OK!! I love U ♥ ยุ่งนัก...กูรักมึงก็ได้ [Yaoi][Boy's love]

ตอนที่ 91 : .....ณ ขณะรัก..... 04. สิ่งที่ควรเป็น (ชาย)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,053
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    7 ธ.ค. 56



 04. สิ่งที่ควรเป็น (ชาย)  

 

ภายในห้องนอนที่มืดมิด ภายในค่ำคืนที่ไร้แสงจันทราสาดส่องมอบแสงสว่าง เสียงของใครบางคนกระซิบคำว่ารักที่ข้างๆ หูของผมอย่างแผ่วเบา คำว่ารักที่หัวใจของผมแสนจะโหยหา อ้อมกอดที่โอบกอดผมบนเตียงนอนแสนจะอบอุ่น ผมกระชับอ้อมกอดนั้นเอาไว้แน่น แม้จะไม่หันกลับไปมองก็รู้ดีว่าไออุ่นที่แสนคุ้นเคยนี้เป็นไออุ่นของใคร

 

ไม่มีเสียงพูดหรือบทสนทนาของเราสองคนเกิดขึ้น มีเพียงคำว่ารักที่พร่ำบอกแก่กันและกันในยามที่เราสองคนไม่ต้องตกอยู่ในสายตาของใคร ร่างของเราตระกองกอดกันอย่างแนบชิด ลมหายใจที่รินรดใบหน้าของผมอยู่นั้นช่างอบอุ่นเหลือเกิน

 

รสจูบที่ผมแสนจะคิดถึง มือที่กอบกุมสอดประสานมือของผมเอาไว้มั่น มือคู่นี้ที่เคยประคองผมเอาไว้ไม่ห่าง ได้กลับมาโอบกอดผมเอาไว้อีกครั้งหลังจากที่ห่างหายกันไปนับสิบปี เสียงกระซิบคำว่ารักยังคงดังอย่างต่อเนื่อง ริมฝีปากหยักที่จูบลงมาบนปากของผมแผ่วเบา แสนหวาน ล่องลอยมากเหลือเกิน

 

เราไม่เคยได้อยู่ด้วยกันมานานนับสิบปี ในวันนี้เราสองคนได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง ผมยินยอมที่จะปล่อยความรู้สึกทั้งหมดให้กับคนที่ผมรักมากที่สุดรับรู้ว่าผมยังคงรักและยังคงมีแค่เค้าอยู่ในหัวใจ

 

กระดุมเสื้อของผมค่อยๆ หลุดออกจากกันทีละเม็ดๆ ปากของเรายังคงประกบจูบกันไม่ห่าง สัมผัสแสนอ่อนโยนลูบไล้ไปทั่วเรือนร่างของผม เราต่างก็คุ้นเคยซึ่งกันและกันเป็นอย่างดี เรารู้ดีว่าใจของเราต้องการสิ่งใด

 

ผมร้อนรุ่มเหมือนถูกไฟสุมอยู่ที่กลางอก มันร้อนระอุจนยากจะควบคุมกองเพลิงที่เริ่มรุกโชนสว่างไสว ยิ่งเราจูบกันมากเท่าไหร่ ยิ่งเราสัมผัสกันมากเพียงใด หัวใจของเราก็มิอาจจะปิดกั้นความต้องการเหล่านั้นได้อีกแล้ว

 

“รัก...รักนะครับ” คำว่ารักที่ผมฟังไม่รู้เบื่อถูกบอกอีกครั้ง ปากหยักที่บอกรักผมไม่หยุดปากเริ่มต้นสัมผัสไปทั่วทั้งร่างกายของผม ผมจิกที่นอนแน่นเมื่อถูกปรนเปรอและมอบรสรักที่แสนอิ่มเอมให้อย่างหนักหน่วง

 

“รักเหมือนกัน” ความรู้สึกของเรายังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง เราโอบกอดกันในยามที่ไม่มีใครมาจ้องมองเราทั้งคู่

 

“ขอโทษนะ...เรากลับมาเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมได้มั้ย” เหมือนทุกอย่างหยุดชะงักค้างเติ่งอยู่กับที ผมเหมือนถูกดูดให้ย้อนเวลากลับไปช่วงที่เราเรียนจบแล้วเราต้องเลิกรากันไป ผมพยักหน้ารับทั้งน้ำตาและความเสียใจ

 

จูบสุดท้ายที่เรามีต่อกันมันช่างยาวนานเหลือเกิน ผมโอบกอดคนที่ผมรักเอาไว้ให้ยาวนานที่สุดเท่าที่ผมจะสามารถซึมซับความรักและความรู้สึกต่างๆ มากมายที่เรามีต่อกันเอาไว้

 

แต่ทว่าอยู่ดีๆ คนที่ผมโอบกอดเอาไว้กลับถูกกระชากออกไปจากผม กระชากโดยใครก็ไม่รู้ที่ผมมองไม่เห็น ภาพวันงานแต่งงานฉายชัดขึ้นมาอีกครั้ง เหมือนผมไปยืนอยู่ตรงนั้น วันที่ผมเจ็บปวดเพราะรู้ดีแล้วว่าผมไม่สามารถคาดหวังให้รักของเราหวนคืนกลับมาได้อีกแล้ว

 

สายตาของเราที่สบตากันนั้นช่างแสนเศร้าเหลือเกิน ข้างๆ ผู้ชายคนนั้นมีเจ้าสาวที่แสนสวยยืนยิ้มหวานส่งไปทั่วรอบทิศทาง แต่ทว่ารอยยิ้มหวานๆ นั้นกลับกลายเป็นรอยยิ้มที่แสนอ่อนแรง ร่างในชุดเจ้าสาวที่ดูมีความสุขกลับกลายเป็นร่างที่ผ่ายผอมและขาวซีดอย่างน่ากลัว

 

ร่างๆ นั้นค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาหาผม ผมเดินถอยหลังไปเรื่อยด้วยความหวาดกลัว ผู้ชายคนนั้นลอยหายออกไปไกลแสนไกล จนผมมองเห็นแค่เพียงริบหรี่ มีเพียงร่างของเจ้าสาวที่ดูซูบผอมที่เคลื่อนเข้ามาหาผม

 

“ฝากดูแลปอด้วยนะ...” เสียงแสนเศร้านั้นเอ่ยบอกกับผม ก่อนที่ร่างของเธอจะสลายกลายเป็นผีเสื้อโบยบินขึ้นไปบนท้องฟ้า ทุกอย่างรอบกายของผมที่ถูกปกคลุมด้วยความมืดมิด กลับมีแสงสว่างส่องกระจ่างไปทั่วท้องฟ้า

 

ผมมองไปรอบๆ ทิศทางก็พบว่าตัวเองยืนอยู่ที่ทุ่งหญ้ากว้างที่ประดับประดาไปด้วยดอกไม้หลากสีสัน มันให้ความรู้สึกอบอุ่นมากเหลือเกิน ผมมองไปตรงหน้าเห็นผู้ชายคนหนึ่งนอนหลับสนิทอยู่ตรงนั้น ใบหน้าที่ผมรู้จักเป็นอย่างดี เสียงหัวใจของผมดังอย่างชัดเจนจนผมกลัวว่าหัวใจของผมจะทำงานผิดปกติ

 

ผมเดินเข้าไปหาผู้ชายคนนั้นที่นอนนิ่งอยู่กับที่ ผมนั่งลงพร้อมกับเอื้อมมือหมายจะสัมผัสคนตรงหน้าเบาๆ เพื่อเตือนให้รู้ว่าคนๆ นี้มีตัวตนอยู่จริงๆ อยู่ดีๆ คนที่นอนนิ่งก็ลืมตาตื่นขึ้นมาส่งยิ้มให้กับผม ผมเอื้อมมือไปหมายจะสัมผัสคนตรงหน้าให้แน่ใจว่าคนตรงหน้าผมนั้นมีตัวตนอยู่จริง

 

กริ๊ง!!!!

 

เสียงที่แผดร้องดังลั่นสนั่นหวั่นไหว ทำให้ทุ่งหญ้าที่กว้างใหญ่หายวับไปกับตา ใครคนนั้นที่ผมเกือบคว้าเอาไว้ได้ก็ค่อยๆ ไกลออกไปเรื่อยๆ จนในที่สุดผมก็ลืมตาขึ้นอีกครั้ง เพื่อที่จะพบว่าผมกำลังนอนอยู่บนเตียงนอนของผม เพื่อที่จะพบว่าผมกำลังฝันอยู่นั่นเอง

 

“เฮ้อ...ทำไมวะชาย ทำไมมึงยังไม่ยอมลืมสักที” ผมฝันถึงเรื่องราวเดิมๆ ซ้ำๆ มาหลายต่อหลายครั้ง หลังจากที่ผมได้รับรู้ข่าวคราวที่สะเทือนใจและสะเทือนความรู้สึกเป็นอย่างมาก ผู้หญิงที่แสนดีอย่างฝ้ายได้จากโลกนี้ไปแล้ว ผมรู้สึกหดหู่มากเหลือเกิน ความสงสารมันแล่นเข้ามาจุกอยู่ที่อก

 

แต่ผมก็เลือกที่จะไม่ลงไปงานศพของฝ้าย ผมทำเพียงแค่โทรไปแสดงความเสียใจกับครอบครัวฝ้ายและครอบครัวของปอเท่านั้น ผมไม่อยากจะเจอกับภาพที่ทำให้ผมรู้สึกว่าปอรักฝ้ายมากแค่ไหน

 

ผมคงทนไม่ได้ที่จะต้องมองเห็น ตอนนี้ผมพยายามทำใจกับชะตาชีวิตที่เล่นตลกกับเรา ผมเริ่มชินกับมันบ้างแล้ว มันคงจะเป็นการเสียเปล่าถ้าผมต้องลงไปเจอกับปอ แล้วผมจะต้องกลับมาเริ่มต้นใหม่กับการพยาพยามปลอบหัวใจตัวเองอย่างนั้นหรอ

 

ผ่านมาเกือบสามเดือนแล้วหลังจากที่ฝ้ายตาย ผมรับรู้ข่าวจากพายว่าปอเศร้าและซึมมาก แต่ก็ยังคงเดินก้าวไปข้างหน้าเพราะว่าปอมีกำลังใจจากลูกทั้งสองคน ที่เป็นเหมือนของขวัญที่ฝ้ายมอบเอาไว้ให้ก่อนที่จะลากจากไปตลอดกาล

 

ผมไม่รู้หรอกว่าปอยังคิดถึงผมอยู่หรือเปล่า แต่สำหรับผมแล้วผมอยากให้ปอนึกถึงลูกทั้งสองของปอให้มากๆ เด็กที่ลืมตาดูโลกได้ไม่นานกลับต้องมาเสียแม่ไปแบบนี้ ปอควรที่จะมอบความรักและเอาใจใส่ มอบเวลาทั้งหมดที่ปอมีให้กับลูกทั้งสองคน

 

อย่าเอาเวลาที่มีค่ามานึกถึงคนที่ไร้ค่าแบบผมเลย

 

ผมยังคงอยู่คนเดียวอย่างโดดเดี่ยว เต้กับน้ำปั่นกลับลงไปยังกรุงเทพแล้ว เพราะงานทางนี้เสร็จเรียบร้อยแล้ว ผมไม่มีเพื่อนคอยกวนใจก็รู้สึกเหงาเหมือนกัน แต่ทว่าชีวิตของแต่ละคนก็มีเรื่องราวมากมายให้ต้องพบเจออยู่แล้ว จะดึงรั้งคนอื่นเอาไว้กับตัวเองได้อย่างไร มันก็ไม่ใช่ที่

 

บางทีการอยู่คนเดียวมันก็ไม่ได้เลวร้ายเท่าไหร่ อย่างน้อยๆ เราก็ไม่ต้องมานั่งเตรียมใจรอรับกับการสูญเสียที่เราต่างก็ไม่รู้เลยว่ามันจะมาเมื่อไหร่ ไม่มีคนรักข้างกายก็เท่ากับว่าไม่ต้องคอยห่วงใคร ไม่ต้องคอยกังวลกับเรื่องราวมากมายนับไม่ถ้วน ชีวิตคนโสดมันก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร

 

“นี่แหล่ะคือสิ่งที่มันควรจะเป็น มึงกับกูเดินไปข้างหน้าตามที่ต้องเดิน หันหลังให้กันแล้วก็อย่าหันหน้ามาเจอกันอีกเลย กูอยู่ได้ด้วยตัวกูเองแล้ว มึงเองก็ต้องอยู่ให้ได้และอยู่เพื่อลูกๆ ที่น่ารักทั้งสองคนของมึง” ผมเชื่อว่าเวลามันน่าจะเยียวยารักษาบาดแผลในใจของเราให้ทุเลาลงบ้าง มันคงไม่มีทางหายได้อย่างสนิทแต่ทว่ามันก็เจ็บน้อยลง ปวดน้อยลง และทรมานน้อยลง

 

“เฮ้อ...ได้เวลาจัดการตัวเองสักทีแล้วเว้ย งาน งาน งาน ท่องเอาไว้ จะได้ไม่ฟุ้งซ่านอะไร” ผมลุกขึ้นจากเตียงนอน จัดการที่นอนแล้วก็จัดการตัวเองในห้องน้ำให้เรียบร้อย งานของผมก็แบบเดิมๆ ไม่มีอะไรมากมาย แต่ก็มีความสุขดีกับการได้เจอผู้คนที่มากหน้าหลายตาสลับเวียนกันไปมา

 

ผมได้ทำในสิ่งที่ผมรักอยู่บ้าง ผมมักจะไปเล่นกีต้าร์และร้องเพลงที่ห้องอาหารของเราสักพักก่อนจะกลับมานอน ถือว่าได้ทำในสิ่งที่รัก ได้มอบความสุขให้กับลูกค้าที่เลือกเข้ามาพักที่รีสอร์ทของเรา ใช้ชีวิตแบบเรียบง่ายตามสไตล์ของผม

 

ออด!!!

 

เสียงออดที่ดังขึ้นมาในเวลาเช้าตรู่แบบนี้คงไม่ใช่ใครที่ไหน น่าจะเป็นแม่บ้านที่นำอาหารเช้ามาเสิร์ฟให้กับผม ผมไม่ได้สนใจอะไรเพราะแม่บ้านจะทำเพียงแค่อดออดให้ผมรู้ตัวเท่านั้นว่าเธอจะเข้ามาทำหน้าที่ของเธอ

 

ออด!!!!!

 

เสียงออดดังขึ้นอีกครั้ง นานกว่าครั้งแรกเล็กน้อยทำให้ผมหันไปมองทางประตูอย่างแปลกใจ เพราะว่าแม่บ้านจะมีกุญแจบ้านสามารถไขเข้ามาได้ตลอดเวลา ที่นี่ไม่ได้มีของมีค่าอะไรมากมาย ผมอยู่แบบเรียบง่ายตามประสาของผม ไม่ได้เอาอะไรมามากนัก เลยไม่กลัวว่าใครจะเข้ามาเพื่อลักทรัพย์อะไร

 

“ทำไมไม่เปิดเข้ามา...”

 

ออด!!!!!!!

 

ยังไม่ทันที่ผมจะพูดจบด้วยซ้ำ เสียงออดก็ดังขึ้นมาอีกหน ดังนานขึ้นกว่าครั้งแรกและครั้งที่สอง ผมว่ามันไม่ค่อยตลกแล้วหล่ะ บางทีแม่บ้านอาจจะเข้ามาไม่ได้ ซึ่งมันก็ไม่น่าใช่นี่หว่า

 

“ไขเข้ามาไม่ได้หรอครับ...” นำเสียงของผมเงียบลงเมื่อพบว่าคนที่อยู่ตรงหน้าประตูบ้านไม่ใช่แม่บ้านอย่างที่คิด แต่กลับเป็นคนที่ผมไม่คาดคิดว่าจะมายืนอยู่ตรงนี้ได้ ผมปิดประตูทันที แต่ทว่ามันก็เอามือมาจับขอบประตูเอาไว้ แล้วดันตัวเองเข้ามาทางด้านไหนทั้งๆ ที่ผมไม่ได้เชื้อเชิญ

 

“มึงมาทำไม...” ผมเอียงคอมองหน้ามันอย่างขอคำตอบ มันยักไหล่ใส่ผมแล้วเดินเข้ามากอดผมแน่นๆ จนผมต้องดันมันออกห่าง

 

“อะไรวะพี่ชาย คิดถึงไงเลยมาหา น้องมาหาพี่ไม่ได้รึไงวะ” ไอ้ห่าพาย...ไอ้น้องชายที่ผมไม่เคยเห็นว่ามันจะห่างจากเมียมันได้เลย แล้ววันนี้มันคิดยังไงถึงแบกเป้ขึ้นมาหาผมถึงที่นี่...คนเดียว

 

“เอ้าที่รักเข้ามาดิครับไปยืนน่ารักอะไรตรงนั้นคนเดียววะต่อ...” ถือว่าผมคิดผิดไปเองก็แล้วกันครับ ก็ว่าแล้วว่าคนอย่างมันไม่น่าจะมาคนเดียวได้หรอก มันคงขาดใจกันพอดีถ้าไอ้ต่อมันไม่ได้มาด้วย

 

“หวัดดีครับผม” ไอ้ต่อมันยิ้มให้กับผมอย่างคุ้นเคย ก็พอจะสนิทกับมันอยู่บ้าง แต่ไม่มากเท่าที่สนิทกับพี่มันหรอก ผมมองมันสองคนด้วยความแปลกใจว่ามันมาทำไมกันถึงที่นี่...

 

“มากันแค่สองคนหรอวะ...” ผมเดินเข้ามาทางด้านใน เห็นหน้าไอ้พายแล้วอยากจะเอาส้นตีนกระทุ้งมันสักทีสองที โทษฐานที่ช่วงนี้มันส่งรูปไอ้ปอมาให้บ่อยมาก เกือบจะทุกวันเลยก็ว่าได้ แต่ก่อนมันไม่ส่งมาให้บ่อยอะไรขนาดนี้หรอก

 

“ก็มากันหลายคนอยู่ แต่มากับพวกเพื่อนๆ ผมว่ะพี่ชาย ไม่ได้มากับครอบครัวเมียหรอก...ถามทำไม แอบอยากเจอใครหรือเปล่า” ผมว่าไอ้พายมันต้องไปแอบรู้อะไรมาแน่ๆ ไอ้ห่านี่เหมือนมันมีจิตสัมผัสเสือกรู้เรื่องชาวบ้านแบบแปลกๆ ยังไงก็ไม่รู้

 

“กูอยากเจอใครก็ได้ที่ไม่ใช่มึงอ่ะพาย...มากับพวกไอ้โก้ว่างั้น” มันพยักหน้ารับ ก็ช่วงนี้เป็นช่วงลองวีคเอ็นนี่นะ มีเวลาหยุดยาวๆ ติดต่อกันหลายวัน มันก็น่ามาพักผ่อนสมองอยู่หรอก

 

“ก็ตามนั้น ไม่ได้เจอกันบ่อยๆ ก็เลยรวมก๊วนกันมาเที่ยวสักหน่อย ขอยืมห้องพักแบบจุคนได้เยอะสักหลังดิวะพี่ชาย อยากนอนจะตายห่าแล้วเนี่ย ขับรถกันมาอย่างไกล” ผมมองหน้ามันอย่างข้องใจ มันจะพากันขับรถมาทำห่าอะไรอันตรายเปล่าๆ ขึ้นเครื่องมาซะก็จบ มาที่นี่ก็มีรถให้ใช้อยู่ดี

 

“ขี้เกียจขึ้นเครื่องมาไงไม่ต้องสงสัย พวกไอ้โก้มันอยากขับรถมากันเองมากกว่า...” เสือกรู้ดีอีกน้องกู ผมก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างระอาใจกับการมาแบบกะทันหันของมัน แล้วมึงจะไม่คิดกันบ้างหรอวะว่าที่พักมันจะเต็มเนี่ย

 

“เสียใจว่ะพาย...เต็มทุกหลังเลยห่า...”

 

“กูบอกแล้วใช่มั้ยพี่พายว่าให้โทรมาบอกพี่ชายก่อน แล้วเป็นไงเซอร์ไพร์สเลยทีนี้ ให้กูนอนกลางดินกินกลางทรายมั้ยครับเนี่ย” รักกันจริงๆ น้องกู ทะเลาะกันทุกครั้งที่อ้าปากเนี่ยมันเป็นเคล็ดลับที่ทำให้รักกันนานวันหรือเปล่าวะ

 

“เอางี้มานอนที่นี่ก็ได้ เดี๋ยวกูไปนอนที่ออฟฟิศเองก็แล้วกัน ไม่กี่วันไม่ใช่รึไง...” ผมสรุปตัดบทสนทนาของมันสองตัว ปวดประสาทเวลาที่มันเถียงกัน มันทำให้ผมนึกย้อนกลับไปตอนนั้น ผมกับพี่ชายมันก็ไม่ได้ต่างอะไรจากที่มันสองคนเป็นเลย

 

แล้วกูไปคิดถึงมันทำห่าอะไรอีกวะ...

 

“ก็ดีเหมือนกัน งั้นรบกวนหน่อยนะเว้ยพี่ชาย โทษทีว่ะที่ทำให้ลำบาก” ผมส่ายหน้าน้อยๆ แล้วตบบ่ามันเบาๆ ที่ออฟฟิศก็มีโซฟาสามารถนอนได้ นานๆ มันจะขึ้นมาเที่ยวสักทีปล่อยพวกมันพักผ่อนที่บ้านไปเหอะ อีกอย่างแดกเหล้าแล้วแหกปากแบบพวกมันเนี่ย อย่าไปอยู่รวมกับชาวบ้านเค้าเลย

 

“ตลอดเลยนะพี่พาย มึงนี่ชอบทำให้คนเดือดร้อนตลอดๆ พี่ปอก็บอกแล้วว่าให้โทรมาบอกพี่ชายก่อน พี่ชายจะได้ไม่ต้องเสียสละไปนอนที่อื่น แล้วเป็นไง เหมือนอย่างที่พี่ปอบอกเลยห่า...” ผมหันหลังให้กับมันสองคน แต่ทว่าผมก็รับฟังคำพูดของไอ้ต่อด้วยความตั้งใจ มันยังคงรู้จักผมดีเหมือนเดิมเลยสินะ

 

“ต้องให้กูกราบมึงมั้ยครับต่อมึงถึงจะหยุดพูด เงียบๆ แล้วเอาของเข้าไปเก็บไป กูอยากนอนจะตายห่าแล้ว” ไอ้พายมันอ่อนข้อให้ไอ้ต่อลงเยอะเลยนะ ปกติมันเคยฟังอะไรใครที่ไหน มีแค่คนที่มันรักมากๆ เท่านั้นแหล่ะ

 

“มึงไปตามเพื่อนๆ มึงมาก่อนสิพาย ให้เพื่อนรออยู่ข้างนอกแบบนั้นมันคงอยากจะนั่งพักนอนพักกันเต็มทีแล้ว” ผมเชื่อแล้วว่าไอ้พายมันรักของมันจริงๆ แม่งเล่นไม่ละสายตาไปจากสุดที่รักของมันเลย ก็นะมันรักกันมาจะห้าปีแล้วนี่นา

 

“เดี๋ยวผมตามให้เองพี่ชาย ขอบคุณมากเลยนะคร้าบ...” ต่อมันเดินออกไปจากบ้านพัก คาดว่าเพื่อนๆ คงอยู่ไม่ไกลจากที่นี่เท่าไหร่ ผมอยู่ในบ้านกับไอ้พายสองคน ยกกาแฟจิบเหมือนอย่างทุกๆ เช้าที่ผ่านมา แต่ที่มันต่างก็คือมีสายตาของไอ้พายที่มันจ้องผมอย่างเอาจริงเอาจัง

 

“อะไรของมึง...” ผมอดที่จะถามมันไม่ได้ ก็ดูเหมือนว่ามันจะรอให้ถามอยู่ด้วยแหล่ะ

 

“พี่กำลังหนีอะไรวะพี่ชาย...” คำถามแบบตรงๆ ที่แสกหน้าผมมาอย่างจัง ทำเอาผมตอบมันไม่ถูกเหมือนกันว่าผมกำลังหนีอะไร ระหว่างหนีปอหรือว่าหนีหัวใจของตัวเอง

 

“ทำไมวะ...กูเหมือนคนหนีอะไรอยู่อย่างนั้นหรอ” มันกอดอกแล้วมองหน้าผมอย่างจริงจัง ปกติเราไม่ค่อยมานั่งคุยเรื่องของอีกฝ่ายเท่าไหร่ เราจะอาศัยการรับรู้ได้ด้วยใจแล้วถ้ามันหนักหนาจริงๆ ถึงค่อยมาคุยกัน

 

“ไม่มีใครรู้ดีกว่าพี่ว่ะ...แต่เห็นแล้วอึดอัดแทนทั้งสองฝ่าย” ผมชะงักจนเกือบจะทำแก้วกาแฟหลุดมือ มันรู้อะไรมา มันไม่ควรรู้ในสิ่งที่มันผ่านพ้นไปแล้ว เรื่องนี้ไม่ควรมีใครรับรู้อีกแล้ว

 

“พูดเพ้อเจ้ออะไรของมึงวะพาย มาเหนื่อยๆ ไปพักผ่อนก่อนเถอะว่ะ กูเองมีงานต้องรีบไปเคลียร์เหมือนกัน” ผมวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะ เหมือนว่ามือมันไร้เรี่ยวแรงแบบแปลกๆ ผมไม่อยากให้ไอ้พายมันรู้เรื่องนี้ ไม่จำเป็นที่จะต้องรื้อฟื้นมันขึ้นมา ให้มันจบลงไปพร้อมๆ กับเรื่องของผมและปอ

 

แม้ตอนนี้จะไม่มีฝ้ายแล้ว แต่ผมก็ไม่ได้คิดอยากจะกลับไปอยู่ตรงนั้น มันคงเป็นความรู้สึกเจ็บปวดมากกว่าที่ผมเป็นอยู่ตอนนี้ การจากไปของฝ้ายมันทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองมีส่วนผิดด้วย

 

“พี่เคยเห็นคนตายที่ยังหายใจป่ะวะ ตอนนี้พี่ปอเป็นแบบนั้น ทั้งซึม ทั้งเศร้า ทั้งเงียบ เหมือนคนที่ตายแต่ยังหายใจ เหมือนคนที่มีชีวิตอยู่ไปวันๆ คนรอบข้างพากันเป็นห่วงจะแย่...”

 

“แล้วมาบอกกูทำไม บอกกูแล้วมันจะดีขึ้นหรือไงวะ ตัวของมันเองมันก็ต้องดูแลตัวเอง จะให้กูไปตามดูแลมันก็ไม่ใช่เรื่อง กูมีงานที่ต้องทำเหมือนกัน...” ผมไม่ได้พูดด้วยความเกรี้ยวกราด ผมพูดด้วยเหตุและผล ผมจะไปมีสิทธิ์อะไร ผมไม่มีสิทธิ์ที่จะไปยุ่งวุ่นวายอะไรกับมัน ปล่อยให้ทุกอย่างมันเป็นไปตามที่มันควรจะเป็นน่ะดีแล้ว

 

กว่าที่ผมจะยืนขึ้นมาด้วยตัวของตัวเองได้มันนานเท่าไหร่ สิบกว่าปีที่ต้องเจ็บปวดมาตลอด กว่าที่จะอยู่ได้ด้วยตัวเองเหมือนทุกวันนี้ผมผ่านความรู้สึกเจ็บปวดอย่างสาหัสมามากเกินกว่าผมจะเดินถอยกลับไป เพื่อพาตัวเองกลับไปเจ็บปวดอีกแล้ว

 

“เอาเหอะ...ตามใจก็แล้วกัน มันก็ไม่ใช่เรื่องที่ผมจะไปยุ่งวุ่นวายอะไร แต่บอกตามตรงเลยนะ...พี่ชายเองก็ไม่ได้ต่างจากพี่ปอเลย พี่เหมือนคนเป็นที่ไร้หัวใจ...” ไอ้พายมันระบายลมหายใจน้อยๆ ผมมองสบตามัน มันรู้อะไรมามันถึงได้มาพูดเรื่องนี้กับผม ผมคิดวกวนจนอยู่ไม่ติดกับที่ ผมไม่อยากจะถูกมันมองด้วยสายตาเห็นใจหรือว่าสงสาร

 

ผมยังคงรักปอ รักมากๆ เพราะว่ารักมากๆ ผมเลยไม่อยากจะเข้าไปทำให้ปอสับสนมากไปกว่านี้ ปอควรจะอยู่กับครอบครัวของมัน ถึงฝ้ายจะจากไปแล้ว แต่ยังมีโซ่ทองคล้องใจที่ปอต้องดูแล แล้วผมจะทำอย่างไรได้

 

ผมคว้าข้าวของแล้วเดินออกมาจากบ้าน พบพวกก๊วนไอ้พายมันเดินแบกข้าวของเข้ามาอย่างพะรุงพะรัง โตกันหมดแล้วสินะ แต่ละคนก็มีหน้าที่การงานของตนเองที่รับผิดชอบ ช่วงเวลาสนุกสนานในวัยเรียนมันจบลงไปแล้ว

 

“หวัดดีพี่ชาย รบกวนด้วยครับ” ไอ้โก้มันทักทายผมเป็นคนแรก ตามมาด้วยพวกไอ้ต้น ไอ้ปริ้น ไอ้กอล์ฟ ไอ้ปาล์ม และน่าจะเป็นบรรดาเด็กๆ ของมัน มีไอ้ต็อปที่ผมรู้จักแต่อีกคนที่อยู่ข้างๆ ไอ้ต้นนี่ดิไม่รู้จักว่ะ

 

“เด็กไอ้ต้นมันพี่ชื่อน้องเลิฟ...พี่จะไปทำงานแล้วหรอ ยังเช้าอยู่เลย” ไอ้โก้มันถามอย่างแปลกใจ ผมพยักหน้ารับแล้วมองดูพวกมันที่หอบข้าวของเข้าบ้านพักกันอย่างแข็งขัน

 

“งานเยอะว่ะช่วงนี้ อีกอย่างกูรำคาญไอ้ห่าพายด้วย ต่อ...หาส้นตีนยัดปากมันให้กูหน่อยดิ ฝากด้วยนะ” ผมมองไอ้ห่าต่อที่มันทำหน้าตาเอ๋อๆ ต่อกับปอหน้าตาไม่ค่อยคล้ายกันเท่าไหร่ ต่อมันได้หน้าแม่มาเต็มๆ ส่วนปอได้จากพ่อมา

 

“ได้เลยพี่ชาย ถ้ามันไม่เอาส้นตีนมันยันผมก่อนอ่ะนะ” ผมโบกมือให้มันแล้วเดินจากพวกมันมา ปล่อยให้มันไปพักผ่อนกันน่ะดีแล้ว เดินทางกันมาตั้งไกลแบบนี้ ไม่รู้คิดยังไงถึงได้พากันขับรถมา แต่ก็อย่างว่าแหล่ะ เห็นมันติดหรูกันทุกคนแบบนี้ พวกนี้มันชอบบุกป่าผ่าดงกางเต็นท์นอนกลางป่ากลางเขาเหมือนกันน สมัยมันเรียนมหาลัย ช่วงปีใหม่มันจะพากันขึ้นเหนือหาที่กางเต็นท์นอนกันประจำนั่นแหล่ะ

 

.

.

.

 

 

ผมทิ้งตัวนั่งเอนกายอยู่บนโซฟา ความจริงยังไม่ถึงเวลาที่ต้องเข้าออฟฟิศหรอก แต่ผมเลี่ยงที่จะพุดคุยเรื่องที่ไอ้พายมันกำลังสงสัย ความจริงก็ไม่แปลกที่มันจะสงสัย ผมกับปอเป็นเพื่อนสนิทที่สนิทกันมากๆ ในสายตาของทุกคน แต่ทว่าผมกับมันกลับไม่ติดต่อกันเอง แต่รับรู้ข่าวคราวผ่านทางไอ้พาย

 

งานแต่งงานของมันผมก็อยู่ร่วมไม่จบงาน หลังจากเคลียร์เรื่องของไอ้พายจบผมก็เดินทางจากกรุงเทพมารักษาแผลใจที่เชียงรายทันที พยายามขาดการติดต่อกับปอ คนเดียวที่รู้ความเป็นอยู่ของผมคือไอ้พาย และแน่นอนว่าปอมันก็ต้องไปถามเอาจากไอ้พาย  แล้วไอ้ห่าพายแม่งจับอาการคนเก่งสัด มันน่าจะรู้มาสักพักแต่ไม่พูดเท่านั้น

 

“กูเหมือนคนเป็นที่ไร้หัวใจยังไงวะพาย...กูยังคงมีหัวใจและกูก็รู้ดีด้วยว่าหัวใจของกูมีใครอยู่ในนั้น แต่มึงจะให้กูทำยังไง ให้กูฉวยโอกาสเดินกลับไปทั้งๆ ที่ฝ้ายเพิ่งจะตายเนี่ยนะ...” ผมระบายลมหายใจหนักๆ นอนหลับตานิ่งๆ สักพักเผื่อว่าจะดึงเอาสติและอารมณ์ของตนเองกลับเข้าที่เข้าทางมาได้

 

“กูทำไม่ได้วะพาย กูยังรักและก็รักมันมากๆ แต่กูกลับไปไม่ได้แล้ว มันไม่ใช่ที่ที่กูควรจะยืนอยู่อีกต่อไปแล้ว เรื่องของกูกับปอให้มันจบลงไปแบบนั้นน่ะแหล่ะดีแล้ว" ผมรับรู้ได้ถึงหยาดน้ำตาที่มันไหลออกมาจากดวงตาที่ปิดสนิทของผม ผมอ่อนแออีกแล้วสินะ แค่ได้รับรู้ความเป็นไปของมัน ความห่วงใยก็เอ่อล้นจนอยากจะกลับไปดูอาการของมัน

 

แต่มันไม่ควรที่จะเป็นแบบนั้น ผมพยายามหยุดความรู้สึกและความหวังของตัวเองเอาไว้ เมื่อผมตั้งใจเอาไว้แล้วผมก็ต้องทำให้ได้ ไม่อย่างนั้นมันจะมีประโยชน์อะไรกับการที่ผมลงทุนหนีมารักษาแผลใจเงียบๆ คนเดียวถึงที่นี่

 

เวลาจะช่วยรักษาหัวใจของมัน การจากไปของฝ้ายคงทำให้มันเจ็บปวดมากสินะ ผมคิดว่าผมเข้าใจปอดี ฝ้ายเป็นคู่ชีวิตของมัน ฝ้ายเป็นคนดีมากๆ มากจนผมรู้สึกว่าดีแล้วที่คนที่ปอเลือกคือฝ้าย ผมสามารถวางใจและเชื่อว่าฝ้ายจะสามารถดูแลปอได้อย่างดี

 

เผลอๆ อาจจะดีกว่าที่ผมเคยดูแลก็ได้

 

ผมคว้ามือถือขึ้นมาอย่างชั่งใจ ผมเป็นห่วงมันมากจากคำพูดของไอ้พายที่บอกผ่านมา ผมกดเบอร์โทรของปอที่จำได้อย่างแม่นยำ แต่ละตัวเลขที่ถูกกดขึ้นมาทีละตัวมันเต็มไปด้วยความสับสนในใจของผม ผมควรจะแสดงความห่วงใยในฐานะเพื่อนสนิทของมันหรือเปล่า ผมควรจะติดต่อกับมันหรือไม่

 

ผมกลัวใจตัวเอง กลัวว่าจะอ่อนแอและเดินย้อนกลับไปยังที่ตรงนั้น ผมไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไร ถึงผมจะเก่งเรื่องบริหารและจัดการทุกอย่างได้ดี แต่ทว่าเรื่องของหัวใจผมมันช่างโง่เขลาและไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ

 

จนแล้วจนรอดผมก็ไม่กล้าที่จะโทรหาปอ ผมไม่รู้ว่าทางนั้นเป็นอย่างไรบ้าง ตั้งแต่ที่ฝ้ายจากไปปอก็ไม่เคยติดต่อมาหาผมอีกเลย ไม่เคยส่งข้อความ ไม่เคยโทรมาหาเหมือนอย่างเมื่อก่อน ผมไม่รู้ว่าผมแอบคาดหวังอะไร ทั้งๆ ที่บอกกับตัวเองว่าให้มันเป็นแบบนี้น่ะดีแล้ว

 

แต่ทำไมยังคอยมองที่มือถืออยู่ตลอดเวลา แต่ทำไมยังคงคาดหวังว่าทุกครั้งที่มือถือส่งเสียงขึ้นมานั่นจะเป็นปอที่โทรมาหา ถึงแม้ว่าผมจะไม่เคยรับสายเลยสักครั้งแต่นั่นก็ทำให้ผมรู้ว่าปอยังคงคิดถึงผมอยู่

 

ผมใจร้ายกับปอเกินไปสินะ ผมไม่สมควรที่จะเป็นเพื่อนของมันเลยใช่มั้ย เพื่อนต้องคอยเป็นกำลังใจให้กับเพื่อนในยามที่เพื่อนอ่อนแอไม่ใช่หรอ แล้วทำไมทั้งๆ ที่ผมก็รู้ดีอยู่แก่ใจว่าปอกำลังเจ็บปวดมากเพียงไหน แล้วทำไมผมยังทำเป็นเมินเฉยแบบนี้วะ

 

“ปอ...กูเป็นห่วงมึงนะ อยากลงไปหา อยากพูดคุยกับมึง แต่กูกลัวว่ะ...กูกลัวใจตัวเองจริงๆ ถ้ากูเจอมึง ถ้ากูได้ใกล้ชิดกับมึงอีกครั้ง โดยที่ไม่มีฝ้ายอยู่ตรงนั้น กูกลัวว่าจะทำเรื่องที่ผิดซ้ำสอง...” ผมอยากกลับไปบ้านพักแล้วฆ่าไอ้พายทิ้งจริงๆ ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ผมพยายามหลอกตัวเองว่าผมไม่ได้สนใจอะไร ไม่ได้อยากรู้หรือเป็นห่วงอะไรมากมายนัก แต่การที่มันเอาเรื่องของปอมาบอกกับผมแบบนี้ ผมเลยอดที่จะเป็นห่วงไม่ได้จริงๆ

 

“พวกมึงนี่มันตัวยุ่งวุ่นวายกันจริงๆ” ผมทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาอย่างเหนื่อยใจ หัวใจของตัวเองแม่งจัดการไม่ได้ ทีเรื่องของคนอื่นผมสามารถช่วยให้สมหวังได้ เฮ้อ ฟ้าคงเกลียดผมมากเลยสินะ สิบปีแล้วแท้ๆ แต่ทำไมไม่ช่วยให้ผมลืมเรื่องราวเก่าๆ สักทีก็ไม่รู้

 

 

 

 

 

จะว่าไปการมาของพวกไอ้พายก็ไม่ได้แย่เท่าไหร่ ผมมองดูพวกมันด้วยรอยยิ้ม เห็นไอ้พายมันเปลี่ยนไปมากขนาดนี้ผมก็เบาใจ เมื่อก่อนผมก็คิดมาตลอดว่าผมจะทำยังไงกับนิสัยไม่เอาใครของมันดี มันสนิทแค่กับไอ้โก้กับเพื่อนในกลุ่มของมันเท่านั้น กับคนอื่นนี่มันไม่ยุ่งด้วยเลย ไม่ยุ่งไม่เท่าไหร่แต่สายตาของมันที่ใช้มองคนอื่นนี่โคตรน่าเอาตีนกระแทกหน้า ขนาดผมที่เป็นพี่ชายมันยังคิดแบบนั้น แล้วคนอื่นจะไม่คิดหรอวะ

 

ผมเชื่อว่าความรักสามารถทำให้เราคนเป็นผู้เป็นคนได้ ในขณะเดียวกันมันก็ทำให้เราเสียคนได้เหมือนกัน มันอยู่ที่ว่าเรามีสติกับการมีความรักมากแค่ไหน ตอนนี้ไอ้พายมันโตขึ้นมากแล้ว มันมีความคิดมากขึ้น เอาการเอางานและขยันมากกว่าเก่า ผมมองดูไอ้ต่ออย่างขอบคุณมันเสมอ ถ้าไม่ได้มันที่เข้ามาเปลี่ยนแปลงมุมมองและเปลี่ยนแปลงความคิดของไอ้พาย ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะทำอย่างไรกับนิสัยของน้องตัวเองดี

 

เห็นมันรักกันและพากันเรียนพากันทำมาหากินเอาการเอางานแบบนี้ก็ยิ่งเบาใจ ถึงไอ้พายมันจะไม่ได้เข้าไปทำงานที่บริษัทแบบเต็มที่เต็มทาง แต่มันก็เข้าไปศึกษางานอยู่ตลอด ผมรู้ว่ามันติดไอ้ต่อมาก มันห่างจากสุดที่รักของมันนานไม่ได้หรอกเดี๋ยวมันจะขาดใจตายห่าซะก่อน

 

พวกไอ้โก้นี่ก็ทำงานทำการกันหมดแล้ว แต่ละคนก็เข้าไปดูแลงานที่บริษัทของพ่อแม่ตัวเองกันทั้งนั้น มันเป็นเรื่องปกติของพวกเราไปแล้วมั้ง ตอนเรียนก็เรียนในสิ่งที่ชอบที่รัก แต่ท้ายที่สุดแล้วก็หนีไม่พ้นกับการต้องสานต่อกิจการของครอบครัว

 

เคยได้ยินไอ้พายมันเล่าให้ฟังว่าไอ้ต้นมันย้ายไปอยู่ที่ชลบุรีเพราะติดเด็ก เห็นหน้าเด็กมันก็เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมไอ้ต้นแม่งถึงได้หลง แต่กะล่อนตัวพ่อแบบมันน่ะผมแทบไม่เชื่อเหมือนกันว่ามันจะคิดจริงจังกับใครเป็น ก็บอกแล้วว่าความรักแม่งทำให้คนเราเป็นได้ทุกอย่าง

 

“พี่พาย...ขยับไปห่างๆ กูสักหน่อยไม่ได้รึไงครับ กูอึดอัดนะเว้ย” เอาอีกแล้วไอ้สองตัวนี่ แม่งเงียบได้ไม่ถึงสิบนาทีมันก็เถียงกันอีกแล้ว ผมนั่งอยู่กับพวกมันที่สนามหน้าบ้าน แม่งก่อไฟตั้งวงกันอยู่ท่ามกลางอากาศที่หนาวเหน็บ ไอ้พายแทบจะสิงร่างไอ้ต่อแล้วตอนนี้

 

“ก็กูหนาวนี่หว่า ขอกอดหน่อยไม่ได้รึไงวะอย่ามาพูดมากดิครับต่อ” การที่เราเห็นอะไรเป็นประจำมันทำให้คนเราชินไปแล้วสินะ เพราะว่าไอ้สองคนนี้มันเป็นแบบนี้มาตั้งแต่แรกจนถึงตอนนี้ พวกเพื่อนๆ ของมันเลยไม่ใส่ใจต่างคนต่างนั่งคุยกันไปตามเรื่องตามราว เล่าสู่กันฟังว่าใครพบเจอกับอะไรมาบ้างช่วงที่มันแยกๆ กันไปทำหน้าที่ของตัวเอง

 

“หนาวมากก็กลับไปนอนในบ้านไปพี่พาย พี่โก้ขอแก้วนึงดิ ส่งๆ มาเลยครับกูไม่เอาน้ำองุ่นนะพี่พาย มึงอย่ามาขี้หวง...” ผมเห็นไอ้พายมันพึมพำว่าแดกเหล้าทีไรเมาเหมือนหมาทุกที ไอ้ต่อมันมองด้วยหางตาอย่างเคืองๆ แต่มันก็รับแก้วเหล้าจากไอ้โก้มากระดกแบบไม่สนใจไอ้พายเลยสักนิด

 

“พี่ชายไม่เหงาหรอวะอยู่คนเดียวแบบนี้ ที่นี่ท่าทางจะเงียบน่าดู” ไอ้โก้มันถามขึ้นมาหลังจากที่ชงเหล้าแจกจ่ายให้รอบวง ผมหันมามองหน้ามันพร้อมกับยักไหล่น้อยๆ เหมือนว่าผมชาชินกับความเงียบเหงาของที่นี่ เหมือนว่าผมไม่ได้เหงาเลยสักนิด

 

ทั้งๆ ที่จริงแล้วผมเหงาและทรมานกับเวลาแต่ละวินาทีที่เลยผ่าน

 

“กูชอบความเงียบอยู่คนเดียวเงียบๆ แล้วมีสมาธิทำงานดี จริงๆ อยู่แบบเงียบๆ มันก็ดีนะ ดีกว่าอยู่กับไอ้สองตัวนี้แล้วฟังเสียงมันทะเลาะกันตลอดเวลา...”

 

“โหย ผมไม่ได้เป็นฝ่ายชวนทะเลาะนะพี่ชาย น้องชายพี่แหล่ะที่มันจ้องแต่จะชวนทะเลาะ อย่ามาเถียงเว้ยพี่พาย เถียงมากกูไม่รักนะ...” ไอ้พายตั้งท่าจะอ้าปากเถียง พอไอ้ต่อพูดแบบนั้นมันเงียบปากมันไปเลยครับ มันยิ้มแบบกวนๆ พร้อมกับกอดไอ้ต่อแน่นๆ กูล่ะเชื่อพวกมึงจริงๆ

 

“มึงสองตัวนี่แย่งซีนชาวบ้านเค้าเนอะ” ไอ้ต้นมันหันมากัดไอ้ต่อกับไอ้พาย ผมก็ว่าอย่างนั้น ตั้งแต่มาเนี่ยเห็นมันสองคนพูดไม่หยุดปากเลย

 

“ปล่อยมันเหอะพี่ต้น ไอ้ต่อมันพวกชอบความเจ็บปวดอ่ะ มันอยากถูกจัดหนักมันเลยกวนตีนพี่พายไง...”

 

“สัดต็อป”

 

“เอาเข้าไปพวกมึงนี่ไม่เปลี่ยนเลยจริงๆ นะ กัดกันตลอดๆ สงสารปอจริงๆ ที่ต้องมีน้องแสบๆ แบบพวกมึงเนี่ย...” เหมือนผมจะลืมตัวไปหรือเปล่า เหมือนผมจะพูดถึงปอขึ้นมาใช่มั้ย ไอ้พายมันมองหน้าผมด้วยสายตานิ่งๆ ของมัน แต่ผมเชื่อว่ามันกำลังจับอาการของผมอยู่

 

“พูดถึงพี่ปอ...ผมว่าตอนนี้พี่ปอก็น่าสงสารจริงๆ นั่นแหล่ะพี่ชาย ผมชวนพี่ปอมาด้วยแต่พี่ปอก็ไม่ยอมมา บอกว่าต้องเลี้ยงลูก บอกว่าไม่อยากกวนพี่ชายแต่พี่ปอก็ฝากมาดูด้วยนะว่าพี่ชายสบายดีหรือเปล่า...อะไรของมึงอีกเนี่ยพี่พาย” ไอ้ต่อมันเป็นคนตรงๆ ซื่อๆ มันพูดอะไรอย่างที่ใจมันคิด ไอ้พายมันล็อคคอไอ้ต่อเอาไว้แล้วปิดปากเมียมันซะแน่นจนไอ้ต่อแทบจะดิ้นพล่าน

 

“มึงสองตัวลากกันเข้าไปในบ้านเลยไปถ้าจะฟัดกันขนาดนี้เนี่ย อายเด็กมันบ้างมั้ยเนี่ย” ไอ้ต้นมันถามขึ้นมา ผมว่ามันนั่นแหล่ะที่ควรจะลากกันเข้าบ้าน เห็นมันลากเด็กมันมานั่งซ้อนอยู่ตรงหว่างขามันแล้วทั้งกอดทั้งเกยคางบนไหล่ไม่ห่างแบบนั้น

 

“มึงนั่นแหล่ะตัวดีไอ้ต้น ได้ข่าวพอน้องมันเข้ามหาลัยก็ย้ายกลับมากบดานที่กรุงเทพเลยสินะ ห่างไม่ได้เลยจริงๆ...” ผมนั่งเงียบๆ ฟังเรื่องราวของพวกมันผ่านบทสนทนาที่ดูเหมือนว่าจะเป็นการชวนทะเลาะแบบกลายๆ แต่มันก็เป็นแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว

 

“ก็กูรักของกูอ่ะครับ เนอะ..เลิฟเลิฟนะครับ” น่าสงสารเด็กไอ้ต้นจริงๆ แม่งทั้งกอด ทั้งหอม ทั้งอ้อนเด็กมันจนน้องมันระทวยจะตายห่าอยู่แล้ว

 

“เด็กมึงอายุเท่าไหร่แล้ววะต้น” ผมเลี่ยงที่จะคุยกับไอ้ต่อไอ้พาย โดยเฉพาะไอ้พายที่ดูท่าจะรู้มากรู้ดีเกินไปแล้ว

 

“ก็ 19 แล้วพี่ชาย เรียนที่เดียวกับที่พวกเราเคยเรียนนี่แหล่ะ” ผมพยักหน้ารับ ดูเหมือนว่าไอ้นี่มันจะหลอกล่อน้องมันตั้งแต่ยังเด็กๆ เลยสินะ ร้ายจริงๆ ไอ้พวกนี้

 

“พี่ชายไม่คิดจะกลับไปอยู่ที่กรุงเทพหรอครับ มาอยู่คนเดียวแบบนี้ เมียก็ไม่มี ไม่เหงาหรอพี่” ไอ้กอล์ฟมันถามขึ้นมา เป็นคำถามที่ผมคิดว่าทุกคนน่าจะสงสัยกันมานานแล้ว  ผมไม่เคยมีแฟน ไม่เคยมีคนรัก ไม่มีครอบครัวทั้งๆ ที่เพื่อนรุ่นๆ เดียวกันแต่งงานมีครอบครัวมีลูกกันไปหมดแล้ว

 

“ก็ที่นี่มันเงียบดี กูชอบอยู่แบบเงียบๆ ก็บอกแล้วไงว่าถ้าต้องกลับไปแล้วต้องฟังไอ้สองตัวนี้มันกัดกันทั้งวันกูขออยู่คนเดียวดีกว่า” ผมส่ายหน้าน้อยๆ ระอาใจกับไอ้พายไอ้ต่อที่มันกัดกันไม่เลิกเสียที

 

“ก็จริงว่ะพี่ แต่น่าจะหาเมียมานอนคลอเคลียสักคนนะพี่ อากาศหนาวๆ แบบนี้จะได้มีคนนอนกอดให้หายหนาว” ไอ้ปริ้นมันพูดแซวๆ ขึ้นมา ผมก็ทำเพียงแค่ยิ้มๆ เท่านั้นไม่ได้ต่อความอะไร

 

บทสนทนาของพวกเราถูกขัดด้วยเสียงกีต้าร์ที่ไอ้โก้มันเล่นขึ้นมา ผมว่าไอ้พวกนี้มันแปลกๆ นะ ไอ้โก้กับไอ้พายนี่ทำให้ผมกลัวแบบแปลกๆ มันสองคนเป็นพวกรู้มากและรู้ดีเสียด้วย และถ้าไอ้พายมันรู้อะไรไอ้โก้จะต้องรู้ด้วย เพราะไม่เคยหรอกที่ไอ้พายมันจะไม่บอกไอ้โก้

 

ผมว่าผมพลาดแล้วที่ผมมานั่งล้อมวงกับพวกมันแบบนี้

 

*สุขก็เพราะรัก เศร้าก็เพราะรัก เจ็บเพราะต้องจาก ได้อยู่ก็ฝืนใจ
ห่างกันแสนไกล โกรธยังฝังใจ แต่ไม่รู้ทำไมตอนจบได้รักกัน

เรื่องราวจบลงด้วยดีอยู่ในนิยายเรื่องเก่า
เรื่องจริงจบลงอย่างไรใครจะรู้

ก็ขึ้นชื่อว่าความรัก ความรักในชีวิตจริงไม่มีอะไรแน่นอน
ใจมันอ่อนแอแพ้ความรัก เพิ่งรู้ว่ารักในชีวิตจริงมันยิ่งกว่าในนิยาย
ใครจะบอกได้ว่าเราควรหยุดพักหรือไปต่อ อย่าท้อถ้าเธอทำดีที่สุดแล้ว
คงมีสักวันที่ความรักนั้นจะเป็นของเธอ

เรื่องราวจบลงด้วยดีอยู่ในนิยายเรื่องเก่า
เรื่องจริงจบลงอย่างไรใครจะรู้

ก็ขึ้นชื่อว่าความรัก ความรักในชีวิตจริงไม่มีอะไรแน่นอน
ใจมันอ่อนแอแพ้ความรัก เพิ่งรู้ว่ารักในชีวิตจริงมันยิ่งกว่าในนิยาย
ใครจะบอกได้ว่าเราควรหยุดพักหรือไปต่อ อย่าท้อถ้าเธอทำดีที่สุดแล้ว
คงมีสักวันที่ความรักนั้นจะเป็นของเธอ

ก็ขึ้นชื่อว่าความรัก ความรักที่แท้จริงไม่มีอะไรแน่นอน
ใจมันอ่อนแอแพ้ความรัก ความรักที่แท้จริงมันยิ่งกว่าในนิยายของเธอ

                                                   *เพลง เรื่องจริงยิ่งกว่านิยาย อ๊อฟ ปองศักดิ์

 

 

“พี่โก้ร้องเพลงเศร้าอ่ะ บรรยากาศแบบนี้มันต้องร้องเพลงสนุกๆ ดิ ยิ่งร้องเพลงเศร้ามันยิ่งเหงานะเว้ย” ไอ้ต็อปมันพูดขึ้นมาหลังจากที่ไอ้โก้มันร้องเพลงจบ หัวใจของผมมันชาวาบไปเลยทันทีที่ได้ยินเพลงนี้

 

ปอเคยร้องเพลงนี้แล้วส่งมาให้ผมเมื่อปีที่แล้ว ผมรู้สึกเจ็บขึ้นมาทันที พวกมันรู้อะไรกัน มันรู้อะไรมา ทั้งๆ ที่ผมพยายามปิดมาตลอดกว่าสิบปีที่เราเลิกกัน แล้วทำไมพวกมันถึงได้ทำเหมือนว่ารู้อะไรมาอย่างนี้

 

“ก็กูชอบเพลงนี้นี่หว่า...เอ้าๆ ไอ้พายมึงอยากร้องเพลงอะไรหรือเปล่า” ไอ้โก้มันไม่ได้มองหน้าผม หรือว่าผมจะคิดไปเอง หรือว่าผมจะระแวงไปเอง บางทีมันอาจจะไม่มีอะไรก็ได้

 

“พูดในใจของบอดี้สแลม...” ไอ้พายมันพูดขึ้นมา ผมกระดกแก้วเหล้าเข้าปากแบบเงียบๆ ความหมายของเพลงแม่งโคตรเสียดแทงหัวใจของผมโดยที่ผมไม่ต้องฟังเลยด้วยซ้ำ

 

“ฉันดีใจที่มีเธอ...” ไอ้ต่อมันเสนอขึ้นมา แต่ละเพลงนี่แบบทำให้ผมรู้สึกว่าผมน่าจะรีบหนีไปนอนดีกว่าต้องมานั่งฟังเพลงที่ทำให้ผมคิดถึงคนที่เคยร้องเพลงนี้ให้ผมฟัง

 

“กูไปนอนก่อนแล้วกันพรุ่งนี้ต้องออกไปข้างนอกด้วย อย่าลืมดับฟืนดับไฟให้เรียบร้อยด้วยนะมึง...”

 

“หนีอีกแล้วพี่ชาย” ไอ้พายมันพูดขึ้นมาลอยๆ ผมมองหน้ามันเล็กน้อยก่อนจะเดินจากมาอย่างไม่สนใจที่จะต่อความอะไรกับมัน ผมไม่โกรธมันหรอกที่มันมารื้อฟื้นเรื่องพวกนี้ ถ้าผมเป็นมันผมก็ต้องอยากรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นระหว่างผมกับปอ เพราะว่ามันเป็นห่วงผมข้อนี้ผมรู้ดี

 

แต่ถ้ามันห่วงผมจริงๆ ผมอยากให้มันลืมเรื่องนี้ไปซะ ลืมมันไปเลยไม่ต้องสนใจหรอกว่าในอดีตพวกเราเคยผ่านอะไรมา รู้แค่ว่าปัจจุบันมันเป็นยังไงก็พอแล้ว

 

ขอให้กูได้อยู่อย่างเงียบๆ เถอะพาย อย่าทำให้กูสับสนมากไปกว่านี้เลย

 

……….100%.........

#ปอชาย #ยุ่งนัก

พี่พายคือคนที่เซนท์แรงเสมอ พี่พายรู้พี่โก้รู้ รู้สึกอึดอัดและเจ็บแทนพี่ชายอย่างบอกไม่ถูก

คนเราต่อให้หลอกคนอื่นยังไง พยายามบอกว่ามันผ่านไปแล้ว มันจบไปแล้ว ทำเหมือนว่าไม่รู้สึกอะไรเลยทั้งนั้น หลอกคนอื่นได้แต่ไม่ว่ายังไงก็หลอกตัวเองไม่ได้หลอกจริงมั้ย

พยายามเสนอแง่มุมมองความรักบนความเป็นจริงที่อยากจะสื่อให้รู้ว่าคนเราน่ะมีหลายด้าน บางทีเราอาจจะมองว่าเค้ามีความสุขแต่ลึกๆ แล้วใครจะรู้ว่าเค้ากำลังรู้สึกอะไรอยู่ เค้าเคยผ่านหรือว่าเคยเจอกับเรื่องราวอะไรมาบ้าง มองใครอย่ามองแค่ด้านเดียว

เจอกันตอนหน้าค่า

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

15,978 ความคิดเห็น

  1. #15813 123 (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 21:57
    ร้องไห้ทุกตอนอะ #ณ ขณะรัก
    #15813
    0
  2. #15149 ploylybbs (@ploylybbs) (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 22 กันยายน 2557 / 22:32
    ปอ ชาย สู้ๆ
    #15149
    0
  3. #14523 mitake (@voldermore) (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2557 / 10:39
    เอาอีกแล้ว โก้พายสร้างกระแสอีกแล้ว 55555555555
    #14523
    0
  4. #14054 JENNYHA (@jennyha) (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 30 เมษายน 2557 / 20:51
    สงสารไม่ทันละ
    #14054
    0
  5. #13905 Aimzilla (@aemza302) (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 25 เมษายน 2557 / 04:27
    บางครั้งมันก็น่าจิ้นโก้พายนะ55555
    #13905
    0
  6. #13447 Hiro Hiro Shi (@hiroshi1234) (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 7 เมษายน 2557 / 01:46
    อย่าว่าอย่างงั้นอย่างงี้เลยโมเมนต์โก้พายนี้มีมาให้คิดตลอด #เกี่ยวไรด้วยนี้มันเรื่องของ พี่ปอกับพี่ชายเค้า โก้พายม๊ายเกี่ยว 55
    #13447
    0
  7. #12951 Vvaz.Ksj (@wand_wasana) (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 3 มีนาคม 2557 / 16:21
    เราชอบความคิดเห็นที่75 นะ คิดเหมือนเราอ่ะ บอกเลยว่าไม่สงสารปอหรือว่าฝ้ายเลย สองคนนั้นเป็นคนเลือกเอง แต่โคตรสงสารชาย ปอไม่ควรได้ชายไปโดยที่ไม่ได้รับผิดชอบกับที่สิ่งที่ชายต้องเจอมาตลอดสิบปีที่เลิกกันหรือสี่ปีที่ปอแต่งงานไป TT_TT
    #12951
    0
  8. #12950 Vvaz.Ksj (@wand_wasana) (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 3 มีนาคม 2557 / 16:12
    เรื่องนี้ คนที่น่าสงสารที่สุดคือพี่ชาย เพราะต้องต้องอยู่คนเดียว ต้องทนกับความเจ็บตามลำพังเพียงคนเดียวมาตลอด ไม่มีคนค่อยอยู่ข้างกาย ส่วนคนพี่ปอยังมีคนอยู่ข้างกาย มีคู่ชีวิตแถมยังมีลูกอีก ส่วนพี่ฝ้ายนางเป็นคนเลือกเอง ทั้งๆที่นางก็รู้อยู่แก่ใจว่าปอไม่เคยที่จะมีนางอยู่ในหัวใจ แต่นางก็เลือกที่จะแต่งงาน ทั้งๆที่บอกว่าเข้าใจปอดีที่สุดแล้วทำไมถึงไม่บอกปอให้หยุดทำเรื่องที่ต้องบอกว่าเสียสระทำเพื่อคนอื่น ทำไมถึงยังอยากที่จะแต่ง อยากที่จะอยู่ด้วยทั้งๆที่รู้ว่าไม่เคยได้รับคำว่ารักจากปอ แทนที่จะพูดให้ปอเข้าใจ ว่าปอมีคนอื่นอยู่ในใจตลอด แทนที่จะคุยให้เข้าใจและเตือนให้ปอไปเคลียร์กับคนที่อยู่ในใจปอมาตลอด สรุปฝ้ายนางเลือกเอง ปอเลือกเอง สงสารพี่ชายสุดต้องโดนบอกเลิก ไปงานแต่ง ทนรับฟังเรื่องราวของอีกฝ่ายที่มีคนค่อยเคียงข้าง มีลูกด้วยกัน มีครอบครัว ตัวเองต้องหนีมาอยู่คนเดียว ทนอยู่คนเดียวโดยที่ตัวเองไม่ได้ชอบการอยู่คนตัวแต่ก็ยังที่ต้องทน ไม่เคยมีใครค่อยอยู่เคียงข้างเหมือนกับพี่ปอ #ดีดดิ้นสงสารพี่ชายสุดๆ #พายไปทำอะไรอยู่ทำไมถึงพึงจะมามีเซ็นท์อะไรเอาตอนนี้???นานไปนะกับความรู้สึกของพี่ชาย14ปี #ต่อกับพี่ปอนี่เหมือนกันนะพอเจออะไรที่กดดันก็ยอมถึงคนที่ตัวเองรักให้อยู่ตามลำพัง ดีหน่อยที่ต่อยังสู้ แต่ปอนี่...เหอะๆ ทำดีเนาะ?!? ทำร้ายคนที่ตัวเองบอกว่ารักได้ตั้งสิบปีทำได้ไง??????
    #12950
    0
  9. #12757 Praew_Parichat (@26159) (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2557 / 22:57
    เฮ้อ...พี่พายกะพี่โก้สะกิดต่อมพี่ชายอีก

    น่าสงสารพี่ชายจัง

    คงคิดมากน่าดู
    #12757
    0
  10. #12322 MO_JUNG (@mylove17) (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 6 มกราคม 2557 / 17:32
    พี่พายรู้พี่โก้รู้ กรีีสสสส #โก้พายของหนู 55555
    สิ่งที่พี่ชายทำคือการหนีความจริงที่หลอกหลอนตัวเองทุกวัน
    กลับไปก็ช้ำ อยู่ก้ช้ำ โอ้ยยยยยย

    #12322
    0
  11. #12190 MIZZ-MAY (@mizz-may) (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 2 มกราคม 2557 / 09:49
    .นั่นไงเห็นมั๊ย พี่พาย.....แม่งฉลาดทุกเรื่องจริงๆค่ะ  - -*  ป๊าดดดดดดดดดด พายจิตสัมผัส  พายไม่พยากรณืแต่พายรู้อดีต 5555555    แอบหวั่นอะ เฮ้ออออ ฮ่าๆๆๆพี่พายแม่งกวเสมอต้นเสมอปลายจริงๆ >< ทะเลาะกับต่อนี่สนุกมากไหมคะ  อยากบอกว่าเมย์สนุก  555  ดีนะมีคนอื่นอยู่ด้วย  ถ้าลองได้เถียงกันเองสองคน  จบที่เตียงค่ะ บอกเลย  เมย์ผ่านอะไรมากเย๊อะ!!!!!! รู้สเต็ปพี่พายและ 5555  #หรา  เฮ้อออออ  สงสารพี่ชายอะ  พี่ปอล่ะ???  สงสารนิดนึง ไม่มาก แต่ก็ไม่ใจดำนะ  ชะตาพี่เกรทลิขิต ทำให้ทั้งคู่ต้องแยกจากกัน  แล้วชะตาพี่เกรทลิขิต  ก็กำลังจะทำให้ทั้งคู่กลับมาเจอกันอีกครั้งแงๆๆๆๆๆ  แล้วจะกลับมายังไงอะ  อยากที่บอกอะ  เมียตามนิตินัยเพิ่งตาย   ส่วนเมียลับๆทางพฤตินัยที่เป็นหลวงมากกว่าเมียนิตินัยจะกลับไปยังไง???  คนเพิ่งตาย  จะผ่านไปนานแค่ไหนมันก็ไม่สมควรคิดจริงป้ะ???  10 ปีนะเห้ย...  เศร้าอะ ...แง  อยากกลับไปใจจะขาด  แต่มันขาดจากกันนานแล้วนะ  กาวตราช้างจะต่อยังไง  แม้เยื่อใยจะมีอยู่ก็เหอะ ยิ่งพูยิ่งสงสารพี่ชาย  

    #12190
    0
  12. #12183 pooddleboy (@pooddleboy) (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 1 มกราคม 2557 / 06:59
    อยากให้ชายเจอคนรักที่ดีกว่านี้



    อย่ากลับไปหาคนขี้ขลาดอย่างปอเลย



    น่ารำคาญมันจะตาย ตัดสินใจเองเจ็บเอง



    แต่ดันไม่ยอมปล่อยชายไปซักที



    จะผููกชายไว้กับตัวเพื่อ....



    โคตรเห็นแก่ตัวที่สุด สมควรแล้วที่ปอจะโดดเดี่ยวอ้างว้างบ้าง



    ในวันที่ชายต้องนอนเหงาร้องไห้คนเดียว



    แต่อย่างน้อยๆปอยังมีลูกกับฝ้ายนอนเคียงข้าง



    เมื่อเทียบกันแล้วสิ่งที่ปอเจอตอนนี้มันยังเทียบไม่ได้เท่าขี้เล็บกับสิ่งที่ชายเจอมาสิปกว่าปีเลย



    ไม่อยากให้เรื่องนี้จบแฮปปี้เลย อยากใหปอเจ็บๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ กับสิ่งที่ตนตัดสินใจและรับผิดชอบมันซะ



    และให้ชายได้ลองเปิดใจรักคนอื่นซักที อย่ามามัวโง่ดักดานจมปรักกับความรักกับคนขี้ขลาดแบบนี้เลย



    รอสมน้ำหน้าปออยู่นะครับให้มันได้เจ็บปวดเยอะๆๆหน่อยจะได้สาสม ชิ!
    #12183
    0
  13. #12153 -dark angel- (@areeyafah) (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2556 / 13:11
    แค่อยากจะบอกว่า ความเห็นที่ 11958 เด็ดจริงอะไรจริง
    #12153
    0
  14. #12140 ฟองเบียร์ (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2556 / 01:30
    เห็นด้วยกับ คห.11958 ที่สุด ถึงปอจะน่าสงสารแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเป็นคนผูกเรื่องขึ้นมาเองทั้งหมด

    ปอไม่มีความกล้าในฐานะคนรักเลยแม้แต่น้อย ยิ่งพูดก็ยิ่งตรงตามที่ คห.11958 บอกทุกอย่าง

    เราไม่รู้นะว่าตอนจบของเรื่องนี้จะเป็นยังไง แต่ถ้าเกิดได้กลับมารักกันจริงๆ

    ก็อยากให้คิดบ้าง ว่าถ้าฝ้ายไม่ตาย ก็คงไม่มีวันนั้นสินะ เพราะไม่มีทางที่คนขี้ขลาดแบบปอจะลุกมาทำอะไรเพื่อชายหรอก

    สำหรับความเห็นส่วนตัวของเรานะ ถ้าจะกลับไปรักกันก็ได้ แต่ในเมื่อปอเลือกที่จะตัดชายแล้ว

    ชายอยู่กับความทรมานมา 10 ปี เราอยากให้ชายเปิดใจและมีความสุขกับคนอื่นบ้าง

    เราว่าชายมาไกลเกินกว่าจะย้อนกลับแล้ว แต่ถ้าจะรักกันจริงๆก็ขอให้ปอพยายามทำอะไรให้มากกว่านี้เถอะ
    #12140
    0
  15. #11981 Hottest@2PM (@vampire-lover) (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2556 / 14:40
    เจ็บโว้ยยยย เจ็บๆๆๆ ไม่มีสักตอนเลยที่ไม่น้ำตาไหล ฮือออออออ
    #11981
    0
  16. #11858 1234 (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2556 / 20:07
    บอกตรงๆว่าตั้งแต่อ่าน ปอชาย มาตั้งแต่ในเล่ม จนมาตอนพิเศษ เราไม่เคยรู้สึกสงสารปอเลย และขอโทษที่ต้องบอกว่าไม่สงสารผู้หญิงอย่างฝ้ายเลยซักนิดเดียว เรารู้สึกว่าทำไมนะ ? ทำไม ลูกชายบ้านนี้ช่างเหมือนกันซะนี่กระไร ชอบคิดไปเอง เป็นโรควิตกกังวล อย่างน้องเป็นต่อ ที่คิดมากเรื่องคบกับพี่ชาย ก็ยื้อเยื้อ ขี้ขลาดไม่กล้าอธิบายให้แม่ฟัง จนเรื่องเลยเถิดมีมือที่สามมาก่อความวุ่นวายถึงคุณแม่ที่บ้าน ส่วนชาย ก็คิดเองเออเองเรื่องความเป็นลูกคนโต ความหวังของแม่ ทั้งๆที่สองคนนี้ ได้รับความรักมากมายจากแม่พรทิพย์ และการดูแลที่ดีแสนดี แม่พรทิพย์เองไม่เคยกดดันลูกชายสองคน เราเชื่อว่าแม่ทุกคนรักลูกที่สุด และสิ่งสำคัญที่สุดสำหรับแม่ทุกคนคือการทำทุกๆอย่างที่ลูกมีความสุข โดยไม่ว่าตัวเองจะลำบากแค่ไหนก็ตาม การที่ปอทิ้งชายไปโดยที่ชายไม่มีความผิดแม้ซักนิดเดียว ทำร้ายหัวใจคนที่รักเขาที่สุดอย่างเลือดเย็น โดยอ้างเหตุผลสารพันแปดร้อยของตัวเอง คือกลัวแม่ผิดหวัง น้องผิดหวัง สายตาคนรอบข้างที่จะมองว่าเขาเป็นพวกรักข้ามเพศ ทั้งๆที่จริงๆปอนะขี้ขลาด ไม่กล้าเผชิญหน้ากับความจริง ปอนั้นแหล่ะที่ไม่รู้ว่าจะทำให้แม่ภูมิใจได้ยังไง เลยเลือกวิธีหาผู้หญิงซักคนมาแต่งงานแล้วมีลูกด้วย โดยหวังว่าแม่จะดีใจและภูมิใจที่เขาสามารถเป็นเสาหลักให้ครอบครัว มีหลานตัวน้อยๆให้แม่อุ้ม ทั้งๆการเป็นลูกที่ดี การกตัญญูต่อบิดามารดา มีมากมายอีกหลายร้อยวิธี แต่ปอคิดเองสั้นๆว่าต้องเป็นแบบนี้แหล่ะ !! แบบที่คนอื่นๆเขาทำกัน โดยไม่คิดหน้าคิดหลังให้ดี พอทำลงไปตัวเองกลับต้องมาทนทุกข์เพราะจำใจทำในสิ่งที่ตนเองไม่ต้องการ ถึงกับร้องไห้ในงานแต่งงานของตัวเอง ทั้งๆที่เขาคิดว่างานนั้นคืองานสำคัญในชีวิต ที่แม่ต้องดีใจ ภูมิใจ แต่ตัวเขาเองต้องเสียน้ำตา และทำให้ชายต้องหัวใจสลาย ทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งต้องมาติดบ่วงเรื่องราวของตัวเอง ส่วนตอนที่ในพาร์ทของปอ ที่แสดงให้เห็นว่าปอทุกข์ทรมานแค่ไหน กับชีวิตที่ตัวเองเลือก และยังต้องเก็บมันไว้เป็นความลับบอกใครไม่ได้ จริงๆแล้วปอควรจะมีสุขที่สุด และต้องเป็นชายที่ต้องโดดเดี่ยวทนทุกข์ทรมานอยูาตามลำพัง แต่กลายเป็นว่าปอเองก็หาความสุขไม่เจอ เพราะเข้าแก้โทย์ชีวิตผิด ผิดมาตั้งแต่บอกเลิกชาย และไปคบกับผู้หญิงที่ตนไม่ได้รัก และหลอกตัวเองไปมันๆว่าซักวันหนึ่งอยู่ด้วยกันคงจะรักกันเอง ทั้งๆหัวใจนั้น มันไม่ใช่เรื่องงายดายเลยนะปอ เรารู้สึกสมเพชปอ เราไม่สงสาร นี่คือทางที่ปอเลือก แต่เราสงสารชายที่สุด ชายยอมทุกอย่าง ยอมรับการบอกเลิกที่ตนเองไม่ได้ผิด ยอมรับการเป็นเพื่อนสนิท ที่ต้องดูคนที่รัก คบกับคนอื่น ยอมเข้มแข็งให้ปอเห็นว่าเขาอยู่ได้และต้องการให้ปอเข้มแข็งด้วย ชายอยากให้ปอมีความสุขจึงจากมา และตอนนี้ที่ชายไม่ยอมกลับไป เราว่าชายไม่ได้ถึงขั้น วางทิฐิตนไม่ลง แต่เพราะการกระทำทุกอย่างของปอที่แคร์คนรอบข้างทุกๆคน นอกจากชายมาทั้งชีวิต ทำให้ชายอยากให้ปอดำเนินชีวิตในทางที่ปอเลือกต่อไป เราคิดว่าชายเองก็คงเคลิ้มๆกับความคิดและการตัดสินใจของปอ ว่าการแต่งงานมีลูก นั้นคือการสิ่งที่ปอควรทำเพื่อครอบครัว ชายเลยไม่เคยกลับไปเลย แม้กระทั้งตอนนี้ และเราคิดว่า (คหสตนะ) คนที่ขี้ขลาดและไม่เคยทำอะไรเพื่อความรักอย่างปอ ไม่สมควรได้รับความรัก คือคนรักกลับไป นี่ปอยังไม่ได้เริ่มต้นทำไรเลยแม้แต่น้อยก็ถอดใจแล้ว แล้วก็คิดไปเองว่าชายคงจะหมดรักตน แต่เราก็สงสารคนที่ดีแสนดีอย่างชายเหลือเกิน แต่คนอย่างชายคงจะเกิดมาเพื่อที่รักคนแค่คนเดียวเท่านั้น เสียใจกับการดำเนินชีวิตที่ไร้ชีวิตของชายมาตลอดสี่ปี อยากให้ชายเปิดใจบ้าง ยอมรับคนอื่น หรืออย่างน้อยๆยอมรับการใช้ชีวิตแบบมีสังคมบ้าง การเป็นคนโสดไม่ใช่เรือ่งเลวร้าย การมีคนรักเห็นแก่ตัว และทำร้ายเราต่างหากที่แย่ ถ้าปออยากให้ชายกลับมารักกัน หรือ เริ่มต้นรักกันอีกครั้ง โดยทิ้งเรื่องราวผิดๆที่ผ่านมา เราอยากให้ปอแสดงถึงความรักและพยายามมากกว่านี้ อย่างน้อยๆให้ได้ซักครึ่งของชายที่ยอมทิ้งชีวิตของตัวเองทั้งชีวิตไม่ยอมเจอแม้กระทั้งน้องชายเป็นเวลาสี่ปี มาใช้ชีวิตโดยการทำงานให้ผ่านไปวันๆ ให้ปอทำให้ได้นะ เราอยากให้ชายมีความสุข แต่ไม่อยากให้คนอย่างที่ปอที่ทำร้ายชายและคนอื่นๆ ได้รับสิ่งดีๆอย่างง่ายๆ
    #11858
    0
  17. #11760 Produck (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2556 / 13:16
    สงสารอ่ะ เมื่อไรคู่ปอชายจะได้รักกันอย่างเปิดเผยสักทีน่ะ
    #11760
    0
  18. #11737 Black Snow (@pegasus3) (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2556 / 00:00
    น่าสงสารทั้งปอ ทั้งชายเลยอ่าาาาาา
    #11737
    0
  19. #11723 nongnoi7 (@nongnoi7) (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2556 / 21:37
    อยากให้ทั้งสองเจอกันจัง
    #11723
    0
  20. #11722 SuJuHanHyuk (@loveloveyaoi) (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2556 / 21:08
    พี่ปอกับพี่ชายน่าสงสานว่ะ 

    TT^TT 

    พี่พายรู้พี่โกรู้ 

    เหมือนกับ

    สต๊อปรู้โลกรู้ป่ะ 

    555555555555555
    #11722
    0
  21. #11721 44784 (@44784) (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2556 / 14:59
    พี่ปอน่าสงสารอ่ะ 
    พี่พายกับพี่โก้นี่ก็นะ 
    ขยันทำร้ายจิตใจพี่ปอกันจริง
    #11721
    0
  22. #11719 Vanilla (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2556 / 09:53
    จุกไปหมดพูดไม่ออกสงสารทั้งพี่ปอพี่ชาย ว่าแต่ว่าพี่พายรู้พี่โก้รู้คืออะร๊ายยยยย เผลอกินกันเองในฝันรึป่าวเนี่ย แหม่ๆๆ
    #11719
    0
  23. #11718 kiray (@kira-nnnnn) (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2556 / 09:29
    สงสารพี่ชายอ่ะ 
    มาอัพไวๆนะคะ
    #11718
    0
  24. #16 I'm sone M.Seo >O< (@lovelymylonelyfk) (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2556 / 20:31
    พี่ชายยยยยยยยยยยยยยยยยยย T^T
    #16
    0
  25. #15 ABC. (@sukprasert) (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2556 / 20:28
    พี่ชายกับพี่ปอจะกลับไปคืนดีกันมั้ยเนี่ย??
    สงสารพี่ชายกับพี่ปอ T T
    พี่พายกับต่อก็ยังคงทะเลาะกันเหมือนเดิม 55555  น่ารักกกกก
    #15
    0