OK!! I love U ♥ ยุ่งนัก...กูรักมึงก็ได้ [Yaoi][Boy's love]

ตอนที่ 97 : .....ณ ขณะรัก..... 09. เดินหน้าหรือว่าอยู่กับที่ (ปอ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,068
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    5 ม.ค. 57



 09. เดินหน้าหรือว่าอยู่กับที่ (ปอ)

 

ผมนั่งมองหน้าจอคอมอยู่นานสองนาน ทั้งๆ ที่งานมันควรจะเดินหน้าไปมากกว่านี้แล้วแท้ๆ แต่ทว่าสมองของผมกลับไม่ได้คิดถึงเรื่องงานเลยสักนิด มันวนเวียนนึกถึงแต่เรื่องของไอ้ชาย

 

ผมไม่ได้ยินดีกับการที่มันจะแต่งงานเลยสักนิด ผมไม่ได้ยินดีกับมันเหมือนอย่างที่ผมได้บอกกับมันออกไปในวันนั้น เพราะผมรู้ดีว่ามันจะเป็นการดึงใครอีกคนเข้ามาให้ต้องเจ็บปวดเพราะเรื่องราวความรักระหว่างผมกับมัน

 

ผมผ่านมันมาแล้ว ผมผ่านการตัดสินใจอย่างคนขี้ขลาดมาแล้ว ผมหนีความจริงมาตลอด ผมคิดเสมอว่าเลิกกันแล้วสักวันอาจจะเลิกรักได้ แต่ทว่าเอาเข้าจริงๆ กลับยิ่งคิดถึงยิ่งโหยหายิ่งรักมันมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ แต่ผมก็ยังทำสิ่งที่เลวร้ายทำลายทุกสิ่งทุกอย่างด้วยมือของผมเอง

 

ผมคิดแบบง่ายๆ ว่าถ้าแต่งงานกับฝ้ายอยู่ด้วยกันไปผมอาจจะรักฝ้ายได้ แต่ก็ไม่เลย มันกลับเป็นการดึงคนดีๆ คนหนึ่งเข้ามาในชีวิตของผม ทำให้ฝ้ายต้องเสียใจเพราะความขี้ขลาดของผมจนสุดท้ายฝ้ายก็จากผมไปอย่างไม่มีวันหวนกลับมา

 

ผมเชื่อว่าคนเราสามารถผิดพลาดได้ต่อให้เป็นคนที่เก่งมากแค่ไหนฉลาดมากเพียงใดมันก็ต้องมีสักครั้งที่เกิดความผิดพลาดขึ้นมาในชีวิต และคนธรรมดาแบบผมมันจะไม่เคยผิดพลาดได้ยังไงกัน

 

แต่ทว่าไอ้ชายมันกำลังจะทำผิดพลาดเหมือนอย่างที่ผมเคยทำ ผมอยากคุยกับมัน อยากถามมันให้แน่ใจว่ามันจะทำอย่างนี้จริงๆ น่ะหรือ ผมรู้ว่าผมไม่มีสิทธิ์ที่จะห้ามหรือรั้งมันเอาไว้ ต่อให้ใจผมอยากจะทำแบบนั้นมากแค่ไหนก็ตามที แต่สิทธิ์ของผมในตอนนี้มีแค่เพียงสิทธิ์ของความเป็นเพื่อน

 

แค่มันเหลือความเป็นเพื่อนให้ผมก็ดีมากเท่าไหร่แล้ว

 

“เฮ้อ!” ผมฟุบหน้าลงบนแฟ้มงานอย่างอ่อนล้าในหัวใจ ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นเรื่องนี้ยังไงดี เพราะตอนที่ผมจะแต่งงานนั้นมันก็ไม่เคยเอ่ยปากห้ามผมแล้วมาตอนนี้ผมจะไปห้ามมันไม่ให้มันแต่งงานผมจะดูเหมือนคนเห็นแก่ตัวในสายตาของมันมากขึ้นอีกเท่าไหร่ก็ไม่รู้

 

“เหนื่อยมั้ยพี่ปอ...” เสียงของไอ้ต่อทำให้ผมเงยหน้าขึ้นมา มันยกแก้วกาแฟมาให้กับผม ผมพยักหน้าให้มันเป็นเชิงขอบใจ จริงๆ แล้วผมก็เป็นห่วงไอ้ต่อมันมากเหมือนกัน แต่ผมก็หมดห่วงเรื่องของมันตั้งแต่ที่ไอ้พายมันเข้ามาดูแลไอ้ต่อ เห็นมันมีความสุขในชีวิตคนเป็นพี่แบบผมก็ดีใจแล้ว

 

“เหนื่อยมากนักก็ปล่อยวางไอ้ที่พี่กำลังแบกลงบ้างก็ได้นะ ให้ผมแบกรับมันแทนพี่บ้างก็ได้นะพี่ปอ พี่เหนื่อยมานานแล้วนะ...” ผมมองหน้าไอ้ต่อ ทำไมผมจะไม่รู้ว่ามันหมายถึงเรื่องอะไร สายตาและท่าทีของมันไม่เคยปิดบังหรือว่าโกหกผมได้หรอก อยู่ที่ว่าผมจะพูดจะถามหรือเปล่าก็เท่านั้นเอง

 

“มึงเป็นน้องกูนะต่อ จะให้กูโยนทุกอย่างให้มึงได้ยังไง...”

 

“แล้วพี่ปอเคยถามผมมั้ยวะพี่ ว่าผมเต็มใจที่จะช่วยพี่แบกรับมันเอาไว้หรือเปล่า ผมรู้ว่าพี่รักผมและอยากให้ผมมีความสุข แต่พี่ไม่คิดบ้างหรอว่าผมเองก็รักพี่และอยากให้พี่มีความสุขเหมือนกัน” ไอ้ต่อมันพูดอย่างจริงจัง มันมองหน้าผมด้วยสายตาที่ดูเด็ดเดี่ยว มันโตขึ้นมากแล้วจริงๆ ไอ้หมาต่อน้องชายของผม

 

“กูทำแบบนั้นไม่ได้...เรื่องบางเรื่องมันก็ไม่ได้ง่ายเหมือนอย่างที่มึงคิดหรือว่าเข้าใจหรอกนะต่อ...”

 

“แต่เรื่องบางเรื่องมันก็ไม่ได้ยากเหมือนอย่างที่พี่เข้าใจหรอกนะพี่ปอ ถ้าเรามองให้มันง่ายคิดให้มันง่ายบางทีมันก็อาจจะไม่ต้องเจ็บปวดแบบนี้ก็ได้” ผมรู้ว่าไอ้พายกับไอ้ต่อรู้เรื่องของผมกับชายแล้ว แต่ผมก็ไม่อยากรื้อฟื้น ผมไม่อยากให้มันรับรู้ว่าพี่ชายของมันได้ทำร้ายหัวใจของใครต่อใครมาเท่าไหร่ ในสายตาของมันผมเป็นคนที่เก่ง เป็นคนที่มันสามารถพึ่งพาและฝากชีวิตได้

 

แต่ทว่าจริงๆ แล้วมันกลับเป็นคนที่เก่งมากกว่าผม กล้าที่จะเผชิญหน้ากับสิ่งที่เข้ามามากกว่าที่ผมเป็นซะอีก

 

“ผมไม่ไหวแล้วนะพี่ปอ จะให้ทำเป็นไม่รู้เรื่องอะไรทั้งๆ ที่รู้อยู่แก่ใจแบบนี้มันไม่ใช่ผมว่ะพี่ ผมอยากให้พี่มีความสุขบ้าง ถ้าพี่หมดรักพี่ชายแล้วผมจะไม่ยุ่งไม่วุ่นวายเรื่องนี้เลย แต่ก็เปล่า ทั้งพี่ทั้งพี่ชายต่างก็รักกันมาตลอดไม่เคยเปลี่ยนแปลงแบบนี้” ผมมองดูน้ำตาที่ไหลลงมาจากตาของน้องชายผม ผมได้แต่กำมือแน่นเมื่อเรื่องราวเก่าๆ ถูกรื้อฟื้นขึ้นมา จริงๆ แล้วมันยังคงอยู่ในใจของผม ต่อให้ผมพยายามทำเป็นลืมมันเท่าไหร่แต่มันก็ไม่เคยจางหายไปจากหัวใจของผมเลยแม้แต่น้อย

 

“ต่อ...เรื่องระหว่างกูกับชายมันไม่มีทางเป็นไปได้หรอก...”

 

“เป็นไปไม่ได้หรือว่าพี่ปอไม่พยายามทำให้มันเป็นไปได้วะพี่ ทำไมอ่ะพี่ปอ ทำไมไม่ลองคุยกับพี่ชายอีกครั้ง ทำไมไม่พยายามทำเพื่อความรักดูบ้าง พี่ชายเองก็ยังไม่เคยหมดรักพี่เลยสักนิดแต่กลับจะแต่งงาน กลับจะดึงคนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวเข้ามาเจ็บปวดกับเรื่องนี้อีกครั้ง...แค่พี่ฝ้ายยังไม่พอหรอพี่ปอ หรือว่าจะต้องรอให้เกิดการสูญเสียอีกครั้งถึงจะจบเรื่องพวกนี้ลงกันได้” ผมมองหน้าไอ้ต่ออย่างนิ่งอึ้ง ผมไม่คิดมาก่อนเลยว่าผมจะได้ยินคำพูดเหล่านี้มาจากไอ้ต่อน้องชายของผม มันไม่เคยก้าวร้าวหรือว่าพูดจาไม่ดีใส่ผม แต่ทว่าสิ่งที่มันพูดมาทั้งหมดนั้นก็ถูกต้องทุกอย่าง

 

“ต่อ...” เสียงของแม่ที่ดังขึ้นมานั้นเหมือนเป็นการหยุดบทสนทนาของผมกับไอ้ต่อลง ทั้งผมทั้งไอ้ต่อต่างหันไปมองแม่ที่เดินเข้ามาหาเรา

 

“ขอโทษที่ปอนะครับ ต่อเป็นน้องไม่ควรพูดกับพี่เค้าแบบนี้...”

 

“ไม่เป็นไรครับแม่ สิ่งที่ไอ้ต่อพูดมามันถูกทั้งหมดปอไม่โกรธมันหรอก” ผมยิ้มจางๆ ให้กับแม่ ผมไม่โกรธน้อง ไม่เคยมีสักครั้งที่จะโกรธมันได้ลง

 

“ต่อให้มันเป็นเรื่องที่ถูกต้องหรือว่าไม่ถูกต้อง ต่อก็ไม่ควรพูดแบบนี้กับพี่ปอนะครับ ต่อเป็นน้องและเป็นน้องที่พี่รักมาก...ต่อรู้ใช่มั้ย” ไอ้ต่อมันเม้มปากแน่น มันร้องไห้ไม่หยุด ผมไม่ชอบให้มันร้องไห้เลยเพราะมันเป็นคนอ่อนไหว มันคิดเล็กคิดน้อยและคิดถึงคนอื่นมากกว่าที่จะนึกถึงตัวเอง

 

“ต่อรู้ครับแม่...ต่อขอโทษนะพี่ปอ” ไอ้ต่อมันยกมือไหว้ผม ผมเดินเข้าไปหามันพร้อมกับกอดมันเบาๆ ผมลูบหัวมันเหมือนอย่างที่ผมชอบทำ มันเกาะไหล่ของผมแน่นแล้วร้องไห้อยู่อย่างนั้น

 

“ต่อเป็นน้อง ต่อไม่สมควรที่จะพูดแบบนั้นกับปอ...แต่แม่เป็นแม่ ขอแม่พูดอะไรสักอย่างได้มั้ยปอ...” ผมมองใบหน้าของแม่ที่ดูเรียบเฉย แต่ผมรู้ดีว่าภายใต้ความเรียบเฉยของแม่นั้นมันมีสิ่งต่างๆ มากมายอยู่ในนั้น

 

“ปอจะปล่อยให้เรื่องนี้มันคาราคาซังไปอีกนานแค่ไหน ปอรู้มั้ยว่าแม่ไม่ได้มีความสุขเลยสักนิดที่เห็นปอเป็นแบบนี้ ยิ่งพอได้รู้เรื่องราวของปอกับชายแม่ยิ่งไม่เห็นด้วยกับการที่ชายจะแต่งงานทั้งๆ ที่ไม่ได้รักผู้หญิงคนนั้น ชายกำลังจะทำเรื่องราวผิดพลาดเหมือนอย่างที่ปอเคยทำกับฝ้าย...” ผมสะอึกอีกครั้ง ผมรู้อยู่แก่ใจอยู่แล้วว่าสิ่งที่ผมทำกับฝ้ายมันเป็นเรื่องที่เลวร้ายมากที่สุด แต่พอมีคนมาพูดจี้จุดเข้าแบบนี้ผมยิ่งชาไปทั้งร่างกายและหัวใจ

 

“ถ้าชายหมดรักปอแล้วแม่จะไม่พูดเลยสักคำ แต่นี่ทั้งปอทั้งชายต่างก็รักกันมาตลอดแม้เวลาจะผ่านมานานมากขนาดนี้แล้ว ทำไมไม่กลับมาคุยกันให้ดีๆ เผื่อว่ามันจะมีหนทางที่ดีกว่าการทำผิดซ้ำไปซ้ำมาแบบนี้ล่ะปอ...” ผมได้แต่ก้มหน้ายิ้มกับตัวเองอย่างขมขื่น แม่อาจจะไม่รู้ว่าไอ้ชายมันเป็นคนที่เด็ดขาดและจริงจังมากแค่ไหน มันเป็นคนที่ดื้อและรั้นมากกว่าที่ใครจะรับรู้และเข้าใจเสียอีก ลองถ้ามันตัดสินใจอะไรลงไปแล้วใครก็ไปแย้งมันไม่ได้

 

“แม่ครับ...แต่ว่าปอมีปลายฝนกับต้นหนาว ปอจะตอบคำถามกับลูกยังไงถ้าวันนึงลูกถามขึ้นมาว่าปอเป็นอะไร...” ผมไม่อยากให้ลูกมีปมด้อย ผมไม่อยากให้ลูกอายผู้คนในสังคมที่มีพ่อเป็นพวกรักเพศเดียวกัน เพราะว่าผมนึกถึงลูกผมเลยไม่กล้าที่จะพูดหรือว่าทำอะไรตามที่ใจของผมต้องการ

 

“แม่เลี้ยงปอกับต่อมาให้เป็นคนดีและเข้าใจความรู้สึกนึกคิดของคนอื่นได้ แม่ก็เชื่อว่าแม่จะสามารถเลี้ยงปลายฝนกับต้นหนาวให้เป็นแบบนั้นได้เหมือนกัน...

 

“ปอลองมองข้ามอดีตที่ผ่านมา ลองวางทุกอย่างเอาไว้ข้างหลังอย่าเก็บมันมายึดติดให้หัวใจวุ่นวาย และลองเลิกนึกถึงหรือกังวลกับเรื่องราวของอนาคตที่มันยังมาไม่ถึงดูสิครับ ลองอยู่กับปัจจุบัน ลองถามหัวใจตัวเองดูว่าต้องการอะไร ปอรู้ดีมากกว่าใครๆ ว่าใจของปอนั้นต้องการอะไรและต้องการใคร...” ผมได้แต่ฟังแม่ด้วยความรู้สึกซาบซึ้งในความรักของแม่ที่มีต่อพวกเรา ไม่ว่าเราจะเป็นยังไง จะเป็นอะไรก็แล้วแต่ แต่ทว่าแม่ก็ยังคงรักและเข้าใจเราเสมอ

 

“ปอก็รู้ว่าอะไรคือสิ่งที่แม่ต้องการ แม่ไม่เคยต้องการอะไรมากไปกว่าความสุขของลูก อะไรที่มันผิดพลาดไปแล้วเราไม่สามารถกลับไปแก้ไขมันได้ แต่เราสามารถทำปัจจุบันให้มันดีได้ไม่ใช่หรอครับปอ” แม่เดินเข้ามาหาผมที่ยืนลูบหัวไอ้ต่อมันอยู่ แม่โอบกอดเราทั้งคู่เอาไว้ด้วยมือคู่นี้ของแม่ที่เลี้ยงดูและให้ความอบอุ่นแก่เราทั้งสองคนมาโดยตลอด

 

“แม่ไม่สนใจว่าใครจะมองว่าลูกแม่เป็นยังไง แม่รู้ดีมากกว่าใครๆ ว่าลูกของแม่เป็นยังไง ปอทำเพื่อแม่ทำเพื่อน้องมานานเกินพอแล้ว เหมือนอย่างที่ต่อพูดนั่นแหล่ะ ปอลองวางสิ่งที่ปอกำลังแบกรับลงแล้วทำตามหัวใจของตัวเองดูบ้าง แม่อยากให้ปอมีความสุขเหมือนอย่างที่น้องมีความสุข และแม่เชื่อว่าชายจะสามารถมอบความสุขให้กับปอได้” แม่ลูบหลังของผมเบาๆ ผมไม่รู้ว่าจะขอบคุณแม่ยังไงดีที่ช่วยชี้ทางให้กับผม ผมกังวลกับสิ่งที่คิดเองเออเองมาตลอด จริงอย่างที่ไอ้ต่อมันว่าผมว่าผมคิดเอาเองโดยที่ไม่ได้ถามคนรอบข้างเลยว่าอยากให้ผมทำแบบนั้นหรือเปล่า

 

“แต่ถ้าสุดท้ายแล้วปอไม่สามารถเปลี่ยนใจไอ้ชายมันได้ล่ะครับแม่...”

 

“ถึงผลที่ออกมามันจะเป็นอย่างนั้น อย่างน้อยๆ ปอก็ได้ลองพยายามแล้วนี่ครับ ดีกว่าที่จะมานั่งเสียใจกับสิ่งที่ตัวเองยังไม่เคยพยายาม...แต่แม่เชื่อว่าปอสามารถทำได้ บางทีชายเองอาจจะกำลังรอให้ปอลุกขึ้นมาสู้เพื่อความรักดูบ้าง อะไรที่มันผ่านมาแล้วถือว่าเป็นบทเรียนของชีวิต ไม่มีใครสามารถกลับไปแก้ไขอดีตได้หรอกนะปอ ให้มันเป็นเครื่องเตือนใจและอย่าให้ความผิดพลาดในอดีตเกิดขึ้นอีกครั้ง...”

 

“ไม่ต้องห่วงร้านนะปอเพราะต่อกับพายสามารถดูแลร้านได้ปอเองก็เห็นแล้วนี่ว่าน้องโตมากแค่ไหนแล้ว ส่วนปลายฝนกับต้นหนาวปอก็ไม่ต้องเป็นห่วง แม่กับต่อจะดูแลให้เอง ตอนนี้ปอควรจะเคลียร์เรื่องนี้ให้มันจบไปจากหัวใจ อย่าฝังมันเอาไว้ในใจให้มันเป็นหนามทิ่มแทงตัวเองให้ต้องเจ็บอีกต่อไปเลยนะ” ผมพยักหน้ารับทั้งน้ำตา บางทีถ้าตอนนั้นผมลองพูดเรื่องนี้กับแม่ ผมอาจจะไม่ทำอะไรโง่ๆ ลงไปด้วยความขี้ขลาดของผมจนทำให้คนดีๆ ต้องเจ็บปวดกับเรื่องนี้ถึงสองคน

 

“ไม่ต้องห่วงร้านนะพี่ปอผมจะดูแลให้เองรับรองไม่เจ๊งแน่ ส่วนหลานก็ไม่ต้องห่วงหรอกพี่พายกับผมรักหลานจะตายจะเลี้ยงดูอย่างดีไม่มีทางทำให้หลานเหงาแน่นอน พี่ปอเอาเวลาไปเคลียร์หัวใจตัวเองเหอะนะ ผมอยากให้พี่มีความสุขจริงๆ สักที” ไอ้ต่อมันตบบ่าผมสองสามทีพร้อมกับกอดผมเบาๆ อีกครั้ง เราสามคนมองหน้ากันพร้อมกับโอบกอดกันเอาไว้ไม่ห่าง

 

“ถ้าพ่อของชายไม่ยอมรับเรื่องนี้ แม่จะเป็นคนไปคุยเรื่องนี้ด้วยตัวของแม่เอง คนเป็นพ่อเป็นแม่ให้ชีวิตลูกก็จริง แต่ชีวิตต่อจากนี้ไปลูกต้องเป็นคนตัดสินใจเอง เพราะคนที่ต้องอยู่กับมันไม่ใช่พ่อแม่แต่เป็นลูก...ทำตามใจตัวเองนะปอ อย่าปล่อยให้ต้องเสียใจกันไปมากกว่านี้ ถ้ามันพอที่จะมีทางทำให้ตัวเองมีความสุขก็พยายามสู้มันดูสักครั้ง” เหมือนว่าหัวใจของผมมันจะอบอุ่นและเข้มแข็งขึ้นมา ผมปล่อยให้เวลามันล่วงเลยผ่านมาอย่างไร้ค่ายาวนานมากเหลือเกิน ถ้าหากตอนนั้นลองคุยกับแม่ลองพยายามมากกว่านี้และไม่คิดเองเออเองไปคนเดียวโดยที่ไม่ถามความเห็นของคนรอบตัว ผมอาจจะไม่ต้องเจ็บ อาจจะไม่ทำให้คนที่ผมรักเจ็บปวดมาตลอดแบบนี้

 

ถ้าผมจะลองสู้ดูสักครั้ง ถ้าผมจะลองพยายามดูสักหน ถ้าผลที่ตามมามันจะไม่เป็นไปตามที่หวังก็ช่าง เหมือนอย่างที่แม่ว่าถ้าผมลองพยายามดูแล้วผลมันไม่เป็นไปตามที่หวังก็ยังดีกว่าไม่ลองพยายามอะไรเลย

 

“ขอบคุณครับแม่ ถึงปอจะไม่แน่ใจว่าชายจะยอมกลับมาหรือเปล่า...แต่ปอก็จะลองพยายามดูครับ” ผมบอกตามตรงว่าผมไม่มั่นใจเลย ผมไม่รู้ว่าควรจะเริ่มต้นที่ตรงไหน หรือว่าจะเริ่มต้นยังไงดี

 

“ปอรักแม่นะครับ ปอดีใจที่ได้เกิดมาเป็นลูกของแม่”  ไม่ว่าเราจะเป็นยังไงแม่ก็เข้าใจเราเสมอและไม่เคยว่าเราเลยสักครั้ง ถึงแม้ว่าแม่กับน้องจะรับเรื่องราวที่เกิดขึ้นได้และเข้าใจทุกอย่าง แต่ผมก็ไม่มั่นใจเอาเสียเลยว่าไอ้ชายมันจะยอมยกเลิกงานแต่งงาน ที่ผ่านมาผมเป็นคนเห็นแก่ตัวมาถ้าตอนนี้ผมจะเห็นแก่ตัวอีกสักครั้งมันก็คงไม่มีอะไรเลวร้ายไปกว่านี้แล้วหล่ะสำหรับคนแบบผม ผมจะทำทุกวิถีทางเพื่อรั้งรั้งมันเอาไว้ไม่ให้มันแต่งงาน

 

จริงอย่างที่ไอ้หมาต่อมันว่า แค่การสูญเสียที่เกิดขึ้นกับฝ้ายก็เกินพอแล้ว เรื่องนี้ไม่ควรจะลากคนอื่นให้ต้องมาเจ็บปวดมากไปกว่านี้อีกแล้ว ผมจะต้องทำทุกวิถีทางให้ไอ้ชายมันยกเลิกการแต่งงานเพื่อที่ผู้หญิงดีๆ คนนั้นจะไม่ต้องมาพบกับจุดจบแบบเดียวกับฝ้าย

 

“พาย...มึงช่วยอะไรกูสักอย่างได้มั้ย” ผมรู้ว่ามันต้องช่วยผมได้และมันเองก็คงอยากให้ผมทำแบบนี้อยู่เหมือนกัน จริงๆ แล้วผมก็ไม่ได้อยากให้น้องของพวกเรารับรู้เรื่องนี้ ผมละอายใจที่ถูกไอ้ต่อมันมองว่าผมเป็นฮีโร่ที่โคตรเก่งในสายตามัน แต่ทว่าความเป็นจริงกลับไม่ใช่แบบนั้นเลย แต่เรื่องนั้นมันไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว ตอนนี้พวกมันรับรู้เรื่องนี้แล้วและมันก็อยากให้ผมกับไอ้ชายจบเรื่องนี้ลงสักที

 

ซึ่งบอกตามตรงเลยว่าผมไม่สามารถคาดเดาบทสรุปของเรื่องนี้ได้เลยว่ามันจะลงเอยอย่างไร แต่อย่างที่แม่บอกกับผมนั่นแหล่ะว่าถ้าไม่ลองพยายามดูในตอนนี้ในภายภาคหน้าเราก็จะต้องมานั่งเสียใจกับสิ่งที่เราไม่สามารถกลับไปแก้ไขอะไรได้อีก

 

ผมวางสายจากไอ้พายหลังจากที่วานให้มันจัดการเรื่องบางอย่างให้กับผม บอกตามตรงเลยว่าผมค่อนข้างมั่นใจว่าถ้าผมนัดเจอกับไอ้ชายโดยตรงมันจะต้องไม่ยอมออกมาเจอผมแน่นอน เพราะมันไม่ใช่คนโง่ยิ่งตอนนี้ไอ้พายมันมีปฏิกิริยารุนแรงมากกับเรื่องนี้ มันน่าจะพอมองออกว่าไอ้พายไอ้ต่อต้องกำลังคิดจะทำอะไร และถ้าอยู่ดีๆ ผมโทรไปหามันและนัดมันออกมาคุยมันต้องคิดและสงสัยอย่างแน่นอน

 

“ถึงมึงจะไม่ยอมกลับมาสานต่อเรื่องของเราแต่อย่างน้อยๆ มึงอย่าดึงคนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวมาเจ็บช้ำเพราะเรื่องนี้อีกเลยชาย อย่าทำผิดเหมือนที่กูทำผิด เพราะมันจะเป็นตราบาปไปชั่วชีวิตของมึง” ผมรู้เรื่องนี้ดีที่สุด เพราะทุกวันนี้ความผิดของผม ตราบาปที่ผมสร้างเอาไว้นั้นมันยังคงติดตรึงอยู่ในใจของผมไม่จางหายไปกับวันเวลา

 

………...........

 

 

 

ปอ...พาความสุขกลับเข้ามาในชีวิตของปอให้ได้นะครับ...แม่เอาใจช่วย

 

คำพูดของแม่ที่บอกกับผมพร้อมกับอ้อมกอดของแม่ที่กอดอย่างเป็นกำลังใจให้กับผมนั้น ทำให้ผมรู้สึกกล้าที่จะทำบางสิ่งบางอย่างขึ้นมา ที่ผ่านมาผมเป็นคนที่ขี้ขลาดมาตลอด เป็นคนที่วิ่งหนีความเป็นจริงมาตลอด ตอนนี้มันถึงเวลาที่จะวิ่งเข้าหาปัญหาที่มันค้างคาในใจของผมมานานแสนนานเสียที

 

ผมรู้ว่าหลายปีที่ผ่านมานั้นผมทำให้ไอ้ชายมันเจ็บปวดและทรมานจิตใจมาตลอด แค่วันวันเดียวคงไม่สามารถลบล้างความเจ็บปวดและความทรมานเหล่านั้นของมันออกไปจากใจได้อย่างแน่นอน แต่ผมก็จะทำ ในเมื่อคนที่ผมรักและแคร์มากที่สุดอย่างแม่กับน้องไม่คิดจะห้ามหรือว่าขัดข้องกับเรื่องความรักของผม แค่คนที่ผมรักมากๆ ทั้งสองคนไม่ว่าอะไร คนอื่นจะว่าอะไรก็ช่างผมไม่สนใจอีกแล้ว

 

อย่ายึดติดกับอดีต อย่าคาดหวังหรือกังวลกับอนาคตที่ยังมาไม่ถึง อยู่กับปัจจุบันและทำเรื่องราวในตอนนี้ให้ดีที่สุด ผมจะทำตามในสิ่งที่แม่สอนผม...

 

“กูจะถึงแล้วนะพายพี่ชายมึงออกมาหรือยัง” ผมกดต่อสายหาไอ้พายที่ไม่รู้ว่าตอนนี้มันหลอกพี่ชายมันออกมาเพื่อเจอกับผมแล้วหรือยัง

 

[พี่ชายรออยู่ที่นั่นแล้วพี่ปอ ช่วยเคลียร์กับพี่ชายมันให้จบเลยนะพี่ปอ ก่อนที่ผมกับพี่ชายจะฆ่ากันตายซะก่อน หรือก่อนที่ผมจะเอาเรื่องนี้ไปทะเลาะกับพ่อจนเป็นเรื่องราวใหญ่โตขึ้นมา]

 

ไอ้พายมันก็ยังคงเป็นมัน เป็นคนอารมณ์ร้อนและตรงไปตรงมา แต่ทว่าสิ่งที่เปลี่ยนไปก็คือมันสามารถควบคุมอารมณ์ของตนเองได้ดีขึ้นเยอะ เป็นผู้เป็นคนและพยายามใจเย็นมากขึ้น 

 

ที่กูขอให้มึงช่วยก็เพราะว่ากูเองก็อยากจะเคลียร์กับมันให้จบ แต่มึงก็คงรู้ดีนะว่านิสัยพี่ชายมึงเป็นยังไง บอกตามตรงว่ากูไม่มีความมั่นใจเลย แต่กูจะพยายามก็แล้วกัน” ผมยอมรับกับไอ้พายมันตามตรงเพราะมันเองก็น่าจะรู้จักนิสัยของพี่มันดีว่าเป็นเช่นไร

 

ผมไม่มีความมั่นใจเลยว่าผมจะสามารถเปลี่ยนใจมันได้ ถึงเราจะเคยเป็นคนรักที่เพียงแค่มองตาก็เข้าใจกัน แต่ทว่าเวลาที่ผ่านล่วงเลยมานานนับสิบปีที่เราห่างกันนั้น มันทำให้ความห่างเหินเกิดขึ้นมาบนความรู้สึกของเรา ทุกครั้งที่เราคุยกันหรือพบเจอกัน เราเป็นเหมือนคนแปลกหน้าต่อกันไปทุกที

 

[มันก็ยังดีกว่าไม่ได้ลงมือทำอะไรเลยไม่ใช่หรอพี่ปอ พี่ชายมันจะหลอกตัวเองไปได้สักเท่าไหร่กันเชียว พี่ปอรู้จักคำว่าตื้อเท่านั้นที่ครองโลกป่ะ มันได้ผลนะเว้ยพี่ กว่าจะได้น้องพี่มาเนี่ยผมทั้งตื้อ ทั้งด้าน ทั้งบังคับ อย่าเพิ่งถอดใจดิวะพี่ไม่สมกับเป็นพี่เลยว่ะ สู้ๆ เว้ยพี่ปอ ทางนี้ไม่ต้องเป็นห่วงผมกับไอ้หมาต่อจะดูแลแม่ดูแลร้านกับหลานเอง] 

 

ไอ้หมาพายแม่งสอนกูเลยนะมึง แต่กูก็เข้าใจว่าพวกมึงหวังดี กูขอบคุณพวกมึงมากจริงๆที่พยายามช่วยกูทั้งๆ ที่กูทำร้ายให้พี่มึงเจ็บปวดมาตลอดแท้ๆ

 

“พาย...กูถามจริงๆ เหอะ มึงไม่โกรธกูหรอวะที่กูทำให้พี่มึงเสียใจมากขนาดนั้น...”

 

[ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่ะพี่ปอว่าผมควรจะรู้สึกยังไงกับเรื่องนี้ ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมอาจจะเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้น อาจจะต้องเค้นคอถามพี่ชายว่าเรื่องราวมันเป็นมายังไง แต่ตอนนี้ผมเปลี่ยนไปแล้วพี่ก็รู้ ผมเปลี่ยนเพราะความรักของน้องชายพี่...]

 

[เรื่องทุกอย่างที่มันเป็นแบบนี้ก็ไม่ใช่ความผิดของพี่ปอคนเดียวหรอกนะเว้ย พี่ชายเองก็ผิดเหมือนกัน ผิดที่หนีความจริงทั้งคู่ ถ้าสลับกันล่ะพี่ปอ ถ้าเป็นพี่ชายที่เป็นฝ่ายบอกเลิก ถ้าเป็นพี่ชายที่ต้องแต่งงานเพราะพ่อสั่งตั้งแต่แรก ไอ้หมาต่อมันต้องโกรธพี่ชายด้วยหรือเปล่า]

 

[เรื่องที่มันผ่านไปแล้วก็ปล่อยให้มันผ่านไปเหอะพี่ แต่ตอนนี้ที่เราต้องห่วงคือเรื่องที่มันกำลังจะเกิดมากกว่า อย่าดึงคนอื่นเข้ามาเจ็บเพราะเรื่องนี้อีกเลย ผมไม่ได้เข้าข้างพี่เพราะว่าพี่เป็นพี่ของไอ้หมาต่อหรอกนะ แต่ผมอยากให้พี่ทำเพื่อพี่ชาย ทำเพื่อคนที่พี่บอกว่ารักมากที่สุด ผมเชื่อว่ามันต้องลงเอยด้วยดี]

 

“กูถามสั้นๆ มึงพล่ามมาซะยาวเลยไอ้พาย แต่ก็ขอบใจมึงมากนะ ฝากดูแลแม่กับน้องกูแล้วก็ดูแลหลานด้วย กูจะรีบกลับมา” บางครั้งเรื่องความรู้สึกนึกคิดก็เอาอายุมาเป็นเกณฑ์การตัดสินไม่ได้จริงๆ ไอ้พายมันอายุน้อยกว่าผมแต่บางครั้งมันก็มีความรู้สึกนึกคิดเป็นผู้ใหญ่มากกว่าผมเสียอีก

 

[แม่พี่ น้องพี่ ลูกพี่ ก็เป็นคนที่ผมรักเหมือนกันว่ะพี่ปอ ไม่ต้องห่วงหรอกผมจะดูแลให้เอง ไปทำอะไรตามที่ใจตัวเองต้องการบ้างเหอะพี่ ดึงไอ้พี่ชายมันให้หยุดให้ได้นะพี่ปอ]

 

“กูจะพยายาม...” ผมกดตัดสายจากไอ้พายและขับรถมุ่งหน้าตรงไปยังสถานที่ที่ผมใช้ให้ไอ้พายมันนัดไอ้ชายออกมาเพื่อเจอกันทันที ผมจะพยายามทำทุกทางเพื่อให้มันยกเลิกงานแต่งงาน มันจะด่าหรือว่าจะโกรธผมก็ได้ไม่เป็นไร เพราะนั่นคือสิ่งที่ผมสมควรจะได้รับจากมันมาตั้งนานแล้ว แต่อย่างน้อยๆ ขอให้การแต่งงานนี้ถูกยกเลิกไปก่อน

 

“กูจะไม่สนใจคำพูดหรือว่าสายตาใครอีกแล้ว มึงจะเป็นคนเดียวเท่านั้นที่กูจะสนและจะแคร์...”

 

..........

 

 

 

 

ผมเดินมาหยุดที่หน้าห้องที่เต็มไปด้วยความทรงจำมากมายระหว่างผมกับไอ้ชาย ห้องที่เราเคยอยู่ด้วยกันช่วงสมัยที่เราเรียนอยู่มหาลัย ก่อนที่เรื่องราวมันจะเปลี่ยนแปลงเพราะการตัดสินใจผิดๆ และความขี้ขลาดของผม

 

ไม่ต้องรอให้ใครมาด่าหรือว่าผมว่าผมเห็นแก่ตัว ผมขี้ขลาด หรือว่าผมเลวแสนเลวแค่ไหน เพราะผมรู้ตัวของผมดีว่าที่ผ่านมาผมทำอะไรลงไปบ้าง และผลจากการตัดสินใจและการกระทำของผมนั้นทำให้ใครต้องเสียใจมากเพียงไหน

 

ผมไม่ขอให้ใครมาเห็นใจผม ไม่ขอให้ใครมายกโทษหรือว่าอภัยให้กับการกระทำของผม ผมเพียงแค่อยากจะแก้ไขในสิ่งที่ผมพอจะแก้ไขได้ ที่ผ่านมามันไม่สามารถย้อนเวลากลับไปแก้ไขได้ แต่เรื่องราวเดิมๆ มันต้องไม่เกิดขึ้นอีกครั้ง

 

“เป็นไงเป็นกันวะ...” ถึงเวลาที่จะต้องเดินหน้าเผชิญกับความเป็นจริงแล้ว ทั้งผมและมันไม่ใช่แค่ผมเพียงคนเดียว คนเราน่ะจะไม่สามารถรู้ได้เลยว่าเค้ากำลังรู้สึกนึกคิดอะไรอยู่ในใจถ้าเราไม่มาตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกันกับเค้า

 

และผมก็ไม่อยากให้ไอ้ชายมันต้องตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกับผม ผมจะกลับคำที่เคยยินดีกับมันเรื่องที่มันจะแต่งงาน ผมจะขอคัดค้านงานแต่งของมันให้ถึงที่สุด ผมทำเพื่อตัวเอง ทำเพื่อตัวมัน และทำเพื่อที่ผู้หญิงคนนั้นจะไม่มาจมสู่วังวนแสนจะเจ็บปวดนี้อีก

 

ผมกดออดและยืนรออยู่ที่หน้าประตูห้องด้วยหัวใจที่คาดหวัง หวาดหวั่น และตื่นเต้น นี่จะเป็นครั้งแรกที่เราจะได้อยู่ด้วยกันเพื่อพูดคุยกันตามลำพังหลังจากที่เราแยกกันมาหลายปี

 

ประตูห้องค่อยๆ เปิด หัวใจของผมเต้นแรงขึ้นทีละนิดเมื่อได้เห็นใบหน้าของคนที่อยู่อีกฝั่งของประตู มันดูมีสีหน้าแปลกใจไม่น้อยที่เห็นผมแทนที่จะเป็นไอ้พาย ผมไม่รู้หรอกว่าไอ้พายมันพูดกับไอ้ชายยังไงมันถึงยอมออกมา แถมยังนัดมาเจอกันที่ห้องที่เป็นความทรงจำทั้งหมดของเรานี่อีก

 

“สัดพาย...” ไอ้ชายมันไม่ใช่คนโง่ และมันก็คงเข้าใจอะไรได้ในทันทีที่เห็นหน้าผมแทนที่จะเป็นน้องชายมัน มันยังคงยืนนิ่งอยู่ด้านในห้อง ผมเป็นฝ่ายเดินเข้าไปทางด้านในและจัดการปิดประตูทันที

 

“มึงจะทำอะไรวะปอ...ให้ไอ้พายมันหลอกกูออกมาเจอเพื่ออะไร” มันถามผมอย่างตรงไปตรงมา ผมว่าผมคิดถูกแล้วที่ไม่เป็นคนโทรไปหามันและนัดมันออกมาเจอกับผมแบบตรงๆ เพราะมันคงไม่ยอมออกมาอย่างแน่นอน

 

“แล้วถ้ากูเป็นคนโทรไปหามึงและนัดมึงออกมาเจอกับกูตามตรงมึงจะออกมาหรอวะชาย” ไอ้ชายมองหน้าผมด้วยสายตานิ่งๆ มันมองไปที่ประตูห้องพร้อมกับตั้งท่าจะก้าวเท้าเดินตรงไปที่ประตู แต่ผมก็เดินมาขวางมันเอาไว้ สายตาของเรามองประสานกัน แต่ทว่าผมกลับไม่สามารถอ่านใจหรือว่าความคิดของมันได้อีกแล้ว

 

“ถ้าเรื่องที่มึงต้องการจะพูดเป็นเรื่องเดียวกับที่ไอ้พายมันพยายามทำอยู่ มันเปล่าประโยชน์ว่ะปอ กูตัดสินใจไปแล้วและมันจะไม่มีทางเปลี่ยนแปลง...”

 

“ชาย...กูเคยฆ่าฝ้ายให้ตายทั้งเป็นมาแล้ว กูไม่อยากให้มึงต้องฆ่าผู้หญิงคนนั้นให้ตายทั้งเป็นเหมือนอย่างที่กูเคยทำ ยกเลิกงานแต่งเหอะ” ผมจับมือของไอ้ชายขึ้นมากำแน่น มันจ้องมองหน้าผมด้วยสายตาที่ผมรับรู้ได้ว่ามันกำลังเจ็บปวดมากเพียงใด

 

“ไหนมึงบอกว่ามึงยินดีกับกู ยินดีที่กูกำลังจะสร้างครอบครัวไงปอ อะไรทำให้มึงกลับคำพูด หรือเพราะว่ามึงไม่เคยรักษาคำพูดของมึงได้มาตั้งแต่ต้นกันแน่...” นี่อาจจะเป็นครั้งแรกที่ผมถูกไอ้ชายมันเหน็บด้วยคำพูดที่แสนเจ็บปวด แต่ผมก็ไม่มีสิทธิ์โกรธหรือต่อว่ามัน เพราะว่ามันเป็นสิ่งที่ผมสมควรได้รับมาตั้งแต่ต้นแล้ว

 

“ด่ากูเหอะชาย มึงอยากจะด่ากูมากกว่านี้ก็ได้กูจะไม่เถียงไม่โกรธมึงเลยสักนิด ความจริงกูสมควรจะโดนมากกว่านี้ด้วยซ้ำ เพราะกูมันเลว กูมันขี้ขลาด กูมันเห็นแก่ตัว ทำให้มึงต้องเสียใจมาตลอด ด่ากูเลยชายกูจะไม่เถียงมึงเลยสักคำ...” ผมไม่ยอมปล่อยมือจากมัน ผมกำมือมันเอาไว้แน่น จ้องมองหน้ามันด้วยความรู้สึกเสียใจกับสิ่งที่ผมได้ทำลงไป

 

“ปล่อยให้กูเดินไปตามทางของกูเหอะปอ มึงคิดว่าถ้ากูยกเลิกงานแต่งงานแล้วกูกับมึงจะกลับมารักกันได้หรอวะ...กูว่าเรื่องของเรามันนานเกินกว่าที่จะกลับมาสานต่อได้แล้ว...”

 

“กูยอมรับว่ากูหวัง...หวังว่าถ้ามึงยกเลิกงานแต่งงานแล้วมึงจะกลับมาสานต่อเรื่องราวระหว่างเรา แต่ถ้ามึงไม่กลับมาคบกับกูก็ไม่เป็นไร กูเข้าใจว่าเรื่องของเรามันนานเกินกว่าที่จะเดินกลับมายังเส้นทางเดียวกันได้แล้ว...”

 

“แต่ที่กูต้องการก็คือให้มึงยกเลิกงานแต่งงานกับข้าวหอม มึงไม่สงสารเค้าหรอวะถึงจะดึงเค้าเข้ามาเจ็บกับเรื่องของเรา มึงคิดว่ามึงจะรักเค้าได้หรอวะชาย มึงอาจจะคิดแบบนั้นเหมือนอย่างที่กูคิดก่อนที่จะแต่งกับฝ้าย แต่สุดท้ายแล้วมันก็ไม่ใช่ กูรักฝ้ายไม่ได้ก็เพราะว่าในใจกูมันมีแต่มึง...”

 

“แล้วมึงมั่นใจได้ยังไงว่าตอนนี้กูยังรักมึงอยู่...” ชายมันจ้องมองหน้าผมอย่างนิ่งงันและไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ผมรู้ดีว่ามันเป็นคนที่เก็บความรู้สึกเก่ง และผมก็รู้ดีว่ามันเองก็ยังคงรักผม ผมอาจจะคิดเข้าข้างตัวเองก็ได้ แต่ไม่รู้ทำไมผมถึงได้รู้สึกมั่นใจแบบนั้น

 

“กูไม่ได้รักมึงแล้วปอ กับมึงกูเหลือเพียงแค่ความเป็นเพื่อนเท่านั้น มันผ่านมากี่ปีแล้วที่เราเลิกกัน มันเป็นสิบปีแล้ว ตั้งแต่ที่มึงแต่งงานกับฝ้าย ตั้งแต่ตอนนั้นกูก็ตัดใจจากมึงแล้วปอ ตอนนี้กูกำลังจะเปิดใจให้ใครสักคนเข้ามา...และข้าวหอมจะเป็นคนนั้น” ไอ้ชายมันบอกกับผมแบบนั้น แต่ผมไม่เชื่อมัน ผมไม่เชื่อหรอกว่ามันจะไม่รักผมแล้ว ความรู้สึกมันบอกว่าไอ้ชายมันยังคงรักผม เหมือนอย่างที่ผมเองก็ยังคงรักมันไม่เคยเปลี่ยนแปลง

 

“กูก็อยากจะเชื่อในสิ่งที่มึงบอกออกมาหรอกนะไอ้ชาย แต่กูก็เชื่อไม่ลงว่ะ กูมั่นใจว่าในนี้มันยังมีกูอยู่ เหมือนที่ในนี้มันยังคงมีแค่มึงไม่เคยเปลี่ยน” ผมวางมือลงบนอกด้านซ้ายของมัน พร้อมกับจับมือของมันมาวางนาบลงบนอกด้านซ้ายของผม หัวใจของเรายังคงเต้นเป็นจังหวะเดียวกันอยู่ใช่มั้ย มันยังรักผมเหมือนอย่างที่ผมเองก็ยังคงรักมันใช่รึเปล่า

 

“มึงทำให้กูเจ็บมากขนาดนั้นมึงยังคิดว่ากูจะยังรักคนที่ทำร้ายหัวใจกูอยู่หรอวะ...

 

“ต่อให้มึงด่ากูแรงมากกว่านี้ หรือว่าต่อยกูเป็นสิบๆ ทีกูก็จะยอมรับไม่คิดจะขอร้องให้มึงยกโทษให้กูแบบง่ายดาย แต่กูขอเถอะชายยกเลิกงานแต่งงานกับข้าวหอม ถ้ามึงไม่กล้าที่จะบอกเหตุผลกับพ่อของมึง กูจะเป็นคนบอกเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ท่านฟังด้วยตัวของกูเอง...”

 

“กูไม่ต้องการให้มึงมายุ่งวุ่นวายอะไรกับชีวิตของกู ตอนที่มึงบอกว่าจะแต่งงานกับฝ้ายกูไม่แม้แต่จะห้ามหรือขอร้องให้มึงยกเลิกงานแต่งเลยสักคำ...มึงก็น่าจะจำได้” ทั้งๆ ที่เมื่อวันก่อนมันบอกกับผมว่าอย่าต่อว่าตัวเองเพราะว่ามันไม่เคยโกรธผมเลยสักนิด แต่มาวันนี้มันกลับพูดคำที่ทำร้ายจิตใจและความรู้สึกของผมอย่างจัง ผมว่าผมรู้นะว่ามันตั้งใจและจงใจอยากจะทำให้ผมรู้สึกว่ามันไม่ได้รักผมแล้ว

 

“กูจำได้ และมันก็เป็นเรื่องที่ทำให้กูรู้สึกผิดมาจนทุกวันนี้ มันไม่จริงหรอกไอ้ชายที่มึงคิดว่าถ้าแต่งๆ กันไปเดี๋ยวก็รักกันเองน่ะ มันคงใช้ไม่ได้กับคนที่มีใครบางคนอยู่ในใจหรอก อีกอย่างมันไม่ใช่นิสัยของมึงเลยนะไอ้ชายที่จะทำร้ายให้ใครต้องเจ็บเพราะมึงน่ะ ถ้ามึงอยากจะให้ใครต้องเจ็บมาลงที่กูนี่ กูยอมให้มึงทำร้ายกูตามที่ใจมึงต้องการ” ผมจับไหล่ทั้งสองข้างของไอ้ชายแน่น จ้องมองลึกลงไปในดวงตาของมันอย่างจริงจัง ผมเป็นคนเริ่มต้นเรื่องพวกนี้ขึ้นมา ผมก็ต้องเป็นคนยอมรับผลของมันทั้งหมด

 

“กูไม่ทำร้ายมึงให้ต้องเจ็บหรอกปอ สิ่งเดียวที่กูต้องการมากที่สุดก็คือให้เราเป็นแค่เพื่อนกัน และปล่อยให้กูเลือกทางเดินของตัวกูเอง...”

 

“นั่นแหล่ะคือสิ่งที่ทำให้กูเจ็บมากที่สุด การที่ต้องเป็นเพื่อนกับคนที่กูไม่เคยอยากเป็นแค่เพื่อนเลยสักนิดมันเจ็บนะไอ้ชาย กูต้องทำยังไงถึงจะทำให้มึงยอมรับว่ายังรักกูและยอมยกเลิกงานแต่งงานครั้งนี้ลงไป ให้กูคุกเข่าอ้อนวอนมึงกูก็ยอม...” ศักดิ์ศรีแม่งกินไม่ได้จริงๆ ผมยอมคุกเข่าลงกับพื้นต่อหน้ามัน ต่อหน้าคนที่ผมอยากจะอ้อนวอนและยอมทำทุกอย่างเพื่อจบปัญหาพวกนี้ลงสักที

 

“ปอ...มึงลุกขึ้นเดี๋ยวนี้ การที่มึงมานั่งคุกเข่าต่อหน้ากูมันไม่ได้ช่วยทำให้อะไรดีขึ้นมาหรอก สิ่งที่มึงทำลงไปมันไม่ได้จบลงง่ายๆ แค่การที่มึงมานั่งคุกเข่าอ้อนวอนร้องขอกูหรอกปอ เรื่องของเรามันยากเกินกว่าจะกลับไปแก้ไขแล้วมึงไม่เข้าใจหรอวะ ต่างคนต่างเลือกเดินบนเส้นทางของตัวเองแล้วไง...” มันพยายามดึงผมให้ลุกขึ้น แต่ทว่าผมไม่ยอมอีกอย่างผมกำลังหมดแรง ผมรู้ว่ามันเป็นคนดื้อและรั้น บทมันจะรั้นใครก็เอามันไม่อยู่หรอก

 

“กูพร้อมที่จะเผชิญหน้าในวันที่มันสายเกินไปแล้วใช่มั้ยวะ กูอยากจะขอโอกาสจากมึงอีกสักครั้ง แค่ครั้งเดียวไม่ได้หรอวะ ขอโอกาสให้กูเถอะชายให้กูได้แก้ไขในสิ่งที่กูพอจะสามารถทำได้ ชีวิตที่เหลืออยู่ของกู...กูอยากจะใช้มันกับคนที่กูรักมากที่สุด และคนคนนั้นก็คือมึงเสมอ มันไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปเลยแม้แต่น้อย...”

 

“วันนี้มึงพูดกับกูแบบนี้เพราะว่าแม่กับน้องของมึงยอมรับเรื่องของเราได้แล้วใช่มั้ยวะปอ แล้วถ้าตอนนี้แม่กับน้องมึงยังรับเรื่องราวระหว่างกูกับมึงไม่ได้มึงจะกล้าที่จะเผชิญหน้ากับสิ่งที่มึงพยายามหนีมาตลอดหรือเปล่า...” ไอ้ชายมันไม่แม้แต่จะมองหน้าผม ผมก้มหน้ามองพื้นปล่อยให้ความอ่อนแอมันถาโถมเล่นงานความรู้สึกนึกคิดของผมจนแทบจะทรุดลงไปกองอยู่ที่พื้น

 

นี่แหล่ะสิ่งที่ผมควรจะได้รับจากมันมานานแล้ว

 

“กูรู้ว่ากูมันขี้ขลาด กูเห็นแก่แม่เห็นแก่น้องมากกว่ามึง ทั้งๆ ที่กูบอกว่ารักมึงแต่ก็กลับเป็นฝ่ายบอกเลิกมึง แล้วถ้ากลับกันล่ะวะชาย ถ้าเป็นมึงที่เป็นฝ่ายบอกเลิกกูก่อน ถ้าเป็นมึงที่ต้องแต่งงานตามคำสั่งของพ่อมึง...วันนี้มึงจะเกลียดกูได้เท่านี้มั้ยวะ” ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมถามออกไปนั้นมันเหมือนกับคำถามของคนพาล ผมพยายามแล้วแต่มันดูเหมือนว่าจะไม่ได้ผลเลยสักนิด ยังไงไอ้ชายมันก็ไม่ยอม บางทีลึกๆ ลงไปในใจของมันนั้น มันอาจจะเกลียดผมจริงๆ ก็ได้ บางทีสิ่งที่มันพูดออกมาอาจจะมาจากใจไม่ใช่แค่ต้องการทำร้ายจิตใจของผมเพื่อให้ผมยอมเดินจากไป

 

“ถ้ามึงจะเกลียดกูก็ไม่เป็นไรชาย เกลียดกูได้เลยกูไม่มีสิทธิ์ไปห้ามอะไรมึงอยู่แล้ว แต่กูอยากจะขอให้มึงคิดให้ดีๆ การที่มึงจะแต่งงานเพื่อดึงใครสักคนเข้ามาให้ต้องเจ็บเหมือนอย่างที่กูเคยทำมาแล้ว มันมีแต่ทำให้คนเจ็บปวดและทรมาน...”

 

“กู...เกลียดมึงว่ะปอ เกลียดที่มึงเป็นคนเห็นแก่ตัว เป็นคนไม่รักษาสัญญา ไม่เคยทำตามที่มึงพูดได้เลยสักอย่าง...กูเกลียดมึง” มันมองหน้าผมด้วยแววตาที่ผมไม่คิดว่าจะถูกมันจ้องมองด้วยแววตาแบบนี้ ผมยิ้มอย่างขมขื่นและเจ็บปวด เส้นทางระหว่างผมกับมันคงไม่มีทางบรรจบกันได้อีกแล้ว

 

“ต่อให้มึงเกลียดกูมากแค่ไหนมันก็ไม่ได้ทำให้กูรักมึงน้อยลงไปจากเดิมเลยสักนิด ความทรงจำระหว่างเรามันไม่เคยจางหายไป...” ผมยังคงยิ้มให้มัน มันคนที่ผมรักมากและไม่เคยแปรเปลี่ยนไป ผมไม่โกรธไม่ว่ามันเลยเพราะสิ่งที่มันพูดมาน่ะเป็นเรื่องจริง

 

“กูแค่หวังว่าเราจะกลับมารักกันได้อีกครั้ง แต่ถ้ามึงเกลียดกูแล้ว การที่กูมาให้มึงเห็นหน้าแบบนี้มันคงยิ่งทำให้มึงเกลียดกูมากยิ่งขึ้น...” ผมค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นจากพื้น ผมมองไปรอบๆ ห้องของเราที่ยังไม่เปลี่ยนแปลงไปจากเมื่อก่อน ข้าวของทุกอย่างยังคงอยู่ที่เดิม ผมเดินไปที่กรอบรูปที่มีรูปของเรา ผมหยิบภาพนั้นออกมาจากกรอบรูปและถือเอาไว้

 

“กูรักมึงว่ะชาย กูแค่อยากจะพูดคำนี้อีกสักครั้งก่อนที่กูจะหายไป สิ่งสุดท้ายที่กูต้องการก็คือการถูกมึงเกลียด และกูก็ไม่อยากจะถูกมึงเกลียดมากไปกว่านี้แล้ว” ผมเก็บภาพที่เป็นเหมือนความทรงจำของเราใส่กระเป๋า มันคงไม่มีความจำเป็นอะไรอีกแล้ว ผมทำให้มันเกลียดผมแล้วนี่นะ สิ่งที่ผมแอบหวังมันคงไม่มีทางเป็นไปได้อีกแล้ว

 

“ทางที่ดีเราสองคนอย่าเจอกันอีกเลยปอ กูขอเดินบนเส้นทางที่กูเลือกด้วยตัวกูเอง มึงเองก็ควรเดินบนเส้นทางที่มึงเป็นคนเลือกตั้งแต่ต้น...”

 

“มึงไม่ต้องห่วงหรอกชาย...กูจะทำตามที่มึงต้องการ ถึงมันจะไม่สามารถชดเชยในสิ่งที่กูทำผิดพลาดลงไปได้ แต่จากนี้ไปกูจะไม่ทำให้มึงวุ่นวายใจมากไปกว่านี้ เกลียดกูได้แต่อย่าเกลียดกูมากไปกว่านี้เลยชาย...แค่นี้กูก็เจ็บเจียนตายแล้วจริงๆ” ผมยิ้มให้กับมันทั้งน้ำตา มันจะเป็นรอยยิ้มส่งท้ายของการลาจาก จริงๆ ผมกำลังหวังอะไรอยู่กันแน่ ผมควรจะตัดใจและเลิกหวังมันมาตั้งนานแล้ว

 

“ขอให้สิ่งที่มึงเลือกอย่าทำให้มึงต้องเจ็บและเสียใจเหมือนอย่างที่กูเคยเจอมา...” ผมหันหลังจากมาและเดินอย่างอ่อนล้าและหมดแรง

 

ถูกแล้ว นี่แหล่ะคือสิ่งที่คนแบบผมควรจะเจอ ผมไม่ควรจะได้รับการอภัยอย่างง่ายดาย บางทีการปล่อยให้มันจากไปและเดินไปตามเส้นทางของมัน อาจจะทำให้มันมีความสุขมากกว่ามาจมอยู่กับความทรงจำเดิมๆ แบบที่เคยเป็นมาก็ได้

 

ผมขับรถออกมาจากคอนโด ขับไปตามเส้นทางอย่างไร้จุดหมาย ผมไม่รู้เหมือนกันว่าควรจะทำอย่างไรต่อไป ตามเส้นทางที่คดเคี้ยวที่ผมกำลังมุ่งหน้าไปนั้น มันเหมือนมีแสงสว่างจ้าสาดส่องเข้ามาหาผม แต่สุดท้ายแล้วแสงนั้นก็ดับวูบลงไปพร้อมกับความเจ็บปวดที่ทำร้ายผมจนผมเจ็บเจียนตาย

 

“ชาย...กูรักมึง”

 

..........100%..........

 

#ปอชาย #ยุ่งนัก

อย่าเพิ่งเชื่อในสิ่งที่คุณได้อ่าน จนกว่านิยายเรื่องนี้จะถึงตอนจบ... T^T

แจ้งให้ทราบอีกรอบค่า นิยายเรื่องนี้ประมาณ 15-16 ตอน ก็จบแล้วค่ะ และสำหรับใครที่สนใจอยากได้รวมเล่ม เกรทจะลงรายละเอียดให้กลางๆ เดือนนะคะ ขอเคลียร์เรื่องนี้ให้จบก่อน แล้วจะรีบไปแต่งนายไปป์ ให้ต่อค่ะ

เอาภาพหน้าปกมาให้ดูค่า เกรทนั่งทำเอง ออกมาอาจจะไม่สวยเท่าไหร่ แต่เกรทก็ภูมิใจที่ได้ทำเองอ่ะนะ ^^

เจอกันตอนหน้าค่า


 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

15,978 ความคิดเห็น

  1. #15675 Alleytama (@tamagome23) (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 4 กันยายน 2558 / 13:36
    พี่ปอ!!!!! กรี๊สสสสส พี่ปออย่าเป็นไรนะ โฮววววววววว อิพี่ชายยยทำไมเป็นแบบนี้ ฮือออออออ อย่าทำร้ายกันอีกเลย ได้โปรดเถอะ กร๊าสสสสสสสส
    #15675
    0
  2. #15152 ploylybbs (@ploylybbs) (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 23 กันยายน 2557 / 00:42
    ฉากสุดท้ายนั้นมันอะรายยยยยยยย
    #15152
    0
  3. #14529 mitake (@voldermore) (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2557 / 12:57
    เฮ้ยยยย ทำไมขับรถไม่มีสติเลยวะพี่ปอ T_T
    #14529
    0
  4. #14060 JENNYHA (@jennyha) (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2557 / 00:53
    อย่ากลับเลยย
    #14060
    0
  5. #13576 Hiro Hiro Shi (@hiroshi1234) (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 11 เมษายน 2557 / 17:42
    อย่างที่พี่ปอพูดถ้าเป็นพี่ชายจะไมทำอย่างที่พี่ปอทำหรอ พี่ชายจะใจอ่อนมะอะ คู่นี้จะลงเอยกันมั๊ยอ่าาา #ถามกี่รอบแล้วเนี่ย 55
    #13576
    0
  6. #12953 Vvaz.Ksj (@wand_wasana) (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 4 มีนาคม 2557 / 03:20
    แหม่ง!!! รักแต่ปล่อยเวลาให้ผ่านมาตั้งสิบปี แหม๋งเพิ่งจะคิดได้ตอนเมียตาย ถ้าเมียไม่ตายจะกลับมาไหม โด่ววววววว ชายต้องมีลูกมันถึงจะยุติธรรมกับชาย #เริ่มกลัวตัวเอง
    #12953
    0
  7. #12952 Vvaz.Ksj (@wand_wasana) (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 4 มีนาคม 2557 / 03:14
    พี่ปอ!! คุณพยายามได้เท่านี้หรอ???? ก็เหมาะสมแล้วกับความเจ็บปวดที่ชายเคยได้รับมาตลอดสิบปี ทำได้ดีมากพี่ชาย TT_TT
    #12952
    0
  8. #12774 I'm sone M.Seo >O< (@lovelymylonelyfk) (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2557 / 23:14
    พี่ปออออ อย่าเป็นอะไรนะ TT
    #12774
    0
  9. #12763 Praew_Parichat (@26159) (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2557 / 23:56
    ฮือๆๆๆๆ พี่ชายใจแข็งมากๆเลย

    สงสารพี่ปออ่า
    #12763
    0
  10. #12395 38 68 233 GRTKC (@golf_ryoma) (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 8 มกราคม 2557 / 23:56
    น้ำตาท่วมนิยายแล้วง่าาาาา โอ๊ยยยเศร้ามากกกกก น้ำตาไหลพรากกก
    #12395
    0
  11. #12375 pooddleboy (@pooddleboy) (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 8 มกราคม 2557 / 02:20
    อ่านตอนนี้แล้วทำไมเรากลับรู้สึกสะใจจัง

    สมน้ำหน้าปอ เป็นเราต่อให้รักแค่ไหนก็ไม่มีทางกลับไปคบกับปออีก

    คนเห็นแกตัวแบบนี้มันไม่สามารถปกป้องเราได้หรอก

    ใหมันเจ็บเจียนตายนั่นแหละดีแล้ว ไม่สงสารเลยซักนิด

    เมื่อเทียบกับที่ชายต้องเจ็บมากว่า10ปี
    #12375
    0
  12. #12373 Pat Patty (@kimjisun) (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 8 มกราคม 2557 / 00:52
    รีบไปหาปอนะชาย คนเจ็บต้องการกำลังใจนะ
    #12373
    0
  13. #12358 AthenaArtemis (@zag_3986) (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 7 มกราคม 2557 / 17:45
    น้ำตาไหลเลยพี่เกรท
    #12358
    0
  14. #12347 kim (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 7 มกราคม 2557 / 10:28
    ทำไมพี่ปอไม่จับพี่ชายขึงเลย 55555555



    จะได้ไม่ยุ่งยาก 55555

    พี่ปอเป็นอะไร T_T
    #12347
    0
  15. #12333 Bling's_may (@desker) (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 6 มกราคม 2557 / 23:17
    เกิดอะไรขึ้นกับพี่ปอ T____________T



    #12333
    0
  16. #12332 ABC. (@sukprasert) (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 6 มกราคม 2557 / 23:04
    พี่ปอปล้ำพี่ชายเลยเถอะ ดื้อนัก - -

    เปลียนชื่อเรื่องเป็น ดื้อนัก กูปล้ำก็ได้ 

    เเต่พี่ปอก็เห็นเเก่ตัวจริงๆล่ะนะ เป็นคนบอกเลิกเองเเท้ๆ กว่าจะมารู้ใจตัวเองก็สายเกินไปเเล้ว

    พี่ชายก็ใจเเข็ง เเต่ถ้าจะให้ยอมไปคืนดีกับพี่ปอง่ายๆมันก็เกินไปละ ทนเจ็บคนเดียวมาตั้งหลายปี 
    #12332
    0
  17. #12331 ทิสา (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 6 มกราคม 2557 / 22:28
    เจ็บแล้วจำคือคน เจ็บแล้วทนคือใคร
    #12331
    0
  18. #12328 Devil's ZaZaMo [Rose] (@zheza-moo) (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 6 มกราคม 2557 / 20:26
    กรี๊ดดด T [] T ค้างอ่าาาา
    #12328
    0
  19. #12327 bigynew (@bigynew) (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 6 มกราคม 2557 / 19:57
    อ่านแล้วเศร้าอ่ะ จะเกิดอะไรขึ้นกับพี่ปอหรือป่าวเนี้ย
    #12327
    0
  20. #12326 MO_JUNG (@mylove17) (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 6 มกราคม 2557 / 19:41
    เข้าใจความรู้สึกชายเลย กลัวการกลับไป TT
    พี่ชายใจแข็งโคตรๆ อ่านถึงตอนสุดท้ายน้ำตาไหลเลย กลัวพี่ปอเป็นอะไร ฮือออ

    #12326
    0
  21. #12325 Produck (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 6 มกราคม 2557 / 19:08
    ไม่นะะะะะะะะะะะะ



    พี่ปอถูกรถชนรึ ต้องไม่เป็นไรน่ะ พี่ชายกลับมาดูพี่ปอก่อน
    #12325
    0
  22. #12324 numinjang (@palmyleo) (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 6 มกราคม 2557 / 19:00
    ไรต์ใจร้ายยยยยย อย่าให้ปอเป็นอะไรน้าาาา
    #12324
    0
  23. #12319 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 6 มกราคม 2557 / 17:04
    อร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    เสร้าไปปปปปปปปปปปป
    พี่ชายยยยยใจแข็งมากกกกกกกกกอ่ะ
    สงสารพี่ปอเบาๆ ตอนนี้
    เส้นทางมันบรรจบได้แค่พี่ชายยอมอ่ะ
    ฮือออออออออออออออออออออออออออ
    #12319
    0
  24. วันที่ 6 มกราคม 2557 / 14:06
    อ๊ากกกกกกดด ไม่เอามาม่าไม่กิยอิ่มแล้ว ปออย่าเปนไรนะ ชายใจแข็งมากเลยอ่ะ จะทนเจ็บปวดกันไปถึงไหน เกรทจ๋าจะไม่ทำร้ายปอชายไปกว่ายี้ใช่มั้ย
    #12316
    0
  25. #12315 Monwirat Chompoo (@monwirat) (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 6 มกราคม 2557 / 13:58
    ทำไมมันเศร้าแบบนี้:( พี่ชายใจเเข็งไปรึเปล่า
    #12315
    0