OK!! I love U ♥ ยุ่งนัก...กูรักมึงก็ได้ [Yaoi][Boy's love]

ตอนที่ 80 : ☆OK! I love U ★.. 66. จบลงตรงนี้ (Pie)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,729
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 52 ครั้ง
    16 ต.ค. 56



66. จบลงตรงนี้ (Pie)

 

“นี่มันคอนโดที่ไอ้ห่าต้นมันอยู่ไม่ใช่หรอวะ” ผมพยักหน้ารับแล้วกดโทรหาคนที่ผมมาหา ตอนที่เลิกเรียนมันรีบแยกตัวกลับมาก่อนเพื่อเตรียมของบางอย่างที่ผมต้องการ

 

“สัดพายกูว่าแล้วมั้ยล่ะว่าทำไมช่วงนี้มึงยอมให้ไอ้ต้นมันลวนลามไอ้ต่อบ่อยๆ โดยที่มึงไม่ทำห่าอะไรมันมาก ให้มันช่วยนี่เอง” บอกแล้วว่าไอ้โก้มันฉลาด มันมองอะไรออกอย่างง่ายดาย เพียงแค่มันไม่พูดอะไรออกมาเท่านั้นเอง

 

“มึงต้องเข้าใจว่ากูวางมือกับเรื่องพวกนี้มานานแล้ว กูไม่ได้คลุกคลีกับคนพวกนี้มานานมึงก็รู้ ไอ้ต้นนี่ตัวรู้ดีเลยมึง...ว่าใครอะไร ยังไง เพื่อนมันเยอะจะตายหูตาไวยิ่งกว่าสับปะรด” เพราะเหตุนี้ผมเลยวานให้มันช่วย และดูเหมือนว่าจะได้อะไรดีๆ มาเยอะเหมือนกัน ผมก็คิดไม่ถึงเหมือนกันว่าคนที่ผมเคยชอบจะทำตัวได้แบบ...

 

เฮ้อ...ช่างแม่งเหอะ น้ำจะเป็นยังไง จะทำตัวยังไง จะใช้ชีวิตยังไงไม่ใช่เรื่องอะไรของผมอยู่แล้ว ผมกับผู้หญิงคนนั้นตัดขาดกันแล้วไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน ผมไม่ได้รู้สึกเหลือเยื่อใยอะไรกับผู้หญิงคนนี้ ยิ่งน้ำมาสร้างปัญหาให้ผมกับไอ้ต่อมากเท่าไหร่ ผมจะยิ่งเกลียดน้ำมากเท่านั้น

 

“เออ...ถ้าถามกูว่านึกถึงเรื่องเหี้ยๆ แล้วนึกถึงใคร กูก็นึกถึงไอ้ต้นนี่แหล่ะ...”  ไอ้เรื่องเหี้ยๆ ที่ไอ้โก้มันว่าเนี่ย ไม่ได้หมายความว่าไอ้ต้นมันทำตัวไม่ดีนะครับ เพียงแต่มันรู้จักคนเยอะ แล้วแต่ละคนที่มันรู้จักนี่ระดับบิ๊กๆ ทั้งนั้น พวกเราก็คอยเตือนๆ ดึงๆ มันเอาไว้ไม่ให้มันถลำตัวลงไปยุ่งกับสิ่งที่ไม่ควรยุ่ง

 

กว่าผมจะรู้ว่าอะไรควรอะไรไม่ควรก็ลองผิดลองถูกมาเยอะ สิ่งที่เราทำเราเลือกด้วยตัวเราเอง จะผิดจะถูกก็อยู่ที่ตัวเราทำ มันไม่ใช่ความผิดของใคร ผมเรียนรู้แล้วว่าการใช้ชีวิตให้มีความสุขมันก็ทำได้ ไม่จำเป็นต้องไปยุ่งกับสิ่งที่ไม่ดีเหล่านั้น

 

ไม่รู้ดิวะ อาจจะเพราะว่าได้มาเจอกับคนดีๆ แบบไอ้ต่อมั้งเลยทำให้มุมมองของผมเปลี่ยนไปเยอะ ผมอยากจะเป็นคนดีพอที่จะคู่ควรกับคนดีๆ แบบมัน ไม่อยากให้ใครมองมันว่าไม่ดี ผมเลยไม่อยากฉุดมันลงมา แต่ผมพยายามที่จะดันตัวเองให้ขึ้นไปอยู่ในระดับเดียวกับมัน

 

ความรักแม่งให้อะไรกับเรามากกว่าที่เราคิดนะผมว่า อย่างน้อยๆ มันก็ทำให้ผมเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาเยอะเหมือนกัน มุมมองผมเปลี่ยนไปมาก และผมก็ตัดสินใจทำอะไรด้วยสติมากกว่าการที่จะไร้สติเหมือนเมื่อก่อน

 

คนดีเนอะ...กูเนี่ย

 

“รับสายช้ามากไอ้ห่า กูมารออยู่ที่ลานจอดรถแล้วเนี่ย...ให้เข้าไปที่ห้องได้เลยใช่มั้ยวะ เออๆ เดี๋ยวเจอกัน” ผมพูดกับไอ้ต้นแค่สั้นๆ ก่อนจะหันไปพยักหน้าเรียกไอ้โก้ที่ยืนสูบบุหรี่อยู่เงียบๆ มันทิ้งบุหรี่ลงพื้นแล้วเหยียบขยี้ให้ดับ ก่อนที่จะเดินตามผมมา

 

เราสองคนมาหยุดที่หน้าห้องของไอ้ต้น ก็เคยมามั่วสุมกันที่นี่เหมือนกัน ก็ไม่ได้ทำอะไรไม่ดีก็แค่ตั้งวงเหล้ากันเท่านั้นแหล่ะครับ เลยคุ้นเคยพอสมควร พอมาถึงก็เข้ามาข้างในห้องทันทีเพราะมันไม่ได้ล็อคห้องเอาไว้

 

“มาด้วยหรอวะมึง...แต่ก็ดีแล้วที่มึงมา เผื่อว่าไอ้ห่านี่แม่งสติแตกมึงจะได้ดึงมันเอาไว้ได้ กูไม่มีปัญญาว่ะบอกตามตรง” ไอ้ต้นมันนุ่งผ้าเช็ดตัวพันท่อนล่างแบบหมิ่นๆ เดินออกมาจากห้อง จริงๆ แล้วผมกับไอ้ต้นนี่ควรจะเป็นคู่แข่งทางการค้ากันนะ เพราะครอบครัวของมันก็ทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์เหมือนอย่างที่พ่อผมทำ แต่ผมไม่สนใจไง คบกันด้วยนิสัยไม่ใช่เรื่องอื่น

 

“มันลากกูมาเนี่ยแหล่ะ ว่าแต่พวกมึงนี่เก็บเงียบเลย สุดท้ายก็ต้องบอกกูอยู่ดี ทำอะไรไม่ปรึกษากูบ้าง ถ้าพลาดขึ้นมาทำไงวะ...”

 

“พลาดขึ้นมากูก็ไม่ท้องอ่ะมึง ฮ่าๆ ไม่ขำหรอวะ เอาน่าไอ้โก้มันไม่มีอะไรมากมายหรอกไม่ต้องห่วง ก็แค่เกมที่จะให้คนแสดงสันดานดิบของตัวเองออกมาก็เท่านั้น มึงเคยเห็นเวลาที่หมามันจนตรอกป่ะล่ะ...ถ้าไม่เคยเห็นเดี๋ยวมึงก็จะได้เห็น” มันยักคิ้วให้แล้วเดินเข้าไปในห้องนอน ส่วนไอ้โก้นี่ก็เดินไปเปิดตู้เย็นหยิบเบียร์มาสองกระป๋องแบบไม่ต้องบอกหรือถามอะไร

 

“เอ้า...ของที่มึงให้กูตามชัดเจนทุกประเด็น หึ” ไอ้ต้นมันเดินออกมาพร้อมกับซองสีน้ำตาลแล้วยื่นให้ผม ผมก็รับมาแล้วจัดการเทลงมากองที่โต๊ะ ภาพตรงหน้าที่ผมเห็นมันทำให้ผมทั้งสมเพชและสังเวชใจ ไอ้โก้เอื้อมมือมาหยิบภาพตรงหน้าผมขึ้นไปดูแล้วส่ายหน้าเหมือนกัน มันเองก็คงรู้สึกไม่ได้ต่างจากผมเสียเท่าไหร่

 

“ถามจริงนะต้น...มึงเคยได้กับน้ำหรือเปล่า” ไอ้ต้นมันยิ้มแบบเจ้าเล่ห์ แล้วก็หัวเราะน้อยๆ มันเดินไปหยิบเบียร์มาเปิดแล้วนั่งลงตรงข้ามกับผม ผมถามเพราะแค่สงสัยก็เท่านั้น เพราะเท่าที่ผมเห็นภาพตรงหน้านี่ผมก็เชื่อแล้วว่าน้ำ...เป็นได้มากกว่าที่ผมคิดจริงๆ

 

“เกือบได้ แต่กูไหวตัวทันว่ะ...มึงก็รู้ว่ากูไม่ยุ่งกับของเพื่อน ไม่ว่าจะเคยหรือว่ายังเป็นอยู่ ที่สำคัญ...กูไม่ยุ่งกับคนท้อง!! ชัดเจนแล้วสินะ นี่แหล่ะที่ผมกับไอ้โก้สงสัยมาตั้งแต่แรกว่าทำไมน้ำถึงได้พยายามกลับมาหาผมทั้งๆ ที่เราตัดขาดกันไปหลายปีแล้ว บางทีน้ำอาจจะหาที่เกาะที่ใหม่ แต่มันผิดพลาดตรงที่ผมมีคนใหม่ที่ผมรักจริงมากกว่าอยู่แล้ว

 

“เชี่ยกูว่าแล้วมั้ยเล่า...” ไอ้โก้มันสบถออกมาทันทีที่ฟังไอ้ต้นมันพูดจบ

 

“มึงดูเหอะว่าผู้ชายพวกนี้ที่อยู่ในภาพอ่ะ คั่วกับน้ำมาเป็นเดือนๆ เกือบทุกคน แล้วทุกคนก็ถูกน้ำบอกว่าคือพ่อในเด็กทั้งนั้น แต่ไอ้พวกนี้มันไม่รับ มึงก็รู้ว่ามันไม่ได้จริงจังอะไร ก็แค่สนุกๆ ด้วยเท่านั้น ต่อให้มันทำให้ท้องจริงๆ มันก็ไม่รับกันหรอก อย่างดีก็ให้เงินฟาดหัวไป” ก็จริง...สังคมนี้ไม่ได้สวยหรูอย่างที่ผู้ใหญ่พยายามบอกกับเด็กๆ เลยจริงๆ มันเลวร้ายมากกว่านั้นเยอะ ถ้าไม่มีภูมิตานทานที่แข็งแกร่ง คงจะผ่านมันไปได้ยาก

 

“พอน้ำถูกปฏิเสธมาทีละคน ทีละคน ไม่มีใครยอมรับเลยสักคนเค้าก็ไปหาเรื่องกับมึงไง กูก็ไม่รู้หรอกนะว่าเค้าทำเพราะอยากได้มึงกลับมา หรือแค่อยากทำลายความรักของมึงกับน้องมาย เอาตรงๆ นะ แฟนเก่ามึงโรคจิตว่ะ...ชอบความรุนแรงด้วยนะครับ” ผมรู้สึกสมเพชและสังเวชใจมากจริงๆ ในความรู้สึกของผมแค่เสี้ยวความรู้สึกหนึ่งนึกเสียดาย...ไม่ได้เสียดายในตัวน้ำ แต่เสียดายในคุณค่าของคนหนึ่งคนที่ไม่น่าทำตัวเองให้ตกต่ำได้ขนาดนี้

 

“แล้วเค้าได้บอกกับมึงหรือยังว่ามึงคือพ่อของเด็กในท้อง” ไอ้โก้กระดกเบียร์จนหมดกระป๋องแล้วถามขึ้นมาบ้าง มันส่ายหน้าน้อยๆ แต่ก็ทำหน้าตาเจ้าเล่ห์ตามแบบฉบับของมัน

 

“ยังไม่บอกครับเพื่อน แต่กูคาดว่าคืนนี้น่าจะถึงคิวของกูแล้วครับ เพราะกูเข้าไปคั่วเค้าหลังไอ้พวกนี้ อีกอย่างคืนนั้นก็ใช้ยานอนหลับกับน้ำ แล้วตื่นมาก็ทำเหมือนว่ามีอะไรกัน คือบอกตามตรงกูไม่ชอบผู้หญิงว่ะช่วงนี้ กูอยากลองผู้ชายมากกว่า” ไอ้ต้น...มึงก็ชัดเจนเกินไอ้นะ แต่กูก็เข้าใจแหล่ะ เพราะตั้งแต่ที่กูคบกับไอ้ต่อเนี่ย กูก็ไม่รู้สึกสนใจผู้หญิงคนไหนอีกเลย

 

“อันหลังไม่ใช่ประเด็นว่ะต้น แต่ก็ดีแล้วที่มึงไม่ยุ่งกับเค้า แค่นี้เค้าก็น่าสงสารมากพอแล้ว” พ่อพระมากครับเพื่อนกู ผมมองหน้าไอ้โก้มันก็มองหน้าผมแล้วรวบภาพตรงหน้าเก็บใส่ซองเอาไว้ตามเดิม

 

“ไม่รู้ดิ กูคิดว่าน้ำน่าสงสาร น่าสงสารที่หลงเลือกเดินทางผิดๆ แล้วไอ้ตัวที่เป็นพ่อเด็กแม่งก็เหี้ยเกิน ตอนเอาน่ะเอาได้ แต่ตอนเค้าท้องเสือกไม่รับ สันดานหมาหน้าส้นตีนมาก” ก็พอจะเข้าใจแหล่ะว่าไอ้โก้มันเป็นคนดี...ก็ดีกว่าผมอ่ะนะ แต่ผมไม่สงสารน้ำผมจะผิดมั้ย ก็อย่างที่บอกไปว่าน้ำน่ะทำตัวเองทั้งนั้นนี่หว่า

 

“บอกตามตรงแบบไม่ต้องเสแสร้งเลยนะ กูไม่เห็นจะสงสารน้ำเลยว่ะ ก็เค้าเลือกทำร้ายตัวเองแบบนั้นมันน่าสงสารตรงไหนวะโก้...” ผมส่ายหน้าน้อยๆ อย่างเบื่อหน่าย เมื่อก่อนไอ้โก้แม่งก็ไม่ได้เป็นคนดีเว่อร์อะไรแบบนี้หรอก แต่พอเลิกกับกิ๊บไปเนี่ยมันดูจะเปลี่ยนตัวเองไปเยอะเหมือนกัน และยิ่งพอมันมาตามจีบไอ้สั้นนี่มันยิ่งเปลี่ยนไปในทางที่ดีมากขี้นจริงๆ

 

“บังเอิญว่ากูเป็นคนดีไม่ได้เลวแบบพวกมึงไง เข้าใจตรงกันนะ” ผมกับไอ้ต้นมองหน้ากันแล้วยักไหล่ใส่กันแบบเอือมระอาไอ้โก้ แต่ก็ช่างมันเถอะ เพราะมันก็ไม่ได้สำคัญอะไรกับผม

 

ผมมีความเชื่ออยู่อย่างหนึ่งคือ ถ้าเรากล้าที่จะทำอะไรลงไปเราก็ต้องกล้าที่จะรับกับผลที่จะตามมาให้ได้ และมุมมองของผมที่มีต่อน้ำก็คือการที่น้ำทำอะไรลงไปก็ควรที่จะยอมรับให้ได้ยามที่ผลของการกระทำมันสะท้อนกลับมาถึงตัว

 

และถ้าผลมันยังไม่สะท้อนไปถึงตัวน้ำ ผมนี่แหล่ะที่จะเป็นคนมอบให้กับน้ำเอง อย่าหาว่าผมเลวหรือร้ายกับผู้หญิงเลยนะ ถ้าผู้หญิงคนนั้นไม่ยุ่งวุ่นวายหรือจ้องจะทำร้ายคนที่ผมรัก ผมก็จะไม่เข้าไปยุ่งวุ่นวายอะไรกับเค้า

 

แต่ทว่าเจตนารมณ์ของน้ำโคตรชัดเจนว่าต้องการทำร้ายเป็นต่อ ต้องการทำลายความรักของเราสองคน ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตามผมไม่สนใจ ผมสนใจแค่ว่าผมจะทำทุกอย่างเพื่อจบเรื่องนี้ลงให้ได้

 

และมันต้องจบลงในวันนี้

 

“เค้านัดมึงเอาไว้กี่โมงวะ...” ผมว่านี่มันก็เย็นมากแล้ว ผมอยากจบๆ เรื่องนี้ให้มันเร็วๆ จะได้กลับไปหาไอ้ต่อ ไม่อยากให้มันรอนาน ไม่รู้ดิ...ผมไม่อยากโกหกมันนะ แต่ที่ไม่บอกก็เพราะกลัวว่ามันจะไม่สบายใจ ไว้กลับไปค่อยไปบอกกับมันก็แล้วกัน

 

“ตายยากฉิบหาย โทรมานี่แล้ว...” ไอ้ต้นมันยื่นหน้าจอมาทางผม แม่งมีการถ่ายรูปคู่แบบนัวเนียกันเอาไว้ด้วยนะมึง นี่อินบทหรือว่าอะไรของมันวะเนี่ย แต่ไอ้ต้นมันไม่ยุ่งกับน้ำหรอกมั้ง อย่างที่มันบอกนั่นแหล่ะว่าของของเพื่อนไม่ว่าจะเคยเป็นหรือว่ายังเป็น มันจะไม่ยุ่งเด็ดขาด

 

“ครับผม...ว่าจะโทรหาน้ำอยู่พอดีเลย คิดถึงเหมือนกันครับ” ผมกับไอ้โก้มองดูไอ้ต้นที่มันกำลังส่งเสียงหวานหูหลอกล่อให้น้ำตายใจ มันเป็นคนที่ดูเจ้าชู้และชอบก้อร่อก้อติกชาวบ้านอยู่ตลอดเวลา ภาพลักษณ์มันดูเป็นคนที่เฟรนด์ลี่มากๆ แต่มันก็ถือว่าเป็นตัวอันตรายเหมือนกันนะครับ เพราะว่าไอ้ต้นมันกะล่อนมากจริงๆ

 

“อะไรนะครับ...น้ำมีข่าวดีจะมาบอกกับผม ตื่นเต้นมากเลยครับ...อยากเจอคุณไวๆ จัง” มันหันมายักคิ้วให้กับผมและไอ้โก้ ไอ้โก้มันส่ายหน้าอย่างเซ็งๆ หน่ายๆ แล้วเดินออกไปที่ระเบียงเพื่อสูบบุหรี่เงียบๆ ผมว่ามันก็รู้สึกกดดันเหมือนกันนะ

 

“โอเคครับ อีกสิบนาทีเจอกันครับ รักคุณครับ...” ไอ้ต้นมันโยนไอโฟนลงบนโซฟาทันทีที่มันคุยจบแล้วมันก็หันมายักไหล่ใส่ผม มันปากหวานแบบนี้แหล่ะไอ้ห่าต้นน่ะ ปากหวานก้นเปรี้ยว ต่างจากผมนะที่ปากไม่หวานเท่าไหร่ จะมีกับแค่ไอ้ต่อเท่านั้นแหล่ะที่ผมจะแสดงด้านที่ไม่ค่อยมีคนได้เห็นออกมา

 

แล้วทำไมกูเอาแต่คิดถึงไอ้หมาต่อวะเนี่ย อยากกลับไปหามันจะแย่แล้ว...

 

“ไอ้พาย...ที่กูช่วยมึงเนี่ย กูไม่ขออะไรมากหรอกนะ กูขอแค่...” มันทำหน้าเจ้าเล่ห์ใส่ผม ผมไม่รู้หรอกว่าสิ่งที่มันต้องการนี่คืออะไร แต่ผมก็สวนกลับไปทันทีทันใดแบบไม่ต้องคิดให้มากความ

 

“อะไรก็ได้ที่ไม่เกี่ยวกับน้องมายของกู...” มันตบเข่าฉาดพร้อมกับหัวเราะลั่นห้อง ไอ้โก้ถึงขึ้นต้องเดินเข้ามาดูว่าไอ้ต้นแม่งเป็นอะไร

 

“ไอ้พายมึงอาการหนักแล้วว่ะ...กูก็บอกอยู่ว่ากูไม่ยุ่งกับคนของเพื่อน ที่กูแกล้งต่อกับต็อปเนี่ยเพราะเด็กแม่งน่ารักเท่านั้นแหล่ะ” มันส่ายหน้าน้อยๆ พร้อมกับตบบ่าผมเบาๆ ผมเหล่มองมันที่ดูจะอารมณ์ดีเหลือเกิน

 

“กูก็แค่พูดกันเอาไว้ บอกตามตรงบางทีกูก็แอบข้องใจกับมึงว่ะไอ้ต้น” ผมโยนกระป๋องเบียร์ใส่หน้ามันด้วยความรักเพื่อนอย่างสุดซึ้ง มันคว้าเอาไว้ได้ทันแล้วยิ้มแบบกวนๆ ให้กับผม

 

“กูชอบแกล้งน้องมายเฉยๆ เวลาที่มันทำหน้าเอ๋อๆ ใส่กูโคตรฮา เด็กมึงน่ารักดีกูชอบแกล้งเล่น ฮ่าๆ” จริงๆ อันนี้กูก็เข้าใจอารมณ์ครับ เพราะทุกวันนี้ที่กูชอบแกล้งมันก็เพราะว่ามันจะทำหน้าเอ๋อๆ ใส่ แล้วแม่งน่าลากมาฟัดฉิบหายสีหน้าของมันแบบนั้นน่ะ

 

“อย่าไปแกล้งมันมากเลยน่า แค่กูแกล้งมันคนเดียวมันก็จะเป็นบ้าตายแล้ว...ว่าแต่มึงจะเอาอะไรวะ” ผมวกกลับเข้ามาเรื่องที่เราคุยกันอยู่ มันกอดคอผมแล้วทำหน้าตาจริงจังแบบโคตรๆ ซึ่งนานมากๆ ถึงจะได้เห็นสีหน้าจริงจังของไอ้ต้นสักที

 

“กูอยากได้น้องรหัสน้องมาย...วิธีไหนก็ได้...ช่วยกูหน่อยดิ” ผมกับไอ้โก้มองหน้าไอ้ต้นแบบแปลกใจ คือปกติแล้วมันไม่เคยมาขอให้ช่วยเรื่องจีบใครแบบนี้ เพราะมันจะเข้าไปจีบเอง สานสัมพันธ์และจบความสัมพันธ์เหล่านั้นลงไปเอง แล้วนี่คืออะไรวะ...

 

“คืองี้ เด็กมันไม่ชอบผู้ชาย มันมีเมียแล้วแต่บังเอิญว่ากูไม่สนใจเพราะกูไม่ได้ชอบเมียมัน แต่กูอยากจะลองจีบมันดู มึงให้ไอ้ต่อช่วยเรื่องนี้หน่อยได้เปล่าวะ...”

 

“ต้น!! ไม่ใช่กูไม่อยากช่วยมึงนะ แต่กูว่ามึงวานคนผิดแล้วว่ะ น้ำหน้าอย่างไอ้หมาต่อเนี่ยมันจะเป็นพ่อสื่อให้ใครได้ แม่งเอ๋อแดกแล้วก็ตามคนไม่ทันซะขนาดนั้น ทำไมมึงไม่จีบเองวะ...” ปกติแล้วมันไม่ใช่คนที่จะมาขอให้ช่วยกับเรื่องอะไรแบบนี้หรอกนะ เลยอดที่จะแปลกใจกับมันไม่ได้ แล้วมึงจะมาทำหน้าตาแบบเก้อๆ เขินๆ ทำไมวะเนี่ย

 

“อย่าบอกนะว่าคนนี้มึงจะเอาจริงๆ” ไอ้โก้มันถามขึ้นมาเหมือนอย่างที่ใจผมคิด เพราะเวลาที่เราเจอใครสักคนที่เราคิดว่าใช่เนี่ย มันจะทำให้บางอย่างที่เราเคยเป็นเปลี่ยนไปได้ เหมือนอย่างผมที่เปลี่ยนไปเพราะไอ้ต่อเนี่ยแหล่ะ

 

“ไม่รู้เหมือนกัน แต่กูอยากได้ว่ะ...เอาเป็นว่าเรื่องนั้นช่างมันก่อน มึงสองคนไปรอในห้องนอนกูก่อนดีกว่า แง้มๆ ประตูเอาไว้น่าจะได้ยินที่กูคุยกับน้ำ อีกเดี๋ยวน้ำก็น่าจะมาถึงแล้ว...” มันตัดบทและเปลี่ยนเรื่องไป เพราะจากเวลาที่มันโทรคุยกับน้ำจนถึงตอนนี้ก็น่าจะใกล้กับเวลาที่น้ำบอกว่าจะมาเจอแล้ว

 

“กูขอจบแบบเร็วๆ เลยแล้วกันนะ เพราะเท่าที่ผ่านมาเนี่ยกูเสียเวลากับผู้หญิงคนนี้มามากพอแล้ว กูจะได้เอาเวลาไปตามล่าหารักแท้ของกูสักที” ไม่รู้ว่ามันพูดจริงๆ หรือว่าจงใจก่อกวนผมกับไอ้โก้เล่นก็ไม่รู้ แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาด่ามันหรอกเพราะว่าเสียงออดที่ดังขึ้นนั้นเป็นตัวเร่งให้ผมกับไอ้โก้เดินเข้ามาในห้องนอนของไอ้ต้น

 

“มึงว่าไอ้ต้นมันพูดจริงหรือเปล่าวะ” ผมแง้มประตูเอาไว้เพื่อที่จะได้มองเห็นเหตุการณ์ด้านนอกแบบชัดเจน อยากจะดูหน่อยสิว่ามารยาหญิงที่เค้าว่าแม่งโคตรร้ายเนี่ยมันจะร้ายมากสักขนาดไหน

 

“บอกตามตรงกูไม่รู้ว่ะ ไอ้นี่แม่งจะเอาจริงมากี่คนแล้วก็ไม่รู้ เรื่องของไอ้ต้นกับน้องรหัสไอ้ต่อเนี่ยเอาไว้ก่อน ตอนนี้มารอดูกันดีกว่าว่าจะเกิดอะไรต่อจากนี้” มาแล้วครับ...จอมสร้างเรื่อง ตัวปัญหาที่ผมอยากจะกำจัดออกนอกวงโคจรของผมกับไอ้ต่อมากที่สุด

 

ทันทีที่น้ำเข้ามาถึงในห้องเธอก็โผเข้ากอดรัดนัวเนียกับไอ้ต้นทันที ผมมองดูไอ้ต้นที่ดูอินกับบทบาทของมันซะเหลือเกิน ทั้งกอด ทั้งจูบ มึงบริหารเสน่ห์เข้าไปเหอะไอ้ต้น แล้วมีการบอกว่าจะรีบจัดการให้จบๆ

 

“กูล่ะเชื่อมันจริงๆ นี่ขนาดมันบอกว่ามันไม่ยุ่งกับคนของเพื่อน มึงแทบจะเอาเค้าแล้วไอ้ต้น” ไอ้โก้มันยืนพิงผนังแล้วเอี้ยวตัวมองลอดช่องประตูออกไป มึงจะนัวกันอีกนานมั้ยวะมันเสียเวลา น่าจะเข้าเรื่องสักทีจะได้จบๆ เรื่องนี้ไปซะ

 

“คิดถึงต้นจังเลยค่ะ...ต้นล่ะคะคิดถึงน้ำมั้ย...” ไอ้ต้นมันพาน้ำมานั่งที่โซฟา จงใจหันหน้ามาทางพวกผมคงจะให้ได้เห็นกันแบบชัดๆ สินะ

 

“คิดถึงสิครับ ไม่คิดถึงน้ำแล้วจะิดถึงใครที่ไหนกันล่ะครับ” มันหอมแก้มน้ำเบาๆ อย่างเอาใจ ก่อนที่จะเดินไปหยิบน้ำรินใส่แก้วมาให้กับน้ำที่นั่งรออยู่ ตอนที่ไอ้ต้นมันอยู่ใกล้ๆ น้ำก็มีสีหน้ายิ้มแย้มให้ไอ้ต้นตลอดเวลา แต่ตอนที่ไอ้ต้นมันลุกขึ้นไป ผมสังเกตได้ถึงท่าทีที่ดูตึงเครียด กดดันแบบแปลกๆ

 

มือของน้ำจะกุมกันเองเอาไว้แน่น สีหน้าฉายแววกังวลอย่างชัดเจน เรื่องที่ไอ้ต้นเล่ามานั้นน่าจะเป็นแบบนั้นจริงๆ นั่นแหล่ะ ท่าทางเครียดมากๆ แบบนั้นคงสิ้นไร้ไม้ตอกเพราะหาแพะมารับบาปไม่ได้

 

“น้ำครับผม” มันเดินมานั่งลงข้างๆ กับน้ำแล้วส่งยิ้มให้ สีหน้าเคร่งเครียดจางหายไปจากใบหน้าของน้ำ แต่งแต้มด้วยรอยยิ้มมารยาที่สร้างขึ้นมาอย่างทันทีทันใด

 

“กูว่าไอ้ต้นแม่งอ่านเกมโคตรเป๊ะ แค่มองดูก็รู้แล้วว่าตัวน้ำเองเครียดกับเรื่องนี้มากแค่ไหน” ไอ้โก้มันส่ายหน้าน้อยๆ คือมันเคยบอกว่าที่มันหยุดทำตัวเลวๆ กับผู้หญิงก็เพราะว่ามันมีน้องสาว และมันไม่อยากให้น้องสาวมันต้องมาตกอยู่ในสภาพแบบที่พวกเราทำกับผู้หญิงคนอื่นๆ มันเลยเลิกไปเลย

 

“คนเราทำอะไรเอาไว้ก็ต้องยินดีน้อมรับกับสิ่งที่จะตามมา...” ผมยังคงจับจ้องมองการแสดงละครฉากใหญ่ของน้ำอย่างสมเพชและสังเวชใจในคราเดียวกัน

 

“ต้นคะ...ต้นรักน้ำหรือเปล่า” เธอจิบน้ำพอเป็นพิธีแล้ววางแก้วลง น้ำนาบมือทั้งสองข้างลงบนหน้าของไอ้ต้น มันยิ้มน้อยๆ แล้วพยักหน้ารับด้วยท่าทีที่ผมรู้สึกว่าคนมองน่าจะใจละลายได้ และน้ำเองก็ดูเหมือนว่าจะเชื่ออย่างสนิทใจเลยว่าไอ้ต้นมีใจให้

 

“รักสิครับ...” มันนาบมือทับลงบนมือของน้ำแล้วลดระดับลงมาที่ปาก ก่อนที่มันจะค่อยๆ แตะริมฝีปากลงบนหลังมือของน้ำ บอกตามตรงว่าผมเพิ่งเคยเห็นไอ้ต้นมุมนี้ว่ะ ก็ไม่แปลกใจเท่าไหร่ว่าทำไมหลายๆ คนถึงได้หลงมันมากมายขนาดนั้น

 

“ต้นคะ...น้ำมีข่าวดีอยากจะบอกกับต้น...” เธอจ้องมองไอ้ต้นด้วยสายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง บางทีน้ำคงอาจจะคิดว่าไอ้ต้นอาจจะเป็นผู้ชายหน้าโง่ที่บูชาความรักและยอมเชื่อทุกอย่างในสิ่งที่เธอบอก

 

น้ำคงจะลืมไปว่าไม่ใช่แค่ผู้หญิงที่ร้ายเป็นและเสแสร้งแกล้งทำมารยาร้อยเล่มเกวียน ผู้ชายเราๆ ก็ไม่ได้ต่างจากนั้นเลยสักนิด

 

“เห็นน้ำพูดถึงตั้งแต่ตอนที่เราคุยโทรศัพท์กันเมื่อวานนี้แล้ว มีข่าวดีอะไรที่อยากจะบอกกับผมหรอครับ” ไอ้ต้นมันยิ้มน้อยๆ นิ้วเกี่ยวพันเส้นผมของน้ำไปมาพร้อมกับทำหน้าตากะลิ้มกะเหลี่ยได้น่าเอาตีนยันจริงๆ มันดูเจ้าชู้โดยสันดานจริงๆ เพื่อนกู

 

.

.

.

 

“ต้นคะ...น้ำท้อง” เธอเว้นจังหวะเล็กน้อยเหมือนจะชั่งใจ แต่ทว่าสุดท้ายเธอก็พูดมันออกมา ปฏิบัติการหาแพะรับบาปมารับเป็นพ่อของเด็กเริ่มขึ้นแล้ว ไอ้ต้นมันยังคงยิ้มไม่มีท่าทีที่เปลี่ยนไปเลยสักนิด มันทำให้น้ำตายใจและคิดว่าบางทีไอ้ต้นมันอาจจะหน้าโง่ตกลงรับ

 

“ต้นกำลังจะเป็นพ่อคนแล้วนะคะ” น้ำยิ้มอย่างมารยาพร้อมกับโผเข้ากอดไอ้ต้นแน่น เท่ากับว่าตอนนี้น้ำหันหลังให้กับเรา ไอ้ต้นมันเลยทำหน้าทะเล้นใส่ผมกับไอ้โก้ได้เต็มที มันดูสนุกอยู่นะ

 

“น้ำท้องกี่เดือนแล้วครับ...” ผมยืนมองดูนิ่งๆ แต่ก็คิดตามไปด้วย น้ำกลับมาที่นี่มากกว่าหนึ่งเดือน เผลอๆ จะสองเดือนแล้วที่น้ำกลับมา และถ้าสาเหตุที่ทำให้น้ำกลับมาคือน้ำท้อง...ผมว่าบางทีเผลอๆ น้ำอาจจะท้องมากกว่า 2 เดือนแล้วก็ได้

 

“ก็หลังจากที่เรามีอะไรกันครั้งนั้น นี่ก็ผ่านมาเดือนนึงแล้วนะคะต้น รอบเดือนของน้ำไม่มา น้ำเลยไปซื้อที่ตรวจครรภ์มาตรวจถึงได้รู้ว่าเรากำลังจะมีลูกด้วยกัน” น้ำยังคงกอดไอ้ต้นแน่น ส่วนไอ้ต้นนี่ก็ส่ายหน้าไปมาด้วยสีหน้าที่ดูสังเวชใจ

 

“นั่นสินะครับ เราเพิ่งจะคบกันได้เดือนกว่าๆ เท่านั้นเอง ถ้าน้ำท้องเกินหนึ่งเดือนนี่ก็คงจะแปลกแล้วหล่ะ” สัดต้นแม่งกวนส้นตีน แถวบ้านกูเรียกแอบกัดว่ะ ผมว่าน้ำคงมีอาการสะอึกบ้างแหล่ะ

 

“ต้นดีใจมั้ยคะที่เรากำลังจะมีลูกด้วยกัน...”

 

“ดีใจสิครับ ว่าแต่น้ำได้ไปฝากท้องหรือยังครับเนี่ย...” ผมได้แต่ยืนมองเงียบๆ อยากจะรู้ว่าไอ้ต้นมันจะทำยังไง จะไล่ต้อนยังไงให้น้ำจนมุม อยากจะรู้เหมือนกันว่าเธอจะสารภาพความจริงออกมามั้ย

 

“อ่า...เอ่อ...น้ำไปฝากท้องมาเรียบร้อยแล้วค่ะ” เธอดูอึกอักไม่น้อยเลยจริงๆ

 

“ฝากที่ไหนครับ ผมว่าน้ำไปฝากท้องที่โรงพยาบาลของอาผมดีกว่ามั้ย รับรองเลยว่าเค้าต้องดูแลน้ำกับลูกในท้องของน้ำอย่างดี ละเอียด และถี่ถ้วนมากกว่าที่ไหน แน่ๆ” น้ำดันตัวออกจากไอ้ต้นแล้วแสร้งทำเป็นดื่มน้ำ สีหน้าของเธอในยามนี้ดูกังวลเป็นอย่างมาก เธออาจจะโล่งใจที่ไอ้ต้นไม่พูดปฏิเสธออกมาเหมือนอย่างที่คนอื่นๆ พูดกับเธอ แต่ไอ้ต้นมันเล่นหนักมากกว่านั้น เพราะถ้ามันพาน้ำไปฝากท้องจริงๆ มันก็จะรู้ได้ทันทีเลยว่าระยะการตั้งครรภ์ของเธอมันมากกว่าเวลาที่เธอกับไอ้ต้นคั่วกัน แล้วความก็จะแตก

 

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะต้น ต้นเองก็ต้องไปเรียนอยู่ทุกวันคงไม่มีเวลาว่างมาดูแลน้ำเท่าไหร่ เรื่องลูกในท้องน้ำจะเป็นคนดูแลเอง น้ำไม่ได้เรียกร้องอะไรนะคะ แค่อยากให้ต้นรู้ว่าต้นคือพ่อของเค้าเท่านั้น...” มารยาหญิงมันเป็นแบบนี้นี่เอง เธอทำเสียงและมีสีหน้าที่ดูแล้วเหมือนว่าจะน่าสงสาร แต่นั่นไม่ใช่กับพวกผมที่รูเช่นเห็นชาติของเธอเป็นอย่างดีแล้ว

 

“ตอแหลเก่งฉิบหาย” ผมหันไปมองหน้าไอ้ห่าโก้ที่มันพูดอกมาแบบนิ่งๆ ได้ข่าวว่าเมื่อกี้มึงยังสงสารเค้าอยู่เลยโก้ แล้วนี่ด่าซะเจ็บเชียวมึง

 

“ดูดิว่าไอ้ต้นจะไล่ต้อนยังไง...” ผมยังคงจับจ้องมองการแสดงละครฉากใหญ่ของคนสองคนที่รู้อยู่แก่ใจว่าอะไรเป็นอะไร แต่ก็ยังสวมหน้ากากเข้าหากันต่อไป

 

“ไม่ได้หรอกครับลูกของผมทั้งคน ผมก็ต้องดูแลให้ดีที่สุด...เว้นเสียแต่ว่าเด็กคนนี้จะไม่ใช่ลูกของผม” ไอ้ต้นมันยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ให้กับน้ำ เธอดูผงะไปเล็กน้อยกับท่าทีและสีหน้าของไอ้ต้น แต่น้ำก็ยังตีหน้าแสดงละครต่อไป

 

“ทำไมต้นพูดเล่นแบบนี้ล่ะคะ น้ำมีแค่คุณคนเดียวนะคะ ถ้าไม่ใช่ลูกคุณแล้วจะเป็นลูกใครกัน...”

 

“ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้น้ำเตรียมตัวไปฝากท้องกับผมนะครับ ผมจะได้ให้อาผมตรวจให้ละเอียด...ผมอยากให้เด็กออกมาแข็งแรงและสมบูรณ์ที่สุด...” เอาแล้วครับ เริ่มงัดข้อกันอย่างจริงจังแล้ว น้ำมีสีหน้าที่ไม่พอใจอย่างชัดเจน เธอลุกขึ้นหันหลังให้ไอ้ต้น แต่ขอโทษเถอะหันหน้ามาทางพวกผมแบบชัดเจน เธอกำมือแน่นแล้วมีสีหน้าที่ดูเครียดมากแบบสุดๆ เพราะถ้าไอ้ต้นพาไปตรวจจริงๆ นี่จบเห่แน่ๆ

 

“แต่ว่าน้ำจัดการเรื่องฝากท้องแล้วนี่คะต้น น้ำไม่อยากรบกวนต้นจริงๆ...”

 

“หรือเพราะว่าน้ำกลัวผมจะรู้ว่าน้ำท้องกี่เดือนกันแน่ครับ...”

 

“ต้นพูดแบบนี้หมายความว่ายังไงคะ หรือว่าต้นจะไม่รับผิดชอบเด็กในท้องของน้ำ...” อาการหลุดเริ่มออกแล้วจริงๆ ผมก็ว่าน้ำไม่น่าจะทนได้นานเท่าไหร่หรอก เพราะไอ้ต้นมันกดดันแบบนิ่งๆ มาตั้งแต่แรกแล้ว แล้ววัวสันหลังหวะก็จะแสดงท่าทีออกมาเอง

 

“ผมเป็นลูกผู้ชายพอที่จะยอมรับในสิ่งที่ผมทำ แต่ถ้าเกิดผมไม่ได้ทำ...ผมก็ไม่คิดจะรับหรอกนะครับ” ไอ้ต้นมันลุกขึ้นยืนแล้วมองหน้าน้ำด้วยสีหน้าที่ดูนิ่งลงเยอะ ไม่ได้ยิ้มแย้มเหมือนอย่างเมื่อครู่

 

“พูดอย่างนี้หมายความว่าไง ต้นกำลังจะบอกว่าน้ำไม่ได้ท้องกับต้นอย่างนั้นหรอ...ก็ในเมื่อน้ำมีแค่ต้นคนเดียวเท่านั้น” แรงกดดันเพิ่มมากขึ้นเท่าไหร่ อาการของคนที่มีชนักติดหลังก็จะแสดงออกอย่างชัดเจนมากขึ้น

 

“หรอครับ...ผมถามน้ำจริงๆ นะ ทำไมน้ำถึงได้ทำตัวไร้ค่าแบบนี้” ไอ้ห่าต้นแม่ง ยิงแบบตรงจุด น้ำกำมือแน่นแล้วตวัดตามองหน้าไอ้ต้นแบบไม่พอใจ เธอคงรู้แล้วว่าไอ้ต้นต้องรู้อะไรบางอย่างแน่ๆ

 

“ผมจะบอกอะไรให้น้ำรู้เอาไว้สักอย่าง คืนนั้นที่น้ำมาค้างที่ห้องผม ผมไม่ได้มีอะไรกับน้ำ น้ำเองก็น่าจะรู้อยู่แก่ใจตอนที่ตื่นนอนมาน้ำจะไม่รู้เลยหรอครับว่ามันไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างเราน่ะ...” ผมได้แต่ยืนฟังเงียบๆ ไอ้โก้มันเอาแต่เงยหน้ามองเพดานอยู่เงียบๆ มันละสายตาจากภาพเหตุการณ์ตรงหน้ามาสักพักแล้ว

 

“ต้นคิดจะปัดความรับผิดชอบสินะ ผู้ชายก็เป็นแบบนี้...ได้แล้วก็ทิ้ง พอทำให้ท้องก็ไม่คิดจะรับผิดชอบ...”

 

“ผมว่าคนที่น้ำควรจะต่อว่าคือพ่อที่แท้จริงของเด็กคนนี้มากกว่า ไม่ใช่มาว่าผมที่ไม่ได้มีส่วนร่วมทำให้เด็กคนนี้เกิดขึ้นมาเลย” แม่งแรงใช้ได้ ผมเผลอยิ้มแบบสะใจขึ้นมา ความจริงก็ไม่ได้เผลอว่ะ มันมาจากความรู้สึกลึกๆ ข้างใน

 

“ต้นพูดแบบนี้หมายความว่ายังไงคะ ก็ในเมื่อพ่อของเด็กก็คือต้น...”

 

“เฮ้อ!! พูดอะไรเข้าใจยากจริงๆ เสียเวลากูว่ะ...มึงออกมาเคลียร์เองดิ” ผมว่าแล้วว่าไอ้ต้นแม่งต้องเบื่อที่จะพูด เพราะขนาดผมที่ยืนฟังอยู่ยังรำคาญกับการแสดงของน้ำเลยว่ะ พยายามยัดเยียดความเป็นพ่อให้ไอ้ต้นมันอยู่ได้

 

“ต้นพูดกับใคร...”

 

“ก็กับคนที่อยากเจอน้ำมากๆ ยังไงล่ะครับ...มึงออกมาดิ กูเหนื่อยจะพูดแล้ว” ผมมองเห็นสีหน้าตกใจของน้ำที่มันโคตรชัดเจน ผมดึงซองสีน้ำตาลจากมือของไอ้โก้ติดมือมาด้วย ผมเปิดประตูห้องนอนให้กว้างมากขึ้น แล้วค่อยๆ ก้าวเดินออกมาจากห้องนอน

 

“ว่าไงครับ...คนเคยรัก” ผมส่งยิ้มเย็นๆ ให้กับน้ำที่ตอนนี้ดูจะตกใจกับการปรากฏตัวของผมไม่น้อย ก็แน่นอนหล่ะ ผมคงเป็นคนที่น้ำไม่อยากเจอหน้ามากที่สุดในสถานการณ์นี้

 

“นี่มันหมายความว่ายังไงคะต้น...”

 

“ก็หมายความตามที่เห็นนี่แหล่ะครับ ผมกับไอ้พายเป็นเพื่อนกัน...” ไอ้ต้นมันเดินเข้ามากอดคอผมแล้วยักคิ้วให้กับน้ำ ผมว่าเธอเป็นคนฉลาดพอที่จะมองออกแล้วว่าอะไรเป็นอะไร

 

“น่าแปลกนะ...น้ำแลจะรู้ดีไปเสียทุกเรื่อง แต่ทำไมกลับไม่รู้ว่าพายกับไอ้ต้นเป็นเพื่อนกัน หรือมัวแต่จ้องจะจับผู้ชาย หาคนมาเป็นแพะรับเป็นพ่อของเด็กในท้อง เลยไม่ทันได้มองได้ดูอะไร...” ผมถูกน้ำตบเข้าที่หน้าอย่างจัง นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่น้ำตบหน้าผม ผมเช็ดมุมปากเล็กน้อยแล้วเงยหน้าขึ้นจ้องมองน้ำอย่างชิงชัง พร้อมกับก้าวเข้าไปหา มือของผมจับไหล่ของน้ำแน่นมากๆ จนเธอร้องโอดโอยออกมา

 

“ปล่อยน้ำนะ...มันเจ็บ”

 

“เจ็บเป็นด้วยหรอน้ำ คนแบบน้ำเจ็บเป็นกับเค้าด้วยรึไง ด้านชา ไร้ยางอายแบบน้ำ...ไม่น่ารู้จักกับความเจ็บปวดหรอกนะ” ผมบีบไหล่น้ำแน่นๆ ก่อนที่จะดันเธอไปทางด้านหลังเล็กน้อย

 

“นี่มันไม่ใช่เรื่องของพาย ยุ่งอะไรด้วย...หรือว่าเกิดเสียดายน้ำขึ้นมา...”

 

“ใช่!! พายเสียดายน้ำมากๆ เสียดายที่ไม่จัดการกับน้ำแบบเด็ดขาดตั้งแต่แรก ปล่อยให้น้ำมาทำร้ายต่อให้เจ็บแบบนั้น...”

 

“อย่าพูดถึงความรักแบบวิปริตของพายเลย มันทำให้น้ำขยะแขยง...” ผมเอียงคอมองน้ำอย่างสมเพชและเวทนา ผมพยายามไม่โกรธทั้งๆ ที่ผมโกรธและไม่ชอบใจที่น้ำมาดูถูกความรักของผมกับต่อแบบนี้

 

“ความรักของพายกับต่ออาจจะวิปริต มันอาจจะผิดในสายตาน้ำ แต่ใครสน...มันไม่ได้สำคัญเลยว่าน้ำจะรู้สึกยังไง น้ำจะมองพวกเราเป็นยังไง เพราะน้ำไม่ได้มีค่า ไม่ได้มีความสำคัญอะไรในสายตาของพาย...เข้าใจป่ะ!!!” ผมไม่สนใจหรอกว่าน้ำจะมองพวกผมยังไง เพราะผมรู้ดีแก่ใจว่าความรักของผมกับต่อไม่ได้ทำร้ายใคร ไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อน คนที่ไม่เคยมองเห็นในสิ่งที่ตัวเองทำแบบน้ำไม่มีค่าพอที่จะมาตัดสินความรักของผมกับต่อ

 

“อ้อ...แล้วที่บอกว่าขยะแขยงพายเนี่ย ถามจริงๆ เหอะ สิ่งที่ตัวเองทำเนี่ยไม่น่าขยะแขยงมากกว่าหรอวะ เหอะๆ ไอ้ที่ตัวเองทำเนี่ยมันเน่าเฟะขนาดไหน คิดว่าไม่มีใครรู้งั้นสินะ บอกตามตรงพายก็ขยะแขยงน้ำไม่ต่างกันหรอก” เออ แม่งสะใจดีว่ะ ยิ่งเห็นน้ำกำมือแน่นแล้วกรีดร้องเหมือนคนบ้าแบบนี้บอกตามตรงเลยว่ายิ่งสะใจ ไม่ได้สงสารอะไรเลยสักนิด

 

“พายพูดอะไร พายรู้อะไรมา นี่กะจะรวมหัวกันทำลายชีวิตน้ำใช่มั้ย สารเลว...” น้ำชี้หน้าด่าผมกับไอ้ต้น อย่าถามว่าไอ้โก้มันไปไหน มันไม่ได้ออกมาจากห้องนะรู้สึก แต่ไม่เป็นไรเพราะแค่อยากให้มันมารับรู้เท่านั้น ไม่ได้อยากให้มันมาออกโรงอะไร

 

“เอ้าๆ อย่าเหมารวมดิครับ ด่าไอ้พายมันนู่น ถ้ามันไม่มาขอให้ช่วยคิดว่าผมอยากจะมายุ่งกับผู้หญิงแบบน้ำหรอ...น้องต่อยังน่ารักน่าคบหามากกว่าคุณเลยรู้ป่ะ...”

 

“กรี๊ด....”

 

“เอะอะก็เอาแต่กรี๊ดไม่รู้ตอนเด็กๆ กินนกหวีดเป็นอาหารหรือเปล่า กูไปนอนเล่นในห้องดีกว่ารำคาญ มึงก็จบๆ แล้วส่งแขกให้กูด้วยนะ...” ไอ้ต้นมันอ้าปากหาวหวอดๆ แล้วโบกมือลาน้ำแบบกวนส้นตีน เธอถลาเข้ามาหมายจะดึงรั้งไอ้ต้นไว้ แต่ผมก็เข้ามาขวางเอาไว้

 

“เรื่องนี้เป็นเรื่องที่น้ำจะต้องเคลียร์กับพาย ไม่ใช่กับมัน อีกอย่างน้ำก็รู้อยู่แก่ใจว่าเด็กในท้องไม่ใช่ลูกไอ้ต้น เพราะฉะนั้นมันไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบอะไรทั้งนั้น...”

 

“พายรู้ได้ไงว่าเด็กในท้องไม่ใช่ลูกของเค้า...”

 

“ถ้าน้ำมั่นใจว่าใช่ งั้นเราไปตรวจกันตอนนี้เดี๋ยวนี้เลยมั้ย ถ้าผลออกมาว่าน้ำท้องแค่เดือนเดียวพายก็จะเชื่อ ยอมกราบตีนน้ำเลยก็ได้...กล้ามั้ยล่ะ” ผมถามด้วยน้ำเสียงที่ดุดัน ความอดทนของผมมันเริ่มจะลดลงเรื่อยๆ แล้วจริงๆ ดื้อด้าน เอาแต่โทษคนอื่น ทั้งๆ ที่ตัวเองทำตัวเองแท้ๆ

 

“มันไม่ใช่เรื่องของพาย...ยุ่งอะไรด้วยวะ”

 

“มันใช่ตั้งแต่ที่น้ำกลับมาแล้วเข้ามายุ่งวุ่นวายกับต่อแล้วเว้ย ถ้าน้ำไม่ยุ่งกับต่อ ไม่ทำร้ายต่อ ไม่ยุ่งเรื่องของเรา พายจะอยากยุ่งกับน้ำหรอวะ คิดบ้างดิ...” ผมดันน้ำที่เข้ามาตีผมออกห่าง คำพูดที่เคยหวานหูที่เราเคยมีให้กันมันไม่เหลือห่าอะไรอีกแล้ว กับคนคนนี้ไม่จำเป็นที่จะต้องพูดดีด้วยจริงๆ เพราะพูดให้ตายเธอก็ไม่สำนึกอะไรหรอก

 

“พายอยากเห็นมันดีกว่าน้ำ ทั้งๆ ที่น้ำกลับมาหาพายแต่พายกลับไม่สนใจ...ถ้าไม่มีมันพายอาจจะสนใจและกลับมาหาน้ำ...”

 

“ตรรกะห่าไรวะกูเพิ่งเคยได้ยิน...โทษทีนะแบบว่าไม่ได้อยากเสือกอะไร แค่รู้สึกว่าถ้าคนพูดไม่เห็นแก่ตัวจริงๆ คงคิดและพูดอะไรแบบนี้ออกมาไม่ได้” ไอ้ต้นมันโผล่หน้าออกมาจากห้อง มันคงอดไม่ไหวแหล่ะมั้ง หึ!

 

“เออ! นั่นดิ น้ำคิดได้ไงวะว่าพายจะกลับไปหาน้ำ ต่อให้พายไม่ได้คบกับต่อพายก็ไม่กลับไปกินของเหลือเดนของคนอื่นหรอกว่ะ...” ผมยกมือขึ้นจับข้อมือของน้ำเอาไว้ มันไม่มีทางเป็นตบที่สาม เพราะผมจะไม่อดทนสะกดอารมณ์เอาไว้อีกถ้าน้ำทำอะไรผม

 

“พวกแกรุมฉันใช่มั้ย...อยากรู้นักถ้าฉันไปบอกกับพ่อแกว่าแกทำฉันท้องแล้วไม่รับผิดชอบ มันจะเกิดอะไรขึ้น” และแล้วในที่สุดสันดานดิบของคนเราก็ถูกเปิดเผยออกมา ผมยิ้มอย่างเยือกเย็น มือที่กำซองเอกสารเอาไว้แน่นถูกยกขึ้นตรงหน้าน้ำ พร้อมกับจัดการเทภาพต่างๆ มากมายที่อยู่ในนั้นให้ปลิวตกลงมากองที่พื้น

 

“ก็ไม่ทำยังไง...แต่ถ้าภาพพวกนี้จะถูกกระจายไปทั่วโลกออนไลน์ พายก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าน้ำจะมีหน้าอยู่ต่อไปในสังคมนี้ได้ยังไง...” อย่าหาว่าผมใจร้าย เพราะสิ่งเหล่านี้คือสิ่งที่น้ำสร้างขึ้นมาเองทั้งนั้น น้ำก็ต้องยอมรับกับผลของการกระทำนี้ให้ได้

 

“แก...” น้ำกำมือแน่นแล้วก้มลงหยิบภาพที่กองอยู่ที่พื้นขึ้นมาดู มือที่สั่นเทานั้นกำภาพตรงหน้านั้นแล้วขยำคามือ

 

“สารเลว...” น้ำเงยหน้าขึ้นมามองหน้าผมอย่างเกลียดแค้นและชิงชัง ผมยิ้มรับกลับไปเพราะผมไม่ได้ทำอะไรผิด ผมก็แค่รวบรวมการกระทำของเจ้าตัวเค้ามาให้เค้าได้ดูและชื่นชมผลงานก็เท่านั้นเอง ผมทำอะไรผิดตรงไหนวะ

 

“น้ำจะด่าตัวเองทำไมวะพายไม่เข้าใจ...” เธอขยำภาพเหล่านั้นและฉีกมันขาดกระจุยกระจายด้วยความแค้นใจ

 

“น้ำฉีกมันจนละเอียดแค่ไหนก็ตาม พายก็มีต้นฉบับของภาพพวกนี้อยู่ดี น้ำลองคิดเอาเองแล้วกันนะว่าจะจบเรื่องนี้ดีๆ จะเลิกยุ่งวุ่นวายกับพวกเรา หรือจะต้องให้พายจัดการน้ำแบบไม่ให้น้ำได้มีหน้ายืนอยู่ในสังคมนี้ได้ ถ้าพ่อแม่น้ำรู้ว่าน้ำทำตัวเหลวแหลกขนาดไหน...มันจะเกิดอะไรขึ้นบ้างล่ะ” ผมย้อนถามกลับไปให้เธอเจ็บใจเล่นๆ คนที่คิดว่าตัวเองถือไพ่เหนือกว่าคนอื่น ตอนนี้กลับล้มลงไม่เป็นท่า ก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าจะทำยังไง ยังจะดื้อด้านอยู่อีกหรือเปล่า

 

“แก...ไอ้เลว...สารเลว...” เธอลุกขึ้นพร้อมกับถลาเข้ามาทุบตีผม ผมก็ทำเพียงแค่กันๆ และดันน้ำเอาไว้เท่านั้น ผมพยายามบอกกับตัวเองว่าอย่าทำอะไรรุนแรง ผมไม่ได้เห็นแก่น้ำ ผมแค่เห็นแก่ชีวิตน้อยๆ ที่ไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วยเลยนั่นต่างหาก

 

“ผมว่าน้ำพอได้แล้วหล่ะมั้ง...” ไอ้โก้มันเดินออกมาพร้อมกับล็อคตัวน้ำออกไปจากผม มันคงกลัวว่าผมจะเผลอทำอะไรรุนแรงออกไป

 

“พวกแกทำลายชีวิตฉัน...”

 

“น้ำนั่นแหล่ะที่ทำลายชีวิตตัวเอง ถ้าตอนนั้นน้ำไม่ทิ้งไอ้พายไปมันจะเป็นแบบนี้มั้ย ทั้งๆ ที่มันรักน้ำจะเป็นจะตาย แต่น้ำกลับทำกับมันแบบนั้น ทิ้งมันไปแบบไม่เหลือเยื่อใย คนที่ทำให้เรื่องทุกอย่างมันเป็นแบบนี้ก็คือตัวของน้ำเอง” ไอ้โก้มันจับน้ำไปนั่งที่โซฟา ยืนคุมน้ำเอาไว้ไม่ห่าง เธอดูคลุ้มคลั่งและเกรี้ยวกราดเป็นอย่างมาก

 

“ถ้าน้ำยอมหยุด เลิกยุ่งกับชีวิตของไอ้พายกับไอ้ต่อ พวกเราก็จะหยุดแล้วทำเหมือนว่าไม่เคยเกิดเรื่องพวกนี้ขึ้น...”

 

“แล้วถ้าฉันไม่ยอมหยุดล่ะ...”

 

“น้ำก็น่าจะรู้นะว่าตอนนี้ใครที่ถือไพ่เหนือกว่า ถ้าน้ำไปบอกกับพ่อไอ้พายว่าน้ำท้อง เราก็จะเอาไอ้ต้นไปเป็นพยาน เอาหลักฐานทั้งหมดที่เรามีไปค้าน น้ำคิดว่าคุณลุงยังจะเชื่ออีกหรอ ในเมื่อภาพพวกนี้มันก็สามารถบอกอย่างชัดเจนแล้วว่าน้ำมั่วแค่ไหน...” ไอ้โก้มันยกมือห้ามไม่ให้ผมพูดอะไร มันจะเป็นคนพูดกับน้ำเอง ผมโอเคแล้ว เพราะผมมั่นใจว่าผมจะสามารถจบเรื่องนี้ลงได้อย่างแน่นอน

 

น้ำก้มหน้าร้องไห้โฮลั่นๆ ผมเห็นแล้วก็ได้แต่สังเวชใจ ไม่ได้สงสารแต่สมเพช น้ำไม่ใช่เด็กๆ ที่จะไม่รู้ว่าอะไรควรไม่ควร น้ำตั้งใจที่จะทำสิ่งเหล่านี้ด้วยตัวเอง จะมาคร่ำครวญตอนนี้ก็ใช่ที่

 

“เราจะเอาหลักฐานทุกอย่างที่เรามีคืนให้กับน้ำ...แต่ไม่ใช่ตอนนี้ ผมจะคืนให้ตอนที่น้ำคลอดเด็กคนนี้ออกมาแล้ว...” ไอ้ห่าโก้มันคงไม่อยากให้น้ำไปเอาเด็กออกนั่นแหล่ะ เพราะเด็กไม่รู้เรื่องไม่ได้ผิดอะไรด้วยสักนิด

 

“ฉันไม่มีทางเก็บเด็กคนนี้ไว้ ในเมื่อมันไม่มีใครต้องการฉันก็จะไปเอาออก...”

 

เพียะ!!

 

ผมยืนมองไอ้โก้ตบหน้าน้ำด้วยความตกใจ ไอ้โก้มันไม่เคยลงไม้ลงมือกับผู้หญิง แต่ที่มันทำกับน้ำเนี่ยมันคงอยากจะเตือนสติของน้ำมากกว่า สิ่งที่น้ำพูดมามันเลวร้ายมากเหมือนกัน

 

 

“น้ำจะเลวไปถึงไหนกัน เด็กคนนี้เป็นลูกของน้ำ เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของน้ำ เด็กไม่ได้รู้เรื่องอะไร ไม่ได้ผิดอะไร น้ำคิดว่าการเอาเด็กออกมันทำให้ทุกอย่างดีขึ้นจริงๆหรอ” ผมว่าพูดกับคนแบบน้ำนี่พูดยาก เพราะว่าเธอไม่พยายามเข้าใจอะไร ยึดถือแต่ความคิดของตัวเองเป็นใหญ่ ผมก็เคยเป็นนะกับสันดานเสียๆ แบบนี้ แต่หลังๆ มานี่ก็เพลาๆ มันลงไปเยอะ

 

“น้ำกำจัดเค้าออกไปจากชีวิตได้ แต่น้ำก็เปลี่ยนแปลงความจริงที่เกิดขึ้นไม่ได้ มันจะตามหลอกหลอนน้ำไปตลอดชีวิต...”

 

“พอเหอะมึง เค้าอยากจะทำอะไรก็เรื่องของเค้าเหอะ คนเราโตๆ กันแล้วไม่รู้อะไรผิดชอบชั่วดีก็ช่าง พูดไปก็เหนื่อยเปล่าๆ” ไอ้ต้นมันเดินออกมายืนข้างๆ ผม เราได้แต่มองดูผู้หญิงคนหนึ่งที่เลือกทำในสิ่งที่ผิดพลาดอย่างสังเวชใจ

 

ผมไม่ได้อยากจะทำร้ายเธอหรอกนะ แต่ถ้าไม่จัดการให้มันจบๆ ไปซะ เรื่องมันก็จะยิ่งยุ่งยากและจัดการลำบากมากกว่านี้ ยิ่งถ้ามันเข้าไปเกี่ยวกับพ่อของผมนี่ยิ่งแล้วใหญ่ มันจะยิ่งวุ่นวายไม่รู้จบ

 

“อย่างที่ผมบอกไปนั่นแหล่ะ น้ำควรจะจบเรื่องนี้ แล้วพวกเราก็ต่างคนต่างอยู่ อย่ามาข้องเกี่ยวซึ่งกันและกัน ความรักของน้ำพังก็ไม่ได้หมายความว่าน้ำจะมีสิทธิ์มาทำให้ความรักของคนอื่นพัง อย่าทำลายคุณค่าของตัวเองมากไปกว่านี้เลย”

 

“ถ้าน้ำยอมจบ พายก็จะยอมจบ ซึ่งความจริงเราสองคนจบกันไปตั้งแต่วันที่น้ำทิ้งพายไปแล้ว อย่ามายุ่งกับพาย อย่ามายุ่งกับต่อ อย่ามายุ่งกับความรักของพวกเรา พายเคยเตือนน้ำไปตั้งแต่แรกแล้วว่าพายพร้อมที่จะฆ่าน้ำทิ้งถ้าน้ำทำอะไรต่อ...เข้าใจตรงกันนะ” เธอเงยหน้าที่นองไปด้วยน้ำตาขึ้นมามองพวกผมอย่างเจ็บปวด มือที่กำแน่นนั้นดูสั่นเทา ร่างกายบอบบางดูสั่นไปทั้งร่างกายบวกกับแรงสะอื้นจนตัวโยนนั่นอีก

 

“ก็ได้...น้ำยอมแพ้ก็ได้...เพราะยังไงน้ำก็ไม่มีทางชนะได้อยู่แล้วนี่” เธอคว้ากระเป๋าแล้วเดินออกจากห้องของไอ้ต้นไปทันที พวกเราสามคนมองตามน้ำไปก่อนที่จะหันกลับมามองหน้ากัน

 

“มึงว่าเค้าจะยอมจบจริงๆ หรือเปล่าวะ...” ไอ้ต้นมันเดินตามไปที่ประตูแล้วกลับเข้ามาสมทบกับผมกับไอ้โก้ที่ยืนอยู่ที่เดิมไม่ได้ขยับไปไหน

 

“กูว่าคงยอมแล้วหล่ะ เค้าไม่มีทางเลือกแล้วนี่หว่า...” ผมทิ้งตัวลงนั่งแบบโล่งใจที่มันจบได้ซะที พร้อมกับระบายลมหายใจหนักๆ ผมเชื่อว่ามันน่าจะจบลงแล้วนะเรื่องนี้ น้ำคงกลัวที่พวกเราขู่บ้างแหล่ะ เพราะหลักฐานที่เรามีมันมัดตัวน้ำจนแน่นหนามากซะขนาดนั้น

 

“เสร็จแล้วสินะงานกู...วู้วๆ มีเวลาทำอะไรสักที ไม่อย่างนั้นแม่โทรจิกกูทั้งวันอ่ะ กูจะพรุนแล้วเนี่ย” มันทิ้งตัวลงนั่งแล้วมองหน้าผมด้วยรอยยิ้มแบบเจ้าเล่ห์ ผมว่าผมรู้นะว่ามันจะพูดเรื่องอะไร

 

“ถามจริง...คนนี้มึงจะเอาจริงหรอวะต้น ปกติกูไม่เคยเห็นมึงดูสนอกสนใจใครออกหน้าแบบนี้” พอเสร็จงานมันก็วกกลับเข้ามาเรื่องที่เราคุยค้างกันเอาไว้

 

“บอกไม่ถูกว่ะ แต่กูจะลองจีบดู กูสนใจ กูอยากได้ แม่งน่ารัก” เออๆ ก็เข้าใจอารมณ์มันอยู่ครับ เพราะว่าผมเองก็คิดแบบนั้น ถูกใจ ชอบ อยากได้ ตามจีบ ติดไม่ติดค่อยว่ากันอีกที

 

“ชัดเจนมาก แต่กูว่ามึงจีบเองเหอะอย่าใช้ไอ้ต่อมันเลย อย่างที่ไอ้พายบอกอ่ะ ตัวมันเองยังเอาไม่รอดเลย” ไอ้โก้มึงนินทาเมียกูว่ะ เอาเรื่องจริงมาพูดแบบนี้มันฮานะเว้ย

 

“กูรู้แล้วน่า แค่เผื่อๆ กูอาจจะถามอะไรๆ จากน้องมายบ้างไง ว่าแต่นี่เสร็จธุระแล้วใช่ป่ะ แยกย้ายๆ กูจะนอนละง่วงฉิบหาย” นี่มึงไล่พวกกูใช่มั้ยวะต้น นี่ถ้าไม่เห็นแก่ว่ามึงช่วยกูนะมีโบกหน้าทิ่มไปแล้ว

 

“เออ ขอบใจมากนะมึง ส่วนเรื่องน้องรหัสไอ้ต่อไว้กูจะลองคุยๆ กับมันดูแล้วกัน...ตายยากมากเมียกู มันโทรมาตามละ กูไปแล้วมึง” ผมโบกมือลาไอ้เจ้าของห้องแล้วเดินออกมาจากห้อง ไอ้โก้เดินตามมาไม่ห่าง หวังว่าเรื่องนี้คงจะจบลงโดยที่ไม่มีปัญหาอะไรตามมาอีก

 

“ครับๆ กูกำลังจะกลับแล้วครับต่อ มึงเป็นนกหรือเป็นไก่วะห่า นี่โทรมาตามจิกผัวหรอเมียจ๋า จะกลับไปซุกคอมึงเดี๋ยวนี้ละครับ...”

 

ไม่มีอะไรสุขเท่าได้กลับไปนอนเอาเมีย เฮ้ย แรงไปหรอ ไม่แรงนะเว้ย ก็มันเรื่องจริงนี่หว่า เสร็จกูเถอะครับต่อ คืนนี้มึงไม่รอดแน่

 

………100%……..

 

ขอบคุณสำหรับแท็ก #ยุ่งนัก นะคะ

เคลียร์แล้วสำหรับกรณีน้ำเน่า ก็น่าสงสารนะในฐานะผู้หญิงด้วยกัน แต่ทว่าอย่างที่พี่พายบอก น้ำทำตัวของตัวเอง คนเราถ้ากล้าที่จะทำอะไรลงไปก็ต้องกล้าที่จะรับในสิ่งนั้นที่จะตอบกลับมา

นับถอยหลังอีกแค่ 4 ตอนเท่านั้น

เจอกันค่า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 52 ครั้ง

15,978 ความคิดเห็น

  1. #15972 nin28041992 (@nin28041992) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2561 / 17:41
    จะจบจริงไหมชะนีผี
    #15972
    0
  2. #15729 backlight (@artemis-03) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 30 มกราคม 2559 / 09:21
    ยินดีด้วยที่ทุกอย่างจบลงแล้ว ต่อไปนี้ก็มีแต่ความสุขนะพี่พายน้องต่อ
    #15729
    0
  3. #15716 NNYuki (@nooniiz501) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2558 / 02:31
    สงสารนะ แต่ทำตัวเองจริงๆ ถ้ายังรักอยุ่กับพี่พาย ป่านนี้สบายล่ะ แต่ก้อดีแล้ว น้องต่อจอมเอ๋อของเราน่ารักกว่าเยอะเลยยย น่ารักจนพี่พายแม่งหื่นใส่ทุกเวลาจริงๆ5555
    #15716
    0
  4. #14613 ruja (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2557 / 14:15
    หวัดดีอ่านแล้วชอบมาก กอไก่เก้าแสนล้านตัวเลย ขอใให้ไรเตอร์แต่งเรื่องคู่ของ ต้น-เซียน อยากให้ต้นมีคนรักอ่ะ ขอบคุณล่วงหน้า ติดตามอยู่.....
    #14613
    0
  5. #14563 วีว่า (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2557 / 00:24
    จบจริงๆใช่ปะ
    #14563
    0
  6. #14493 mitake (@voldermore) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2557 / 15:45
    น้ำเนี่ย ถ้ามองในมุมของผู้หญิงด้วยกันเค้าน่าสงสารมากนะ



    แต่ถ้าหากมองในความเป็นจริงแล้ว พี่พายแม่งพูดถูกทุกอย่างเลยอ่ะ เค้าทำตัวของเค้าเอง ก็ควรจะยอมรับกับผลของมัน



    ไม่ใช่มานั่งหาแพะ หรือว่าโยนความผิดให้คนอื่นเค้าแบบนี้ ขอให้นางสำนึกได้จริงๆเถอะ ชีวิตมันจะได้ไม่ไร้ค่าแบบนี้ - -
    #14493
    0
  7. #14038 JENNYHA (@jennyha) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 30 เมษายน 2557 / 15:02
    จบจิงๆแล้วนะ
    #14038
    0
  8. #13267 Hiro Hiro Shi (@hiroshi1234) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 29 มีนาคม 2557 / 14:33
    น่าสงสารอยู่น๊าา แต่ก็ช่วยไม่ได้ทำตัวเองนี่หว่า แต่จะเอาเด็กไว้มะเนี้ย เก๊าสงสารอ่าา T^T
    #13267
    0
  9. วันที่ 22 มกราคม 2557 / 20:57
    ยอมไปสักทีนะยัยน้ำเน่า
    #12633
    0
  10. #11673 LooknamTK (@looknamjaa) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2556 / 19:14
    พี่ต้นแม่งแรงงงงง แต่น่ารักว่ะ
    #11673
    0
  11. #11349 -dark angel- (@areeyafah) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2556 / 00:30
    จบแล้วใช่ไหมผู้หญิงคนนี้
    #11349
    0
  12. #11316 Mysterious (@World27) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2556 / 16:46
    ไม่ได้มีการสับขาหลอกใช่มะ ทำไมอ่านไปแล้วรู้สึกน้ำยังไม่จบแค่นี้แน่

    รึเราเริ่มเป็นคนขี้ระแวง มองโลกในแง่ร้ายไปแล้วเนี่ย
    #11316
    0
  13. #10584 sawhaชาลิตี้* (@eingkung) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2556 / 08:58
    บายค่ะพี่น้ำ :P

    พี่ต้นน่ารักว้ะ ขอให้จีบน้องเซียนติดนะฮ้า♥

     
    #10584
    0
  14. #10480 อั๊ยตัวป่วน (@buleeye) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2556 / 00:16
    เยี่ยมมาก ทั้งต้นทั้งพายเล่นกันได้สาหัสมาก ยัยน้ำถึงกับเอ๋อ เงิบแดกไปามระเบียบ คงจะจบแล้วสินเรื่องยัยน้ำเน่าเงาจันทร์นี่นะ ขอใ้มันจบจริงๆเถอะ ฮา//อินจังว่ะกูช่วงนนี้
    #10480
    0
  15. #10421 แกงส้ม (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2556 / 11:06
    ชะนีน้ำ ยอมจบจริงๆเหรอ
    #10421
    0
  16. #10387 Rainbow_Jang (@bovy30) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2556 / 00:46
    ยอมจบเหอะเจ้ไม่งั้นจะไม่มีสังคมจะอยุ่
    #10387
    0
  17. #10355 MIZZ-MAY (@mizz-may) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2556 / 21:27
    .!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! เห้ย...................  พี่เกรท  !!!!! อะไร????
    โฮกกกกกกกกกกกก  เอาพี่ต้นของเมย์มาเปรอะเปื้อนกับอินังเน่านี่ทำไมอะ
    ฮืออออออออ  ไม่นะ...มากอดมาจูบเมย์ดีกว่า
    5555 >< ความอายมันหายขาดไปนานแล้ว 
    โหววววววว พี่โก้ ไม่ค่อยตกใจเนอะ  อะนะ
    ><  รู้ใจกันตลอด 
    ไม่บอกแต่ก็แอบสงสัยอะดิ  พอรู้เลยเข้าใจไรง่ายๆ แถมยังมีการบอกว่าเดี๋ยวก็บอกเองด้วย น่านนนนนนนนน  โก้พายๆๆๆๆ  ต้นเมย์ๆๆๆๆ  ฮ่า  โหยยยย พี่ต้น 
    บอกแฟนเพื่อนจะเก่าหรือปัจจุบันก็ไม่ยุ่งแต่แสดงเนียนไปนะ
    T^T 
    5555
    สมน้ำหน้านังเน่านั่น  เจอใครไม่เจอมาเจอพี่ต้น555 เงิบดิ  โหยยยยย 
    พี่ต้นกวนออกแนวสุภาพอะ
    5555  นังน้ำเน่านี่โรคจิตป้ะ???? 
    โหยยยยยย สงสัยกว่าจะหาพ่อได้  ผู้ชายทั้งเมืองได้โดนบอกว่า  “น้ำมีข่าวดีจะบอก”
      
    “น้ำท่วมค่ะ  เมตรกว่าๆ เอง”  ไม่ใช่!!!!!!!!! 555555  มันจะฮาทำไม???? 
    กรุณาขำด้วยนะคะ
    555555   อร๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย พี่พายหวงเมีย
    แต่พี่ต้น  สนใจน้องรหัสต่ออะ อร๊ายยยยย ไม่นะ
    !!!!! ทำไมทุกคนต้องว่าต่อเอ๋ออะ 5
    555
      ฮาจัง...น่าน....โทรจิกๆๆๆๆ  เอ่อ...น้ำจะยอมจบจริงป้ะ????
    ทำไมคำพูดนางเหมือนพูดไปส่งๆอะ 

    #10355
    0
  18. #10294 mon9228 (@mon9228) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2556 / 17:18
    ละครฉากใหญ่จบแล้ววว
    หวังว่านางจะสำนึกได้แล้วก็ไม่กลับมายุ่งกับทางนี้อีกนะ
    แหม..พี่พาย เชิญค่า เชิญกลับไปกกน้องต่อเลยคร่ะ ^^
    #10294
    0
  19. #10293 AEMON BKK (@wondermonkey) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2556 / 03:03
    อารัยยยยน่ะไรต์ นับถอยหลังอีกสี่ตอนนนน
    ไม่น่ะ ไม่ อยากอ่านไปนานๆๆ
    #10293
    0
  20. #10292 now (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2556 / 02:23
    กว่าจะเคลียเรื่องของน้ำเสร็จ

    ฟู้วววว เอาสะลุ้นเหนือยเลย



    เอิ่มมไม่ทราบว่าพี่ต้นเอาจริงหรือเอาเล่นๆครับ

    น้องรหัสน้องมาย



    พูดอีกก็ถูกอีก วานน้องมายนี่ไม่ต้องนึกถึงผลนะครับ

    ให้มันผ่านไป //หลบพี่เพียแปป
    #10292
    0
  21. #10291 aoaer (@alida-2418) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2556 / 01:53
    หมดเรื่องของน้ำ  รอดูเรื่องพ่อพี่พายบ้างทีนี้ หวังว่าพ่อคงรับฟังและยอมรับในตัวพี่พายก่ะต่อ 
    #10291
    0
  22. #10290 AampmII (@eampamp) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2556 / 00:10
    ขอให้จบจริงๆเถาะะะะะะะะะะะะะะะะะะ กรี้ด น่องต่อเสร็จพี่พายแน่ คุคิ
    #10290
    0
  23. #10287 Myy'MInTz_ (@mariposamint) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2556 / 20:09
    สะจายยยยยยยยยยยยยย
    #10287
    0
  24. #10 ploylybbs (@ploylybbs) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 22 กันยายน 2557 / 03:22
    ช่วงนี้หลงพี่โก้ -///-
    #10
    0
  25. #9 ploylybbs (@ploylybbs) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 22 กันยายน 2557 / 03:22
    สงสาร+สะใจนางน้ำ -..-
    #9
    0