี่ก็ใส่เหมือนกันทั้งไร่ ไม่เห็นจะมีใครว่าเชย กางเกงยีนนี่ก็ซักแล้วเมื่อเดือนที่แล้ว รองเท้าบู้ทนี่ก็รับสืบทอดมาจากพ่อดูสมบุกสมบันเหมาะกับชีวิตชาวไร่ของเขา
ใบหน้าหล่อมองตามร่างเปรียวที่เดินวนมายืนอยู่ตรงหน้าแล้วส่งยิ้มใจดีให้ อยากจับนายแก้ผ้าชะมัด
“What!!” หนุ่มหล่อตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ สองมือกอดตัวเองไว้มิดชิด
ก็เห็นแล้วมันขัดหูขัดตา คันไม้คันมือ อยากจะจับถอดรูปแปลงโฉมซะเดี๋ยวเนี้ย
งั้นก็ดีเลย พาเขาไปที” 

อึนฮยอกหันตัวไปตามเสียงที่ดังมาจากห้องทำงานที่อยู่มุมในสุดของออฟฟิศ ร่างสูงสมาร์ทของนายแบบหนุ่มเดินนำหน้าผู้จัดการส่วนตัวออกมาจากห้อง แดเนียลยื่นบัตรเครดิตระดับแพลตทินัมให้สไตลิสต์ประจำตัว แล้วเอ่ยต่อ อะไรที่เห็นว่าดีก็ทำไปเลยนะ เต็มที่
อึนฮยอกยิ้มกว้างอย่างนึกสนุก เดินมาเชยคางหนุ่มนอกแล้วเสยพุ่มผมดกปัดซ้ายทีขวาทีแล้วหัวเราะคิกคักถูกใจ
คุณซีวอน เบอร์โทรคุณน่ะ บอกมาหน่อยอีทึกเตรียมโทรศัพท์อัจฉริยะขึ้นมาเตรียมบันทึกข้อมูล ในขณะที่คนถูกถามยังทำท่าเหรอหรา
ผมยังไม่มีเบอร์โทรเลย มีแต่เบอร์ลูกพี่ลูกน้องที่จะไปอยู่ด้วยน่ะอีทึกเลิกคิ้วนิดหนึ่งก่อนจะหันไปหาคำตอบจากแดเนียลแทน
อึนฮยอกช่วยจัดการเรื่องนี้ด้วยแล้วกันนะเจ้านายฝากฝังภารกิจอีกหนึ่งอย่างให้สไตลิสต์ช่วยดูแล
จะไปกันเลยมั้ย ฉันไม่ได้ไปเดินห้างมาตั้ง 3 วันแล้ว ไม่รู้มีอะไรอัพเดทบ้างร่างเปรียวหันมาคว้าข้อมือของหนุ่มนอกเตรียมจะพาออกไปทันที
อ่ะ... แป๊บนะ ขอผมอีเมล์บอกพ่อกับแม่ก่อนแล้วกันว่ามาถึงแล้ว จะได้ไม่เป็นห่วง โดยเฉพาะแม่กังวลมากเลยเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ผมเดินทางมานี่คนเดียวซีวอนยิ้มเขินๆเกรงว่าจะถูกมองเป็นลูกแหง่
เอาสิ ถนัดใช้โน้ตบุคมั้ย หรือจะเดสก์ทอปก็เครื่องมุมนั้นก็ได้อีทึกชี้นิ้วไปที่คอมพิวเตอร์ที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน 3 - 4 ตัว ในออฟฟิศหรูแห่งนี้ จะว่าไปที่นี่ก็ดูเหงาๆพิกล ทั้งที่สถานที่โอ่โถงแต่กลับมีคนทำงานเพียงไม่กี่คน
ใช้ได้ใช่มั้ย เจ้าของเข้าไม่ว่าผมนะซีวอนแอบถามเลี่ยงๆเพื่อหยั่งเชิงสถานการณ์ของที่นี่
ไม่มีใครว่าหรอก เขาออกไปทำงานข้างนอกกัน กว่าจะมาก็มืดค่ำนั่นละมั้งอึนฮยอกบอกพลางชี้นิ้วนำสายตา โน้ตบุคนี่ของส่วนกลาง เอาไว้ใช้เวลาออกนอกสถานที่ ปกติแล้วคนที่ใช้เครื่องนี้บ่อยๆชื่อชินดง ตอนนี้ไปประชุมเตรียมงานแฟชั่นที่มยองดง ส่วนคอมตั้งโต๊ะนั่นของเดนนิส นายแบบของเราคนนึง ตอนนี้ไปซ้อมเดินงานมยองดงนั่นแหละ เรามีนายแบบอีก 2-3 คนในสังกัด ไม่รู้นายเคยได้ยินมั่งมั้ยสไตลิสต์ร่างเปรียวเว้นวรรคหันไปมองหน้าคู่สนทนา พอเห็นว่าซีวอนตั้งอกตั้งใจฟังก็ลองถามความรู้รอบตัวเสียหน่อย
เดนนิส โอ?
...สายตาว่างเปล่า...
ริกกี้ คิม
....ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก....
จูเลี่ยน คัง
-____- “   
แดเนียล เฮนนี่ย์ล่ะซีวอนยิ้มแห้งๆแบบจนปัญญา ทำเอาเจ้าของชื่อที่ยืนอยู่แทบจะร้องไห้
ล้อเล่นน่า ล้อเล่น... แดเนียล เฮนนี่ย์น่ะ รู้จักชัวร์อยู่แล้ว ฮ่ะๆๆแดเนียลปรี่เข้าไปล็อกคอซีวอนโยกไปมาโทษฐานที่ทำให้เขาเสียความมั่นใจ เรียกเสียงหัวเราะใสๆจากอึนฮยอกขึ้นมาได้ แต่กับคนที่วางมาดนิ่ง มุกตลกของหนุ่มหล่อก็ยังไม่สามารถทำลายกำแพงน้ำแข็งของอีทึกได้อยู่ดี
เย็นนี้กินข้าวด้วยกันนะ...ฮยอกแจ...จองซูแดเนียลออกปากชวนสองหนุ่มร่างบางที่หันไปสบตากันแว่บหนึ่ง
ไปด้วยกันนะ ถือว่าเป็นงานเลี้ยงรับซีวอน... อย่าปล่อยให้เด็กพลัดถิ่นต้องเหงาสิ ฉันรู้เลยนะว่ามันทรมานแค่ไหนนายแบบหนุ่มออกปากอ้อนไม่พอ มือใหญ่ยังคว้าเอามือบางของผู้จัดการส่วนตัวมากุมไว้เป็นการออดอ้อนอีกทางด้วย
ผมน่ะ ยังไงก็ได้อยู่แล้วอึนฮยอกชิงตอบรับแล้วเหลือบไปมองคนหน้าหวานที่ทำท่าฟึดฟัดจะดึงมือหนี แต่เจ้านายก็ไม่ยอมปล่อย จนต้องตอบตกลงอย่างเสียไม่ได้
โอเค ไปด้วยก็ได้... แต่ขอเคลียร์เอกสารบนโต๊ะก่อนแล้วจะตามไป
แดเนียลคลี่ยิ้มกว้าง กอดคอซีวอนแยกออกจากวงสนทนา งั้นระหว่างนั้น ฉันพาซีวอนไปช้อปปิ้งรอแล้วกันนะ ซีวอนใช้มือถือฉันส่งเมล์ก็ได้... ไปกันเหอะ...
หนุ่มหล่อสองคนเดินควงกันออกจากออฟฟิศไป ทิ้งให้หนุ่มร่างบางสองคนที่เหลือถอนหายใจหนักตามหลัง
จะไหวมั้ยเนี่ย... ยังกับพาเพื่อนเล่นมาให้แดเนียลเลยนะนั่นอึนฮยอกบ่นงึมงำในขณะที่ช่วยอีทึกหอบหนังสือแฟชั่นไปที่โต๊ะกลาง
ก็คิดอยู่เหมือนกันแหละว่าแดเนียลจะพาเล่นสนุกจนไม่เป็นอันทำงานรึเปล่าอีทึกเป็นฝ่ายระบายความในใจบ้าง ซึ่งเพื่อนร่วมงานก็หัวเราะคิกแสดงความเห็นด้วย ก่อนจะแตะกำปั้นหลวมๆบนแก้มของคนหน้างอ
เหนื่อยล่ะสิ
แม้จะไม่ได้เกลียดการถูกสัมผัสหยอกล้อ แต่มันก็ไม่ได้ทำให้คนหน้าหวานมีรอยยิ้มได้ ก็เหนื่อยน่ะสิ แล้วคงจะเหนื่อยมากขึ้นอีกในเร็วๆนี้ด้วย
อึนฮยอกที่กำลังจัดหนังสือขึ้นชั้นหันมามองคนที่คอยส่งหนังสือให้ตน ยังไง
แดเนียลจะให้ฉันเป็นผู้จัดการส่วนตัวให้คุณซีวอนนั่นด้วยน่ะสิเสียงหวานตอบเหนื่อยก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ใกล้ตัว
งานยักษ์เลยแฮะ” 

พอได้ยินอีกฝ่ายบ่นเสริมบทอีทึกก็หน้าหงิกตาเขียวใส่ นายก็ต้องช่วยฉันด้วย อย่าคิดว่าตัวเองจะรอดไปได้” 

อึนฮยอกหัวเราะคิก หย่อนตัวลงนั่งบนตักของคนที่ไม่ได้ตัวโตกว่าตนเลยสักนิดเล่นเอาคนที่ต้องเป็นเบาะนั่งจำเป็นดิ้นกุกกัก
ฉันไม่ปล่อยให้นายลำบากหรอกน่า...อีทึกได้ฟังแล้วก็นิ่งชะงัก
ครั้นพอคนด้านล่างไม่ต่อต้าน อึนฮยอกก็ได้ทีเอนตัวพิงแนบชิด ไม่ต้องเครียดไปหรอก นายซีวอนยังมีเวลาให้ปรับตัว ปรับทัศนคติอีกเยอะ ค่อยๆเป็นค่อยๆไป ไม่ต้องใจร้อนไปหรอก
ร่างบางที่ถูกนั่งทับได้แต่ถอนใจเอนหลังพิงกับเบาะนุ่ม ให้จริงเหอะ...ลุกไปได้แล้ว อึดอัดนะ
อึนฮยอกหัวเราะหึๆ ยิ่งแกล้งทิ้งน้ำหนักลงอีก  อยู่แบบนี้อุ่นดีจะตาย ...เอ้อ... โทรไปชวนชินดงกะเดนนิสมากินข้าวรับน้องใหม่ด้วยกันดีมั้ย
จะทำอะไรก็ตามใจนาย แต่ลุกไปซะที!! คนออฟฟิศนี้มันเป็นมาโซกันไปหมดแล้วรึไงฟะ!!??” >o<

-------------------------------------
หลังจากซีวอนส่งข่าวบอกทางบ้านเป็นที่เรียบร้อย แดเนียลที่ทำหน้าที่สารถีก็พาซีวอนชี้นกชมไม้แนะนำเส้นทางในเมืองที่ชายหนุ่มจะสามารถยึดเป็นจุดหลักเวลาที่ต้องเดินทางด้วยตนเองในภายหน้า
ซีวอนมองตึกรามอาคารสูงที่แตกต่างจากฟาร์มกว้างและไร่ของเขาที่สหรัฐอเมริกาโดยสิ้นเชิง การเดินทางมาแผ่นดินพ่อแม่ในครั้งนี้อาจจะเป็นจุดเปลี่ยนในชีวิตของเขาก็เป็นได้... แล้วความคิดของชายหนุ่มก็มีคนๆหนึ่งผุดขึ้น
แดเนียล...
หืม...
แดเนียลกับคุณอีทึกเป็นแฟนกันเหรอ” 

นายแบบคนดังฟังคำถามแล้วหัวเราะลั่น เราเป็นแค่หุ้นส่วนกันน่ะ ทำไมเหรอ... เราดูเหมือนคู่รักกันเหรอ
ซีวอนพยักหน้ารัว เหมือนสิ... คุณอีทึกที่ดุๆ พออยู่กับแดเนียลก็ดูน่ารักขึ้นมาเลย แบบนั้นจะไม่ให้คิดว่าเป็นแฟนกันได้ไง
แดเนียลอมยิ้มขำ เห็นดุๆแบบนั้นน่ะ แต่พอโดนอ้อนก็ใจอ่อนทุกทีแหละ
ซีวอนพยักหน้ารับรู้ แต่พอนึกถึงว่าตลอดทางจากสนามบินถึงออฟฟิศเขาโดนดุโดนเมินใส่ไปกี่ครั้ง ชายหนุ่มก็คิดว่าอาจจะต้องใช้เวลาอีกพักใหญ่กว่าจะทำให้อีทึกใจอ่อนกับเขาได้ รู้จักกันนานรึยังเหรอ
แดเนียลกลอกตานึกคำนวณในใจก่อนตอบ เจอกันครั้งแรกเมื่อ 4 ปีที่แล้ว ฉันเห็นเขาตอนกำลังพรีเซนต์งานแข่ง ตอนนั้นอีทึกทำโปรดักชั่น เฮาส์ เล็กๆ กับชินดงแล้วก็อึนฮยอก ถึงงานนั่นพวกเขาจะพลาดเพราะมีการฮั้วงานกันของพวกบริษัทใหญ่ แต่ฉันก็สนใจพวกเขาจนขอเข้าไปลงทุนร่วมหุ้นด้วย หลังจากนั้นราวปีครึ่ง เราก็เปลี่ยนจากโปรดักชั่น เฮาส์ เป็นโมเดลลิ่ง เอเจนซี่ นายแบบของเราเน้นนายแบบลูกครึ่งน่ะ
ซีวอนส่งเสียงอือเบาๆ ชายหนุ่มนึกชื่นชมคนตัวเล็กคนนั้นมากขึ้น จากที่มองว่าเป็นคนหน้าตาน่ารักแล้ว ซ้ำยังเป็นคนเอาการเอางานอีกต่างหาก
แดเนียลขับรถมาจนถึงห้างสรรพสินค้าใหญ่โตหรูหราแห่งหนึ่ง นายแบบลูกครึ่งโอบไหล่หนุ่มหล่อที่ตัวเล็กกว่าพาให้เดินเข้าภายในห้างราวกับกำลังอวดเครื่องประดับชิ้นใหม่ให้สายตาทุกคู่ตรงนั้นได้จับจ้อง ความหล่อทรงเสน่ห์อย่างเป็นธรรมชาติของคนทั้งคู่ดึงดูดสายตาของคนที่ได้พบเห็นให้เหลียวหลังมองตามอย่างลืมตัว ไม่ว่าจะชายจะหญิง จะเด็กหรือคนสูงอายุ ต่างก็ไม่อาจละเลยความงามอย่างชายชาตรีของแดเนียลและซีวอนไปได้
แดเนียลที่ตั้งใจจะพาซีวอนมาโชว์ตัวเช็คเรตติ้งก็ยิ้มออกมาอย่างแสนจะภูมิใจในสายตาแหลมคมของตนที่เห็นแววว่าซีวอนคนนี้จะสามารถครอบครองหัวใจคนที่ได้เห็นได้ไม่ยาก
เรามาซื้ออะไรกันเหรอซีวอนที่เดินเคียงคู่กับนายแบบคนดังเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าพวกเขาเดินขึ้นชั้นนู้นลงชั้นนี้มาพักใหญ่แล้ว ทำเอาคนที่กำลังอยากอวดรู้สึกตัว
ไปดูพวกเสื้อผ้าให้นายกันดีกว่า แล้วถ้ามีเวลาก็ซื้อโทรศัพท์เสียเลย ...อ้อ...จริงสินายยังไม่ได้โทรบอกลูกพี่ลูกน้องเลยนี่ว่ามาถึงแล้ว บอกให้เขาออกมากินข้าวด้วยกันสิแดเนียลยื่นโทรศัพท์มือถือของตนให้อีกฝ่าย
ซีวอนกล่าวขอบคุณ แล้วคุ้ยหาเบอร์โทรศัพท์ของญาติผู้พี่ที่จดใส่กระเป๋าเงินไว้ “Hi!...Hello … เยซองฮยองรึเปล่า...Hey...bro... It’s me Siwonnie” บทสนทนาตามประสาพี่น้องกินเวลาราว 10 นาที ซีวอนก็วางหูแล้วคืนโทรศัพท์ให้แดเนียล
ใช้รุ่นนี้คล่องดีนี่แดเนียลมองโทรศัพท์รุ่นล้ำในมือก่อนจะเอ่ยชมชายหนุ่ม
ซีวอนหัวเราะแล้วอธิบายเขินๆ ฮ่ะๆ พอดีว่าบริษัทที่เค้ามาติดต่อกิจการกับฟาร์มเอามาให้ใช้น่ะ เลยพอมีโอกาสได้ใช้บ้าง ผมไม่ใช่บ้านนอกสมบูรณ์แบบหรอกน่า
แดเนียลขยี้พุ่มผมหนาของชายหนุ่มด้วยความเอ็นดู ยังไม่ได้ว่าแบบนั้นซะหน่อย.. ถ้านายเคยใช้แล้วก็ดี จะได้ซื้อรุ่นนี้ให้ใช้เลย
ซีวอนเบิกตากว้างเพราะรู้ดีว่าเครื่องมือสื่อสารรุ่นนี้ไม่ใช่ราคาถูกๆ แดเนียลไม่ต้องซื้อรุ่นนี้หรอก รุ่นไหนผมก็ใช้ได้
นายแบบหนุ่มยิ้มน้อยๆ นึกพอใจนิสัยใจคอแบบคนเอเซียของเด็กที่เติบโตมาจากเมืองนอกคนนี้ ที่นี่น่ะคือเกาหลีนะ คนเกาหลีถือเรื่องอาวุโสมากๆ เพราะฉะนั้นนายควรเรียกฉันว่าแดเนียลฮยอง... แล้วก็นะ ผู้ใหญ่ให้อะไรก็ควรจะรับไว้ มันเป็นมารยาท เข้าใจมั้ย
ฝ่ายที่ถือว่าตนเองอยู่อาศัยในประเทศนี้มานานกว่าออกโรงอบรมแบบหวังผล ซีวอนพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย แม้จะไม่อยากรับของแพงแบบนั้นโดยไม่ได้มีผลประโยชน์ที่จะตอบแทนได้ แต่ถ้ามันเป็นมารยาทที่พึงปฏิบัติ เขาก็ไม่อาจจะปฏิเสธได้
แดเนียลสังเกตเห็นสีหน้ากระอีกกระอ่วนใจของชายหนุ่มก็ต้องพูดให้คลายกังวล เรื่องแค่นี้มันไม่ได้หนักหนาอะไรหรอก ถ้าเทียบกับที่นายกับพ่อช่วยชีวิตฉันจากแก๊งค์นักเลงตอนนั้น มันเล็กน้อยมากจริงๆ
ซีวอนหันไปสบตากับดวงตาทรงเสน่ห์ของนายแบบมือโปรที่แสดงออกถึงความจริงใจก็ค่อยยิ้มออกมาได้  ว่าแต่ญาตินายจะมากินข้าวด้วยรึเปล่า
อื้ม..เขาบอกว่าอีกประมาณครึ่งชั่วโมงจะมาถึง
แดเนียลยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูนิดหนึ่งเห็นว่ายังพอมีเวลาอีกนิด ก็โอบไหล่หนุ่มหล่อพาเดินไปยังบันไดเลื่อนอีกปีกตึกหวังจะโชว์ตัวซีวอนอีกรอบ แต่ทั้งคู่ก็เดินไปได้ไม่ไกลนักตอนที่โทรศัพท์มือถือของแดเนียลดังขึ้น
อีทึกน่ะร่างสูงบอกให้รู้ก่อนจะกดรับสาย ว่าไงจองซู.... อะไรนะ!!?? เดนนิสกระดูกเท้าแตก... อื้อ... แล้วตอนนี้ใครอยู่กับเดนนิส... โอเค... งั้นเหรอ...
ซีวอนฟังบทสนทนาประกอบกับเห็นสีหน้าของแดเนียลแล้วก็นึกห่วงขึ้นมา …. หนำซ้ำแววตาที่แดเนียลจ้องมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้านี่ก็ดูเหมือนสัญญาณบอกเหตุอะไรบางอย่าง หลังจากสิ้นสุดการสนทนากับผู้จัดการส่วนตัว แดเนียลก็เดินตรงเข้ามาจับบ่าสองข้างของซีวอนไว้แน่น

 "ซีวอน... นายคงต้องเดบิวท์เร็วกว่าที่คิดแล้วหละ" 

----------------------------

กลับมากับตอนที่ 2 สำหรับ 3T แล้วจ้าาา.... ผ่านตอนแรกไปได้ มีแต่รีดเดอร์บอกว่าทึกดุ ... มาถึงตอนนี้ อาจจะได้เห็นอีกมุมว่า ถึงดูไป ก็ใช่ว่าจะมีใครกลัวซะเมื่อไหร่ ฮ่าาาาาาาาาา.... แถมดูเหมือนว่างานจะเข้าหนุ่มซีวอนซะแล้วเนอะ หิหิหิ (ขำแบบมีเลศนัย) 

ขอบคุณรีดเดอร์ที่ยังติดตามให้กำลังใจกันอยู่นะจ๊ะ...  

แดดร้อน ฝนตก ลมแรง สารพัดสภาพอากาศเลย 
รักษาสุขภาพให้แข็งแรงนะจ๊ะ 

แล้วเจอกันใหม่ตอนหน้าคับพ้ม ^_^ 

190 ความคิดเห็น

  1. #174 slaveborn (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 เมษายน 2557 / 00:38
    จะว่าไปแล้วแดเนียลกับอีทึกก็น่ารักดีนะคะเนี่ยยยย

    แอบอิจฉาแดเนียลอยู่ลึกๆใช่มั๊ยล่าาาาาา

    ซีวอนทำใจหน่อยนะ มาทีหลังก็งี้แหละ 55555



    ขอบคุณไรเตอร์มากค่าาาา ^^~
    #174
    0
  2. #117 วอลล์นัท (@lee teuk) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2556 / 03:02
    ฟินแดเนียลกะพี่ทึกนะอีกคนก็ช่างยั่วให้โกรธ
    อีกคนพอโกรธก็น่ารักขึ้นอีกเป็นกอง
    ไม่อยากให้เรื่องราวความหลังมันมาเร็วเลยอ่ะ มีแววมาม่า
    วอนดูน่ารักใสๆแบ๊วๆ
     
    มาเป็นอีกหนึ่งกำลังใจให้ไรท์นะคะ
    ฟิควอนทึกมีน้อยเหลือเกิน
    อยากตามมาดันใฟ้ไรท์มีกำลังใจ
    #117
    0
  3. #106 Lookpat (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2556 / 01:39
    อ่านมา 2 ตอน อยากรู้มากว่าเมื่อ 5 ปี ที่แล้ว

    ให้มาทำร้ายพี่ทึก ถึงกับต้องสูญเสียสิ่งมีค่าไป

    แล้วคนๆนั้นทำอะไรกับพี่ทึก อย่าบอกนะว่า เอ่อ... ทำ ทำ แบบนั้น บร่ะ!!

    ไม่คิดแล้ว อิอิ
    #106
    0
  4. #26 ~,,Teukie,,~ (@luvteukie) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2556 / 04:07
    5 ปีที่แล้วใครมาทำร้ายพี่ทึกของเค้า ตบ!!!



    ฮาวอนไม่ไหวแล้วค่ะพี่แฟร์ขา~

    ฉากบรรยายสรรพคุณทรงผม เสื้อผ้า กาเกงที่ซักเดือนที่แล้ว ฮ่าาาาาาาาาา

    จะรอวันพี่วอนเดบิวท์น๊าาา อิอิ



    คนสวยทำเป็นดุกลบเกลื่อนเหรอ จะน่ารักเกินไปแล้วววว -///-



    สนุกมากค่ะ ขอบคุณมากนะคะ ^^
    #26
    0
  5. #18 jukjeee (@jukjeee) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2556 / 14:53
    โอ๊ยๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    อยากเห็นชีวอนเดบิวท์
    ไรเตอร์มาอัพต่อด้วยนะคะ
    รีดเดอร์คนนี้เป็นกำลังใจให้เต็มที่เลยคะ

    #18
    0
  6. #16 คิมอุค'๑๑ (@feemmy14) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2556 / 13:39
    ใครคือผู้ชายคนนั้นนะ คนที่ทำร้ายทึกอะ
    #16
    0
  7. #15 Nu yui (@nuyui1016) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2556 / 16:24
    อ่าา เมื่อ5ปีก่อนใครทำร้ายพี่ทึกน้าา ใจร้ายจังง พี่ทึกน่ารักมากเลยยยย อยากเห็นซีวอนโดนจับแก้ผ้าอ่ะ ฮ่าาาา -/////-
    รอตอนต่อไปค่ะ สุ้ๆๆๆๆนะค้าาาา
    #15
    0
  8. #14 YAIMAI (@yaimaibaimon) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2556 / 00:05
    พี่แฟร์ค๊าาาาาาาาา มาให้น้องหอมแก้มทีเถอะ > <
    ชอบอ่ะชอบอย่างแรง น่ารักมาก น่ารักทั้งเรื่อง
    ไม่ไหว ๆ กำเดาจะไหล ฮ่าๆๆๆๆ ( หื่นเว่อร์ )
    ก็พี่ทึกน่ารักนี่นา ทุกคนเลยเป็นมาโซกันซะให้หมด
    ว่าแล้วก็อยากจะเข้าไปอยู่ในเรื่องด้วยรัว ๆ > <
    อยากรูั้ว่าเรื่องเมื่อ ๕ ปีที่แล้ว ใครเป็นคนที่พีทึกแอบรักนะ ?
    คิมฮี หรือเปล่า ? เดา ๆ คิดว่าใช่นะเออ ๕๕๕๕๕
    รอตอนต่อไปนะพี่แฟร์ ถ้ามีให้อ่านในแอปฯแบบนี้
    สู้ตายเลยค่า อ่านได้ตลอดเวลาโลดล่ะ > <
    #14
    0
  9. #12 ~SAkuRa` (@unlee) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2556 / 11:01
    อ๊าาแล้วทีนี้ฮยอกกะพี่ทึกจะเป็นซีวอนจากนายบ้านนอกเป็นหนุ่มกรุงโซลทันไหมเนี่ยฮ่าๆๆๆๆๆ
    #12
    0
  10. #11 รักwt (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2556 / 00:46
    ข อบคุณค่ะที่กลับมา อัพให้ได้อ่านต่อเป็นกำลัง

    ใจให้นะค่ะสู้ค่ะ

    #11
    0