กลรักนางบำเรอ (จบบริบูรณ์) ลบเนื้อหา 12/5/57

ตอนที่ 4 : บทที่สี่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 518
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    14 ม.ค. 57

บทที่สี่

ประวีณจอดรถที่ริมถนนหน้าร้านซึ่งเป็น wedding studio ของพี่สาว ชายหนุ่มก้าวลงจากรถแล้วชะงัก นิ่งงันไปคล้ายต้องคำสาปเมื่อได้เห็นภาพเต็มตัวของเจ้าสาวที่ยืนยิ้มอยู่หน้าร้าน... อดีตน้องสะใภ้ของพี่สาวเขา...

คนอย่างแพรมันไม่เหมาะกับชุดขาวหรอกเป้... เธอเคยพูดอย่างนั้น สีหน้าขมขื่นตอนที่พูดประโยคนั้นเขายังจำได้ติดตา แพรไม่ใช่ผู้หญิงสะอาด ไม่ได้บริสุทธิ์ขนาดนั้นหรอก

ก็แพรใส่แล้วสวย... เลิกคิ้วมองอาการค้อนขวับของเธอ เอ้า กฏหมายเค้าไม่ได้บอกว่ามีแค่ผู้หญิงบริสุทธิ์เท่านั้นถึงจะใส่สีขาวได้นี่ แพรใส่แล้วสวย ทำไมจะต้องสนใจว่าใครต่อใครจะคิดยังไง? แพรน่ะ สนแค่ความพอใจของเป้ก็พอแล้วนี่

ลงท้ายด้วยอ้อมกอดอุ่นๆ แน่นๆ ที่เขามอบให้กับเจ้าสาวแสนสวย เป้รักแพร ไม่เคยสนว่าใครจะคิดยังไงกับเรา เรารักกันก็พอแล้ว

แต่กระนั้น... ความรักก็ไม่เพียงพอที่จะหยุดยั้งความตายได้... ไม่มีวันจะทำได้เลย...

อ้าว เป้ มายืนทำอะไรอยู่ตรงนี้? เสียงพี่สาวร้องทักมาจากในร้าน ก่อนที่คนทักจะเป็นฝ่ายชะงักไปเสียเองเมื่อเห็นสิ่งที่เขากำลังมองอยู่อย่างตั้งใจ ขอโทษ พี่ว่าจะเปลี่ยนแล้ว แต่ยังหาคนที่จะใส่ได้สวยเท่าแพรไม่ได้จริงๆ ...

ไม่ต้องเปลี่ยนหรอกครับ แพรเค้าคงจะดีใจที่ใครๆ ยังนึกถึงเค้าอยู่เสมอ... ตัดใจละสายตาจากภาพนั้นเสีย เปลี่ยนมายิ้มให้กับพี่สาว แม่ให้ผมมารับน้องปริมกับน้องปัน

รอเดี๋ยวได้มั้ย คุณพ่อเค้ากำลังจะเอามาส่ง คงกำลังทำข้าวเที่ยงสนุกกันอยู่... ปัณณภัทรเดินนำน้องชายเข้าไปภายในร้าน เป้นั่งรอตรงนี้แป๊บนะ เดี๋ยวเสร็จจากลูกค้าแล้วจะมาคุยด้วย...

ชายหนุ่มรับคำแล้วนั่งลงบนโซฟาที่ตั้งอยู่มุมร้านอันเงียบสงบ หากก็ยังสามารถมองเห็น ลูกค้า ที่พี่สาวกำลังวุ่นวายอยู่กับการจัดชุดโน้นชุดนี้ให้เลือก...

มือขาวเอื้อมหยิบหนังสือแฟชั่นที่วางอยู่ใกล้ๆ ขึ้นมาพลิกๆ ดูอย่างไม่ใส่ใจ นานๆ ครั้งก็เงยหน้าขึ้นมองลูกค้าของพี่สาวเพราะไม่รู้จะทำอะไร ว่าที่เจ้าบ่าวที่อยู่ในชุดสูทธรรมดาๆ นั้นดูแล้วน่าจะเป็นพ่อของเจ้าสาวได้สบายๆ อายุอานามคงจะรุ่นราวคราวเดียวกับพ่อของประวีณเสียด้วยซ้ำหรืออ่อนกว่าก็น่าจะไม่มากนัก

ลุงคิดว่าหนูนวลน่าจะใส่สีขาวได้สวยนะ ลองดูหน่อยเถอะ...

ชายหนุ่มทอดสายตามองคนคู่ตรงหน้าอย่างผ่านๆ ก่อนจะหัวเราะกับตัวเองเบาๆ ...เฮอะ จะอะไร้ นอกจากโคแก่อยากจะเล็มหญ้าอ่อนๆ แล้วผู้หญิงที่จะแต่งงานกับผู้ชายแก่คราวพ่อแบบนี้ได้ละก็ มันจะเป็นอะไรไปได้นอกจากพวกหิวเงิน

ก็เหมือนกับพ่อของเขา... ถึงแม้จะไม่เลี้ยงดูใครอย่างออกหน้าออกตา แต่ก็มีเด็กสาวรักสบายมากมายที่ยอมมาเป็นคู่นอนทั้งชั่วคืนและถาวร คนไหนถูกใจมากหน่อยก็มีอายุนานกว่าคนอื่น...

นายปอม น้องชายคนเดียวของเขาก็ได้นิสัยรักสนุกแบบนี้มาเต็มๆ ถ้าไม่ถูกคุณแม่จับแต่งงานไปเสียก่อนก็คงจะไม่มีวันหยุดชีวิตเสเพลแบบนั้นแน่ๆ

ถ้าไม่บังคับให้มันแต่งไปเสียก่อน สุดท้ายก็ต้องมีหนึ่งในร้อยนั่นมาบอกฉันว่าท้อง แล้วบังคับให้นายปอมแต่งงานด้วยเข้าสักวันอยู่ดีนั่นละ

แต่สำหรับเขา... ประวีณไม่ชอบการมีคนมากมายในชีวิต เขาเกลียดคนที่มีความรักให้คนๆ เดียวไม่ได้ เขาชังคนที่เอาเรือนร่างและความรักมาแลกกับเงิน หากที่ยิ่งไปกว่านั้น... เขาชังผู้ชายที่เอาเงินมาหว่านเพื่อแลกกับการหาผู้หญิงมาปลดเปลื้องความสุข

คนพวกนั้น... คนที่เคยทำให้คนรักของเขาเจ็บปวดทรมานจนลมหายใจสุดท้าย...

แว่วเสียงพี่สาวของเขาเองเอ่ยชมเปาะว่าชุดที่เจ้าบ่าวเลือกให้นั้นเหมาะสมกับเจ้าสาวเพียงใด กระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นให้ชายหนุ่มยิ่งอยากจะเห็นหน้าอีกฝ่ายเหลือกำลัง...

หากเพียงแค่เงยหน้า หัวใจเขาก็กลับกระตุกอย่างรุนแรง...

เธอคนนั้น... เป็นหญิงสาวหน้าตาธรรมดาๆ ก็จริง ผิวของเธอไม่ขาว แลออกจะคล้ำเสียด้วยซ้ำหากก็ดูนวลเนียน ใบหน้าของเธอไม่มีอะไรคล้ายหรือใกล้เคียงกับหัวใจของประวีณเลยสักนิด หากในเวลานี้...

ผู้หญิงคนนั้นยืนอยู่ในชุดเดียวกันกับเจ้าสาวของประวีณ!

 

ถนอมนวลหมุนตัวไปมาหน้ากระจก แม้จะพยายามยิ้มสักเท่าใด ฝืนทำเหมือนเข้มแข็งสักแค่ไหน หากเธอก็สามารถมองเห็นรอยหม่นในดวงตาของหญิงสาวที่ยืนอยู่ในกระจกเงาบานนั้นได้อย่างชัดเจน

แม้จะมั่นใจในสิ่งที่เลือก แม้จะเข้าใจว่ามันเป็นหนทางที่ดีที่สุด แต่เธอรู้ดี... ลึกลงไปในหัวใจดวงนี้ มันซ่อนความเสียใจเอาไว้อย่างมิดเม้น...

ลุงว่าหนูนวลใส่ชุดนี้แล้วสวยกว่าชุดอื่นนะ

หญิงสาวยิ้มน้อยๆ รับคำชมนั้น สายตายังคงทอดมองเงาของตัวเองจากกระจก ผู้หญิงผิวออกคล้ำหากนวลเนียนในชุดแต่งงานยาวลากพื้นสีขาวสะอาด ชุดที่คุณวิบูลย์เป็นคนเลือกให้...

ถ้าหาก... คนที่นั่งอยู่ตรงนั้น ยิ้มให้กับถนอมนวลในชุดเจ้าสาวอย่างภูมิใจ จะเป็นผู้ชายแสนอ่อนโยนคนนั้น ผู้ชายที่ช่วยแมวน้อยเอาไว้ เธอจินตนาการไม่ถึงเอาเลยจริงๆ ว่าหัวใจจะแบกรับความสุขนั่นได้หมดหรือเปล่า...

แต่ก็นั่นละ บ่อยครั้งที่คนเราไม่อาจได้ในสิ่งที่ต้องการ และถนอมนวลเองก็เลือกที่จะทำในสิ่งที่แม่ต้องการ กำลังพยายามอย่างเต็มที่เพื่อที่จะมีความสุขกับมัน...

ขอบคุณค่ะ

ผู้สูงวัยกว่ายิ้มให้เธอ พร้อมกับทอดสายตามองดูอย่างชื่นชม ใครจะเชื่อ... เขาต้องใช้เงินตั้งมากมายจึงจะได้เธอมาเป็นภรรยา ขอบใจนะที่ไม่รังเกียจลุง ลุงรู้ว่าที่จริงแล้วหนูนวลยอมแต่งงานกับลุงเพราะอะไร แต่ถึงยังไงก็ต้องขอบใจ...

ถนอมนวลเดินมาหาเขา มานั่งพับเพียบลงบนพื้นข้างเก้าอี้ มือบางพนมแล้วกราบลงบนตักของเขาอย่างนุ่มนวล ชายสูงวัยคิดว่าตัวเองมองเห็นหยาดน้ำในดวงตากลมโตของเธออย่างชัดเจน แม้เมื่อเธอจะเอ่ยกับเขาด้วยรอยยิ้มก็ตาม

นวลต่างหากที่ต้องขอบคุณ ที่คุณลุงเมตตาและช่วยเหลือนวลกับแม่ นวลจะดูแลคุณลุงเป็นการตอบแทนนะคะ

คุณวิบูลย์วางมือลงบนเรือนผมดำสนิทของหญิงสาว สะท้อนใจที่ตนเองฉวยเอาความเดือดร้อนของครอบครัวเธอเพื่อแลกกับการได้เธอมาอยู่ในชีวิต หากกระนั้นเขาก็ไม่เสียใจที่ทำมันลงไป

ขอบคุณมากนะ

 

ผมจะซื้อชุดนั้น บอกให้ผู้หญิงคนนั้นเปลี่ยนเสียได้ไหม?

ปัณณภัทรนิ่วหน้ากับ คำสั่ง ของน้องชายที่นั่งหน้าเครียดรออยู่ที่โซฟา เรื่องเท่านี้เองหรือที่ทำให้พ่อตัวดีถึงกับสั่งให้เด็กไปเรียกเธอมาจากลูกค้า ผมไม่ยอมให้ใครมาใส่ชุดของแพรหรอก ยิ่งผู้หญิงแบบนั้น...

ผู้หญิงแบบไหน? นี่ เป้ มีเหตุผลหน่อยสิ

พี่ปุ๊กไปบอกให้ผู้หญิงคนนั้นถอดชุดของแพรออกซะ ผมจะซื้อ ยังคงย้ำความคิดของตัวเองอย่างดื้อดึง ให้พี่สาวได้ส่ายหน้า

เป้จะซื้อไปทำอะไร?

ซื้อไปให้สโนว์ใส่ก็ได้ ตอบข้างๆ คูๆ ไปอย่างนั้น สิ่งที่พูดถึงคือแมวน้อยอันเป็นอนุสรณ์ความรักของเธอกับเขาที่วันนี้ไม่ใช่แมวน้อยอีกแล้ว หากแต่เป็นแมวตัวผู้อ้วนเผละขี้อ้อนตัวหนึ่ง ผมไม่อยากเห็นผู้หญิงคนนั้นใส่ชุดของแพร

คนเป็นพี่ถอนหายใจยาว เป้ อย่างอแงสิ ชุดนั้นน่ะมันก็ไม่ได้มีแต่แพรใส่คนเดียวซะหน่อยนี่

ผมไม่ได้งอแง แต่ผมไม่อยากให้ผู้หญิงพรรค์อย่างนั้นมาใส่ชุดของคนที่ผมรัก ประวีณจ้องพี่สาวตาเขม็ง สีหน้าและน้ำเสียงเคร่งเครียดราวกับสิ่งที่พูดออกมานั้นเป็นเรื่องใหญ่เสียเต็มประดา ผู้หญิงแบบนั้นมันก็ไม่ต่างจากผู้หญิงหากินหรอก

เป้!” ปัณณภัทรเอ็ดน้องชายทันที เรามีสิทธิ์อะไรไปว่าเขาอย่างนั้น? ทำตัวไม่มีเหตุผลเลยนะ

ทำไมจะว่าไม่ได้ ผู้หญิงดีๆ ที่ไหนจะแต่งงานกับผู้ชายแก่คราวพ่ออย่างงั้น ท้ายคำพูดปรามาสคนที่ไม่รู้จักนั้นคือสายตารังเกียจที่น้องชายขว้างไปยังหญิงสาวซึ่งไม่รู้อิโหน่อิเหน่อย่างเต็มที่ จะมีอะไร้ นอกจากหากินกับตัณหาของคนแก่

เรารู้จักเค้าเหรอ? รู้ตื้นลึกหนาบางอะไรในชีวิตของเค้าหรือก็เปล่า หรือถึงเค้าจะแต่งงานกันด้วยเหตุผลอะไรก็ช่าง เป้ก็ไม่มีสิทธิ์ไปวิจารณ์ หญิงสาวตำหนิน้องชาย เค้าเป็นลูกค้าของพี่นะ

ผมต้องสนด้วยเหรอ?

คนเป็นพี่ส่ายหน้า นี่ละ ประวีณ ของแท้และดั้งเดิม คนดื้อดึง ขี้วีนสมชื่อ ลงว่าเชื่อหรือต้องการอะไรแล้วละก็ ต่อให้ต้องขัดแย้งกับคนทั้งโลกคนอย่างประวีณก็จะทำ

ช่างเถอะ เราจะคิดยังไงพี่คงห้ามไม่ได้ แต่พี่คงจะตามใจเราไม่ได้หรอกนะ สบสายตาแข็งกร้าวของน้องชายแล้วก็ได้แต่ทอดถอนใจ นี่มันงานของพี่นะ คุณวิบูลย์กับเจ้าสาวเขาพอใจชุดนั้น จะให้พี่ทำยังไง?

แล้วประวีณก็ทำได้เพียงแต่นั่งมองตรงไปยังร่างแบบบางของอีกฝ่ายในชุดเจ้าสาวของเจ้าบ่าวอย่างประวีณ ความเจ็บปวดตีกระทบหัวใจเป็นระลอก พร้อมๆ กับความเกลียดชังในตัวคนตรงหน้าก็ทวีขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ เขาไม่เคยเกลียด คนแปลกหน้า ได้มากมายถึงเพียงนี้

นั่นเพราะ... ยัยผู้หญิงหน้าเงินนั่น เหยียบย่ำความทรงจำอันมีค่าเสียยิ่งกว่าชีวิตของประวีณ...

 

ภวิศชะเง้อมองไปทางรั้วบ้านข้างๆ บ่อยครั้ง ยังไม่เห็นวี่แววว่าถนอมนวลจะกลับมาจากธุระที่เธอออกไปกับ ไอ้แก่ นั่นตั้งแต่ตอนสาย หัวใจร้อนรนด้วยกลัวไอ้เฒ่าตัณหากลับนั่นจะทำมิดีมิร้ายเธอ

คุณวิภาดาถอนหายใจเฮือก ใหญ่เอ๊ย... ลูก กว่าหนูนวลจะกลับมาพอดีคอลูกก็คงจะยาวไปถึงหน้าปากซอยแล้ว

ไอ้แก่นั่นมันพานวลไปไหนนักหนาน่ะแม่? นวลบอกแค่ว่าจะพาไปลองชุด หรือมันจะวางยาแล้วพานวลเข้าโรงแรมรึเปล่า?

ชายหนุ่มสะดุ้งเฮือกเมื่อมารดาหยิกเข้าที่ต้นแขนเต็มแรง อีกแล้วนะ เรียกคนอายุมากกว่าอย่างนั้นได้ยังไง ไม่มีใครสอนเหรอ

ขอโทษครับ... สูดปากด้วยความเจ็บ แม่ก็เป็นอย่างนี้ ไม่ค่อยดุ ไม่เคยว่า แต่มือไม้ถึงตลอด ผมก็แค่เป็นห่วงนวล...

ไม่ต้องห่วงไปหรอกน่า หนูนวลอายุห้าขวบหรือก็เปล่า เค้าดูแลตัวเองได้หรอก ก่อนจะสอนลูกชาย นี่ เราไม่ต้องไปห่วงเค้าขนาดนั้น ลองคิดดูสิ ถ้าหนูนวลแต่งงานแล้วเรายังไม่คอยเป็นห่วง ไปวุ่นวาย มันอาจจะทำให้เค้ามีปัญหากันได้นะลูก

มีก็ดี พูดง่ายๆ แต่ที่น่าหมั่นไส้กว่าคือกิริยายักไหล่อย่างไม่ยี่หระนั่น จะได้เลิกๆ กันไปซะ

ก่อนจะได้ร้องโอ๊ยเพราะโดนเหน็บอีกรอบ พูดจาไม่น่ารักอีกแล้วนะ อยากให้หนูนวลเป็นแม่ม่ายแม่ร้างนักเหรอ นิสัยไม่ดีนะเราน่ะ

ถึงจะเป็นแม่ม่าย ต่อให้มีลูกติดอีกเป็นโหลด้วยผมก็ไม่แคร์ น้ำเสียงหนักแน่นบอกชัดว่าเจ้าตัวเชื่อมั่นเช่นนั้นจริงๆ สำหรับผม นวลก็คือนวล

คนเป็นแม่ไม่ต่อปากต่อคำอีก ได้แต่มองลูกชายแล้วก็ทอดถอนใจอย่างหนักอก อยากจะคิดว่าความรู้สึกรุนแรงนั้นมันจะเป็นแค่ชั่วครู่ชั่วยาม เป็นแค่ความรักที่หากไม่ได้รับการตอบสนองก็จะเลือนหายไปตามกาลเวลา

หากมันก็ดำรงอยู่มากว่ายี่สิบสี่ปี เท่าอายุของภวิศ ตั้งแต่เด็กเขาก็เล่นกับถนอมนวลคนเดียว ไม่ยอมมีเพื่อนคนอื่น กระทั่งโตเป็นหนุ่มก็ยังฝังใจกับผู้หญิงคนเดียวคนนี้ไม่เสื่อมคลาย

ถนอมนวลทำให้ภวิศเลือกเรียนสายสามัญแทนการเลือกเรียนช่างที่เจ้าตัวทะเลาะกับบิดาจะเป็นจะตายเพราะเพื่อนนักเรียนที่เรียนด้วยกันมาจะขนไปเรียนกันยกแกงค์ ถนอมนวลทำให้ภวิศเปลี่ยนใจละทิ้งวงดนตรีที่ตั้งกับเพื่อนๆ และเคยดื้อดึงจะยึดเป็นอาชีพให้ได้มาดูแลงานของครอบครัวเมื่อหญิงสาวเลือกจะทำงานในบริษัท และอีกหลายๆ อย่างที่ถนอมนวลเป็นส่วนสำคัญในการกำหนดการตัดสินใจนั้นๆ ให้กับภวิศ

ความรักวัยเด็กนั้นมันหยั่งรากฝังลึกจนเธอมองไม่เห็นว่ามันมากมายลึกล้ำไปถึงไหนๆ แล้ว และจะขุดรากถอนโคนมันออกมาได้อย่างไร

นวลมาแล้วแม่ อ๊าก... ไอ้แก่นั่นมันทำไมไม่ไปสักที มัวมาร่ำไรอะไรอยู่ได้? เฮอะ ทำเป็นลงมาร่ำลานอกรถ กลัวชาวบ้านเค้าไม่รู้เหรอว่าเป็นไอ้แก่ตัณหากลับ โอ๊ย!”

เลิกพูดจาไม่ให้เกียรติคนอื่นอย่างนั้นซะที ไป เข้าบ้าน... ฟาดให้อีกเผียะ ตามด้วยด้วยการลากแขนบุตรชายที่ตั้งท่าจะกระโจนไปบ้านโน้นเสียให้ได้ ให้หนูนวลเค้าได้พักบ้างเถอะ พรุ่งนี้วันอาทิตย์ ยังไงก็ได้เจอกันทั้งวันอยู่แล้ว

ชายหนุ่มหน้างอ หากก็ยอมให้มารดาลากเข้าบ้านไปแต่โดยดี หมั่นไส้ไอ้แก่นั่นเหลือกำลัง ฮึ คงจะดีใจมากละสิ เขาไม่เข้าใจและคิดไม่ออกเอาเสียจริงๆ ถึงเหตุผลที่แท้จริงที่ทำให้ถนอมนวลตกลงปลงใจจะแต่งกับผู้ชายคนนั้น ไปรักกันเมื่อไหร่?

หรือมันจะมีเหตุผลลึกๆ ไปกว่านั้นที่เธอไม่ยอมบอกให้เขาได้รู้...?

 

ประวีณเปิดประตูให้หลานๆ วิ่งลงจากรถ มารดาพร้อมทั้งน้องชายนั่งรออยู่ที่สนามหญ้าด้านหน้าของบ้านแล้ว พร้อมกับเตาย่างที่แน่นขนัดไปด้วยอาหารทะเลนานาชนิด

พี่เป้ ทำไมทำหน้าบึ้งยังงั้น? ปรมะ น้องชายวัยอ่อนกว่าเขาสองปีเอ่ยทักด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มอันเป็นเอกลักษณ์ อารมณ์เสียอะไรมาเหรอ?

เปล่า

คนเป็นน้องเพียงแต่ยิ้ม แน่นอนว่าเขาย่อมรู้ว่าอะไรที่ทำให้พี่ชายอารมณ์เสียได้ถึงเพียงนั้นเพราะสายจากพี่สาวที่โทร.มารายงานแล้วตั้งแต่ชั่วโมงก่อน

พี่เราไม่รู้เป็นอะไร มาวีนพี่จะไม่ยอมให้ลูกค้าเช่าชุดที่น้องแพรเคยใส่ แถมด่าลูกค้าพี่เสียๆ หายๆ ไม่รู้เกิดเพี้ยนอะไรขึ้นมา!’

ความรักที่ลึกซึ้งของพี่ชายเป็นอะไรที่เขาไม่มีวันเข้าใจและเข้าถึงได้เลย คนอย่างปรมะที่เพียงแค่ได้สบตาสาวสวยสักคนก็พร้อมจะขึ้นเตียงกับเจ้าหล่อนได้ในวินาทีต่อมา ไม่อยากแต่งงานเพราะเบื่อรสชาติบนเตียงแบบเดิมๆ แถมยังเปลี่ยนผู้หญิงบ่อยยิ่งกว่าเปลี่ยนผ้า จะให้มาเข้าใจคนอย่างประวีณที่สามสิบสามปีในชีวิตมีแฟนมาเพียงแค่ไม่กี่คนได้อย่างไร

วันนี้ผู้คุมไม่มาด้วย? ประวีณเปลี่ยนเรื่อง ปล่อยให้มาคนเดียวได้ไงวะ เกิดไปแวะสอยสาวๆ ข้างทางที่ไหนเข้าโรงแรมไปละยุ่งตาย

คนโดนค่อนหัวเราะทันที ผมไม่ใช่นายปอมคนเดิมแล้วพี่ เปลี่ยนตั้งแต่กำลังจะมีลูกสาว ไม่อยากให้ลูกเจอผู้ชายแบบผม

คนเป็นพี่หัวเราะออกมาบ้าง ขณะนึกถึงน้องสะใภ้ พิมพ์ชนกเป็นหญิงสาวกิริยามารยาทเรียบร้อยทุกกระเบียดนิ้วสมกับที่เป็นเชื้อสายของตระกูลเก่าแก่ เธออ่อนหวานและไม่เคยต่อว่าแม้ปรมะจะเที่ยวดึก จะมีสาวๆ แต่พอได้รู้ว่าทำท่าจะจริงจังถึงขั้นเลี้ยงดูนักศึกษาคนหนึ่งก็ถึงกับราดน้ำมันจะจุดไฟเผาน้องชายของน้องชายเขาเลยทีเดียว

เล่นเอาปรมะเข็ดขยาด ลดนิสัยเจ้าชู้ลงได้หลายส่วน เออ หวังว่ามันคงจะทันนะ

ไม่ต้องมาห่วงผมร้อก ว่าแต่พี่เหอะ จะอยู่คนเดียวไปอีกนานแค่ไหน? ชายหนุ่มเลื่อนแก้วน้ำผลไม้ให้พี่ชายซึ่งนั่งอยู่ตรงกันข้าม รีบๆ หาใครสักคนมาอยู่ด้วยได้แล้ว แต่งๆ ไปซะ คุณนายปารมีเธอจะได้เลิกวิ่งวุ่นทำแคตตาล็อกสาวๆ มาให้พี่เลือกซะที

หึ ส่ายหน้าพร้อมกับถอนหายใจ ยังไม่เจอใครที่อยากอยู่ด้วยนี่หว่า หรือถึงเจอก็ไม่คิดอยากจะแต่งงานอีกแล้ว เค้าจะเอามั้ยล่ะ ลูกคุณหญิงคุณนายคนไหนก็ได้ที่ยินดีจะหิ้วกระเป๋ามาอยู่กับฉันเฉยๆ น่ะ จะรับไว้พิจารณา...

น้องชายเบ้ปากทันควัน มันคงจะมีหรอก งั้นก็อยู่เป็นโสดอย่างงี้ให้คุณนายเธอสนุกไปนานๆ ก็แล้วกัน

ประวีณเพียงแต่ยิ้ม ขณะยกแก้วน้ำส้มขึ้นจิบ หากภาพของหญิงสาวในชุดแต่งงานอันเจนตา เจนใจเขาก็กลับเข้ามารบกวนกันอีกครั้ง เฮอะ... ถ้าจะหาง่ายๆ อย่างนั้นก็ต้องผู้หญิงแบบนั้นนั่นละ...

ถ้าจะให้กอดแค่ชั่วครั้งชั่วคืน แค่เพียงให้อารมณ์บางอย่างบรรเทาเบาบางจางหายไปก็คงพอได้ แต่จะให้รักคงจะรักไม่ลง ว่าที่เจ้าบ่าวอายุคราวพ่อนั่นคิดยังไงถึงได้เอาผู้หญิงแบบนั้นมายกย่องเชิดชู เขาไม่เข้าใจเอาเสียจริงๆ

พี่เป้ ผมว่าป่านนี้แพรเค้าไปเกิดใหม่แล้วละ ไปตระเวนตามโรงพยาบาลมั้ยพี่ เผื่อจะได้เจอกันอีก?

มีเพียงคุกกี้ชิ้นโตที่พี่ชายขว้างมาแทนคำตอบ ปรมะหัวเราะเสียงดัง หยิบขนมที่ตกปุลงบนตักเขาอย่างพอดิบพอดีนั้นขึ้นมากัด เอ้า ก็ผมเห็นพี่ฝังใจกะเค้าเหลือเกินนี่

หยุดพูดเรื่องนี้เถอะน่า

พี่เป้ ผมถามจริงๆ ... คนถามเปลี่ยนน้ำเสียง พร้อมๆ กับที่กิริยาอาการล้อเล่นนั้นก็หายไปด้วย พี่ยังรักแพรอยู่เหรอ ถึงได้ไม่มีใครๆ เสียที? หรือเพียงแค่ยังไม่เจอคนที่ถูกใจกันแน่?

นั่นเป็นคำถามที่ประวีณเองก็หาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้ ผู้หญิงที่สวยกว่าแพร ดีกว่าแพรก็มีมากมายให้ได้พบเจอ หากเหมือนหัวใจของเขามันยังไม่ได้คำตอบที่แท้จริงของชีวิต ยังไม่เจอกุญแจสำหรับไขเอาความรักของเขากลับมาใส่ไว้ในหัวใจดังเดิม

ความเป็นจริงแล้ว เขายังไม่ได้เจอคนที่จะรักได้มากกว่าเธอ หรือเพียงแค่... เขายังไม่ได้ลองเปิดหัวใจ

 

กลับมาแล้วค่า...

ณุสราวางมือจากการจัดโต๊ะอาหารมื้อเย็นเมื่อแว่วน้ำเสียงรื่นเริงของลูกสาว ถนอมนวลกลับมาถึงบ้านพร้อมกับถุงข้าวของเต็มไม้เต็มมือเลยทีเดียว คุณลุงวิบูลย์ซื้อขนมมาฝากแม่เยอะเลยค่ะ

ไปล้างไม้ล้างมือ นวล แล้วมากินข้าวเย็นกัน

ถนอมนวลกองถุงเหล่านั้นไว้บนโต๊ะหน้าโทรทัศน์ ก่อนเลี่ยงเข้าครัวเพื่อมาล้างมือตามคำสั่งนั้น กลิ่นแกงส้มมะรุมแสนอร่อยของแม่ลอยมาเตะจมูก วันนี้มีหวังถนอมนวลคงได้ซัดข้าวสองจานรวดอีกเป็นแน่แท้

เจ้าแมวสีเทาตัวน้อยของเธอเดินเข้ามาจากหลังครัว มาประจบด้วยการเบียดตัวเองกับขาของเธอพร้อมกับเงยหน้ามาร้องเบาๆ หญิงสาวย่อตัวลงอุ้มมันขึ้นมา

ว่าไง เทา คิดถึงพี่นวลเหรอ...

ภาพของเขาย้อนกลับมา ความทรงจำที่จะเป็นเพียงแค่ภาพจำของถนอมนวลเท่านั้น คงไม่มีวันได้พบกันอีก หรือหากได้พบ... มันก็คงจะเป็นวันที่เธอไม่สามารถจะรักใครได้อีกแล้ว...

พี่นวลจะพาไปอยู่ที่บ้านคุณลุงด้วยนะ... หญิงสาวใช้ปลายนิ้วไล้หยาดน้ำตาของตัวเองเบาๆ พี่ชายใจดีคนนั้นเค้าคงไม่มาให้เราสองคนได้เจออีกแล้วละ เทาก็อยากจะเจอเค้าเหมือนกับพี่นวลใช่มั้ย?

แนบหน้าลงบนหน้าผากของแมวน้อย อยากจะซึมซับสัมผัสอบอุ่นของเขา มือใหญ่นั้นคงจะอุ่น น้ำเสียงของเขาก็คงจะอ่อนโยน...

อยากจะพบ อยากจะเจออีกสักครั้ง หากการภาวนาสิ่งนี้สักหมื่นหรือแสนครั้งจะทำให้ได้พบเขาอีกแม้เพียงเสี้ยววินาที ถนอมนวลก็ยินดีจะทำ

นั่นเพราะเธอไม่รู้สักนิดเลยว่า คนที่เธอกำลังนึกถึงอย่างสุดหัวใจนั้น จะกลายมาเป็นคนที่ทำให้หัวใจต้องเจ็บปวดเหลือแสน ในอนาคตอันใกล้นี้เอง

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

107 ความคิดเห็น

  1. #13 พชรเมขลา (@5180010455) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 มีนาคม 2557 / 13:45
    ุ้แล้วกันสิ ประวีณ อะไรกัน ตัดสินคนตั้งแต่ยังไม่ทันรู้จักซะแล้ว อคติจริงๆ เฮ้อ น้อยใจแทนหนูนวลแล้วนะ เขาอุตส่าห์ปลื้มแต่แรก 
    #13
    0