Snow Princess

ตอนที่ 18 : ให้เขารู้เราสิถูก!!!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 70
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    22 ม.ค. 57

:) Shalunla


     หลังจากที่เรดิโอน่าประกาศสงครามตั้งใจจะชิงบัลลังค์คืนมาจากฝูหยางผู้มาจากเมืองยุทธซึ่งเป็นอาของเรชุนและซุนนา แต่ทั้งสองก็ได้ตัดสินใจที่จะช่วยเรดิโอน่าชิงบัลลังค์คืนมา
     หน้าวังของหิกาล่า
     มีประชาชนมากมายยืนเตรียมพร้อมเป็นกำลังรบให้กับเรดิโอน่าเวทมนต์ที่ใช้ควบคุมผู้คนนั้นพวกของอีวาโนช่วยแก้ให้แล้วดังนั้นบางคนที่จำได้ว่าตัวเองเสยคางเรชุนก็ขอโทษขอโพยใหญ่
     "พวกเราจะบุกเข้าไปโต้งๆ นี่แหละ" เรดิโอน่า
     "เอาล่ะพวกเราพร้อมไหม!!" อีวาโนหันไปเรียกเสียงจากประชาชน
     "พร้อม!!!" ประชาชนก็ตอบมาอย่างเต็มเสียง
เมื่อแน่ใจแล้วว่าพร้อมเรดิโอน่าจึงนำทัพเดินเข้ารั้วปราสาทไป
     "หึหึหึ...คิดหรือว่าแค่นั้นมันจะล้มข้าได้" เสียงของใครบางคนหัวเราะอยู่เหนือศรีษะของเรดิโอน่าพอมองไปที่ต่นเสียงก็พบว่าเป็นฝูหยางกำลังนั่งอยู่ที่ระเบียงชั้นล่างสุดของวัง
     "ฝูหยาง!! เจ้าจงออกไปจากที่นี่ซะ!"
     "ฮึๆๆ ใครจะไปกันล่ะพวกท่านนั่นแหละต้องไป" ฝูหยางดีดนิ้วมือเป็นเชิงส่งสัญญาณแล้วไฟสีเขียวมากมายก็ลุกโชนเผากองทัพและทุกคน
     "เจ้า!!" เรดิโอน่ากัดฟันกรอดในขณะที่ตนเองก็พยายามดับไฟให้คนข้างๆ แต่ดับให้ทีละคนอย่างนี้ไม่ไหวแน่ๆ
     "Snow strom!!" เอลโนว์และอีวาโนร่ายเวทย์หิมะพร้อมกันพายุหิมะพัดเอาไฟสีเขียวออกจากตัวคนแล้วไปรวมกับกลุ่มหิมะแทนหลังจากนั้นไฟก็เริ่มเข้าควบคุมหิมะและค่อยๆ กลายร่างมีลักษณะคล้ายๆ กับคน
     "อย่างนี้สิถึงจะสมน้ำสมเนื้อกันหน่อย" ฝูหยางพูดเหมือนกับกำลังเล่นสนุกอยู่เรชุนได้แต่งุนงงกับมนุษย์หิมะพวกนี้ในขณะที่ซุนนากำลังหาจุดอ่อนของพวกมัน
     "พวกนี้คือทหารของข้า เตรียมไว้สู้กับพวกเจ้าโดยเฉพาะเลยล่ะเรดิโอน่าเจ้ามาสู้กับข้าไหมล่ะ?" ฝูหยางตั้งใจจะยั่วโมโหเรดิโอน่า
     เรดิโอน่าเดือดทนไม่ไหวอีกแล้วก่อนจะกระโจนขึ้นไปเสกหอกน้ำแข็งก่อนจะใช้มันฟาดไปที่ฝูหยาง
     "ฮ่าๆๆๆๆๆ" เสียงหัวเราะนั้นค่อยๆ เบาลงไปพร้อมกับร่างของฝูหยางเริ่มเลือนไป
     "ชิ ภาพลวงตางั้นหรอ..." เรดิโอน่ายิ่งไม่สบอารมณืขึ้นไปอีกเมื่อถูกหลอกด้วยภาพลวงตากระจอกๆ แถมยังงี่เง่าพันธ์นี้อีก
     นางหลับตาลงทำสมาธิแล้วค่อยๆ สงบสติอารมณ์ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วมองไปที่ทางเดินซึ่งทอดยาวไปข้างหน้ามีเสียงของฝูหยางดังมาจากทางนั้น
     "เกมชิงบัลลังค์เริ่มขึ้นแล้ว เมื่อท่านเคลื่อนไหวทหารของข้าก็จะเริ่มโจมตีผู้คนถือว่าท่านเป็นคนเริ่มเกม"
เรดิโอน่าหันไปมองพวกพ้องของตนก่อนจะกลับไปมองทางตรงหน้าอีกครั้ง
     "เข้ามาเลย!!"
หลังจากนั้นมนุษย์หิมะซึ่งฝูหยางสร้างขึ้นมาก็เริ่มเคลื่อนไหวสู้กับกองทัพของเรดิโอน่าในขณะที่เรดิโอน่าวิ่งไปตามทางเดินเพื่อสู้กับฝูหยางนางไม่เคนโกรธใครขนาดนี้มาก่อนต่อให้เมื่อกี้สงบสติได้บ้างก็เถอะ นางต้องรีบจบศึกในครั้งนี้!!

     หลังจากที่วิ่งตามฝูหยางเข้ามาถึงห้องโถงก็พบกับวงเวทขนาดใหญ่ล้วนเป็นสีเขียวที่ดูไร้พิษภัยและยังสว่างให้ความรู้สึกถึงชีวิตอีกด้วย เรดิโอน่ากวาดตามองรอบๆแต่ก็ยังไม่พบฝูหยางจึงได้แต่ยืนตั่งท่าเตรียมพร้อมเท่านั้นแล้วประตูบานใหญ่ก็ปิดลง เรดิโอน่ากางเวทย์ป้องกันทันทีเส้นวงเวทย์ออกมาจากพื้นและผนังห้องกลายเป็นเถาวัลย์พุ่งเข้าไปมัดเรดิโอน่าและยังสามารถผ่านบาเรียไปได้อย่างง่ายดายทำให้เรดิโอน่าถูกจับมัดไม่สามมารถขยับได้
     "อ่อนกว่าที่คิดเอาไว้น่ะ องค์หญิงเรดิโอน่า" ฝูหยางโผล่มาจากข้างหลังพลางม้วนผมของเรดิโอน่าที่สยายอยู่ข้างหลังเล่น
     "แก..ทำอะไรน่ะ..เอามือออกไปจากผมของข้าเดี๋ยวนี้น่ะ!!" ถึงจะพูดอย่างนั้นแต่ก็ไม่สามารถห้ามได้ฝูฟยางหยิบผมเส้นหนึ่งซึ่งหลุดติดมือมาแล้วไปที่บัลลังค์
     "นี่เจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่ ฝูหยาง"
     "หืม? ก็ชิงบัลลังค์น่ะสิถามได้หรือว่าที่เจ้าเข้ามาต่อสู้กับข้าถึงในนี้เรียกไพร่ฟ้าออกมามากมายขนาดนั้นโดยที่ไม่รู้จุดประสงค์เนี่ยน่ะ"
     "หมายถึงเส้นผมของข้าต่างหาก! เจ้าคิดจะทำอะไรข้ากันแน่"
     "หึหึหึ...เจ้าคงไม่รู้จักกับศาสตร์ดำสิน่ะ"
     "ศาสตร์ดำ..."
มีแต่ศาสตร์มืดไม่ใช่หรอ?
     "เจ้าก็จงดูผลของมันเสียเถอะ"
     ฝูหยางวาดวงเวทอย่างรวดเร็วก่อนจะวางเส้นผมของเรดิโอน่าลงไปบนนั้น วงเวทย์กลายเป็นสีเขียวเรืองรองดูไม่เหมือนกับศาสตร์ดำสักนิดหลังจากนั้นมันก็ลอยขึ้นแล้วพุ่งเข้าไปหาเรดิโอน่าซึมลงไปในร่างกายจนหมด
     "นี่เจ้า...คิดจะ."
     ภายในร่างของเรดิโอน่านั้นร้อนระอุเหงื่อไหลซึมออกมาตามร่างกายความหวาดกลัวล้นทลักเข้ามาในจิตใจจนนางแทบคลั่งแต่แล้วมันก็ทำให้นางบ้าคลั่งขึ้นจริงๆ เมื่อร่างของเอน่าปรากฎขึ้นตรงหน้าในสภาพที่ชุ่มไปด้วยเลือด
     "ท่านเรดิโอน่าจำได้ไหมค่ะ ว่าท่านเป็นคนฆ่าข้าเองน่ะค่ะ"
ไม่...ข้าเปล่าทำ
     "ดูสิ แผลนี่ข้าได้มาเพราะปกป้องท่านน่ะ เพราะท่านข้าถึงตายน่ะ"
ไม่ใช่น่ะ..ไม่ใช่
     "ท่านเรดิโอน่า ท่านคือฆาตกร"
ข้าไม่ได้เป็นน่ะ!!!
     "ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!! ไม่จริง! ข้าไม่ได้ทำ! ข้าไม่ได้ทำ!!! ข้าไม่ได้ทำให้ท่านตาย!!!!! ข้าไม่ได้อยากให้ท่านตาย!!!!!!!!!! ข้าเปล่าน่ะ!!!!!ข้าไม่ได้ทำ!!! ข้ารักท่านมาตลอด!!!ข้าจะไปฆ่าท่านได้ยังไงล่ะ!!!!! ไม่!!!!!!"
     เรดิโอน่ากรีดร้องด้วยความเจ็บวดและน่าสมเพชนางทั้งร้องไห้ ทั้งจิกตัวเองแต่เอน่าก็ยังตามมาหลอกหลอน
     เป็นภาพที่ฝูหยางพอใจอย่างมาก ที่นางเห็นเอน่านั้นเป็นเพียงความรู้สึกผิดที่นางทำให้เอน่าตายเท่านั้นโดยใช้เส้นผมซึ่งเชื่อมต่อกับศรีษะและใกล้สมองมากที่สุดมาเป็นตัวเชื่อมความทรงจำที่แสนเลวร้ายแต่เขากลับไม่สงสารใดๆเลย
     ไม่ใช่เพราะเขาเป็นศัตรู...
     ไม่ใช่เพราะเขาไร้ความรู้สึก
เป็นเพราะความเจ็บปวดที่นางได้รับมันยังไม่สาสมกับที่เรชุนได้รับเลยสักนิดต่างหาก


"เจ้าเด็กนอกรีตเอ๊ย ตอนทำพิธีเนื้อคู่อันเป็นมงคลแก่พวกเราชาวยุทธกลับได้คนนอกเสียนี่"
"จะไปว่าเด็กก็ไม่ถูกน่ะครับท่านปู่"
"เงียบไปเลยฝูหยาง!! เจ้าคิดว่าข้าจะเห็นเจ้านั่นเป็นเด็กงั้นรึโตขนาดนั้นไม่เรียกว่าเด็กแล้ว!!"
"แต่เรชุนก็เสียพ่อแม่ไปตั้งแต่เด็ก เหลือแค่ซุนนาเท่านั้นน่ะครับ"
"ช่างหัวมันสิ! พูดไปแล้วก็เสียดายซุนนาเป็นคนที่มีคุณสมบัติในการลงตาอาคมแท้ๆ แต่ดันไปเป็นน้องของไอเด็กเปรตนั่นได้"
"ท่านปู่ พูดแรงไปน่ะครับเรชุนได้ยินเข้าเดี๋ยวก็เสีย.."
"ช่างสิ! ยังไงข้าก็ไม่นับญาติกับมันเด็ดขาดเลย เจ้าก็ดูแลไปเองล่ะกัน"
"ขอบพระคุณมากครับท่านปู๋"
"ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้า ข้าคงฆ่ามันไปตั้งแต่พิธีนั่นแล้ว!!"

"ท่านอาๆ "
เรชุนในวัยเด็กดึงเสื้อของเขาเพราะตนเองมีเตี้ยอยู่มาก
"มีอะไรหรือเรชุน แล้วทำไมหน้าเจ้าถึงบวมขนาดนี้ล่ะ แถมเขียวด้วยนี่เจ้าไปทำอะไรมาเนี่ย"
"คือว่า ท่านปู่ทวดเรียกข้าไปพบเขาบอกว่าข้าไปช้าจึงซ้อมข้า...ท่านอาอย่าเกลียดท่านปู่น่ะครับ!"
"...ทำไมล่ะเรชุน เจ้ายังทนได้อีกหรือ?"
"ครับ เพราะเขาเป็นปู่ทวดของข้านี่นาแล้วอีกอย่าง ข้าก็ไม่ได้ถูกเกลียดเพราะข้าเป็นเด็กไม่ดี แต่เพราะข้าดันมีเนื้อคู่เป็นคนนอกนี่ครับ"
"เจ้ารู้มาจากไหน"
"เพราะท่านปู่ทวดครับ"


 
     ตอนนั้นเองเราถึงได้รู้ว่าเรชุนต้องอยู่อย่างลำบากยากเย็นและถูกดูหมิ่นจากคนอื่นก็เพราะเจ้า!!! เรดิโอน่า เจ้าไม่น่าจะเป็นเนื้อคู่ของเรชุนเลยไม่งั้นป่านนี้เรชุนคงไม่เป็นอย่างทุกวันนี้เจ้ายังไม่รู็ซึ้งถึงความเจ็บปวดของหลานข้า!!!
     "กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!!!!!"
     ราวกับว่าเรื่องนี้ใกล้จะถึงจุดจบเข้าทุกที แล้วจุดจบนั้นเป็นเช่นไรกันเล่าความทรงจำของฝูหยางได้ไหลเข้ามาในความทรงจำของเรดิโอน่า นี่เองน่ะหรือ
     ...จุดประสงค์ที่แท้จริงของเจ้า...

18 ความคิดเห็น

  1. #15 yagami chaya (@deardise) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 มกราคม 2557 / 20:47
    จะรีบอัพค่ะ!!!! >< แต่ช้าน่ะT_T ตามประสานักเขียนคิดเรื่องเยอะ
    #15
    0
  2. #13 SwiftieMinnie (@mayrisara) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 มกราคม 2557 / 21:39
    อยากฆ่าฝูงหยาง
    โทษคนอื่นได้ยังงายยยยยยยยย
    เลววววววว
    #13
    0
  3. #12 Fofourth (@fofourth) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 มกราคม 2557 / 18:30
    สนุกค่ะ รอตอนต่อไปนะคะ^^
    #12
    0