OK!! I love U ♥ ยุ่งนัก...กูรักมึงก็ได้ [Yaoi][Boy's love]

ตอนที่ 95 : .....ณ ขณะรัก..... 08. ไม่เข้าใจ (เป็นต่อ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,972
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    28 ธ.ค. 56



 08. ไม่เข้าใจ (เป็นต่อ)

 

ไม่เข้าใจ!! ผมไม่เข้าใจเลยว่านี่มันคือเรื่องอะไรกัน ทำไมเรื่องราวระหว่างพี่ชายกับพี่ปอมันถึงได้ดูยุ่งวุ่นวายไม่จบไม่สิ้นแบบนี้ แล้วเมื่อไหร่ทั้งคู่จะได้ลงเอยด้วยกัน จะได้มีความสุขด้วยกันสักที

 

ผมมองไม่เห็นทางที่ทั้งคู่จะได้มาลงเอยกันเลยสักทาง ยิ่งพอรู้ข่าวเรื่องพี่ชายตัดสินใจจะแต่งงานเข้าไปอีกเรื่องทำเอาผมเครียดจนแทบจะเป็นบ้า ทำงานไม่ได้จนแทบจะเป็นบ้าไปด้วยซ้ำตอนนี้

 

ถึงพี่พายมันจะบอกว่าเราทั้งคู่ไม่ใช่สาเหตุหลักๆ ที่ทำให้ทั้งสองคนเลิกกัน แต่ผมก็รู้สึกผิดอยู่ดี ในขณะที่พวกเรากำลังมีความสุขกับความรัก มีความสุขที่เราสองคนสามารถอยู่ด้วยกันได้โดยที่พ่อของพี่พายและแม่ของผมต่างก็ยอมรับในความสัมพันธ์นี้ได้

 

แต่พี่ชายของเราทั้งคู่ต่างก็ต้องเสียสละและเสียใจกับสิ่งที่มันเป็นไป ผมเพิ่งเข้าใจและเพิ่งรู้ถึงสาเหตุที่ว่าทำไมพี่ปอถึงได้ดูผอมลงมากหลังจากแต่งงาน ดื่มเหล้าบ่อยครั้งมากขึ้น เหม่อลอยบ่อยครั้ง แต่ถึงอย่างนั้นพี่ปอก็ไม่เคยละทิ้งหน้าที่การงาน

 

อาจจะเพราะว่าผมเป็นคนแบบนี้ แม้กระทั่งเรื่องของตัวเองผมยังรู้ช้ากว่าคนอื่น ผมอาจจะไม่ค่อยได้สังเกตคนรอบข้างเท่าไหร่ แต่ก็ใช่ว่าผมไม่ใส่ใจ ผมเพียงแค่ไม่รู้ว่าลึกๆ ลงไปแล้วพวกเค้าได้มีบาดแผลในหัวใจที่ซ่อนเร้นเอาไว้

 

ผมรู้ว่าผมทำอะไรไม่ได้ ผมรู้ว่าผมต้องเคารพในการตัดสินใจของพี่ปอและพี่ชาย แต่ผมก็แอบหวังให้เค้าทั้งสองคนได้สมหวังและได้กลับมารักกัน ถ้าหากตอนนี้พวกเค้าไม่รักกันแล้วผมก็คงไม่รู้สึกเจ็บปวดแบบนี้ แต่ทว่าแม้จะผ่านมานานมากแค่ไหนพวกเค้าทั้งสองคนก็ยังคงรักกันอยู่มันไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปเลย แล้วอย่างนี้จะให้ผมมีความสุขลงได้ยังไง

 

“เฮ้อ...” ผมถอนหายใจอย่างเหนื่อยล้าในใจ เหนื่อยกายจากการทำงานนอนพักสักหน่อยก็หาย แต่เหนื่อยใจนี่แม่งทรมานยิ่งกว่าถูกพี่พายมันกดๆ ขี่ๆ ทั้งคืนเสียอีก

 

“เป็นอะไรวะต่อ นั่งถอนหายใจอยู่ได้” พี่ปอมันมองหน้าผม ผมเงยหน้ามองหน้ามัน ถึงพี่ปอมันจะทำน้านิ่งๆ เหมือนว่าไม่รู้สึกอะไร แต่ผมก็รู้ว่ามันรู้สึก ผมส่ายหน้าน้อยๆ แล้วนั่งกอดเข่ามองดูปลายฝนที่ระบายสีอยู่ข้างๆ

 

“อาต่อ...กินหนมกันนะ” ปลายฝนหยิบคุกกี้ยื่นมาให้กับผม ผมยิ้มน้อยๆ กับความน่ารักของหลานแล้วงับคุกกี้เข้าปาก ยัยตัวแสบหัวเราะชอบใจทีนี้เลยจับคุกกี้ยัดใส่ปากผมเป็นว่าเล่น

 

“ทะเลาะกับไอ้พายมารึไงมึงทำหน้าตาเหมือนคนอมทุกข์ มันทำอะไรรึเปล่าบอกได้นะเดี๋ยวจัดการมันให้” ผมส่ายหน้าพลางจับมือของปลายฝนมากัดเบาๆ ปลายฝนทำหน้าเบ้ใส่ผมทีนี้ต้องกอดต้องโอ๋เสียยกใหญ่

 

“เปล่าซะหน่อยพี่ปอ พี่พายมันไม่ทำอะไรผมหรอก ผมก็แค่เครียดๆ นิดหน่อยเท่านั้นเอง” ใจผมอยากจะจับเข่าคุยกับพี่ปอเลยด้วยซ้ำ แต่ก็รับปากกับพี่พายมันเอาไว้แล้วว่าจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ เลยพูดเลยถามออกไปไม่ได้

 

“เพิ่งรู้นะว่าคนแบบมึงก็มีเรื่องให้เครียดกับเค้าด้วยเหมือนกันไอ้หมาต่อ คิดมากทำไมให้ปวดหัววะ ออกไปเที่ยวกับไปพายพาหลานไปเดินเล่นทีไปกูไม่ค่อยสบายเท่าไหร่อยากจะนอนพักเงียบๆ สักหน่อย” มันก็ดีเหมือนกันเพราะว่าถ้าให้ผมอยู่เฉยๆ แบบนี้ผมเครียดตายห่า ยิ่งมานั่งมองหน้าพี่ปอนานๆ แบบนี้ผมยิ่งคิดมาก ผมอยากให้มันมีความสุขแต่ผมเสือกทำห่าอะไรไม่ได้เลย แม่งโคตรน่าหงุดหงิดว่ะ

 

“เอางั้นก็ได้...พี่ใจดีครับช่วยแต่งตัวให้ปลายฝนกับต้นหนาวหน่อยนะครับ เดี๋ยวต่อจะพาหลานไปเที่ยว” พอบอกว่าจะพาไปเที่ยวเท่านั้นแหล่ะ ปลายฝนนี่หัวเราะร่าเลยทีเดียวแถมยังวิ่งไปหาพี่ใจดีอย่างรู้ดีอีกต่างหากยัยตัวแสบนี่

 

“พี่ปอ...ผมรักพี่ว่ะ” ผมแค่อยากจะบอก พี่ปอมันมองหน้าผมอย่างแปลกใจ แต่มันก็ยิ้มให้กับผมพร้อมกับตบหัวผมเบาๆ สองสามที

 

“เออ...กูก็รักมึงไอ้หมาต่อ ฝากหลานด้วยนะกูขอพักผ่อนสักหน่อย” พี่ปอมันยิ้มให้กับผม ผมยิ้มตอบกลับพร้อมกับเดินแยกออกมาโทรหาพี่พาย พอดีว่าเมื่อคืนที่ผ่านมาพี่พายมันกลับดึกผมเลยมานอนค้างที่บ้านแทนที่จะนอนแกร่วรอมันที่คอนโด

 

ผมโทรหาไอ้คนที่มันโดดงานนอนหลับอยู่ที่ห้องให้ตื่นขึ้นมาเตรียมเนื้อเตรียมตัวออกมารับผมกับหลานๆ ไปเดินเที่ยว แค่บอกมันเท่านั้นมันรีบตื่นทันทีเลยไอ้พี่พายเนี่ย มันหลงหลานมากกว่าหลงเมียแล้วตอนนี้ เหอะๆ

 

แต่ก็ดีแล้วหล่ะ ให้มันรักหลานน่ะดีแล้ว ผมสงสารหลานของผมมากจริงๆ ผมเข้าใจว่าคนเราต่างก็มีเหตุผลของตนเอง ที่ตัดสินใจทำอะไรลงไปก็แล้วแต่มันก็เป็นเหตุผลของเค้า แต่ผมก็อดคิดไม่ได้จริงๆ ว่าเด็กทั้งสองคนนั้นเกิดขึ้นมาจากความรักของพ่อแม่หรือเปล่า

 

แต่ผมเชื่อว่าทั้งพี่ปอและพี่ฝ้ายต่างก็รักปลายฝนกับต้นหนาวมากๆ และพวกผมเองก็รักหลานมากๆ เช่นกัน เราต่างก็มอบความรักให้กับเด็กน้อยที่แสนบริสุทธิ์ที่ไม่ได้รู้เรื่องราวอะไรกับใครเค้า ทั้งสองคนเป็นเหมือนสีสันให้กับชีวิตยุ่งๆ ของพวกเรา ตั้งแต่ที่ทั้งคู่ลืมตาเกิดมาบนโลกใบนี้ แม่ของผมก็ดูมีความสุขมากขึ้น

 

ผมรู้และเข้าใจอีกนั่นแหล่ะว่าคนเป็นพ่อเป็นแม่ต่างก็อยากให้ลูกมีครอบครัวที่ดีมีลูกมีหลานสืบสกุล แต่ทว่าผมกลับทำตามที่แม่คิดและคาดหวังไม่ได้ ผมชิงทิ้งทุกอย่างแล้วโยนความรับผิดชอบให้กับพี่ปอทั้งหมด แล้วจะไม่ให้ผมรู้สึกผิดกับพี่ปอได้ยังไง

 

“เฮ้อ...” ผมถอนหายใจแบบยาวเหยียดอีกครั้ง ถ้าพี่พายมันอยู่มันจะเอาสันมือเคาะหัวผมแน่ๆ ที่ผมมาทอดถอนใจอะไรแบบนี้ มันบอกว่าอย่าคิดมากให้เคารพการตัดสินใจของทั้งคู่ แต่ก็รู้กันอยู่ว่าคนแบบไอ้ต่อเนี่ยมันมองข้ามอะไรแบบนี้ไปได้ที่ไหนวะ

 

“เฮ้อ เฮ้อ และเฮ้อ” ผมล่ะอยากจะบ้าตายจริงๆ นี่ก็นอนรอไอ้พี่พายมันอยู่ที่บ้าน นอนรอพี่ใจดีที่กำลังจับลิงไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมตัวออกไปเที่ยวด้วยกัน บางทีออกไปเดินเล่นกับพี่พายกับหลานๆ อาจจะทำให้รู้สึกดีขึ้นบ้างก็ได้

 

ผมนอนหลับตานิ่งๆ เหมือนว่าจะได้ยินเสียงฝีเท้าของไอ้แสบทั้งสอง พอลืมตาอีกทีก็แทบจุกท้องเพราะทั้งปลายฝนทั้งต้นหนาวต่างพากันกระโจนขึ้นมานั่งทับบนท้องบนตัวผมแถมยังขย่มๆทำเอาผมแทบหายใจไม่ออก

 

“อาต่อ อาพายมายัง เที่ยวๆ” ทั้งสองคนต่างก็ร้องหาไอ้พี่พายแล้วร้องแต่ว่าจะไปเที่ยวรู้ดีกันจริงๆ ไอ้ลิงแสบเอ๊ย ผมต้องรวบตัวของทั้งคู่เอาไว้แล้วลุกขึ้นนั่งไม่อย่างนั้นได้นอนตายมันอยู่ที่โซฟานี่แหล่ะ

 

“อาพายกำลังจะมาครับผม ถ้าใครดื้ออาต่อไม่พาไปเที่ยวนะครับ” เท่านั้นแหล่ะสองแสบก็รู้ตายกอดผมหอมผมกันยกใหญ่ แล้วอย่างนี้อาต่อสุดหล่อคนนี้จะใจแข็งกับหนูได้ไงละครับ ฮือ

 

“หนูรักอาต่อ” ทั้งสองคนกอดแขนผมคนละข้างแล้วบอกรักพร้อมกัน...สมกับที่เป็นแฝดกันจริงๆ ให้ตายสิ

 

“เป็นไงล่ะต่อ ใจแข็งกับเด็กๆ ไม่ลงใช่มั้ยเรา” ผมส่งยิ้มให้กับแม่พยักหน้ารับคำของแม่ เจอความน่ารักของทั้งสองคนเข้าไปใครมันจะไปใจแข็งใส่ลงได้กันล่ะ

 

“ครับแม่ น่ารักขนาดนี้ใครจะไปใจร้ายใส่ได้ลง นี่ต่อก็กำลังจะพาหลานไปเดินเล่นเห็นพี่ปอไม่ค่อยสบายอยากจะนอนพัก...” พูดถึงพี่ปอแล้วก็เป็นห่วง ถึงปากมันจะบอกว่ามันไม่เป็นอะไรแต่ทำไมผมจะไม่รู้ล่ะว่ามันเป็นแน่ๆ

 

“พี่เราเค้าแบกรับอะไรเอาไว้เยอะ ทั้งๆ ถ้าจะวางก็วางลงได้แท้ๆ แม่เองก็อยากเห็นปอกลับมายิ้มได้เหมือนเดิมสักที...เห็นลูกเป็นแบบนี้แม่ไม่สบายใจเลย” แม่ลูบหัวต้นหนาวเบาๆ สายตาของแม่ที่มองมานั้นดูไม่ค่อยสบายใจเสียเท่าไหร่ แม่น่าจะรู้เรื่องราวแต่ครั้งก่อนของพี่ปอกับพี่ชายแล้วแน่ๆ แม่ของผมน่ะฉลาดและมองอะไรออกได้อย่างง่ายดายเลยจริงๆ

 

“แม่ครับ มันพอจะมีทางให้อะไรๆ มันกลับไปเป็นเหมือนเดิมบ้างมั้ย ต่ออยากให้พี่ปอมีความสุขบ้าง...”

 

“ต่อให้เราอยากให้พวกเค้ามีความสุขมากแค่ไหน แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นมันขึ้นอยู่กับเค้าสองคนนะต่อ ถ้าเค้าตัดสินใจกันไปแล้วเราก็ไม่สามารถเข้าไปยุ่งกับเค้าได้หรอกลูก มันมีอะไรหลายๆ อย่างที่เป็นปัจจัยของชีวิต พี่เราเค้าโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว เค้าคิดมากกว่าที่ต่อคิดเยอะ...” ผมยังคงเป็นเด็กในสายตาแม่เสมอ อาจจะเพราะนิสัยของผมมันเหมือนเด็กด้วยมั้ง ผมรู้ว่าพี่ปอน่ะต้องแบกรับอะไรเอาไว้ตั้งมากมาย แต่ผมก็พร้อมที่จะแบ่งเบาภาระขอแค่พี่ปอบอกกับผม

 

แต่นี่พี่ปอเองก็มองเห็นผมเป็นเด็ก ไม่ยอมให้ผมรับผิดชอบอะไรมากมายนัก มีแต่บอกให้ผมใช้ชีวิตอย่างมีความสุข อยากทำอะไรก็ทำทีตัวเองอยากทำอะไรกลับไม่ยอมทำซะงั้น

 

“ต่อรู้สึกแย่จังเลยแม่ เหมือนตัวเองเอาเปรียบพี่ เหมือนตัวเองเป็นคนเห็นแก่ตัวยังไงก็ไม่รู้...”

“ไม่หรอกต่อ ต่อเพิ่งจะรู้ความจริงทั้งหมดตอนนี้ เรื่องที่มันผ่านมาในตอนนั้นต่อกับพายไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วยเลยสักนิด อย่างนี้ไม่เรียกว่าเห็นแก่ตัวหรอกครับ เราน่ะเป็นคนคิดมากเกินเหตุรู้มั้ย อย่าคิดมาก อย่าทำให้พี่เราเค้ากังวลรู้มั้ย ปอน่ะรักต่อมากเลยนะ...”

 

“ต่อรู้ครับแม่ ต่อรู้ว่าพี่ปอมันรักต่อมากแค่ไหน ต่อเองก็รักพี่ปอมากเหมือนกันต่อถึงอยากให้พี่ปอมีความสุขกับชีวิตบ้าง” ผมกุมมือของแม่เอาไว้พร้อมกับซบหน้าลงบนฝ่ามือของแม่อย่างหาที่พึ่งพิง มือคู่นี้ที่เลี้ยงดูพวกเรามาตั้งแต่ตัวเล็กตัวน้อยจนโตมาถึงตอนนี้

 

“แม่เองก็มีส่วนผิดที่ทำให้ปอต้องเป็นแบบนี้ ถ้าหากปอจะสู้เพื่อความรักอีกสักครั้ง แม่ก็พร้อมที่จะทำทุกอย่างเพื่อให้ปอได้สมหวังกับคนที่เค้ารัก แต่ก็อย่างที่เราเห็น...” แม่คงอยากจะบอกว่าก็อย่างที่พวกเราเห็นคือพี่ปอยอมแพ้และไม่คิดจะต่อสู้อะไรอีกแล้ว พี่ปอยอมปล่อยให้พี่ชายจากไปและเข้าพิธีแต่งงานในอีกไม่กี่วันที่กำลังจะมาถึง โชคชะตาชีวิตของพี่ปอกับพี่ชายมันจะเล่นตลกกันไปถึงไหน ครั้งแรกพี่ชายต้องปล่อยพี่ปอไป ครั้งนี้พี่ปอต้องปล่อยพี่ชายไป แล้วเมื่อไหร่ทั้งสองคนจะไม่ยอมปล่อยกันและกันจากไปไหนสักทีล่ะ

 

“แต่ตอนนี้สิ่งที่ต่อควรจะทำเพื่อให้พี่เค้าสบายใจคือเลิกทำหน้าตาเหมือนคนอมทุกข์สักทีนะต่อ แม่รู้ว่ามันยากสำหรับต่อเพราะต่อเป็นคนที่มีอะไรก็แสดงออกทางสีหน้าและแววตาจนหมด” แม่ลูบหัวผมเบาๆ ผมว่าผมได้ยินเสียงรถของไอ้คุณชายธราเทพ ลิงน้อยทั้งสองคนที่กำลังปีนป่ายโซฟาอีกตัวถึงขั้นหูผึ่งแล้วพากันวิ่งไปที่ประตูบ้านเพื่อรออาพายของพวกเค้า

 

“ไปเที่ยวให้สบายใจเถอะต่อ อะไรมันจะเกิดก็ต้องเกิดอย่าไปคิดอะไรล่วงหน้า แม่เชื่อว่าทุกอย่างมันจะเข้าที่เข้าทางของมันได้เอง” แม่ลูบหัวผมเบาๆ เสียงฝีเท้าที่โคตรคุ้นเคยทำให้ผมกับแม่หันไปมอง ไอ้พี่พายมันยกมือขึ้นไหว้แม่ของผมพร้อมกับเดินเข้ามาหาพวกเรา

 

“สวัสดีครับแม่ สวัสดีครับที่รัก...” ไอ้ห่าพี่พาย ไอ้หน้าหมานี่มันชอบทำให้ผมเขินต่อหน้าแม่ คุณนายพรทิพย์นี่ยิ้มล้อเลียนผมยกใหญ่ ผมหันไปมองไอ้คนที่มันทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ ผมอย่างเคืองๆ

 

“สวัสดีครับคนอู้งาน นึกอยากจะหยุดก็หยุดเนอะพี่พายถูกไล่ออกขึ้นมาจะสมน้ำหน้าให้...”

 

“วันนี้มันวันหยุดครับที่รัก แม่ดูสิครับต่อชอบมองผมในแง่ร้ายตลอดเลยทั้งๆ ที่ผมออกจะรักมากขนาดนี้” ไอ้หมาพี่พาย...แม่งเอ๊ย หน้ากูร้อนวูบวาบไปหมดแล้วเนี่ย คบกันมาตั้งสี่ปีห้าปีทำไมแม่งยังเขินทุกทีเวลาที่ไอ้พี่พายมันบอกรักแบบนี้วะ

 

“พายก็จัดการลงโทษเด็กดื้อเสียให้เข็ดเลยสิลูก แม่ไปดีกว่าแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นดีกว่าเดี๋ยวคนบางคนจะเขินจนระเบิดตัวเองตายเสียก่อน...ฝากหลานด้วยนะพาย” แล้วคุณนายก็เดินจากไปหลังจากที่แกล้งผมให้ระเบิดตู้มๆ ไปหลายรอบ

 

“ว่าไงครับหมาต่อ อยากโดนลงโทษแบบไหนดี เบาะๆ หรือว่าเตียงๆ” อะไรของมึง เบาะๆ เตียงๆ อย่ามาทำเป็นถามเลยไอ้หน้าหมา เวลาที่มึงอยากลงโทษกูขึ้นมาที่ไหนมึงก็สามารถเหอะกูรู้

 

“อย่ามาเหลิงไอ้พี่พายแค่มีแม่ให้ท้ายทำเป็นเหลิง คนยิ่งเครียดๆ อยู่” ถึงจะเขินมากแค่ไหน แต่อารมณ์มันก็ดิ่งลงไปตามเดิมได้อย่างทันท่วงที เบื่อกับการที่ตัวเองต้องเป็นแบบนี้จริงๆ

 

“เครียดมากหน้าเหี่ยวเดี๋ยวผัวไม่รักนะครับ ออกไปเดินเล่นพาหลานไปกินไอติมกันดีกว่า...ไปครับต่อ” พี่พายมันลุกขึ้นยืนตรงหน้าผม มือคู่ที่คอยกอดผมเอาไว้ไม่ห่างยื่นมาตรงหน้าผมพร้อมกับรอยยิ้มที่ส่งตรงมาให้

 

“อื้อ...” ผมยื่นมือไปจับมือกับพี่พาย พี่พายมันดึงผมให้ลุกขึ้นเพื่อที่จะได้ไปอุ้มปลายฝนกับต้นหนาวที่กำลังวิ่งเล่นอยู่กับพี่ใจดี

 

“พี่พาย...รักมึงจัง” ผมกระชับมือที่กุมมือกับพี่พายเอาไว้แน่น พี่พายยิ้มให้กับผม ไม่ว่าจะผ่านมากี่ปีพี่พายก็ยังคงรักและแคร์ผมมากกว่าใครๆ ไม่เคยมีเลยสักครั้งที่พี่พายจะนอกกายหรือว่านอกใจผม ผมคิดไม่ผิดเลยจริงๆ ที่ฝากชีวิตและฝากหัวใจไว้กับพี่พาย

 

“รู้แล้วครับ รักเหมือนกัน” หึๆ คุ้นๆ มั้ยครับประโยคนี้ ผมเองก็ยังจำมันได้ไม่เคยลืมเลยจริงๆ มันเป็นการบอกรักครั้งแรกที่ผมกล้าบอกกับพี่พายต่อหน้าผู้คนมากมายแบบนั้น

 

……….........

 

 

 

 

 

มันอาจจะจริงอย่างที่แม่ว่า ผมเครียดไปมันก็ไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้น ดีไม่ดีมันจะพลอยทำให้พี่ปอมันเครียดไปด้วย แค่นี้มันก็เครียดมากพอแล้วถ้าจะต้องให้พี่ปอมันมาเป็นห่วงผมอีกก็คงไม่ใช่เรื่อง

 

ผมอาจจะทำอะไรไม่ได้มากมายเท่าไหร่นัก แต่สิ่งที่ผมทำได้ผมก็จะทำอย่างเต็มที่ จะช่วยให้เต็มที่เท่าที่คนอย่างผมจะสามารถช่วยได้ และสิ่งที่ผมรู้ว่าผมสามารถทำได้และทำมันได้อย่างดีมากๆ เสียด้วย นั่นก็คือการรักและให้ความอบอุ่นกับหลานตัวแสบของผมให้มากที่สุด

 

ตอนนี้ผมกับไอ้พี่พายต่างคนต่างอุ้มเด็กในสังกัดของตนเอง พี่พายมันอุ้มต้นหนาวส่วนผมอุ้มปลายฝนเอาไว้ไม่ห่าง ดูทั้งคู่จะชอบใจที่ได้ออกมาเที่ยวเล่นออกมาเจอผู้คนมากหน้าหลายตา

 

เรามาเดินเตร่กันที่ห้างกะว่าจะพาหลานมานั่งกินไอติมเสียหน่อย สองคนนี้นี่ชอบกินไอติมมากและก็ซนมากๆ แบบมากๆ จริงๆ อย่าได้เผลอปล่อยให้ได้ลงเดินกันเลยเชียว เพราะไอ้แสบทั้งสองจะไม่เดินครับ พากันวิ่งจนผมกับพี่พายแทบตามจับกันไม่ทันแก่แล้วก็อย่างนี้แหล่ะ ฮ่าๆ

 

 “พี่พายมึงอย่าทำหน้าตามุ้งมิ้งได้มั้ยวะ...กูหมั่นไส้” ผมมองดูสายตาของสาวๆ ที่ต่างก็มองมาทางไอ้พี่พายอย่างหมั่นไส้ หล่อครับหล่อ มึงหล่อมากจนกูอยากจะเอาอะไรมาฟาดหน้าให้แม่งหมดหล่อคนเค้าจะได้ไม่ต้องมามองกันให้กูรำคาญใจเว้ย แล้วหันมามองหน้าหล่อๆ ของกูแทนอะไรแบบนี้

 

“อาต่อพูดไม่เพราะเลยเนอะ อย่างนี้อาพายต้องลงโทษอาต่อเนอะต้นหนาว” พี่พายมันหันไปหาพวกมันแล้วตอนนี้ หลานผมเป็นกบฏครับ ต้นหนาวเข้าข้างไอ้พี่พายแบบสุดๆ เลยทีเดียว

 

“อาต่อขอโทษครับต้นหนาว ไม่ให้อาพายลงโทษอาต่อเนอะ ไม่อย่างนั้นอาต่อไม่พาไปกินไอติมอร่อยๆ ด้วย” ผมต้องขู่เอาไว้ก่อน ต้นหนาวไม่รู้เรื่องอะไรกับเราหรอก เจ้าตัวก็เอาแต่ตบหน้าไอ้พี่พายไปมาอยู่อย่างนั้นผมโคตรมีความสุขเลย

 

“กินติม กินติม” ปลายฝนกับต้นหนาวร้องประสานเสียงกันลั่นๆ จนผู้คนต่างก็หันมามองเจ้าของเสียงใสๆ อย่างเอ็นดู ก็หลานผมน่ารักนี่นะใครเห็นก็ต้องหลงอยู่แล้ว ขนาดไอ้โหดหน้าดุอย่างไอ้พี่พายยังแพ้ให้อย่างราบคาบเลยทีเดียว

 

เอ๊ะ!! หรือเค้าจะมองคนอุ้มเด็กกันแน่วะ เหอะๆ

 

“เค้ามองหลานกันเหอะต่อ ใครเค้าจะมามองพี่ละครับ” ผมหันมองหน้าพี่พายทันที เอาอีกแล้วไอ้พี่พายแม่งอ่านใจผมได้อีกแล้ว แม่งน่ากลัวไม่เคยเปลี่ยนไปเลยจริงๆ ไอ้บ้านี่อ่ะ

 

“ต่อไงที่มอง โคตรชอบมองเวลาที่พี่พายเล่นกับหลานแม่งโคตรมุ้งมิ้งน่ารักน่าชัง” ผมบีบจมูกของพี่พายแรงๆ อย่างหมั่นเขี้ยวแล้วพาปลายฝนเดินนำหน้าไปแบบลิ่วๆ ให้พี่พายมันเดินตามหลังมาเอง เรื่องอะไรจะอยู่รอให้มันมาจัดการผมล่ะครับ

 

ผมกับพี่พายพาหลานเดินเล่นไปรอบห้าง พาไปนั่งกินไอติมตามที่ไอ้แสบทั้งสองเรียกร้อง เห็นซนๆ แบบนี้แต่พอเวลาที่ได้นั่งกินของอร่อยที่ถูกใจนี่นิ่งมากและว่าง่ายแบบสุดๆ

 

จริงๆ ผมก็ไม่ค่อยแคร์สายตาใครสักเท่าไหร่แล้วหล่ะตอนนี้ เพราะว่ามันก็หลายปีแล้วที่ผมกับพี่พายคบหากันเป็นแฟน มันเป็นความเคยชินและด้านชาไปแล้วหล่ะเรื่องสายตาของคนที่ชอบจับจ้องมาทางเราทั้งคู่แบบนี้น่ะ

 

“ต่อครับ...ปากเลอะ” พี่พายมันยิ้มให้กับผมพร้อมกับเอื้อมมือมาปาดที่มุมปากของผมอย่างเบามือ ผมยิ้มรับอย่างขอบคุณ พี่พายมันเอาใจใส่และดูแลผมอย่างดี...ดีมากๆ แบบไม่เคยลดลงเลยด้วยซ้ำ เห็นจะมีแต่มากขึ้นเรื่อยๆ

 

“ขอบคุณครับพี่พาย...อร่อยมั้ยครับปลายฝน อยากหม่ำอีกหรอครับ...อาต่อว่าพอก่อนดีกว่ามั้ยเดี๋ยวไม่สบายขึ้นมาย่าจ๋าเล่นงานอาต่อแย่แน่ๆ เลย เอาอย่างนี้ดีกว่าเดี๋ยวอาต่อพาไปซื้อของเล่นเนอะ” เท่านั้นแหล่ะเด็กๆ ก็หยุดร้องอยากกินไอติมต่อทั้งๆ ที่จัดการกันไปคนละถ้วยใหญ่ๆ

 

“อาต่อ...หนูรักอาต่อ” ปลายฝนบอกรักผมพร้อมกับกอดแขนผมเอาไว้ไม่ห่าง ต้นหนาวเองก็คงกลัวจะน้อยหน้าเลยบอกรักไอ้พี่พายแล้วกอดพี่พายเอาไว้ไม่ห่างเช่นกัน

 

“อาต่อก็รักปลายฝนกับต้นหนาวครับ...”

 

“อาพายรักต้นหนาวกับปลายฝนเหมือนกันครับ...แต่ต้นหนาวกับปลายฝนคงไม่ว่าอะไรใช่มั้ยครับถ้าอาพายจะรักอาต่อมากกว่านิดนึง” ผมยิ้มอย่างอดไม่ได้ อยากจะเอาเชอร์รี่ยัดปากไอ้พี่พายด้วยความหมั่นไส้แต่เสียดายว่ะกินเองก็แล้วกัน งั่ม...อร่อยสุด

 

“ต้นหนาวดูหน้าอาต่อสิครับแดงเหมือนลูกเชอร์รี่เลย...อาพายชอบกินเชอร์รี่ซะด้วยสิ ทั้งหวานทั้งฉ่ำ...หึๆ” พี่พายมึง...ไอ้หื่นเอ๊ย คิดว่าไม่รู้นึไงว่ามึงแอบแฝงความนัยอะไรมากับคำพูดด้วยน่ะ กูไม่ใช่หลานนะเว้ยจะได้ไม่รู้เรื่องอะไรเลยน่ะ

 

“พี่พาย...อย่ามาหื่นครับอายหลานมันบ้าง ต่อว่าเราพาหลานไปซื้อของเล่นดีกว่า ปลายฝนอยากได้ตุ๊กตาตัวโตๆ ใช่มั้ยครับ” ผมกอดและอุ้มปลายฝนเอาไว้แนบอก พี่พายมันจัดการจ่ายเงินและอุ้มต้นหนาวเดินตามผมออกมาไม่ห่าง

 

บ่อยครั้งที่เราพาหลานออกมาเดินเล่นด้วยกันนั้น มักจะมีสาวๆ เข้ามาคุยกับเด็กๆ เล่นกับเด็กๆ แต่ก็มีหลายคนที่ทำเป็นเล่นกับเด็กแต่ดันเล่นหูเล่นตากับคนอุ้มซะงั้น ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรแค่ยืนมองอยู่อย่างนั้น พี่พายมันไม่ใช่คนที่จะสนใจใครได้ง่ายๆ อยู่แล้ว ผ่านมาตั้งหลายปีที่พี่พายมันพิสูจน์ตัวเองให้ผมรู้ว่ามันน่ะรักแค่ผมคนนี้คนเดียวเท่านั้น

 

“หึงนะแต่ไม่แสดงออก...” พี่พายมันแกล้งกระแซะผม ผมยักไหล่น้อยๆ แล้วจูงมือปลายฝนที่ร้องลงเดิน ไม่จูงไม่ได้เดี๋ยวจะวิ่งให้ต้องไล่ตามกันอีก

 

“ไม่หึงเหอะเรื่องแค่นี้เอง เชื่อใจพี่พายครับ” ผมยักคิ้วให้กับพี่พาย มันตบหัวผมเบาๆ สองสามที เราต่างก็เดินจูงไอ้แสบทั้งสองที่ตั้งท่าจะออกวิ่งกันท่าเดียว

 

“รักต่อจังครับ เนอะๆ เด็กๆ รักอาต่อจังเลยเนอะ” พี่พายมันเนียนหาพวกหาพ้องมาทำให้ผมเขินได้ไม่จบไม่สิ้น ผมยิ้มอย่างมีความสุขแต่ทว่ารอยยิ้มของผมกลับจางหายลงไปเมื่อเห็นว่าใครที่เดินอยู่ด้วยกันตรงข้างหน้าของพวกเรา

 

พี่ชายกับผู้หญิงคนนั้น

 

ถึงผมจะความรู้สึกช้าแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าผมจะมองอะไรไม่ออก สีหน้าของพี่ชายน่ะไม่ได้ดูแล้วให้ความรู้สึกว่ากำลังมีความสุข ไม่เหมือนคนที่มีความสุขแบบคนกำลังจะแต่งงานเลยสักนิด ถึงหน้าจะยิ้มแต่ก็ไม่ได้มีความสุขเลยสักนิด

 

ถ้าคนเราไม่ได้รักกันแล้วต้องมาแต่งงานกัน ต้องมาใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันแบบนั้นมันจะมีความสุขได้ยังไงกัน ผมว่าผมเริ่มจะเข้าใจแล้วว่าทำไมพี่ฝ้ายถึงชอบแอบนั่งเหม่ออยู่คนเดียวบ่อยครั้ง ตอนนั้นผมก็ไม่รู้หรอกว่ามันเป็นเพราะอะไร แต่พอได้รู้ความเป็นจริงที่ซ่อนเอาไว้ผมก็พอจะเข้าใจแล้วว่าสิ่งที่ผมเห็นน่ะมันคืออะไรกันแน่

 

ทั้งๆ ที่คิดมาเสมอว่าการที่คนสองคนแต่งงานกันนั้นมันต้องเกิดขึ้นมาจากความรักของทั้งสองฝ่าย แต่ทว่าพอโตขึ้นพอได้พบเจอกับเรื่องราวที่มันหลากหลายและมากมายขึ้นนั้น ก็ทำให้ผมได้เข้าใจว่าโลกใบนี้มันไม่ได้สวยงามอย่างที่ผมเข้าใจ มันมีอะไรอีกมากมายที่เราต้องเรียนรู้และต้องรับกับมันให้ได้ไม่ว่ามันจะหนักหนาหรือว่าไม่ถูกใจเราเท่าไหร่

 

“ว่าไงพี่ชาย...” พี่พายมันทักทายพี่ชายที่ดูเหมือนว่าจะชะงักไปเล็กน้อยยามที่เห็นผมกับพี่พายและหลานทั้งสองคน สายตาของพี่ชายมองมายังที่ปลายฝนกับต้นหนาว รอยยิ้มที่ผุดขึ้นมาบนใบหน้าของพี่ชายนั้นทำให้ผมรู้สึกถึงความเอ็นดูที่มีต่อเด็กน้อยทั้งสองคน

 

“พาหลานมาเดินเล่นหรอวะต่อ...” พี่ชายไม่ได้ตอบไอ้พี่พายแต่หันมาคุยกับผมซะงั้น ผมที่กำลังพิจารณาดูถึงความเหมาะสมของคนสองคนอยู่นั้นถึงกับเอ๋อแดกตั้งรับไม่ทันเลยทีเดียว แถมปลายฝนยังกระตุกมือออกจากการเกาะกุมของผมแล้ววิ่งหนีไปอีกต่างหาก

 

“ปลายฝนครับ...” ผมก้าวขาตั้งท่าจะรีบตามปลายฝนไป แต่ทว่าพี่ชายกลับออกตัววิ่งไปคว้าร่างเล็กๆ ขึ้นมาอุ้มและกอดเอาไว้ บางทีผมก็อยากจะรู้ความรู้สึกนึกคิดของคนอื่นบ้าง อยากจะรู้ว่าภายใต้ท่าทีของแต่ละคนนั้นมันมีอะไรซ่อนอยู่

 

“ลูกของพี่ปอนี่น่ารักดีจังเลยนะคะ...” ว่าที่เจ้าสาวของพี่ชายเอ่ยขึ้นมา ถ้าจำไม่ผิดเธอชื่อข้าวหอม อายุมากกว่าพี่พายหนึ่งปีและเพิ่งเรียนจบโทมาจากเมืองนอก กลับมาถึงก็เตรียมตัวเข้าพิธีแต่งงานกับพี่ชาย

 

มันคืออะไรวะครับผมไม่เข้าใจ คนเราไม่รู้จักกัน ไม่ได้เรียนรู้นิสัยใจคอซึ่งกันและกันแต่จะมาแต่งงานกัน จะมาใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันไปอีกนานแสนนาน...ผมไม่เข้าใจว่ะ

 

“ขอบคุณครับ...” ผมยิ้มรับและกล่าวขอบคุณเพียงเท่านั้น ผมไม่รู้จักเธอเป็นการส่วนตัว พี่พายก็ไม่ได้เล่าอะไรให้ฟังอีกอย่างพี่พายก็ไม่ได้สนิทสนมอะไรกับเธอด้วย ดูจากการวางตัวของไอ้พี่พายเอาอ่ะนะ

 

“ทำไมคุณถึงยอมตกลงแต่งงานกับพี่ชายผม ทั้งๆ ที่ยังไม่เคยรู้จักกันมาก่อนเลยด้วยซ้ำ หน้าตาคุณก็ดี การศึกษาก็ดี ฐานะทางบ้านก็ดี...ไม่น่าจะคิดสั้นยอมให้ผู้ใหญ่จับคลุมถุงชนแบบนี้เลย” ผมอ้าปากค้างกับคำพูดที่โคตรตรงไปตรงมาของพี่พาย คือกูก็รู้ว่ามึงมันไม่เคยแคร์อะไรเลยไงไอ้พี่พาย แต่มึงไปพูดแบบนั้นกับเค้าได้ไงวะเนี่ย

 

“ต้องแต่งงานกับคนที่เค้าไม่ได้รัก ต้องอยู่กับคนที่เค้ามีคนอื่นอยู่ในใจแบบนั้นมันมีความสุขหรอครับ...ผมว่าไม่นะ” พี่พายมันยังคงพูดต่อ ผมหันไปมองหน้ามันพร้อมกับส่ายหน้าไปมา แต่พี่พายมันก็ไม่ยอมหยุด มันตั้งท่าจะพูดบางอย่างขึ้นมาแต่ทว่าพี่ชายก็เดินเข้ามาเสียก่อน

 

“แอบซนนะครับปลายฝน วิ่งเร็วจนอาตามเกือบไม่ทัน” พี่ชายยิ้มให้กับปลายฝนอย่างเอ็นดู แต่คือแบบกูนี่แทบหายใจหายคอไม่ออกเพราะความตรงไปตรงมาของไอ้พี่พายเนี่ยแหล่ะ

 

“ผมว่าพวกผมไม่กวนพวกพี่ดีกว่า จะได้มีเวลาเรียนรู้กันให้เยอะมากขึ้น เผื่อว่าจะมองเห็นอะไรๆ ได้มากกว่านี้” พี่พายมันยื่นส่งต้นหนาวให้ผมจูงมือ ส่วนมันก็ยื่นมือไปรับปลายฝนจากพี่ชาย พี่ชายมองหน้าผมเหมือนจะถามว่าเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า ผมโคตรอึดอัดเลยแม่ง

 

“เรากลับบ้านกันดีกว่าครับปลายฝนต้นหนาว ป๊าไม่สบายด้วยนี่นะกลับไปดูแลป๊ากันเถอะ” พี่พายแม่ง...ผมได้แต่ยิ้มแหยๆ ให้กับทั้งพี่ชายและผู้หญิงคนนั้นอย่างไม่รู้ว่าควรจะปั้นสีหน้าอย่างไรดี

 

“ปอไม่สบายหรอวะ...”

 

“พี่ไม่ต้องใส่ใจหรอกพี่ชายเรื่องเล็กน้อย ตอนนี้พี่จะต้องเตรียมตัวเรื่องงานแต่งไม่ใช่รึไง เอาเวลาไปใส่ใจตรงนั้นเถอะ ไปกันครับต่อ” พี่พายมันเป็นอะไรหรือเปล่าวะ เหมือนมันจะทะเลาะกับพี่ชายมาเลยดูจากน้ำเสียงและคำพูดคำจาที่แอบประชดประชันกลายๆ คือผู้ชายของกูกลายเป็นคนเจ้าประชดประชันไปตั้งแต่เมื่อไหร่วะเนี่ย

 

เราสี่คนเดินออกมาจากบริเวณนั้น ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เหมือนไปอยู่ในที่อึดอัดแคบๆ มานานทั้งๆ ที่อยู่ในห้างที่แม่งโคตรกว้างและใหญ่โต แต่ก็หายใจเข้าปอดแบบเต็มที่ได้ไม่นานพี่ชายก็เดินเข้ามาหาพี่พายอีกครั้ง

 

“โตแล้วนะไอ้พาย จะพูดหรือว่าจะทำอะไรก็หัดใช้ความคิดซะมั้ง...”

 

“ผมน่ะโตแล้วและก็คิดได้โดยที่ไม่ต้องให้พ่อหรือใครมาควบคุมชีวิตของผม ตอนนี้อยู่ต่อหน้าหลานผมว่าเราอย่าเพิ่งคุยเรื่องนี้กันเลย ถ้าพี่ยังไม่ยอมรับความจริง...ผมนี่แหล่ะจะจัดการเรื่องนี้เอง” ผมจับไหล่พี่พายเอาไว้แล้วมองหน้ามันอย่างขอร้อง ไม่เคยเห็นพี่พายมันเป็นแบบนี้มานานมากแล้ว มันใจเย็นขึ้นมาตั้งเยอะแล้วนะ แสดงว่าต้องมีเรื่องกันมาแน่ๆ

 

“กูบอกแล้วใช่มั้ยพายว่าปล่อยให้กูเป็นคนตัดสินใจเรื่องนี้เอง...”

 

“ถ้าพี่อยากจะทำลายชีวิตคนดีๆ เพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกตัวเองเหมือนอย่างที่มันเคยเกิดมาแล้วก็ตามใจ พี่รู้อยู่แก่ใจว่าอะไรเป็นอะไร...ไปครับต้นหนาวปลายฝนเรากลับบ้านไปหาป๊ากันดีกว่าครับ” ผมพูดอะไรไม่ออกเหมือนกัน เพราะว่าผมไม่รู้ว่าสถานการณ์ของทางพี่พายกับพี่ชายมันเป็นยังไง ผมรู้แค่ว่าตอนนี้หลานทำหน้าตางุนงงและคงสงสัยว่าพวกเราเป็นอะไรกัน

 

“มึงคิดว่ากูอยากให้มันเป็นอย่างนี้หรอวะ...”

 

“พี่กับพี่ปอก็เหมือนกัน...ขี้ขลาดเหมือนกัน หนีความจริงเหมือนกันและก็กำลังเจ็บเหมือนกัน เจ็บเองไม่พอยังจะลากคนอื่นเข้ามาเจ็บอีกด้วย...”

 

“พี่พายพอเหอะ...ผมขอโทษนะครับพี่ชาย” ผมกระตุกแขนพี่พายเอาไว้ ตอนนี้ปลายฝนกับต้นหนาวขยับเข้ามาหาผมเหมือนหลานจะกลัวที่พี่พายเสียงดังใส่กับพี่ชายแบบนั้น ผมนั่งลงกอดหลานเอาไว้ พี่พายมันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ หันมาขอโทษปลายฝนกับต้นหนาว ต้นหนาวดูกล้าๆ กลัวๆ แต่ก็ยอมให้พี่พายกอดและอุ้มขึ้นจากพื้น

 

“ไม่ใช่ความผิดมึงหรอกต่อ...กูผิดเอง” พี่ชายหันหลังจากไปแล้ว ผมรู้สึกไม่ดีเลย ผมมองหน้าพี่พายที่ดูขึงขังใส่พี่ชายอย่างไม่เข้าใจ ผมไม่เคยเห็นพี่พายกับพี่ชายทะเลาะกันมาก่อนเลยสักครั้ง

 

“พี่พาย...ทำไมพูดกับพี่ชายแบบนั้นวะ...”

 

“ไว้กลับไปคุยกันสองคนครับ” อาจจะเพราะว่าตอนนี้ปลายฝนกับต้นหนาวอยู่มันเลยไม่สะดวกที่จะพูดคุยกันให้ชัดเจน ผมพยักหน้ารับอย่างเข้าใจและวางมือลงบนไหล่ของพี่พายพร้อมกับบีบเบาๆ มันยิ้มจางๆ ให้กับผม เราทั้งสองคนอุ้มหลานและพากันเดินทางกลับมาส่งหลานที่บ้าน

 

..........

 

 

ผมเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับร่างของพี่พายที่เข้ามาประชิดทางด้านหลัง อ้อมกอดของพี่พายที่สวมกอดเข้าที่เอวของผมกับจมูกที่ซุกอยู่ที่ท้ายทอย ลมหายใจอุ่นๆ ระบายออกมาอย่างเหนื่อยล้า ผมเองก็คิดไม่ตกและคิดไม่ออกเหมือนกันว่าควรทำอย่างไรกับเรื่องนี้ดี

 

“พี่ชายเองก็รู้อยู่แก่ใจว่าไม่มีทางรักผู้หญิงคนนั้นได้แต่ก็ยังจะดึงดันแต่งงานตามที่พ่อต้องการ จะต้องให้มีคนเสียใจเพราะเรื่องนี้อีกกี่คนกันวะ” พี่พายมันกอดผมแน่นๆ ผมจับมือพี่พายและกุมมือของพี่พายเอาไว้ ผมไม่รู้เหมือนกันว่าพวกเค้ากำลังคิดอะไรอยู่

 

“ต่อรู้ว่าพี่พายเป็นห่วงพี่ชายเป็นห่วงพี่ปอ แต่ที่พี่พายพูดกับพี่ชายกับผู้หญิงคนนั้นอ่ะมันแรงไปนะเว้ย...ผู้หญิงคนนั้นเค้าไม่รู้เรื่องอะไรพวกนี้ด้วย...”

 

“ก็เพราะว่าไม่รู้ไงก็เลยต้องพูดให้รู้ พี่เองก็ไม่ได้เกลียดอะไรเค้าหรอกนะ ที่พูดแบบนั้นก็เพราะว่าไม่อยากให้เค้าต้องเป็นแบบพี่ฝ้าย...มันไม่น่าสนุกเลยสักนิดที่ต้องมาใช้ชีวิตกับคนที่เค้าไม่มีทางรักเราได้...” มันก็จริงอย่างที่พี่พายว่า แต่มันก็ตรงประเด็นเกินไปรึเปล่าวะ พูดแทงจุดไปแบบนั้นไม่รู้ว่ามันจะทำให้เรื่องนี้ดีขึ้นหรือว่าแย่ลงก็ไม่รู้

 

“สมัยนี้แล้วยังจะมาให้ผู้ใหญ่จับคลุมถุงชนอีกหรอวะ มันไม่ใช่ว่ะต่อ พี่ชายเองก็ไม่ได้อยากแต่งแต่เพราะว่าพ่อขอให้แต่ง ทีตอนเรื่องของเราพ่อยังยอมเลยแล้วทำไมพี่ชายมันไม่ลองคุยกับพ่อดูวะ...” ยิ่งพี่พายมันพูดมากเท่าไหร่ เหมือนอารมณ์มันยิ่งขึ้นมากเท่านั้น ผมต้องพยายามดึงอารมณ์มันเอาไว้ มันไม่เป็นแบบนี้มานานมากแล้วนะ

 

“พี่พายมึงใจเย็นๆ ก่อนนะ อย่าใจร้อนโตๆ กันแล้วจะทำอะไรก็คิดให้รอบคอบก่อน เรื่องแบบนี้มันละเอียดอ่อนกับความรู้สึกของใครหลายๆ คน ใช่ว่าทุกคนจะทำใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นได้หมด คนเรามันก็มีความกลัวความขี้ขลาดอยู่ด้วยกันทั้งนั้น คนนะเว้ยไม่ใช่หุ่นยนต์ ไม่ใช่ก้อนหินหรือว่าอิฐปูนที่จะไม่รู้สึกอะไรเลย” มันก็ไม่ผิดที่พี่ปอกับพี่ชายจะขี้ขลาดจะหนีความจริง ใช่ว่าคนทุกคนจะฉลาดและรู้ไปเสียทุกเรื่อง ใช่ว่าคนทุกคนจะพบเจอแต่เรื่องสุขสมหวังไปเสียทุกครั้ง ยิ่งเจออะไรมามากเท่าไหร่ ยิ่งทำให้เกิดความรู้สึกในใจมากขึ้นเท่านั้น เราเป็นคนนอกจะไปตัดสินอะไรแทนความคิดและมุมมองของคนอื่นมันก็ใช่ที่

 

“บอกให้กูใจเย็นๆ แต่กูว่ามึงนั่นแหล่ะใจเย็นๆ ก่อนดีกว่ามั้ยวะต่อ บีบมือกูจนนิ้วจะหักแล้วเนี่ย” ผมมองดูมือของตัวเองที่บีบนิ้วมือของพี่พายมันอยู่ ผมยิ้มแหยๆ ปล่อยมือของพี่พายออก แต่เปลี่ยนเป็นกอดพี่พายมันเบาๆ แทน

 

“คนนอกอย่างเราจะไปตัดสินเค้าได้หรอวะพี่พาย เราไม่รู้ว่าเค้าเจออะไรมาบ้าง เราไม่รู้ว่าเค้ากำลังคิดอะไรกันแน่ ถึงเราจะหวังดีมากแค่ไหนแต่ถ้ามันมากเกินไปก็จะกลายเป็นว่าเราไปเจ้ากี้เจ้าการกับชีวิตของคนอื่นมากเกินไปนะเว้ย...”

 

“คนอื่นที่ไหนวะต่อพี่ชายเราทั้งคน ชีวิตมันทั้งชีวิตเลยนะ...เฮ้อ” พี่พายมันระบายลมหายใจหนักๆ เราสองคนต่างเงียบลงไปเพราะยิ่งพูดกันมากอารมณ์มันยิ่งมากขึ้น จะกลายเป็นว่าเราสองคนจะมาทะเลาะกันแทน

 

“กูว่าจะลองคุยเรื่องนี้กับพ่อ...”

 

“แล้วถ้าพ่อพี่พายไม่ยอมล่ะ...” ผมล่ะกลัวใจพ่อพี่พายจริงๆ ถึงท่านจะใจดีกับผมมาก ใจดีกับพี่พายขึ้นมาก แต่เรื่องนี้มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ เลยนะเว้ย ลูกชายคนโตที่เป็นความคาดหวังของท่านทั้งคน

 

แต่ทว่าบางทีเราอาจจะมองอะไรให้มันยากเกินไป อย่างตอนเรื่องของพี่พายที่มันคิดเองเออเองอยู่นานสองนานจนทำให้บอบช้ำจิตใจไปพักใหญ่ๆ พอได้ลองเปิดใจคุยกันดูมันก็ไม่ได้เป็นเหมือนอย่างที่คิดที่เข้าใจเลยสักนิด

 

“ถ้าไม่ลองก็ไม่รู้ ในเมื่อพี่ชายมันไม่ยอมพูด...กูจะพูดเรื่องนี้เอง” ผมพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ ถ้าพี่พายมันตัดสินใจจะลงมือทำอะไรอย่าได้ไปขวางหรือว่าไปห้ามมันเลย มันไม่ฟังหรอก

 

“งั้นกูจะลองคุยเรื่องนี้กับแม่อีกแรงแล้วกัน” เราสองคนได้แต่มองหน้ากันอย่างคาดหวัง ผมอยากให้พี่ปอมีความสุขเสียที ผมไม่รู้หรอกว่าที่ผ่านมาใครเป็นฝ่ายถูกใครเป็นฝ่ายผิด ผมเชื่อว่าคนเรามันผิดพลาดกันได้ จะไปสนใจอดีตทำไม ทำไมไม่มองแค่ปัจจุบันที่กำลังเป็นอยู่ ใช้ชีวิตในตอนนี้ให้มีความสุขมันไม่ดีกว่าหรือ

 

ขอให้เรื่องนี้จบลงด้วยดีสักทีเถอะ

 

..........100%..........

 

#ปอชาย #ยุ่งนัก

แวะมาอัพให้ครบแล้วค่า กำลังจะออกเดินทางขึ้นเนหือไปซึมซับอากาศหนาวแล้ว

สวัสดีปีใหม่ล่วงหน้าเลยนะคะ เพราะคงไม่ได้อัพนิยายจนกว่าจะกลับจากเที่ยวเลย มีความสุขมากๆ ค่า ใครไปเที่ยวไหนก็เดินทางปลอดภัยจ้า

เกรทแปะกิจกรรมแจกของขวัญวันปีใหม่ที่เพจนิยาย ใครอยากร่วมลุ้นก็เข้าไปลงชื่อเล่นที่เรื่องนั้นๆ ได้เลยค่า ^^

เจอกันปีหน้าจ้า



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

15,978 ความคิดเห็น

  1. #15600 galaxy night (@prwz) (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2558 / 22:30
    เพิ่งเข้ามาอ่านเรื่องนี้ ทำใจอยู่นานว่าต้องเครียดแหงๆ แล้วก็เครียดจริงด้วย อยากให้พี่ปอกับพี่ชายลองทำตามความสุขตัวเองบ้าง แต่พายนี่ตรงเหลือเกิน สงสารข้าวหอมเลย แต่เข้าใจนะ เพราะเขาก็อยากให้พี่ชายมีความสุข
    #15600
    0
  2. #14575 วีว่า (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2557 / 09:56
    พายได้ใจมากอะ ขอบอก
    #14575
    0
  3. #14527 mitake (@voldermore) (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2557 / 12:11
    ดีเยี่ยม นานๆทีพี่พายจะออกโรง 55555555555
    #14527
    0
  4. #14057 JENNYHA (@jennyha) (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 30 เมษายน 2557 / 23:58
    ไม่ควรอะ
    #14057
    0
  5. #13507 Hiro Hiro Shi (@hiroshi1234) (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 8 เมษายน 2557 / 15:24
    สาธุ ขอให้เรื่องจบลงด้วยดีอย่างที่ต่อคิด >/|<
    #13507
    0
  6. #12761 Praew_Parichat (@26159) (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2557 / 23:40
    ขอให้พี่พายคุยกับพ่อได้สำเร็จด้วยเถอะ

    แต่ก็นะ พี่ชายก็ใจแข็งมากๆเลยอ่ะ
    #12761
    0
  7. #12393 38 68 233 GRTKC (@golf_ryoma) (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 8 มกราคม 2557 / 23:37
    โอ๊ยยยเจ็บ โอ๊ย พี่ชายยย พี่ใจแข็งมากกอ่ะ แงแง
    #12393
    0
  8. #12221 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 3 มกราคม 2557 / 19:01
    พี่พายจัดไป
    #12221
    0
  9. #12218 magic moon (@magic-moon) (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 3 มกราคม 2557 / 14:40
    แงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
    #12218
    0
  10. #12194 MIZZ-MAY (@mizz-may) (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 2 มกราคม 2557 / 10:59
    บางทีคนเลวๆ เเบบพี่พายก็ยังดีกว่าคนดีดีเเบพี่ปอพี่ชาย  (แอบด่าพี่พายอะ) 55555
    คนที่อยากได้ออะไรก็ดั้นด้นพยายามจนได้เคามาครองโดยไม่สนใจว่าใครจะว่าอะไร  
    จะต้องโดนใครเกลียด จะต้องทะเลาะกับคนทั้งโลกเพื่อได้รักคนที่รัก ยังดีกว่าคนที่ทำให้คนอื่น
    รัก  เอ็นดู  ชมเชย  ทั้งๆที่ทกำลังทำร้ายความรู้สึกของคนหลายๆคนพร้อมๆกัน
    ถูกที่ทำใสห้พ่อเเม่มีความสุขกับสิ่งที่ตอบเเทน เเต่ถามว่าใครบ้างที่ต้องทนทุกขข์
    ใครบ้างที่ต้องเสียใจ  อารมณ์ขึ้นเเล้วนะ (ฟีลเริ่มกลับมาปะติดปะต่อ)
    เหอะ!!!!  ผญ คนนั้นน่ะ ไม่รับรู้บ้างหรอกับสิ่งที่ฉายบนหน้าที่ชายอะ???
    หรือเรียนมาสูง??? การได้เเต่งงานกับคนที่มีฐานะเท่าเทียม  คนที่ดี  คนที่น่าจะดูเเลตัวเองได้
    คนที่เข้ากันได้ โดยไม่ต้องสนว่ารักกันหรือเปล่า?เป็นเรื่องที่ยอมรับได้
    การที่บอกว่าเเต่งๆกันไปเดี๋ยวก็รักกันน่ะ ไม่มีรหรอก
    มีเเต่ผูกพัน์เพราะทำให้เจาเข้ามาจมอยู่ในวังวนที่ตัวเงอสร้าง  
    จะทิ้งก็ไม่ได้เมื่อลากเขาเข้ามาเอง  จะรักก็ไม่ได้
    เมื่อใจมีใครเพียงคนเดียวอยูในนั้น  เเล้วสุดท้ายใครเลว!!!!!!!
    เหอะ  ถ้าหลานไม่อย่ตรวนั้นนอยากให้พี่พายเเม่มต่อยพี่ชายสักทีสองที  
    #12194
    0
  11. #12185 sevna (@sevna) (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 1 มกราคม 2557 / 13:08
    พี่ชายก็ตรงเกิ๊นนน พี่ชายกับพี่ปอก็ไม่ยอมสู้แล้วมันจะรอดมั้ยเนี่ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
    #12185
    0
  12. #12175 ABC. (@sukprasert) (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2556 / 00:09
    จะมีspecial วันปีใหม่มั้ยค่ะ  คิดถึงพายต่อออออ -//////-

    พี่พายออกตัวเเรงตลอด ข้าวหอมเงิบเลยทีเดียวววววว
    #12175
    0
  13. #12174 aj68 (@ai68) (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2556 / 20:52
    พี่พาย ~ ยังเป็นคนที่พูดตรง จุด แรง ในเวลาเดียวกัน ได้เหมือนเดิมเลย =.=
    #12174
    0
  14. #12170 numinjang (@palmyleo) (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2556 / 11:18
    เอาใจช่วยพี่พายให้พูดกะพ่อสำเร็จนะ
    #12170
    0
  15. #12168 antisa (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2556 / 05:25
    สู้ๆนะพี่พาย ขอให้พูดกับพ่อได้สำเร็จขอให้พ่อมองเห็นสิ่งที่เป็นความสุขของลูกอย่างพี่ชายซะทีเถอะ

    ปล.Happy new yearล่วงหน้านะคะ ขอให้พี่เกรทเดินทางปลอดภัยค่ะ
    #12168
    0
  16. #12165 Mysterious (@World27) (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2556 / 00:38
    ณ จุดนี้ ข้าวหอมสตั๊นไปเลยจ้า พี่พายแกตรงเกิ๊น หวังว่าการที่พี่พายจะไปคุยกับพ่อ มันจะช่วยให้เรื่องดีขึ้น ขอหวังไปแบบนั้นมโนไปเองก่อนรู้ความจริงละกัน
    #12165
    0
  17. #12164 Oshfly (@4goming) (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2556 / 23:27
    พายต่อสู้ๆ สู้เพื่อพี่ๆสุดที่รัก พี่เกรทก็เที่ยวให้สนุกเดินทางปลอดภัยนะค้าาา
    #12164
    0
  18. #12163 Produck (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2556 / 23:17
    พายรีบๆไปคุยกับพ่อด่วนๆเลย เอาให้เคลียร์และสำเร็จด้วยน่ะ



    ขอให้ผ่านไปได้ด้วยดี
    #12163
    0
  19. #12160 |2@|_ (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2556 / 19:19
    ขอขอบคุณพี่พายและน้องต่อมา ณ โอกาสนี้เลยนะคะที่พยายามเพื่อพี่ชายทั้งสองผู้แสน...



    เฮ่อออ เพิ่งรู้นะว่าพี่ฝ้ายก็ทุกข์ น่าจะแนะนำให้พี่ฝ้ายได้คุยกะข้าวหอมก่อนตายนะ จะได้ไม่พลาดทรมานแบบนั้น
    #12160
    0
  20. #12159 -dark angel- (@areeyafah) (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2556 / 17:45
    พี่ปอพี่ชายทำไมไม่ลองสู้ดูซักตั้งอ่ะ
    ไม่สู้แล้วเมื่อไหร่จะมีความสุขล่ะทีนี้
    #12159
    0
  21. #12156 karn (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2556 / 14:31
    พายกับเป็นต่อ จัดเลย ช่วยๆกัน
    #12156
    0
  22. วันที่ 29 ธันวาคม 2556 / 11:41
    เอาเลยพายต่อช่วยกัน สองคนนั่นถ้ารอให้ลุกขึ้นมาสุ้เองคงหมดหวังเปนคนดีกันเกิ๊นนนนปอชายเสียสละให้พายต่อมาแล้ว ต่อไปนี้น้องๆครวทำเพื่อพี่ๆให้พวกเค้าพบเจอความสุขสักที
    #12149
    0
  23. #12138 mon9228 (@mon9228) (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2556 / 00:51
    โอเคค่ะ ช่วยกันสองทางจะได้ง่ายขึ้น แต่ยังไงทางแม่น้องต่อก็คงโอเคอยู่แล้ว เหลือแค่ทางพ่อพี่พายแหละ พี่พายก็โคตรตรงอ่ะ พูดต่อหน้าข้าวหอมขนาดนั้น เข้าใจว่าหวังดีค่ะ แต่ข้าวหอมคงเงิบไปเหมือนกัน เหอๆ
    #12138
    0
  24. #12137 Bling's_may (@desker) (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2556 / 00:42
    พี่พายตรงสุดดด 
    ขอให้เรื่องนี้จบลงด้วยดีสักทีเถอะ... งืออออ TT

    #12137
    0
  25. #12135 1113 (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2556 / 23:40
    พี่พายเอ้ยยย!

    แรงและตรงประเด็นมาก

    พี่ชายไม่ลองต่อสู้สักครั้งล่ะ

    ความสุขพี่ทั้งชีวิตนะเว่ย

    #12135
    0