OK!! I love U ♥ ยุ่งนัก...กูรักมึงก็ได้ [Yaoi][Boy's love]

ตอนที่ 92 : .....ณ ขณะรัก..... 05. มีหัวใจแต่ไร้ความรู้สึก (ปอ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,057
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    10 ธ.ค. 56



 05. มีหัวใจแต่ไร้ความรู้สึก (ปอ)

 

เงียบเหงา...ทุกอย่างมันดูเงียบเหงามากเหลือเกินจริงๆ ผมรู้สึกเหงามาก ปกติยังพอได้ยินเสียงของไอ้ต่อกับไอ้พายที่ทะเลาะกันทุกวัน เสียงของมันที่มาเล่นกับหลานที่บ้านในช่วงกลางวัน แต่ทว่าตอนนี้พวกมันไม่อยู่พวกมันหอบกระเป๋าขึ้นไปพักที่เชียงรายในช่วงใกล้ปีใหม่แบบนี้...

 

ผมไม่รู้ว่าตัวเองควรจะมีปฏิกิริยาอย่างไรดีกับรูปถ่ายที่ไอ้พายมันส่งมาให้ผม ภาพของไอ้ชายที่นั่งเหม่อมองไปที่ไหนสักแห่งอย่างเหงาๆ เหมือนว่าไอ้พายมันจะแอบถ่ายภาพของไอ้ชายส่งมาให้

 

ไอ้พายมันระแคะระคายเรื่องของผมกับชายมาก่อนหน้าที่ฝ้ายจะเสียไปแล้วหล่ะ เพียงแค่มันไม่ได้พูดอะไรออกมาเท่านั้นเอง มันคงรู้ว่าไม่ควรก้าวก่ายอะไรมากมาย มันไม่ใช่คนโง่เหมือนไอ้ต่อน้องผมหรอก

 

จริงๆ ผมก็ด่าไอ้ต่อมันไปอย่างนั้นแหล่ะ มันไม่ได้โง่แต่มันซื่อ มันตรง มันคิดอะไรมันก็พูดออกมา เพราะว่ามันไม่รู้ว่าผมมีเบื้องลึกเบื้องหลังอะไร มันไม่รู้หรอกว่าสิ่งที่มันพูดออกมาจะสะกิดบาดแผลในใจของผมรึเปล่า

 

ไอ้ชายมันดูซึมๆ ดูไม่สดใส ดูไร้ชีวิตชีวา มันเองก็คงไม่ต่างจากผมสินะ มันเองก็คงไม่ได้มีความสุขกับสิ่งที่เลือกและสิ่งที่เป็นนักหรอก ผมอยากไปหามันเหมือนกัน อย่างน้อยๆ ก็ไปเจอกันในฐานะเพื่อน เพื่อนสนิทที่สุดของผม

 

ผมรู้แล้วว่าผมควรที่จะหยุดทุกอย่างเอาไว้แค่นี้ ก่อนที่ผมจะปล่อยให้ความรู้สึกของผมทำให้ใครต้องเจ็บมากไปกว่านี้ ไอ้ชายเองก็ต้องการให้เราสองคนเป็นแค่เพื่อนกัน ผมเลยไม่ได้โทรไปหาทั้งๆ ที่คิดถึงมันมากเหลือเกิน

 

ยิ่งตอนนี้ผมต้องดูแลปลายฝนกับต้นหนาวให้ดีที่สุด ผมต้องทุ่มเทเวลาและความรักของผมให้กับลูกน้อย ผมสะเทือนใจทุกครั้งที่ลูกร้องหาแม่ ถึงลูกจะยังเด็กยังอาจจะไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรนัก แต่เด็กเคยได้รับไออุ่นจากแม่มาตั้งแต่เกิด แต่ทว่าตอนนี้กลับไม่มีไออุ่นจากแม่ของเค้า และมันจะไม่มีอีกต่อไปแล้ว พอคิดได้แบบนั้นผมก็ยิ่งเจ็บปวดและทรมานในใจ

 

ผมเสียคนดีๆ แบบฝ้ายไป ผมเสียใจที่ไม่สามารถมอบความสุขให้กับฝ้ายได้มากเท่าที่ควร ผมยังคงคิดเสมอว่าผมคือคนเลว คนที่ทำร้ายคนที่ผมรักและคนที่รักผมให้ต้องเจ็บปวดจนวินาทีสุดท้ายที่เราได้อยู่ด้วยกัน

 

ผมไม่สามารถย้อนกลับไปแก้ไขในสิ่งที่มันผ่านพ้นมาแล้ว แต่ทว่าผมสามารถทำในสิ่งที่เป็นปัจจุบันให้ดีที่สุดเท่าที่ผมจะทำได้ ผมจะดูลูกของผมกับฝ้ายให้ดีที่สุด ถึงแม้ว่าพวกเค้าจะขาดแม่ไปแต่ผมจะมอบความรักและความอบอุ่นในส่วนของฝ้าย ผมจะทำตามสัญญาของผมที่ให้ไว้กับฝ้าย ผมจะดูแลลูกของเราให้ดีที่สุดเท่าที่คนเป็นพ่อจะทำให้ได้

 

กับชาย ผมจะไม่ยุ่งวุ่นวาย จะไม่กวนมันอีกแล้ว ถ้าผมจะโทรหามันหรือติดต่อกับมันคงเป็นฐานะเพื่อน ถึงผมจะยังคงรักมันมากและไม่เคยลืมเลือนมันไปจากหัวใจก็ตามที แต่นี่คือสิ่งที่มันต้องการ สี่ปีที่มันพยายามหนีผมมาตลอด ผมเข้าใจและจะพยายามยอมรับกับมันให้ได้

 

ชีวิตคนเรามันไม่ได้สุขสมหวังไปเสียทุกอย่าง ผมได้เรียนรู้ถึงความเจ็บปวดและความทรมานมาเป็นสิบปีแล้วแต่ทว่ามันยังไม่ชิน ทั้งๆ ที่หัวใจแสนเจ็บปวดแต่มันกลับไม่เคยชาชิน มันยังเจ็บทุกครั้งที่นอนฝันถึงเรื่องราวที่ผ่านมา

 

ทุกครั้งที่ฝันถึงเรื่องราวเก่าๆ ของเราในช่วงที่เรียนมหาลัยด้วยกัน ช่วงที่ถือว่าเป็นช่วงที่ผมมีความสุขมากที่สุดกับการที่ได้มีมันอยู่เคียงข้าง ชายเป็นคนที่เข้าใจผมมากที่สุด แค่มองตากันก็สามารถเข้าใจว่าอีกฝ่ายคิดอะไร แค่อ้อมกอดของมันก็ทำให้ความทุกข์ในใจของผมบรรเทาลงได้

 

ถ้าหากตอนนั้นผมไม่ตัดสินใจทำในสิ่งที่สร้างความปวดร้าวให้กับทั้งชายและกับตัวผมเอง วันนี้อาจจะไม่ต้องมีคนเจ็บปวดมากขนาดนี้ วันนี้ผมอาจจะไม่ต้องมารับผลกรรมที่เกิดจากความเห็นแก่ตัวของผมก็เป็นไปได้

 

ผมนั่งมองภาพของชายเงียบๆ และเก็บมันลงสมุดภาพที่มีรูปของผมกับมันตั้งแต่สมัยเรียนมหาลัย ผมว่ามันน่าจะถึงเวลาที่เราต่างต้องคิดถึงในสิ่งที่เป็นปัจจุบันมากกว่าสิ่งที่เป็นเรื่องราวในอดีต แม้ว่ามันจะยากเย็นแสนเข็ญมากแค่ไหนก็ตาม แต่มันน่าจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่เราสามารถทำได้

 

“กูขอโทษนะชาย ขอโทษที่ทำให้มึงต้องเจ็บปวดมาจนถึงทุกวันนี้ กูเป็นคนที่เห็นแก่ตัวและเลวร้ายที่สุด กูทำให้มึงเจ็บปวดมาตลอดทั้งๆ ที่กูบอกว่ารักมึงแต่กูกลับไม่สามารถมอบความสุขให้กับมึงได้เลย” แม่กับน้องอาจจะมองว่าผมคือหัวหน้าครอบครัว คือคนที่เข็มแข็งที่สามารถจัดการเรื่องราวทุกอย่างได้อย่างเฉียบขาด เป็นคนที่ใจแข็งและเด็ดเดี่ยว

 

แต่ก็เปล่าเลย...ผมมันคนอ่อนแอที่แสร้งทำเป็นว่าเข้มแข็ง ผมมันคนเลวที่แสร้งทำเป็นคนดี ผมมันไม่ได้เรื่อง ไม่ได้ความ ไม่เหมาะที่จะเป็นคนรักของใคร เพราะใครก็ตามที่รักคนแบบผมต่างก็ต้องเจ็บปวดและทุกข์ทรมานใจกันทั้งนั้น

 

“ปอขอโทษนะฝ้าย ปอขอโทษที่ดึงฝ้ายเข้ามาในเรื่องยุ่งๆ นี้ ปออาจจะดูแลฝ้ายไม่ได้ดีที่สุด แต่ปอสัญญาว่าจะดูแลลูกของเราให้ดีที่สุด ขอบคุณฝ้ายมากนะที่มอบสิ่งที่ล้ำค่าให้กับปอ” ผมเงยหน้าขึ้นเพื่อไม่ให้น้ำตามันไหลลงมา แต่ทว่าผมกลับห้ามความเสียใจไม่ได้เลย ไม่ว่าจะเรื่องของชายหรือเรื่องของฝ้าย

 

ผมยังคงคิดแต่เรื่องเดิมๆ เรื่องเก่าๆ เรื่องที่ผ่านมาของพวกเรา ผมอยากจะก้าวเดินไปข้างหน้าโดยที่ไม่ยึดติดกับสิ่งที่มันผ่านมา แต่ทว่าเหมือนมีบางสิ่งบางอย่างดึงรั้งผมเอาไว้ มันอาจจะเป็นความรู้สึกผิดที่เกาะกุมหัวใจของผมก็เป็นไปได้

 

“ป๊า...ป๊าจ๋า” ผมป้ายน้ำตาทิ้งทันทีที่ได้ยินเสียงเล็กๆ เรียกหาผม เสียงเดินเต๊าะแตะเข้ามาใกล้ผมทำให้ผมหันไปมอง รอยยิ้มของผมที่มีในตอนนี้คงเป็นเพราะลูกทั้งสองคนของผม ปลายฝนยิ้มจนตายิบหยีพร้อมกับค่อยๆ เดินมาหาผม แต่ทว่าลูกกลับสะดุดแล้วล้มลงจนผมต้องรีบถลาเข้าไปหมายจะอุ้มลูกขึ้นมา แต่ทว่าแม่กลับห้ามผมเอาไว้

 

“ไม่ต้องหรอกปอ ลูกล้มเบาๆ ไม่ได้เจ็บอะไร เราต้องให้เค้าค่อยๆ ลุกขึ้นด้วยตัวเอง ฝึกให้เค้าเป็นคนที่เข้มแข็ง พ่อแม่คอยดูแลอยู่ห่างๆ ก็พอลูก ไว้เมื่อไหร่ที่เรารู้สึกว่ามันไม่ไหวจริงๆ เราค่อยยื่นมือเข้าไปช่วย” แม่ผมมักจะสอนให้พวกเราเข้มแข็งและรู้จักช่วยเหลือตัวเอง ถ้าเราไม่ไหวจริงๆ แม่ก็จะยื่นมือของแม่มาหาเรา มาให้เราได้จับและฉุดพวกเราให้ลุกขึ้นมา

 

“ครับแม่” ผมมองดูปลายฝนที่ลุกขึ้นมานั่งแล้วทำหน้าเบ้น้อยๆ เหมือนจะร้องไห้ ผมตบมือสองสามทีแล้วเรียกลูกให้เดินมาหาผม เจ้าตัวน้อยเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มแย้มแล้วลุกขึ้นเดินมาหาผม โถมร่างนุ่มๆ น่ากอดเข้ามาเสียเต็มอ้อมแขน

 

“ต้นหนาวไปไหนครับแม่” ผมกอดและฟัดแก้มของปลายฝนไปมา ความสุขเดียวที่ผมมีในตอนนี้คือลูกทั้งสองคนของผม ผมชอบกอดทั้งคู่แน่นๆ ให้ลูกไม่ขาดไออุ่น ถึงจะไม่มีแม่แต่ลูกก็ยังคงมีพ่อคนนี้ที่จะดูแลและปกป้องลูกทั้งสองคนเอาไว้ไม่ห่าง

 

“ใจดีอาบน้ำให้อยู่น่ะ ปลายฝนอาบเสร็จแล้วเลยให้มาหาปอก่อน...สีหน้าไม่ค่อยดีเลยนะครับปอ ไหวมั้ยลูก” แม่วางมือลงบนหัวของผมเบาๆ ผมรู้สึกได้ว่าในสายตาของแม่พวกเรายังคงเป็นเด็กเสมอ แต่นั่นก็ดีแล้ว เพราะบางทีผมก็ไม่ได้อยากเป็นผู้ใหญ่เลยสักนิด มันต้องแบกรับทุกสิ่งทุกอย่างเอาไว้จนบางทีก็รู้สึกว่ามันหนักหนาเกินกว่าที่จะแบกรับมันอีกต่อไป

 

“ไหวครับแม่ ปอก็แค่คิดถึงเรื่องเก่าๆ ก็เท่านั้น แต่แม่ไม่ต้องห่วงนะครับ ปอจะเดินไปข้างหน้าไม่จมตัวเองอยู่ในอดีต...เพื่อลูก” ผมกอดปลายฝนเอาไว้ ปลายฝนหัวเราะเสียงใสอย่างน่ารัก เจ้าตัวดิ้นไปมาจนกลิ้งลงไปนอนเล่นที่พื้นเรียบร้อยแล้วตอนนี้

 

“อดีตมีไว้ให้เราเรียนรู้ในสิ่งที่เราเคยทำมา คิดถึงอดีตไม่ใช่เรื่องผิดนะปอ ถ้าเรื่องในอดีตมันเป็นเรื่องที่เคยสร้างความสุขให้กับเราก็นึกถึงมันได้เพื่อเป็นแรงใจในการใช้ชีวิต แต่ถ้าเรื่องไหนที่มันเป็นความผิดพลาดของเรา เราก็เตือนกับตัวเองว่าอย่าให้ต้องทำอะไรผิดพลาดเหมือนอย่างที่เคยเป็นในอดีต” ผมพยักหน้ารับคำของแม่แล้วนึกตามในสิ่งที่แม่บอก แม่มักจะมีอะไรดีๆ มาสอนมาเตือนสติพวกเราเสมอ

 

“ถ้าปอไม่ไหวหรืออยากเล่าอะไรให้แม่ฟัง...แม่พร้อมที่จะรับฟังปอเสมอนะครับ อย่าเก็บมันเอาไว้คนเดียวรู้มั้ย แม่ไม่อยากเห็นปออยู่แบบทรมานใจแบบนี้เลย คนเป็นแม่เองก็ทุกข์ใจไม่ต่างจากลูกเลย” ผมอยากจะพูดเรื่องที่อยู่ในใจของผมให้แม่รับฟัง แต่มันจะมีประโยชน์อะไรในเมื่อผมต้องเดินไปข้างหน้าอย่างไม่สามารถมองย้อนกลับไปในอดีตได้ มันคงไม่มีทางหวนกลับมา ผมคงไม่ได้รับการให้อภัยจากไอ้ชายมันง่ายๆ หรอก

 

“ในสายตาแม่ปออาจจะเป็นลูกที่ดี แต่ถ้าสักวันแม่รู้ว่าปอเคยทำเรื่องเลวร้ายกับใครเอาไว้ แม่ยังจะภูมิใจในตัวปอรึเปล่าครับ ปอไม่รู้เหมือนกันว่าควรจะเล่าทุกอย่างให้แม่ฟังดีมั้ย ปอไม่อยากให้แม่ต้องเสียใจกับความโง่งี่เง่าของลูกชายคนนี้” ผมนั่งมองลูกของผม ต้นหนาวเดินเข้ามานั่งลงเล่นกับปลายฝน สองคนกอดรัดพากันกลิ้งไปตามพื้นเป็นภาพที่น่ารักมากจริงๆ แต่ผมกลับรู้สึกเจ็บปวดในหัวใจกับสิ่งที่ผมกำลังคิด

 

“ต่อเองก็เคยถามกับแม่แบบนี้ตอนเรื่องของพาย แม่เองก็บอกกับน้องไปแล้วครั้งนึง ครั้งนี้แม่ก็จะบอกกับปอเหมือนอย่างที่บอกกับน้อง...”

 

“ไม่มีลูกคนไหนที่จะทำให้พ่อกับแม่สมหวังไปเสียทุกเรื่องหรอกปอ ชีวิตคนคนนึงต้องลองผิดลองถูกตั้งเยอะแยะ ไม่ว่าปอจะเคยทำอะไรผิดพลาดมาก่อนก็ไม่เป็นไรหรอกนะ แม่มองเห็นจากสิ่งที่เป็นอยู่ ปอไม่เคยทำให้แม่ผิดหวัง ต่อเองก็เหมือนกัน...”

 

“สิ่งที่แม่ต้องการมากที่สุดคือการเห็นลูกของแม่มีความสุข ตอนนี้น้องเองก็มีความสุขมีพายคอยดูแลแล้ว ปอไม่ต้องห่วงน้อง ต่อโตขึ้นมากแล้ว มีความรับผิดชอบกับหน้าที่การงาน ถึงรายนั้นจะเอ๋อๆ แต่ก็เอาการเอางานน่าดู” ผมยิ้มน้อยๆ ยามที่แม่พูดถึงน้อง ผมรักมันมาก มากจนยอมละทิ้งทุกอย่างเพื่อให้มันได้มีความสุขในชีวิตเห็นมันมีความสุขแบบนี้ผมก็ดีใจมากแล้วจริงๆ

 

“จากที่แม่มองแม่พอจะรู้ว่าปอมีเรื่องบางเรื่องอยู่ในใจ เพียงแต่แม่ไม่ค่อยแน่ใจเท่านั้นว่ามันคือเรื่องอะไร...เอาเป็นว่าถ้าปออยากเล่า หรือว่าทนเก็บมันเอาไว้คนเดียวไม่ไหวแล้วจริงๆ เล่าให้แม่ฟังนะปอ แม่พร้อมที่จะรับฟังปอเสมอ...รู้ใช่มั้ยครับ” แม่กอดผมเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นไปแยกไอ้ตัวยุ่งทั้งสองที่เริ่มแย่งของเล่นกันและตีกันแล้ว ผมทิ้งตัวนอนลงบนพื้นอย่างเหนื่อยใจ ถ้าผมเล่าให้แม่ฟังแม่จะรับกับมันได้มั้ย แล้วเรื่องราวมันจะเป็นอย่างไรต่อไป

 

หรือว่าผมควรจะปล่อยให้เรื่องราวมันเลยผ่านไปเหมือนอย่างที่มันผ่านมานานแล้ว ปล่อยให้มันถูกลบเลือนไปตามกาลเวลา ไม่ต้องไปขุดคุ้ยมันขึ้นมาให้รู้สึกเจ็บปวดกันไปเสียทุกฝ่าย

 

ต่อให้ผมอยากจะกลับไปสานต่อความรักของผมกับมันมากแค่ไหน แต่ทว่ามันจะมีทางเป็นไปได้หรือในเมื่อผมเองก็มีลูกที่ต้องดูแล ชายเองก็คงไม่อยากจะกลับมาหมุนเข็มนาฬิกาของเราให้เดินต่อไปอีกแล้ว

 

“ป๊าฮับ...อาพายอยู่ไหน” ต้นหนาวปีนขึ้นมานอนซบอยู่บนอกของผม พร้อมกับถามหาไอ้พาย ดูเหมือนว่าลูกชายผมจะติดไอ้พายมากกว่าไอ้ต่อนะ ไอ้พายเองก็ชอบมาเล่นมาเลี้ยงลูกผมอยู่เหมือนกัน มันบอกว่าเพิ่งรู้สึกว่าเด็กน่ารักก็ตอนนี้นี่แหล่ะ

 

“อาต่อ อาต่อ หนูคิดถึงอาต่อ” ปลายฝนเข้ามานอนทับแขนของผมแล้วถามหาไอ้ต่อ พวกมันไม่อยู่แค่สองสามวันลูกผมก็เอาแต่ร้องเรียกหาตลอด เพราะว่าไอ้ต่อมันชอบเล่นกับหลาน พาหลานไปเที่ยวด้วยกันสองคนกับไอ้พายประจำ มันบอกว่าหลานจะได้ไม่เหงา

 

“ป๊าฮับ...แม่จ๋าอยู่ไหน” ผมหลับตาลงอีกครั้งแล้วกอดลกทั้งสองคนเอาไว้แน่นๆ

 

“อาต่อกับอาพายหนีเที่ยวครับเดี๋ยวก็กลับมาแล้วน้า ส่วนแม่จ๋าก็อยู่ตรงนี้ไงครับ อยู่ในหัวใจของลูกไงครับปลายฝนต้นหนาว แม่จ๋าไม่ได้ทิ้งลูกไปไหนเลยนะรู้มั้ย” ผมยิ้มให้กับลูกทั้งสองที่ทำหน้าไม่เข้าใจ แต่สักวันลูกโตขึ้นมากกว่านี้ลูกก็จะเข้าใจดีว่าอะไรเป็นอะไร ถึงลูกจะไม่มีฝ้ายแต่อย่างน้อยๆ ก็มีแม่ของผม ผมเชื่อว่าแม่จะเลี้ยงลูกของผมให้เติบโตขึ้นมาเป็นคนดีได้อย่างแน่นอน

 

“เดี๋ยวป๊าโทรหาอาต่อกับอาพายให้นะครับ” ผมกดต่อสายหาไอ้ต่อเพราะว่าปลายฝนเอาแต่ร้องหามันไม่หยุดปาก ไม่นานมันก็กดรับสายด้วยเสียงที่ดูสดใสตามแบบฉบับเจ้าตัวมันนั่นแหล่ะ ผมกับมันเปลี่ยนมาเฟสทามหากันเพื่อที่ลูกจะได้เห็นหน้ามัน

 

และลึกๆ ผมก็แอบหวังว่าผมจะได้เห็นหน้าคนที่ผมคิดถึง ถึงแม้ว่าผมจะรู้อยู่แก่ใจว่ามันคงไม่อยากจะเจอหน้าผมเสียเท่าไหร่

 

“อาต่อ...หนูคิดถึง กลับมานะ นะ” ปลายฝนร้องเรียกหาไอ้ต่อที่มันนั่งอยู่ข้างๆ กับไอ้พาย บรรยากาศที่นั่นดูร่มรื่นน่าอยู่มากจริงๆ ผมเคยไปหาไอ้ชายมาแล้วครั้งหนึ่ง ยอมรับเลยว่ารีสอร์ทของมันสวยและน่าอยู่จริงๆ

 

“คิดถึงอาต่อหรอครับ อาต่อก็คิดถึงปลายฝนกับต้นหนาวมากที่สุดเลย...”

 

“อาต่อทิ้งหนู กลับมาหาหนูน้า หนูคิดถึงอาต่อ” เสียงเล็กๆ ยังคงออดอ้อนร้องเรียกให้ไอ้ต่อมันกลับมา ไอ้ต่อมันทำหน้าตาแบบรู้สึกผิดแล้วแกล้งทำท่าร้องไห้ใส่ปลายฝน

 

“อาต่อไม่ได้ทิ้งปลายฝนน้า อาต่อแค่หนีมาเที่ยวไม่กี่วันเองครับ เดี๋ยวอาต่อจะซื้อของไปฝากน้า อย่างอแงเป็นเด็กดีเชื่อฟังย่ากับป๊านะครับคนเก่งของอา” ไอ้ต่อมันส่งเสียงคุยกับปลายฝนไม่หยุด ลูกของผมติดไอ้ต่อมาก ส่วนต้นหนาวนี่ก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่ แต่รายนั้นจะติดไอ้พายมากกว่าไอ้ต่อ

 

“อาพาย...ไปไหนหรอฮับ มาเล่นกันนะ” ผมได้แต่นั่งมองอยู่ห่างๆ ให้ลูกคุยกับไอ้ต่อไอ้พายให้หายคิดถึง เห็นทั้งสองคนยิ้มหัวเราะแล้วก็พลอยทำให้รู้สึกอุ่นในใจตามไปด้วย

 

“อาพายมาตามอาต่อครับ อาต่อแอบหนีมาเที่ยวอาพายเลยต้องรีบมาตามกลับ คิดถึงต้นหนาวนะครับเป็นเด็กดีมั้ยเอ่ย” ต้นหนาวพยักหน้ารับระรัวแล้วยกมือแตะที่หน้าจอไอแพดที่มีภาพของไอ้พายกับไอ้ต่อกำลังยิ้มแย้ม

 

หัวใจของผมกระตุกวาบทันทีที่เห็นใครบางคนที่เดินโผล่เข้ามาในเฟรม ไอ้ชายมันเดินมาหยุดที่ด้านหลังของไอ้ต่อกับไอ้พาย เหมือนมันจะเอ่ยปากพูดบางอย่างแต่ทว่ามันกลับชะงักแล้วนิ่งค้างไปสักพักเมื่อเห็นหน้าผมกับลูก สีหน้าของมันนั้นทำให้ผมยิ่งคิดถึงและอยากจะเจอมันมากเหลือเกิน แต่ทว่ามันก็เดินถอยหลังออกไป

 

“อาต่อไม่ได้หนีเที่ยวนะครับ อย่าไปฟังอาพายนะครับเด็กๆ อาต่อมาพักผ่อนเองน้า...อ๊ะ พี่ชายๆ มาคุยกับหลานหน่อยมั้ยพี่...” ผมไม่รู้ว่าผมควรจะขอบคุณกับความซื่อจนบื้อของไอ้ต่อดีมั้ย ผมแอบคาดหวังว่าไอ้ชายมันจะมาพูดคุยกับผม ทั้งๆ มันคงไม่ยอมมาคุยกับผมง่ายๆ บางทีมันอาจจะเกลียดผมเข้าแล้วก็ได้

 

“พี่ปอๆ ปลายฝนกับต้นหนาวต้องเรียกพี่ชายว่าอะไรนะพี่ อาใช่ป่ะ” ไอ้ต่อมันเอ่ยถามกับผม ผมก็พยักหน้ารับพร้อมกับแอบลุ้นว่ามันจะมาคุยกับผมกับลูกมั้ย ตั้งแต่ครั้งนั้นที่ขึ้นไปหามันจนถึงตอนนี้ก็ผ่านมาหลายเดือนแล้ว ผมไม่ได้ยินเสียงของมันเลยแม้แต่น้อย

 

“ต่อ...พี่ชายคงไม่ว่างน่ะ ปล่อยพี่ชายมันไปเหอะ เดี๋ยวพี่คุยกับหลานเอง” ไอ้พายมันคงเห็นว่าพี่ชายมันเงียบไปมันเลยพูดขึ้นมาเพื่อทำลายความเงียบ อีกอย่างไอ้ต่อมันไม่รู้เรื่องอะไรหรอก แต่ผมคิดว่าไอ้พายมันน่าจะพอรู้บ้างแล้วหล่ะ ท่าทางและปฏิกิริยาของผมกับไอ้ชายมันไม่เหมือนคนที่เป็นเพื่อนสนิทกันเหมือนเมื่อหลายๆ ปีที่แล้วเลยนี่นะ

 

“เดี๋ยวไอ้พาย...กูขอคุยกับปอแป๊บนึง” น้ำเสียงของมันดูลังเลมากทีเดียว แต่ทว่ามันก็ทำให้หัวใจของผมดูลิงโลด แค่จะได้เห็นหน้ามัน แค่จะได้พูดคุยกับมันผมก็ดีใจมาก มากจนรู้สึกได้เลยว่าหัวใจมันไม่ได้เต้นแรงแบบนี้มานานมากแล้ว

 

.

.

.

.

 

 

“งั้นอาพายขอพาอาต่อไปจัดการก่อนนะครับเด็กๆ แล้วจะรีบกลับไปหานะครับปลายฝนต้นหนาว” ไอ้พายมันลุกขึ้นแล้วลากเอาไอ้ต่อไปด้วย เหมือนไอ้ต่อมันจะทำหน้างงๆ แต่มันก็ลุกขึ้นตามไอ้พายออกไป

 

และเป็นไอ้ชายที่นั่งลงแทนที่ของไอ้ต่อกับไอ้พาย มันก้มหน้านิ่งๆ อยู่สักพัก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองหน้าผมที่มีปลายฝนกับต้นหนาวนั่งอยู่บนตัก

 

“ปอ/ชาย” เราทั้งคู่ต่างเอ่ยเรียกชื่อของอีกฝ่ายพร้อมกันและเป็นอีกครั้งที่เราทั้งสองคนก็เงียบเสียงลงไป

 

“ลูกมึงน่ารักดีนะ...” มันพูดขึ้นมาพร้อมกับยิ้มจางๆ  รอยยิ้มที่ทำให้ผมรู้สึกเจ็บแปลบที่อกข้างซ้าย รอยยิ้มที่ดูเศร้าหมองของมันเสียดแทงหัวใจของผมมากจริงๆ ผมมีครอบครัว มีลูกที่น่ารักทั้งสองคน แต่ทว่า ณ ตรงนั้น ตรงที่มันอยู่นั้นไม่มีใครเลย มันอยู่อย่างโดดเดี่ยวมาตลอดสี่ปีที่ผมตัดสินใจแต่งงานกับฝ้าย ผมคือคนที่ทำให้มันเจ็บปวดมาตลอด

 

“ปลายฝน ต้นหนาว สวัสดีอาชายก่อนครับลูก” ผมบอกกับลูกที่เริ่มอยู่ไม่สุข ต่างจากเมื่อครู่ที่นั่งนิ่งคุยกับไอ้ต่อไอ้พาย ลูกก็สวัสดีไอ้ชายอย่างว่าง่าย ก่อนที่จะพากันออกวิ่งไปหาพี่ใจดีที่อยู่ไม่ห่าง

 

“มึงเป็นยังไงบ้างวะชาย...สบายดีหรือเปล่า” ผมรู้สึกว่าระหว่างเรามันดูห่างเหินมากเหลือเกิน ระยะห่างทั้งตัวและหัวใจของเรามันห่างไกลจนเรากลายเป็นเหมือนคนแปลกหน้าต่อกันไปแล้ว

 

“ก็เรื่อยๆ ไม่มีอะไรมากมาย...กูเสียใจด้วยนะ...เรื่องฝ้าย” มันเม้มปากน้อยๆ แต่ก็เพียงแค่เสี้ยววินาทีเท่านั้น ท่าทางแบบนั้นของไอ้ชายน่ะเป็นท่าทางที่มันมักจะเผลอทำตอนที่มันกำลังคิดสับสนในใจ

 

“ขอบใจมึงมากนะ กูทำใจยอมรับกับความเป็นจริงได้แล้ว...” ผมไม่ค่อยอยากคุยเรื่องฝ้ายกับมันเลยจริงๆ ผมรู้ว่ามันเป็นเรื่องที่ทำร้ายใจไอ้ชายเสมอ ถึงมันจะบอกกับผมว่าฝ้ายเป็นคนดี เป็นคนที่คู่ควรกับผม แต่ผมรู้ว่าลึกๆ แล้วทั้งผมและไอ้ชายต่างก็แอบหวังให้เราสองคนได้กลับมารักกันอีกครั้ง

 

ซึ่งนั่นมันคือเมื่อก่อน ตอนนี้ความรู้สึกของไอ้ชายเป็นยังไงผมก็ไม่อาจล่วงรู้ได้ เมื่อก่อนนั้นแค่เราสองคนมองสบตากันผมก็สามารถรับรู้ได้เลยว่ามันกำลังคิดอะไรอยู่ในใจ แต่ทว่าพอเราสองคนเลิกรากันไป ดูเหมือนว่ามันจะปิดกั้นความรู้สึกในใจกับผมมากพอสมควร

 

“ดีแล้วหล่ะปอ มึงต้องอยู่กับปัจจุบันและเดินไปข้างหน้า...อย่ามองย้อนกลับมาทางด้านหลัง เพราะทางด้านหลังมึงไม่มีอะไรที่น่าห่วงอีกแล้ว” ผมได้แต่กำมือตัวเองเอาไว้ ทำไมผมจะไม่รู้ว่ามันหมายถึงอะไร ผมมองรอยยิ้มที่ดูอ่อนแรงของมันแล้วยิ่งเจ็บไปหมดทั้งใจ

 

ทั้งๆ ที่ผมเพิ่งจะบอกกับตัวเองอยู่แท้ๆ ว่าจะลืมเรื่องที่เคยผ่านมาแล้วก้าวเดินต่อไปข้างหน้าเพื่อปูเส้นทางให้กับลูกของผม แต่ทว่าพอได้เจอหน้าไอ้ชายอีกครั้ง ได้พูดคุยกับมันอีกหน ความรู้สึกเดิมๆ มันเริ่มกลับมาอีกครั้ง กลับมาทำให้หัวใจของผมสั่นคลอนไปทั้งดวง

 

“ให้กูเลิกเป็นห่วงมึง...กูทำไม่ได้หรอกชาย ต่อให้ผ่านมานานมากแค่ไหนกูก็ยังคงระ...”

 

“ปอ...กูว่ามึงพอเถอะ อย่าผูกตัวเองเอาไว้กับอดีตที่มันไม่มีทางเป็นปัจจุบัน ชีวิตมีแต่ต้องเดินไปข้างหน้า มึงจะเดินถอยหลังกลับไปหาวันเวลาเก่าๆ ไม่ได้อีกแล้ว ให้มันเป็นแค่ความทรงจำที่สวยงามก็พอ” สุดท้ายมันก็เป็นคนที่เข้มแข็งและเด็ดขาดเหมือนเดิม ผมเองก็ยังคงเป็นคนที่อ่อนแอและเห็นแก่ตัวเหมือนเดิมเช่นกัน

 

“มึงจำได้มั้ยว่าวันนั้นมึงสัญญาอะไรกับกูไว้...” ผมย้อนนึกถึงวันแต่งงานของผมกับฝ้าย ก่อนที่ไอ้ชายมันจะปล่อยมือลาจากผมไปมันได้ให้คำมั่นสัญญากับผมเอาไว้หนึ่งข้อ

 

หากว่าผมทวงคำสัญญาที่มันเคยให้เอาไว้มันจะทำตามที่มันเคยสัญญาเอาไว้มั้ย...

 

“มึงบอกว่าถ้าวันใดที่กูไม่เหลือใครมึงจะกลับมาอยู่ข้างกู...ตอนนี้กูไม่เหลือใครแล้ว...กลับมาเหอะชาย กลับมาอยู่ข้างๆ กูเหมือนที่เคยเป็น” ถ้ามันนั่งอยู่ตรงหน้าผม ผมจะเอื้อมมือไปแตะที่แก้มของมันแล้วปาดน้ำตาที่ไหลลงมาจากตาสีเข้มของมัน นี่เป็นสิ่งที่ยืนยันให้ผมรับรู้ว่ามันยังคงเจ็บกับเรื่องนี้อยู่

 

“กูกลับไปไม่ได้หรอกปอ ใครบอกว่ามึงไม่เหลือใคร มึงลืมไปหรือเปล่าว่ามึงมีลูกทั้งสองคนที่ต้องดูแล...มึงไม่ได้ตัวคนเดียว มึงต้องนึกถึงลูกของมึงกับฝ้ายมากกว่าสิ่งอื่นใด ที่ตรงนั้นมันไม่ใช่ที่ของกูอีกแล้ว” เหมือนมันจะพยายามตอกย้ำในสิ่งที่ผมเลือก จนแล้วจนรอดผมก็ยังคงแสดงความเห็นแก่ตัวออกมาต่อหน้ามันครั้งแล้วครั้งเล่า ยิ่งมันไม่เคยต่อว่าไม่เคยโกรธผมเลยสักครั้ง มันยิ่งทำให้ผมทรมานใจมากกว่าการถูกมันด่าหรือต่อว่าด้วยคำรุนแรง

 

“กูขอโทษ...ไม่ว่าจะผ่านมานานเท่าไหร่กูก็ยังคงเป็นคนที่เห็นแก่ตัวมาตลอด ทั้งๆ ที่กูไม่มีสิทธิ์ที่จะเรียกร้องอะไรจากมึงแท้ๆ” ผมรู้ว่าผมมันผิด ผมเป็นคนทำเรื่องผิดๆ มาตั้งแต่ต้น ทำให้คนรอบข้างเจ็บปวดไปตามๆ กัน บางทีผมก็อยากจะหายไปแบบเงียบๆ ไม่ต้องรับไม่ต้องรู้อะไรอีกต่อไปแล้ว บางทีความรู้สึกผิดที่มันเกาะแน่นฝังลึกอยู่ในใจของผมอาจจะรู้สึกเบาบางลงบ้างก็เป็นได้

 

“มึงก็รู้ว่ากูไม่เคยโกรธมึง กูยังคงเป็นเพื่อนของมึงเสมอ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนก็ตาม มึงเลิกโทษตัวเอง เลิกยึดติดกับเรื่องที่มันผ่านไปแล้ว เพราะกูเองก็เลิกยึดติดกับมันแล้วเหมือนกัน” หัวใจของผมร่วงหล่นลงไปในเหวลึก ผมกำลังคาดหวังอะไร ผมกำลังคิดอะไร ผมกำลังพยายามเรียกร้องอะไรจากคนที่ผมทำร้ายให้เจ็บปวดมาตลอด มันไม่ผิดหรอกที่จะตัดผมออกจากหัวใจ คงไม่มีใครอยู่กับความเจ็บปวดได้ตลอดไปหรอก ถ้าเลือกได้ก็คงอยากจะลบความรู้สึกเจ็บปวดเหล่านั้นทิ้งออกไปจากใจให้หมดสิ้น

 

“ทั้งกูทั้งมึงต่างก็ต้องเดินก้าวไปในเส้นทางที่เราเลือก ถึงมันจะเหนื่อยแต่กูก็มีความสุขกับงานที่กูทำ มึงเองก็มีลูกที่ต้องรักและดูแลให้ดีที่สุด...”

 

“ชาย...กูเข้าใจแล้ว ขอบใจมึงมากนะที่ยังเหลือความเป็นเพื่อนเอาไว้ให้กับคนเห็นแก่ตัวแบบกู...”

 

“อย่าด่าตัวเอง อย่าโทษตัวเองได้มั้ยปอ มึงก็รู้ว่ากูไม่ชอบให้มึงคิดแบบนั้น ความเป็นเพื่อนของเรามันจะไม่มีวันจางหายไป กูสัญญาว่าถ้ากูเข้มแข็งมากกว่านี้เมื่อไหร่กูจะไปเยี่ยมมึงกับลูก ฝากความคิดถึงถึงแม่พรทิพย์ด้วยนะ...” มันยิ้มให้กับผม รอยยิ้มที่ผมเคยสัญญาเอาไว้กับตัวเองว่าจะเก็บรักษาและถนอมมันเอาไว้ให้ดีที่สุด

 

แต่ทว่าคนแบบผม คนที่ไม่เคยรักษาสัญญาและทำตามที่สัญญาเอาไว้ได้แบบผม กลับทำให้รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นของมันต้องเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและหยาดน้ำตาที่รินไหล

 

“ชาย...ดูแลตัวเองดีๆ นะ กูรัก...” ผมไม่มีสิทธิ์ที่จะพูดคำนี้ออกไปแล้วสินะ ในเมื่อมันออกปากแล้วว่าให้ผมลืมเรื่องเก่าๆ ของเรา อย่าคาดหวัง อย่าพยายามรื้อฟื้นหรือว่าสานต่อใดๆ ทั้งสิ้น แค่เท่าที่มันยังเหลือความเป็นเพื่อนให้กับคนเลวๆ อย่างผมมันก็มากมายพอแล้ว

 

“กูเป็นห่วงมึงนะ” ผมยิ้มจางๆ อยากจะยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่แก้มของมัน อยากจะบอกคำว่ารักออกไปให้มันได้รับฟัง แต่มันสายเกินไปแล้ว มันสายเกินไปมาตั้งนานมากแล้ว ผมควรจะหยุด ควรจะพอ ควรจะมองไปยังเส้นทางข้างหน้าได้แล้ว

 

“กูต้องไปทำงานแล้ว มึงดูแลตัวเองดีๆ ดูแลแม่กับลูกดีๆ กู...” มันเงียบเสียงลงไปแต่ทว่าน้ำตาของมันกลับไหลอาบใบหน้า ผมเจ็บ ผมทรมาน และผมก็เชื่อว่ามันเองก็ทรมานไม่ได้ต่างจากที่ผมกำลังเป็นเลย

 

“กูดีใจที่เราได้คุยกัน” มันยิ้มให้กับผม ยิ้มทั้งน้ำตาพร้อมกับภาพหน้าจอที่ดับหายไป ผมหลับตานิ่งปล่อยให้น้ำตามันรินไหลลงมาเผื่อว่ามันจะชะล้างความทรมานในใจของผมให้จางหายลงไปได้

 

ทำไมผ่านมาตั้งหลายปียังไม่เคยลืมเลือนความรู้สึกเหล่านี้ลงไปได้ ทำไมผมถึงทำร้ายคนที่ผมรักมากที่สุดให้ต้องเจ็บปวดและทรมานมานานมากขนาดนี้ ทุกคนอาจจะมองว่าผมมีครอบครัวที่อบอุ่น มีลูกที่น่ารักทั้งสองคน ผมน่าจะมีความสุขกับสิ่งที่เป็น

 

แต่เอาเข้าจริงๆ ผมกลับใช้ชีวิตไปวันๆ ด้วยการทำร้ายคนข้างกายให้ต้องเจ็บปวด ผมเกิดมาเพื่อทำร้ายคนที่ผมรัก เกิดมาเพื่อทำให้คนที่รักผมต้องเจ็บปวดไม่แพ้กัน

 

บางทีคนที่ควรจะจากโลกนี้ไปมันน่าจะเป็นผมมากกว่าฝ้าย คนดีๆ แบบฝ้ายไม่น่ามารักคนแบบผมเลย ไม่น่าอายุสั้นและจากโลกใบนี้ไปเร็วแบบนี้ บางทีถ้าหากเป็นผมที่จากไปฝ้ายและชายอาจจะไม่ต้องทนทรมานใจอยู่แบบนี้

 

ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามทำตัวเองให้ดูเหมือนเข้มแข็ง พยายามทำให้แม่สบายใจว่าผมไม่ได้เป็นอะไรแล้ว ถูกอย่างที่ชายมันพูดว่าผมมีแม่ที่ต้องดูแลมีลูกที่ต้องเลี้ยงดู ผมที่ตอนนี้กลายเป็นเหมือนเสาหลักของครอบครัวต้องทำตัวให้เข้มแข็งเพื่อพยุงและประคับประคองครอบครัวของเราให้มั่นคง

 

ผมหันหลังกลับไปเพื่อจะมองหาว่าลูกของผมไปเล่นอยู่ที่ไหน แต่ทว่าคนที่ผมพบกลับเป็นแม่ที่ยืนอยู่ทางด้านหลัง สีหน้าของแม่ดูตกใจไม่น้อย ผมรู้ได้ทันทีเลยว่าแม่คงมาได้ยินบทสนทนาระหว่างผมกับชายอย่างแน่นอน

 

“ชายหรอลูก...” แม่เอ่ยถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ดูสั่นน้อยๆ ผมไม่รู้ว่าที่แม่ถามนั้นมันหมายความว่าอะไร

 

“ฝ้ายบอกกับแม่ว่าปอมีใครบางคนอยู่ในใจตลอดมา...คนคนนั้นคือชายหรอปอ” ผมมองดูน้ำตาของแม่ด้วยความรู้สึกเจ็บปวด แม่ร้องไห้เพราะอะไรกัน แม่คงผิดหวังในตัวผมใช่มั้ย ผมทิ้งตัวลงคุกเข่าเอามือเท้ากับพื้นอย่างหมดแรง

 

“แม่...ปอขอโทษ” ผมได้แต่พูดคำว่าขอโทษออกไปครั้งแล้วครั้งเล่า ผมทำได้เพียงแค่พูดคำว่าขอโทษกับทุกๆ คน ผมทำให้คนที่ผมรักมากที่สุดในโลกเสียใจ เสียน้ำตา แม่ยกมือขึ้นกุมขมับและเงียบไปสักพัก

 

“แม่ต่างหากที่ต้องขอโทษปอ...” ผมถูกโอบกอดจากอ้อมแขนที่อบอุ่นมากที่สุด ผมกอดแม่แน่นๆ เหมือนผมเป็นเด็กน้อยที่หลงทาง ผมไม่รู้จริงๆ ว่าผมควรจะเดินไปทางไหนเพราะทุกหนทางมันมืดมนไปหมด

 

“เพราะแม่ใช่มั้ย...ปอถึงได้ทำร้ายหัวใจตัวเองแบบนี้” ผมส่ายหน้าไปมา ผมไม่โทษว่าเป็นความผิดของแม่ ทุกอย่างผมตัดสินใจด้วยตัวผมเอง ผมทำลายทุกอย่างด้วยมือของผมเอง ผมต้องเป็นคนรับผิดชอบกับมันด้วยตัวผมเอง

 

“เพราะปอเองแม่ ปอผิดเองแม่ ปอขอโทษครับ” แม่กอดผมแน่น แม่คงสังเกตเห็นมานานแล้วเพียงแต่แม่ไม่พูด ไม่รู้ว่าคนที่อยู่ในใจของผมมาตลอดคือใคร

 

“มันจบแล้วแม่ ปอทำร้ายทุกคนมามากพอแล้ว มันควรจบได้แล้ว” แม่ไม่ได้พูดอะไรนอกจากกอดและลูบหัวของผมไปมา ผมขออ่อนแอกับเรื่องนี้อีกสักครั้งและหลังจากนี้ผมจะทำตามที่รับปากกับชาย ผมจะเดินไปข้างหน้าแต่ทว่าผมคงไม่มีทางลืมเลือนมันไปจากใจ คงไม่สามารถลืมช่วงเวลาที่เรามีความสุขด้วยกันลงไปได้

 

“ปอ...อยากกลับไปมั้ยลูก” ผมส่ายหน้าทันทีอย่างไม่ต้องคิด เพราะว่าผมไม่มีที่ให้กลับไป ต่อให้ผมอยากกลับไปมากแค่ไหนแต่ทว่าผมมีห่วงที่คล้องตัวและหัวใจของผมเอาไว้ ผมจะต้องไม่เห็นแก่ตัวอีกแล้ว

 

“ไม่ครับแม่ ปอทำแบบนั้นไม่ได้ ปอจะเดินไปข้างหน้า เรื่องที่มันผ่านมาแล้วให้มันเป็นแค่ความทรงจำก็พอแล้วครับ” จะให้ผมทิ้งแม่ ทิ้งลูก ทิ้งทุกอย่างไปผมคงทำไม่ได้

 

“แม่รักปอนะครับ...” แม่ลูบหลังของผมอย่างปลอบประโลม ผมต้องทนให้ได้ ต้องอยู่ให้ได้ และต้องเดินต่อไปให้ได้

 

“ปอก็รักแม่ครับ” นี่แหล่ะความเป็นจริง นี่แหล่ะคนที่ผมควรจะดูแลให้ดีที่สุด แม่ทำเพื่อพวกเรามามากพอแล้ว ถึงเวลาที่เราต้องตอบแทนความรักของแม่บ้างแล้ว จะมัวจมตัวเองอยู่กับอดีตอีกไม่ได้แล้ว ควรจะพอและเดินไปตามเส้นทางที่ผมเป็นคนเลือกเอง

 

อย่างน้อยๆ มันยังคงเหลือความเป็นเพื่อนให้กับคนแบบผม อย่างน้อยๆ มันยังไม่เกลียดผม แค่นี้ผมก็พอใจแล้ว ถ้าเรายังเป็นเพื่อนกัน สักวันหนึ่งที่เราต่างเข้มแข็งมากกว่านี้เราคงมีโอกาสได้พบเจอกัน ยิ้มให้แก่กันอย่างไม่ต้องเจ็บปวดในหัวใจเหมือนอย่างที่เป็นอยู่ในตอนนี้

 

 

..........100%..........

 

#ปอชาย #ยุ่งนัก

เพราะขึ้นชื่อว่าความรัก ความรักในชีวิตจริงไม่มีอะไรแน่นอน...ใจมันอ่อนแอแพ้ความรัก...

เฮ้อ...ได้อ่านเม้นแล้วหลายอารมณ์ดีจัง เอาเป็นว่าทุกคนมีเหตุผลของการกระทำของตัวเองด้วยกันทั้งนั้นนี่นะ

เจอกันตอนหน้าค่า

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

15,978 ความคิดเห็น

  1. #15915 0930030306 (@0930030306) (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 13:17
    ร้องไห้หนักมาก
    #15915
    0
  2. #15900 kalapakr (@kalapakr) (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 4 เมษายน 2561 / 08:57
    หมอนเปียกฮือออออ
    ร้องให้หนักมากสงสารปอและก็ชายอะรักกันแต่ยุด้วยกันไม่ได้มันทรมารมากกว่าเลิกกันอิก
    #15900
    0
  3. #15617 ifoofong★ (@vincent-70) (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2558 / 00:20
    ร้องไห้หนักมาก T_T
    #15617
    0
  4. #14572 วีว่า (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2557 / 09:06
    ไรต์ทำเราเสียน้ำตาอีกแล้ว
    #14572
    0
  5. #14524 mitake (@voldermore) (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2557 / 10:53
    คิดได้แบบนี้มันก็ดีกับทั้งสองฝ่ายละนะ
    ต่างฝ่ายต่างก็มีภาระหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ
    ในเมื่อเลือกแล้ว ก็ต้องยอมรับในสิ่งที่จะตามมา
    #14524
    0
  6. #13906 Aimzilla (@aemza302) (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 25 เมษายน 2557 / 04:47
    จงยอมรับกับสิ่งที่ตนเลือก
    #13906
    0
  7. #13711 P.A_Rattana (@aui5344) (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 16 เมษายน 2557 / 18:31
    เศร้าไปอ่ะ T^T แม่พรทิพย์เป็นแม่ตัวอย่างมากอ่ะ รักลูก เลี้ยงลูกด้วยความเข้าใจมากอ่ะ ซึ้งมากกกกก 
    #13711
    0
  8. #13531 evilheart (@yunjae4u) (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 9 เมษายน 2557 / 11:48
    เรื่องนี้ให้ความรู้สึกมากๆๆๆๆๆ
    เขียนดีจริงๆค่ะ
    #13531
    0
  9. #13449 Hiro Hiro Shi (@hiroshi1234) (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 7 เมษายน 2557 / 02:04
    คู่จะไม่ลงเอยกันจริงๆน่ะเหรอ ...T^T
    #13449
    0
  10. #12758 Praew_Parichat (@26159) (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2557 / 23:05
    ฮือๆๆๆๆ เปิดเพลงเศร้าๆคลอไปด้วยนี่มีร้องไห้อ่า

    ขนาดอ่านเฉยๆยังแบบจะร้องไห้

    เปิดเพลงด้วยคงไหลพรากๆ
    #12758
    0
  11. #12694 Zaturday KickKick (@zaturdaykick) (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 29 มกราคม 2557 / 16:18
    เอาจริงๆนะ อ่านเรื่องยุ่งนักตอนแรกๆก็รู้สึกว่ามันน่าสนใน อ่านไปอ่านมาก็สนุก แล้วก็ติด มีบางฉากที่เศร้าดราม่า สะเทือนอารมณืมาก แต่มีฉากนี้เรื่องของ ชายปอ นี่หล่ะ ที่ทำให้เราถึงกับกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ มันเศร้าจริงๆนะ TT^TT
    #12694
    0
  12. #12323 MO_JUNG (@mylove17) (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 6 มกราคม 2557 / 17:41
    ฮิออ โคตรสงสารพี่ปอเลยว่ะ พี่ชายก็สงสาร
    สงสารทุกคนเลย คนเลือกที่จะไปก่อนก็เต็บ คนถุกทิ้งก็เจ็บ
    มีประโยคที่พูดว่า อย่าเสียใจกับทางที่ตัวเองเลือกแล้ว ในความเป็นจริงต้องมีการเสียใจบ้างแระ แต่มันรู้ว่าถอยไม่ได้แล้วเลยต้องทำใจ พี่ปอกะพี่ชายเลือกเดินคนละทาง ทั้งๆ ที่อยากย้อนกลับไปแท้ ฮือออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออ
    สมหวังเร็วๆ น้า จิทนไม่ไหวแล้วววว

    #12323
    0
  13. #12191 MIZZ-MAY (@mizz-may) (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 2 มกราคม 2557 / 10:18
    กลับมาเเล้วนะคะ 55555  T^T
    น้ำตาไหลพรากกกกกกกกกกก   สงสารพี่ชาย  ทำไมอ่าาาา
    ถูกเเล้วที่พี่ชายพูดแบบนี้  มันใชใข่เเค่เดือนสองเดือน 
    เเต่มันเป็นสิบปี  เเล้วไหนพี่ปอจะยังมีลูกที่ต้องดูเเลอีกตั้งสองคน
    พี่ปอห็นเเก่ตัวที่ทำแบบนั้น เเล้วจะให้พี่ชายเห็นแก่ตัวกลับมาในวันนี้  
    เเม้มันจะทำให้พ่ปอพี่ชายมีความสุขหลังจากทุกข์กันมานาน  เเต่
    มันไม่สามารถกลับมาได้โดยไม่รู้สึกอะไร  ง่าาาาาาา  ต่อ  ....ต่ออย่าเรียกว่าซื่อค่ะ
    5555  ฉลาดอยู่เรื่อวเดียว  เรื่องตอจะโดนพี่พายปล้ำน่ะ 555  รู้ทันที
    เห้ออออออออ แม่รู้เเล้วๆๆๆๆๆๆๆ ทำไม?????? โอ๊ย ปวดใจอะ 
    บอกเลยนะคะที่เมย์หายไปเนี่ย  เเบบจะเปิดอ่านเเล้วมันหน่วงอะ 
    (ขอโทษ)  เมย์เป็นคนมิเสพเรื่องดราม่านะเอาจริงๆ  อยากให้กลับมารักกันอีกครั้งจังเลย
    เหนื่อยร้องไห้อ่า เเงงงงง  
    #12191
    0
  14. #12184 pooddleboy (@pooddleboy) (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 1 มกราคม 2557 / 07:53
    สุดท้ายปอก็ยังเป็นคนที่เห็นแก่ตัวที่สุดสิหน้า



    อยากหัวเราะกับความหน้าด้านของปอที่ยังกล้าไปทวงสัญญากับชาย
    #12184
    0
  15. #12154 -dark angel- (@areeyafah) (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2556 / 13:29
    ชีวิตมันต้องก้าวเดินต่อไป
    #12154
    0
  16. #11982 Hottest@2PM (@vampire-lover) (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2556 / 14:55
    ฮืออออออ เศร้าาาา ปวดหนึบที่ใจไปหมดแล้วววว พี่ปิพี่ชายยยยTOT
    #11982
    0
  17. #11944 spin around (@spin_around) (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2556 / 17:55
    พี่ปอ กับพี่ชาย ต้องผ่านมันไปให้ได้นะ
    #11944
    0
  18. #11878 KimHeeMo32 (@kimheemo32) (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2556 / 02:50
    เศร้าาาา แง๊ๆๆๆๆๆๆๆ
    #11878
    0
  19. #11857 bigynew (@bigynew) (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2556 / 19:16
    สงสารปอกับชายจังครับ
    #11857
    0
  20. #11856 ABC. (@sukprasert) (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2556 / 14:21
    พี่ปอออออ  T^T

    พี่ชายใจเเข็งมากกกกกก
    #11856
    0
  21. #11855 Vanilla (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2556 / 11:21
    ร้องไห้เลยสงสารที่พี่ปอพี่ชาย
    #11855
    0
  22. #11854 waa-rint (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2556 / 10:31
    สงสารปอชายจัง อยากให้กลับมาอยู่เคียงข้างกันอีก อ่านทีไรร้องไห้ทุกทีเลย มาต่อเร็วๆนะค่ะ
    #11854
    0
  23. #11853 มีนพฤกษา (@tititheme) (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2556 / 23:27
    สู้ต่อไป เฮ้อ.....ไม่ใช่ว่าทุกคนจะสมหวัง
    #11853
    0
  24. #11846 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2556 / 14:50
    ร้องไห้ทุกครั้ง ทุกตอนที่อ่าน
    ฮืออออออออออออออออ
    T^T
    #11846
    0
  25. #11843 รวิ339 (@rawinan99) (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2556 / 12:27
    โอ๊ย ร้องไม่หยุดเลยอ่ะ
    สงสารชายสุดๆ
    #11843
    0