OK!! I love U ♥ ยุ่งนัก...กูรักมึงก็ได้ [Yaoi][Boy's love]

ตอนที่ 76 : ☆OK! I love U ★.. 62. ไออุ่นรัก (Pentor & Pie)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,450
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 52 ครั้ง
    3 ต.ค. 56




 62. ไออุ่นรัก (Pentor & Pie)

 

ผมว่าผมเชื่อคนง่ายเกินไปหรือเปล่าวะ...ไม่รู้สิ ทำไมเวลาที่ใครพูดหรือว่าบอกอะไรกับผมผมก็จะเชื่อเอาไว้ก่อน เพราะผมไม่ใช่คนที่ชอบโกหกใครเลยคิดว่าคนอื่นก็จะไม่คิดร้ายไม่โกหกผมเหมือนกัน

 

ที่เกริ่นมาข้างบนนั้นคุณอาจจะคิดว่าผมกำลังดราม่า เปล่าครับไม่ได้ดราม่าแต่ด่าหมา...ไอ้หมาพี่พายไงครับจะมีใครเล่า มันคนเดียวนั่นแหล่ะที่ทำให้ผมอารมณ์เสียได้ทั้งวัน วันละหลายๆ เวลาด้วย

 

ถามว่าด่ามันเรื่องอะไรน่ะหรอครับ...ก็เรื่องที่ว่าผมหอบข้าวของกลับมานอนบ้านเป็นเพื่อนแม่ระหว่างที่คู่บ่าวสาวเค้าไปพักผ่อนกัน ผมว่าแล้วว่าทำไมมันยอมง่ายเหลือเกิน แถมยังอาสาเก็บเสื้อผ้าให้ผมอีก มันบอกว่ามือผมเจ็บทำอะไรไม่ถนัดหรอก มันก็เลยอาสาทำให้

 

เสื้อผ้าผมไม่เยอะเท่าไหร่หรอกครับ ผมไม่ใช่พวกแฟชั่นนิสต้าอะไรแบบนั้น ผมเสื้อยืด เสื้อกล้าม ชุดบอลใส่นอนแม่งมั่วอ่ะ บางทีนอนก็ไม่ได้ใส่ บางทีใส่ก็ไม่ได้นอน...แล้วผมจะมาบอกคุณทำไมวะ ข้ามๆ เรื่องชุดนอนไปครับ

 

ประเด็นคือเสื้อผ้าของผมมันก็แค่นิดเดียว บวกกับชุดนักศึกษาอีกนิดหน่อย แต่กระเป๋าที่พี่พายมันจัดมานี่ประมาณสามใบใหญ่ๆ ได้ผมก็เอะใจแล้วนะเว้ยว่าทำไมมันเยอะจัง พี่พายมันก็อ้างว่ามันจะเอาเสื้อผ้าเก่าๆ ที่มันไม่ใส่แล้วไปบริจาค ทำเอาผมอึ้งกับความคิดที่ดูสร้างสรรค์ไม่ใช่บ่อนทำลายของมัน

 

แต่ก็เปล่าเลยครับ มันมาส่งผมที่บ้านเมื่อสองวันก่อน ไอ้กระเป๋าสามใบก็วางอยู่ในห้องนอนผมจนถึงตอนนี้ ไอ้ที่มันพูดนั่นพูดนี่ก็ แค่ข้ออ้างที่มันจะมานอนด้วยกันกับผมที่บ้าน

 

ตอนนี้ห้องนอนของผมจึงมีสิ่งแปลกปลอมเพิ่มมาอีกอย่างที่นอกเหนือจากกระเป๋าสามใบ คือไอ้ผู้ชายที่นอนคว่ำหน้าซุกหมอนอยู่บนเตียงนี่ไงครับ

 

“คุณครับ...คุณพายครับ คุณจะนอนแดกบ้านแดกเมืองถึงเมื่อไหร่ครับคุณ” ผมเอาส้นตีนเขี่ยๆ พี่พายที่นอนหลับอยู่บนเตียง ตอนนี้ผมก็ยืนอยู่บนเตียงครับ ผมอยากถีบมันตกลงไปด้วยซ้ำแต่อยู่บ้านไงครับ โวยวายเสียงดังมากไม่ได้เดี๋ยวแม่ตกใจ แม่คงไม่ชินอ่ะครับ

 

“อื้อ...พายง่วงนอนครับ” ไอ้พี่พายมึงลุกขึ้นมาเคลียร์กับกูดิ ที่มึงพูดแบบนี้นี่มึงคิดว่ามึงกำลังคุยกับใครอยู่วะ ที่แน่ๆ ไม่ใช่กับกูแน่นอน เพราะมึงไม่เคยแทนตัวเองด้วยชื่อแบบนี้

 

“พี่พาย!! มึงตื่นดิ จะนอนเอาโล่หรอวะ” ผมวางเท้าลงบนหลังมันแล้วกดลงไปเบาๆ แบบสั่งสอนก่อน ถ้ามันยังไม่ตื่นมาเคลียร์จะเอาตีนเขี่ยให้มันนอนหงาย แล้วเหยียบลงบนกล่องดวงใจของมันแล้วตามด้วยการขยี้แบบแรงๆ

 

ห่านจิก แค่คิดก็ฟินไปสามโลก

 

“พายง่วงนี่ครับ...” พี่พายมึงอยากตายมั้ย ลืมตามาดูสิว่ามึงอยู่กับใคร มาพงมาพาย มาคงมาครับ สลัดเอ๊ย...มึงคิดว่ามึงนอนกกอิหนูที่ไหนอยู่หรือเปล่าวะเนี่ย

 

“ป้าอุ่น...” แป่ว แหว่ว แหว่ว เพล้ง!!...ซาวด์เอฟเฟคเสียงกระจกแตกกระจายเต็มอ่ะตอนนี้ นี่ผมหึงแม่นมของแม่พี่พายหรอวะ ฮ่าๆ ตายห่าแล้วบาปมากกู ป้าครับผมขอโทษ ผมไม่รู้ว่าไอ้หมาพี่พายมันจะนอนละเมออะไรแบบนี้

 

“โอ๋ๆ น้องพายนอนต่อไปก็ได้นะคะ ป้าต่อไม่ว่าอะไรแล้วก็ได้ เดี๋ยวลงไปทำอะไรให้แดกนะคะ” ผมนั่งยองๆ แล้วลูบหัวพี่พาย พยายามกลั้นหัวเราะแทบตาย ฮ่าๆ โอ๊ย พี่พายมึงน่ารักอ่ะ มีการอ้อนป้าเค้าแบบนี้ด้วยหรอวะ ทำตัวน่ารักก็เป็นเนอะ แต่เสือกไม่ทำ

 

“ครับ...” มึงนอนหลับแบบไหลตายมากพี่พาย เมื่อคืนนี้มันคงล้ามากเกินไปมั้งครับ เราจัดกันหลายรอบมากๆ เดี๋ยวเข้าเดี๋ยวออก เล่นซะระบมไปทั้งร่างกาย นอนตายกันทั้งคู่...

 

อ้ะๆ คิดอะไรทะลึ่งกันอยู่ใช่มั้ยครับสาววายทั้งหลาย ผมกับพี่พายก็แค่ช่วยกันจัดตู้หนังสือใหม่ จัดเข้าเอาออกอยู่ตั้งหลายรอบก็เท่านั้นเอง ไม่ได้ทำอะไรแบบที่คุณๆ คิดสักหน่อย อย่าครับอย่า...อย่าย้อนว่าผมเองก็คิดเหมือนกันไม่อย่างนั้นจะรู้ได้ยังไง...คุณคิดถูกแล้วครับ ฮ่าๆ

 

 

 

ผมเดินลงมาจากห้องนอน...ตอนนี้ยังเช้าอยู่ครับเรามีเรียนช่วงบ่ายทั้งคู่เลยวันนี้ เลยไม่ต้องรีบตื่นนอนมาทำอะไรแต่เช้า แต่ด้วยความที่ว่าผมชินแล้วก็เลยลุกลงมาก่อน ผมมองดูบ้านตัวเองที่เงียบแบบแปลกๆ

 

“แม่ไปไหนหว่า” ปกติแล้วคุณนายจะนั่งดูทีวีที่ห้องนั่งเล่นแต่วันนี้บ้านเงียบๆ หรือบางทีแม่อาจจะยังนอนหลับอยู่ เพราะช่วงนี้แม่นอนดึกเพราะต้องไปดูแลบ้านเสบียง ผมก็หวั่นใจเหมือนกันว่ายัยคุณน้ำเน่าจะมาแผลงฤทธิ์อะไรอีกหรือเปล่า

 

“เฮ้อ...” ผมมองไปรอบๆ บ้านของตัวเอง บ้านที่อยู่มาตั้งแต่จำความได้ เอาจริงๆ แล้วบ้านของเราก็ถือว่ามีฐานะในระดับหนึ่ง เพราะพ่อทิ้งมรดกและสินทรัพย์เอาไว้ให้มากพอสมควร แถมกิจการร้านอาหารบ้านเสบียงของเราก็เจริญรุ่งเรืองเป็นที่รู้จักของเหล่านักชิมมากหน้าหลายตา

 

บ้านหลังนี้ก็ถือว่าใหญ่เกินกว่าที่จะอยู่กันแค่ 2- 3 คนเหมือนที่เราเคยอยู่มาด้วยกันตลอด แล้วนี่พี่ปอไม่อยู่บ้านยิ่งเงียบ ไม่อย่างนั้นวันๆ พี่ปอมันก็เอากีต้าร์มานั่งเกา นั่งร้องเพลงแล้วเหม่อลอยคิดอะไรของมันไปเรื่อยเปื่อย

 

ผมเลยกลับมาอยู่เป็นเพื่อนแม่ไงเพราะกลัวว่าแม่จะเหงา ถึงแม่จะบอกว่าแม่อยู่ได้ก็เถอะ แต่ผมนึกถึงแม่มากกว่าความสุขของตัวเองไง ทีนี้เลยพ่วงไอ้ลูกรักคนใหม่ของแม่มาด้วย แม่ก็ดูมีความสุขเหลือเกินที่ไอ้พี่พายมันยิ้มได้ หัวเราะได้แบบนั้น

 

ถ้าแม่รู้ความจริงแล้วแม่จะยังเอ็นดูมันแล้วเข้าใจผมเหมือนอย่างที่เป็นมาหรือเปล่า

 

ที่ผมตั้งใจเอาไว้ว่าจะบอกกับแม่เรื่องความสัมพันธ์ของผมกับพี่พาย แต่ผมอยากให้พี่ปออยู่ด้วยว่ะ อย่างน้อยๆ พี่ปอก็น่าจะช่วยพูดให้แม่เข้าใจได้ ถึงผมจะเชื่อว่าแม่ไม่มีทางพูดอะไรทำร้ายจิตใจเรา แต่ผมกลัวว่าแม่จะเสียความรู้สึก ลึกๆ แม่อาจจะกำลังคาดหวังในตัวผมต่อจากพี่ปอก็ได้ใครจะรู้

 

“วันนี้ไม่มีเรียนเช้าไม่ใช่หรอต่อ แล้วรีบตื่นทำไมล่ะลูก” คุณนายพรทิพย์ทำเอาผมสะดุ้ง นึกอยากจะมาก็มานะครับแม่ ลูกแม่ยิ่งขวัญอ่อนอยู่ด้วย

 

“หิวอ่ะแม่ ลงมาหาอะไรกินหน่อย ว่าแต่แม่เหอะทำไมตื่นเร็วอ่ะครับ พักผ่อนเยอะๆ หน่อยเดี๋ยวน็อคไปอีกนะ” ผมกอดแม่เบาๆ แล้วเดินเข้ามาในครัว แม่ก็เดินตามเข้ามาด้วย

 

“ว่าจะตื่นมาทำข้าวต้มทะเลให้ต่อกับพายเป็นมื้อเช้าไงลูก เดี๋ยวจะเสียชื่อเจ้าของร้านอาหารหมดให้ลูกชายมาอดๆ อยากๆ แบบนี้” แม่ผมน่ารักเนอะ รักลูกและดูแลลูกดีทุกอย่างเลยนะ แถมยังเผื่อแผ่ไปยังคนข้างใจผมอย่างไอ้พี่พายมันด้วย

 

“แม่ใครหว่าน่ารักที่สุดเลย” ผมชงไมโลกินสักแก้วเป็นการรองท้อง ไม่ค่อยชอบกินกาแฟเท่าไหร่ ต่างจากพี่พายที่มันชอบดื่มในตอนเช้าก่อนที่เราจะไปเรียน สุขภาพร่างกายแม่งจะแย่เอาหรือเปล่าไม่รู้ เช้าๆ รีบไม่ค่อยได้ทานอะไรเท่าไหร่ ดีหน่อยก็โจ๊กหรืออาหารสำเร็จที่เอามาเวฟกินกัน นี่ถ้าคุณนายรู้ว่าใช้ชีวิตกันแบบนี้ บางทีอาจจะมีถูกอบรมแน่ๆ

 

“ต่อให้ลูกโตแค่ไหนในสายตาของคนเป็นแม่ลูกก็ยังเด็กอยู่ดีแหล่ะต่อ ต่อไม่ได้อยู่บ้านตั้งนานช่วงนี้กลับมาอยู่กับแม่แม่ก็ดีใจ ดูลูกแม่มีความสุขดีนะ...” แม่ยิ้มให้กับผมพร้อมกับเริ่มตั้งน้ำร้อน ผมรู้สึกระแวงยังไงก็ไม่รู้ ไม่อยากให้ความรู้สึกนี้มันมาเลยจริงๆ

 

“ก็ถือว่าดีในหลายๆ เรื่องแหล่ะครับแม่ ต่อก็มีเพื่อนมีพี่ๆ ที่ได้รู้จักผ่านทางพี่พาย ชีวิตในรั้วมหาลัยมันก็สนุกดี อยากเก็บเกี่ยวเวลานี้เอาไว้เยอะๆ เพราะถ้าเรียนจบต่อก็คงจะมาช่วยแม่ดูแลกิจการของบ้านเรา” ผมยิ้มให้กับแม่ ผมมีความสุขจริงๆ นั่นแหล่ะ ได้เจอกับผู้คนมากมาย ทั้งดีทั้งไม่ดีคละเคล้ากันไป แต่ก็ถือว่าเป็นประสบการณ์ที่ดีของชีวิตเลยทีเดียว

 

“อะไรที่ลูกทำแล้วมีความสุขก็ทำไปเถอะต่อ ชีวิตนี้มันมีแต่ต้องเดินไปข้างหน้า ถ้าวันนี้เราไม่ทำในสิ่งที่เรารักแล้ววันข้างหน้าเกิดเสียดายขึ้นมา เราย้อนเวลากลับมาไม่ได้หรอกนะ” ผมรู้แล้วหล่ะว่าทำไมไอ้ต็อปกับพี่พายมันถึงได้รักแม่ของผมมากมายขนาดนั้น เพราะแม่น่ารักแบบนี้ไง เข้าใจความรู้สึกของพวกเราเป็นอย่างดีเลยทีเดียว

 

“แม่...แล้วถ้าเกิดว่าต่อทำให้แม่ผิดหวัง ทำให้แม่เสียใจ แม่จะโกรธต่อมั้ย...” ผมคิดวกวนในใจมาหลายรอบว่าจะพูดเรื่องนี้กับแม่เลยดีมั้ย แม่คงไม่กีดกันความรักของผมกับพี่พายหรอก แต่แม่อาจจะต้องใช้เวลาในการยอมรับเรื่องของผมกับพี่พายสักหน่อย

 

“ต่อ...ไม่มีลูกคนไหนหรอกที่จะทำให้พ่อแม่สมหวังไปเสียทุกอย่าง ชีวิตคนเราน่ะต้องเจอกับเรื่องราวตั้งมากมาย สุข สมหวัง ผิดหวัง เราต้องรับกับมันให้ได้ทุกอย่าง แม่เลี้ยงลูกมาแม่เคยบังคับลูกมั้ยครับว่าต้องทำตามที่แม่ต้องการ แม่สอนต่อเสมอว่าให้เป็นตัวของตัวเอง เลือกทำในสิ่งที่ตัวเองรัก เพราะแม่รู้จักลูกของแม่ดีว่าเป็นคนยังไง ต่อเป็นคนดีของแม่เสมอนะ...” แม่ลูบหัวผมเบาๆ ผมรู้สึกร้อนผ่าวที่ขอบตา ผมอยากจะขอบคุณแม่เสมอที่แม่เลี้ยงเรามาให้เราเป็นในแบบที่เราอยากเป็น ไม่เคยบังคับเลยว่าต้องทำตามที่แม่ต้องการ ผมกับพี่ปอจึงยอมทำทุกอย่างเพื่อแม่ เพื่อคนที่เรารักและรักเรามากที่สุดในโลก

 

“ต่อรักแม่จัง...ต่อรู้ว่าแม่จะกอดต่อเสมอในวันที่ต่ออ่อนแอ ต่อรู้ว่าแม่เข้าใจพวกเราและรักพวกเรามาก ถ้าเกิดว่าวันนึงต่อทำให้แม่ต้องเสียใจแม่อย่าเกลียดต่อนะ โกรธต่อได้ โกรธนานแค่ไหนก็ได้แต่แม่อย่าเกลียดต่อ...อย่าเกลียดคนที่ต่อรักนะครับ” ผมไม่กล้าพูดออกมาตอนนี้ ขอเวลาอีกสักนิดนะครับ รอพี่ปอกลับมาก่อนแล้วผมจะพูดเรื่องนี้กับแม่ทันที

 

“แม่จะเกลียดต่อได้ยังไงกัน ลูกชายแม่ทั้งคน แล้วดูเข้าสิทำตัวเป็นเด็กขี้แยไปได้...พายมาดูน้องหน่อยสิว่าอยู่ดีๆ ขี้แยร้องไห้ทำไมก็ไม่รู้” สายตาแม่มองเลยไปทางด้านหลังของผม ผมหันกลับไปมองเห็นพี่พายมันยืนมองมาทางผม รอยยิ้มที่พี่พายส่งตรงมาให้นั้นทำให้ผมรู้สึกอบอุ่นในหัวใจมากจริงๆ

 

รอยยิ้มที่บอกให้ผมรู้ว่าพี่พายพร้อมที่จะเคียงข้างผมไม่ว่าต่อจากนี้ไปจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม

 

“ร้องไห้ทำไมครับต่อ...ฝันร้ายรึไง” พี่พายมันเดินเข้ามายืนข้างๆ แล้ววางมือลงบนหัวของผมเบาๆ

 

“ขี้แยล่ะสิไม่ว่า ต่อก็เป็นแบบนี้แหล่ะพาย เห็นดื้อๆ รั้นๆ อวดดีแบบนี้ก็แอบขี้แยเหมือนกันนะ ตอนเด็กๆ ตื่นนอนมาแล้วฝันร้ายนี่ร้องไห้ประจำเลย” ดูแม่ทำเข้าเอาเรื่องเก่าๆ ของผมมาเม้าให้พี่พายมันฟังทำไมก็ไม่รู้

 

“ผมเคยเจอแล้วครับแม่ ตื่นมาละเมอร้องไห้ออกจะบ่อย” พี่พายมันยิ้มให้กับแม่ผมแล้วยิ้มให้ผมอีกทอดหนึ่ง ตั้งแต่เมื่อไหร่วะไม่เห็นมันเคยบอกเลย หรือมันจะอำผมก็ไม่รู้

 

“ไม่มีหรอกพี่พาย...เพ้อเจ้อแล้ว” ผมส่ายหน้าไปมาไม่ยอมรับท่าเดียว

 

“ไว้คราวหลังจะถ่ายคลิปเอาไว้เป็นหลักฐาน แล้วจะเอามาให้แม่ดูนะครับ ต่อเหมือนเด็กมากจริงๆ เวลาที่ละเมอร้องไห้แบบนั้น...” ไอ้บ้าพี่พายเอ๊ย ไว้กูจะตัดหน้าทำก่อนเลย เวลาที่มึงละเมอหาป้าอุ่นของมึงนี่แหล่ะ น่ารักมุมิมากๆ ขนาดนั้นมันต้องแชร์เว้ย

 

“พายรู้ตัวมั้ยลูก...ว่าพายเปลี่ยนไปเยอะมากเลยนะ” แม่หันมายิ้มให้กับพี่พาย มันมองหน้าแม่อย่างไม่เข้าใจเท่าไหร่

 

“พายดูยิ้มมากขึ้น มีความสุขมากขึ้น หัวเราะง่ายขึ้น...ต่างจากเมื่อก่อนที่ดูซึมๆ เครียดๆ จนแม่อดที่จะเป็นห่วงไม่ได้”  กลิ่นข้ามต้มหอมฉุยลอยมายั่วน้ำลายให้สอ แต่ทว่าเรื่องราวที่กำลังคุยกันอยู่ก็ทำให้รู้สึกว่าละความสนใจไปไม่ได้เหมือนกัน

 

“อาจจะเพราะว่าผมกำลังมีความสุขกับชีวิตมั้งครับแม่ ความสุขที่ผมไม่คิดว่าผมจะได้พบเจอ...” พี่พายมันหันมามองหน้าสบตากับผม เพราะตอนนี้แม่หันหลังให้กับเราสองคน ผมส่งยิ้มกลับไปให้พี่พาย มันยื่นมือมากุมมือผมเบาๆ ก่อนที่จะปล่อยมือออกจากกัน

 

“ถ้าพายค้นพบแล้วว่าอะไรที่ทำให้พายมีความสุขกับชีวิตได้มากขนาดนี้...อย่าปล่อยมือจากสิ่งนั้นนะลูก เก็บรักษาสิ่งที่ทำให้เรามีความสุขเอาไว้ให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม่เชื่อว่าพายทำได้แน่นอน” ผมว่าผมรู้สึกโล่งใจแบบแปลกๆ ยังไงก็ไม่รู้ ผมไม่อยากจะคิดเข้าข้างตัวเองเลยว่าที่แม่พูดแบบนี้เหมือนแม่รู้อะไรบางอย่างมา

 

ผมภาวนาให้สิ่งที่แม่รู้คือเรื่องความสัมพันธ์ของผมกับพี่พาย ขอให้แม่รับความรักครั้งนี้ของผมกับพี่พายให้ได้...ผมขอมากเกินไปหรือเปล่า

 

“ผมจะไม่มีทางปล่อยมือจากสิ่งนี้อย่างแน่นอนครับแม่ จะดูแลให้ดีที่สุดเท่าที่ผมจะทำได้...” แม่ปิดไฟในเตาแล้วหันมามองหน้าผมกับพี่พายด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นมากมาย

 

“อยู่ด้วยกัน ดูแลกันดีๆ คอยเตือนคอยห้ามเวลาที่ใครทำผิด แม่เชื่อว่าต่อกับพายน่ะจะดูแลกันได้...แม่ฝากด้วยนะ” แม่เดินเข้ามาหาเราแล้วตบบ่าผมเบาๆ ยิ้มให้กับพี่พายแล้วแม่ก็เดินออกไป

 

“กินมื้อเช้ากันนะลูก กินอะไรอุ่นๆ จะได้สบายท้อง แล้วค่อยไปอาบน้ำอาบท่าให้สดชื่น แม่ไปนอนพักก่อนนะ” แม่ทิ้งท้ายเอาไว้แค่นั้นก่อนที่แม่จะเดินกลับเข้าไปในห้องของแม่ ผมกับพี่พายมองหน้ากันด้วยความรู้สึกที่ว่าเรามีอะไรอยากจะพูดต่อกันมากมายแต่ต้องเก็บเอาไว้

 

“ไว้ไปคุยกันบนห้อง” พี่พายวางมือลงบนหัวผมแล้วยีเบาๆ ผมจะเดินไปตักข้าวต้มให้มันแต่พี่พายมันกดไหล่ผมให้นั่งลงแล้วจัดการตักข้าวต้มยกมาให้กับผม ช่วงที่ผมแขนเจ็บนี่พี่พายดูแลผมดีมากเลยนะ ผมรู้แหล่ะว่าลึกๆ แล้วพี่พายมันก็ไม่ได้ดูแย่หรือว่าดูเลวร้ายเหมือนอย่างข่าวลือหรือว่าเหมือนที่คนอื่นๆ มองเห็นหรอก

 

ใช้ใจมองอย่ามองใครแค่ตาและสิ่งที่ได้ยินได้รับรู้มา คนเราบางครั้งการแสดงออกกับสิ่งที่เป็นมันอาจจะแตกต่างกันไปนี่นะ

 

“ขอบคุณครับ...” ผมยิ้มให้พี่พายแล้วเลื่อนชามข้ามต้มหอมฉุยมาตรงหน้า ตอนนี้ขอกินให้มันสบายท้องก่อนแล้วกันแล้วค่อยว่ากันอีกทีกับเรื่องที่อยากคุยกับพี่พาย

 

“ไม่เป็นไรครับ...” พี่พายมึงน่ารักว่ะ มึงดูอารมณ์ดีมากๆ อย่างที่แม่ทักจริงๆ นั่นแหล่ะ ยิ้มบ่อย หัวเราะมากขึ้น พูดมากขึ้น...แต่ปกติแม่งก็พูดมากอยู่แล้วนี่หว่า ฮ่าๆ

 

“กินเยอะๆ นะต่อ เดี๋ยวก่อนไปเรียนจะพาไปทำแผล ยังแสบอยู่มั้ย” ผมพยักหน้ารับแล้วตักข้าวเข้าปากทั้งๆ ที่มันร้อนมากขนาดนี้ แลบลิ้นห้อยเลยครับ พี่พายมันส่ายหน้าอย่างระอาใจพร้อมกับรินน้ำส่งมาให้ผม

 

“โอย ร้อนฉิบ” ผมเป่าปากเป่าลิ้นตัวเองแล้วดื่มน้ำจนหมดแก้ว พี่พายมันนั่งเท้าคางมองหน้าผมด้วยสีหน้าแบบโคตรระอา ขอบคุณครับ กูก็ระอาตัวเองเหมือนกัน

 

“ใจเย็นๆ ดิวะต่อเดี๋ยวลิ้นพองเหอะ ซุ่มซ่ามซื่อบื้อแบบนี้แล้วจะให้กูละสายตาจากมึงได้ไงวะ...” แหม่ะ!! พอลับหูลับตาแม่กูล่ะก็กูๆ มึงๆ มาเลยนะพี่พาย ทีเมื่อกี้ยังน้องต่ออย่างนั้นอย่างนี้ ไอ้หน้าไหว้หลังหลอกเอ๊ย

 

“ก็คนมันหิวนี่หว่า บ่นจริงจังเลยพี่พายกินๆ เข้าไปเลยครับ” ผมโบกมือไล่พี่พายมัน ไม่ได้ไล่ให้มันไปไหนนะ แต่ไล่ให้มันเลิกมองผมแล้วกินๆ เข้าไปเหอะ ผมมีเรื่องอยากจะคุยกับพี่พายอยู่ด้วย

 

ลึกๆ แล้วผมรู้สึกว่าแม่น่าจะพอรู้อะไรบ้างแน่ๆ ไม่อย่างนั้นแม่คงไม่พูดกับเราแบบนี้ มันน่าจะถึงเวลาที่ต้องบอกความจริงกับแม่เสียที ให้แม่รู้จากปากของเราน่าจะดีกว่า...

 

………..

 

 

 

ผมกับไอ้ต่อเข้ามาในห้องนอนหลังจากที่เราลงมือกินข้าวต้มในมื้อเช้าเรียบร้อยแล้ว ไอ้ต่อมันดูมีสีหน้าแบบกึ่งแปลกใจ กึ่งตื่นเต้นแบบแปลกๆ ที่แม่พรทิพย์พูดในทำนองนั้นออกมา เหมือนว่าท่านจะรู้เรื่องของเรายังไงก็ไม่รู้ แต่มันเป็นสัญญาณที่ดีที่จะทำให้ความกังวลใจของไอ้ต่อมันจางหายลงไปบ้าง

 

“ต่อ...อาบน้ำไป” ผมโยนผ้าเช็ดตัวให้ไอ้ต่อ มันรับผ้าไปพาดบ่าแล้วเดินเข้ามาหาผม มันมองหน้าผมพร้อมกับก้มลงเอาหน้าผากซบลงบนไหล่ของผมไว้และระบายลมหายใจเบาๆ

 

“พี่พาย...มึงว่าที่แม่พูดเนี่ย...แม่รู้เรื่องของเราแล้วหรือเปล่าวะ” มันเองก็คงสัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่แฝงมากับคำพูดของแม่พรทิพย์ ผมลูบหัวมันเบาๆ แล้วตบปุๆ สองสามที

 

“กูเองก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน ถึงจะไม่ชัดเจนเท่าไหร่ แต่กูค่อนข้างมั่นใจว่ามันน่าจะเป็นข่าวดีมากกว่าข่าวร้าย” ผมกอดไอ้ต่อเบาๆ แล้วดันมันออกห่าง ส่งยิ้มให้กับมันเพื่อให้มันรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง ช่วงนี้มันอ่อนไหวเป็นพิเศษ ผมก็เข้าใจมันนะครับ เพราะว่ามันเป็นคนรักของผม อีกอย่างมันเองก็เข้าใจและเอาใจใส่ผมมาตลอด

 

“พี่พาย...กูตัดสินใจแล้วนะ เย็นนี้เรากลับมาถึงบ้านเราจะคุยเรื่องของเรากับแม่” แววตาสีหน้าและท่าทีของไอ้ต่อดูมีแววกังวลไม่น้อย ผมกุมมือมันทั้งสองข้างเอาไว้ เพื่อเป็นการตอกย้ำให้มันรู้ว่าผมยังคงรักษาสัญญาและยังจำสัญญาของตนเองได้ดี 

 

สัญญาที่ผมจะไม่มีวันยอมปล่อยมือมันไปอย่างแน่นอน ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น เราสองคนก็จะจับมือกันเอาไว้แล้วพากันก้าวเดินหน้าต่อไป

 

“กูยังไงก็ได้ว่ะต่อ ไม่ว่ามึงจะตัดสินใจยังไงก็แล้วแต่กูก็พร้อมที่จะอยู่ข้างมึงเสมอ รักมึงนะ” ผมลูบหัวมันเบาๆ หอมหน้าผากมันแผ่วแล้วยิ้มให้กับมัน ไม่ช้าก็เร็วเรื่องของเราก็ต้องเป็นที่เปิดเผยอยู่แล้ว และแม่พรทิพย์ก็ค่อนข้างเปิดทางซะขนาดนี้...มันน่าจะเป็นช่วงเวลาที่ดีที่เหมาะจะบอกจะพูดความจริงออกไป

 

“ขอบใจมากนะเว้ยพี่พาย อยากให้รู้ว่ากูแคร์มึงมากนะ กูอยากให้แม่รักคนที่กูรัก และกูเชื่อว่าแม่จะยอมรับในความสัมพันธ์ของเราสองคนได้” มันยักคิ้วให้กับผม ต่อมันชอบบอกว่าชอบตอนที่ผมยิ้มมากกว่าทำหน้าเศร้า ผมก็อยากจะบอกมันเหมือนกันว่าผมก็ชอบเวลาที่มันยิ้มมากกว่าทำหน้าหมาป่วยแบบนี้

 

“ครับ รู้สิครับว่าต่อน่ะรักพี่มากแค่ไหน ไม่มีใครจะรักพี่ได้มากเท่าที่ต่อรักอีกแล้ว” ผมรู้ดีว่าผมเปลี่ยนไปเยอะมาก ทุกคนต่างก็บอกว่าผมเปลี่ยนไปในทางที่ดีมากขึ้น นั่นก็เพราะว่าผมได้รับความรักดีๆ จากเป็นต่อ คนที่มีความรักให้กับผมแบบไม่รู้จบ ผมเลยอยากจะเป็นคนดีเท่าที่คนแบบผมจะเป็นได้ เพื่อต่อ เพื่อมันคนเดียว

 

“แล้วถ้าเรื่องของแม่เคลียร์เมื่อไหร่...ไปเคลียร์ปมในใจของพี่พายกันนะ” ผมมองดูสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยของต่อที่ส่งตรงมา ผมก็พยักหน้ารับเบาๆ ถึงผมจะไม่อยากเคลียร์ก็ตามทีเถอะ แต่ผมรับปากกับมันแล้ว ผมจะพยายามทำในส่วนของผมให้ดีที่สุดก็แล้วกัน

 

“อืมๆ เอาเรื่องของแม่พรทิพย์ให้จบก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากันอีกทีแล้วกันนะต่อ ไปอาบน้ำครับไปจะได้ไปเรียนกัน" ผมยีหัวมันจนยุ่งไปหมด มันน่ารักจะตายไปถึงมันจะบ่นงุบงิบแต่มันก็เชี่อในสิ่งที่ผมบอกเสมอ ผมรักมันมากจริงๆ ว่ะ มากจนไอ้เพื่อนบ้าแม่งพากันล้ออยู่ได้ว่ารักเมียหลงเมีย

 

คืออยากจะบอกแม่งเหลือเกินว่า ถ้าลองมันมีเมียน่ารักน่าหลงมากขนาดนี้ แล้วมันจะไม่รักไม่หลงไหวหรอ

 

..........

 

 

 

 ผมนั่งมองหน้าไอ้โก้อยู่นานสองนาน จนไอ้โก้มันตบหัวผมเสียหนึ่งทีที่เอาแต่นั่งมองหน้ามันแล้วไม่พูดอะไร นี่ถ้าไม่เห็นว่ามึงเป็นเพื่อนนี่มีฆ่าทิ้งแล้ว แม่งตบมาได้เกือบเต็มแรงแบบนั้น

 

“มีอะไรจะพูดก็พูดมาดิวะพาย มึงจะมานั่งมองหน้าสบตากับกูทำไมวะ ขนลุกฉิบหาย” มันทำหน้าตาเอือมผมแบบโคตรๆ ผมยักไหล่ใส่มันแล้วเริ่มต้นเข้าสู่โหมดจริงจังแล้วหล่ะ ที่นั่งมองหน้ามันนานสองนานเนี่ยแค่คิดว่าจะเล่าให้มันฟังดีมั้ยก็เท่านั้นเอง

 

“เย็นนี้ไอ้ต่อจะบอกเรื่องที่กูกับมันคบกันให้แม่ฟัง..”

 

“แล้ว...” มันมองหน้าแบบนิ่งๆ เหมือนว่าไม่ได้แปลกใจอะไรกับเรื่องที่ผมพูดออกไป ทั้งๆ ที่เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ผมกับไอ้ต่อค่อนข้างที่จะจริงจังมากๆ แต่ก็แหล่ะนะ จะว่าไปมันก็ไม่ใช่เรื่องที่มันจะมานั่งเครียดแทนอะไรนี่หว่า

 

“ก็ไม่แล้วไง กูก็แค่บอกให้มึงฟังเท่านั้นแหล่ะ เฮ้อ” ผมว่าพักนี้ผมจะเปิดเผยความรู้สึกของตัวเองมากขึ้น มันมากเกินไปรึเปล่าวะสำหรับคนแบบผมเนี่ย เพราะว่าผมมันพวกชอบเก็บเรื่องส่วนตัวเอาไว้ในใจ ไม่ค่อยชอบให้คนอื่นมายุ่งวุ่นวายเท่าไหร่หรอก นอกจากคนที่สนิทๆ กันมากๆ จริงๆ เท่านั้น

 

“ที่กูถามเนี่ยไม่ได้จะกวนตีนอะไรมึงหรอกนะ แต่กูรู้สึกว่าแม่ไอ้ต่ออ่ะไม่น่าจะดราม่าอะไรใส่หรอก เท่าที่ฟังจากไอ้ต็อปมาท่านก็ใจดีและเข้าใจลูกๆ เสมอนี่หว่า เอาเลยเหอะ บอกๆ ไปเลย อย่าให้เค้ารู้จากปากคนอื่น ให้รู้จากปากมึงสองคนนี่แหล่ะดีแล้ว” ไอ้โก้มันคิดเหมือนที่ผมกับไอ้ต่อคิดเพราะถ้าเป็นผมเอง ผมก็คงอยากได้ยินความจริงจากปากของคนที่รักมากกว่าที่จะรู้มาจากคนอื่นอีกที

 

 “ก็เพราะว่าพวกกูคิดแบบนี้แหล่ะถึงได้ตัดสินใจบอก ความจริงต่อมันจะรอ พี่ปอกลับมาก่อน แต่เมื่อเช้าแม่พรทิพย์พูดอะไรแปลกๆ กับพวกกู...”

 

“แปลกๆ แบบไหนวะ แปลกในทางที่ดีหรือว่าแปลกในทางที่ไม่ดี แต่กูว่าน่าจะในทางที่ดีนะ ไม่อย่างนั้นเมียมึงไม่ดูอารมณ์ดีแล้วก็ตัดสินใจที่จะพูดออกไปหรอก”   ไอ้โก้นี่มันก็ฉลาดดีนะ เข้าใจไปหมดทุกเรื่อง ผมพยักหน้ารับเบาๆ แล้วยักคิ้วให้กับมัน

 

“ก็ประมาณนั้น ท่านพูดเหมือนว่ารู้ว่ากูกับไอ้ต่อเป็นมากกว่าที่ควรเป็น เท่าที่ท่านพูดมาเนี่ยกูมั่นใจมากกว่าครึ่งว่าท่านรู้และก็ยอมรับได้ เอ๋อๆ แบบไอ้ต่อยังรู้สึกได้เลยมึง กูโคตรโล่งเลย  บอกตามตรงกูไม่รู้ว่าจะทำยังไงเหมือนกันถ้าแม่ไอ้ต่อรับไม่ได้ แล้วให้มันเลิกยุ่งกับกู...” ผมแม่งโคตรกังวลกับเรื่องนี้เลยนะ แต่ก็ไม่ได้พูดไม่ได้แสดงออกมากมายอะไร อยากจะทำตัวเป็นหลัก

ให้กับไอ้ต่อมันยึดเกาะเอาไว้ผมอาจจะไม่ใช่คนที่ดีในสายตาใคร แต่ผมสัญญากับตัวเอง สัญญากับมันแล้วว่าผมจะเป็นคนรักที่ดีของมันให้มากที่สุดเท่าที่ผมจะทำได้

 

“เอาเหอะมึง...เคลียร์ให้จบไปก็ดีเหมือนกัน เห็นพวกมึงเครียดๆ แล้วกูหงุดหงิดว่ะ อยากจะช่วยนะแต่กูก็เข้าไปเสือกอะไรไม่ได้” ไอ้โก้มันตบบ่าผมเบาๆ ผมกอดคอมันแล้วแกล้งล็อคแน่นๆ มันเป็นเพื่อนรักที่ผมรู้สึกขอบคุณมากจริงๆ ถ้าไม่มีมันคอยดึงผมเอาไว้ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนนี้ผมจะเป็นยังไงบ้าง

 

“มึงสองคนเล่นกันเองหรอวะ...ถ้าไม่เอาน้องมายกับน้องโมยกให้กูได้นะ”  ไอ้ต้นมันเดินเข้ามาถึงก็กวนส้นตีนเลยครับ ผมมองหน้ามันมันก็ยักคิ้วแบบกวนๆ มาให้ 

 

“เอาตีนกูไปกินเล่นๆ ก่อนมั้ย ทะลึ่งแล้วมึง น้องมายอ่ะของกู ส่วนน้องโมเนี่ยเคลียร์กับไอ้โก้เอาเอง” ผมปล่อยไอ้โก้มันเป็นอิสระ แล้วหันมาด่าไอ้ต้น ไอ้นี่ไม่ได้เลยครับแม่งชอบตอด นิดๆ หน่อยๆ มันก็เอา รู้หรอกว่ามันไม่ได้คิดอะไร แต่บ่อยๆ มากเข้าก็อยากจะเตะแม่งสักทีสองที 

 

“มึงอยากได้ก็ลองจีบดิ แต่โทษว่ะต้น อาจจะยากสักหน่อยเพราะว่ามึงหล่อไม่ถึงขั้นกู ไอ้ต็อปมันไม่เอามึงหรอก” ไอ้โก้...มึงโคตรเจ๋งอ่ะ ไอ้ต้นนี่ถึงกับทำหน้าเอ๋อแดกไปเลยที่วันนี้ถูกไอ้โก้มันตอกหน้าแบบนั้น สัดแม่งฮาดีว่ะ

 

“มึงมั่นหนังหน้าตัวเองมากไอ้โก้ โอเคกูไม่เถียงว่ามึงหล่อ แต่กูก็ไม่ใช่เล่นๆนะเว้ย กูออกจะหล่อ พ่อกูก็รวย” ไอ้โก้ปรายตามามองแล้วยักไหล่ใส่หน้าไอ้ต้นแบบไม่ใส่ใจอะไร

 

“แล้วไงวะต้น มึงเจ๋งจริงมึงหาคนรู้ใจสักคนให้กูดูหน่อยดิ ไม่ใช่คนร่วมเตียงแบบที่มึงทำอยู่ทุกวันนี้ หาได้เมื่อไหร่แล้วกูถึงจะเชื่อว่ามึงเจ๋งจริง” แม่งเอ๊ย...ทำไมวันนี้ไอ้โก้แม่งกัดแรงขนาดนี้วะ ไอ้ต้นมันแกล้งเบ้ปากทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ แล้วหันมาซบมากอดกูซะแน่นเลย สยองสุดอะไรสุด

 

“ไอ้โก้ แม่งใจร้ายว่ะ กูไม่คุยกับพวกมึงแล้ว หนีไปหาเด็กนิเทศกินเล่นๆ สักคนสองคนดีกว่า หึๆ ไปแล้วครับเพื่อน เจอกันพรุ่งนี้” มันมาแล้วมันก็ไป ส่วนไอ้โก้มันก็มองเวลารอบที่สามได้แล้วมั้งเท่าที่ผมสังเกตได้ สงสัยว่ามันจะมีนัด

 

“มึงมองเวลาบ่อยนะ มีนัด...” มันพยักหน้ารับ

 

“วันนี้ต้องไปกินข้าวบ้านเมียว่ะ พ่อแม่เมียอยากเจอหน้า...” มึงพูดแบบนิ่งๆ มาก แสดงว่าทางบ้านไอ้ต็อปไม่น่าจะมีปัญหาอะไรกับเรื่องของพวกมึงสินะ ก็ดีแล้วที่ไม่มีปัญหาอะไร

 

“มึงไม่กังวลอะไรเลยหรอวะ” ที่ผมถามเนี่ยเพราะว่าผมสงสัยไง แบบในสายตาผู้ใหญ่เนี่ยเค้าอาจจะมองว่าความรักแบบนี้มันผิดปกติอะไรแบบนี้ไง มันไม่ใช่ว่าทุกคนจะยอมรับกับอะไรแบบนี้ได้หมดนี่หว่า

 

“ไม่รู้ว่าจะกังวลทำไม ยังไงกูก็รักมันอยู่ดี อีกอย่างทางกูเองก็ไม่มีปัญหาอะไรให้ต้องหนักใจด้วย” บางทีกูก็อิจฉามึงว่ะโก้ บ้านมึงเข้าใจมึง ยอมรับในสิ่งที่มึงเป็นได้เสมอ แล้วกูเนี่ยมีอะไรบ้างวะ พ่อก็ไม่เคยเข้าใจอะไร นี่พี่ชายก็จะย้ายไปทำงานต่างประเทศ กูแม่งรู้สึกเคว้งมากเข้าไปอีก ถ้าไม่มีเพื่อนอย่างมึง ไม่มีคนรักอย่างไอ้หมาต่อ กูก็ไม่รู้ว่าจะเคว้งมากแค่ไหน

 

“พาย... เดี๋ยวนี้สีหน้ามึงแสดงออกแบบชัดเจนเลยนะว่ามึงกำลังคิดอะไรอยู่ ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่มองอะไรไม่ค่อยออกเท่าไหร่ ที่กูพูดเนี่ยไม่ใช่ว่ามันไม่ดีอะไรนะ หัดแสดงออกบ้างว่ารู้สึกยังไง มันไม่ตายหรอก” ไอ้โก้มันตบบ่าผม เดี๋ยวนี้ผมดูง่ายมากขนาดนั้นเลยหรอวะ ก็รู้ว่าตัวเองเปลี่ยนไปเยอะ แต่ก็ไม่คิดว่ามันจะเยอะแบบนั้นจนถึงขนาดมองออกง่ายดาย

 

“เออ...กูรู้หรอกน่าว่ากูเปลี่ยนไปเยอะ แล้วกูก็รู้ดีว่าใครที่ทำให้กูเปลี่ยนไป” เพราะว่าความรักแหล่ะมั้ง เมื่อก่อนก็ไม่เคยคิดหรอกว่าไอ้ความรักบ้าบออะไรเนี่ยมันจะมีอิทธิพลอะไรมากมายกับหัวใจเรา แต่ทว่าพอมาเจอความรักดีๆ แบบนี้เข้า บอกตามตรงเลยว่ามันโคตรมีอิทธิพลกับทุกสิ่งทุกอย่างของชีวิตผมว่ะ

 

“เออๆ กูไปแล้วมึงไอ้ต็อปมันรอที่คณะแล้ว” ไอ้โก้มันยักคิ้วให้แล้วมันก็แยกตัวไป ผมเองก็ต้องไปรับไอ้ต่อเหมือนกัน ว่าจะแวะซื้ออาหารบำรุงไปฝากแม่พรทิพย์ด้วย ช่วงนี้ท่านพักผ่อนอยู่บ้านไม่ค่อยได้เข้าร้านเท่าไหร่ เท่าที่ฟังไอ้ต่อมันเล่าเห็นว่าพี่ปอขอเอาไว้ว่าอย่าเพิ่งเข้าไปทำงานอะไรให้คนดูๆ ไปก่อน ไม่งั้นจะไม่ยอมพาเมียไปฮันนีมูน

 

..........

 

 

 

ผมกับไอ้ต่อแวะเข้ามาซื้อของที่ซุปเปอร์ ว่าจะหาของบำรุงไปเอาใจแม่ยายสักหน่อย ท่านจะได้รักจะได้เอ็นดูแล้วปล่อยให้ผมได้รักลูกของท่านต่อไป ผมมองดูไอ้ต่อที่มันหยิบนู่นนี่ขึ้นมาอ่านอย่างละเอียด เห็นมันเอ๋อแดกแต่มันก็แอบละเอียดนะเว้ย

 

“พี่พายมึงว่าเอาสูตรไหนดีกว่ากันวะระหว่างหวานน้อยกับไขมันต่ำ” มันชูขวดนมเปรี้ยวให้กับผม ผมไม่ค่อยสนใจอะไรพวกนี้เท่าไหร่ มีอะไรในตู้ผมก็หยิบมากินหมดอ่ะ อีกอย่างผมไม่ค่อยชอบกินนมเท่าไหร่ นอกจากนมเมียอ่ะ...หึๆ

 

“ก็เอาทั้งสองสูตรเลยครับ” ผมพยักหน้าบอกกับมัน มันทำท่าลังเลใจมองซ้ายทีมองขวาทีแล้วก็จับวางใส่รถเข็นที่ผมกำลังทำหน้าที่สามีที่ดีเข็นรถตามต้อยๆ

 

“แม่ชอบกินองุ่นเขียวหรือองุ่นแดงวะ...” มันบ่นพึมพำอยู่คนเดียวเงียบๆ ผมแอบเหล่ไปมองเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ผมต้องการ ซึ่งมันเกือบจะหมดแล้ว แต่ทว่าจะต้องไม่ให้ไอ้ต่อมันรู้ตอนนี้ เดี๋ยวมันจะวีนใส่ผมอีก

 

“เดี๋ยวกูมานะต่อ แวะไปดูของใช้ตรงนั้นแป๊บนึง เลือกของไปก่อน” ผมยักคิ้วให้กับมันมันก็พยักหน้ารับอย่างว่าง่ายไม่ได้ถามอะไร แล้วก็หันไปสนใจผลไม้ตรงหน้าของมันต่อไป

 

ผมเดินตรงมายังสิ่งของที่ผมต้องการ พร้อมกับยิ้มน้อยๆ อย่างพึงพอใจ ไม่ใช่อะไรแค่นึกถึงตอนที่ใช้กับไอ้ต่อแล้วแม่งฟิน หึๆ ใครนินทาว่าผมหื่นวะ รู้หรอว่าผมกำลังมาซื้ออะไร แต่อย่าไปเดาให้มันเสียเวลาเลย มันก็อย่างที่คุณๆ คิดนั่นแหล่ะ

 

“ร้อนหรือเย็นดีวะ...” ผมพินิจพิจารณาอยู่แค่ไม่นานหรอก ผมก็คว้ามันมาทั้งสองสูตรนั่นแหล่ะ ของแบบนั้นต้องพกติดตัวไว้เว้ย จะอายอะไรมันเรื่องธรรมชาติว่ะ ว่าแล้วก็คว้าเอากล่องสี่เหลี่ยมมาอีกสามสี่กล่อง เวลาจะใช้งานแล้วหมดนี่แม่งอย่างเซ็ง

 

จริงๆ อย่ามองว่าเรื่องแบบนี้มันเป็นเรื่องลามกอะไร มันเป็นเรื่องธรรมดาของคนรักกันที่จะมีเซ็กส์กัน เออ...ผมจะมานั่งสาธยายอะไรให้คุณฟังวะ ข้ามๆ มันไปเหอะ

.

.

.

.

 

ผมเดินกลับมาที่รถเข็น โยนของของผมเอาไว้ใต้ของที่ไอ้ต่อมันหยิบใส่รถเข็น มันหันมามองหน้าผมหลังจากที่มันหยิบสตรอเบอรี่ใส่ลงในรถ ผมเห็นแล้วหลุดยิ้มขึ้นมาจนมันมองหน้าผมว่าผมยิ้มอะไร

 

“มึงชอบกินสตรอเบอรรี่เนอะต่อ...คิดไม่ผิดที่หยิบมา หึๆ” ผมรู้ว่ามันงงแต่มันวางฟอร์มไม่ถามอะไร นอกจากส่ายหน้าอย่างระอาใจให้กับผม ก็แค่แซวเมียอ่ะผิดตรงไหน

 

“พี่พายมึงดูอารมณ์ดีแปลกๆ นะ คิดอะไรพิเรนทร์อีกหรือเปล่า อย่าให้กูรู้นะว่าแอบคิดจะแกล้งอะไรกูอีก” มันเริ่มระแวงผมอีกแล้ว ไม่รู้ไอ้ต่อมันเป็นอะไรมากหรือเปล่า เวลาที่ผมอารมณ์ดียิ้มให้มัน มันก็หาว่าผมกำลังคิดเรื่องจะแกล้งมัน ชีวิตมึงนี่อยู่ด้วยความระแวงไปแล้วครับ

 

“กูอารมณ์ดีก็เพราะว่ามึงอารมณ์ดีไงต่อ คิดมากทำไมวะ หน้าแก่เร็วนะมึง เสร็จแล้วก็ไปจ่ายเงินเหอะจะได้กลับบ้านกัน” ผมเอารถเข็นเข็นไปกระแทกมันเบาๆ เป็นการดันให้มันเดินไปที่เคาน์เตอร์เพื่อจ่ายเงิน

 

“บอกตามตรงว่ากูระแวงมึงว่ะพี่พาย นี่เสียวสันหลังวาบลงไปที่ตูดเลยมึง...”

 

“เพ้อเจ้อว่ะต่อ เดี๋ยวกูจ่ายเองมึงไปซื้อน้ำให้กูกินหน่อยดิ แม่งโคตรคอแห้งเลย” ผมดันมันให้เดินไปข้างหน้าแล้วโบกมือไล่ แต่มันไม่ยอมเดินไปแถมยังอ้อมมาอยู่ทางด้านหลังรถเข็นแทนอีกต่างหาก

 

“พี่พายกระแทกขากูอยู่ได้มันเจ็บนะเว้ย ชอบกระแทกมากรึไงไอ้บ้า อีกอย่างของนี่มันมีแต่ของกูทั้งนั้นมึงจะมาจ่ายให้ได้ไง เดี๋ยวกูจ่ายเอง” มันบอกเสมอว่าไม่อยากจะใช้เงินผม มันอยากใช้เงินของมันเองมากกว่า มันบอกว่าที่คบกับผมไม่ได้หวังว่าจะต้องมาคอยซื้อนั่นนี่หรือออกเงินให้ทุกครั้งอะไรแบบนั้น

 

ผมก็รู้แหล่ะว่ามันเป็นคนที่ไม่ชอบเอาเปรียบใคร แต่ผมคิดว่ามันเป็นเรื่องแค่เล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น เพราะที่ผ่านมาผมก็เป็นคนควักเงินจ่ายค่าของให้กับคนที่ผมควงด้วยทั้งนั้น แต่กับไอ้ต่อนี่ไม่ได้เลยนะ ถ้ามันไม่เต็มใจรับให้ตายยังไงมันก็ไม่เอาหรอก

 

“แต่ว่า...”

 

“ไม่มีแต่พี่พาย...เดี๋ยวกูจ่ายเงินเอง” เอ้าๆ ตามใจมึงก็แล้วกันต่อ กูจะดูหนังหน้ามึงดิตอนที่เค้าเอาขึ้นมาคิดเงินเนี่ย มึงจะทำหน้ายังไง หึๆ นี่มึงเลือกทางเดินของมึงเองนะต่อ

 

“ก็ตามใจครับ เดินนำไปเลยต่อเดี๋ยวกูเข็นไปให้” ผมยิ้มให้กับมัน มันก็มองอย่างระแวงแต่ก็เดินนำหน้าไป เราสองคนเดินมาหยุดที่เคาน์เตอร์ ผมมองดูผู้คนมากมายที่มองมาที่เรา ก็เป็นเรื่องธรรมดาที่จะมีคนมอง ผมค่อนข้างชินและไม่ใส่ใจอะไร ผมไม่ค่อยสนใจสายตาของใครๆ ที่มองมาสักเท่าไหร่ ผมสนแค่คนที่ผมรักเท่านั้น

 

“เดี๋ยวกลับไปถึงบ้านจะโชว์ฝีมือทำมื้อเย็นให้กิน อยากกินอะไรเป็นพิเศษมั้ยวะ...”

 

“อยากกินมึง” ผมตอบแบบไม่คิด ไอ้ต่อแม่งอ้าปากค้างแบบทันที ผมยักคิ้วและยิ้มให้มัน มันหันกลับไปรีบหยิบของในรถเข็นขึ้นวางเพื่อคิดเงิน ผมเห็นแคชเชียร์สาวยืนยิ้มแบบเขินๆ แปลกๆ แต่ก็ช่างเหอะ ไม่เห็นจะน่าสนใจอะไร

 

“ไอ้พี่พาย!!” นั่นไง มาแล้ว ปฏิกิริยาของไอ้หมาต่อตอนที่เห็นของที่อยู่ด้านล่างสุดที่ผมซ่อนเอาไว้ ก็บอกแล้วว่าจะจ่ายเองแต่เสือกไม่ฟังเองนี่หว่า หึๆ

 

“ว่าไงครับที่รัก” ผมเท้าแขนลงบนรถเข็นแล้วส่งยิ้มให้กับมัน มันหันมาจ้องหน้าผมด้วยใบหน้าที่ดูแดงไม่น้อย เชี่ยไรต่อทำเหมือนไม่เคยใช้ หมดมากี่ขวดกี่กล่องแล้วมึงอย่าให้กูต้องร่ายยาว อายอะไรวะเรื่องธรรมดานะเว้ย

 

“กูว่าแล้วว่ามึงต้องคิดอะไรอกุศล สมองมีแต่เรื่องแบบนี้เนอะ เนียนแล้วไอ้บ้า” นี่ถ้าอยู่ด้วยกันสองคนมันอาจจะเอาทั้งขวดทั้งกล่องปาใส่หน้าผมก็ได้ แต่ทว่านี่อยู่ท่ามกลางผู้คนมากมายมันเลยทำได้แค่กัดฟันกรอดๆ ใส่ผมเท่านั้น

 

“จ่ายเงินไปดิต่อ พูดเสียงดังคนเค้าก็รู้หมดว่ากูซื้อไปใช้กับมึง หึๆ” แม่งกูฮาหน้าไอ้ต่อผิดมั้ยวะ แม่งน่ารักว่ะน้องมายเนี่ย เขินจนหน้าแดงแก้มแดงแบบสุดๆ โคตรน่าจับมาฟัดแก้มเลย

 

“คนเค้าจะรู้ก็เพราะมึงนั่นแหล่ะไอ้พี่พาย พูดทำไมเสียงดังขนาดนั้นเล่า จ้องแต่จะเอากูเนอะ...ซื้อมาเยอะขนาดนี้มึงกะจะเอากันจนตายเลยมั้ย...” มันพูดเองนะเว้ยผมไม่ได้พูดอะไรเลย คนที่โวยวายเสียงดังก็มีแค่มันเท่านั้น แคชเชียร์นี่หน้าแดงเถือกเลยครับ หยิบของไปหน้าแดงไป เอาแล้วไอ้ต่อ มึงทำให้คนเค้าเข้าใจถูกไปไหนต่อไหนแล้วก็ไม่รู้

 

“ต่อครับ...กูไม่ได้พูดอะไรเลยนะครับ มึงพูดเองหมดเลย” ผมพยักหน้าให้มันมองหน้าแคชเชียร์ที่เค้าดูเขินกับบทสนทนาของเรา ไอ้ต่อแม่งเม้มปากแน่นเลยทีนี้ มันเอาแต่ก้มหน้าก้มตาหยิบถุงของใส่รถเข็น หยิบเงินจ่ายแล้วเดินหนีไปก่อนเลยทีนี้ ผมส่ายหน้าไปมาแล้วเดินตามมันไป

 

“น่ารักว่ะ...” ในสายตาผมยังไงไอ้ต่อมันก็น่ารัก ยิ่งเวลาที่มันเขินนี่ยิ่งโคตรน่ารัก แก้มแดงๆ ตาใสๆ ปากที่เม้มน้อยๆ นั่นอีก พูดแล้วหมั่นเขี้ยวอยากจับมันมาฟัดให้หายอยาก

 

..........

 

 

 

เราสองคนกลับมาถึงบ้านด้วยการเถียงกันมาตลอดทาง ไอ้ต่อแม่งเขินแล้วพาลประจำแหล่ะ ผมโคตรชาชินเลยไม่อยากจะไปใส่ใจอะไรมาก ก็เถียงมันบ้าง แซวมันบ้าง ตอกย้ำมันบ้างให้มันยิ่งเจ็บแค้น

 

นี่ผมไม่ได้โรคจิตนะเว้ยแต่ก็นั่นแหล่ะ การจะอยู่กับไอ้ต่อให้มีชีวิตชีวาก็ต้องเป็นแบบนี้แหล่ะครับ เวลาที่มันเถียงมากๆ ก็จับมันมาจูบปิดปากซะก็จบ หาเรื่องเนียนกับมันไปเรื่อยตามประสาผมนี่แหล่ะ

 

“พี่พายมึงอย่ามาเนียนกับกูเลย ปล่อยดิวะ” ผมโน้มตัวเข้าไปหามัน จ้องตามันแล้วกดจมูกลงที่แก้มมันแรงๆ ฟัดแก้มมันเสียก่อนที่จะเข้าบ้านแล้วเนียนทำแบบนี้กับมันไม่ได้ อยู่ในสายตาของแม่พรทิพย์นี่ต้องระวังตัวครับ ถึงจะยังไงก็ทำอะไรประเจิดประเจ้อไม่ได้ อึดอัดแต่ก็ทนไหวอยู่ เข้าห้องนอนเมื่อไหร่ค่อยเนียนกอดมันก็ได้

 

“เขินอะไรต่อ...เรื่องธรรมดา อีกอย่างกูบอกแล้วว่าจะจ่ายเองมึงก็ไม่ยอม” มันเอนตัวไปพิงประตู ผมก็ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ แล้วจูบปากมันเบาๆ อย่างอดไม่ได้ มองมานานแล้วไอ้ปากบางๆ แดงๆ ที่พูดที่บ่นไม่หยุดปากเนี่ย เห็นแล้วอยากจับจูบจริงๆ

 

“พี่พาย...เดี๋ยวแม่ออกมาเห็น” มันดันผมออกเล็กน้อย ผมลูบหัวไอ้ต่อเบาๆ แล้วยอมปล่อยมันให้เป็นอิสระ ไว้คืนนี้ค่อยว่ากันอีกที อาจจะได้ลองของใหม่ที่เพิ่งซื้อมาก็ได้ใครจะรู้

 

“ครับๆ เข้าบ้านกันครับ” ผมลงจากรถแล้วหอบข้าวของที่ซื้อมาเต็มสองมือ ตอนนี้แผลของต่อมันดีขึ้นมากแล้ว แต่ผมก็ไม่อยากให้มันต้องทำอะไรมากเดี๋ยวจะทำให้แผลตึงแล้วมันจะยิ่งคัน พอมันคันทีไรมันก็เกาทุกทีเดี๋ยวมันจะติดเชื้อจะยิ่งอักเสบเข้าไปใหญ่

 

“พี่พายมึงเลิกแกล้งกูสักทีเหอะ ชอบทำให้กูอายผู้คนนักนะ แล้วอิปากนี่ก็ไม่รู้เป็นอะไรชอบหลุดพูดออกมาหมด วุ้ย! หงุดหงิดฉิบหาย” ไอ้ต่อมันบ่นของมันไปเรื่อย ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเป็นอะไร เวลาที่มันโมโห หรือว่ามันเขินก็แล้วแต่ มันจะหลุดปากพูดทุกอย่างที่มันไม่อยากให้คนรู้ออกมาเอง ซึ่งมันจะทำสีหน้าฮามากๆ เวลาที่มันเผลอหลุดปากพูดออกมาแล้วรู้ตัวว่าตัวเองหลุดปากเข้าแล้ว

 

“เอาน่าต่อ ไม่เห็นจะต้องแคร์ใครเลยนี่หว่า หรือว่าอายที่คนอื่นรู้ว่าคบกับกู” ผมแกล้งหยุดเดินแล้วทำเสียงนิ่งๆ ใส่มัน ดราม่าไทม์ครับ แต่ก็แค่แกล้งทำเป็นดราม่าใส่มันก็เท่านั้นเอง อยากเห็นสีหน้าของมันเวลาที่มันง้อผมอ่ะ มันน่ารักมากจริงๆ

 

นี่กูหลงเมียอะไรขนาดนี้วะเนี่ย

 

“ก็ไม่ใช่แบบนั้น...” เสียงอ่อยๆ หน้าตาเหมือนรู้สึกผิดแบบนี้แหล่ะแม่งโคตรน่าจับฟัด ไอ้ต่อมันกลัวว่าผมจะเข้าใจผิด มันมักจะพูดอะไรตรงๆ ตามที่มันคิดออกมาเวลาที่ง้อผมเพื่อให้ผมหายโกรธหรือว่าหายเคืองมัน

 

“แล้วมันแบบไหน...”

 

“อย่ามาดราม่าพี่พาย ก็รู้ว่ากูรักแล้วยังจะมาทำเป็นดราม่าใส่ ถ้ากูไม่รักแล้วค่อยมาดราม่าเหอะ” มันต่อว่าผมเมื่อมันรู้สึกว่ามันไม่สามารถจะเถียงอะไรกับผมได้มาก ผมยิ้มมุมปากน้อยๆ กับคำว่ารักของมัน ไม่รู้ทำไมเวลาที่ได้ยินคำว่ารักจากปากของมันแล้วผมจะหยุดทุกความรู้สึกที่มี เหลือเพียงแค่ความรู้สึกรักที่มีต่อมันเอาไว้เท่านั้น

 

“บอกรักกูบ่อยๆ แบบนี้ กูจะไปไหนรอดวะต่อ...น่ารักเกินไปแล้วหมาต่อ” ผมยิ้มให้กับมัน แล้วดันมันเข้าไปทางด้านในบ้าน มันเดินนำเข้าไปทางด้านในแล้วหยุดชะงักอยู่ที่ตรงหน้าประตูบ้าน พร้อมกับทำหน้าตาสงสัยสายตามองไปที่รองเท้าคู่หนึ่งที่ถอดอยู่ตรงหน้าประตู

 

“ใครมาวะ...หรือว่าพี่ฝนเอาบัญชีมาให้แม่ แต่ก็ไม่เห็นรถพี่ฝนนี่หว่า...” มันบ่นพึมพำอยู่คนเดียวแล้วหันมามองหน้าผม

 

“อยากรู้ก็เข้าไปทางด้านในเลยต่อ กูหนักมากครับอยากจะเอาของไปเก็บแล้ว” ผมดันไอ้ต่อมันเดินเข้าไปทางด้านในแบบไม่ได้คิดอะไรเลย เพราะทุกวันนี้จะมีคนจากบ้านเสบียงแวะเอาบัญชีเข้ามาให้แม่พรทิพย์เกือบทุกวันอยู่แล้ว

 

ผมเดินตามไอ้ต่อเข้าไปทางด้านใน เห็นมันหยุดชะงักอยู่ตรงโซนห้องนั่งเล่น ผมมองอย่างแปลกใจว่าทำไมไอ้ต่อมันมีสีหน้าแบบนั้น สีหน้ามันดูตกใจไม่น้อย แววตาที่สั่นไหวของมันทำให้ผมไม่อาจจะนิ่งเฉยได้ ผมก้าวเท้าเข้าไปหาไอ้ต่อที่ยืนนิ่งอยู่กับที่ สายตาของผมมองเข้าไปตรงหน้า แล้วผมก็รู้แล้วว่าอะไรคือสาเหตุที่ทำให้ไอ้ต่อมันนิ่งชะงักค้างอยู่กับที่แบบนั้น

 

คนที่ไอ้ต่อไม่อยากเจอมากที่สุด...กำลังนั่งอยู่กับแม่ของมัน ตรงหน้ามีรูปภาพมากมายกองอยู่ สายตาของแม่พรทิพย์ที่มองมายังเราทั้งคู่นั้น บอกตามตรงว่าผมเริ่มไม่มั่นใจเสียแล้วว่าสิ่งที่ผมคิดนั้นมันจะเป็นตามที่ผมคิดหรือเปล่า

 

ผมวางข้าวของในมือลงแล้วจับมือของต่อเอาไว้แน่น ในเมื่อทุกคนรู้แล้วว่าอะไรเป็นอะไร ผมก็จะไม่ปิดบังมันอีกแล้ว ผมจะจับมือคู่นี้เอาไว้ไม่ยอมปล่อยให้ใครมาพรากมันไปจากผม ผมสัญญากับมันเอาไว้แล้ว และผมจะไม่มีทางผิดคำสัญญาแน่นอน

 

..........100%.........

 

ขอบคุณที่ช่วยติดแท็ก #ยุ่งนัก เวลาที่ทวิตถึงนิยายเรื่องนี้ค่า ^^

คนที่สังคมไม่ต้องการนางโผล่มาอีกแล้ว....แต่ทว่านางจะมาพิสูจน์ให้เรารู้ว่าพี่พายกับน้องต่อเค้ารักกันมากแค่ไหน

ขอบอกว่าตอนหน้า...ห้ามพลาด!!

เจอกันค่า

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 52 ครั้ง

15,978 ความคิดเห็น

  1. #15968 nin28041992 (@nin28041992) (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2561 / 16:22
    ชะนีน้ำแน่ๆ
    #15968
    0
  2. #15500 ฮิเมะจัง (@homo-momo-mymo) (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 2 เมษายน 2558 / 04:52
    สงสัยอิคุนน้ำคลองอยากโดน(ฆ่า)มากสินะคะ
    #15500
    0
  3. #14488 mitake (@voldermore) (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2557 / 14:18
    จัดสักดอกดีมั้ยวะเนี่ย ฮึ่ยยยยย !!!!!
    #14488
    0
  4. #14487 mitake (@voldermore) (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2557 / 14:15
    จัดสักดอกดีมั้ยวะเนี่ย ฮึ่ยยยยย !!!!!
    #14487
    0
  5. #14389 littlegirl's (@littlegirls43) (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2557 / 15:45
    นังน้ำ นางมารรรรรรร -*-
    #14389
    0
  6. #14034 JENNYHA (@jennyha) (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 30 เมษายน 2557 / 13:18
    เห้ยยยจะเกิดไีขึ้น
    #14034
    0
  7. #13258 Hiro Hiro Shi (@hiroshi1234) (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 29 มีนาคม 2557 / 02:19
    ย๊ากกกกส์ ถี่พายซื้อรายอ่ะ หุๆ - ,, - ว่าแต่คุณน้ำเน่าคลองดองปลาไหล(?) มาทำไมให้คนเขาหมั่นไส้คร่ะ# ไฝว้ส์กันป่ะ
    #13258
    0
  8. #12957 flowering night (@aeiou7) (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 4 มีนาคม 2557 / 21:42
    นังน้ำแม่น้ำเจ้าพระยา!!!!!!! ช่างทำตัวน่าเตะตกตึกนัก แอบฮาตอนที่พี่พายละเมอถึงป้าอุ่น
    #12957
    0
  9. #12881 Praowwii Vithayapat (@praowwii) (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2557 / 01:59
    รักนะ ต่อไปคงคิดถึงหมาต่อกับพี่พาย ไอ้ต็อปพี่โก้ พี่ปอพี่ชาย แล้วก็แม่มากๆ <3
    #12881
    0
  10. วันที่ 20 มกราคม 2557 / 21:10
    โอ้ยยยย ยัยน้ำเน่า
    #12207
    0
  11. #11662 LooknamTK (@looknamjaa) (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2556 / 00:41
    ตอนนี้เสียน้ำตาตอนคุณแม่พูดดด อ้ากก สู้ๆนะค่อพี่พายย :)
    #11662
    0
  12. #11342 -dark angel- (@areeyafah) (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2556 / 20:47
    น้ำเน่า เธอมาป่วนอีกแล้ว
    #11342
    0
  13. #11312 Mysterious (@World27) (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2556 / 11:47
    อิน้ำกร่อย น้ำคลอง น้ำคลำ น้ำเน่า แกสินะ หึ!!

    คิดว่าความคิดชั่วของแกจะสำเร็จหรอ
    #11312
    0
  14. #10550 sawhaชาลิตี้* (@eingkung) (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2556 / 08:51
    หล่อนใช่มั้ยพี่น้ำ T0T
    โถ คนกำลังฟินๆ หล่อนโผล่มาทำไมมมมม
    #10550
    0
  15. #10514 Bullet killer (@withdestiny) (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2556 / 20:50
    นังน้ำเน่าออกปายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย เเกออกเลยนะ = =^^^
    #10514
    0
  16. #10469 อั๊ยตัวป่วน (@buleeye) (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2556 / 22:43
    ย๊ากกกกกกก ยัยน้ำเน่าแกเสนอหน้ามาทำม้ายยยยยยยยยยยยยยยย
    #10469
    0
  17. #10417 แกงส้ม (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2556 / 10:32
    ชะนีน้ำ ตายซะเถอะ

    เรื่องกำลังจะดี มากวนน้ำให้ขุ่นอีกแล้ว
    #10417
    0
  18. #10136 shshshx (@shxtaop) (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2556 / 06:24
    อิน้ำเน่าแกจะเอาอะไรอีกกกก อยากฆ่ามันทิ้งจริงๆๆ
    พี่พายต่อสู้ๆๆ แม่ต้องเข้าใจนะนะ พี่พายอย่าปล่อยมือต่อนะต่อด้วย เจ็บปวดดดด
    #10136
    0
  19. #10012 SuJuHanHyuk (@loveloveyaoi) (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2556 / 22:13
    นางมารร้ายเริ่มอีกแล้ว


    #10012
    0
  20. #10006 Rainbow_Jang (@bovy30) (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2556 / 21:05
    เราว่าแม่พรทิพแก่เข้าใจน่ะสู้ๆๆ นับวันเรายิ่งจิ้นโก้พายขึ้นทุกที
    #10006
    0
  21. #9890 Toblerone (@kewalin) (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2556 / 21:05
    น่ารักตลอดเลยคู่รักคู่ฟิน
    #9890
    0
  22. #9843 aj68 (@ai68) (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2556 / 14:28
    ยังไม่จบใช่ป่ะ ? 

    ฮึ่ย ! จัดการขั้นเด็ดขาดเลยพี่พายอย่าไปย๊อม!!!!!!
    #9843
    0
  23. #9775 Som O Usanee (@pomelo8063) (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2556 / 23:18
    โอ๊ย คุณแม่ขาเล่นซะหนูหัวใจเหี่ยวน้ำตาคลอเลยค่ะ คุณแม่ล้ำมากค่ะ ยัยน้ำเน่า สำนึกบ้างนะคะเธอ เช๊อะ แม่พรทิพย์น่ารักที่สุดเลยจ้า แต่อะไรนะ ดราม่าพ่อพี่พายหรอ ฮือๆ บีบหัวใจไว้ล่วงหน้าเลยดีไม๊ ฮือๆ พี่พายจะโดนพ่อตบมอีกไม๊ สงสารพี่พายง่า
    #9775
    0
  24. วันที่ 4 ตุลาคม 2556 / 11:30
    อีนังน้ำครำเน่าชัวร์ ดีมาบอกแทนต่อพายเพราะงัยแม่พรทิพย์ก็เข้าข้างลูกตัวเอง คำนังความรู้สึกของลูก ลูกรักใครแม่รักด้วย แกหน้าแหกไปเหอะนังน้ำเน่า อ่ะแล้วงี้พี่พายจะได้ใช้ของที่ซื้อมามั้ย
    #9660
    0
  25. #5 ploylybbs (@ploylybbs) (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 22 กันยายน 2557 / 01:52
    นางมารน้ำ!!!
    #5
    0