Snow Princess

ตอนที่ 17 : บุกเข้าไปด้วยใจที่มุ่งมั่น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 69
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    28 ธ.ค. 56


กระท่อมแห่งหนึ่งที่อยู่นอกตัวเมืองหิกาล่ามีผู้อาศัยอยู่ 4 คนกับวิญญาณอีก 2 ดวง
     หลังจากที่ยมทูตพาหนีมานี่ก็ปาเข้าไปสองวันแล้วเวลามันผ่านไปเร็วราวกับโกหกแต่ถึงกระนั้นเรชุนก็ไม่ยอมบอกอยู่ดีว่าจะเอายังไง อีวาโนเองหลังจากที่ได้รู้เรื่องราวก็เสียใจยกใหญ่และขออภัยเรดิโอน่าซึ่งก็ไม่ถือโทษโกรธกันอยู่แล้ว เอลโนว์เองก็มีความสุข
     จริงๆแล้วเรดิโอน่าจะไปอัดฝูหยางเลยก็ได้เพราะไม่ว่ายังไงนางก็เป็นถึงเจ้าหญิงหิมะแต่ที่ต้องการคำตอบจากเรชุนนั้นเป็นเพราะฝูหยางคืออาของเขา ให้ตัวเองไปทำร้ายญาติของคนที่รู้จักมันแปลกๆ อยู่ ไม่สิมันไม่ถูกต้องเลยต่างหาก
     เรดิโอน่าที่เหม่อมองหิมะที่ไม่มีวันหายไปจากเมืองด้วยสายตาเลื่อนลอยที่หิมะไม่เคยหายไปเลยเพราะแถบนี้เป็นเขตหนาวหิมะจึงตกตลอดเวลาไม่เคยมีวันไหนที่ไม่มีหิมะจึงทำให้เกิดสำนวนไว้ใช้กับสิ่งที่ไม่ควรเกิดขึ้นเช่น วันนี้เจ้าเป็นคนดีหิกาล่าแดดออกแน่นอน อะไรทำนองนี้นางคิดแล้วก็ขำดี
     "ท่านเรดิโอน่า" เรดิโอน่าหันไปมองตามเสียงเรียกเอลโนว์ที่ยืนอยู่ข้างหลังมองนางด้วยสายตาที่ห่วงใย
     "มีอะไรหรือ"
     "ข้าไม่รู้จะพูดยังไงดี แม้ว่าท่านจะตายไปแล้วแต่พอเห็นวิญญาณท่านแบบนี้ข้ากลับไม่เชื่อเลยว่าท่านยังอยู่" เอลโนว์ค่อยๆอธิบายสิ่งที่ค้างคาอยู่ในใจ
     เรดิโอน่ายิ้มน้อยๆให้กับเพื่อนคนนี้ก่อนจะเรียกให้มานั่งด้วยกัน
     "แต่ทำไมเจ้าถึงมองเห็นวิญญาญได้ล่ะ"
     "คือตอนที่ข้าออกเดินทางร่ำเรียนน่ะข้าเกิดตกลงไปในธารน้ำแข็งแล้วพื้นมันดันแตกขึ้นมาข้าจึงจมลงไปในน้ำ"
     "หา! แล้วเจ้ารอดมาได้ไงเนี่ย!"
     "มีพรายน้ำมาช่วยข้าไว้นางลูบที่ตาของข้าหลังจากนั้นข้าก็มองเห็นนางแล้วข้าก็พวกวิญญาณมาโดยตลอดเลย"
     "อ๋อ จะว่าไปข้าก็เคยได้ยินมาเหมือนกันน่ะว่าพรายน้ำจะให้พรกับผู้คนที่ตรเองช่วยไว้นั่นก็คือการทำให้เห็นสิ่งที่คนทั่วไปมองไม่เห็น"
     "ใช่ครับ" เอลโนว์พยักหน้าเห็นด้วย
     ทั้งสองคนคุยกันไปเรื่อยเปื่อยเรชุนที่ยังคงนั่งซึมอยู่นั้นกำลังทานข้าวอยู่พอดีมองภาพนั้นอย่างเลื่อนลอย
     "ท่านพี่ยังตัดสินใจไม่ได้อีกหรอ?" ซุนนาถามเรชุนด้วยความเป็นห่วง
     "อือ ข้าน่ะไม่รู้ว่าจะทำเช่นไรดีต่อให้ข้ารู้แล้วก็ตามว่าท่านอาเป็นคนไม่ดีแต่การที่จะไปฆ่าท่านอาเลยมันก็..." ใช่เขาไม่คิดจะฆ่าท่านอาเลยต่อให้ท่านอาฆ่าเรดิโอน่าก็ตามทีเถอะ
     "ท่านพี่รักท่านอามากเลยสิน่ะค่ะ" ซุนนาพูดเสียงอ่อย
     เรชุนมองไปที่ซุนนาด้วยแววตาหม่นหมอง ไม่ใช่แค่เขาหรอกที่ต้องตัดสินใจเรื่องนี้ซุนนาเองก็ด้วยและนางตัดสินใจไปแล้วว่าจะอยู่ข้างเรดิโอน่ากำจัดฝูหยาง สาเหตุนั้นก็มาจากที่ฝูหยางใช้ไฟพงไพรเผาเรชุนแต่โชคดีที่เอลโนว์ดับมันไว้ได้เรชุนจึงยังมีชีวิตรอด
     "ข้าขอตัวไปเดินเล่นหน่อยล่ะกัน" ซุนนาลุกขึ้นจากโต๊ะก่อนจะออกไปเดินข้างนอก
     เรชุนกินข้าวต่อไปอีวาโนที่คอยติดต่อกับพวกพ้องที่ยังอยู่ในเมืองมาตลอดนั้นพยายามที่จะหาทางไล่ฝูหยางเต็มที่แต่เจ้าตัวก็คงรู้อยู่แล้วว่าไม่สามารถสู้กับฝูหยางได้แน่ๆและนอกจากนี้เขายังเป็นคนเดียวที่มองไม่เห็นยมทูตและเรดิโอน่าซึ่งซุนนานั้นไม่สามารถถ่านพลงการมองเห็นได้เนื่องจากนางถ่ายพลังให้ได้แค่ทีละคนเท่านั้น
     เหตุการณ์มันเป็นแบบนี้มาเนิ่นนานแล้ว
     "เฮ้อ นี่มันก็ปาเข้าไป 3วันแล้วนา" แองเจลในร่างวิญญาณนั่งถอนหายใจพลางควงตะเกียบเล่น เรชุนเห็นแล้วก็หันมากินข้าวต่อ
     "2 วันต่างหาก"
     "เหมือนกันแหละน่า จะสองหรือสามสำหรับข้าที่เป็นยมทูตซึ่งมีอายุยืนยาวมันไม่สำคัญหรอก"
     "แล้วท่านจะมาบ่นทำไมกันล่ะขอรับ"
     "เฮ้ๆๆๆ เจ้าพูดมีหางเสียงตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ยเรชุน"
     "อย่ามาไร้สาระเลยครับ"
     "แต่ข้าแปลกใจจริงๆ นาเจ้าพูดมีหางเสียงด้วยหรอ? อืมท่าจะจริง" แองเจลไม่สนใจที่เรชุนพูดเลย เรชุนจึงตักข้าวเข้าปากต่อ
     "ที่ข้าบ่นน่ะไม่ใช่เวลาของข้าที่เป็นปัญหา นางต่างหาก" จู่ๆ แองเจลก็พูดน้ำเสียงจริงจังมีเหตุผล
     "หมายความว่า..."
     "เรดิโอน่าเหลือเวลาไม่มากแล้ว"
แกรก
     ตะเกียบในมือเรชุนตกกระทบกับโต๊ะทันที
     "ท่านช่วยอธิบายหน่อยได้ไหม" ยมทูตมองหน้าเรชุนแวบนึงก่อนจะหันไปมองเรดิโอน่าและเอลโนว์ที่ยังคุยกันอยู่อย่างสนุกสนาน
     "เรดิโอน่าเป็นวิญญาณใช่ไหมล่ะ ทุกสิ่งล้วนต้องมีวันดัสูญไปนั่นคือสิ่งที่พวกเราชาวยมทูตผู้ซึ่งคอยทำงานส่งวิญญาณของคนเหล่านั้นรู้ดี วิญญาณน่ะเมื่อออกจากร่างแล้วจะอยู่ได้ไม่นานหรอกแค่อาทิตย์สองอาทิตย์ก็ต้องเลือนหายไปแล้ว ในกรณีของเรดิโอน่าก็เช่นกัน"
     "......" เรชุนได้แต่นั่งฟังอยู่เงียบๆ
     "อยู่กับพวกเจ้า 1 วันไปโลกยมทูตอีก 7 วัน วันที่บุกราสาท 1 วัน รอมาอีกสองวันรวมทั้งหมดแล้ว 11 วัน..."
     "นางอยู่ได้สองอาทิตย์ก็แปลว่า"
     "เหลือแค่ 3 วัน"
     "แต่วิญญาณหายไปเนี่ยก็แค่ไปเกิดมะ"
     "ไม่ใช่ การเลือนของวิญญาณก็คือจิตดวงนั้นจะหายไปเลย"
     เรชุนช็อคหนักกว่าเก่าเมื่อรู้ในข้อนี้ เขาไม่อยากทำให้ใครต้องตายเพราะฉะนั้นเขาควรรีบตัดสินใจโดยด่วน
     แต่เขาก็ทำไม่ได้หากจะต้องบุกไปชิงบัลลังค์คืนก็เท่ากับว่าเขาต้องสู้กับอาเพราะอาของเขาฝูหยางเมื่อต้องการสิ่งใดเขาก็จะพยายามเต็มที่และไม่มีทางที่จะไม่เสียเลือดเนื้อแต่ถ้าเขาไม่ตัดสินใจ เรดิโอน่าก็จะหายไปก่อนที่จะได้ชิงบัลลังค์คืนมา
     "ข้า..." เรชุนเม้มปากแน่นเขาไม่รู้ว่าควรจะตอบ ไม่ หรือ ได้ อันไหนดีกว่ากันกันแน่น่ะ
     "เจ้าต้องสู้ความจริงให้ได้เรชุนมิฉะนั้นเจ้าจะสูญเสียสิ่งที่สำคัญที่สุดไปอีกอย่างเจ้ารู้ไหมว่าเจ้าอ่อนกว่าน้องสาวของเจ้าตั้งเยอะ"
     "...." เรชุนมองหน้ายมทูตต้องการคำอธิบายเพิ่ม ยมทูตจึงลุกขึ้นยืน
     "นางตัดสินใจไวกว่าเจ้า" แล้วก็เดินไปดูเอกสารที่อีวาโนขว้างทิ้งไว้เหมือนเดิม
ใช่...เขายอมรับว่าเขาอ่อนกว่าซุนนาผู้เป็นน้องสาวของเขาเองอ่อนกว่ามากเขาไม่ควรเรียกตัวเองว่าพี่ด้วยซ้ำ
     "ระวังหน่อยน่ะเอลโนว์!" เสียงของเรดิโอน่าเรียกให้สติของเรชุนกลับมาและมองไปที่ต้นเสียงเอลโนว์กำลังวิงเล่นกับเรดิโอน่านอกกระท่อม
วูบ
     เรชุนเหมือนเห็นเรดิโอน่าไม่ชัดสงสัยสายตาเขาคงจะไม่ดีแต่นั่นก็เป็นเพียงความคิดแวบแรกเพราะไม่ใช่ว่าเขาสายตาไม่ดี แต่เป็นเรดิโอน่าต่างหาก
     ที่เริ่มเลือนไป...
     ตอนนั้นเองที่เขาได้ตัดสินใจบางอย่างไปแล้วต่อให้ความจริงจะเจ็บปวดแค่ไหนก็ตามเขาก็จะสู้กับมันให้ได้
     "จริงหรือ!!! เตรียมพร้อมแล้วงั้นรึ" จู่ๆ อีวาโนก็ร้องลั่นด้วยความดีใจในขณะที่กำลังคุยโทรจิตกับพวกพ้องที่ยังอยู่ในวัง
     "มีอะไรหรือครับท่านพ่อ" เอลโนว์และคนอื่นๆ เดินไปที่โต๊ะทำงานของอีวาโน อีวาโนตอบด้วยเสียงและสีหน้าดีใจว่า
     "พวกเราเตรียมกำลังคนและอาวุธพร้อมแล้วต่อให้เจ้านั่นเก่งยังไงแต่ถ้ามีคนมากๆ ก็ต้องหนีและท่านเรดิโอน่าจะได้บัลลังค์คืนมา"
     "อย่างนั้นหรอค่ะ" ซุนนามีสีหน้าดีใจไม่แพ้กัน
     "ท่านเรดิโอน่าว่ายังไงครับ!เราเตรียมพร้อมทุกเมื่อ" อีวาโนหันไปถามเรดิโอน่า
เรดิโอน่าหันไปมองเรชุนที่ยืนอยู่ข้างและคำตอบที่ได้รับก็คือ  เขาพยักหน้าด้วยสีหน้จริงจัง
     เรดิโอน่าจึงสั่งการในฐานะผู้สืบทอดการปกครองอาณาจักรหิกาล่าโดยชอบธรรม โดยการคุยโทรจิตกับทุกคนในเมืองหิกาล่านางลั่นวาจาหนักแน่น
     'ข้าเจ้าหญิงเรดิโอน่ารัชทายาทลำดับที่ 20 ของอาณาจักรหิกาล่า!!! บัดนี้ข้าขอประกาศให้ทุกท่านทราบว่าข้าจะขอทวงบัลลังค์ที่เป็นของข้าคืนมา!!!โดยเราเตียมพร้อมข้ากำลังจะไปเดี๋ยวนี้!!! ใครก็ตามที่อยากช่วยให้ข้าทวงบลลังค์ได้สำเร็จจงตามข้ามาที่วังหิกาล่าในห้องโถง!!!'
     เสียงตอบรับทางโทรจิตนั้นเต็มไปด้วยความยินดีที่จะรับใช้องค์หญิงของพวกเขา

ในวังหิกาล่า
     ฝูหยางที่นั้งอยู่บนบัลลังค์นั้นยิ้มเยาะโทรจิตที่เรดิโอน่าลันไปเมื่อสักครู่นางตั้งใจจะให้ได้ยินทั่วอาราจักรไม่เว้นแม้แต่เขา
     "ฮึ มาสิเรดิโอน่าเนื้อคู่ที่แสนอัปยศของหลานชายข้า!"

:) Shalunla

18 ความคิดเห็น