Snow Princess

ตอนที่ 13 : หวนคืนอดีตสู่การแก้แค้นในปัจจุบัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 86
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    28 ธ.ค. 56

:) Shalunla     กรงเหล็กขนาดใหญ่ซึ่งถูกหิมะเวทย์คลุมอยู่ยังคงไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ ทั้งสิ้น เรดิโอน่าและซุนนาเผลอสลบอยู่ภายในกรงในขณะนี้เรดิโอน่าได้หวนย้อนคืนสู่อดีต ความทรงจำเก่าๆ เกิดแปรเป็นความฝัน


     เมื่อหลายปีก่อน
     เรดิโอน่าในวัย 7 ขวบกำลังเดินอย่างรีบร้อนภายในวังของปราสาทที่ข้างทางมีแต่หิมะเต็มไปหมด จนหิมะจะกลายเป็นกระเบื้องแทนแล้ว หากว่ายังมีช่องให้เห็นกระเบื้องสีพื้นอยู่
     เรดิโอน่าไปถึงหน้าห้องห้องหนึ่งนางผลักประตูแล้วเข้าไปด้วยความดีใจ
     "ท่านแม่!" เสียงเรียกใสๆ เรียกความสนใจของผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงระเบียงได้เป็นอย่างดี
     "เรดิโอน่า เป็นไงบ้างลูก"
     "ข้ามีความสุขดีเพคะ" นางอุ้มเรดิโอน่าแล้วมองออกไปข้างนอกผ่านระเบียง
     นางคือแม่ของเรดิโอน่า ปีศาจหิมะที่อยู่ในอาณาจักรหิกาล่าตนหนึ่งการที่จะมีปีศาจหิมะมาเป็นมเหสีของพระราชาเมืองมนุษย์นั้นหาได้ยากยิ่ง
     "ท่านแม่ ข้ากลัวว่าถ้าข้าโตขึ้นแล้วข้าจะไม่ได้รับการยอมรับ" เรดิโอน่าในวัยนี้พูดถึงสายตาคนอื่นที่จะมองตัวเองในอนาคตทำให้แม่ของนางหัวเราะคิกคัก
     "มีอะไรหรอค่ะ"
     "ลูกไม่ต้องห่วงหรอกน่ะ แค่ลูกเป็นครึ่งปีศาจที่ดีลูกก็จะได้ความรักจากประชาชนและสามารถมีชีวิตอย่างมีความสุขได้ รวมถึงสามารถมีคู่ครองที่ดีได้เช่นกันจ๊ะ"
     "คู่ครอง? คืออะไรหรอเพคะ"
     "เนื้อคู่ของเราไงจ๊ะ เมื่อโตขึ้นแม่จะเล่าให้ฟังอีกน่ะจ๊ะ"
     "เพคะ" เรดิโอน่านั่งตักพลางมองออกไปข้างนอกพร้อมกับแม่ของตน

     "ท่านแม่! ท่านแม่จะไปไหนค่ะ! ท่านแม่! ท่านแม่!!!" เรดิโอน่าพยายามจะกอดแม่ของตนที่กำลังสลายกลายเป็นหิมะไปเรื่อยๆ
     "นี่เป็นวาระสุดท้ายของแม่แล้วล่ะจ๊ะ"
     ปีศาจหิมะมีอายุขัยคือ 200 ปี เมื่อถึงเวลาก็จะสลายกลายเป็นหิมะกลับคืนสู่ธรรมชาติอีกครั้ง และตอนนี้ก็ได้เวลาแล้ว
     "ไม่เอา! ไม่เอา! ข้าจะไม่ให้ท่านแม่ไป! ข้าไม่ยอม! ฮือๆๆ...ท่านแม่อย่าทิ้งข้าไปน่ะค่ะ! ท่านยังไม่ได้บอกเรื่องเนื้อคู่กับข้าเลย! ท่านยังหายไปไม่ได้น่ะ! ข้ายังอยากอยู่กับท่านแม่!" เรดิโอน่าที่ดวงตามีแต่เกล็ดหิมะเล็กๆ ร่วงจากตาแทนน้ำตาของมนุษย์ร้องไห้โอดครวญพลางฟุบกับตักของแม่ที่ยังสัมผัสได้
     "เนื้อคู่ ก็คือคนที่จะดีกับเรา..."
     "ไม่เอา! ตอนนี้ข้ายังไม่โต! ท่านแม่ต้องให้ข้าโตก่อนสิ! ท่านถึงจะบอกข้า! ท่านต้องอยู่ต่อห้ามหายไปน่ะเพคะ!" เด็กน้อยยังคงมีเกล็ดหิมะร่วงออกจากตาไม่หยุด
     "งั้นเอาไว้แม่จะบอกเจ้าเมื่อเจ้าโตน่ะเรดิโอน่า แม่รักลูกน่ะ" เมื่อแม่ของเรดิโอน่าสลายไปจนหมดใบหน้าของเรดิโอนาก็หล่นจากตักลงพื้นหิมะภายในปราสาท
     "ท่านแม่! ท่านแม่! ท่านแม่!" เรดิโอน่าพยายามจะคว้าตัวของแม่ที่หายไปแต่ก็ไม่สามารถทำได้นางร้องไห้อยู่ตรงนั้น บิดาของนางที่รู้ว่าได้เวลาที่ต้องจากไปเองก็เศร้าใจเช่นกัน
     วันนั้นเป็นวันที่พายุหิมะพัดแรงที่สุดเป็นผลมาจากอารมณ์ที่ต้องสูญเสียคนสำคัญไปพายุหิมะตกติดต่อกันเป็นเวลา 3 วัน 3 คืน แล้วพระราชาก็เรียกเรดิโอน่าไปพบ
     "ท่านจะให้ข้ามีพี่เลั้ยงหรอเพคะ" ตั้งแต่วันที่แม่ของนางจากไปเรดิโอน่าก็กลายเป็นเด็กที่ไม่ค่อยพูดจา พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยตายด้านราวกับซากศพ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะกลับไปเป็นเหมือนเดิม พระราชาจึงหาพี่เลี้ยงให้
     "ใช่แล้วล่ะ เอน่า จะเป็นพี่เลี้ยงให้เจ้า"
     หญิงสาวที่อายุน่าจะเป็นแม่ของเรดิโอน่าได้เข้ามาในปราสาทแล้วกล่าวทักทาย
     "ถวายบังคมเพคะ องค์หญิงเรดิโอน่า"
     "นี่คือพี่เลี้ยงของข้าหรอเพคะ"
     "ใช่แล้ว เอน่าข้าฝากเรดิโอน่าด้วยน่ะ"
     "เพคะ ฝ่าบาท" เอน่าถอนสายบัวครั้งหนึ่งด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส
พระราชาเชื่อว่ารอยยิ้มนั้นจะทำให้เรดิโอน่ากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้อีกครั้ง

     ในห้องของมเหสีปีศาจหิมะไม่มีใครใช้เลยนอกจากเรดิโอน่า วันนี้เรดิโอน่าก็มาที่ห้องนี้และมองออกไปข้างนอกผ่านทางระเบียงเหมือนเช่นเคย
     "องค์หญิงเพคะ" เอน่าเข้ามาในห้องทำให้เรดิโอน่าหันไปมอง
     "มีธุระอะไรหรอ"
     "ไม่ออกไปเล่นกับเพื่อนๆ บ้างหรอค่ะ" เอน่าเริ่มใช้คำพูดแบบเป็นกันเอง
     "ข้าไม่อยากเล่นกับพวกเขาและพวกเขาก็ไม่อยากเล่นกับข้าด้วย"
     "ถ้าเช่นนั้นมาเล่นกับลูกของข้าไหมล่ะเพคะ" เรดิโอน่าหันมาสนใจคำพูดของ
เอน่า
     "ลูก ท่านมีลูกด้วยงั้นหรือ"
     "ใช่ค่ะ ลูกของข้าเป็นเด็กผู้ชายอายุได้แค่สองขวบเท่านั้นเพคะ ถึงจะยังพูดอ่านเขียนได้ไม่คล่องเท่าไหร่ แต่ก็เป็นคนมีมารยาทดีน่ะค่ะ"
     เรดิโอน่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
     "ไว้ข้าจะลองคิดดูอีกทีล่ะกัน"
     "เพคะ แล้วตอนนี้ท่านกำลังทำอะไรอยู่หรือเพคะ"
     "ข้ากำลัง....." จริงด้วย เราทำอะไรอยู่กันน่ะ
     เรดิโอน่ามองออกไปข้างนอกพลางคิดว่าที่เราทำอยู่นี่มันคืออะไรกันน่ะ

     วันต่อมาเอน่าได้พาลูกชายของนางซึ่งอายุเพียง 2 ขวบกว่าๆ เท่านั้นมาทำความรู้จักกับเรดิโอน่า แต่เด็กคนนี้เอาแต่เกาะขาของแม่อย่างเดียวพลางมองที่เรดิโอน่า
     "สงสัยเขาคงจะกลัวน่ะ" เอน่ายิ้มแหย
     "ไม่เป็นอะไรหรอกเอน่า ไม่มีใครที่อยากเล่นกับข้าอยู่แล้วล่ะ" เรดิโอน่าพูดอย่างงั้นเด็กน้อยก็เลิกเกาะขาแม่แล้วไปยืนประจันหน้ากับเรดิโอน่า
     "ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากเล่นกับท่าน! แต่ท่านไม่อยากเล่นกับข้าต่างหาก!" พูกจบเด็กน้อยก็กลับไปเกาะขาแม่ตามเดิม
     "ขอโทษแทนน่ะเพคะ"
     "ไม่หรอก เพราะข้าไม่อยากเล่นกับเขาด้วยจริงๆ นั่นแหละ"
     "แต่ข้าอยากเล่นกับท่าน..งท่านเล่นกับข้าได้ไหม" เด็กน้อยที่เกาะขาแม่แย้งขึ้นมา
     เรดิโอน่านั่งลงยองๆ แล้วคุยกับเด็กน้อย
     "ถ้าอย่างงั้นเจ้าอยากเล่นอะไรล่ะ ข้าจะได้เล่นกับเจ้าด้วย" เด็กน้อยมีสีหน้ายิ้มแย้มดีใจก่อนจะบอกสิ่งที่อยากเล่นออกมา
     "ข้าอยากเล่นกับท่านทุกอย่างเลย" เรดิโอน่ารู้สึกปลาบปลื้มใจที่เด็กน้อยคนนี้อยากเล่นกับเธอถึเพียงนี้ เรดิโอน่าในวัยเด็กจึงเผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว
     "ท่านยิ้มแล้ว" เด็กน้อยเลิกเกาะขาแม่แล้วยิ้มให้เรดิโอน่าดู
     หลังจากวันนั้นเรดิโอน่าก็มักจะไปเล่นในสวนของปราสาทที่มีแต่หิมะเป็นประจำ เรดิโอน่าค่อยๆ ร่าเริงขึ้นเรื่อยๆ จนใกล้จะกลับมาเป็นเหมือนเดิมนอกจากนี้นางยังได้รู้จักกับสามีของเอน่าท่ชื่อ อีวาโน อีกด้วย
     "ท่านเรดิโอน่า ลองสวมนี่สิ" เด็กน้อยยื่นมงกุฏใบหญ้าที่ทำเองให้เรดิโอน่า
     ถึงแม้ว่าอาณาจักรหิกาล่าจะหนาวเพียงใดก็ตามแต่ก็ยังคงมีพืชเมืองหนาวพอให้ขึ้นอยู่บ้างและหญ้งชนิดนี้ก็คือ หญ้าหิมะ
     เรดิโอน่ารับมงกุฏดอกหญ้ามาแล้วพลิกดูสองสามที
     "คือว่า ข้าหาดอกไม้มาประดับไม่ได้เลย มันจึงมีแต่สีขาวเงิน ท่านคงชอบน่ะ" เด็กน้อยมีท่าทีเขินอาย
     "ไม่หรอก ข้าชอบมากเลยล่ะ" เรดิโอน่าพูดแล้วก็สวมมันไว้ที่หัวทำให้เด็กน้อยย้ิมออกมาได้
     "ท่านสวยมากเลย ท่านเรดิโอน่า"
     "ว่าแต่เจ้าชื่ออะไรหรอ ข้าเล่นกับเจ้ามาตั้งนานแต่เจ้าไม่ยอมบอกชื่อกับข้าสักที"
     "ข้ายังไม่มีชื่อ"
     ตามประเพณีแล้วเมื่อมีเด็กเกิดมาจะยังไม่ถูดตั้งชื่อเลย ต้องรอให้พูดอ่านเขียนได้เสียก่อนจึงค่อยตั้งชื่อ และคนที่จะตั้งชื่อก็คือตัวเอง
     "ท่านคิดชื่อให้ข้าหน่อยสิ"
     "เจ้าจะให้ข้าตั้งให้หรอ?"
     "อื้อ! ข้าอยากให้ท่านตั้งชื่อให้" เรดิโอน่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะบอกชื่อไป
     "เอลโนว์ ต่อไปนี้ข้าจะเรียกเจ้าว่า เอลโนว์"
     "เอลโนว์......เป็นชื่อที่ข้าชอบมากเลย ขอบคุณท่านมากครับท่านเรดิโอน่า"
     ท่ามกลางหิมะในสวนนั้นมีเด็กหนุ่มวัยสามขวบและเด็กสาววัยแปดขวบเล่นด้วยกันอย่างสนุกสนาน โดยมีคู่รักวัยกลางคนยืนดูทั้งสองเล่นกันอยู่ห่างๆ


    เรดิโอน่ารู้สึกตัวนิดนึงก่อนจะลืมตาขึ้น
    'แล้วตอนนี้เจ้าอยู่ที่ไหนเสียล่ะ....เพื่อนเพียงคนเดียวของข้า....เอลโนว์'

18 ความคิดเห็น