OK!! I love U ♥ ยุ่งนัก...กูรักมึงก็ได้ [Yaoi][Boy's love]

ตอนที่ 75 : ☆OK! I love U ★.. 61. ใครนิยาม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,259
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 61 ครั้ง
    28 ก.ย. 56



 61.  ใครนิยาม

 

เป็นธรรมเนียนปฏิบัติสำหรับคู่บ่าวสาวที่จะต้องเข้าหอหลังจากเสร็จสิ้นพิธีแต่งงาน อันนี้ผมก็พอเข้าใจครับ เพราะไม่ว่าจะงานแต่งงานของใครต่อใครเค้าก็จะทำการส่งเจ้าบ่าวเจ้าสาวเข้าห้องหอกันทั้งนั้น

 

แต่ทว่าที่ไม่เข้าใจก็คือ...กูก็ไม่ได้เข้าพิธีแต่งงานอะไร แล้วทำไมเมื่อคืนนี้กูถูกลากเข้าห้องหอทันทีที่กลับมาถึงคอนโด ก็พอจะมองออกหรอกว่าพี่พายมันกลัดมันขนาดไหน แต่ก็ไม่คิดว่ามันจะลากผมเข้าหอกับมันแทบจะทั้งคืน

 

กูนอนหมดสภาพตายห่าอย่าได้กระดุกกระดิกเลยทีนี้

 

“ต่อ...”

 

“อื้อ...อย่ามาสะกิด” ผมปัดมือพี่พายมันออกจากไหล่ของผม ตอนนี้งัวเงียมากถึงมากที่สุด ทั้งเหนื่อย ทั้งเมื่อย ทั้งง่วงนอน พี่พายมันไม่ปล่อยให้ผมได้นอน และแน่นอนว่าผมเองก็นอนไม่หลับด้วยเหมือนกัน โทษมันคนเดียวก็ไม่ได้ ผมแม่งเผลอยอมตามใจมัน เพราะมันร้องเพลงให้ฟังไปก็คลอเคลียไป สุดท้ายกูเสียตัวเลยแม่ง

 

“บอกรักเท่าไหร่มันคงไม่พอสำหรับฉัน...” พี่พายมันเริ่มต้นร้องเพลงหลอกล่อผมอีกแล้ว ครับ มันกดจูบลงบนเนินไหล่ของผมอย่างอ้อนๆ

 

“ต่อให้หันมองไปไม่มีใครดีเสมือนเธอ...” มือของมันเลื่อนมาสอดประสานที่มือของผมแนบแน่น แล้วเกยคางลงบนไหล่ของผม สายตาของมันมองสบตากับผมอย่างพราวระยับ ส้นตีนหมามากพี่พาย ทำกูระทวยทำกล้วยอะไร

 

“มันเอ่อล้นในใจ ไม่รู้พูดยังไง...” ไม่รู้ก็ไม่ต้องพูดเว้ย อยากทำอะไรก็ทำเลยดีมั้ย หลอกล่อกูให้ล่องลอยซะขนาดนี้ เอากูเลยก็ได้ กูใจง่าย...กูยอม!!

 

“ให้มากมายเกินคำว่ารักเธอ ที่เคยได้พูดออกไป” ผมขอตายห้านาที พี่พายมึงมันหล่อ ไอ้เหี้ย ไอ้ส้นตีนหมา หล่อทำ...อะไร หล่อทำไมมากมายขนาดนี้ก็ไม่รู้ กูหวั่นไหวนะเว้ย

 

“พอแล้วพี่พาย...กูจะตายป่ะให้ทาย มึงอย่ามาทำเป็นร้องเพลงให้กูตายใจแล้วหวังจะมาทำมิดีมิร้ายกับร่างกายกู” ผมพยายามดันพี่พายมันออก อย่าไปยอมใจอ่อนให้มันเดี๋ยวมันเหลิง แค่เมื่อคืนที่ผ่านมามันก็น่าจะพอแล้วนะ

 

“เปล่าสักหน่อย กูก็แค่อยากร้องเพลงให้มึงฟัง...รักมึงว่ะ” เอ้าๆ อยู่ๆ มาบอกรักแล้วเอาจมูกมาซุกแก้ม เป็นอะไรมากมั้ยไอ้พี่พายเอ๊ย กูอยู่ในช่วงทดลองใจง่ายอยู่นะช่วงนี้ กระตุ้นนิดหน่อยกูก็ไปหมดแล้วเหอะ

 

“เออ...รู้แล้วว่ารัก ก็รักเหมือนกันนั่นแหล่ะ” ผมยิ้มน้อยๆ กับสายตาของพี่พายที่มองมาที่ผม บทมันจะน่ารักก็น่ารักเกิน บทจะกวนตีนก็กวนตีนมากจนตั้งรับไม่อยากจะทัน แต่ก็ไหวน่า ผมชินและชากับนิสัยของมันแล้ว รับได้สบายๆ

 

เพราะทุกวันนี้ก็รับตลอดๆ ไม่เคยได้รุกเลยนี่หว่า ฮ่าๆ วกเข้ามาเรื่องนี้ได้ไงวะเนี่ย

 

“ต่อ...อยากแต่งงานกับมึงว่ะ” หืม! พี่พายมันมาโหมดไหนวะเนี่ย มันกอดผมแล้วซุกหน้าอยู่ที่ท้ายทอยของผม ผมนอนตะแคงหันหลังให้กับพี่พาย ไม่ใช่อะไรขยับมากไม่ได้มันกระเทือน

 

“นี่เพ้อหรือว่าจริงจังวะเนี่ยพี่พาย” พี่พายมันไม่ตอบอะไรนอกจากกอดผมแล้วจูบเบาๆ ที่ท้ายทอยของผม ผมกระชับมือของพี่พายที่โอบกอดผมเอาไว้แน่น

 

“จริงจังเหอะว่ะต่อ...ถึงจะรู้ว่ามันไม่มีทางเป็นไปได้ก็เหอะ” พี่พายคลายอ้อมกอดจากผมเล็กน้อย พี่พายลูบหัวของผมไปมาอย่างอ่อนโยน ช่วงนี้พี่พายมันก็พยายามทำดีกับผม...ต้องใช้คำว่าพยายามแหล่ะ เพราะว่านิสัยจริงๆ ของพี่พายมันชอบให้คนเอาใจตามใจมันเสียมากกว่า

 

“งานแต่งงานมันก็แค่งานแต่งงานเว้ยพี่พาย บางคนแต่งงานกันไปทั้งๆ ที่ไม่ได้รักกันมันก็มี แต่เราสองคนได้อยู่ด้วยกัน ได้รักกัน มันเจ๋งกว่าคนที่ต้องแต่งงานกันเพราะความจำเป็นนะเว้ย” พี่พายมันเป็นคนที่ละเอียดอ่อนในความรู้สึกมากเลยนะ มากกว่าผมเสียอีก เพราะว่าผมเป็นคนแบบนี้ด้วยแหล่ะมั้ง บ้าๆ บอๆ เกรียนๆ กันไป กับชีวิต แต่ถึงผมจะไม่ละเอียดอ่อนเท่าพี่พาย แต่ผมก็มีความรู้สึกไม่ต่างจากที่มันมีหรอก คือรักมัน อยากอยู่กับมันตลอดจนกว่าเราจะหมดรักกันไป

 

“แต่กูอยากให้ทุกคนรับรู้ว่ากูจริงจังกับมึงนี่หว่า...”

 

“คนอื่นจะรับรู้หรือเปล่ามันไม่สำคัญเท่ากับว่ากูรับรู้ว่ามึงจริงใจและจริงจังกับกูมากแค่ไหน เท่านั้นก็น่าจะพอแล้วมั้งพี่พาย” ผมค่อยๆ เอนตัวพิงอกพี่พายแล้วหันไปยิ้มให้กับมัน คิดมากว่ะช่วงนี้ อยากจะให้มันผ่านพ้นเรื่องร้ายๆ ในชีวิตไปให้หมดสักที ผมอยากกลับมาเฮฮาเกรียนแตกเหมือนเดิม ไม่ใช่เดี๋ยวสุข เดี๋ยวเศร้า เดี๋ยวระแวง เดี๋ยวคิดมาก

 

“น่ารักว่ะ...เวลาที่มึงพูดจาเข้าใจง่ายๆ แบบนี้นี่โคตรน่ารักเลยต่อ ทำไงดีวะเนี่ยกูรักมึงจะแย่แล้ว” มึงบอกรักกูได้แหวกมากพี่พาย จะบอกรักแบบปกติเหมือนที่ชาวบ้านเค้าบอกก็ไม่ได้เนอะ เหมือนมึงประชดกูยังไงก็ไม่รู้เนี่ย

 

“น่ารักกับมึงแค่คนเดียวเหอะ กับคนอื่นกูไม่น่ารักให้ใครชมทั้งนั้นนั่นแหล่ะ กูไม่ชอบถูกชมว่าน่ารัก หนังหน้ากูมันฟ้องว่ากูหล่อมาก” จริงๆ นะเว้ยนี่ผมไม่ได้คิดไปเองนะ ที่ผมย้ำบ่อยๆ ว่าผมแม่งหล่อเนี่ย เพราะหลักฐานมันคาตา ส่องกระจกทีไรเจอแต่คนหล่อแม่งมองหน้า กะว่าจะเข้าไปต่อยกับมันแล้วเหอะ...อะไรของกูวะเนี่ย ถูกบอกรักจนเป็นบ้าไปแล้วรึไง เพ้อเจ้อมาก...

 

“อื้อ...กูก็ว่ามึงเพ้อเจ้อว่ะต่อ...” 

 

“พี่พายกูว่ามึงเล่นของว่ะ....กูก็ทะแม่งมาตั้งแต่แรกแล้วนะว่าที่กูมาหลงรักคนแบบมึงเนี่ย เพราะว่ากูรักจริงๆ หรือว่าถูกเล่นของใส่กันแน่” ผมถูกพี่พายมันเคาะหัวเบาๆ สองที มันส่ายหน้าไปมาอย่างระอาใส่ผม แล้วทิ้งตัวลงนอนตามเดิม

 

“ไม่ใช่มึงนี่คิดอะไรแบบนี้ไม่ได้จริงๆ ว่ะต่อ เพ้อเจ้อของแท้เลยนะครับไอ้ตัวร้าย” พี่พายยีหัวผมจนยุ่งไปหมด ผมปรายตามองมันอย่างหมั่นไส้ ว่ากูจังเลยครับ แล้วมารักกูทำห่าอะไรไม่ทราบ อ่ะโด่

 

“ก็มันจริงนี่หว่า...”

 

“คนที่เล่นของใส่น่ะมึงมากกว่ามั้ยต่อ ทำไมคนแบบกูต้องมาหลงรักคนแบบมึงด้วยล่ะ...ไม่คิดแบบนี้บ้างหรอวะ” ห้ะ!! คนแบบกูนี่มันยังไงวะพี่พาย ไม่เคลียร์เลยห่า ซึ้งๆ อยู่ดีๆ นี่จะลากเข้าดราม่าใช่มั้ยเนี่ย

 

“เดี๋ยวดิพี่พาย...คนแบบกูมันทำไมวะ มึงพูดซะเหมือนกูมันต่ำเตี้ยเรี่ยดินด้อยค่าไม่คู่ควรจะให้คนแบบมึงรักอะไรแบบนั้น” ผมพลิกตัวตะแคงเข้าหาพี่พาย นอนมองหน้ามันแบบจ้องเลยเหอะ พูดแบบนี้กูเสียหายนะครับ

 

“กูหมายถึงว่าทำไมคนเลวๆ แบบกูถึงมาตกหลุมรักคนดีๆ แบบมึงต่างหากครับ ใครจะกล้าว่าเมีย เดี๋ยวน้อยใจไม่ให้นอนกอดกูก็ลงแดงตายสิครับ” พี่พายมันตวัดมือมากอดมารัดผมแล้วฟัดผมไปมา อยากจะถามว่ามันลืมอะไรไปหรือเปล่า...ลืมไปหรือเปล่าว่ามือกูเจ็บอยู่น่ะเฮ้ย

 

 

“พี่พายกูเจ็บแขน...อ๊ากกกกกก” โอย กูจะบ้าตาย เมื่อคืนที่ผ่านมานี่พยายามเลี่ยงการโดนแผลแล้วนะ ถึงมันจะพันผ้าเอาไว้ก็เหอะ แต่มันแสบนะเว้ยเวลาที่มาโดนมันจังๆ แบบนี้อ่ะ มึง...ไอ้ห่าเอ๊ย

 

“โทษทีว่ะต่อกูลืมไปว่ามึงเจ็บแผลอยู่ กูเคยชินที่ได้ฟัดมึงนี่หว่า ขอโทษครับ” พี่พายรีบปล่อยผมทันที ผมแทบจะน้ำตาไหลกับความเจ็บปวดทรมาน ไม่อยากบอกเลยว่าแผลโคตรแสบมากถึงมากที่สุด เมื่อไหร่มันจะหายสักทีก็ไม่รู้ ทำห่าอะไรไม่ถนัดเลย เวลาจะอาบน้ำทีก็ลำบากลำบน...

 

ไม่ลำบากได้ไงพี่พายมันไม่ยอมให้ผมอาบเอง มันบอกเดี๋ยวเปียกแผล แม่งก็เนียนเข้าไปอาบให้ อาบไปเนียนไป เปรมแม่งเลยไงครับ ผมก็พยายามทำใจนะเว้ย มีแฟนบ้ากามตัณหาล้นปรี่แบบมันเนี่ย ไม่รู้ว่าจะเก็บแต้มไปแลกถ้วยรึไง

 

จริงๆ เรื่องเซ็กส์มันเป็นเรื่องของธรรมชาตินะ ก็ไม่ว่า...ถ้าอารมณ์มันถูกจุดขึ้นมาแล้ว เออก็ได้ เอาก็เอาวะ อารมณ์นั้น แต่ไอ้ห่าแฟนกูนี่แม่งไฟแรงจริงจัง เดี๋ยวจุด เดี๋ยวจุด จุดมันทุกที่ทุกเวลาที่มันอยากจุดนั่นแหล่ะ

 

“นึกๆ แล้วก็อยากจะฆ่าคนอีกแล้วว่ะ ผู้หญิงบ้าอะไรวะไม่คิดเลยว่าจะโรคจิตได้ขนาดนี้ เมื่อก่อนกูถูกอะไรบังตาวะ เสียดายเวลา...” โห!! พี่พายมึงโคตรของโคตรๆ ไหนว่ารักนักรักหนา ตอนนี้นี่แทบไม่เหลือความรู้สึกดีๆ ต่อผู้หญิงคนนั้นแล้วมั้งเนี่ย

 

แต่จริงๆ ถ้าเป็นผมผมก็ไม่เหลือความรู้สึกดีๆ ให้หรอก ตอนแรกที่เค้าสองคนคบกันนี่อาจจะเกิดจากความรักอันนี้พอเข้าใจ แต่ความรักมันแปรผันตามค่าของความต้องการหรือไง พออยากได้มากๆ และมีคนที่พร้อมจะให้มากๆ ก็ตีปีกบินหนีไปได้แบบไม่คิดเลยรึไงว่าคนที่รักจะเจ็บมากแค่ไหน

 

แต่ก็ช่างเหอะ...ดีแล้วที่ยัยคุณน้ำไปจากพี่พาย ถ้ายังคบกันอยู่นี่ไม่รู้ว่าพี่พายจะโดนสวมเขาไปกี่เขาแล้วก็ไม่รู้ ต่อให้ฉลาดมากแค่ไหนก็ตามที ถ้าถูกความรักบังตาขึ้นมา มองอะไรไม่ชัดหรอก เพราะว่าผมก็เป็นอยู่ไง ฮ่าๆ

 

ไม่ได้นะเว้ย เวลาที่มีคนบอกกับผมว่าพี่พายแม่งอย่างนั้น อย่างนี้ บลาๆ รักเข้าไปได้ไง ไมอ่ะ...ก็กูรักของกูอ่ะ เถียงแทบจะขาดใจว่าพี่พายมันก็ไม่ได้เป็นอย่างนั้นเว้ย มันก็มีดีเหมือนกัน บลาๆ ความรักแม่งบังตากูมาก จริงๆ เหอะๆ

 

“พี่พาย...ถ้าต่อไปเราเลิกกัน แล้วมึงจะคิดกับกูแบบนี้มั้ยวะ” ผมก็แค่สงสัยเลยถามออกไป แต่ถูกไอ้พี่พายมันตบปากด้วยปากอยู่นานจนแทบขาดใจตาย อะไรวะ...ก็แค่ถามไม่ได้รึไงเล่า ฉวยโอกาสกับกูตลอดๆ

 

“มึงอย่าเอาตัวเองไปเทียบกับคนแบบนั้น บอกตามตรงมึงดีกว่าเค้าเป็นล้านเท่า ผู้หญิงคนนั้นหาความจริงใจไม่ได้เลย ในขณะที่มึงมีแต่ความจริงใจให้คนรอบข้าง...มึงมีค่ามากกว่าที่มึงคิดนะต่อ” พี่พายมันลูบหัวผมเบาๆ นี่ไม่ได้ดราม่านะอารมณ์ดีอยู่ แค่อยากจะลองเชิงพี่พายมันเท่านั้นเอง ดูดิว่ามันจะตอบยังไง

 

“อีกอย่างกูบอกตอนไหนหรอว่ากูจะเลิกกับมึง รักแล้วรักเลยเว้ยไม่เลิกหรอก คนนี้ของกู กูบอกตั้งแต่แรกแล้ว” พี่พายมันเอานิ้วจิ้มมาที่ไหล่ของผมแล้วบอกว่าผมเป็นของมัน ผมยิ้มอย่างห้ามตัวเองไม่ได้ ส่ายหน้าไปมาอย่างระอาในความกวน ความบ้า ความตรงไปตรงมาของพี่พาย

 

“ก็แค่อยากรู้เฉยๆ ไม่มีใครรู้หรอกว่ารักมันจะยืนยาวเท่าไหร่ แต่กูรู้อย่างเดียวว่าตอนนี้รักมึงมากแค่ไหน เท่านั้นก็พอแล้วเนอะ” ผมยื่นหน้าไปหาพี่พายแล้วจูบที่ปลายคางมันเบาๆ มีความสุขที่ได้อยู่ด้วยกันตรงนี้ ณ เวลานี้ ไม่ขออะไรที่มากไปกว่านี้แล้วหล่ะ

 

“ก็จริงอย่างที่มึงว่านั่นแหล่ะต่อ ไม่มีใครรู้หรอกว่าวันข้างหน้ามันจะเกิดอะไรขึ้น แต่มึงรู้เอาไว้อย่างนะ ว่ากูไม่มีทางปล่อยมึงไปจากกูแน่ๆ รักมากขนาดนี้ ให้ไปรักใครใหม่คงยากเกินไปแล้วว่ะ” พี่พายยิ้มให้กับผม พักหลังๆ มานี่ผู้ชายคนนี้น่ารักกับผมมากๆ แม้ว่าจะยังคงความเป็นตัวของมัน แต่ทว่าอะไรหลายๆ อย่างมันเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น ผมรับรู้มันได้ด้วยหัวใจของผม

 

“เหมือนกัน ให้ไปรักใครได้มากเท่าที่รักพี่พายคงไม่มีแล้วว่ะ กูนิยามไม่ถูกเหมือนกันว่าความรักที่มีต่อมึงมันคืออะไร รู้แค่ว่าแค่มึงคนเดียวเท่านั้นนะพี่พายที่จะได้รับความรู้สึกแบบนี้ไป” ผมยิ้มให้กับพี่พาย มันยิ้มจนตาแทบปิด เป็นภาพที่ทำให้ผมรู้สึกว่าผมมีแรงที่จะต่อสู้เพื่อความรักของเรา

 

“รักจริงๆ คนนี้” พี่พายดึงผมให้ล้มตัวลงนอน ตอนนี้ยังเช้ามากๆ ยังไม่รู้ว่าจะรีบตื่นไปไหน จริงๆ ต้องบอกว่าแทบไม่ได้นอนกันมากกว่า เพราะฉะนั้นขอนอนสักพักแล้วค่อยตั้งหลักให้กับชีวิตแล้วกัน

 

“มายรักพี่เพียว่ะ...ฮ่าๆ” ผมกระซิบบอกกับมันแล้วหัวเราะอยู่ในอ้อมกอดของพี่พาย มุกนี้นี่กูให้ผ่านครับ ให้แม่งผ่านไปไกลๆ อ่ะครับเพราะกูอายชาวบ้านเค้า แต่มันไม่ไปไหนครับ ในเมื่อคนรอบตัวแม่งชอบย้ำอยู่บ่อยๆ

 

เออ...มายก็มาย แต่เป็นมายพี่เพียเท่านั้นนะเว้ย ให้ไปเป็นมายคนอื่นกูไม่เอานะครับ ฮ่าๆ รักฉิบหายไอ้พี่เพียเอ๊ย

 

....................

 

 

 

 

หลังจากที่พี่พายมันพาผมไปทำแผลที่คลินิกเราก็เข้าเรียนกันทันที ความจริงจะกลับมาทำแผลตอนเย็นๆแหล่ะครับ แต่มันแสบมากแล้วก็มีเลือดซึมด้วย ไม่ใช่อะไรหมามันฟัดเมื่อเช้าไง ก็แสบๆ แต่ทนได้ครับ ผมมันพวกซุ่มซ่ามทำตัวเองเจ็บบ่อยเลยชิน

 

“พี่พายมึงว่ามันจะเป็นแผลเป็นมั้ย...” ผมกลัวว่าแขนจะด่างอยู่เหมือนกัน แต่ก็ไม่ได้กลัวจนจิตตกอะไร ให้มันหายเหอะเดี๋ยวค่อยรักษาก็ได้

 

“ไม่รู้ว่ะ แต่คิดว่าน่าจะมีแหล่ะ แต่เดี๋ยวก็รักษาได้ไม่ต้องห่วงหรอก แสบมากมั้ย” พี่พายมันถือหนังสือเรียนของผมเอาไว้ แล้วเดินมาส่งผมที่คณะ คนพวกนี้แม่งยังไม่ชินกันอีกหรือไงวะ จะมองกันทำไมไม่เข้าใจ จนผมเริ่มสงสัยแล้วว่าไอ้ที่มองๆ เนี่ยเพราะแอบชอบพี่เพียของกูรึเปล่า

 

เอ้า! นี่ติดเรียกพี่พายว่าพี่เพียแล้วนะกู

 

“มีคนแม่งขู่กูเอาไว้ว่าถ้าแขนด่างแล้วจะทิ้งกู...”

 

“กูแกล้งเล่นไปงั้นแหล่ะน่า กูไม่ได้คบมึงเพราะว่าแขนมึงเนียนหรือว่าด่างหรอกต่อ แขนไม่ใช่ประเด็นหลักสำหรับกูเท่าไหร่ หึๆ” เดี๋ยวๆ ทำไมกูสัมผัสได้ถึงความหื่นในน้ำเสียงของมันวะ ไอ้พี่พายมันหื่นหรือว่ากูคิดอะไรเป็นหื่นไปหมด

 

“หน้าตามึงหื่นแบบธรรมชาติมากพี่พาย อ้อๆ เย็นนี้กูเลิกเร็วนะเว้ยพี่พาย...กูไปรอที่บ้านเสบียงเลยนะ...”

 

“กูเป็นห่วงมึงว่ะต่อ ให้ไปที่บ้านเสบียงคนเดียวเดี๋ยวไปเจอกับคนบ้าขึ้นมาถูกทำให้เจ็บอีกจะทำยังไง” พี่พายเอาหนังสือเคาะหัวผมเบาๆ แล้วทำหน้านิ่งๆ อย่างครุ่นคิด ผมว่าไม่น่าจะมีอะไรหรอก พี่ปอก็อยู่...อย่างน้อยๆ พี่ปอมันก็สั่งคนไม่ให้ผู้หญิงคนนั้นเข้ามาแล้วนี่

 

ว่าแต่เดี๋ยวก่อนนะ ทำไมสรรพนามแทนตัวยัยคุณน้ำของพี่พายมันแรงขึ้นเรื่อยๆ วะเนี่ย พี่เพียกูดูอาฆาตแค้นมากอ่ะ

 

“ไม่หรอกมั้งพี่พาย กูว่าเค้าไม่มาหรอก แต่ถ้าไม่ให้กูรอที่บ้านเสบียงแล้วจะให้กูไปรอที่ไหนวะ ให้ไปรอมึงที่คณะไม่เอานะเว้ย คณะมึงมีแต่พวกปากหมา เจอแม่งแซวจนกูจะสิงร่างเข้ากับต้นไม้...” กูว่ากูพลาดแบบแปลกๆ ครับพี่น้อง พี่เพีย เอ๊ย พี่พายดิวะ  มันใช่เวลาจะมาเล่นมั้ยครับ

 

พี่พายมันจ้องหน้าผมเขม็ง ผมลืมไปเลยว่าไม่ควรเอ่ยปากบอกกับมันว่าไอ้เด็กคณะมันแม่งชอบแซวเวลาที่ผมไปนั่งรอพี่พายเพื่อกลับบ้านพร้อมกัน แต่ผมก็ไม่ได้เขินอะไรนะที่ถูกแซวอ่ะ แต่มันรำคาญมากกว่า คือก่อนจะแซวกูดูหนังหน้ากูด้วย กูหล่อกว่าพวกมึงสิบขุมอ่ะครับ

 

“ทำไมมึงไม่เคยบอกกูเลยว่าถูกพวกเวรนั่นแซว” มีงานเข้า มีงานเข้า มีงานเข้า หลุดปากพูดออกไปทำบ้าอะไร เดี๋ยวพี่พายแม่งก็ห้ามกูไม่ให้ไปวิศวะอีก ซึ่งกูก็ไม่ได้อยากไปครับ คนที่เรียกไปหาก็มึงทั้งนั้นแหล่ะครับพี่ครับ

 

“ก็ไม่เชิงแซวอะไร มันก็แค่เห่าแค่หอนไปตามเรื่องตามราวอ่ะ ใครเค้าจะกล้ามายุ่งกับกูวะพี่พาย...ไม่มี้...ไม่มีหรอก” เลี่ยงประเด็นเลยครับ อย่าทำให้คนอื่นมันต้องเดือดร้อนเพราะความหึงความหวงของพี่พายเลย แค่นี้มันก็ดูโหดร้ายในสายตาคนนอกที่ไม่สนิทกันมากแล้ว

 

ก็แน่นอนสิครับ มันเคยยิ้มให้ใครบ้าง ถ้าจะยิ้มก็มีแต่แสยะยิ้มอย่างร้ายกาจและเจ้าเล่ห์เท่านั้นแหล่ะ ยิ้มอย่างเป็นมิตรก็ให้กับเพื่อนที่สนิทกัน ยิ้มแบบโคตรน่ารักตายิบหยี...อันนั้นพิเศษของผมคนเดียวครับ

 

“ไปหากูที่คณะแหล่ะ เดี๋ยวให้ไอ้ต้นมาอยู่เป็นเพื่อน...”

 

“บอกตามตรงนะพี่พาย ให้พี่ต้นมาอยู่เป็นเพื่อนกู ให้กูนั่งอยู่คนเดียวสบายกว่าว่ะ พี่ต้นนี่ตัวดีเลยเหอะ...” ผมว่าผมนั่งคนเดียวยังดีกว่าไปนั่งให้ไอ้พี่ต้นมันสีมันแซว บางทีผมก็แอบคิดนะเว้ยว่าพี่ต้นมันอะไรๆ กับผมหรือเปล่า มันแซวผมแบบจริงจัง บอกว่าน่ารักบ้าง ชอบบ้าง...แต่ก็คงแค่แกล้งแหล่ะ

 

“มันก็ปากหมาปากเปราะไปอย่างนั้นเองนั่นแหล่ะ แต่มันไม่ยุ่งกับคนของเพื่อนหรอก มันรู้ดีว่าอะไรเป็นอะไร กูไม่อยากให้มึงไปไหนมาไหนคนเดียวจริงๆ นะต่อ” ผมพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ ไงก็ได้กูไม่ใช่คนเรื่องมากแบบคนบางคนแถวนี้ว่ะ

 

“จะว่าไปไอ้ต็อปมันจะไปรอพี่โก้ด้วยกันมั้ยวะ ช่วงนี้เห็นสวีทกันเหลือเกิน ห่างกันไม่ได้เลย...”

 

“นินทาอะไรกูครับหมาต่อ กูอยู่กับแฟนกู...กูผิดตรงไหนวะ ถ้ากูไปอยู่กับแฟนคนอื่นนี่สิน่าแปลก” ห่านจิก...ตั้งนานมันไม่โผล่มาเนอะ พอกูนินทาแค่นั้นแหล่ะแม่งมาเลย

 

“กูแค่พูดถึงเฉยๆ เหอะต็อป ตกลงเย็นนี้ไปกับกูมั้ยวะ...”

 

“เสียใจว่ะต่อ พอดีว่าวันนี้เด็จพ่อกับเด็จแม่กูกลับบ้าน ซึ่งนานมากแล้วที่ไม่ได้กลับมากูต้องกลับไปเสวยมื้อค่ำกับเด็จพ่อเด็จแม่...” จริงๆ แล้วมันไม่ได้มีเชื้อเจ้าอะไรกับเค้าหรอกครับ แม่งมีแต่เชื้อบ้าสิไม่ว่าไอ้นี่อ่ะ มันชอบพูดประชดแบบนี้แหล่ะ ก็เดือนๆ หนึ่งพ่อแม่ของเพื่อนต็อปจะกลับบ้านสักครั้งหรือสองครั้ง บางเดือนก็ไม่กลับ

 

“อ้อๆ ฝากความคิดถึงถึงคุณน้าด้วยนะมึง” ปล่อยมันไปไม่เป็นไรหรอก คนแบบเป็นต่อมันไปได้ทุกที่เว้ย กูเหมือนเชื้อราอ่ะแบบแพร่กระจายไปได้ทุกที่อะไรแบบนั้น ฮ่าๆ แล้วกูด่าตัวเองทำไมวะเนี่ย

 

“ว่าแต่พ่อแม่มึงรู้เรื่องไอ้โก้ยังวะสั้น...” เออ ใช่ๆ ทำไมกูลืมสงสัยเรื่องนี้วะเนี่ย กูว่ากูแม่งละเลยเรื่องของเพื่อนมากเกินไปแล้วห่า

 

“พี่พายมึงแย่งกูถามอ่ะ กูสงสัยเหมือนกันแต่ว่าจะถามหลายทีแล้วก็ลืม ตกลงพ่อแม่มึงรู้เรื่องที่ว่าลูกชายไปเป็นเมียเค้าหรือยัง...” ผมจ้องหน้าไอ้ต็อป มันมองผมด้วยหางตาเหมือนมันจะด่าผมในใจแต่ไม่เป็นไรกูไม่ได้ยินกูไม่ถือครับ

 

“ไม่รู้ก็แปลกแล้วพี่พาย ที่บ้านมีคนคอยรายงานความประพฤติเหอะ แล้วแม่บ้านเข้ามาเปลี่ยนผ้าปูที่นอน...เค้าจะไม่เห็นอะไรเลยหรอ รู้แหล่ะมั้ง แต่เค้าก็ไม่ได้ว่าอะไร พ่อแม่ผมเป็นพวกหัวสมัยใหม่ ผมไม่ทำใครท้องเป็นใช้ได้” อิจฉาว่ะเฮ้ย...อยากให้แม่ผมรู้แล้วรับได้แบบนี้บ้างอ่ะ เฮ้อ...

 

“ก็ดีแล้ว...ไอ้นี่มันจะได้ไม่ต้องมาเครียดเรื่องมึงเพิ่ม เท่าที่มันเป็นอยู่นี่บอกตามตรงกูนึกว่าเมียกูเป็นพวกมีอาการทางจิต เปลี่ยนอารมณ์จนกูตามไม่ทัน” หืม! กูเป็นถึงขนาดนั้นเลยหรอวะ พี่พายมึงก็พูดอะไรเว่อร์เกินไปเหอะ

 

“เหรอครับพี่พาย มึงว่ากูเนี่ยดูตัวเองยังวะ...อะไรของมึงเล่าอย่ามายีหัวกู ผมกูยุ่งหมดแล้ว” ผมโวยใส่เพราะพี่พายมันเอามือของมันมายีหัวผมจนยุ่งไปหมด กูเซ็ตผมมาทำซากอะไรเล่า ไม่ได้เซ็ตมาให้มึงยีจนยุ่งครับ

 

“กูว่ากูเป็นน้อยกว่ามึงเหอะต่อ แต่ไม่เป็นไรยังไงกูก็รัก...” ตู้ม!! ไอ้พี่พาย มึงพูดเบาๆ ก็ได้ นี่มึงแดกเครื่องกระจายเสียงเป็นอาหารเช้าหรือไงจะเสียงดังเพื่ออะไรครับ

 

“แหมๆ อิจฉาคนรักกันจริงๆ เลยเว้ย มาบอกรักกันแต่เช้า ฮิ้ว...” ไอ้ต็อปกับพี่พายมึงสองคนเอาเชือกมามัดตัวรวมกันแล้วเอาหินถ่วงตัวเองตายห่าในทะเลเถอะ ถ้ามึงจะตั้งหน้าตั้งตาแกล้งกูกันขนาดนี้

 

“ไปเรียกผัวมึงมาบอกรักไปต็อป นี่ก็อีกคนกลับคณะไปได้แล้วไป เห็นหน้าแล้วหมั่นไส้ ชิ่วๆ” ผมพาลใส่ทั้งไอ้ต็อปทั้งพี่พาย แกล้งกูกันแล้วมึงมีความสุขหรอกูอยากรู้มาก

 

“น่ารักฉิบหายเลยเว้ยเพื่อนมึงอ่ะสั้น...” พี่พายมันเอาหนังสือเคาะหัวผมแล้วยักคิ้วให้ ส่งยิ้มแบบหล่อๆ แบบโอยไอ้บ้า ส้นตีนหมามากอ่ะ ผมรับหนังสือมาถือเอาไว้ อยู่ดีๆ พี่พายมันก็ยื่นหน้าเข้ามาหอมแก้มผม...หน้าคณะ แบบมึง หน้าคณะ ไอ้...โอ๊ยยย...

 

“ตั้งใจเรียนนะครับ” แล้วมันก็จากไป ทิ้งให้ผมอยู่กับสายตาของคนมากมายที่มองมา วิญญาณหลุดจากร่างแล้วครับ ไอ้ต็อปนี่รักกูมาก แม่งเดินหนีไปเฉยเลย กูนี่แบบไม่รู้จะพาตัวเองออกจากจุดเกิดเหตุยังไงดี

 

“พี่พาย...แม่งหน้าด้านเอ๊ย คิดว่ากูด้านเหมือนมึงรึไง โอย...ต็อปมึงรอกูก่อนดิไอ้เพื่อนทรพี” ผมจะเดินตามไอ้ต็อปไปแต่ขามันก้าวไม่ออก ทุกสายตาที่มองมาแม่งเหมือนหมุดที่พุ่งเข้ามายึดปลายกางเกงของผมเอาไว้กับที่

 

“แหมๆ เป็นต่อเพื่อนรักครับ แค่นี้ยังดังไม่พอหรอครับเพื่อน” มาแล้วไงไอ้สามแยกปากหมา ไอ้โฟนมันเดินเข้ามากอดคอผมแล้วแซวทันที กลับบ้านไปนอนกกเมียมึงไป

 

“มึงก็ต้องเข้าใจนะเว้ยว่าเพื่อนมึงมันฮอตโคตรอะไรโคตร เดี๋ยววิดวะ เดี๋ยวสินกำ เดี๋ยวถาปัตย์ ฮิ้ว...” ไอ้จั่นครับ กูจะหิ้วพวกมึงไปโยนทิ้งทะเล ไม่แกล้งกูกันสักวันมึงจะตายมั้ยวะ

 

“ทำไมพวกมึงชอบแกล้งมันวะ ปล่อยๆ มันไปเหอะสมเพชมัน ฮ่าๆ “ ไอ้เฟียมึงมัน...อย่าให้กูแฉเรื่องของมึงบ้างนะครับไอ้คู่เนียนแห่งปี

 

“คิดว่ากูอายหรอวะ โทษทีว่ะกูหน้าด้าน...” ผมสลัดไอ้โฟนกับไอ้จั่นออกแล้วหันมามองหน้าพวกมัน มองซ้ายที มองขวาที ก่อนที่จะรีบวิ่งไปหาไอ้ต็อปที่มันยืนหัวเราะรออยู่ตรงบันไดแล้ว

 

อย่าให้ถึงทีกูบ้างอะไรบ้าง พวกมึงโดนกูเล่นแน่...อ๊ากกกกก

 

..........

 

 

ตื้อไปหมดเลยครับสมองน้อยๆ ของนายเป็นต่อ วันนี้เรียนอะไรไม่รู้เรื่องเลยจริงๆ สมองผมมันไม่รับอะไรแล้วหรือว่ามันปิดรับมานานแล้ววะ ยิ่งเรียนยิ่งโง่ ยิ่งโตยิ่งเซ่อมากจริงๆ มันมีวิธีแก้กรรมมั้ยวะเนี่ย

 

ไหนใครบอกเรียนไปก็ปวดหัวมีผอสระอัวดีกว่าไงวะ...กูทำครบทั้งสองอย่างเลยนะเว้ย ไม่โอสักอย่าง เรียนก็ปวดหัว มีผะหรัวก็ปวดตัว ฮ่าๆ อะไรของกูวะเนี่ย วันนี้ความคิดกูฟุ้งมากอ่ะ ฟุ้งจนแตกกระจายไปทั่วทิศทางแล้วครับ

 

“พี่พายมันเลิกตั้งเกือบหกโมง แล้วนี่เพิ่งสี่โมงครึ่งครับ กูไปหาอะไรแดกก่อนได้มั้ยวะเนี่ย แต่พี่ต้นรอกูอยู่รึเปล่าก็ไม่รู้...ไปหาพี่ต้นก่อนแล้วค่อยชวนพี่ต้นไปหาอะไรกินก็แล้วกัน” นี่ผมกำลังคุยกับตัวเองครับ ไม่ได้คุยกับใครทั้งนั้น เดินไปบ่นไปประหนึ่งคนบ้าที่พูดแม่งคนเดียว แต่ก็ช่างเหอะใครจะมองจะอะไรยังไงผมปลงละ นี่กะว่าจะละทางโลกแล้วหนีไปบวช แต่ก็กลัวไปทำชาวบ้านเค้าหมดศรัทธา นั่นคงไม่ใช่ทางของผม เหอะๆ

 

“ว่าแต่ว่าวิดวะกับนิเทศมันใกล้กันมากอ่ะครับ ให้กูเดินไปหามึงเนี่ยนะพี่พาย กูก็ลืมให้ไอ้ต็อปไปส่ง โอยๆ กูจะบ้าตาย” “จริงๆ เหมือนจะลืมไปเลย ปกติมีเพื่อนเดินมันก็ไม่เท่าไหร่ วันนี้เพื่อนที่รักพากันทิ้งกูไปหมดเลยครับ ต้องเข้าใจว่าเลิกเรียนแล้วมันก็ต้องไปเฮฮากับคนของมัน แยกย้ายกันไปทางใครทางมัน มีแต่ผมนี่แหล่ะที่ยังกลับไม่ได้ คำสั่งคุณชายส่งตรงมาแล้วว่าต้องไปนั่งรอ

 

เอี๊ยด!!!

 

“แค่กๆ แม่งแดกฝุ่นอร่อยมากครับไอ้ห่าเอ๊ย” ใครวะแม่งขับรถมาปาดหน้ากูไม่พอ แม่งแถมฝุ่นและควันพิษให้กูอีก มึงลงมาดิ มาให้กูดูหนังหน้ามึงหน่อยดิ คิดว่ารวยแล้วจะทำอะไรก็ได้หรอวะ

 

“พี่ต้นมารับแล้วครับน้องมาย...” โธ่!! กูก็นึกว่าใคร ไอ้พี่ต้นนี่เอง มาแบบปกติก็ได้มั้งพี่ มึงขับรถปาดหน้ากูแบบนี้ไม่เหยียบกูเลยล่ะครับ ทำเอาตกอกตกใจหมด

 

“พี่ต้น...ขับรถแบบนี้ซื้อใบขับขี่มารึเปล่าวะพี่ ไม่เหยียบผมเลยล่ะ” ผมมองหน้าหล่อๆ ที่แม่งยิ้มกวนตีนอยู่ตลอดเวลา คือกูอยากรู้มากว่าพี่ต้นมันเครียดเป็นเหมือนชาวบ้านเค้าหรือเปล่า ไม่เคยเห็นมันหยุดทำหน้าทะเล้นเลยนะเว้ย

 

“ใครจะเหยียบน้องมายลงล่ะครับออกจะน่ารักขนาดนี้ อีกอย่างถ้าพี่เหยียบน้องมาย พี่ก็ถูกไอ้พายมันกระทืบตายสิครับ” พี่ต้นมันคว้าข้าวของในมือของผมไปถือให้แล้วยักคิ้วแบบเท่ๆ ใส่

 

จริงๆ แล้วเพื่อนพี่พายมันก็ดูดีกันทุกคนนะ พี่ต้นนี่ออกแนวทะเล้น กวนๆ พี่กอล์ฟนี่ดูจริงจังกับชีวิตหน่อย แต่ก็ไม่ได้เครียดกับชีวิตมากขนาดนั้น พี่ปริ้นนี่ก็ปกติไม่ได้หลุดโลกแบบพี่ต้น พี่ปาล์มนี่ออกแนวเฉยๆ แต่บทจะรั่วมึงก็ไม่ได้ต่างอะไรกันเท่าไหร่ เป็นกลุ่มเพื่อนที่มีความหลากหลายทางสายพันธ์มาก ฮ่าๆ คนหรือตัวอะไรวะเนี่ย

 

“ยังมีเวลาตั้งนานชั่วโมงกว่าๆ พี่ว่าเราไปหาอะไรกินกันก่อนดีกว่ามั้ย บอกตามตรงเลยว่าพี่โคตรหิวเลยครับ” พี่ต้นแม่งใจตรงกับกูมากอ่ะ วันนี้แม่งหิวจนแบบจะแดกพี่พายไอ้ทั้งตัว...เอ๊ย ไม่ใช่และกู คิดถึงมันทำไมล่ะเนี่ย

 

“ผมก็หิวว่ะพี่ต้น วันนี้เรียนไม่รู้เรื่องเลยแถมกลางวันก็ไม่ได้กินอะไรนอกจากขนมปัง พี่ต้นเลี้ยงนะ” ผมยักคิ้วแล้วยิ้มแบบอ้อนมืออ้อนตีน เงินอ่ะมีครับ แต่แบบพวกมึงรวยอ่ะเลี้ยงกูเหอะ เข้าใจอารมณ์ผมป่ะ ฮ่าๆ

 

“เลี้ยงตลอดชีวิตพี่ก็เลี้ยงได้นะ” ยักคิ้วหลิ่วตาใส่แบบนี้คิดว่าผมจะรู้สึกอะไรหรอวะพี่ อย่ามาแกล้งเลยผมไม่หวั่นไหวหรอก

 

“คิ้วกระตุกหรอวะพี่ต้น เห็นเป็นบ่อยมากอ่ะพี่ หาหมอเช็กอาการบ้างนะ” ผมส่ายหน้าแบบขำๆ ก่อนจะถูกพี่ต้นมันเอาหนังสือเคาะหัว แล้วเราสองคนก็พากันขึ้นรถเพื่อไปหาอะไรลงท้องก่อนที่ผมจะกลับไปรอพี่พายที่คณะ

 

....................

 

 

 

ผมกับพี่ต้นเลือกมากินอาหารตามสั่งร้านข้างๆ มอ ร้านไม่หรูอะไรมากมายแต่สะอาดมากๆ ไอ้พวกนี้มันไม่ติดหรูครับ มันกินง่ายอยู่ง่ายกว่าที่คิด พี่ต้นมันเป็นคนเลือกร้านเองด้วย ผมก็เดินเข้ามาทางด้านในที่มีโต๊ะว่าง สั่งข้าวสั่งกับสั่งน้ำกันไป แล้วทีนี้ก็เหลือแค่นั่งรอเท่านั้น

 

“แผลเป็นไงบ้างอ่ะต่อ...” พี่ต้นมันนั่งเท้าคางมองผม ถามจริงๆ เหอะนะเว้ยพี่ สายตาพี่มันเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เกิดหรือเปล่าวะ คือสายตาพี่ต้นมันดูพราวระยับตลอดเวลา นี่ถ้ากูเป็นผู้หญิงคงระทวยย้วยลงไปกองกับพื้นอ่ะ สายตามึงพรากจิ้นมากพี่

 

“พี่พายเพิ่งพาไปล้างแผลทำแผลมาเมื่อเช้า ก็แสบๆ คันๆ อยากเกาจะตายห่า แต่ก็เกาไม่ได้ว่ะพี่” ผมมองไปรอบๆ ร้านที่มีนักศึกษาเข้ามานั่งกินข้าวกันกระจายอยู่หลายๆ โต๊ะ ไม่รู้จักหรอกมองไปงั้นๆ แหล่ะ แต่สายตาก็ไปป๊ะกับไอ้น้องรหัสบังเกิดเกล้าที่แม่งไม่เคยโผล่มาให้พี่มันเห็นหน้าเลย แม่งมีสะดุ้งแล้วยิ้มให้กูด้วยนะเว้ย

 

“มึงมานี่สิครับน้องรหัส” ผมกวักมือเรียกมัน มันก็ลุกขึ้นพาหน้าตาดีๆ ของมันมาหาผม ร้อยวันพันปีไม่เคยเจอ วันนี้กลับเจอซะงั้นน้องกู ไม่เห็นเหมือนพวกสินกำวะ แม่งรักกันเหลือเกิน รักกันมากจนลากน้องรหัสมาทำแฟนกันหมดอ่ะ

 

“หวัดดีครับพี่ต่อ...ไม่เจอกันนานเลยเนอะ” มีหน้ามาพูดแบบนี้อีกนะมึง พี่ต้นมันหันไปมองหน้าน้องรหัสผมด้วยสายตาแบบมึงจะแดกน้องกูหรอพี่ต้น สายตามึงนี่คงเส้นคงวาในความหื่นมากๆ อ่ะ

 

“ใครอ่ะครับน้องต่อ น่ารักเนอะ” พี่ต้นมึงเอาอีกแล้วนะครับ เจอใครน่ารักแม่ง ออกอาการหูตั้งหางกระดิกใส่ตลอดๆ

 

“น้องรหัสผมว่ะพี่ มันชื่อเซียน...เซียนเว้ยนี่พี่ต้นปีสี่วิดวะ” ผมแนะนำให้ไอ้พี่ต้นรู้จัก แล้วมันจะไปตามจีบกันทีหลังก็ช่างละครับมันไม่ใช่เรื่องอะไรของกูแล้ว

 

“น่ารักว่ะ มีแฟนยัง...พี่จีบได้มั้ยครับ” พี่ต้นมึงเอาเลยหรอวะ มึงไม่ตะล่อมๆ ถามหรือว่าค่อยๆ จีบหรอวะพี่ มาถึงก็จะจีบเลย แบบมึงล้ำมากอ่ะ สมแล้วที่เป็นเพื่อนกับพี่พายกับพี่โก้

 

“จีบไม่ได้พี่...ผมมีเมียแล้วครับ นั่งอยู่นั่นน่ะ” มันพยักหน้าไปที่โต๊ะที่มันลุกมา สวยเชียวเมียมึงอ่ะ อิจฉาแม่งจริงอะไรจริง

 

“ไม่เป็นไรครับ พี่ไม่ได้จีบเมียน้อง...พี่จีบน้อง...” พี่ต้นแม่งสุดๆ อ่ะ ไอ้เซียนมันหันมามองหน้าผมแบบประมาณช่วยมันหน่อยเหอะ อารมณ์นั้นเลย สายตามันบ่งบอกมาก

 

“พี่ต้นใจเย็นพี่ อาหารมาแล้วกินอาหารก่อนค่อยว่ากันเรื่องอื่น ว่าแต่มึงเนี่ยไม่โผล่หน้ามาเลยนะ หลานรหัสกูเป็นไงบ้างวะเซียน” ผมหันไปชวนไอ้เซียนคุย มันลากเก้าอี้ออกมานั่งเพื่อคุยกับผม พี่ต้นมันก็จ้องเอาจ้องเอา กินไอ้เซียนแทนข้าวได้คงกินไปแล้ว

 

“ก็เรื่อยๆ อ่ะพี่ มันไม่ค่อยโผล่มาให้เห็นเหมือนกัน เดี๋ยวมันอยากให้ช่วยมันก็มาเองแหล่ะ...”

 

“เหมือนมึงสินะ ไม่เดือดร้อนไม่โผล่หน้ามาให้กูเห็นเลย จะสอบแล้วนะมึงตั้งใจหน่อย” ผมตบบ่ามันแล้วยักคิ้วให้ ก่อนจะโบกมือไล่มันกลับไปหาเมียมัน นั่งชะเง้อมองมาอยู่ได้กลัวผัวหายหรอครับน้อง อุ้ยๆ กูแรงไปมั้ยวะเนี่ย

 

“พี่ต้นใจเย็นๆ พี่ มองตามจนลับตาแล้วพี่” ผมเอาส้อมจิ้มๆ ที่แขนพี่ต้น มันหันมามองหน้าผมแล้วยิ้มแบบเจ้าเล่ห์ยังไงก็ไม่รู้

 

“ผู้หญิงคนนี้เด็กใหม่ไอ้คินนี่หว่า พี่จำได้เคยเห็นมันโฉบเข้าโรงแรมด้วย...” หืม!! ไหนครั้งก่อนไอ้พี่คินนั่นมันโฉบน้องจีนอะไรของพี่กอล์ฟไปแดก แล้วนี่อะไร เมียน้องรหัสกูด้วยหรอครับ จริงดิ!!

 

“เฮ้ย!! จำคนผิดหรือเปล่าพี่ ไม่ใช่มั้ง” มองโลกในแง่ดีไว้ก่อนคือนายเป็นต่อ แล้วถ้ารู้ความจริงทีหลังค่อยมาเงิบอีกที ประจำเลยครับ...

 

“พี่ว่าพี่จำคนไม่ผิดนะครับ แต่ก็ช่างเถอะไม่ใช่เรื่องอะไรของเรา ทานข้าวครับ” พี่ต้นแม่งมาทำให้อยากแล้วจากไป คือมันก็ไม่ใช่เรื่องอะไรของเราจริงๆ นั่นแหล่ะ แต่  ไอ้เซียนมันก็น้องรหัสผมไง มึงอย่ามาเขวช่วงนี้นะเว้ยจะสอบอยู่แล้วด้วยเดี๋ยวเสือกมาอกหักช่วงนี้นี่แย่เลยครับ

 

ผมกับพี่ต้นก็นั่งกินข้าวกันไปแบบเรื่อยๆ เพราะว่ายังไม่ถึงเวลาที่พี่พายมันจะโผล่หน้าออกมา พี่ต้นมันฮาดีนะชวนคุยนั่นนี่ไม่หยุดเลย ดูเป็นคนอารมณ์ดีเว่อร์ ทำไมคนกลุ่มนี้มันไม่มีแบบปกติๆ บ้างหรอวะ พี่โก้นี่ก็เงียบเกิน พี่พายนี่ก็กวนตีนเกิน พี่ต้นก็รั่วเกิน กูก็ซุ่มซ่ามเกิน ไอ้ต็อปก็เตี้ยเกิน...เกินกันทุกคน

 

“เออๆ พี่ว่าจะถามอะไรหน่อย ต่อเบื่อชื่อน้องมายยัง...”

 

“โห่! โคตรของโคตรเบื่ออ่ะพี่ พี่ต้นนั่นแหล่ะเอาอะไรไปใส่หัวไอ้พี่พายมัน มันคิดเองไม่เป็นหรอก...” ผมดูดน้ำเป็นการปิดท้าย อิ่มจังตังอยู่ครบอีกแล้วมื้อนี้ ไว้วันหลังจะเลี้ยงคืนนะเว้ยพี่ต้น

 

เออ...ตังกูจะอยู่ครบได้ไงวะห่านจิก ก็ควักจ่ายค่าอาหารให้ไอ้เซียนไปนี่หว่า โทษฐานที่เจอมันไง แต่ไม่เป็นไรชาตินึงได้เจอทีไม่เปลืองเท่าไหร่

 

“งั้นเปลี่ยนมาชื่อน้องมนดีกว่า...” สีหน้าไม่น่าไว้ใจมากครับพี่ต้น...

 

“มนอะไรวะพี่ ทำไมต้องเปลี่ยนอ่ะ เป็นต่อก็ดีแล้ว...”

 

“เท่าไหร่ครับป้า...นี่ครับ” พี่ต้นมันจ่ายเงินแล้วลุกขึ้นผมก็ลุกตามออกมา จะตอบมั้ยวะเนี่ยกูคาใจนะเว้ย

 

“ก็แบบบางทีเผื่อต่อจะเบื่อชื่อน้องมายไง แล้วอยากลองเปลี่ยนมาชื่อน้องมนบ้าง...มนพี่เตี้ยน่ะ” เดี๋ยวๆ อะไรคือมนพี่เตี้ยวะ คิดไม่ออก คิดก่อนๆ มนพี่เตี้ย มนพี่เตี้ย...เมียพี่...

 

“แหม่ะ!! เยอะแล้วครับพี่ต้น ไม่มนไม่มายอะไรทั้งนั้น ชื่อไอ้ต่อนี่แหล่ะแจ่มสุดแล้วพี่ ห้าโมงครึ่งแล้วไปกันเหอะ พี่พายแม่งงี่เง่าน่ารำคาญ” ผมล่ะเชื่อพี่ต้นมันจริงๆ มันจะตั้งตัวเป็นเจ้าพ่อคำผวนหรือไงวะนั่น แต่ก็ช่างเถอะอย่าไปใส่ใจเลย ตอนนี้รีบๆ ไปหาพี่พายแล้วกลับห้องเถอะ โคตรอยากอาบน้ำนอนดูหนังฟังเพลงเล่นเกม อะไรก็ได้ที่มันผ่อนคลายอ่ะ

 

 

 

วู้วๆ งานเข้าครับงานเข้า มาถึงที่คณะไอ้ห่าหน้าหล่อโหดแม่งนั่งทำหน้าหมาดุอยู่แล้ว ท่าทางมันคงคิดว่าออกมาแล้วจะเจอผมมั้ง ว่าแต่ทำไมมันไม่โทรหาวะ...ชัดเลยแบตกูหมด กูจะโดนลงทัณฑ์มั้ยครับมาดูกัน

 

“ไปไหน...”

 

“ไปกินข้าวมาพี่พายกูโคตรหิว...” ไม่ต้องรอให้มันถามผมก็ตอบมันก่อนเลย มันมองหน้าผมแบบหงุดหงิดที่ผมรู้ทันมัน

 

“กูโทร...”

 

“มือถือแบตหมดว่ะพี่โทษทีไม่ทันได้ดู” ฮ่าๆ กูรู้หรอกว่ามึงจะพูดอะไร กูแย้งได้หมดอ่ะพี่พาย หงุดหงิดห่าไรวะพี่อย่าคิดมากเดี๋ยวหน้าแก่นะเว้ย

 

“ให้กูถามจบก่อนได้มั้ยต่อ อย่ามาทำเป็นรู้ใจกูมาก...อ้อ ลืมไปว่ามึงนั่งอยู่ในใจกูนี่หว่า จะไม่รู้ได้ไงล่ะว่ากูคิดอะไรอยู่” ผมได้ยินเสียงซาวด์ประกอบเป็นเสียงโก่งคออ้วกของพี่ต้น พี่พายมันยื่นนิ้วที่ยาวที่สุดให้พี่ต้นแบบเคืองๆ อย่าว่าแต่พี่ต้นเลยที่จะอ้วก กูก็เกือบเหมือนกัน

 

“พี่พายอยู่ใกล้พี่ต้นมากไปหรือเปล่าวะพี่ ติดเสี่ยวมาแบบเต็มตรีนเลยว่ะ” ผมส่ายหน้าอย่างระอา พี่ต้นมันเดินเข้าไปหาพี่พายแล้วเอาหนังสือของผมให้พี่พายถือ จริงๆ ผมก็ถือเองได้แต่พวกนี้มันทำเหมือนผมพิการหรือเป็นง่อยมากอ่ะ แต่ก็ดีแล้วเพราะปกติผมต้องแบกของพี่พายทุกอย่างเลยนี่หว่า ผลัดกันๆ

 

“กูอาจจะติดเสี่ยวมาจากมัน แต่ถ้าติดเสียวนี่...ติดแค่มึงนะเว้ย” พี่พายมึงวกกลับเข้ามาเรื่องนี้อีกแล้วเนอะ อารมณ์มึงเปลี่ยนไปมาคือกันนั่นแหล่ะ แล้วมาทำเป็นนินทากู ชิชะเจ้าโจรใจทรามเอ๊ย

 

“เออๆ น้องมายมึงอ่ะบอกว่าอยากเปลี่ยนชื่อเว้ย ไม่อยากเป็นน้องมายแล้ว...” พี่ต้นมึงเอาอีกแล้วนะ ผมพยายามมองหน้าพี่ต้นแล้วส่ายหน้าไปมาคือมึงอย่านะพี่ เดี๋ยวพี่พายแม่งเหวี่ยงใส่กูอีก ทั้งๆ ที่กูไม่ได้รู้เรื่องห่าอะไรด้วยเลย

 

“มึงไม่อยากเป็นน้องมายแล้วหรอวะ พี่เพียงอนนะมึง...” โอ๊ย กูฮามากไอ้พี่พาย พี่เพียงอนเชี่ยอะไรเล่า ฮ่าๆ น่ารักฉิบหายเลยเว้ย แม่งมีการทำหน้าตางอนใส่ประกอบคำพูดด้วยอ่ะ อยากจะจับมันมายีหัวฉิบหายผู้ชายคนนี้

 

“น้องต่อเค้าอยากเปลี่ยนชื่อมาเป็นน้องมนแล้วเหอะพาย...มนพี่เตี้ย เมียพี่ต้นอ่ะ ฮ่าๆ” พี่ต้นมันพูดจบแม่งโกยหน้าตั้งวิ่งหนีพี่พายไปทันที รายนั้นก็ไม่ทำอะไรมากแค่ด่าตามหลังเพื่อนมันไปก็เท่านั้นเอง

 

“ไปแล้วมึง มีธุระต้องไปจัดการ ท่าทางคืนนี้จะหนุกหนาน ลาครับพี่เพีย น้องมน...เอ๊ย น้องมาย บายเว้ย” พี่ต้นมันมาเร็ว เคลมเร็ว และก็ไปเร็ว ทิ้งให้ไอ้พี่พายมันด่าพึมพำอยู่คนเดียวตรงนี้ ไม่คนเดียวดิวะกูก็อยู่ฟังมันบ่นด้วยเนี่ย

 

“มึงจะชื่อมายหรือมน...”

 

“พี่พายกูชื่อเป็นต่อพ่อทุกสถาบันเว้ย ไม่มายไม่มนอะไรทั้งนั้น เป็นต่อที่เป็นเอ่อ...เป็นแฟนมึงอ่ะ เออๆ เป็นเมียก็เป็นเมีย” ผมล่ะเชื่อพี่พายจริงๆ ันจะอะไรมากมายนักหนากับเรื่องไร้สาระแบบนี้ก็ไม่รู้ พี่ต้นก็เหลือเกินนะเว้ย ชอบมาเอาความคิดบ้าๆ แบบนี้ใส่หัวพี่พาย มันยิ่งงี่เง่าเอาแต่ใจกับเรื่องไม่เป็นเรื่องแบบนี้อยู่

 

“เออ!! กูจะชื่อเป็นต่อแล้วก็จะมีอีกชื่อคือน้องมาย ทีนี้พี่เพียพอใจหรือยังครับ กลับบ้านครับกูอยากอาบน้ำครับพี่” ผมส่ายหน้าอย่างระอาใจกับนิสัยโคตรเด็กเอาแต่ใจของพี่พาย แล้วดูมันดิ พอได้คำตอบที่พอใจก็ยิ้มหล่อตาปิดให้กูแบบนี้ กูจะโกรธมึงลงมั้ยวะ

 

“กูอนุญาตให้มึงชื่อได้แค่เป็นต่อกับน้องมายนะ ห้ามเปลี่ยนชื่อนะเว้ยกูไม่ปลื้ม...รู้มั้ยครับน้องมาย ได้ยินที่พี่เพียพูดมั้ย” ผมหันมามองหน้ามันแบบระอาใจ  พายเดินเข้ามากอดคอผมแล้วล็อคคอแน่นๆ น่ากลัวว่ะพี่พาย อย่ามาเนียนหอมแก้มกูแบบตอนเช้านะมึง กูถีบกระเด็นไปสิบตลบแน่ๆ

 

“ครับๆ น้องมายเข้าใจแล้วครับพี่เพีย...” ถุย...ถุยกับความดัดจริตของทั้งตัวเองแล้วก็ของมัน พี่พายมันยิ้มเล็กๆ แต่มันก็หุบยิ้มแล้วหันไปแยกเขี้ยวใส่ไอ้พวกที่เดินสวนมา ก็เห็นแหล่ะว่ามันยิ้มอะไรกันสักอย่างแต่ก็ไม่ได้สนใจจะใส่ใจ แต่พี่พายมันหมาบ้ากัดไม่ปล่อยไง

 

“ยิ้มอะไรของพวกมึง...อย่าเยอะเดี๋ยวกูสั่งหมอบแล้วจะรู้สึก” ไอ้นี่เอะอะขู่ชาวบ้านเค้าตลอด ไอ้พวกนั้นแม่งก็กลัวหัวหดเดินหนีไอ้พี่โหดไปทันที น้องอย่าเข้าใกล้มันครับพี่ยังไม่ได้พามันไปฉีดยากันบ้า เดี๋ยวมันกัดน้องขึ้นมาแล้วจะบ้าไปตามๆ กัน

 

“พี่พายมึงอย่าโหดนักเลย หน้ามึงอย่างน่ากลัวอ่ะรู้ตัวป่ะ” ผมกับพี่พายขึ้นมานั่งในรถเรียบร้อยแล้ว แอร์จงมา มาแบบแรงๆ ครับวันนี้กูร้อนแบบบัดซบมากสุดอะไรสุด

 

“มึงไม่รู้หรอว่ามันเป็นเรื่องธรรมดาของคณะกู ปีนี้ปีสุดท้ายแล้วต้องกร่างเว้ย...” ตรรกะอะไรของมึงครับที่รัก มันก็แค่ข้ออ้างที่เอาไว้ข่มรุ่นน้อง คลายความเก็บกดของรุ่นพี่ต่างหาก พวกมึงไม่เฮฮาบ้าบอแบบพวกสินกำวะ กูชอบแบบนั้นมากกว่า สงสารน้องๆ มันเหอะ

 

“คุยกับมึงแล้วปวดหัวว่ะพี่พาย กลับบ้านเหอะต้องไปเก็บของกลับไปนอนบ้านอีก ห่างกันสักพักนะพี่พาย...หึๆ” เห็นมันทำหน้าหมาหงอยแบบฉับพลันแล้วขำ  ฉิบหาย พอดีว่าพี่ปอกับพี่ฝ้ายจะไปฮันนีมูนกันที่ต่างจังหวัดสัปดาห์นึง พี่ปอมันบอกว่าไม่อยากไปไหนไกลๆ เป็นห่วงแม่กับร้านแต่แม่ก็บอกว่าให้ไปพักผ่อนเถอะ แม่อยู่ได้สบายๆ

 

แม่ก็ไม่ได้เรียกผมให้กลับไปอยู่บ้านหรอกครับ แต่ผมว่าผมต้องกลับอ่ะ ไม่รู้ดิ ผมไม่ค่อยไว้ใจคนบางคนเท่าไหร่ อีกอย่างกลับไปอยู่บ้านบ้างเดี๋ยวแม่จะลืมไปว่ายังมีลูกชื่อไอ้ต่ออยู่

 

“เออๆ รู้แล้วน่ามึงไม่ต้องย้ำมากหรอกครับที่รัก กลับบ้านก็กลับครับ” พี่พายมึงน่ารักมาก ว่าง่ายสุดๆ เดี๋ยวกูมีรางวัลให้เป็นจูบที่ปากสักทีสองที ฮิ้ว...

 

..........100%.........

 

ขอบคุณที่ติดแท็ก #ยุ่งนัก เวลาที่ทวิตถึงนิยายเรื่องนี้นะคะ ^^

มาต่อให้แล้วค่ะ และก็ไม่รู้จะทอล์กอะไรอีกเช่นเดิม ป่วยๆ ป่วงๆ ขอนอนพักเอาแรงไว้แต่งสินกำแล้วกันเนอะ หุๆ

เจอกันค่า ^^

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 61 ครั้ง

15,978 ความคิดเห็น

  1. #15967 nin28041992 (@nin28041992) (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2561 / 16:11
    ต้นนี้หยอดเก่งวุ้ย
    #15967
    0
  2. #15784 wcmychalie16 (@wcmychalie16) (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 17 มีนาคม 2559 / 19:53
    พี่ต้นนี่ก็เผลอไม่ได้หยอดตลอดๆอ่ะ
    #15784
    0
  3. #15713 NNYuki (@nooniiz501) (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2558 / 02:24
    พี่พายแม่งน่ารักมากกกกกกก เป็นต่อก็รั่วๆฮาๆอ่ะ แต่น่ารักนะ ชอบบบ
    #15713
    0
  4. #14033 JENNYHA (@jennyha) (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 30 เมษายน 2557 / 12:48
    พี่ต้นน่ารักกกก
    #14033
    0
  5. #13256 Hiro Hiro Shi (@hiroshi1234) (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 29 มีนาคม 2557 / 01:52
    โอย พี่ต้นไม่กลัวตายเลยเรอะ พี่พายแม่งน่ากลัว(?)มากอ่ะ #เป็นต่อน่าร้าก~
    #13256
    0
  6. วันที่ 20 มกราคม 2557 / 20:16
    น้องมน 5555555555555
    #12612
    0
  7. #11619 LooknamTK (@looknamjaa) (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2556 / 00:15
    พี่ต้นแม่งกวนนนนน 55555 ช่วงยี้พี่พายน่ารักเกินนนน ><
    #11619
    0
  8. #11311 Mysterious (@World27) (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2556 / 10:36
    ที่อิพี่ต้นบอกต้องรีบไปทำธุระเนี่ย

    ทำไมรู้สึกได้ถึงความคิดด้านเลววะ

    รอเด็กเซียนสอบเสร็จก่อนมั๊ยพี่ เดี๋ยวชีวิตพัง 

    ว่าแต่ทำไมพี่เพียไม่ถือโอกาสนี้ไปค้างบ้านน้องมายซะล่ะ
    #11311
    0
  9. #11279 -dark angel- (@areeyafah) (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2556 / 19:21
    พี่ต้นดวงกำลังจะมีคู่อาจกำลังมาสิงสู่พี่อยู่ก็ได้นะ
    #11279
    0
  10. #11248 Whatever it is (@oil-sup) (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2556 / 19:53
    กระทงสวยมากเลย สองหนุ่มน่ารักๆ
    #11248
    0
  11. #10521 sawhaชาลิตี้* (@eingkung) (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2556 / 19:25
    พี่ต้นจีบน้องรหัสต่อทีสิ -..-
    #10521
    0
  12. #10464 อั๊ยตัวป่วน (@buleeye) (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2556 / 22:19
    น่ารัก ..... >/////<
    #10464
    0
  13. #10350 MIZZ-MAY (@mizz-may) (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2556 / 21:14
    ซ้ำอะ เเหะๆ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 20 ตุลาคม 2556 / 21:20
    #10350
    0
  14. #10349 MIZZ-MAY (@mizz-may) (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2556 / 21:11
    ซ้ำอะ เเหะๆ



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 20 ตุลาคม 2556 / 21:17
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 20 ตุลาคม 2556 / 21:20
    #10349
    0
  15. #10286 Fai_YeSung (@tjgdt) (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2556 / 17:54
    พี่พายนี่น่ารักขึ้นเยอะอ่ะ แบบน่ารักขึ้นมากๆเลย
    หลงพี่พายแล้วเนี่ยย
    #10286
    0
  16. #10131 shshshx (@shxtaop) (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2556 / 00:37
    เหมือนพี่ต้นกำบังจะมีน้องมน5555555
    พี่พายอย่ามาหวานได้ป่ะ อิจฉา ให้รางวัลพี่พายเยอะๆๆหน่อยนะ
    #10131
    0
  17. #10010 SuJuHanHyuk (@loveloveyaoi) (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2556 / 21:50
    เอิ่ม ต่อค่ะ 



    ท่าทางน้องรหัสจะกลายเป็นเมียพี่ต้นแล้วนะ 



    55555555555555
    #10010
    0
  18. #10003 Rainbow_Jang (@bovy30) (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2556 / 20:53
    อิพี่ต้นเอะยังงัย
    #10003
    0
  19. #9891 Toblerone (@kewalin) (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2556 / 21:07
    ร้องเพลง พาฟินเบย
    #9891
    0
  20. #9847 Hug_U (@mygreatday) (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2556 / 15:22

    น้องเซียนจ๋า ท่าทางว่าเมียอาจจะนอกใจ


    ลองเปลี่ยนสถานะมาเป็นเมียคนอื่นดูมั้ย


    นำเสนอพี่ต้นเลย เห็นท่าทางกวนๆแบบนี้


    จริงๆพี่ต้นกวนนะ 5555 #อ๊ะยังไง


     


    คู่พี่เพียกับน้องมายนี่ไม่ต้อฃพูดถึงหรอก


    หวานกันตลอดเวลา รู้ใจกันทุกเรื่องอยู่แล้ว


    ผ่านๆไปเถอะ #สะบัดบ๊อบ คึคึคึคึคึคึคึคึ


    (เป็นต่อ : นี่คู่หลักนะเว้ย!! สนใจกันบ้างเห๊อะ)

    #9847
    0
  21. #9841 aj68 (@ai68) (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2556 / 14:12
    เป็น " มายพี่เพีย " อ่ะดีแล้วต่ออย่าไปเป็น " มนพี่เตี้ย " เลยเดี๋ยวพี่เพียขาดใจตายก่อน 555
    #9841
    0
  22. #9503 MIZZ-MAY (@mizz-may) (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2556 / 19:00
    ..55555555  ต็อปกับพี่โก้นี่มีเซนส์ไรป้ะ????  แบบมาทไรโคตรได้จังหวะค่ะ 
    จังหวะกวนมาก
    5555  แล้วใครเล่าโดนกระทำถ้าไม่ใช่ต่อ  หุหุ  
    เง้ออออออออ  แปลกเนอะ พี่พายกับต็อปนี่โคตรจะเข้ากันได้อะ 
    ต่อเกิดมาชาตินี้....มีแต่(กกรรม)ถูกกระทำ แสนจะเจ็บช้ำในหัวใจให้หม่นหมองงงง
    55555  อยากร้องเพลงบ้าง  เพลงบอกอายุและแนวเพลง 555
      เออ....
    แต่ต่อนี่เนื้อหอมจริง....ย๊ากกกกกกกก อิจฉา  ....ฉันนี่สาวแท้นะยะ ไม่มีใครแลตามอง  

    แหมมมมมมมมมมมมมมมมมมม   น้องมาย น้องมน  เชอะ.........เนื้อหอมจริงๆ ฮ่าๆ 
    ชอบพี่ต้นอะ กวนได้โล่  ม่อได้ใจเว่อร์ คนอะไร   เห้อออออ  ห๊ะ
    !!!!!!
    อะชะนีนางนั้นควบ ผช.อีกแล้วหรอ  เหอะ
    - -*  ชะนีเรื่องนี้นี่แรดเนอะ 
    แต่ละนาง....ดอกจิกจริงๆ ฮาพี่เพียค่ะ  อยากถามพี่เพียว่า 
    พี่เพียไม่แมนเลย......แค่นี้เพลียแล้วหรออออ  แต่...พี่เพียคะ  อย่าอ้อนๆๆ น่ารักแบบนี้ 
    มันน่ารักเต่ไม่ชิน  ฮ่า...โหดมาเถิด  หวานเอาไว้ไปหวานในห้อง..อะแหนะ... 
    อ้าว...พี่ปอฮันนีมูน...แยกกันอีกและ
    --*  พี่เพียยังหื่นไม่เต็มที่เลย 
    ขอเรียกร้องสิทธิ์ให้ต่อค่ะ
    55555

    #9503
    0
  23. #9502 MIZZ-MAY (@mizz-may) (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2556 / 18:58
    .ย๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก 555555555 
    ต่อโดนเล่นของชัวร์ !!!!!!!!!! พี่พายฟัน 5555555อะไรคือ มายรักพี่เพีย 555 
    เล่นเองด้วย!!!!!!!!! น่าน   บอกแล้วต่อไม่เต็ม หึหึ  โอ๊ยยยยยยยเบื่อเว้ยยยย 
    งุงิๆกันอยู่ได  อิจฉาๆๆ  อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก  
    ถ้าพี่พายมันนมาร้องเพลงไปนัวเนียไปแบบนี้  เมย์ยอมขาดใจตายอะ 5555 
    ต่อๆไม่แมนเลยอะ โด่ววววววววว แค่นี้ทำเป็นหมดแรง  งื้อออออออออ 
     
    อิพี่พาย...พี่จะทำฉันเขินมากไปแล้วนะ  ฮืออออออออออ 
    ต่อลงวันนีรั้ใครเข้าหอ????  พี่ปอหรือพี่พาย....แม่งจัดเต็ม

    #9502
    0
  24. #9401 แกงส้ม (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2556 / 11:16
    น่ารักมากมายอ่ะ
    #9401
    0
  25. #4 ploylybbs (@ploylybbs) (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 22 กันยายน 2557 / 01:40
    น้องมนนนนนนน -..- 5555555 พี่ต้นแม่งเสี่ยว
    #4
    0