OK!! I love U ♥ ยุ่งนัก...กูรักมึงก็ได้ [Yaoi][Boy's love]

ตอนที่ 77 : ☆OK! I love U ★.. 63. รักที่เป็นมากกว่ารัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,511
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 55 ครั้ง
    4 ต.ค. 56




 

 63. รักที่เป็นมากกว่ารัก

 

ผมไม่อาจจะอธิบายความรู้สึกของผมในตอนนี้ได้เลยว่าผมกำลังรู้สึกอะไรอยู่ คนที่ผมไม่อยากเจอมากที่สุดกำลังอยู่ในบ้านของผม สิ่งที่ผมกับพี่พายตั้งใจจะบอกจะคุยกับแม่ในวันนี้กลับถูกตัดหน้าไปเสียแล้ว แม่รู้เรื่องทุกอย่างแล้วแน่ๆ ภาพที่กองอยู่ตรงหน้าของแม่นั้นเต็มไปด้วยภาพของผมกับพี่พายในอิริยาบถต่างๆ มากมาย ผมไม่อาจจะรู้ได้ว่าภาพเหล่านั้นมันคือสถานการณ์ไหนบ้างที่ผมกับที่พายกระทำต่อกัน

 

แต่อะไรก็ไม่ทำให้ผมรู้สึกช็อกและนิ่งค้างเท่ากับสายตาของแม่ที่มองมาที่เราทั้งคู่ พี่พายวางของลงแล้วกุมมือของผมเอาไว้แน่น ครั้งนี้คงไม่เหมือนครั้งก่อนที่ผมกับแม่คุยกันคนละเรื่อง เข้าใจกันไปคนละอย่าง ครั้งนี้มันชัดเจนอยู่แล้วว่าสิ่งที่แม่จะพูดกับผมนั้นมันคือเรื่องอะไร

 

เมื่อเช้านี้ที่แม่พูดคุยกับเราทั้งคู่นั้น มันทำให้เราทั้งสองคนตัดสินใจว่าจะพูดทุกอย่างให้แม่รับรู้และรับฟัง เพราะสิ่งที่แม่พูดกับเรานั้นมันทำให้เรามีความหวัง หวังเล็กๆ ว่าแม่น่าจะรับกับความสัมพันธ์ของเราทั้งคู่ได้

 

แต่ตอนนี้...สายตาที่แม่ใช้มองมายังเราทั้งคู่ ทำให้ผมรู้สึกกลัวมากจริงๆ กลัวจนไม่กล้าจะเอ่ยปากพูดหรือว่าเอ่ยปากถามอะไรออกไป สายตาเย้ยหยันของผู้หญิงคนนั้นที่มองมายังผม มันไม่อาจเทียบได้กับสายตาของแม่ที่มองมาเลย สายตาของเธอไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกอะไรมากไปกว่าสมเพช แต่สายตาของแม่นั้นผมยอมรับว่าผมกลัวมากจริงๆ

 

“ไม่เป็นไรนะต่อ...พี่อยู่ตรงนี้” พี่พายบอกกับผมด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหนักแน่นและแฝงเอาไว้ซึ่งความห่วงใย สายตาของแม่มองมายังมือของพี่พายที่กุมมือของผมเอาไว้ สายตาที่นิ่งมากๆ แบบนี้ของแม่ผมไม่เคยเห็นมานานมากแล้ว สายตาแบบนี้ของแม่ผมยอมรับว่าทำให้ผมกลัวมากจริงๆ มือของผมสั่นจนพี่พายต้องกระชับเอาไว้แน่น

 

“พายเอาของไปเก็บแล้วมาหาแม่ที่นี่ ส่วนต่อ...มานั่งตรงนี้ แม่ว่าเราคงต้องมีเรื่องพูดคุยกันยาวเลยหล่ะ” ผมมองหน้าพี่พาย พี่พายพยักหน้าให้กับผมแล้วยิ้มจางๆ ก่อนที่พี่พายมันจะเอาของเข้าไปเก็บที่ห้องครัว ผมเดินเข้าไปนั่งลงตรงที่นั่งเยื้องๆ กับแม่ ตรงข้ามกับผู้หญิงเจ้าปัญหาที่นำพาเรื่องวุ่นวายเข้ามาในชีวิตผมไม่รู้จักจบจักสิ้น

 

ทั้งๆ ที่เธอเป็นคนสร้างปัญหาทุกอย่างด้วยตัวเอง แต่เธอกลับพาลโทษคนอื่นไปทั่วแบบนี้ รู้อย่างนี้ครั้งก่อนผมปล่อยให้พี่พายกับพี่ปอจัดการกับเธอไปเลยก็ดี...ผมรู้ว่าผมกำลังคิดในสิ่งที่มันไม่ควรคิด การทำร้ายและทำลายคนอื่นมันไม่ใช่ทางของผม

 

แล้วทำไมกัน...ทำไมเธอถึงได้จ้องแต่จะทำลายชีวิตของผมกับพี่พายไม่จบไม่สิ้นแบบนี้

 

ภายในห้องนั่งเล่นเงียบมากๆ เงียบจนผมได้ยินเสียงของเข็มนาฬิกาที่เวียนผ่านไปแต่ละวินาที ใจของผมเต้นไม่เป็นส่ำ มือของผมสั่นจนผมต้องกุมมือของตัวเองเอาไว้ รอยยิ้มหยันๆ ที่ส่งมาให้ผมนั้นดูร้ายกาจมากจริงๆ ผมเกลียดรอยยิ้มแบบนี้ของผู้หญิงคนนี้ ใบหน้าสวยๆ ที่เห็นนั้นมันก็แค่หน้ากาก มือของผู้หญิงคนนี้ถือมีดเอาไว้ และพร้อมที่จะจ้วงแทงทุกคนที่ขวางทางของเธอ

 

จะทำอย่างไรดี...คำถามนี้เวียนวนอยู่ในหัวของผมเต็มไปหมด มีแต่คำถามแต่ไร้ซึ่งคำตอบ ผมไม่รู้ว่าบทสรุปของเหตุการณ์นี้จะลงเอยเช่นไร ผมใจเสียเพราะท่าทีของแม่ที่ดูนิ่งมาก แม่ไม่เคยมองผมด้วยสายตาแบบนี้ แม่ไม่เคยนิ่งเฉยและเย็นชาใส่เรามากขนาดนี้

 

“แม่...”

 

“ต่อยังไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น รอพายมาก่อนแล้วเราจะพูดเรื่องนี้พร้อมกันทีเดียว” ผมเอ่ยปากเรียกแม่ได้เพียงแค่คำเดียวเท่านั้น แม่ก็หยุดทุกสิ่งทุกอย่างเอาไว้เพียงแค่นั้น ผมเม้มปากแน่นด้วยความตึงเครียด สายตาของผมก้มลงมองภาพตรงหน้าของแม่ ผมพอจะเข้าใจแล้วหล่ะว่าทำไมแม่ถึงได้มีปฏิกิริยาแบบนี้ใส่ผม

 

ภาพเหล่านั้นส่วนหนึ่งมาจาก IG ของผมกับพี่พาย และมีภาพที่แอบถ่ายอีกหลายภาพ ทั้งแนบชิด ทั้งชัดเจนว่าเราสองคนนั้นมีความสัมพันธ์แบบใดต่อกัน ผมกำมือแน่นแล้วจ้องมองหน้าของผู้หญิงคนนั้นด้วยความไม่พอใจอย่างชัดเจน แต่เธอยังคงยิ้มเย็นๆ ใส่ผม เธอกำลังถือไพ่เหนือกว่า

 

เธออาจจะได้ในสิ่งที่เธอต้องการ นั้นคือการที่ผมกับพี่พายอาจจะแยกจากกัน แต่ทว่าเธอไม่มีทางได้รับความรักจากพี่พายอีกต่อไปแล้ว แม้แต่เศษเสี้ยวความรู้สึกเธอก็จะไม่ได้รับ สิ่งที่เธอทำมันล้ำเส้นมากเกินไปแล้วจริงๆ

 

ผมหันไปมองคนที่ทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ ผม พี่พายมองหน้าผมแล้วยิ้มให้น้อยๆ บอกตามตรงว่าเจอเข้ากับสถานการณ์แบบนี้ผมยิ้มตอบกลับไปไม่ออกจริงๆ หัวใจของผมมันอ่อนแรงลงมาก มากจนผมล้าและอยากจะปล่อยความอึดอัดและความอัดอั้นตันใจออกมาเป็นน้ำตา

 

รู้ว่าร้องไห้แล้วมันไม่ได้อะไร แต่ในเวลานี้ วินาทีนี้ ผมมองไม่เห็นเลยว่ามันจะมีหนทางไหนที่เราสองคนจะยังได้รักและยังได้อยู่ด้วยกันเหมือนที่เคยเป็นมา

 

“ต่อกับพายกำลังทำอะไรกันอยู่...” แม่เอ่ยถามขึ้นมาในที่สุด ความกดดันมันเพิ่มมากขึ้นทุกขณะจนผมรู้สึกว่าตัวเองจะรับกับมันไม่ไหว แต่ผมจะร้องไห้หรือแสดงความอ่อนแอต่อหน้าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้ เพราะว่านั่นคือสิ่งที่เธอต้องการ

 

“ผมกับต่อ...เรารักกันครับ” พี่พายตอบขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและชัดเจน ผมกำชายเสื้อของพี่พายเอาไว้แน่น ผมยอมรับว่าผมอ่อนแอกับเรื่องทุกเรื่องที่เกี่ยวกับความรู้สึกของแม่ ถ้าตรงนี้มีแค่เราสามคน แม่ พี่พาย และผม ผมจะพูดอ้อนวอนร้องขอแม่ให้แม่ยอมรับความสัมพันธ์ของเราให้ได้ ต่อให้ต้องร้องไห้หนักแค่ไหนก็ตามที

 

แต่ตอนนี้มีคนที่ผมไม่อยากให้เห็นถึงความอ่อนแอของผมนั่งอยู่ด้วย ผมจะไม่ยอมให้ผู้หญิงคนนี้เห็นน้ำตาของผม เธอไม่มีค่าพอที่จะได้เห็นน้ำตาของผม น้ำตาของผมมีไว้เพื่อคนที่ผมรักมากๆ เท่านั้น

 

“แม่ให้ต่อไปอยู่ด้วยกันกับพายเพื่อให้ดูแลกันและกัน...แต่ไม่ได้หมายความว่าแม่จะยอมให้เราสองคนทำเรื่องแบบนี้ได้หรอกนะ...” แม่หยิบภาพตรงหน้าขึ้นมาแล้วโยนมาตรงหน้าผมกับพี่พาย ผมมองหน้าแม่ ผมรับรู้ได้ถึงอารมณ์ที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจของแม่ แม่ไม่เคยเป็นแบบนี้ แม่ไม่เคยมีท่าทีแบบนี้กับผม ผมกำมือที่กำเสื้อพี่พายแน่น ผมรู้สึกร้อนผ่าวที่ขอบตา ผมพูดอะไรไม่ออก ท่าทางของแม่ดูน่ากลัวมากกว่าตอนที่แม่รู้เรื่องของไอ้ต็อปเสียอีก

 

ผมกำลังทำให้แม่เสียใจใช่มั้ย ผมเป็นลูกที่ไม่ดีในสายตาของแม่แล้วใช่มั้ย ลูกคนนี้กำลังทำให้แม่ผิดหวังใช่หรือเปล่า...

 

“แม่...ต่อกับพี่พายก็แค่รักกัน...มันผิดมากเลยหรอครับ” ผมเอ่ยถามออกไปในที่สุด พี่พายมันยังมีท่าทีที่ดูนิ่งแต่ผมรู้ดีว่าข้างในใจของพี่พายไม่ได้นิ่งตามไปด้วยหรอก พี่พายเองก็กังวลกับเรื่องนี้ พี่พายเองก็ไม่อยากให้เราต้องแยกจากกันหรอก

 

“มันอาจจะไม่ผิดในสายตาของต่อกับพาย เพราะเรามองกันแค่มุมของเรา ความรู้สึกของเรา แล้วต่อนึกถึงใจของแม่บ้างมั้ยว่าแม่จะรู้สึกอย่างไรกับสิ่งที่เกิดขึ้น” ผมปล่อยชายเสื้อของพี่พายทันที มือของผมอ่อนแรงและไร้เรี่ยวแรงที่จะยึดเกาะพี่พายเอาไว้ ผมว่าไม่ต้องคุยกันต่อผมก็พอจะรู้คำตอบแล้วหล่ะว่ามันจะเป็นยังไง

 

“มันไม่ใช่ความผิดของต่อหรอกครับ ผมเป็นคนทำให้น้องเปลี่ยนไปเอง ต่อไม่ได้ผิดอะไร คนที่ผิดคือผมครับ” พี่พายมันออกโรงปกป้องผม ถึงมันจะเป็นเพราะพี่พายที่เข้ามาเปลี่ยนความรู้สึกนึกคิดของผม แต่ถ้าผมไม่เอาตัวเอาใจเข้าไปผูกพันกับพี่พาย เรื่องแบบนี้มันก็จะไม่เกิดขึ้น

 

“มันไม่ใช่ความผิดของพี่พายเหมือนกัน ถ้าต่อไม่เกิดความรู้สึกอะไรกับพี่พายเรื่องแบบนี้มันก็จะไม่เกิดขึ้น ต่อเองก็เป็นคนผิดเหมือนกัน” ผมจะไม่ยอมให้พี่พายมันรับความผิดเอาไว้คนเดียว ถ้าจะผิดมันก็ผิดด้วยกันทั้งคู่ ผิดที่เรารักกัน ผิดที่เราก่อเกิดความผูกพันต่อกันและกัน ไม่มีใครที่ไม่ผิดหรอก

 

“ถ้าแม่จะโกรธหรือว่าจะเกลียดผม ผมก็จะยอมรับสิ่งเหล่านั้น แต่แม่อย่าว่าหรือโกรธต่อเลยนะครับ น้องรักแม่มาก ผมไม่อยากให้น้องต้องรู้สึกเจ็บปวดกับเรื่องนี้ ผมเป็นคนเริ่มเรื่องทุกอย่าง เป็นคนทำให้ต่อต้องเปลี่ยนไปจากที่แม่คาดหวัง ผมขอโทษครับ” พี่พายหันมามองหน้าผมแล้วยกมือขึ้นลูบหัวผมเบาๆ ผมพยายามกลั้นน้ำตาอยู่ ผมเห็นแววตาไม่พอใจของผู้หญิงคนนั้นกับมือที่กำแน่นเอาไว้ ไม่รู้ว่าก่อนที่เราจะมาเธอใส่เชื้อไฟอะไรให้กับแม่ แม่ถึงได้มีท่าทีแบบนี้ใส่ผม

 

“พายมองเห็นอะไรในตัวน้อง ทำไมพายถึงคิดว่าสิ่งที่เกิดขึ้นมันคือความรัก...” แม่เอ่ยถามขึ้นมาหลังจากที่แม่เงียบไปสักพัก น่าแปลกที่ผู้หญิงคนนั้นนั่งเงียบและมองดูอยู่เฉยๆ ไม่ได้พูดอะไร เธอเป็นคนที่แสดงละครได้เก่งมากจริงๆ ทำสีหน้าเหมือนว่าเห็นอกเห็นใจแม่ผมมากเสียเต็มประดา ทั้งๆ ที่ในใจตอนนี้คงหัวเราะด้วยความสะใจ

 

“ผมเคยมีความรักเหมือนที่คนทั่วไปมี ผมเคยมีคนรักเป็นผู้หญิงเหมือนอย่างที่คนทั่วไปเค้ามีกัน ผมเคยรักเธอมาก ผมมอบทั้งความรักและความรู้สึกทุกอย่างให้กับเธอไปจนหมดใจ แต่ทว่าสุดท้ายแล้วเธอก็ทิ้งผมไป” พี่พายพูดด้วยเสียงที่นิ่ง ไม่ได้มีท่าทีที่เสียอกเสียใจอะไรกับมันอีกแล้ว พี่พายคงพยายามควบคุมสติและอารมณ์อยู่ ท่าทีของพี่พายดูสงบก็จริง แต่ผมเชื่อว่าในใจของพี่พายไม่ได้สงบตามไปด้วยหรอก พี่พายอาจจะกำลังอยากจะฆ่าเธอทิ้งก็ได้ใครจะไปรู้

 

“เธอทิ้งผมไปหาใครคนใหม่ที่เธอคิดว่ามีพร้อมทุกอย่างมากกว่าผม ทิ้งผมไปและสร้างรอยแผลเอาไว้ให้กับผม จากนั้นผมจึงไม่เคยเชื่อในความรักอีกเลย ไม่เคยมองเห็นคุณค่าของความรัก จนกระทั่งผมได้มาเจอกับเป็นต่อ...” พี่พายยิ้มให้กับผม รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย ผมมองรอยยิ้มของพี่พายด้วยความรู้สึกมากมายที่ส่งตอบกลับไป เรารู้กันดีว่าความรู้สึกเหล่านั้นที่เราส่งให้กันและกันมันมากล้นแค่ไหน

 

“ต่อเป็นคนที่ไม่เคยมองข้ามความรู้สึกนึกคิดของคนอื่น เป็นคนที่มองเห็นความทุกข์ร้อนของคนรอบกายเป็นเรื่องใหญ่เสมอ ไม่เคยมองข้ามเวลาที่ใครต้องการความช่วยเหลือ เป็นต่อเป็นคนที่มีความรักให้กับคนรอบกายอย่างจริงใจไม่เสแสร้งและแกล้งทำ” ผมนั่งก้มหน้ามองปลายเท้าตัวเองอยู่เงียบๆ ผมไม่กล้ามองหน้าแม่เลยจริงๆ ผมไม่รู้หรอกว่าคำตอบของพี่พายมันจะทำให้แม่พอจะเปิดใจยอมรับความรักของเราได้หรือเปล่า

 

“ที่แม่ถามว่าทำไมผมถึงคิดว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นระหว่างผมกับต่อคือความรัก ผมก็ไม่สามารถหาเหตุผลมาอธิบายให้แม่เข้าใจได้เหมือนกันครับว่าทำไม ผมรู้แค่ว่าผมมีความสุขเวลาที่ได้อยู่ด้วยกันกับต่อ ผมมีความสุขที่ได้มองเห็นรอยยิ้มของน้อง ผมมีความสุขที่ได้รับความห่วงใยและความเอาใจใส่จากต่อ สิ่งที่ผมไม่เคยรับมาจากใคร มีแค่เป็นต่อคนเดียวเท่านั้นที่สามารถเปิดใจของผมได้...”

 

“ผมรู้ครับว่าในสายตาของผู้ใหญ่อาจจะมองว่าความรักระหว่างเรามันเป็นเรื่องที่ผิด ผู้ชายกับผู้ชายไม่สมควรที่จะรักกัน แต่สำหรับผมที่เคยมีความรักแบบปกติเหมือนคนทั่วไป ผมสามารถตอบได้แบบเต็มปากเต็มคำว่า ความรักแบบชายหญิงมันก็ไม่ได้มั่นคงหรือว่ายืนยาวไปกว่ากันเลย...”

 

“ผมเชื่อว่าความรักมันเกิดขึ้นเพราะความรู้สึกของคนสองคน หัวใจของคนสองคนที่ค่อยๆ ก่อเกิดความรู้สึกต่างๆ ขึ้นมา ผมไม่ได้มองว่าเราคือเพศใด ผมมองแค่ว่าเราสองคนรักกันด้วยหัวใจ” พี่พายมันพูดมากนะว่ามั้ย มันพูดมากจนน้ำตาของผมแทบจะไหลลงมาเป็นทาง ผมเบือนหน้าไปมองทางอื่นแล้วสะอื้นเบาๆ ความรู้สึกของพี่พายที่มีต่อผมมันมากมายจริงๆ ผมไม่เสียใจเลยที่ได้รักผู้ชายคนนี้

 

“แล้วต่อล่ะ...ต่อรักพายเพราะอะไร” คำถามของแม่ทำให้ผมดึงสติตัวเองกลับมา ผมยิ้มให้กับตัวเองน้อยๆ แล้วตอบคำถามที่แม่ถาม

 

“ต่อไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมต่อถึงรักพี่พาย ทั้งๆ ที่ผ่านมาต่อก็ชอบผู้หญิงเหมือนที่ผู้ชายทั่วไปชอบ แต่ทว่าตั้งแต่พี่พายเข้ามาในชีวิตต่อ พี่พายช่วยชีวิตต่อ ถ้าไม่ได้พี่พายช่วยต่อเอาไว้ในวันนั้น ต่อก็ไม่รู้เหมือนกันนะแม่ว่าต่อจะยังมานั่งอยู่ตรงนี้มั้ย” ผมนึกถึงวันแรกที่เราเจอกัน มันอาจจะเป็นโชคชะตาที่ดึงให้เรามาเจอกัน แมจะผิดสถานการณ์ไปนิด แต่อย่างน้อยๆ มันก็เป็นความทรงจำที่ผมจะไม่มีทางลืม

 

“พี่พายอาจจะไม่ใช่คนที่ดีในสายตาใครๆ เป็นคนที่ดูร้าย ดูไม่ค่อยน่าคบหา แต่แม่สอนต่อเสมอว่าถ้าจะมองใครให้มองลึกลงไปในจิตใจของคนคนนั้น อย่ามองเพียงแค่เปลือกนอกที่หุ้มคุณค่าของคนคนนั้นเอาไว้...”

 

“ต่อมองเห็นตัวตนของพี่พาย ตัวตนของผู้ชายคนนี้ที่ถูกผู้หญิงไร้ค่าทิ้งไปเพราะหวังจะไปหาที่ใหม่ที่ดีกว่า หัวใจของผู้ชายคนนี้มีบาดแผล มีความทรงจำที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ต่อมองเห็นและต่อละเลยไม่ได้ ต่อไม่ใช่คนที่จะละเลยสิ่งที่เห็นตรงหน้าแม่ก็รู้นี่ครับ” ผมไม่ได้ยอกย้อนเพียงแค่อยากจะบอกให้แม่รู้ว่าผมจำคำสั่งสอนของแม่เสมอ ผู้หญิงคนนั้นมองหน้าผมอย่างเกลียดชังที่ผมหลอกด่าเธอแบบนั้น

 

“การที่ต่อได้ย้ายไปอยู่กับพี่พายทำให้ต่อได้เห็นถึงตัวตนที่แท้จริงของพี่พาย ผู้ชายที่ใครต่อใครต่างบอกว่าเลวร้ายและไม่น่าคบหา พี่พายเป็นคนที่ดีมากๆ  เป็นคนที่อาจจะดูกระด้างแต่ทว่ากลับอ่อนโยนกับต่อมาก เป็นห่วงและดูแลต่อดีทุกอย่าง” ผมยิ้มเมื่อนึกถึงเรื่องราวต่างๆ มากมายที่เกิดขึ้นระหว่างเรา ตั้งแต่วันที่เราเจอกันครั้งแรกจนถึงตอนนี้ มีความทรงจำมากมายที่อัดแน่นอยู่ในใจของเราทั้งสองคน

 

“ต่อไม่รู้เหมือนกันว่ามันเกิดความรักขึ้นมาตอนไหน ต่อรู้ตัวอีกทีก็มีแต่พี่พายเต็มหัวไปหมด ต่อไม่รู้ว่าจะอธิบายยังไงให้ใครเข้าใจว่าทำไมถึงได้รักพี่พาย ทั้งๆ ที่รู้ว่าในสายตาของหลายๆ คนมองว่าเป็นเรื่องผิด...” ผมยิ้มให้กับแม่ถึงแม้ว่าแม่จะไม่ได้ยิ้มตอบกลับมาเหมือนอย่างทุกครั้งก็ตามที

 

“เราก็แค่รักกันครับแม่ เราไม่ได้ทำร้ายให้ใครต้องเจ็บ เราไม่ได้ทำร้ายใครเลยนะแม่ ต่อขอโทษที่ต่อรักพี่พาย...” ไม่ว่าคำตอบนี้จะตรงใจกับที่แม่อยากรู้หรือเปล่า แต่ผมก็อยากจะบอกความรู้สึกของผมให้แม่รับรู้ ไม่ว่าจากนี้ไปจะเกิดอะไรขึ้น อยากให้แม่รู้ว่าผมมีความสุขมากแค่ไหนยามที่ได้อยู่กับพี่พาย

 

“ต่อรู้ได้ยังไงว่าต่อกับพายไม่ได้ทำร้ายใคร...ต่อกำลังทำร้ายจิตใจแม่อยู่...  ต่อรู้บ้างมั้ย” รอยยิ้มของผมเลือนหายไปทันที เหมือนมีอะไรบางอย่างพุ่งตรงเข้ามาเสียบแทงหัวใจของผมนับร้อยครั้งพันครั้ง ผมไม่เคยทำให้แม่เสียใจ ผมไม่เคยทำให้แม่ผิดหวัง แม่ไม่เคยออกปากกับผมเลยว่าสิ่งที่ผมทำอยู่นั้นทำให้แม่เสียใจและผิดหวัง

 

แต่ทว่าตอนนี้แม่พูดออกมาเต็มปาก สีหน้าและแววตาของแม่เต็มไปด้วยความผิดหวัง ผมเจ็บที่หัวใจจัง ผมรู้สึกสมองตื้อ ตัวชา และหัวใจมันอ่อนแรงมากจริงๆ ผมไม่อยากจะรับรู้อะไรอีกแล้ว บทสรุปของความรักระหว่างผมกับพี่พายมันจะต้องลงเอยแบบนี้จริงๆ หรือ

 

“แม่ครับ...อย่าว่าต่อเลยครับ ถ้าแม่จะโกรธหรืออยากจะว่า...ว่าผมเถอะครับ อย่าทำให้ต่อต้องเจ็บปวดมากไปกว่านี้เลย เป็นต่อไม่เหมาะกับน้ำตาหรอกครับ” สถานการณ์เช่นนี้ผมควรพูดอะไรออกไป ผมไม่อยากทำตัวเองให้ดูอ่อนแอและน่าสมเพชในสายตาของผู้หญิงคนนี้ แต่ผมเจ็บ...หัวใจของผมมันชาและปวดร้าว ผมทำให้คนที่ผมรักมากที่สุดต้องเสียใจและผิดหวัง นี่คือสิ่งสุดท้ายในชีวิตที่ผมคิดจะทำ

 

แต่ผมกลับลงมือทำมันไปแล้ว ทำไมล่ะ การมีความรักมันผิดมากขนาดนั้นเลยหรือ ถึงเราจะเป็นผู้ชายเหมือนกันแต่เราไม่มีสิทธิ์ที่จะรักกันเลยหรืออย่างไร ผมทำอะไรผิดหรอ ผมก็แค่รักพี่พาย รักคนที่รักผมมากที่สุดคนนี้

 

“แม่...ต่อขอโทษที่ทำให้แม่เสียใจและผิดหวัง ต่อเคยขอแม่เอาไว้แล้วว่าถ้าแม่จะโกรธต่อก็ได้ต่อเข้าใจ แต่แม่อย่าเกลียดต่อ อย่าเกลียดคนที่ต่อรัก แม่สัญญากับต่อแล้วนะ...นะครับ” ผมมองหน้าแม่อย่างอ้อนวอน ผมไม่อยากให้แม่เกลียดพี่พายเลย ก็ผมรักพี่พายมากขนาดนี้แล้วนี่นา ผมไม่อยากให้คนที่ผมรักมากๆ เกลียดอีกคนที่ผมรักมากๆ เช่นกัน

 

“ต่อ...แม่ไม่ได้เกลียดต่อกับพายหรอกนะ แต่แม่อยากให้ต่อกับพายเข้าใจแม่บ้าง วันนี้ต่อกับพายอาจจะมีความสุขกับสิ่งที่เป็นอยู่ แล้ววันข้างหน้าล่ะ วันที่ต้องเผชิญกับโลกความเป็นจริง สังคม สายตาของผู้คนมากมาย...ต่อจะทนกับมันได้มากแค่ไหน แม่เลี้ยงต่อมาทำไมแม่จะไม่รู้ว่าต่อเป็นคนยังไง” ถูกของแม่ แม่เลี้ยงผมมาแม่ย่อมรู้จักนิสัยใจคอของผมเป็นอย่างดี ผมแคร์สายตาของผู้คนรอบข้าง มันเป็นแรงกดดันที่ทำให้ผมคิดอยู่หลายครั้งเหมือนกันว่าถ้าต่อไปเรื่องของผมกับพี่พายเป็นที่รู้กันทั้งทางฝ่ายของผมกับฝ่ายของพี่พาย ทุกคนจะมองเราด้วยสายตาแบบไหน ผมจะรับกับมันได้มากน้อยแค่ไหน

 

“แม่ครับ...ผมรู้ว่าผมไม่มีสิทธิ์ที่จะพูดหรือว่าจะขออะไร แต่ผมมั่นใจว่าผมจะสามารถดูแลและปกป้องต่อได้ ผมจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาทำร้ายหรือว่ามาดูถูกต่อได้...”

 

“ด้วยอะไรหรอพาย...ด้วยการใช้กำลังอย่างนั้นหรอลูก” คำถามของแม่ทำให้ พี่พายอึ้ง แม้กระทั่งผมเองก็ยังอึ้ง แม่พูดตรงเกินไปหรือเปล่า พี่พายมันพูดอะไรไม่ออกเลยทีเดียว เพราะสิ่งที่แม่พูดนั้นมันเป็นสิ่งที่ถูกต้อง พี่พายมักใช้กำลังในการแก้ปัญหา ถ้าไม่มีคนตามแก้ให้ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนนี้มันจะเป็นยังไง

 

“แม่...”

 

“ต่อเงียบและฟังแม่ให้จบก่อน...การแก้ไขปัญหาของพายคือการใช้กำลังในการตอบโต้ แล้วพายมั่นใจได้ยังไงว่าสักวันต่อจะไม่โดนลูกหลง ต่อจะไม่ถูกคนของอีกฝ่ายทำร้าย นี่คือสิ่งที่พายบอกกับแม่ว่าพายจะดูแลและปกป้องต่ออย่างนั้นหรอ...”  ทั้งผมทั้งพี่พายต่างก็พูดอะไรไม่ออก มุมมองของแม่ มุมมองของคนเป็นผู้ใหญ่มันถูกต้อง เราไม่ได้นึกถึงเรื่องพวกนี้เลยสักครั้ง

 

“แม่...ต่อทนได้ ต่อไม่เห็นจำเป็นต้องแคร์สายตาของใคร แม่สอนต่อเสมอว่าถ้าเราทำในสิ่งที่ถูก ทำในสิ่งที่ไม่ได้สร้างความเดือดร้อนให้กับใคร ทำไมเราจะต้องอาย ทำไมเราต้องแคร์สายตาใคร ในเมื่อคนบางคนที่รู้ทั้งรู้ว่าทำในสิ่งที่เลวร้ายยังไม่คิดจะอายเลย” ผมพูดแย้งขึ้นมาเพื่อไม่ให้แม่ต่อว่าให้พี่พายต้องเจ็บในใจมากไปกว่านี้ ผมมองหน้าผู้หญิงคนนั้น คนที่กำลังยิ้มเยาะมาให้พวกผม เธอดูมีความสุขมากๆ ในขณะที่ผมกับพี่พายแทบจะเป็นบ้าตายอยู่แล้ว

 

“แม่ครับ ถ้าผมจะพยายามปรับปรุงตัว พยายามเป็นคนที่ดีมากกว่านี้ ใช้เหตุผลมากกว่านี้ แม่จะยอมให้ผมดูแลต่อมั้ยครับ...ผมสัญญาว่าผมจะทำทุกอย่างเพื่อปกป้องน้อง...”

 

“พายดูรักต่อมากเลยนะ...” คำแรกที่ผู้หญิงคนนั้นพูดขึ้นมาหลังจากที่นั่งเงียบมานานแสนนาน ผมไม่รู้หรอกว่าเธอกำลังคิดและกำลังต้องการอะไร ผมรู้แค่ว่าสิ่งที่เธอคิดและสิ่งที่เธอต้องการ มันไม่มีทางใช่เรื่องที่ดีแน่ๆ

 

“ก็รักมากกว่าที่เคยรักคนที่ทิ้งไปก็แล้วกัน...” สีหน้าของเธอดูเจ็บแค้นผมกับพี่พายมาก ผมอยากถามเหลือเกินว่าพวกผมทำอะไรให้กับเธออย่างนั้นหรือ เธอถึงได้โยนเอาความคิดความแค้นมาใส่พวกผมแบบนี้

 

“พาย...ถ้าแม่จะขออะไรพายสักอย่าง...พายจะให้แม่ได้มั้ยลูก” ผมไม่อยากได้ยินคำถามที่แม่กำลังจะเอ่ยปากถามออกมาเลย ผมรู้ได้โดยที่แม่ไม่ต้องเอ่ยปากถามออกมาด้วยซ้ำว่าคำถามของแม่นั้นคืออะไร

 

“ถ้าสิ่งที่แม่จะขอคือการให้ต่อกับผมแยกจากกันหรือว่าเลิกกัน...ผมขอโทษนะครับแม่ ผมคงทำตามที่แม่ขอไม่ได้จริงๆ ผมรักต่อมาก...มากเกินกว่าที่จะตัดต่อออกไปจากชีวิตหรือว่าหัวใจแล้วจริงๆ” พี่พายกุมมือของผมเอาไว้แน่น ผมทรมานใจเหลือเกิน ผมไม่รู้ว่าตัวเองจะรับกับแรงกดดันนี้ได้อีกนานแค่ไหน แม่ยังคงนิ่งเฉยใส่ผมกับพี่พาย ไม่มีแววตาใจดีและแสนอบอุ่นของแม่เหมือนอย่างที่ผมเคยได้รับมาตลอด

 

“ต่อ...รักแม่รึเปล่า” ผมพยักหน้ารับอย่างไม่ต้องคิดผมรักแม่มากที่สุดในชีวิตของผม เพราะแม่ทำเพื่อพวกเรามาตลอด แต่ทำไมคำถามของแม่ในครั้งนี้มันบีบหัวใจของผมเหลือเกิน

 

“ถ้าต่อรักแม่...กลับมาอยู่บ้านกับแม่นะต่อ แล้วแม่จะถือซะว่าเรื่องพวกนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน” เหมือนมีสายฟ้าฟาดลงมาตรงกลางใจของผม เหมือนผมจะหมดแรงจนเอนตัวพิงโซฟาอย่างอ่อนล้า ผมไม่สามารถสะกดกลั้นน้ำตาของผมได้อีกแล้ว บทสรุปของความรักระหว่างผมกับพี่พายมันต้องเป็นแบบนี้จริงๆ หรือ ผมลำบากใจมากจริงๆ ผมรักแม่มากที่สุดของที่สุด แต่ทว่าผมก็รักพี่พายมากๆ เหมือนกัน ถ้าไม่มีผมพี่พายมันจะอยู่ได้หรอ มันจะอยู่ยังไง มันจะต้องปวดท้องและทรมานไปอีกนานแค่ไหน ผมทรมานหัวใจมากเหลือเกิน

 

“แม่ครับ...ผมขอร้องนะครับ อย่าแยกเราจากกันเลย ถึงต่อกลับมาอยู่บ้านแต่ต่อก็คงกลับมาแค่ตัว หัวใจของเรารวมกันเป็นหนึ่งเดียวแล้ว ผมสัญญาว่าจะเปลี่ยนตัวเองให้เป็นคนดีพอที่จะคู่ควรกับต่อ...นะครับแม่” พี่พายมันนั่งคุกเข่าลงบนพื้น ผมจับไหล่พี่พายแล้วบีบแน่นๆ ผมไม่รู้ว่าตัวเองร้องไห้หนักแค่ไหน ผมรู้แค่ว่าผมทรมานกับการที่จะต้องตัดสินใจในครั้งนี้

 

“แม่ขอโทษนะพาย...แต่แม่อยากได้เป็นต่อคนเดิมของแม่คืนกลับมา” พี่พายก้มหน้านิ่ง ผมมองเห็นหยดน้ำตาของพี่พายที่หยดลงบนพื้นห้อง พี่พายเองก็คงเจ็บปวดและทรมานใจไม่ต่างจากผม ผมมีคำถามมากมายที่อยากเอ่ยถามออกไป แต่ผมก็พูดอะไรไม่ออกจริงๆ ทุกอย่างมันจุกอยู่ที่คอของผม มันทำให้ผมไม่สามารถพูดอย่างที่ใจคิดได้เลย

 

“ต่อ...แม่ขอร้องนะลูก กลับมาอยู่กับแม่ได้มั้ย” แม่มองหน้าผมด้วยสายตา เว้าวอน ผมกำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดนูนอย่างชัดเจน ผมควรจะตอบยังไง ในเมื่อคำตอบที่ใจของผมต้องการมันไม่อาจจะเป็นจริงได้

 

.

.

.

.

 

“พี่พาย ไม่เป็นไรนะไม่ต้องร้องนะ” ผมทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ พี่พายและกอดพี่พายเอาไว้แน่นๆ ผมเกลียดน้ำตาของพี่พายพอๆ กับที่พี่พายเกลียดน้ำตาของผม ผมไม่เคยคิดเลยว่าวันนี้ของเราจะมาถึง วันที่เราจะต้องแยกจากกัน วันที่เรากลัวแสนกลัวมาถึงเร็วมากจนเราตั้งรับกับมันไม่ทัน

 

“ต่อขอโทษที่อยู่ดูแลพี่พายไม่ได้อีกแล้ว ขอโทษจริงๆ นะพี่พายที่ต่อต้องเป็นฝ่ายปล่อยมือทั้งๆ ที่สัญญาเอาไว้แล้วว่าจะจับมือกับพี่พายเดินไปด้วยกัน ต่อขอโทษ...ฮึก...” ผมไม่รู้ว่าเรากอดกันนานแค่ไหน เราร้องไห้ด้วยกันหนักเพียงใด ผมรู้แค่ว่าหัวใจของผมเจ็บมากๆ เพราะผมต้องเป็นฝ่ายทิ้งพี่พายมา ทั้งๆ ที่ใจของผมไม่ได้อยากจะทำแบบนี้เลย

 

“ต่อจะกลับมาอยู่กับแม่...ต่อยอมแพ้” ผมบอกกับแม่ทั้งน้ำตา รอยยิ้มเยาะเย้ยหยันนั่นเสียดแทงเข้าไปตรงกลางหัวใจของผม ผมยอมแพ้ให้กับโชคชะตา ผมยอมแพ้ให้กับทุกสิ่งทุกอย่าง ไม่ว่าผมจะรักพี่พายมากเพียงใด แต่ผมก็ต้องทำตามที่แม่ของผมร้องขอ

 

“น้ำพอใจแล้วใช่มั้ย น้ำต้องการอะไรจากพาย...น้ำทำลายเราทำไม...” พี่พายกำมือแน่นมากๆ ผมจับมือพี่พายแล้วส่ายหน้าไปมา มันไม่มีประโยชน์อะไรที่จะไปโทษผู้หญิงคนนั้น เพราะต่อให้เธอไม่เอาเรื่องของเรามาบอก แล้วถ้าเราเป็นคนมาบอกเรื่องนี้กับแม่เองแล้วแม่ยอมรับกับมันไม่ได้ ผลที่ตามมามันก็คงไม่ต่างจากนี้หรอก

 

“น้ำก็แค่ทำในสิ่งที่ถูกต้อง น้ำบอกกับพายแล้วใช่มั้ยว่าสิ่งที่พายทำอยู่น่ะมันผิด มันเป็นไปไม่ได้ พายฝืนความเป็นจริงไม่ได้หรอก” ผมเกลียดเธอ เกลียดมากๆ จนอยากจะทำลายเธอให้ย่อยยับลงไปตรงหน้า ผมไม่เคยเกลียดผู้หญิง ไม่เคยคิดอยากจะทำร้าย แต่กับผู้หญิงคนนี้ผมบอกเลยว่าผมเกลียดเธอมากจริงๆ

 

“น้าต้องขอบใจหนูมากนะจ๊ะ ที่ทำให้น้าได้รู้ได้เห็นอะไรชัดเจนมากขนาดนี้” ผมไม่เข้าใจเลยว่าทำไมแม่เลือกที่จะเชื่อจะฟังผู้หญิงคนนั้นมากกว่าที่จะรับฟังคำขอจากผมที่เป็นลูกแท้ๆ 

 

“ต่อ...พี่รักต่อนะ” พี่พายพูดกับผมเบาๆ ให้เราได้ยินกันแค่สองคนเท่านั้น ยิ่งพี่พายบอกว่ารักผมมากเท่าไหร่ หัวใจของผมยิ่งเจ็บปวดมากเท่านั้น เพราะผมเลือกแม่ ผมไม่ได้เลือกพี่พาย ผมเลือกที่จะปล่อยมือจากพี่พาย

 

“ต่อก็รักพี่พาย...ต่อขอโทษนะพี่พาย ต่อขอโทษ” พี่พายยิ้มให้กับผมทั้งน้ำตา ความทรมานมันเป็นอย่างนี้นี่เอง มันเจ็บปวดและทรมานมากจนผมแทบจะตายอยู่แล้ว คนที่ผมรักมากๆ กำลังเจ็บปวด ผมรู้ดีว่าถ้าพี่พายมันกลับไปอยู่คนเดียวมันจะทรมานมากขนาดไหน ทำไมผมจะไม่รู้ว่าพี่พายรักผมมากเพียงใด เพราะว่าผมรู้และผมก็รู้ดีมากกว่าใครๆ

 

“นี่คงเป็นสิ่งที่หนูต้องการอยากจะเห็นสินะ” ผมเงยหน้าขึ้นมองแม่ น้ำเสียงของแม่ดูเปลี่ยนไปจากเมื่อครู่ ท่านมองหน้าผู้หญิงคนนั้นด้วยสายตาที่อธิบายไม่ถูกจริงๆ ว่ามันมีความหมายยังไง

 

“พายกับต่อลุกขึ้นสิครับ” แม่หันมาบอกกับผมและพี่พาย เราสองคนลุกขึ้นยืนอย่างอ่อนแรง ตอนนี้แม่ให้ผมทำอะไรผมก็ยอมทำตามทั้งนั้น เหมือนร่างกายทำตามคำสั่งที่ป้อนมาทุกอย่าง

 

“ขอบคุณพายมากนะลูกที่ทำให้แม่รู้ว่าพายรักต่อและยอมทำทุกอย่างเพื่อต่อมากขนาดไหน” แม่เดินเข้ามาหาเรา แม่ใช้มือข้างหนึ่งจับมือของพี่พายขึ้นมาแล้วบีบเบาๆ ส่วนมืออีกข้างของแม่แตะลงบนแก้มของผมแล้วไล้คราบน้ำตาให้กับผมอย่างอ่อนโยนเหมือนที่แม่เคยทำให้ผมเสมอ

 

“ขอโทษนะครับที่แม่ทำให้ต่อร้องไห้เสียใจมากขนาดนี้ แม่ขอโทษนะ” แม่จับมือของผมแล้วบีบเบาๆ ก่อนที่แม่จะจับมือของเราทั้งคู่เอาไว้แล้วส่งยิ้มให้

 

นี่คืออะไร ผมตามแม่ไม่ทันจริงๆ สรุปแล้วมันคืออะไรกันแน่ เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นั้นมันเป็นเรื่องจริงหรือว่ายังไง สายตาของแม่เปลี่ยนไปแล้ว แม่คนเดิมของผมกลับมาแล้ว แล้วเมื่อกี้ล่ะมันคืออะไรกัน

 

“หนูคงไม่รู้สินะว่าน้ารู้เรื่องความสัมพันธ์ของพายกับต่อมาตั้งนานแล้ว หนูคงไม่รู้หรอกว่าน้ารู้ว่าหนูคือแฟนเก่าคนนั้นของพาย คนที่ทิ้งพายไปแล้วทิ้งแผลเอาไว้ให้กับพาย” แม่หันไปมองหน้าผู้หญิงคนนั้นที่ตอนนี้รอยยิ้มจางหายจากใบหน้านั้นไปแล้ว

 

แม่รู้มานานแล้วอย่างนั้นหรอ ถ้าอย่างนั้นสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดเมื่อครู่นี้...

 

“น้ารู้ว่าหนูต้องการอะไร น้าไม่ใช่คนโง่ที่จะมองไม่ออกว่าใครมาดีหรือว่ามาร้าย น้ารู้เรื่องทุกอย่างไม่ว่าจะเรื่องที่หนูไปป่วนที่บ้านเสบียง หรือแม้กระทั่งเรื่องที่หนูทำร้ายลูกชายของน้า...” ชัดเจนแล้วจริงๆ ว่าแม่ผมรู้เรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับผมจริงๆ ผมกับพี่พายกุมมือกันแล้วหันมามองหน้ากันด้วยหัวใจที่มีความหวัง

 

“หนูอยากเห็นจุดจบของความรักของพายกับต่อน้าก็ทำให้หนูได้เห็นแล้วนะ และน้าก็ขอบคุณหนูจริงๆ ที่ทำให้น้ารู้ว่าต่อกับพายเค้ารักกันมากแค่ไหน เค้ารักกันด้วยหัวใจไม่ใช่หวังเพียงสิ่งของนอกกายเหมือนอย่างที่หนูเป็น...” เฮ้ย!! แม่ผมแรงมากอ่ะ ตอกหน้ายัยคุณน้ำจนยัยนั่นหน้าชาไปแล้วมั้งตอนนี้

 

“หนูเป็นผู้หญิงควรจะทำตัวให้มีคุณค่า รักตัวเอง รักศักดิ์ศรีของตัวเองให้มันมากกว่านี้ การวิ่งตามทำร้ายทุกคนแบบนี้มันถูกหรอ ในเมื่อหนูทำตัวของหนูเองทั้งนั้น” ผมกับพี่พายถึงขั้นมองหน้ากันด้วยความงง แต่ท่ามกลางความงงผมยอมรับเลยว่าผมโคตรสะใจกับสิ่งที่แม่ของผมกำลังพูด

 

“น้าไม่มีสิทธิ์มาด่าว่าหนูแบบนี้...”

 

“น้ารู้ว่าน้าไม่มีสิทธิ์ และหนูก็ควรจะรู้ตัวเองเหมือนกันว่าหนูไม่มีสิทธิ์ที่จะมายุ่งวุ่นวายกับเป็นต่อลูกของน้า คนเป็นแม่จะให้ทำเป็นเมินเฉยนิ่งเฉยได้ยังไงถ้ารู้ว่ามีคนจ้องจะทำร้ายลูกของตนเอง” แม่ยิ้มให้กับผม ผมยิ้มตอบกลับคืนไป แม่ทำให้ผมตกใจมากจริงๆ วันนี้ ผมพูดอะไรไม่ออกจริงๆ นะตอนนี้

 

“น้ารู้ว่าน้าสั่งสอนหนูไม่ได้ แต่ถ้าหนูยังไม่ยอมหยุดยุ่งวุ่นวายกับต่อหรือแม้กับพายด้วยก็ตาม น้าคงต้องแจ้งความกับหนูข้อหาทำร้ายร่างกาย น้ามีทั้งภาพหลักฐานและพยานที่เห็นเหตุการณ์ในวันนั้น...” แม่ผมร้ายกาจมากอ่ะ ผมปรับอารมณ์ตามแม่ไม่ทันจริงๆ แล้วตอนนี้

 

“น้าไม่ต้องมาขู่หนู...”

 

“น้าไม่ได้ขู่แต่น้าเอาจริง คิดว่าน้าจะยอมให้หนูมาทำร้ายลูกชายของน้าซ้ำไปซ้ำมาอย่างนั้นหรอ” แม่ผมจ้องหน้ายัยคุณน้ำด้วยสายตาที่โคตรจริงจัง ผมไม่อยากจะนึกเลยว่าถ้าพี่ปออยู่ตรงนี้อีกคน ยัยคุณน้ำจะยังมีหน้าอ้าปากเถียงแบบนี้มั้ย

 

“คนเราถ้าไม่รักตัวเอง ไม่ทำตัวให้มีคุณค่า แล้วใครที่ไหนเค้าจะมารัก หนูไม่มีความจริงใจให้กับใคร หนูก็ไม่ควรหวังว่าจะได้สิ่งเหล่านั้นกลับคืนไป...ออกไปจากบ้านของน้าเถอะ และน้าหวังว่าจะไม่เห็นหนูอีกนะ ไม่ว่าจะที่บ้านเสบียงหรือว่าที่นี่ก็ตาม พวกเราไม่ต้อนรับ...” แม่ทำเอาผมเหวอแบบสุดๆ วันนี้แม่ทำให้ผมเห็นแม่ในมุมที่ผมไม่เคยเห็นหลายมุมมากจริงๆ พี่พายบีบมือของผมแน่น เราสองคนมองหน้ากันอย่างมีความหวัง

 

“หนูก็ไม่แปลกใจเท่าไหร่หรอกว่าทำไมลูกชายของน้าถึงได้วิปริตแบบนี้ ก็มีคนส่งเสริมแบบนี้นี่ไง...”

 

“ก่อนที่หนูจะว่าใครหนูลองมองย้อนดูนิสัยและจิตใจของตัวเองก่อนนะว่ามันปกติดีหรือเปล่า สิ่งที่หนูกำลังทำอยู่...คนดีๆ เค้าไม่ทำกันหรอก เชิญออกไปจากบ้านของน้าได้แล้ว” ยัยคุณน้ำแทบจะสติแตกเลยทีเดียวที่ถูกแม่ตอกหน้าแบบนั้น เธอส่งเสียงกรีดร้องเหมือนคนบ้าอยู่หลายครั้ง ก่อนที่จะเดินปึงปังออกจากบ้านไป แม่เดินตามออกไปด้วย ทิ้งให้ความเงียบเข้ามาปกคลุมห้องนั่งเล่นที่ผมกับพี่พายอยู่ด้วยกันสองคน

 

“พี่พาย...เราไม่ต้องแยกจากกันแล้วใช่มั้ย” ผมถามอย่างไม่แน่ใจเท่าไหร่ พี่พายพยักหน้ารับช้าๆ พร้อมกับยกมือขึ้นมาโอบกอดผมเอาไว้หลวมๆ ผมกอดตอบพร้อมกับซบหน้าลงบนไหล่ของพี่พาย

 

“ต่อ...บอกตามตรงมั้ย พี่มึนเหมือนกัน” จริงๆ ผมก็มึนแล้วตามเกมของแม่ไม่ทันจริงๆ ดราม่าฉากเมื่อกี้ยังติดตรึงใจของผมอยู่จนถึงตอนนี้ แค่คิดว่าจะต้องแยกกับพี่พาย จะต้องเลิกกันจริงๆ แล้ว ผมก็เจ็บปวดเจียนตาย

 

“พี่พาย...ขอบคุณนะที่ยอมทำเพื่อต่อมากขนาดนี้” ผมไม่รู้ว่าจะขอบคุณพี่พายยังไง จะต้องขอบคุณมากขนาดไหนถึงจะตอบแทนกับความรู้สึกทั้งหมดที่พี่พายมีต่อผมได้

 

“ขอแม่ขัดจังหวะแป๊บนึงได้มั้ยครับ...” ผมกับพี่พายแยกจากกันทันที บอกตามตรงว่าผมยังแอบกลัวแม่อยู่นะ

 

“ทำหน้าเหมือนว่าแม่เป็นนางยักษ์เลยนะต่อ...เลิกร้องไห้ได้แล้วลูกคนนี้นี่”   แม่เดินเข้ามากอดผมแน่นๆ ผมกอดตอบแม่แล้วมองหน้าพี่พายที่ยืนอยู่ทางด้านหลังของแม่

 

“แม่...ต่อขอโทษ” ผมไม่รู้ว่าจะพูดอะไรออกไปนอกจากคำๆ นี้ที่มันดังก้องอยู่ในหัวของผม

 

“ต่อไม่ได้ทำอะไรผิดนี่นาจะขอโทษแม่ทำไมกัน แม่สิที่ต้องขอโทษต่อ ขอโทษที่ทำให้ต่อเสียใจมากขนาดนี้ แม่ใจไม่ดีเลยตอนที่เห็นต่อร้องไห้มากขนาดนั้น แต่แม่ก็ต้องทำ” แม่กอดและลูบหลังผมเอาไว้ไม่ห่าง ผมรู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นเด็กอีกครั้ง เด็กน้อยที่เวลาเสียใจมักจะให้แม่กอดปลอบใจอยู่อย่างนี้

 

“แม่แค่อยากรู้ว่าต่อกับพายรักกันมากแค่ไหน ถ้าแม่บอกให้ต่อกับพายรู้ตัวก่อนแม่ก็คงไม่ได้รับรู้ความรู้สึกที่แท้จริงของทั้งต่อและพายแบบนี้หรอก...จริงมั้ย” แม่ดันผมออกเล็กน้อย ก่อนจะหันไปพยักหน้าเรียกพี่พายเข้ามาหา พี่พายมันเดินเข้ามาหาแม่ และแม่ก็กอดพี่พายเบาๆ

 

“แม่ขอโทษนะครับพายที่ทำให้พายเจ็บแบบนี้ แต่แม่ก็ขอบคุณมากๆ นะที่พายรักต่อมากขนาดนี้ แม่ดีใจนะที่รู้ว่าพายยอมทำทุกอย่างแม้กระทั่งเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อต่อ เพื่อคนที่พายรัก” แม่ยิ้มให้กับผมกับพี่พาย ผมยิ้มได้เต็มปากเต็มหน้าเต็มความรู้สึกเสียที หลังจากที่อัดอั้นตันใจมานาน

 

“ไม่เป็นไรครับแม่ นั่นคือความรู้สึกของผมที่มีต่อน้อง ผมยอมทำทุกอย่างขอแค่ได้อยู่ด้วยกันกับต่อ ไม่ว่าจะต้องเปลี่ยนแปลงตัวเองมากแค่ไหนก็ตามที ผมอยากเป็นคนที่สามารถดูแลต่อได้ครับ” ผมพอจะเข้าใจในสิ่งที่แม่ทำแล้วหล่ะ แม่คงอยากจะวัดใจกับพวกผม คงอยากจะรู้ว่าพวกผมจะทำอย่างไรกับสถานการณ์ที่คาดไม่ถึงนี้ และผมเชื่อว่าแม่น่าจะได้คำตอบแล้วหล่ะ

 

“ที่แม่พูดกับพายแรงๆ เรื่องการใช้กำลังนั่นก็ด้วย แม่แค่อยากจะเตือนสติพายเท่านั้นนะลูก แม่ไม่อยากให้พายใช้กำลังตัดสินปัญหา อยากให้อดทนอดกลั้นและคิดอะไรให้มากกว่านี้ มันดีกับทั้งตัวพายเองและตัวต่อด้วยนะรู้มั้ย” แม่ปล่อยพี่พายและผมให้เป็นอิสระ เราสามคนนั่งลงตรงที่เดิมที่เรานั่งเมื่อครู่ แม่มองเราทั้งสองคนด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเอ็นดู

 

นี่สิ...คุณนายพรทิพย์ตัวจริง

 

“แม่ครับ แม่ไม่โกรธต่อหรอที่ต่อคบกับพี่พาย...”

 

“แม่จะโกรธทำไมล่ะลูก แม่เคยบอกกับต่อแล้วใช่มั้ยว่าความสุขของลูกก็คือความสุขของแม่ ลูกรักใครแม่ก็รักด้วย อีกอย่างต่อกับพายอยู่ในสายตาของแม่ แม่รู้ แม่เห็นว่าลูกพากันไปในทางที่ดี ที่ถูกที่ควร ไม่ได้พากันเดินผิดทาง แค่นั้นแม่ก็ดีใจมากแล้ว...”

 

“ยอมรับเลยนะว่าตอนแรกที่แม่รู้แม่ก็ตกใจเหมือนกัน แต่แม่ก็ไม่คิดจะเข้าไปยุ่งหรือว่าไปควบคุมอะไร แม่อยากให้พายกับต่อได้เรียนรู้ชีวิตกันเอาเอง คนเป็นแม่ไม่ได้มีหน้าที่ควบคุมลูกหรอกนะต่อ แต่หน้าที่ของแม่คือคอยดูและคอยตักเตือนเมื่อเห็นว่าลูกเดินไปในทางที่ผิด” ผมชอบรอยยิ้มแบบนี้ของแม่จัง มันทำให้ผมรู้สึกว่าผมยังคงเป็นเด็กในสายตาของแม่เสมอ

 

“แต่ถ้าสิ่งที่แม่เห็นคือลูกมีความสุขอยู่แล้ว แม่ก็จะไม่เข้าไปห้ามหรือไปทำลายความสุขของลูก พายกับต่อพิสูจน์ให้แม่เห็นแล้วว่าความรักของลูกไม่ได้ผิด ไม่ได้เลวร้าย และไม่ได้ทำร้ายหรือทำให้ใครเดือดร้อนอะไร” หัวใจของผมมันพองโตขึ้นมากเลยตอนนี้ หลังจากที่ห่อเหี่ยวไร้เรี่ยวแรงเมื่อครู่

 

“ต่อไม่ต้องแคร์สายตาใครให้มันรู้สึกแย่หรอกนะรู้มั้ย ขนาดแม่ที่เป็นคนเลี้ยงดูต่อมาตั้งแต่เล็กจนโตมากขนาดนี้ยังรับกับเรื่องนี้ได้เลย แล้วคนอื่นที่เป็นแค่คนอื่นจะพูดจะคิดยังไงก็อย่าไปสนใจ” วันนี้แม่น่ารักมากจริงๆ นะ ไม่นับรวมตอนที่แม่ทำเป็นเย็นชาใส่ผมนะ อันนั้นนี่ทำผมทรมานใจมากจริงๆ

 

“จริงๆ แล้วมันก็อย่างที่พายบอกนั่นแหล่ะ ว่าคนเรารักกันต้องรักกันที่หัวใจ ไม่ใช่รักแค่เพียงสิ่งที่มองเห็นภายนอก แม่มองเห็นลูกสองคนมีความสุข มองเห็นลูกรักกันที่ตัวตนของกันและกันมากกว่าเปลือกนอก แม่ดีใจนะต่อที่ลูกของแม่โตมากขนาดนี้ มีความคิดดีๆ มากแบบนี้แล้ว” ผมเดินไปหาแม่พร้อมกับนั่งลงข้างๆ แม่ กอดแม่เอาไว้แน่นๆ แล้วไหว้ขอบคุณแม่แทบอก

 

“แม่...ต่อรักแม่ที่สุดเลยนะ ต่อดีใจที่ได้เกิดมาเป็นลูกของแม่ แม่น่ารักที่สุดเลยนะรู้ป่ะ” ผมกอดแม่แน่นๆ หอมแก้มแม่แรงๆ อยู่หลายทีจนแม่แทบจะเขกหัวผม เพราะผมกดจมูกลงบนแก้มแม่จนแก้มแม่แทบจะช้ำอยู่แล้ว

 

“แม่ก็รักต่อครับ ต่อเป็นความภาคภูมิใจของแม่นะรู้มั้ย ต่อเป็นคนดี เป็นลูกที่ดีของแม่ เป็นน้องที่ดีของพี่ปอ เป็นเพื่อนที่ดีของต็อป และเป็นคนรักที่ดีของพาย...” แม่ยิ้มแบบแซวๆ ผม คือทั้งแม่ทั้งพี่ผมนี่ล้ำมากจริงๆ แต่ก็ดีแล้วที่เป็นแบบนี้

 

“พายเองก็เหมือนกันนะลูก แม่เองก็รักและเอ็นดูทั้งพายทั้งชายมากๆ เลยนะ พายมีต่อคอยดูแลเอาใจใส่แบบนี้แม่ก็สบายใจ ถึงต่อจะเอ๋อ จะซุ่มซ่ามมากแค่ไหน แต่พายก็มองเห็นถึงตัวตนของน้องแล้วนี่นะว่าน้องเป็นคนยังไง” ตกลงแล้วแม่ชมหรือจะว่าผมก็ไม่รู้สินะ แต่ไม่เป็นไรหรอก ผมยิ้มรับหมดเลยตอนนี้

 

“อยู่ด้วยกัน ดูแลเอาใจใส่กัน พากันเดินไปในทางที่ถูกที่ควร แม่จะคอยดูอยู่ห่างๆ แม่อยากให้เราเรียนรู้กันและกันด้วยตัวเอง ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าพายกับต่อหรอกนะลูกว่าเวลาที่ลูกอยู่ด้วยกันน่ะมีความสุขหรือรู้สึกอย่างไรต่อกันมากน้อยแค่ไหน” ผมไม่รู้ว่าผมจะรักแม่ได้มากที่สุดแค่ไหน เพราะเท่าที่เป็นอยู่ในทุกวันนี้ ผมก็รักแม่มากๆ แบบกอไก่แสนล้านตัวแล้ว

 

“ขอบคุณครับแม่ ผมขอบคุณแม่มากๆ เลยครับที่เข้าใจเรา ผมสัญญานะครับว่าจะดูแลต่อให้ดีที่สุด จะเป็นคนที่ดีกว่านี้เพื่อให้แม่สบายใจ เพื่อให้ต่อไม่ต้องกังวลใจอะไรกับผมมากไปกว่านี้ ขอบคุณครับ” พี่พายมันยกมือขึ้นไหว้แม่ของผม เห็นแบบนี้แล้วมีความสุขจริงๆ นะ ละครดราม่าฉากใหญ่เมื่อครู่ที่ทำให้ผมเจ็บเจียนตายมันผ่านพ้นไปแล้ว ความรู้สึกนั้นผมจะจำไปจนวันตายไม่มีทางลืม

 

เพราะมันย้ำเตือนให้ผมรู้ว่าผมกับพี่พายรักกันมากเพียงใด

 

“แม่เคยบอกกับพายแล้วใช่มั้ยลูก ว่าถ้าอะไรก็ตามที่ทำให้เรามีความสุขให้เก็บรักษาสิ่งนั้นเอาไว้ให้ดีที่สุด ให้อยู่กับเรายาวนานที่สุด ต่อเองก็เหมือนกันนะครับ อะไรที่ทำให้เรามีความสุข ใครก็ตามที่ทำให้เรารู้สึกว่าเรามีคุณค่า รักษาคนๆ นั้นเอาไว้ให้ดีๆ ที่สุด” คำสั่งสอนของแม่ผมจะจดจำเอาไว้เสมอ ผมรักแม่ รัก รักมากๆ ของมากๆ ที่สุด

 

“ครับแม่ ผมจะเก็บรักษาคนสำคัญของผมเอาไว้ให้นานที่สุด จะดูแลให้ดีที่สุดครับ” พี่พายหันมายิ้มให้กับผม ผมยิ้มตอบกลับไปแล้วมองหน้าแม่ด้วยความรู้สึกขอบคุณอย่างมากล้น

 

ผมดีใจที่แม่เข้าใจและรับได้ในเรื่องนี้ ผมไม่โกรธแม่เลยที่เมื่อครู่แม่ทำให้ผมตกใจมากขนาดนั้น ผมคิดว่าแม่คงอยากรู้ว่าเรารักกันเพราะอะไร เรามองเห็นอะไรในตัวกันและกัน แล้วที่สำคัญที่สุดแม่คงอยากจะวัดใจกับผม

 

แม่คงอยากรู้ว่าผมจะตอบออกไปยังไง แม่คงอยากรู้ว่าผมรักอย่างมีสติหรือเปล่า ผมบอกตามตรงเลยว่าไม่ว่าผมจะรักพี่พายมากแค่ไหน แต่ผมก็ต้องเลือกแม่ของผม ถึงผมจะเจ็บปวดกับสิ่งที่ผมเลือกด้วยตัวเองก็ตาม แต่ผมก็ต้องเลือกแม่ของผมอยู่ดี

 

“อ้อ...ต่อ ขอบคุณนะครับที่ต่อทำให้แม่รู้ว่าต่อรักแม่มากขนาดไหน แม่ดีใจที่ต่อเลือกที่จะกลับมาอยู่กับแม่ มันทำให้แม่รู้ว่าต่อรักและแคร์ความรู้สึกของแม่มากแค่ไหน” นั่นไง...มันเป็นแบบนั้นจริงๆ ด้วย พี่พายมันหันมามองหน้าผมและยิ้มให้กับผม

 

“ลูกรักแม่มากขนาดนี้ แล้วแม่จะทำร้ายหัวใจของลูกได้ยังไงกันนะ...แม่ไปพักดีกว่ารบกับเด็กเหลือขอนั่นซะปวดหัว เด็กอะไรก็ไม่รู้หน้าตาก็ออกจะสะสวย ไม่น่าทำตัวเป็นนางร้ายแบบนี้เลย ถ้าเค้ามายุ่งวุ่นวายอะไรกับต่ออีกบอกแม่นะ แม่จะจัดการเอง” แม่ผมเจ๋งป่ะล่ะ นี่แหล่ะคุณนายพรทิพย์ของผม โคตรเจ๋ง โคตรล้ำ

 

“เป็นอย่างที่แม่หมอบอกเลยจริงๆ ว่าดวงความรักของต่อจะมีปัญหาเรื่องมือที่สาม ดีนะเนี่ยที่แม่รับมือได้ไม่อย่างนั้นจะทำยังไง ไม่ได้การละต้องโทรคุยกับแม่หมอสักหน่อยว่าจะมีเรื่องอะไรเกิดอีกหรือเปล่า” แม่บ่นคนเดียวไปเรื่อยตามประสา ถ้าจำไม่ผิดแม่เคยพูดเรื่องดวงความรักของผมว่าจะมีมือที่สามเข้ามาแทรกแซงครั้งหนึ่งตอนที่แม่เข้ารักษาตัวที่โรงพยาบาล

 

แม่หมอสำนักไหนวะครับ ทำไมแม่นมากขนาดนี้ อยากจะไปกราบไหว้บูชาจริงๆ แม่นตลอดๆ รู้ทุกเรื่องเลยจริงๆ

 

“พายกับต่อก็ไปพักผ่อนนะลูก ไม่ต้องทำมื้อเย็นนะเดี๋ยวปื๊ดจะแวะเอาอาหารมาส่งให้ แม่มีเรื่องต้องคุยกับแม่หมอยาวเลยหล่ะตอนนี้...สวัสดีค่ะแม่หมอ ทิพย์พูดนะคะ...” แล้วแม่ของผมก็เงียบหายเข้าไปในห้องนอนทันที ทิ้งให้ผมกับพี่พายอยู่ด้วยกันสองคน

 

“พี่พาย...” ผมโผเข้ากอดพี่พายแบบแน่นๆ เรากอดกันแน่นมากๆ ด้วยความโล่งใจที่เราสามารถพากันก้าวผ่านด่านของแม่ผมมาได้แล้ว ผมดีใจที่สุด ดีใจมากๆ ที่ผมกับพี่พายสามารถรักกันได้

 

“เป็นต่อ...รักนะครับ” พี่พายยิ้มให้กับผม เรายิ้มให้กันด้วยความรู้สึกมากมาย เราจะจับมือกันก้าวเดินไปข้างหน้า ผมจะไม่มีทางปล่อยมือจากพี่พายอย่างแน่นอน เพราะผมรู้แล้วว่ามันทรมานและเจ็บปวดมากเพียงใด

 

..........100%..........

 

ขอบคุณสำหรับแท็ก #ยุ่งนัก ทางทวิตเตอร์นะคะ ^^

ผ่านพ้นไปแล้วสำหรับด่านของแม่พรทิพย์ จริงๆ ตลอดเวลาที่ผ่านมาแม่พรทิพย์ก็เข้าใจและรักลูกมาตลอด ไม่มีทางที่คนแปลกหน้าที่เป็นคนนอกจะมาทำให้แม่พรทิพย์เปลี่ยนไปได้ในทันทีทันใดหรอกค่ะ

ทีนี้ก็เหลือดราม่าพ่อพี่พายกับพี่พาย ซึ่งคงจะยืดเยื้อไปอีกหลายตอน เพราะฉะนั้นใครรำคาญความยืดเยื้อ แนะนำรอให้ครบ 70 ตอนจบบริบูรณ์ แล้วค่อยมาอ่านทีเดียวค่ะ ^^

เจอกันตอนหน้าค่ะ

 
สำหรับคนที่รออ่านแก๊งสินกำ เกรทเปิดบ้านของเหล่าหนุ่มๆ สินกำ เตรียมรอเอาไว้แล้วนะคะ เข้าไปจับจองพื้นที่กันได้น้า ^^


 

My lovely Boy...โดนใจนัก จับรักซะให้เข็ด[

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 55 ครั้ง

15,978 ความคิดเห็น

  1. #15969 nin28041992 (@nin28041992) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2561 / 16:53
    คุณแม่โหดมาก
    #15969
    0
  2. #15858 Archarat_TT__TT (@Archarat_TT__TT) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 23:30
    กุตามคุณเเม่ไม่ทันจิงๆ
    #15858
    0
  3. #15612 Bitchet (@russameejun) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2558 / 01:19
    กรี๊ดดดด ขุ่นแม่โหด ขุ่นแม่ที่รัก โอ้ยยย สุดยอดดด สะใจนิดๆ
    #15612
    0
  4. #15501 ฮิเมะจัง (@homo-momo-mymo) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 2 เมษายน 2558 / 05:12
    คุณแม่ Very Good ค้าาา
    #15501
    0
  5. #15273 Sasukung (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2557 / 01:32
    คุณนายพรทิพย์เยี่ยมมากกก เอาใจไปเลยย น่ารักสุดๆๆๆ
    #15273
    0
  6. #14737 M'RINRIN (@fancii) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2557 / 16:23
    ใจหายใจคว่ำ เฮ้อ
    #14737
    0
  7. #14489 mitake (@voldermore) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2557 / 14:42
    อ่านแรกๆนี่ร้องไห้ไปพร้อมกับต่อเลย มันโคตรบีบหัวใจอ่ะ

    แต่พอแม่เฉลยตอนหลังนี่คือดีใจอ่ะ โล่งเลย ร้องไห้อีก 55555555555

    เป็นต่อโชคดีมากที่มีแม่ที่พร้อมจะเข้าใจลูกเสมอๆ
    #14489
    0
  8. #14288 'ViperiSh (@083625) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2557 / 16:42
    แม่ตีบทแตกมากก ลุ้นแทบตายยยย
    #14288
    0
  9. #14035 JENNYHA (@jennyha) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 30 เมษายน 2557 / 13:44
    ใจหายหมดดดด
    #14035
    0
  10. #13997 sowonW✿N (@wonier) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 28 เมษายน 2557 / 14:26
    น้ำตาไหลเลย คุณนายพรทิพย์นี่ล้ำมากค่ะ
    #13997
    0
  11. #13502 RayGuard (@RayGuard) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 8 เมษายน 2557 / 12:38
    โอยตอนแรกน้ำตาไหลด้วยความเสียใจ ต่อมาน้ำตาไหลด้วยความปลื้มปริ่มใจ คุณนายพรทิพย์เป็นคุณแม่ตัวอย่างจริงๆ

    ชอบตอนนี้มากๆเลยค่ะ กระชากอารมณ์จนตับไตไส้พุงหล่นมากองของนอกหมด ทีนี้ก็เหลือแต่พ่อพี่พายแล้ว
    #13502
    0
  12. #13259 Hiro Hiro Shi (@hiroshi1234) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 29 มีนาคม 2557 / 02:47
    โอย~ หนูรักคุณแม่พรม๊ากมากถึงมากที่สุด ฮือๆๆตีบทแตกมากค่ะเล่นเอาน้ำตาล่วงเผาะๆ ตกใจเกือบตายที่คุณแม่พูดตอนแรก ที่ไหนได้ เฮ้อ โล่งอก ตอนนี้หนูขอสมัครเป็นfcแม่พรอีกคนค่าาาาา น่ารักแบบนี้แล้วลูกๆจะไม่รักได้ไงคะเนี้ย ฮิๆๆ >~<
    #13259
    0
  13. #12958 flowering night (@aeiou7) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 4 มีนาคม 2557 / 21:49
    ตามอารมณ์คุณนายพรทิพย์ไม่ทันเลยแฮะ หมอดูสำนักไหนอ่ะ แม่นมากกกกกกกกกกกกกกก(มีก.ไก่ไม่สิ้นสุด)
    #12958
    0
  14. วันที่ 20 มกราคม 2557 / 21:35
    โอ้ย แม่พรทิพย์น่ารักอ้ะ
    #12613
    0
  15. #12547 chiyapa (@chiyapa) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 15 มกราคม 2557 / 18:08
    อ่านถึงตอนนี้แล้วๆๆๆลงชื่อก่อนนะคะ คือตอนที่แม่จะให้พี่เพียกะน้องมายเลิกกัน เราไม่ได้ร้องนะ แต่แบบเจ็บจี๊ดๆอ่ะ แต่ตอนหลังนี้น้ำตาร่วงเผาะเลยอ่ะ ซึ้งฝุดๆ
    #12547
    0
  16. #12546 chiyapa (@chiyapa) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 15 มกราคม 2557 / 18:08
    อ่านถึงตอนนี้แล้วๆๆๆลงชื่อก่อนนะคะ


    คือตอนที่แม่จะให้พี่เพียกะน้องมายเลิกกัน เราไม่ได้ร้องนะ แต่แบบเจ็บจี๊ดๆอ่ะ

    แต่ตอนหลังนี้น้ำตาร่วงเผาะเลยอ่ะ ซึ้งฝุดๆ
    #12546
    0
  17. #11779 dragones (@dragones) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2556 / 20:36
    อ่านแรกๆ นี่โคดทำร้ายจิตใจอ่ะ ร้องไห้เปย  พอหลังๆนี่สะใจน้ำมากอ่ะ
    #11779
    0
  18. #11663 LooknamTK (@looknamjaa) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2556 / 06:09
    คุณแม่วินจ้าาา งานนี้น่ารักอ่ะ ชอบคุณแม่จัง 
    #11663
    0
  19. #11566 zttanan (@nanatt_z) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2556 / 11:08
    ต่อจากนี้ก็ขอให้อะไรๆ มันดีขั้นเถอะ.. ชายก็ยอมๆปอเถอะ..ปอก็เจ็บมามากพอๆกับชาย
    #11566
    0
  20. #11344 -dark angel- (@areeyafah) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2556 / 21:46
    อ่านตอนแรก หัวใจตกไปอยู่ตาตุ่มโคตรลุ้นอ่ะ
    พอแม่บอกให้ตอกับพายแยกกันนะ แทบกรี็ด (แต่ก็หวังเล็กๆว่าแม่จะแต่ล้อเล่น)
    ชอบตอนที่แม่ตอกหน้ายัยน้ำเน่ามากๆ บอกเลยล้ำมากเจ้าคะ (ขอคารวะ)
    #11344
    0
  21. #11313 Mysterious (@World27) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2556 / 13:12
    อ่านตอนนี้แล้วโคตรบีบหัวใจเลย อ่านไปใจกระตุกไป
    ร้องไห้เลยตอนต่อยอมทำตามคำขอแม่ เจ็บสุดๆ
    ต้องมอบรางวัลออสก้าสาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยมไปเลย
    เป็นบทพิสูจน์รักที่แรงมาก แต่ทำไปเพราะรักลูกอ่านะ รักแม่ทิพย์สุดๆเลย
    #11313
    0
  22. #11022 *~KidDevilzaa~* (@s1490111295) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2556 / 21:59
    สนุกมากเลยค่ะ รู้ตัวอีกทีก้ขาดเรื่องนี้ไม่ได้ซะแล้ว >_<
    #11022
    0
  23. #10689 Som O Usanee (@pomelo8063) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2556 / 03:22
    จะพายเป็นต่อ หรือโก้ต๊อปก็น่ารัก น่าฟัดเหมือนกันเลยอ่ะ เราจะหาคุยรักที่พอดีกับเราแบบนี้ได้เมื่อไหร่น๊าาาาาาาาาาาา
    #10689
    0
  24. #10552 sawhaชาลิตี้* (@eingkung) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2556 / 09:11
    ฮืออ คุณแม่ทำหนูร้องไห้ TOT
    สมน้ำหน้ายัยพี่น้ำ กลับบ้านเก่าไปซะ
    ว่าแต่คืนนี้ได้ลองของที่ซื้อมารึเปล่าคะ์?-.,-
    #10552
    0
  25. #6 ploylybbs (@ploylybbs) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 22 กันยายน 2557 / 02:02
    กรี๊ดดดด แม่ทำซะใจหายเลย นึกว่าจะไม่ยอมรับซะล่ะ
    #6
    0