OK!! I love U ♥ ยุ่งนัก...กูรักมึงก็ได้ [Yaoi][Boy's love]

ตอนที่ 87 : .....ณ ขณะรัก.....01. รัก ณ วันวาน (ชาย)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,887
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    11 พ.ย. 56



 01. รัก ณ วันวาน (ชาย)

 

ผ่านมากว่าสามปีแล้วสินะกับชีวิตนักศึกษาในรั้วมหาลัยแห่งนี้ กับชีวิตใหม่ๆ ที่ได้เจอกับผู้คนใหม่ๆ ได้พบเจอกับเพื่อนมากมายที่ร่วมเฮฮากัน มันทำให้ชีวิตที่เต็มไปด้วยความคาดหวังจากครอบครัวของผมได้ผ่อนคลายลงไปบ้าง

 

ผมเป็นลูกชายคนโตที่ถูกคาดหวังและได้รับการเลี้ยงดูให้โตขึ้นเพื่อรับช่วงต่อกิจการของครอบครัว ต้องทำตามความคาดหวังและคำสั่งของพ่อ ผมมีน้องชายหนึ่งคนแต่ทว่าความสัมพันธ์ของมันกับพ่อไม่ค่อยลงรอยกันเท่าไหร่ มันปลีกตัวออกห่างจากครอบครัว ถึงจะอยู่บ้านเดียวกันแต่ทว่าความสัมพันธ์ของมันกับพ่อไม่ได้ดีขึ้นเลย

 

ผมอาจจะเป็นเหมือนลูกรักของพ่อ แต่ทว่ามันตามมาด้วยความคาดหวังและหน้าที่ที่ต้องแบกรับเอาไว้อย่างมากมาย แต่ทว่าชีวิตในรั้วมหาลัยการได้พบเจอกับเพื่อนใหม่ๆ ทำให้ผมได้ผ่อนคลายความรู้สึกที่ต้องแบกรับ

 

และแน่นอนว่าในรั้วมหาลัยแห่งนี้ทำให้ผมได้พบเจอกับใครคนหนึ่ง คนที่ทำให้ผมได้เรียนรู้ถึงความรู้สึกมากมายที่เรียกว่า...ความรัก

 

 

 

ผมยืนมองดูความวุ่นวายในเมืองหลวง ถึงแม้ว่าตอนนี้จะเป็นเวลาเช้าตรู่ก็ตามทีแต่ทว่าการจราจรในเมืองนี้ไม่เคยสงบนิ่ง ยังคงมีรถเคลื่อนไหวไปตามเส้นทางอย่างต่อเนื่อง

 

“ตื่นมาทำไมแต่เช้าวะมึง เมื่อคืนก็ทำงานจนดึกดื่นไม่ใช่รึไง” เสียงที่ดูงัวเงียไม่น้อยดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง พร้อมกับมือที่ยกขึ้นมาพาดไหล่ของผม ผมหันไปมองคนข้างๆ และผลักหัวมันให้ออกห่าง

 

“ง่วงก็ไปนอนไป ใครเค้าจะนอนเหมือนตายแบบมึงวะปอ...”  ผมดันหัวไอ้คนที่มันเอาแต่จะซุกหน้าลงที่คอของผม มันจับมือของผมเอาไว้แล้วเอาคางเกยไหล่ของผมพร้อมกับกอดผมเอาไว้ในอ้อมกอดของมัน

 

“กูอึดอัดเหอะปอ มึงไปนอนไปกูขอยืนคิดอะไรเงียบๆ คนเดียวหน่อย...เอาหน้ามึงออกไปไกลๆ ได้มั้ยวะ ปากเหม็นฟันไม่รู้จักแปรง” ผมตบหัวมันไปหนึ่งทีตอนที่มันแกล้งเป่าลมใส่หน้าผม มันลูบหัวตัวเองป้อยๆ ก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องตามเดิม

 

ที่นี่เป็นคอนโดของพ่อผม ครอบครัวเราทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ มีคอนโด รีสอร์ท โรงแรม มากมายทั่วประเทศ ผมคือคนที่พ่อคาดหวังให้เข้ามาสืบสานกิจการหลังจากที่เรียนจบ โดยที่พ่อไม่ได้ถามเลยว่าผมพร้อมหรือว่าอยากจะทำหน้าที่นี้มั้ย

 

แต่ถึงยังไงผมก็ต้องรับหน้าที่นี้ต่อจากพ่ออยู่ดี ผมจะเห็นแก่ตัวแล้วโยนหน้าที่และภาระของผมไปให้น้องชายอย่างไอ้พายก็คงไม่ได้ เพราะว่ามันไม่ลงรอยกับพ่อและมันคงไม่ยอมรับเรื่องนี้แน่ๆ

 

แต่อย่างน้อยๆ พ่อก็ให้ผมได้เรียนในสิ่งที่ผมอยากเรียนช่วงที่ใช้ชีวิตในรั้วมหาลัย ก่อนที่จะต้องกลับไปอยู่กับความเป็นจริงที่ไม่ว่ายังไงผมก็ไม่สามารถหลีกเลี่ยงหรือว่าหลีกหนีมันได้

 

“คิดมากหน้าแก่นะมึง...อ่ะ กาแฟ” มันเดินกลับออกมาที่ระเบียงพร้อมกับหน้าและผมที่เปียกชุ่มของมัน ในมือมีกาแฟสองแก้ว ผมหันไปมองหน้ามันพร้อมกับหยิบผ้าที่มันพาดคอเอาไว้ขึ้นมาซับที่หน้าของมัน

 

“กูจะได้หน้าแก่ทันมึงไงครับไอ้ปอ แล้วนี่ไม่นอนต่อรึไงวะ วันนี้ไม่มีเรียนก็นอนไปเหอะ” ผมรับกาแฟมาจากมันพร้อมกับจิบทีละน้อย ไอ้ปอมันยิ้มให้กับผมพร้อมกับนั่งลงชมวิวไปเรื่อย

 

“ตื่นแล้วว่ะเลยไม่อยากจะนอนต่อ ว่าแต่มึงเป็นอะไรรึเปล่าวะชายหน้าตาเครียดเชียว มีอะไรก็เล่าให้กูฟังบ้างก็ได้นะเบบี๋ คิดมากทำไมอิหนูของป๋า มาๆ มาให้กูกอดเดี๋ยวมึงก็หายเองนั่นแหล่ะ” กวนตีนและไอ้ห่าปอ มันถามเพราะคงสังเกตเห็นสีหน้าที่ดูเคร่งเครียดของผม ผมไม่ได้มีเรื่องอะไรให้เครียดมากนักหรอก มันก็เรื่องเดิมๆ ที่วนอยู่ในหัว เพียงแค่คิดว่าระยะเวลาที่มันลดลงทีละนิดทีละน้อยจนเหลือเพียงแค่หนึ่งปีเท่านั้นที่ผมจะสามารถทำอะไรได้ตามใจ มันกำลังจะหมดลงไป ผมเลยอดที่จะเครียดและคิดมากถึงเรื่องราวในอนาคตไม่ได้

 

“เดี๋ยวอิหนูก็ต่อยหน้าป๋าแหกเลยดีมั้ยวะ ห่าปอไม่กวนตีนกูสักวันมันจะตายมั้ย กูไม่ได้เป็นอะไรเว้ยก็แค่คิดอะไรไปเรื่อย” มันดึงมือของผมเข้ามาหาแล้วกอดเอวของผมเอาไว้ ใบหน้าของมันเงยขึ้นมามองหน้าสบตากับผมที่ยืนอยู่ตรงหน้ามัน

 

“รู้ทั้งรู้ว่าโกหกกูไม่ได้ก็ยังจะโกหก แต่ถ้ามึงบอกว่าไม่มีอะไรก็กูจะไม่ถามไม่เซ้าซี้ แต่รู้ไว้นะว่ามึงมีกูไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว...” ผมยิ้มน้อยๆ วางมือลงบนหัวของมันแล้วยีหัวมันไปมา เพราะว่ามันคือไอ้ปอ เพราะว่าเป็นมันที่เข้าใจและรู้ใจผมดีที่สุด มันเลยรู้ว่าผมคิดอะไร และผมก็ไม่เคยโกหกมันได้เลยจริงๆ

 

“กูก็ไม่ได้มีอะไรจะปิดบังมึงหรอกนะปอ ก็แค่เครียดๆ เรื่องที่บ้าน เรื่องพ่อเรื่องน้อง แต่ก็ไม่ได้หนักหนาอะไร เอาไว้ถ้าไม่ไหวจริงๆ มึงจะเป็นคนแรกที่กูจะบอกทุกอย่าง” ผมตบหัวมันเบาๆ แล้วกอดตอบมัน แค่อ้อมกอดของมันผมก็หายเครียดลงไปได้เยอะ ก็คิดไม่ออกเหมือนกันว่าถ้าไม่มีมันอยู่ตรงนี้ ผมจะมีที่สักที่ให้รู้สึกผ่อนคลายได้อย่างนี้มั้ย

 

“อย่าคิดมากเลยชาย อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิดไม่ใช่หรอวะ เหมือนอย่างตอนที่กูเครียดๆ มึงก็บอกกับกูแบบนี้ อนาคตมันจะเกิดอะไรขึ้นบ้างเราไม่มีทางรู้ได้หรอก ตอนนี้อยากทำอะไรก็ทำมันเข้าไป อย่าไปนึกถึงเรื่องของอนาคตให้มันวุ่นวายเลย” มันลุกขึ้นยืนแล้วกอดไหล่ของผมเอาไว้แน่น ตบบ่าของผมอย่างให้กำลังใจพร้อมกับรอยยิ้มของมันที่ส่งตรงมาให้กับผม

 

ขอแค่ตอนนี้ผมมีมันอยู่ข้างๆ ผมก็มีความสุขกับสิ่งที่เป็นอยู่มากพอแล้ว

 

“ขอบใจมึงนะปอ...กูดีใจที่มีมึงว่ะ” ผมมักจะบอกกับมันแบบนี้ เพราะว่าผมดีใจที่ได้มีมันจริงๆ เพราะมีมันผมถึงได้มีความสุขและยิ้มได้อยู่อย่างนี้

 

“เออ...กูก็ดีใจที่มีมึง ว่าแต่หิวยังวะเดี๋ยวกูหาอะไรให้กิน อยากกินอะไรครับอีหนูของป๋า...ห่าชายกูเจ็บนะเว้ย มึงอย่าหยิกกูดิวะแม่ง” มันชอบเรียกผมว่าอิหนูของป๋าอะไรของมันนี่แหล่ะ การที่ผมยอมให้มันไม่ได้หมายความว่าผมจะสาวแตกนะเว้ย ไอ้ปอนี่มันเหลิงมากเกินไปแล้ว ไม่น่าหลวมตัวมารักคนแบบมันเลยจริงๆ

 

“ชอบเรียกกูว่าอีหนูจริงๆ เลยนะไอ้ปอ หลบๆ ไปกูจะไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าละ วันนี้กูนัดกับพวกไอ้เต้เอาไว้ว่าจะไปดูกีร์ต้าสักหน่อย...”

 

“โอเคเดี๋ยวกูไปด้วย...” ผมมองหน้ามันทันที คือกูไม่ได้ชวนมึงหรือเปล่าวะ อีกอย่างหมาที่ไหนแม่งบอกว่าอยากจะนอนพักไม่อยากจะออกไปไหน

 

“ได้ข่าวว่ากูไม่ได้ชวนมึงไม่ใช่หรอวะ” ผมเดินกลับเข้ามาในห้องโดยมีไอ้ปอเดินตามมาไม่ห่าง มันทำท่าทางกวนประสาทใส่ผมเหมือนอย่างที่มันชอบทำ ผมเลิกใส่ใจมันน่าจะดีกว่า เพราะคนแบบมันห้ามเท่าไหร่ก็ไม่ฟังหรอก

 

“เมียไปไหนผัวก็ไปด้วยอ่ะครับ น่านะให้กูไปด้วยกูจะไปดูกีร์ต้าตัวใหม่ เย็นนี้จะได้ไปเล่นที่ร้านกูกันเลยเป็นไง นะเมียนะอย่าใจร้ายกับผัวมันไม่น่ารัก” มันตามเซ้าซี้ผมผมก็พยักหน้ารับเพราะยังไงก็ห้ามมันไม่ได้หรอกไอ้ปอเนี่ยมันดื้อด้านจะตายไป มันเป็นคนประเภทถ้าจะทำอะไรก็ต้องทำให้ได้ ไม่ฟังคำพูดใครเค้าหรอก

 

“เออ...ตามใจมึงก็แล้วกัน เอ้าๆ แล้วนี่จะทำอะไรของมึงวะปอ กูไม่เล่นนะไอ้โรคจิต แม่งเอ้ยให้มันได้อย่างนี้สิวะไอ้หื่น” เสร็จเลยครับ มันเนียนลากผมเข้าไปในห้องน้ำด้วยกันกับมัน มันบอกว่าอาบด้วยกันมันประหยัดเวลา แต่ผมว่าแม่งเสียเวลาเพราะมันนี่แหล่ะ

 

...........

 

 

 

วันนี้ผมไม่ได้นอนค้างที่คอนโดแต่ทว่าถูกไอ้ปอมันลากกลับมาที่บ้านของมัน มันบอกว่ามานอนค้างที่บ้านบ้างเราะว่าคิดถึงแม่ ผมเกือบจะจำความรู้สึกแบบนี้ไม่ค่อยได้แล้วหล่ะเพราะว่าแม่ของผมจากผมไปนานหลายปีแล้ว

 

และในทุกครั้งที่กลับไปเจอกับพ่อผมก็ไม่ค่อยได้เจอกับบรรยากาศแบบนี้หรอก บรรยากาศที่ดูอบอุ่นของครอบครัวไอ้ปอเนี่ยช่างน่าอิจฉาจริงๆ แม่ของปอน่ารักและใจดีมากๆ น้องชายของไอ้ปอก็นิสัยดีและไอ้ปอก็รักน้องของมันมากเหมือนกัน

 

ผมนั่งอยู่บนโต๊ะอาหารที่ร้านบ้านเสบียง ร้านอาหารของบ้านไอ้ปอ มันมักจะพาผมมากินอาหารอร่อยๆ ที่นี่ตอนที่มันกลับมานอนบ้านและลากผมมานอนด้วย บางครั้งเราก็มาเล่นดนตรีกันที่นี่แล้วก็กลับคอนโด แวะเวียนมาบ่อยๆ จนผมกลายเป็นลูกรักอีกคนของแม่พรทิพย์ไปแล้ว

 

เห็นปอมันมีน้องอีกคนที่ชื่อสต็อป นานๆ ผมจะมาเจอกับมันสักที และดูเหมือนว่าครั้งนี้จะเป็นอีกวันที่เรามานั่งรวมกันพร้อมหน้าพร้อมตาเพื่อทานอาหารเย็นด้วยกัน

 

“ทานมื้อเย็นกันดีกว่าจ้ะเด็กๆ เรียนกันมาทั้งวันแล้วนี่นะเหนื่อยกันแย่เลย” แม่พรทิพย์สั่งอาหารหน้าตาน่าทานมากมายมาให้พวกเราได้ทานกัน ผมก็เกรงใจท่านเหมือนกันนะแต่ปอบอกว่าให้กินเข้าไปเยอะๆ เพราะแม่ชอบที่จะเห็นเราได้กินอิ่มและมีความสุขกับการใช้ชีวิตมากกว่า

 

“เหนื่อยจะตายครับแม่วันนี้ต่อกับไอ้ต็อปแทบจะคลานเพราะกิจกรรมที่โรงเรียน” ผมนั่งน้องของปอพูดไม่หยุดปาก ปอมันก็แนะนำอาหารจานนั้นจานนี้ให้ผมได้ลองชิม บอกตามตรงเลยว่าอร่อยทุกอย่างจริงๆ

 

“แค่นี้ทำเป็นบ่น เดี๋ยวมึงเข้ามหาลัยมึงไม่ตายหรอวะต่อ งานเยอะ เรียนหนัก กิจกรรมก็เยอะ...” ปอมันขู่น้องมันผมก็นั่งฟังเงียบๆ จะว่าขู่ก็ไม่เชิงเพราะว่ามันเป็นแบบนั้นจริงๆ แต่ถ้าขยัน จัดเวลาเป็น ไม่ดองงานก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร

 

“โห่พี่ปอ ต่อเพิ่งจะอยู่แค่มอต้นเองเหอะพี่ อีกตั้งหลายปีถึงจะเข้าเรียนมหาลัย ตอนนี้เอาแค่นี้ให้รอดก่อนแล้วค่อยว่าเรื่องมหาลัยเหอะ” ผมนั่งมองปอกับน้องและแม่คุยกันอย่างนึกอิจฉา ถ้าแม่ของผมยังอยู่บางทีบ้านของเราอาจจะเป็นแบบนี้ก็ได้ ทุกวันนี้นี่แทบไม่เคยมีบทสนทนาบนโต๊ะอาหารเลยสักนิด

 

“อย่างมึงท่าทางจะรอดยากว่ะหมาต่อ เอ๋อแดกแบบมึงเนี่ยถ้าไม่มีคนคอยดูแลจะไปได้สักกี่น้ำวะ...”

 

“จริงอย่างพี่ปอพูดอ่ะ ไอ้ต่อมันต้องมีคนคอยดูแลจริงๆ นะพี่ปอ วันก่อนมันเดินตกท่อแบบต็อปทั้งขำทั้งระอา เลือกไม่ถูกเลยว่าจะช่วยมันหรือว่าจะขำก่อนดี...” เห็นปอพูดให้ฟังบ่อยๆ อยู่เหมือนกันว่าน้องชายปอน่ะซุ่มซ่ามเป็นที่หนึ่ง เรื่องแบบนี้นี่ผมได้ยินจากปอมาบ่อยเหมือนกัน

 

“ลูกคนนี้นี่ยังไง โตแล้วนะต่อยังจะซุ่มซ่ามอีก...”

 

“อะไรอ่ะแม่ แทนที่จะว่าไอ้ต็อปมันที่เอาแต่หัวเราะต่อไม่ยอมช่วยต่อ กลับมาว่าต่ออีกอ่ะ งอนแม่แล้ว...”

 

“กินนี่มึงอันนี้อร่อยมาก” ผมละความสนใจจากบทสนทนาตรงหน้ามาทางไอ้ปอที่มันตักอาหารส่งมาให้ผม พร้อมกับรอยยิ้มของมันที่ส่งตรงมาให้

 

“กินเยอะๆ ลูก ชายผอมลงเยอะเลยนะเนี่ย ทานอาหารเยอะๆแล้วก็พักผ่อนเยอะๆ จะได้แข็งแรง ตาปอน่ะทำอาหารอร่อยนะตอนเช้าชายลากขึ้นมาจากเตียงให้ทำมื้อเช้าให้กินได้เลยจ้ะ อย่ากินแต่นมขนมปัง กินข้าวกันบ้างลูกมันดีต่อร่างกาย” ผมยิ้มรับกับคำพูดของแม่ ทุกวันนี้ต้องลากจริงๆ นะ ไอ้ปอเนี่ย มันตื่นยากจะตาย แต่บทมันอยากตื่นมันก็ตื่นเองแบบไม่ต้องปลุกเลยสักนิด

 

“ปอตื่นยากมากครับแม่ กว่าจะงัดขึ้นจากเตียงได้แต่ละวันทำเอาไปเรียนแทบไม่ทัน แม่มีวิธีอะไรดีๆ ปลุกให้ปอตื่นแบบง่ายๆ บ้างมันครับ” ผมเอ่ยถามพร้อมกลั้นขำกับสีหน้างอนๆ ของไอ้เด็กโข่งที่นั่งอยู่ข้างๆ ผม มันชอบว่าผมว่าเอาเรื่องของมันมาเม้าให้แม่ฟัง ก็มันเรื่องจริงนี่หว่า

 

“จริงๆ มันก็พอมีวิธีเหมือนกันนะ...”

 

“แม่ครับ ไม่เอานะแม่ อย่าไปบอกมันนะแม่” ปอมันรีบยกมือขึ้นห้ามแม่พรทิพย์ทันที ผมก็ยิ่งอยากรู้ว่ามันคืออะไร ทำไมไอ้ปอมันต้องปกปิดและไม่อยากให้ผมรู้มากขนาดนี้

 

“บอกเถอะครับแม่ กว่าจะปลุกปอได้นี่ยากมากเลยนะครับ พากันไปเรียนสายทุกวันเลย...”

 

“ไม่ให้แม่บอกแม่ก็ต้องบอกแล้วหล่ะปอ ใครใช้ให้เราตื่นยากเองหล่ะ” ปอมันยกมือขึ้นมาทำเป็นท่ากากบาทใส่แม่พรทิพย์ไม่ให้แม่บอกกับผม ต่อกับต็อปก็นั่งเชียร์ให้แม่บอกความลับของปอกับผม ผมชักจะอยากรู้แล้วสิว่ามันคืออะไรกันแน่

 

“ตาปอน่ะบ้าจี้มาก แค่ชายจี้เอวปอแรงๆ รับรองเลยว่าตื่นแน่นอน ต้องแบบแรงๆ นะชาย เบาๆ ปอไม่ตื่นหรอก” อ้อ เพิ่งรู้นะเนี่ยว่าปอมันบ้าจี้ เห็นมันชอบแกล้งผม คราวนี้ผมจะได้แกล้งมันบ้าง

 

“ขอบคุณครับแม่ เดี๋ยวผมจะลองเอาวิธีนี้ไปใช้ดู หึๆ” เสร็จกูครับปอ ทีนี้มึงเสร็จกูแน่

 

“แม่อ่ะ...ไปบอกมันทำไมก็ไม่รู้ ปออุตส่าห์ปิดมาตั้งนาน ไอ้ชายมันก็หาเรื่องแกล้งปอดิแม่” มันโวยวายเล็กน้อยอย่างไม่จริงจังมากนัก

 

“ถ้าพี่ปอมันไม่ตื่นพี่ชายก็เตะมันตกเตียงเลยพี่รับรองเลยว่าพี่ปอต้องตื่นแน่ๆ...”

 

“เดี๋ยวกูจะไว้ใช้ปลุกมึงอ่ะต่อ กินๆ เข้าไปจะได้รีบๆ โตแล้วมาช่วยงานกัน” มันหันไปบ่นน้องมันแทน ต่อมันยกมือขึ้นมาปิดหูทำหน้าตาไม่สนใจฟังในสิ่งที่ปอพูด คอรบครัวนี้น่ารักและก็อบอุ่นมากจริงๆ

 

“ชายกับปออยู่ด้วยกันแม่ฝากดูแลกันให้ดีๆ นะลูก ตั้งใจเรียนนะรู้มั้ย ดูแลตัวเองกันให้ดีๆ ใช้ชีวิตในรั้วมหาลัยให้คุ้มที่สุดนะลูก” ผมยิ้มรับคำของแม่พรทิพย์ แม่เป็นคนที่น่ารักมากๆ ใจดีและอบอุ่นมากๆ ท่านทำให้ผมนึกถึงแม่ของผมที่ล่วงลับลาจากเราไปแล้ว

 

“ขอบคุณครับแม่ ผมจะดูปอให้ครับ...”

 

“ไม่ต้องห่วงครับแม่ปอจะดูแลมันให้ดีๆ เลย ว่าแต่แม่ทานเยอะๆ ครับจะได้แข็งแรงๆ” ผมก้มหน้าทานอาหารด้วยรอยยิ้มที่แต่งแต้มบนหน้าของผม ยิ้มรับกับคำของปอที่มันบอกว่าจะดูแลผมอย่างดี การได้รู้จักกับมันทำให้ผมได้เจอกับอะไรมากมายจริงๆ

 

 

 

หลังจากที่ได้รับคำแนะนำเรื่องการปลุกปอมาจากแม่พรทิพย์ ผมว่าการใช้ชีวิตกับมนุษย์นอนไหลตายอย่างปอมันสบายขึ้นเยอะมากจริงๆ ใครจะไปรู้ว่ามันบ้าจี้ ที่ผ่านมาเห็นจะมีแค่มันที่ชอบแกล้งผมฝ่ายเดียว ตัวมันนี่ตีหน้านิ่งทำเป็นไม่รู้สึกอะไรจนผมเลิกแกล้งไปเอง

 

นี่ก็เป็นอีกเช้าที่ผมพยายามปลุกปอด้วยการเขย่าตัวมัน เพราะไม่อยากแกล้งมันมากเท่าไหร่ อีกอย่างวันนี้ก็ไม่ได้รีบอะไร แต่เชื่อเลยจริงๆ ว่ามันไม่ขยับ ไม่หือ ไม่อือ ไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับจนผมต้องใช้วิธีของแม่พรทิพย์กับมัน

 

แต่ทว่ายังไม่ทันที่ผมจะจัดการกับปอเลยด้วยซ้ำ ไอ้คนที่ผมคิดว่านอนตายอยู่มันดันสะบัดผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างของผมแล้วรวบผมเอาไว้ใต้ผ้าห่มก่อนที่มันจะพลิกตัวขึ้นมาคร่อมทับร่างของผมเอาไว้

 

“เสร็จป๋าละอีหนู ไม่ได้แอ้มป๋าทุกวันหรอกนะจ๊ะ ดูดิว่าคราวนี้มึงจะทำยังไงวะชาย ไม่มีมือมาจี้กูแล้วอ่ะ” ผมล่ะเชื่อมันเลยจริงๆ ถ้ามันตั้งใจตื่นเพื่อที่เตรียมจะแกล้งผมแบบนี้ มันควรจะตั้งใจตื่นนอนในทุกๆ วันที่เราจะไปเรียนด้วยไม่ดีกว่าหรือวะ

 

“ปอ...กูไม่เล่น” ผมตีหน้านิ่งเข้าสู้ ทำเป็นว่าอารมณ์ไม่ดี ไม่มีอารมณ์จะเล่นกับมัน แต่มันก็ยังไม่เชื่อผมง่ายๆ มันก้มลงมาใกล้ๆ แล้วเอาหัวถูๆ ที่หน้าผมไปมา ผมเกือบจะหลุดขำเพราะผมมันที่ทิ่มหน้าทิ่มจมูกผมนี่แหล่ะ

 

“อย่าๆ อย่ามาเก๊กเข้มใส่ป๋าครับ วันนี้มึงแพ้กูแล้วชายอย่ามาทำเป็นนิ่งกูไม่หลงกลมึงหรอก” มันยิ้มทะเล้นใส่ผม ผมล่ะอยากจะยันมันสักทีแต่ติดตรงที่ทั้งขาทั้งแขนถูกรวบอยู่ใต้ผ้าห่มนี่ดิ

 

“กูไม่เล่นจริงๆ นะปอ วันนี้กูเครียด” ผมยังคงเล่นบทนิ่งใส่มัน ทั้งๆ ที่จะหลุดยิ้มหลายรอบแล้ว ก็ไอ้ปอแม่งไล่กัดไปทั่วเลยนี่หว่า ทำตัวเหมือนหมาขึ้นทุกวันแล้วไอ้นี่

 

“ไม่เอาน่ามึงอย่ามาทำเป็นเก๊กนิ่งว่ะชาย อยากยิ้มก็ยิ้มดิวะ ยิ้มเร็วๆ ไม่งั้นป๋าไม่ปล่อยหนูไปนะจ๊ะเบบี๋ เมื่อคืนนี้ป๋าก็ไม่ได้กินหนู คืนก่อนก็ไม่ได้กิน ถ้ายิ้มให้ป๋า ป๋าจะหาวิธีมาทำให้หนูยิ้มแบบไม่หยุดเลยนะรู้มั้ย” สัดปอเอ๊ย ไม่ยิ้มกูก็ต้องยิ้มเพราะมึงนี่แหล่ะไอ้หื่น

 

“กูหลวมตัวเอามึงมาทำผัวได้ยังไงวะเนี่ย ลุกๆ เลิกเล่นแล้วปอกูเบื่อมึงว่ะ” ผมเอาหัวโขกหัวมันที่ซุกลงมาไม่หยุด ถูกมันนอนทับซะเต็มตัวแบบนี่ยิ่งกว่าถูกผีอำแม่งขยับไม่ได้เลยสักกะนิด

 

“หลวมตัวมั้ยไม่รู้ แต่ที่รู้ๆ อย่างอื่นยังไม่หลวมนะ...ฮ่าๆ กูล้อเล่นครับ อย่าทำหน้าโหดใส่กูดิไอ้ชาย อย่ากัดกูดิแม่ง โอย...” กว่ามันจะยอมปล่อยผมได้นี่ก็ได้กันไปคนละแผลสองแผลนี่แหล่ะ สะใจดี หึๆ

 

“ปากดีแต่เช้าเลยนะมึง ไว้ครั้งหน้ากูจะมอมเหล้าแล้วจับมึงมาเอาบ้างไอ้ปอ ไปอาบน้ำแล้วเตรียมตัวไปเรียนได้แล้วเว้ย” ผมทั้งผลักทั้งถีบไอ้ปอให้ลุกขึ้นไปจาเตียงนอน มันต้องเจอแบบรุนแรงมันถึงจะยอมเชื่อฟังในสิ่งที่ผมพูด

 

 

. . . . . . . . . .

 

 

 

 

ชีวิตในมหาลัยของพวกเราก็เหมือนๆ กับคนอื่นๆ ทั่วไป เรียน เล่น เล่น เรียน เฮฮากันในช่วงที่ยังไม่ใกล้สอบ พอใกล้สอบทีไรแทบจะเป็นบ้าตายกันทุกที ใครฉลาดๆ ก็ถูกจับมานั่งติวให้เพื่อนกันแบบถ้วนหน้า

 

และคนเก่งของคณะเราก็มีอยู่หนึ่งคนที่ดูเหมือนว่าจะเป็นคนที่ใครๆ ต่างบอกว่าเหมาะกับไอ้ปอมากเหลือเกิน เธอชื่อฝ้าย เป็นคนน่ารัก เรียนเก่ง มีน้ำใจ และเป็นคนที่อัธยาศัยดีมากๆ

 

หลายๆ คนต่างก็พูดกันว่าเธอชอบปอ แต่ทว่าไอ้ปอก็ไม่ได้มีทีท่าอะไรตอบกลับไป มันให้ทุกคนเพียงแค่เพื่อนเท่านั้น เพราะมันมีผมคนนี้อยู่แล้ว มันบอกกับผมแบบนี้

 

ฝ้ายเป็นเพื่อนร่วมรุ่นของเรา ฝ้ายมักจะช่วยติวช่วยสอนในสิ่งที่พวกเราไม่เข้าใจ เป็นคนที่หัวดีมากๆ นิสัยก็ดีมากจนผมอดที่จะคิดไม่ได้ว่าถ้าหากปอไม่ได้คบอยู่กับผม ถ้าหากเราเป็นแค่เพียงเพื่อนธรรมดาๆ ทั่วไป ผมอาจจะยุให้ปอจีบฝ้ายก็เป็นได้

 

“ไงมึง ได้ข่าวมีสาวมาชอบ...”

 

“ฝ้ายอ่ะหรอวะ ไมมึง...หึงรึไง” มันกอดคอผมแล้วเดินไปด้วยกันตามทางเพื่อที่จะไปลานจอดรถเตรียมตัวเดินทางกลับคอนโด

 

“เหอะ...รุ่นกูนี่ไม่มีหรอกคำว่าหึงอ่ะ คบกันมาตั้งกี่ปีกูเคยหึงงี่เง่าหรอวะ” ผมไม่ใช่คนงี่เง่า ไม่ใช่คนที่ไร้เหตุผล ก็ถ้าปอมันบอกว่าไม่มีอะไรผมก็เชื่อตามนั้น เพราะว่ามันเองก็ไม่เคยทำให้ผมต้องเสียใจเลยนี่หว่า

 

“หึงบ้างก็ได้ หัวใจกูจะได้ดูลิงโลดหน่อย แบบอีหนูหึงหวงป๋าอะไรแบบนี้ ทำไม่เป็นหรอครับ” ผมส่ายหน้าช้าๆ มันทำท่าคอตกหัวห้อยก่อนจะยกมือขึ้นมาขยี้หัวผมไปมา

 

“ฝ้ายอ่ะดีทุกอย่างเลยนะมึง เรียนเก่ง นิสัยดี อัธยาศัยก็ดี บุคลิกก็ดี ฐานะทางบ้านก็ดี...แต่เสียอย่างเดียว” มันพูดขึ้นมาแล้วเว้นจังหวะน้อยๆ เหมือนอยากจะให้ผมมีส่วนรวมกับบทสนทนาในครั้งนี้แต่ผมก็ไม่ได้ถามอะไรมัน มันทำหน้าเซ็งๆ ใส่ผม

 

“เสียอย่างเดียวไม่ใช่คนที่กูรักไง กูรักมึง รักมึง แค่มึง คือมึง จบ...” เออ จบจริงๆ นั่นแหล่ะ เพราะผมเองก็จบเหมือนกัน ผมยิ้มเพียงแค่มันพูดคำว่ารักออกมา...

 

“ถ้ากูไม่ได้คิดกับมึงเกินเพื่อนแบบนี้ บอกเลยนะว่ากูจะยุให้มึงจีบฝ้าย คนดีๆ แบบฝ้ายน่าจะดูแลมึงได้” ผมบอกจากใจจริง เพราะเท่าที่ผมเห็นจากสายตาของผม ประกอบจากทุกสิ่งทุกอย่างที่ได้รู้ได้เห็นมา ฝ้ายแอบชอบปอมานานแล้ว และฝ้ายก็ไม่เคยยุ่งวุ่นวายอะไรกับปอ เป็นผู้หญิงที่ดีมากๆ คือไม่ยุ่ง ไม่ตื้อ ไม่วุ่นวาย วางตัวดีมากๆ จนผมรู้สึกว่าหายากมากจริงๆ ในสมัยนี้

 

“อะไรๆ คิดจะผลักไสกูหรอชาย ไม่ได้นะมึงทำให้กูรักแล้วจะมาหักอกกูแบบนี้มันใจร้ายไปนะครับ” ปอมันแกล้งโวยวายใส่ผม ผมรู้ว่ามันไม่ได้จริงจังอะไรเลยไม่ค่อยอยากจะไปใส่ใจมัน

 

“กูไม่ชอบให้ใครมาดูแลหรอก...นอกจากมึงแค่คนเดียว เพราะฉะนั้นเลิกคิดเรื่องของคนอื่นแล้วมาคิดเรื่องของเราดีกว่า บอกมาดิว่าคืนนี้จะจัดท่าไหนดี...อะไรวะชายกูแค่ถามแค่นี้ทำไมต้องรุนแรง เดี๋ยวเหอะมึงเดี๋ยวกูเอาคืนแล้วจะหนาว” มันถูกผมต่อยเข้าที่แขนไปแรงๆ หนึ่งที ผมว่ายิ่งนับวันเรายิ่งรักกันแบบแรงๆ เล่นกันแบบเจ็บๆ มันถึงใจดี

 

“มึงอย่ามาหื่นไอ้ปอ สมองคิดแต่เรื่องแบบนี้สินะ กูว่าน่าจะลองผ่าสมองมึงออกมาดูนะว่าข้างในมีอะไรบ้างนอกจากขี้เลื้อยกับเรื่องลามกเนี่ย...”

 

“ผ่าสมองกูอาจจะเจอแต่เรื่องอย่างว่า แต่ถ้ามึงผ่าหัวใจกูอ่ะ มึงจะเจอแค่มึงนะชาย...รักมึงครับ” เจอแบบนี้เข้าผมก็ไปไม่เป็นเหมือนกันครับ ผมส่ายหน้าอย่างเอือมๆ กับไอ้คนที่นั่งอยู่ข้างๆ ผม มันกวน มันหื่น มันบ้า แต่เหนืออื่นใด...มันรักผมมาก

 

“บอกรักกูจังเลยนะปอ กูไม่ตามใจมึงหรอกครับอย่าหว่านพืชหวังผล” ผมตบหัวมันเบาๆ มันก็โวยวายตามเรื่องตามราวของมันไป อย่าไปใส่ใจให้มันพูดไปเดี๋ยวมันเหนื่อยมันก็เงียบเองนั่นแหล่ะ

 

จริงๆ เรื่องของฝ้ายเนี่ยเป็นอะไรที่ผมไม่ได้กังวลเลยสักนิด เพราะว่าฝ้ายแค่ชอบปอแต่ฝ้ายไม่ได้เข้ามายุ่งวุ่นวายอะไร อารมณ์เหมือนคนแอบรักทั่วไปเท่านั้น ผมไม่ใช่คนที่จะมาใส่ใจกับเรื่องหึงหวงเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้ เพราะว่าผมไว้ใจและเชื่อในตัวของไอ้ปอมัน

 

ผมเป็นคนที่ค่อนข้างเด็ดขาด ถ้าตัดสินใจอะไรแล้วก็จะต้องเป็นไปตามนั้น อีกอย่างผมเป็นคนที่ค่อนข้างเก็บอารมณ์เก่งพอสมควร ต่อให้เสียใจจะเป็นจะตายแต่ทว่าต้องปั้นหน้ายิ้มผมก็ทำได้ พอลับสายตาของใครๆ ผมถึงจะปล่อยให้ความอ่อนแอมันแสดงออกบนสีหน้าและแววตาของผม

 

แต่ทว่าปอคือคนเดียวที่ผมไม่สามรถปิดบังความรู้สึกนึกคิดได้เลยจริงๆ ไม่ว่าผมจะคิดอะไรในใจ ไม่ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นกับผม ปอจะสังเกตเห็น จะรู้ทันทีว่าผมมีเรื่องไม่สบายใจ ผมเองก็รู้ดีว่าปอเองก็มีเรื่องที่ไม่สบายใจเหมือนกัน และผมก็ไม่อยากจะเอาเรื่องของผมไปทำให้ปอเครียด

 

..........

 

 

 

เวลาของในการใช้ชีวิตอย่างอิสระของผมเริ่มลดน้อยลงทุกที ตอนนี้ก็เข้าสู่เทอมสุดท้ายของปีสี่แล้ว และแน่นอนว่าถ้าเรียนจบผมก็ต้องเรียนต่อโทบริหารและเริ่มเรียนรู้งานตามที่พ่อได้วางแผนอนาคตของผมเอาไว้

 

ช่วงเวลาที่มีความสุขมันเหลือน้อยลงไปทุกที ผมไม่รู้เลยว่าผมจะมีเวลาอีกนานเท่าไหร่กับการได้อยู่ด้วยกันกับคนที่ผมรัก ผมรู้ว่าพ่อคงไม่มีทางรับได้ถ้ารู้ว่าลูกชายคนโตที่พ่อวาดหวังจะฝากให้สานต่อกิจการที่พ่อสร้างขึ้นมามีแฟนเป็นผู้ชาย

 

แน่นอนว่าพ่อต้องคาดหวังให้ผมได้มีครอบครัว มีลูกสืบสกุลและเป็นรุ่นต่อไปที่จะต้องถูกวางเป็นตัวหมากในการสานต่อกิจการของครอบครัวเรา ผมไม่สามารถรักใครได้เลยเพราะว่าผมมีคนที่ผมรักและก็รักมากๆ อยู่ในใจแล้ว ต่อให้พ่อจะพยายามแนะนำลูกของเพื่อนพ่อหรือลูกของคนในวงการเดียวกันกับเราก็ตามที ผมก็ไม่สามารถเปิดใจให้ใครได้จริงๆ

 

“เหนื่อยมั้ยวะชาย...” ปอมันเดินเข้ามากอดผมจากทางด้านหลัง ตอนที่ผมถอดรองเท้าเก็บเข้าที่เรียบร้อยแล้ว

 

“เหนื่อยใจมากกว่า กูไม่รู้ว่าจะทนกับเรื่องนี้ไปได้นานแค่ไหนวะปอ...”

 

“ไม่เป็นไรนะชาย กูอยู่ตรงนี้กับมึง ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้นมึงจะมีกูนะรู้มั้ย” มันบอกกับผมแบบนั้น แต่ลึกๆ แล้วผมรู้ดีว่ามันเองก็เป็นกังวลไม่ต่างกัน มันเองก็เป็นลูกคนโต เป็นที่คาดหวังจากครอบครัว และปอก็รักนองชายมาก ปอพูดเสมอว่าจะไม่ยอมให้น้องต้องแบกรับความรับผิดชอบที่เป็นของมัน

 

“กูว่าเวลาของเรามันเหลือน้อยแล้วว่ะ เรียนจบเมื่อไหร่พ่อคงส่งกูไปเรียนต่อเมืองนอกแน่ๆ กูไม่อยากไปเลยปอ” ผมว่าผมอ่อนแอกับเรื่องนี้ ผมหันกลับมากอดมันเอาไว้แน่นๆ ทั้งๆ ที่ผมบอกกับตัวเองมาตลอดว่าขอเวลาแค่สี่ปีเท่านั้นที่ได้ทำอะไรตามที่ใจอยากจะทำ แล้วหลังจากนั้นจะยอมเดินตามเส้นทางที่พ่อได้เขียนเอาไว้

 

แต่พอมาเจอกับปอ พอมาได้รักกับมัน สิ่งที่คิดเอาไว้มันเริ่มเปลี่ยนไปทีละน้อย จากเวลาแค่สี่ปีผมอยากขยายเวลาออกไปมากกว่านี้ อยากมีเวลาอยู่กับคนที่ผมรักมากกว่านี้

 

“กูไม่รู้หรอกนะว่าเวลาของเรามันจะหมดลงเมื่อไหร่ แต่ตอนนี้เรายังมีกัน มึงยังมีกู กูยังมีมึง ใช้เวลาของเราให้คุ้มที่สุดนะชาย...กูรักมึงนะ” ผมพยักหน้ารับคำของปอ เราสองคนจูบกันด้วยความรู้สึกเจ็บลึกๆ ในหัวใจ ผมไม่รู้ว่าผมจะแบกรับกับความรู้สึกนี้ได้นานแค่ไหน

 

ผมไม่ชอบให้ใครมายุ่งวุ่นวายกับผม แต่ทว่าหลายครั้งหลายคราที่ผู้หญิงที่พ่อแนะนำมาให้กับผมเข้ามายุ่งวุ่นวายจนทำให้เวลาที่ผมควรจะมีกับปอต้องลดน้อยลงไปด้วย

 

ผมต้องยื่นคำขาดกับพ่อว่าผมจะแต่งงานในตอนอายุ 30 ต้นๆ โดยให้เหตุผลกับพ่อว่าผมอยากจะใช้ชีวิตในช่วงนี้เรียนรู้งานทั้งหมดเสียก่อน ถ้าผมรีบมีครอบครัวผมกลัวว่าผมจะให้เวลากับงานได้ไม่เต็มที่ นั่นจึงทำให้พ่อเลิกคิดที่จะหาคนมาจับคู่ให้กับผม

 

“กูไม่รู้เหมือนกันนะว่าเวลาของเรามันจะเหลืออยู่แค่ไหน แต่รู้ไว้นะชายว่ากูรักมึงมากที่สุด ไม่เคยมีใครทำให้กูรักได้เท่ากับมึง” มันโอบกอดผมเอาไว้ท่ามกลางห้องนอนที่มืดมิด เราสองคนนั่งมองสบตากันด้วยความรู้สึกหวาดหวั่นในหัวใจ เวลาของเรามันเหลือน้อยลงแล้วจริงๆ เส้นทางข้างหน้าที่เราคาดหวังว่าเราจะสามารถเดินเคียงกันไปด้วยกันนั้น ดูท่ามันจะไม่สามารถเป็นไปตามอย่างที่ใจเราคิด

 

“ปอ...กูอยากอยู่กับมึงให้นานที่สุดเท่าที่กูจะทำได้ ไม่ว่าจะในฐานะอะไรก็ตาม ขอแค่กูได้อยู่ข้างๆ มึง ได้เห็นรอยยิ้มของมึง ได้เห็นมึงมีความสุขในชีวิต กูยอมทุกอย่างจริงๆ” ผมซบหน้าลงบนไหล่ของมัน มันลูบหลังของผมเบาๆ แล้วกอดรัดผมเข้ามาแนบชิด เราจะรักกันได้นานแค่ไหน ในเมื่อเราต่างก็มีหน้าที่ที่เราต้องแบกรับ และความรักของเรามันจะเป็นที่ยอมรับของคนในครอบครัวได้อย่างนั้นหรือ

 

“ถ้ากูกล้ามากกว่านี้ ถ้ากูไม่ต้องแบกรับความคาดหวังของแม่เอาไว้ กูจะทำทุกอย่างให้เราได้รักกัน กูขอโทษนะชายที่ทำเพื่อมึงไม่ได้เท่าที่ควรทำ...”

 

“ไม่เป็นไร...กูเข้าใจดีปอ กูเองก็เป็นเหมือนมึง มึงกับกูก็ไม่ต่างกันหรอกปอ กูเข้าใจมึงดี อย่าโทษตัวเองเลยปอ กูบอกแล้วใช่มั้ยว่ากูดีใจที่ได้มีมึง...ช่วงเวลาที่ผ่านมาที่เรามีกัน มันทำให้กูมีความสุขมากแล้วจริงๆ ขอบคุณนะปอที่ทำให้กูได้รู้จักคำว่ารัก” เราสองคนโอบกอดกันเอาไว้แน่นท่ามกลางน้ำตาที่รินไหลไม่หยุด

 

ใช่ว่าทุกคนจะพบเจอกับความสุขสมหวังตลอดทั้งชีวิตผมเข้าใจมันดี ที่ผ่านมาตลอดสี่ปีที่ได้รู้จักได้อยู่กับปอ ผมก็ได้เรียนรู้ถึงความสุขและความรู้สึกต่างๆ มากมาย ได้รัก ได้เข้าใจชีวิตมากขึ้น

 

“นอนนะครับชาย ตื่นขึ้นมาในวันพรุ่งนี้ทุกอย่างอาจจะดีขึ้น เผื่อเรื่องที่เกิดขึ้นกับเราจะเป็นเพียงแค่ความฝัน พรุ่งนี้ตื่นขึ้นเราจะยังมีกันและกันเหมือนในทุกๆ วันที่ผ่านมา...กูรักมึงนะชาย รักมากที่สุด ฝันดีครับ” เราสองคนนอนกุมมือกันเอาไว้ไม่ห่าง พรุ่งนี้ยามที่เราตื่นนอนขึ้นมาเราจะได้รู้ว่าเรายังคงมีเราเหมือนอย่างที่เคยมี เผื่อทุกอย่างมันจะดีขึ้น เผื่อว่าเรื่องของเราจะพบเจอกับทางออกที่สวยงาม

 

 

 

 

แสงแดดยามเช้าที่สาดส่องลอดผ้าม่านเข้ามาทางด้านในห้องทำให้ผมค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาทีละน้อย ผมมองไปรอบๆ ห้องอย่างตั้งสติ มองไปข้างๆ เตียงนอนที่ว่างเปล่าด้วยหัวใจที่หงอยเหงา

 

นี่เป็นอีกเช้าที่ผมตื่นนอนขึ้นมาเพื่อพบว่าผมไม่มีใครอยู่ข้างกายของผมอีกต่อไปแล้ว ชีวิตที่แสนเหงากับการปลีกตัวจากผู้คนหลบมารักษาแผลใจที่ไม่มีวันหายเมื่อผมไม่เคยคิดจะรักษามันให้จางหายลงไป

 

ความฝัน วันวาน ความรักที่เคยหอมหวาน ผมยังคงรู้สึกได้ถึงมันอย่างชัดเจนแม้ว่ามันจะผ่านมากว่าสิบปีแล้วก็ตามที่เราเลิกรากัน ผมยกมือขึ้นปิดหน้า น้ำที่ไหลลงมาตามร่องนิ้วมือของผมหยดลงบนผ้าห่มที่คลุมขาของผมเอาไว้หยดแล้วหยดเล่า

 

รัก ยังรัก และไม่มีทีท่าว่าจะหยุดรักได้แม้เรื่องของเรามันจะไม่มีทางเป็นไปได้อีกแล้วก็ตามที แต่เรื่องราวที่เป็นส่วนหนึ่งของความทรงจำยังคงตามมาตอกย้ำในความฝันของผมซ้ำแล้วซ้ำเล่า  ราวกับต้องการแกล้งให้ผมไม่สามารถลืมเรื่องราวของเราลงไปได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว

 

ทรมาน...หัวใจของผมมันทรมานและเจ็บปวดทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องราวความรักของเรา ทั้งๆ ที่ผมน่าจะทำใจกับสิ่งที่เป็นไปได้แล้วแต่พอเอาเข้าจริงๆ มันยังคงทรมานกับความรู้สึกรักที่ไม่เคยจางหายไป

 

“ทำยังไง กูต้องทำยังไง มึงบอกกูทีว่ากูต้องทำยังไง” ผมทิ้งตัวลงนอนอีกครั้ง ปล่อยให้น้ำตาไหลรินอย่างเงียบๆ ผมเลือกเอง ผมก็ต้องรับกับสิ่งที่มันตามมาให้ได้

 

ต้องผ่านพ้นไปอีกกี่วัน ต้องทรมานอีกสักกี่คืน ความรู้สึกพวกนี้มึนถึงจะจางหายไปจากหัวใจของผม บางครั้งผมเองก็อยากเลิกรัก อยากไร้หัวใจ เผื่อวันพรุ่งนี้ตื่นขึ้นมาผมจะได้ไม่ต้องเสียน้ำตาให้กับความรักอีกต่อไป

 

……….100%.........

 

ติดแท็ก #ปอชาย #ยุ่งนัก เมื่ออยากเม้ามอยบนทวิต นะคะ ^^

ก่อนอื่นเลยขออธิบายก่อนเห็นมีคนงงเรื่องระยะเวลา เท้าความไปถึงสเปปอชายที่ลงไปเมื่อตอนก่อน ทั้งคู่รู้จักกันและคบกันตอนช่วงที่เรียนมหาลัย (4ปี) เรียนจบก็เลิกกันและเป็นเพื่อนกันมาอีก 6ปี ตอนงานแต่งงานของพี่ปอก็เท่ากับว่าทั้งคู่รู้จักกันมาทั้งสิ้น 10 ปี

ทีนี่เนื้อเรื่องใน ณ ขณะรัก นั้น คือหลังจากที่พี่ปอแต่งงานแล้ว 4 ปี ก็เท่ากับว่ารวมเป็นเวลา 14 ปีที่ทั้งคู่รู้จักกัน (และเป็นเวลา 10 ที่เลิกรากันแต่ยังคงรักกัน)

เนื้อหาต่อจากตอนนี้จะเป็นเวลาของปัจจุบัน คือหลังจากงานแต่งของพี่ปอมา 4 ปีค่ะ

เจอกันตอนหน้าค่ะ

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

15,978 ความคิดเห็น

  1. #15672 Alleytama (@tamagome23) (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 3 กันยายน 2558 / 23:06
    เปิดมาก็หวานแหววมุ้งมิ้ง แต่ตอนจบคือแบบ....บีบบบบบ คั้นนนนน โอยยย ช้ำเลือดช้ำหนองมาก รักมาราธอน ทำยังไงจะหายเจ็บ ทำยังไงถึงจะไม่ตื่นนอนพร้อมน้ำตา ฮืออออ ชายยยยย ปอออออออ โฮวววววววว
    #15672
    0
  2. #15615 ifoofong★ (@vincent-70) (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2558 / 23:41
    กี่รอบๆ ก็สงสารชาย.. *กอด*
    #15615
    0
  3. #15507 ammyjibi2 (@Ammyjibi) (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 11 เมษายน 2558 / 16:24
    ชอบแนวนี้ 
    #15507
    0
  4. #15502 meepooh2499 (@meepooh2499) (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 2 เมษายน 2558 / 10:14
    ปอสารพี่ชายจัง TT.TT
    #15502
    0
  5. #15146 ploylybbs (@ploylybbs) (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 22 กันยายน 2557 / 18:26
    หน่วง TT
    #15146
    0
  6. #14568 วีว่า (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2557 / 21:57
    หน่วงว่ะค่ะ
    #14568
    0
  7. #14519 mitake (@voldermore) (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2557 / 08:27
    สงสารทั้งคู่เลยยย T_T
    #14519
    0
  8. #14345 'ViperiSh (@083625) (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2557 / 22:25
    หน่วงในใจ TT^TT จะกลับมารักกันไหมอ่าาา
    #14345
    0
  9. #14047 JENNYHA (@jennyha) (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 30 เมษายน 2557 / 18:13
    ไม่เศร้างี😢😢
    #14047
    0
  10. #13903 Aimzilla (@aemza302) (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 25 เมษายน 2557 / 03:21
    เศร้าเกินไปแล้วอ่า สงสารจัง
    #13903
    0
  11. วันที่ 21 เมษายน 2557 / 20:39
    อยากจิครายยยยยยยยยยยยยย T^T
    #13819
    0
  12. #13394 Hiro Hiro Shi (@hiroshi1234) (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 5 เมษายน 2557 / 00:16
    ฮือๆๆ พี่ชายอย่าร้องนะเค้าจะร้องตาม อ่าน ณ ขณะรักแล้วรู้สึกบีบหัวใจฝุดๆ รักแต่แสดงออไม่ได้ เพราะเป็นลูกคนโตเลยถูกคาดหวัง เหนื่อยมากมั๊ยคะ อะ..ฮือๆๆ
    #13394
    0
  13. #12947 Twins_LuvSuJu (@crazy-korea) (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2557 / 22:10
    ทำไมถึงไม่เลือกความรักของตัวเองนะ.ในชีวิตจริงมันต้องมีแบบนี้แน่ๆ. เอ่อ ชายต้องอยู่อย่างโดดเดียวแบบนี้ไปอีกนานเท่าไหร่.อยากให้ปอชายกลับมารักกันอีกครั้ง จะมีวันนั้นมั๊ยนะ ?.
    #12947
    0
  14. #12752 Praew_Parichat (@26159) (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2557 / 22:18
    เฮ้อ... คู่นี้นี่น่าสงสารมกาๆเลยเลย นึกไม่ออกเลยว่าจะลงเอยยังไงเนี่ย เหอๆ
    #12752
    0
  15. #12486 LooknamTK (@looknamjaa) (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 12 มกราคม 2557 / 02:10
    T^T พี่ชายพี่ปอT^T
    #12486
    0
  16. #12186 MIZZ-MAY (@mizz-may) (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 2 มกราคม 2557 / 09:35
    พี่เกรท...55555 เมย์ งง เลยยยย ไม่ได้เข้ามาส่อง
    ฮ่าา  กำลังจะลงเม้น เอ๋!!  อันนี้ยังไม่ได้อ่านนะ
    เหมือนพี่เกรทจะปรับปรุงเปลี่ยนตอนเเรกป้ะ
    หุหุ  พี่เกรทสัญญษเเล้วนะว่าจะไม่ม่านาน
    เเต่งสั้นๆอ่า  ไม่ด้อะไรนะ  อ่านเเล้วหน่วงหัวใจ  T^T 
    อยากให้ปอชายกลับไปเป็นเหมือนเดิม




    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 2 มกราคม 2557 / 09:44
    #12186
    0
  17. #11964 Hottest@2PM (@vampire-lover) (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2556 / 01:48
    พี่ชายยยยย ฮือออออ พี่ชายยยยยยTOT
    #11964
    0
  18. #11713 tharatip_viriya (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2556 / 14:10
    ไรต์ จายยยยยยยยร้ายยยยยยยย T_T
    #11713
    0
  19. #11383 B216 (@loveisofnot) (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2556 / 18:58
    น้ำตาไหลเป็นโอ่งแล้วค่ะ เรื่องของปอกับชายถ้าเป็นตัวหนู หนูว่ามันไม่มีใครผิดหรอกค่ะทั้งปอทั้งชายต่างก็มีหน้าทีของตัวเองแต่ถ้าเป็นหนู หนูก็ขอเลือกความสุขของตัวเองมันอาจจะดูเห็นแก่ตัว แต่การแต่งงานหนะคือเราต้องใช้ชีวิตทั้งชีวิทอยู่กับเค้าไม่ใช่หรือค่ะ ถ้าเป็นงันหนูคงเจ็บไปจนถึงลมหายใจสุดท้ายของชีวิตที่คิดปล่อยคนที่รักไป หนูว่าคนเป็นพ่อแม่คงต้องเข้าใจความรู้สึกของลูกอยู่แล้ว ลูกหนะเราเลี้ยงเข้าได้แต่ตัวแต่เราเลี้ยงหัวใจของเค้าไม่ได้ คนเราก็อยากอยู่กับคนที่เรารักทั้นนั้นหละค่ะ

    มันเป็นความคิดของหนูหนะค่ะ คือถ้าไม่ละบายออกมา หนูคงร้อยไห้ไม่หยุด

    ก็คนมัน อิน ฟิน แบบสุดๆๆหนี้ค่ะ ฮือๆๆๆๆๆๆ
    #11383
    0
  20. #11351 may (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2556 / 09:00
    สงสารชายมาก ความรู้สึกคงทรมานเจ็บปวดเจียนตาย โดดเดี่ยว อ้างว้างเหมือนตัวคนเดียว

    มันก็จริงที่พ่อเเม่อาจจะคาดหวังกับ ปอ เเละ ชาย เเต่เราคิดว่าถ้าสิ่งที่พ่อเเม่คาดหวัง มันจะทำให้ลูกต้องหมดสิ้นความสุข

    อยู่เหมือนคนไร้ความรู้สึกไร้หัวใจเหมือนตายทั้งเป็น เจ็บปวด ทรมาน พ่อเเม่คงไม่ต้องการเเบบนั้นเเน่

    คงไม่เอาความคาดหวังของตัวเองมาทำร้ายชีวิตทั้งชีวิตของลูกเเน่ พ่อเเม่ทุกคนย่อมยอมเเลกได้ทุกอย่างเพื่อความสุข

    ของลูก เราเชื่อเเบบนั้น
    #11351
    0
  21. #11333 Mysterious (@World27) (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2556 / 18:18
    พูดเลยว่าคงต้องดราม่ากันอีกยาว จาก ความทรงจำในลมหายใจ มาจนถึง ณ ขณะรัก นี้...บอกเลยว่ามันบีบหัวใจมากๆ ปวดหนึบๆเลยทีเดียว อินกับตัวละครชายมาก ณ จุดนี้ แม้ว่าจะอ่านตอนอยู่มหาลัยที่รักกันดีอยู่ แต่ว่าเรารู้เรื่องราวต่อจากนั้นก่อนแล้ว มันทำให้รู้สึกเศร้า ที่คนรักกันมากๆขนาดนี้ ต้องจากกัน ด้วยเหตุผลแค่ว่า ความคาดหวังจากผู้ใหญ่ เพราะตัวเองเป็นลูกคนโต เฮ้ออออ
    #11333
    0
  22. #11320 Mae (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2556 / 23:09
    ไม่รู้ว่าหนูเป็นแบบนี้คนเดียวรึป่าว บางตอนทั้งๆที่ปอชายมีความสุขทั้งๆยังไม่เลิกกัน แต่ทำไมหนูอ่านแล้วกับน้ำตาไหล ขอบคุณนะคะที่ทำให้เข้าถึงตัวละครขนาดนี้ อ่านนิยายมาก็มากอ่านฟิคมาก็เยอะอ่านมาทุกแนวแล้วแต่มีไม่กี่เรื่องหลอกค่ะที่เป็นแบบนี้ ขอบคุณ^^
    #11320
    0
  23. #11194 subtle'z (@29556) (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2556 / 13:39
    พี่เกรทรังแกพี่ปอพี่ชายเยอะไปแล้วว TT
    #11194
    0
  24. #11174 SuJuHanHyuk (@loveloveyaoi) (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2556 / 23:27
    อยากให้คู่นี้สมหวังมากกกกกกก
    #11174
    0
  25. #11169 sevna (@sevna) (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2556 / 20:35
    ฮือๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆน่าสงสานกับมารักกันเถอะน้าาาาาาาา
    ต้องขอพระเจ้าหรือไรเตอร์วะ?
    #11169
    0