OK!! I love U ♥ ยุ่งนัก...กูรักมึงก็ได้ [Yaoi][Boy's love]

ตอนที่ 7 : ☆OK! I love U ★... 06. จูบแรก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24,708
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 82 ครั้ง
    7 ส.ค. 56


 06. จูบแรก

 

และแล้วชีวิตของนายเป็นต่อก็ถึงเวลาเปลี่ยนแปลง...

 

ไอ้ที่ว่าเปลี่ยนไปเนี่ย มันไม่ใช่ประเด็นที่เกี่ยวเนื่องกับไอ้ผู้ชายที่ชื่อพายหรอกนะครับ แต่มันเป็นประเด็นที่ว่าอยู่ดีๆ ไม่รู้ว่าผีช่างทำผมหรือผีอะไรเข้าสิงคุณนายพรทิพย์เข้า

 

คุณนายกลับมาบ้านพร้อมกับหอบหิ้วเอาอุปกรณ์ทำสีผมเช็ตใหญ่เข้ามาด้วย พร้อมกับลากผมออกไปนั่งที่หลังบ้านเพื่อทำการเปลี่ยนสีผมให้กับผม โดยที่ไม่ถามผมสักคำว่าผมอยากทำหรือเปล่า

 

คุณนายแค่เกริ่นสั้นๆ กับผมว่าไปหาแม่หมอมา และแม่หมอแนะนำว่าให้จัดการเปลี่ยนสีผมของผมให้เป็นสีน้ำตาลอ่อนๆ เพราะสีดำมันไม่นำพาโชคลาภมาให้ สีอ่อนๆ จะช่วยทำให้ชีวิตสว่างไสวมากขึ้น

 

ผมรู้สึกซาบซึ้งและขอบคุณแม่หมอของคุณนายมากที่ไม่แนะนำมาว่าให้ผมทำผมสีรุ้งแล้วจะรุ่งเรือง ไม่อย่างนั้นชีวิตของผมมันคงจบเห่มากกว่าที่เป็นแน่ๆ

 

ผมค่อนข้างที่จะตามใจคุณนายพรทิพย์เพราะว่าถ้าขัดใจปั๊บคุณนายจะดราม่าปุ๊บ ชีวิตของไอ้เป็นต่อเลยต้องตามใจเดินตามที่คุณนายสั่ง

 

คุณนายสั่งให้เลี้ยวซ้าย...ผมก็เลี้ยวขวา

 

คุณนายสั่งให้เดินหน้า...ผมก็ถอยหลัง

 

ผมเป็นลูกที่เชื่อฟังพ่อแม่ดีใช่มั้ยล่ะครับ หึ หึ

 

จริงๆ แล้วเรื่องแบบนี้มันก็ไม่ได้หนักหนาอะไรหากว่าเราจะตามใจท่าน เพราะคุณนายเองก็ตามใจผมมาตลอด คงจะมีแค่เรื่องเดียวเท่านั้นแหล่ะที่คุณนายเค้าไม่ยอมตามใจผม ก็เรื่องที่เกี่ยวเนื่องกับดวงบรมซวยของผมนี่แหล่ะ

 

ลืมไปหรือยังครับว่าผมคือใคร ผมคือนายเป็นต่อผู้ชายที่เดินอยู่บนความซวยยังไงล่ะครับ

 

พอทำสีผมให้ผมเสร็จคุณนายก็เกิดอาการไม่พอใจทรงผมของผมเข้าอีก คือได้ข่าวว่าผมก็ทำทรงนี้มาตั้งนานแล้วนะครับคุณนาย พอเปลี่ยนสีผมให้กับผมเสร็จก็เกิดอาการไม่พอใจทรงผมของผมขึ้นมาเสียดื้อๆ

 

และแล้วไอ้เป็นต่อก็ถูกลากไปร้านประจำของคุณนายทันที ปฏิเสธไม่ได้นะครับไม่อย่างนั้นแม่ไม่ยอมจ่ายค่าซ่อมรถให้แถมมือถือเครื่องใหม่ก็อย่าหวังว่าจะได้ ผมจะทำอะไรได้ล่ะครับนอกเสียจากยอมตามใจคุณนายเค้า

 

ผมเคยมาเป็นเพื่อนคุณนายทำผมและทุกครั้งที่มาผมก็อดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมคนที่นั่งทำผมชอบนั่งหลับ ไว้ใจช่างมากขนาดนั้นเลยรึไงวะ แล้วไม่กลัวว่าตื่นมาแล้วจำตัวเองไม่ได้หรอ แต่พอผมมานั่งหน้ากระจกเอง ผมแพ้ความหล่อของไอ้คนในกระจกจนต้องนั่งหลับตา ฮา...

 

จริงๆ มันคืออาการง่วงนอนครับ พอมีคนมาสางมาหวีผมให้อาการง่วงนอนแม่งเข้าสิงทันที กว่าจะรู้สึกตัวก็ตอนที่แม่เดินเข้ามาสะกิดแล้วบอกว่าเรียบร้อยแล้ว

 

ผมมองไอ้ผู้ชายหัวสีน้ำตาลสว่างในกระจกอย่างพินิจ ใครวะแม่งโคตรหล่อ แม่งยืนจ้องหน้าผมกลับมาอีกต่างหาก นี่ถ้าไม่เกรงใจในความหล่อของมันผมยันกระจกแตกไปแล้ว

 

“ลูกใครน้า...หล่อจริงๆ เลย” ผมรักคุณนายก็ตรงนี้นี่แหล่ะครับ ตรงที่มองเห็นความหล่อในตัวผม ผมมองตัวเองอย่างพิจารณา...พูดแบบไม่เข้าข้างตัวเองเลยนะครับ แม่งโคตรหล่อเลยจริงๆ

 

“ลูกคนสวยแถวๆ นี้นี่แหล่ะครับ ว่าแต่ว่าเปลี่ยนสีผมแล้วต่อก็ไม่ต้องย้ายออกไปอยู่คนเดียวแล้วใช่มั้ย...” ผมกระพริบตาปริบๆ ใส่คุณนายเค้าอย่างออดอ้อน อย่าเลยนะครับ อย่าให้ผมย้ายออกไปอยู่คนเดียวเลยครับได้โปรดเถอะ ผมไม่ชอบความลำบากเลยจริงๆ

 

“จริงด้วย...ถ้าต่อไม่พูดเรื่องนี้ขึ้นมาแม่ลืมไปสนิทเลย ขอบใจมากนะต่อที่เตือนแม่ งั้นเดี๋ยวแม่โทรคุยกับแม่หมอเรื่องนี้อีกที ตอนนี้ไปส่งแม่ที่บ้านเสบียงก่อนแล้วกันลูก” อ้าว!! เฮ้ย กลายเป็นว่าผมดันไปสะกิดเรื่องที่คุณนายเค้าลืมไปแล้วขึ้นมาอีกอย่างงั้นหรอวะเนี่ย ผมแม่งอยากจะต่อยหน้าตัวเองสักทีสองทีให้มันหายประสาท

 

โอย!! ผมไม่อยากออกไปอยู่คนเดียวเว้ย

 

..........

 

 

 

ตอนแรกผมคิดว่ามาส่งแม่ที่บ้านเสบียงแล้วจะกลับไปนอนเล่นที่บ้าน แต่พอคิดไปคิดมาผมว่ากลับพร้อมพี่ปอกับแม่เลยดีกว่า ตั้งแต่ที่เดินเข้ามาในร้านไม่มีพนักงานคนไหนที่ไม่มองและไม่ทักเรื่องสีผมและทรงผมของผม

 

“ผมทรงนี้หล่อว่ะพี่ต่อ...”

 

“น้องต่อมาอย่างหล่อเลยนะคะวันนี้...”

 

เออดีเว้ยมีแต่คนทักว่าหล่อขึ้น แค่เปลี่ยนสีผมกับทรงผมมาแค่นี้พวกมันมองเห็นถึงความหล่อที่ซ่อนอยู่ของผมกันเลย เวลามีคนชมว่าหล่อผมนี่อยากจะยืดแต่ยืดไม่ได้ยังปวดหลังอยู่นี่สิ

 

“คิดไงเปลี่ยนสีผมกับทรงผมวะ กูเห็นมึงตัดแต่ทรงเดิมๆ แถมยังไม่เคยทำสีผมอีก...ไอ้พายมันบอกให้ทำรึไง” กำลังจะอ้าปากตอบแต่พอได้ยินชื่อนี้ผมอารมณ์เสียแบบตงิดๆ

 

“มันไม่ใช่พ่อผมว่ะพี่ ไม่จำเป็นต้องเชื่อมัน นี่คุณนายเค้าบอกให้ทำก็เลยทำ อิจฉารึไงที่น้องชายหล่อกว่า” ผมยักคิ้วให้ไอ้พี่ปอ ไอ้คุณผู้จัดการร้าน ส่วนผมน่ะหรอ...เด็กเสิร์ฟไงครับ ลูกชายคนเล็กของบ้านเสบียงเป็นแค่เด็กเสิร์ฟเท่านั้นเอง

 

“กูก็รู้ว่ามันไม่ใช่พ่อ แต่อนาคตมันอาจจะมาเป็นผัวมึงไง...” ได้ยินแบบนี้แล้วผมล่ะอยากจะเอาถาดในมือของผมฟาดเข้าที่หน้าของพี่ปอเสียทีสองที ผัวอะไรวะเฮ้ย พูดจาไม่เข้าหูเลยแม่ง
 

“อยากให้น้องตัวเองเป็นเกย์รึไงวะ” ผมยืนพิงเสาแล้วมองดูสาวๆ สวยๆ ที่เดินเข้ามากันเป็นกลุ่ม สายตาผมมองค้างไปยังคนที่ผมไม่คิดว่าจะมาเจออยู่ที่บ้านเสบียง เธอเป็นคนสวยมากๆ แต่ก็เป็นคนที่ผมไม่อยากจะเจอหรือว่าเผชิญหน้ามากที่สุด

 

ดานี่...

 

“มันไม่สำคัญเท่ากับว่าน้องกูแม่งว้อนเองรึเปล่า อ๊ะๆ อย่าคิดจะประทุษร้ายกู ไปรับแขกสาวๆ โต๊ะนั้นดิ เห็นมองเค้าตาค้างเชียวมึง” ไอ้พี่ปอแม่งเบี่ยงตัวหลบพร้อมกับดันผมให้เดินออกไปเพื่อทำหน้าที่เด็กเสิร์ฟกิตติมศักดิ์

 

ถามกูสักคำมั้ยว่ากูอยากมารับออเดอร์ที่โต๊ะนี้รึเปล่า...

 

“เฮ้ยๆ ไอ้ปื๊ด กูขอยืมแว่นตามึงหน่อยดิ” ผมเห็นไอ้ปื๊ดเดินผ่านมาพอดีกับที่วันนี้มันใส่แว่นมาพอดี ผมก็ไม่คิดหรอกครับว่าแค่ใส่แว่นแล้วดานี่จะจำผมไม่ได้ นี่ชีวิตจริงไม่ใช่ละคร แต่ผมก็ยังล็อคคอเอาแว่นตามันมาใส่อยู่ดี

 

“เอาวะกู ท่องเอาไว้ว่าลูกค้า ลูกค้า ลูกค้า...” ผมพยายามท่องเพื่อเตือนสติตัวเองเอาไว้ อาการอกหักของผมมันไม่หนักหนาเท่ากับความอับอายที่เธอทิ้งเอาไว้ให้กับผมหรอกครับ

 

“สวัสดีครับ นี่เมนูของทางบ้านเสบียงครับผม” ผมยื่นเมนูให้กับสาวๆ บางคนก็เรียนคณะเดียวกัน บางคนก็ต่างคณะเคยเห็นหน้าบ้างไม่เคยเห็นหน้าบ้าง แต่ก็ไม่ได้สำคัญอะไรกับผมหรอกครับ

 

วันนี้ดานี่มาในลุคใสๆ มองแล้วดูสบายตาจนทำให้ผมมองเพลินไปเสียนาน กว่าจะรู้ตัวก็ตอนที่สาวๆ เค้าหัวเราะกันนี่แหล่ะ ผมเกาท้ายทอยแก้เก้อแล้วยิ้มรับให้กับสาวๆ บางทีคนสวยๆ แบบพวกเธอคงชินกับการที่มีคนมาจ้อง มามอง มาส่งสายตามองค้างแบบนี้แล้วสินะ

 

ว่าแต่ว่าพวกเธอจำนายเป็นต่อคนนี้ไม่ได้รึไงวะ

 

“ที่นี่มีอาหารแนะนำมั้ยคะ” ดานี่มองหน้าผมด้วยสายตาคล้ายๆ จะพินิจ เธออาจจะคลับคล้ายคลับคลาก็เป็นได้

 

“อาหารแนะนำของทางบ้านเสบียงมี...” ผมร่ายรายชื่ออาหารที่มีผู้คนชื่นชอบและพากันมาลิ้มรสในความอร่อยแทบทุกครั้งที่มาเหยียบบ้านเสบียงให้กับสาวๆ รับออเดอร์ที่พวกเธอๆ ทั้งหลายระดมสั่งกันแบบยาวเหยียด

 

อ้าว!! นี่ไม่กลัวอ้วนกันหรอครับ ไหนเวลาคุยกันเห็นชอบพูดว่าลดความอ้วนบ้างละ ไดเอทบ้างละ...

 

“รอสักครู่นะครับ” ผมเดินออกมาด้วยความโล่งใจที่ไม่มีใครจำผมได้ อาจจะเพราะว่าผมเพิ่งเปลี่ยนสีผมและตัดผมใหม่แถมยังใส่แว่นตาอีกด้วย แต่ก็ดีแล้วครับอย่าจำผมได้เลย แค่เท่าที่เจอกันที่คณะนี่ก็รู้สึกแย่มากพอแล้ว

 

เพราะว่าผมมัวแต่คิดอะไรไปมาเลยไม่ทันมองเด็กเสิร์ฟที่เดินยกอาหารมา มารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่มันร้องเรียกผมในระยะประชั้นชิด ผมก็ได้แต่คิดว่าเอาอีกแล้วไอ้ต่อ มึงเจ็บตัวอีกแล้วแน่ๆ แต่ทว่ามีใครสักคนจับเอวผมแล้วดึงผมให้พ้นทางเสียก่อน

 

คุ้นๆ เหมือนเคยเกิดมาก่อนเลยเว้ย...

 

“มึงเหม่อหาสวรรค์วิมานอะไรนักวะ” เสียงดุๆ ที่ปนความห่วงใยเอาไว้เอ่ยขึ้นมา ผมไม่ต้องหันไปมองหรอกครับผมก็รู้แล้วว่ามันเป็นใคร

 

“เรื่องของกู” ผมยังเคืองมันอยู่เลยไม่ได้ขอบคุณที่มันช่วยไม่ให้ผมเดินชนกับเด็กเสิร์ฟ ไม่แม้แต่จะมองหน้ามันเสียด้วยซ้ำ ตั้งแต่วันที่มันบอกกับผมว่ามันจะจีบผมอย่างจริงจัง ต่อหน้าคนทั้งคณะแบบนั้น มันก็หายหน้าไปนานกว่าสัปดาห์ทิ้งให้ผมทนฟังไอ้พวกปากหมานินทาอยู่คนเดียว

 

แล้วมึงจะโผล่มาทำซากอะไรอีก

 

“มึงชักเริ่มไม่น่ารักแล้วนะ กูมาเป็นลูกค้านะเว้ย พูดจาไม่ดีกับลูกค้าแบบนี้กูฟ้องผู้จัดการซะดีมั้ย” มันจ้องหน้าผมแบบกวนส้นตีนมากถึงมากที่สุด ผมเพิ่งสังเกตว่ามันไม่ได้มาคนเดียว มันมากับพี่โก้ที่แต่งตัวดูเซอร์ๆ ไม่ได้เนี้ยบหล่อเหมือนอย่างที่ผมคาดคิดเอาไว้

 

“เชิญลูกค้าไสหัวเข้าไปหาที่นั่งเลยครับ กูไม่ว่างมาคอยแทคแคร์” ผมพูดจบก็เดินหนีมาได้แค่ก้าวเดียวเท่านั้น แต่ไอ้พี่พายแม่งเดินตามาเกี่ยวคอเสื้อของผมจนแทบหงายเงิบลงไปกองที่พื้น ที่นะที่ตั้งหลักทัน

 

“ผมทรงใหม่มึงโคตรน่ารักเลยว่ะ กูชอบ” แม่งไม่ต้องมากระซิบเสียงแหบๆ ใส่กูเลยขนลุกนะเว้ย

 

“กูหล่อเหอะ พี่โก้ช่วยมาลากเพื่อนพี่ไปไกลๆ หน่อยดิ” ผมไม่รู้ว่าจะเปลี่ยนทัศนะคติและมุมมองของไอ้พี่พายยังไงดี มันควรจะเลิกยุ่งวุ่นวายกับผมเสียทีแล้วหันไปเจ้าชู้ฟันดะไม่เลือกเหมือนเดิม เอดส์แดกตายห่าไปเลยได้ยิ่งดี

 

“ไปๆ ไอ้พายกูหิว แดกเสร็จแล้วค่อยมาม่อมันต่อ...”

 

“ม่อเหี้ยไรวะ กูบอกแล้วไงว่ากูเอาจริง...”

 

“กูเห็นมึงก็เอาจริงทุกคนนั่นแหล่ะ ไปหาแดกก่อนแล้วค่อยว่ากัน...”

 

มันสองคนเดินเถียงกันไปตลอดทางจนได้ที่นั่งนั่นแหล่ะ แล้วใครสั่งใครสอนให้มันไปนั่งใกล้ๆ โต๊ะดานี่วะนั่น แล้วถ้าผมต้องเดินไปทางนั้นดานี่ก็รู้หมดสิวะว่าผมเป็นใคร

 

“เออ!! ไอ้พายมันถามหามึงอยู่ เจอกันรึยัง” ไอ้พี่ปอมันเดินยิ้มร่าอารมณ์ดีมาจากทางมุมมืด ไม่ต้องบอกก็รู้ว่ามันคงเพิ่งวางสายจากพี่ฝ้ายมาแน่ๆ คบกันนานดีจริงๆ เลยคู่นี้ น่าอิจฉาคนมีความรักจริงๆ ดูมันจะมีความสุขและแฮปปี้มากเสียด้วย

 

“เจอหน้ามันทีไรไม่มีครั้งไหนที่มันจะไม่กวนตีนผมเลยว่ะพี่ปอ กวนส้นตีน” ผมส่ายหน้าไปมาอย่างสุดเซ็ง นี่ถ้าไม่เกรงใจว่ามันมาในฐานะลูกค้าพ่อจะด่าให้มากกว่านี้อีกคอยดู

 

มีอย่างที่ไหนนึกอยากจะทำอะไรก็ทำแบบตามใจตัวเอง นึกอยากจะโผล่มาก็มา นึกอยากจะหายหน้าก็หายไปซะงั้น เออ!! จะเอายังไงกับกูครับมึงว่ามาเลยดีกว่า

 

“พักนี้มึงดูขี้หงุดหงิดว่ะรู้ตัวป่ะ มึงต้องแยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวให้เป็นเว้ย ไปรับออเดอร์ที่โต๊ะไอ้พายไป” เฮ้ยพี่กูแม่งฟังภาษาคนไม่เข้าใจ หรือว่าฟังเป็นแต่ภาษารักวะเนี่ย ก็คนเพิ่งบอกอยู่ว่าเจอหน้ากันแล้วมันกวนส้นตีน ยังจะสั่งให้ไปรับออเดอร์ที่โต๊ะมันอีก

 

“ไม่ไปมึงก็อดไอ้นี่...” ไอ้พี่ปอชูไอโฟนเครื่องใหม่เอี่ยมให้ผมดู ผมยิ้มร่าแล้วทำท่าจะคว้ามันเอาไว้แต่ไอ้พี่ปอมันไวกว่า มันเก็บเข้ากระเป๋าแล้วสั่งให้ผมไปแทคแคร์ดูแลโต๊ะไอ้พี่พาย

 

“รอให้ผ่านคืนนี้ไปก่อนแล้วกูจะให้ นี่เงินกูซื้อนะเว้ย สำนึกในบุญคุณพี่ชายมึงด้วยนะครับ” มันทวงบุญคุณตั้งแต่เริ่มต้นเลยครับพี่กู ผมจำใจส่งออเดอร์ที่รับมาจากโต๊ะดานี่ให้กับไอ้พี่ปอ แล้วเดินฟึดฟัดออกไป

 

“เห็นแก่ของฟรีหรอกนะ ไม่อย่างนั้นมึงอย่าหวังเลยพี่พาย”

 

 

 

 

ผมเดินก้มหน้าก้มตาผ่านโต๊ะดานี่ไปแบบไม่เงยหน้ามองใครและรีบเดินเข้าไปที่โต๊ะไอ้พี่พายทันที มันนั่งเคาะโต๊ะพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมามองผมแบบท่าทางที่ชวนให้เอาถาดฟาดหน้ามันชิบหาย

 

“มึงว่าผู้หญิงที่นั่งอยู่โต๊ะนั้นหน้าตาคุ้นๆ มั้ยวะโก้” มันถามไอ้พี่โก้แต่ทว่ามันไม่ได้ละสายตาไปจากหน้าผมเลยครับ ผมไม่อยากจะสนใจมันสักเท่าไหร่เลยยื่นเมนูไปให้มันกับไอ้พี่โก้คนละเล่ม

 

“อ้อ ดาวคณะนิเทศน่ะหรอวะ มึงอยากรู้จักก็ถามจากเด็กมึงดิเรียนคณะเดียวกันไม่ใช่รึไง...” ดูท่าทางไอ้พี่โก้มันจะไม่รู้อะไรแต่ไอ้ตัวที่รู้เนี่ยมันยักคิ้วแล้วยิ้มอย่างกวนประสาทมาให้ แม่งคิดว่าตัวเองหล่อมากมายนักรึไง มานั่งให้เด็กเสิร์ฟร้านกูหวั่นไหวกันไปหมดเนี่ย

 

“จะแดกอะไรครับ...” สาบานได้เลยนะครับว่าผมไม่เคยพูดจาน่ารักๆ แบบนี้กับลูกค้าคนอื่นๆ เลย ไอ้นี่มันเป็นคนแรกและคาดว่าน่าจะเป็นคนเดียวที่ผมจะพูดจาน่ารักๆ แบบนี้ใส่

 

“ไปเรียกเจ้าของร้านมาคุยหน่อยดิ ทำไมพนักงานพูดจากับลูกค้าแบบนี้วะ...” ผมเริ่มต้นนับหนึ่งถึงสิบในใจเบาๆ พยายามสงบสติอารมณ์ไม่เอาอะไรฟาดหน้าแม่ง

 

“จะรับประทานอะไรดีครับคุณลูกค้า” ผมกัดฟันพูดและจ้องหน้ามันอย่างสุดจะทน นี่มันจงใจมากวนส้นตีนกูถึงร้านเลยใช่มั้ย บุกไปที่บ้านนี่ยังไม่พอใจใช่มั้ยวะ

 

“โอ๊ะๆ สาวๆ โต๊ะนั้นหันมามองด้วยเว้ย น่ารักๆ ทั้งนั้นเลย มึงว่าถ้ากูจีบจะติดมั้ยวะ” ไอ้พี่พายมันหันไปถามกับไอ้พี่โก้ ผมกลอกตาไปมาอย่างเซ็งและระอาในเวลาเดียวกัน ถ้ามันจะไม่สั่งอาหารผมจะเดินออกแล้วให้คนอื่นมารับออเดอร์จากมันแทน ไอโฟนไอเฟินอะไรซื้อเองก็ได้วะ

 

“ปื๊ด!! รับออเดอร์โต๊ะนี้แทนพี่ทีดิ ปวดหลังว่ะ” ผมเห็นเหยื่อที่เดินเข้ามาใกล้เลยรีบคว้ามันเอาไว้พร้อมกับสั่งการมันทันที ผมยังไม่หายโกรธไอ้พี่พาย ไม่มีอารมณ์จะมาเล่นเกมอะไรกับมันทั้งนั้น

 

“อย่าเยอะไอ้ต่อ...” จังหวะที่ผมจะเดินออกพี่พายมันดึงข้อมือของผมเอาไว้ ผมหันมามองหน้ามันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามว่าใครกันแน่ที่เยอะ คนเริ่มหันมามองกันรอบทิศทางว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างลูกค้ากับเด็กเสิร์ฟอย่างผม

 

“มึงต้องการอะไรจากกูวะ นี่มันไม่สนุกนะเว้ย” ต่างคนต่างจ้องหน้ากัน พี่โก้นั่งกอดอกมองดูผมกับไอ้พี่พายสลับกัน มันไม่ได้คิดจะห้ามหรือปรามเพื่อนตัวเองเลยใช่มั้ย แถมยังมีการเรียกไอ้ปื๊ดไปสั่งอาหารอีกต่างหาก

 

เออ!! มึงสองคนเหมาะที่จะเป็นเพื่อนกันมาก
 

“มึงก็มาเป็นแฟนกูซะสิ นี่แหล่ะที่กูต้องการ” มันพูดเสียงเบาๆ พอให้ได้ยินกันแค่สองคนเท่านั้น ผมรู้สึกขอบคุณมันมากที่ไม่แหกปากเสียงดังลั่นๆ เหมือนอย่างตอนที่บอกว่าจะจีบผมที่หน้าคณะ

 

“คนไม่ได้รักกันมันจะคบกันได้ยังไง อีกอย่างกูก็พูดไปตั้งหลายครั้งแล้วนะว่ากูชอบผู้หญิง...” ถึงจะอกหักมาก็เหอะ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่ากูจะเปลี่ยนมาชอบผู้ชายนี่หว่า ไอ้พี่พายมันบีบข้อมือผมเสียแน่นจนเจ็บไปหมด ต่างคนต่างมองหน้ากันอยู่อย่างนั้น

 

“กูบอกแล้วไงว่ากูไม่สนใจว่ามึงชอบใคร ให้รู้ไว้ว่ากูชอบมึง รู้แค่นั้นก็พอแล้ว” เคยมีคนบอกมันรึเปล่าว่ามันเป็นคนที่โคตรเอาแต่ใจตัวเองแบบสุดๆ ผมระอาและไม่อยากจะมาเล่นเกมจ้องตากับมันแล้ว แต่พอหันไปอีกทางก็เห็นพวกดานี่มองมากันทั้งโต๊ะ

 

“อ้าว...พาย มาทานอาหารหรอลูก ว่าแต่ว่ามีอะไรกันรึเปล่าเอ่ย...” เสียงของคุณนายพรทิพย์ที่ดังขึ้นมานั้นทำให้ผมบิดข้อมือออกจากการเกาะกุมของไอ้พี่พาย มันยกมือขึ้นไหว้แม่ผมอย่างนอบน้อม

 

“ต่อบ่นว่าปวดหลังน่ะครับ ผมเลยจะพาน้องเข้าไปพัก...” ไอ้พี่พายมึงแม่งโคตรด้าน โคตรเนียน ตอแหลต่อหน้าแม่กูเลยนะครับ

 

“แม่บอกแล้วนะต่อว่าถ้าปวดหลังก็ให้ไปนั่งพักก่อน ไม่ต้องมาทำก็ได้...”

 

“ก็พี่ปอมันใช้ต่อนี่แม่ ต่อว่าจะนอนมันก็ไล่ให้มารับออเดอร์” โยนขี้เลยครับผม เพราะพี่ปอแหล่ะที่โยนผมให้มารับออเดอร์ที่โต๊ะนี้

 

“ถ้าอย่างนั้นแม่รบกวนพายพาน้องไปนั่งพักที่ห้องหน่อยนะ พอดีแม่มีรับรองลูกค้าวีไอพีเสียด้วย...” ได้โปรดเถอะครับคุณนาย อย่าหลงความหล่อและรอยยิ้มเท่ๆ ของมัน แล้วโยนเนื้อนุ่มๆ แบบผมให้ไอ้หมาป่ากระหายเลือดแบบนี้ มันกระทืบผมตายห่าคาที่ใครจะรับผิดชอบ

 

“แม่ไม่ต้องห่วงครับ ผมดูแลน้องให้เอง” มันยิ้มให้แม่ผมตายใจ ก่อนจะเหล่ตามามองหน้าผมแล้วแอบทำท่าปาดคอใส่ คุณนายอย่าเพิ่งปายยยย กลับมาดูใจลูกชายคนเล็กก่อนเด้

 

“มึงไปไหนก็ไปเหอะ กูนั่งแดกรออยู่ตรงนี้นี่แหล่ะ บรรยากาศดีๆ แบบนี้น่าพากิ๊กมานั่งเล่นด้วย” ขอบคุณนะครับไอ้พี่โก้ที่ชอบบรรยากาศร้านกู แต่ไม่ต้องพากันมาบ่อยๆ หรอก

 

“เป็นต่อ...มากับพี่นะครับ” คุณกำลังคิดว่าที่มันพูดจาดีๆ แบบนี้กับผมเพราะว่ามันพิศวาสผมจริงๆ ใช่มั้ย มันก็อาจจะเป็นแบบนั้นก็ได้ ถ้ามันไม่ได้จงใจประคองผมมาหยุดที่โต๊ะของดานี่ แล้วเรียกชื่อผมแบบเต็มยศเลย

 

“เดี๋ยวพี่จะดูแลต่อเอง...” มึงดูมีความสุขมากนะครับไอ้พี่พาย มึงจะประคองหรือว่าจะล็อคตัวกูกันแน่ แล้วดานี่กับเพื่อนๆ จะมองหน้าผมกันทำไมนักวะเนี่ย ผมก็ได้แค่ยิ้มๆ ให้เท่านั้น แล้วก็ถูกไอ้เลวดุมันลากตัวออกไป

 

เออ รู้กันหมดโต๊ะเลยที่นี้ว่าผมคือนายเป็นต่อปีสามคณะนิเทศ...

 

 

 

 

ทันทีที่เข้ามาถึงในห้องมันก็ดันผมเข้ามาทางด้านในห้องพักพร้อมกับปิดประตูล็อคทันที ผมเดินตรงมาที่ประตูห้องเพื่อที่จะเปิดและออกไปจากที่นี่ เรื่องอะไรจะอยู่ด้วยกันสองต่อสองแบบนี้ มันฆ่าผมทิ้งผมก็ตายฟรีสิครับ

 

ปัง!!

 

มันตบประตูเสียงดังกระแทกเข้ารูหูผม ไม่รู้ขี้หูเต้นระบำไปกี่รอบต่อกี่รอบ ผมหมุนตัวมามองหน้ามัน ก็ถูกดันจนหลังแนบกับประตู มือข้างหนึ่งของไอ้พี่พายเท้ายันประตูเอาไว้ ใบหน้าของมันจ้องผมนิ่งจนผมชักหวั่นใจ

 

ตามึงจะดุและน่ากลัวไปไหนวะ
 

“มึงรำคาญกูมากนักใช่มั้ย...” นี่กูแสดงออกขนาดนี้แล้วมึงยังไม่เข้าใจอีกหรอวะ

 

“เออ!!” สั้นๆ คำเดียวจากใจ ทีนี้มึงคงจะเข้าใจอะไรมากขึ้นแล้วสินะ

 

“มึงอยากให้กูเลิกยุ่งกับมึงมากนักใช่มั้ย...” นี่มึงเข้าใจอะไรยากมากมายนักวะ
 

“เออ!!” ผมจ้องหน้ามันนิ่ง แต่ใจผมก็ไม่ได้นิ่งเลยสักนิด แม่งน่ากลัว
 

“ต้องให้กูหายหน้าไปมึงถึงจะพอใจใช่มั้ย” นี่แหล่ะที่กูโคตรต้องการเลยว่ะ มึงรีบๆ หายหน้าไปจากชีวิตกูได้เร็วเท่าไหร่ยิ่งดีเลยจริงๆ

 

“เออ!!” ผมแทบจะตะโกนใส่หน้ามันอยู่แล้วจริงๆ นะ แม่งจะถามอะไรอยู่ได้ แล้วจะขยับตัวเข้ามาแนบชิดกูทำไมนักวะ ขามึงนี่จะแหวกเข้ามากึ่งกลางหว่างขากูทำไม อย่างนี้กูก็ขยับไปไหนไม่ได้เลยดิ

 

“ถ้าอย่างนั้นกูจูบมึงได้ใช่มั้ย...”

 

“เออ!! เฮ้ย!! เดี๋ยวดิเมื่อกี้มึงถามกูว่ายังไงนะ จะ...จูบอย่างนั้นหรอ

 

“หึ!!” มันหัวเราะในลำคออีกแล้ว หัวเราะแบบโคตรชั่วร้ายใส่ผม ผมกำลังจะอ้าปากแย้งมันว่าที่ตอบไปเมื่อกี้นี้มันไม่ได้หมายความแบบนั้น แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรสักคำ มันก็กดจูบลงมาปิดปากผมเสียแล้ว แถมยังสอดมือรัดเข้าที่เอวของผมจนผมไม่สามารถจะขยับหนีหรือว่าถอยไปไหนได้

 

จูบแรก...

 

ร้อนแรง...

 

อึดอัด...

 

ไร้เรี่ยวแรง

 

ผมพยายามที่จะดันร่างของไอ้พี่พายมันออกห่าง แต่ทว่าทำไมมือของผมมันถึงได้ไร้เรี่ยวแรงแบบนี้ ผมรู้สึกว่ายิ่งผมพยายามดันร่างของมันเท่าไหร่ มันยิ่งกอดรัดและประกบจูบผมอย่างแนบแน่นมากเท่านั้น

 

ไอ้พี่พาย...มึงใช้ลิ้นกับกู โอยแม่ง!!!

 

“ไอ้...” พอปากว่างปุ๊บผมก็ด่ามันปั๊บแต่ก็ได้แค่คำเดียวเท่านั้นแหล่ะครับ ผมก็ถูกล็อคคอจูบหนักๆ อีกเนิ่นนานจนผมแทบจะไถลลงไปนั่งกับพื้นเพราะหมดแรง ถ้ามันไม่ล็อคตัวผมเอาไว้สาบานได้เลยว่าผมร่วงลงไปกองที่พื้นแล้วจริงๆ

 

“เหี้ย!!!” ผมยกมือขึ้นปิดปากเอาไว้ได้ทันท่วงทีก่อนที่มันจะจูบลงมา ไอ้พี่พายมันเลียนิ้วผมเบาๆ แล้วมองผมด้วยสายตาที่ผมรู้สึกว่ามันทำให้ผมไร้เรี่ยวแรง ผมไม่ได้ชอบผู้ชายนะ แต่เสน่ห์ของไอ้พี่พายมันเล่นงานผมรึไงก็ไม่รู้

 

ไม่ๆๆ ต่อมึงไม่ได้เป็นเกย์ ท่องเอาไว้ว่ามึงไม่ได้เป็นเกย์ มึงไม่ได้ชอบผู้ชาย ไม่เว้ย!!!!

 

“หวาน...” เสียงแม่งโคตรโรคจิตเลยผมอยากจะถีบมันให้ออกไปไกลๆ จากผมแต่โคตรเจ็บใจที่ตัวเองไม่มีแรงแม้แต่จะยืน ผมออกแรงดันมันออกห่างแล้วทิ้งตัวลงนั่งพิงประตูยกมือขึ้นปิดหน้าอย่างหมดสภาพ

 

“มึง...” ใช่ว่าผมด่ามันไม่ออกนะครับ แต่ตอนนี้คำด่ามันเยอะมากจนผมไม่รู้ว่าจะเอาคำไหนมาใช้ถึงจะสาสมกับสิ่งที่มันทำกับผม

 

“อยากด่ากูใช่มั้ย ด่ามาเลยกูไม่สะเทือนหรอก” เออกูรู้ มึงไม่ต้องมาบอกกูหรอกว่ามึงไม่สะเทือน ด้านๆ แบบมึงจะสะเทือนได้ยังไง มันนั่งลงแล้วมองหน้าผมด้วยสายตาที่ผมจะจำแม่งไปจนวันตายเลยไอ้ผู้ชายเฮงซวย

 

“กูจะ...” จะอะไรดีวะ จะฆ่าแม่ง จะฟ้องแม่รึก็ไม่ได้ จะบอกพี่ปอแม่งก็คงจะชอบใจไม่รู้ทำไมแม่งดูเชียร์ให้กูเป็นเกย์จัง เว้ย!!!

 

“มึงจะทำอะไรคะที่รัก...” ผมตวัดหางตาแล้วมองหน้ามันอย่างโคตรไม่สบอารมณ์ แค่ที่มึงแดกปากกูสองครั้งนั่นก็ทำให้กูเกลียดมึงมากขึ้นเป็นเท่าตัวแล้ว ยังจะมาที่รักอะไรอีก

 

“กูเกลียดมึง...” ผมดันมันออกห่างแล้วยกมือขึ้นป้ายตาที่มันรู้สึกร้อนๆ ผมไม่ใช่คนอ่อนแอ แต่ก็ไม่ได้เข็มแข็งจนแสร้งทำว่าไม่รู้สึกอะไรได้ ผมไม่ได้ชอบมันและสิ่งที่มันทำกับผมมันเข้าข่ายบังคับจิตใจกันชัดๆ

 

“แต่กูชอบมึง...ต่อให้มึงพูดว่าเกลียดกูมากแค่ไหน มันไม่ได้ทำให้กูชอบมึงน้อยลงเลย” มันจับหน้าผมให้เงยขึ้นแต่ผมก็ปัดมือมันออก มันบังคับเชยคางผมขึ้นมา สายตาที่มันมองผมดูอ่อนลงมาก เต็มไปด้วยความเว้าวอนที่ผมไม่คิดว่าจะได้รับจากมัน

 

“มึงไม่ได้ชอบกู...มึงแค่อยากจะแกล้งกู” ผมไม่รู้หรอกว่ามันชอบผมจริงตามที่มันพูดหรือเปล่า หรือผมกำลังเลี่ยงที่จะยอมรับความจริงที่ถูกส่งผ่านมาทางสายตาของมัน อะไร ยังไงก็แล้วแต่ ผมพยายามที่จะไม่ยอมรับมัน

 

“มึงจะรู้ใจกูมากกว่าที่กูรู้ใจตัวเองได้ยังไง...” มันก้มหน้าลงมาจูบที่หน้าผากผมเบาๆ แล้วดึงผมเข้าไปกอดอย่างแนบชิด ไม่รู้เหมือนกันว่าที่ผมไม่ผลักไสเป็นเพราะผมไม่มีแรง หรือเพราะว่าผมรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่ส่งผ่านมา

 

แต่สิ่งหนึ่งที่ผมรู้สึกได้ในตอนนี้ก็คือผมปวดหลังโคตรๆ เพราะแม่งดันกูกระแทกประตูซะแรงเชียว...มึงรักกูรุนแรงมาก

 

....................

 

 

 

 

 

STOP!!  STOP!!! STOP!!!!

 

ไม่ได้ให้หยุดหรือว่าอะไรนะครับ แต่ผมจะบอกว่าผมชื่อสต็อป สุดหล่อ สุดน่ารัก และสุดแสนจะเลือกได้ในชีวิต ให้ไอ้ต่อมันโฟ่วมาหลายตอนแล้ว ขอพื้นที่เล็กๆ ให้คนน่ารักๆ อย่างผมได้เสนอหน้าหล่อๆ มาโชว์บ้างนะครับ

 

วันนี้ผมรู้สึกอยากกินอะไรอร่อยๆ และที่เดียวที่ผมนึกถึงยามที่หิวก็ไม่พ้นบ้านเสบียง...ที่นั่นนอกจากจะมีอาหารอร่อยแล้ว ยังมีบางสิ่งบางอย่างที่ทำให้ผมรู้สึกว่าผมมีความสุขทุกครั้งที่ได้เหยียบย่างเข้าไป

 

มันเป็นความรักที่ไม่ถึงกับสุข

 

มันเป็นความทุกข์ที่ไม่ถึงกับเศร้า...

 

ผมมักจะถูกมองว่าเป็นคนเจ้าชู้ ผมมักจะเปลี่ยนคู่ควงบ่อยๆ เพราะถ้าเมื่อไหร่ที่ผมค้นพบว่าเธอคนนั้นไม่สามารถเข้ามาแทนที่ใครบางคนในหัวใจของผมได้ ผมก็จะไม่ยื้อให้มันยืดยาวอีกต่อไป อาจจะดูเหมือนผมใจร้ายใช่มั้ยครับ

 

แต่เปล่าเลยครับ มันเป็นกฎกติกาที่เราตกลงก่อนที่เราจะมาคบหากัน ทุกคนรู้ดีว่าผมจะไม่ผูกมัดกับใคร ผมมอบความสุขทางกายให้ได้เท่าที่อีกฝ่ายต้องการ แต่ทว่ากลับไม่เคยมีความสุขทางใจเข้ามาเพิ่มเติมเลย

 

แต่มันก็มีบางกรณีที่คนบางคนไม่เข้าใจในกฎกติกาและอยากจะยึดครองผมให้เป็นของเธอผู้เดียว รถไฟชนกันทีไรพากันตายหมู่เลยครับ แล้วความสัมพันธ์ของเราก็จบลงเพียงเท่านั้น

 

จุดหมายปลายทางมันก็คือเลิกกันอยู่แล้ว เพียงแต่เลิกกันเร็วและหาคนใหม่ได้ไวขึ้นก็เท่านั้น

 

ว่ากันว่าเพื่อนกันไม่ควรมีความลับต่อกันใช่มั้ยครับ ผมกับไอ้ต่อเป็นเพื่อนรักที่รักและสนิทกันมาก แต่ผมมีความลับบางอย่างที่ไม่สามารถบอกกับมันได้ คงเป็นเรื่องเดียวเท่านั้นที่ผมขอปิดและเก็บเอาไว้อย่างนี้แม้ว่าจะอึดอัดและทรมานก็ตาม

 

แน่ะ!! แปลกใจใช่มั้ยครับที่เห็นผมในโหมดที่ค่อนข้างดราม่า เปล่าครับผมไม่ได้ดราม่าแค่เกริ่นนำเท่านั้น อย่าได้เศร้าโศกโศการ่ำไห้ไปกับสิ่งที่ผมได้เอ่ยปากบอกออกไป เพราะมันเป็นแค่เรื่องไร้สาระเล็กๆ ในมุมๆ หนึ่งของหัวใจนายต็อปสุดหล่อและน่ารักคนนี้ก็เท่านั้นเอง

 

ผมเดินเข้ามาเรื่อยๆ ในร้านอาหารที่ผมแสนคุ้นเคย มันก็โตมาพร้อมๆ กับผม กับไอ้ต่อนั่นแหล่ะครับ เพราะว่าผมมาอาศัยฝากท้องที่นี่บ่อยมากๆ ก็อาหารอร่อยนี่ครับ ใครสนใจมาเอาเบอร์ที่ผมได้เลยนะครับ แต่แลกกับเบอร์คุณนะครับรู้มั้ย หึ หึ

 

“ว่าไงต็อป นัดกับไอ้ต่อเอาไว้” เสียงที่เอ่ยทักทายผมนั้นไม่ใช่เสียงของใครที่ไหน เป็นเสียงของพี่ปอ...พี่ชายสุดหล่อของไอ้ต่อมันครับ

 

“ไม่ได้นัดอ่ะพี่ปอ แค่อยากมาหาอะไรกินหน่อยหิวจนปวดท้องแล้วเนี่ย ว่าแต่ไอ้ต่อมันไปไหนล่ะพี่ วันนี้ไม่ได้มาบ้านเสบียงหรอ” ผมยิ้มให้กับพี่ปอที่เป็นเหมือนพี่ชายของผมเพราะคลุกคลีกันมาตั้งแต่เด็กๆ

 

“มันไปกับว่าที่ผัวมันแล้วมั้ง เห็นไอ้พายมันหิวปีกไปทางห้องรับรอง ไม่ปวดหลังก็สำออยอยากจะหลบไปสวีทกับไอ้พาย...” ผมว่าพี่ปอแม่งล้ำแล้วว่ะ แม่งยิ้มอย่างพึงพอใจเหมือนมันจะชอบใจมากหากไอ้ต่อได้พี่พายเป็นผัวจริงๆ

 

“นี่พี่สนับสนุนให้น้องตัวเองเป็นเกย์รึไง ไม่รังเกียจหรอ?” ผมถามออกไปอย่างไม่ค่อยแน่ใจ บางคนก็รับกับเรื่องแบบนี้ได้ บางคนก็รับไม่ได้และดูจะต่อต้านน่าดู ทั้งๆ ที่มันก็เป็นความรักในรูปแบบหนึ่ง มันไม่ได้ผิดอะไรเพราะคนเราก็มีหัวใจ มีสิทธิ์ที่จะรักใครชอบใครก็ได้ทั้งนั้น

 

“รังเกียจทำไมวะ เรื่องแบบนี้มันอยู่ที่ความรู้สึกของคนสองคน...ถ้าคนมันจะรักกันใครจะไปห้ามได้” พี่ปอยักคิ้วแล้วเดินเข้ามากอดไหล่ผม พี่ปอสูงกว่าไอ้ต่อและไอ้ต่อแม่งก็สูงกว่าผม คงไม่ต้องบอกหรอกนะว่าพี่ปอจะสูงกว่าผมมากแค่ไหน

 

“นั่นสินะ...ถ้าใจมันจะรัก ห้ามเท่าไหร่มันก็ไม่ฟังหรอก” พี่ปอทำให้ผมคิดถึงบางเรื่อง บางสิ่งที่มันฝังอยู่ในหัวใจของผม แต่ก่อนที่มันจะชัดเจนหรือว่ามากมายจนเกินไป ผมก็เปลี่ยนเรื่องไป

 

“พี่พายมันมาคนเดียวหรอพี่ หรือว่าหิ้วใครมาด้วย...”

 

“มันมากับเพื่อนมันคนนึง สูงๆ หล่อๆ เซอร์ๆ ไม่คุ้นหน้าว่ะ ไม่รู้ว่าชื่ออะไร หรือว่าจะเป็นคู่ขามันวะ ไอ้ต่อมันถึงได้ปรี๊ดขนาดนั้น...” พี่ปอมึงล้ำมากเกินไปแล้วครับความคิดเนี่ย เฮ้อ!! ว่าแต่เพื่อนพี่พายนี่ใครวะ

 

“มันนั่งอยู่โต๊ะ24 ติดริมระเบียง เดินไปเดี๋ยวมึงก็เห็น...กูไปทำงานก่อนแล้วกัน อยากกินอะไรก็สั่งได้เลยเดี๋ยวกูเลี้ยงเอง” พี่ปอลูบหัวผมเบาๆ แล้วส่งยิ้มให้ ก่อนที่จะเดินถือสมุดบัญชีออกไป ผมมองตามไปพร้อมกับระบายยิ้มน้อยๆ

 

“เฮ้อ!!” ถึงอย่างนั้นก็ยังรู้สึกหน่วงๆ แปลกๆ ในหัวใจอยู่ดี เพราะฉะนั้นผมควรหาอะไรทำ หรือไม่ก็หาอะไรกินให้มันลืมเรื่องวุ่นวายในใจออกไปเสียก่อน

 

 

 

 

ผมเดินมาตามทางส่งยิ้มให้กับบรรดาเด็กเสิร์ฟในร้านอย่างคุ้นเคย คือถ้ามันคุ้นเคยกับไอ้ต่อมันก็ต้องคุ้นเคยกับผมอ่ะครับ เพราะผมคือลูกรักอันดับสามของแม่ไอ้ต่อที่คอยรายงานสถานการณ์ทุกอย่างให้ท่านฟัง

 

เรียกง่ายๆ ว่าขายเพื่อนกินนี่งานถนัดผมเลยครับ

 

“ต๊อปคะ!!” เสียงใสๆ ที่เรียกชื่อผมทำให้ผมหันไปมองด้วยความงุนงง ดานี่กับเพื่อนสาวของเธอนั่งกันอยู่เต็มโต๊ะไปหมด แล้วถ้าอย่างนั้นที่เกิดเรื่องกับไอ้ต่อกับพี่พายเนี่ย พวกเธอก็คงเห็นสินะ

 

เจริญล่ะครับไอ้ต่อเพื่อนรัก พรุ่งนี้มึงได้มีข่าวลือเพิ่มอีกแล้วแน่ๆ

 

“สวัสดีครับดานี่ สวัสดีครับสาวๆ มาทานอาหารที่ร้านไอ้ต่อมันหรอครับเนี่ย” ผมยิ้มให้กับพวกเธอๆ กลุ่มนี้ผมไม่เคยได้แอ้มหรือว่าได้คบกับใครหรอกครับ เพราะว่าพวกเธอๆ น่ากลัวเกินไป ไม่ใช่หน้าตาที่น่ากลัวนะครับ แต่ระดับความเหนียวแน่นของมือนี่น่ากลัว

 

ถ้าเกิดไม่ยอมปล่อยผมไปตามยถากรรมนี่ผมก็แย่สิครับ

 

“เอ๊ะ!! นี่ร้านต่อหรอคะ” ดานี่เอ่ยถามอย่างแปลกใจ แสดงว่าเธอไม่รู้สินะว่าที่นี่เป็นร้านอาหารของบ้านไอ้ต่อ แต่ก็อย่างว่าแหล่ะครับเพื่อนผมมันไม่ค่อยอวดร่ำอวดรวยอะไรกับใครเค้าเท่าไหร่ มันติดดินจะตายไปครับ มันก็ไม่ได้ลอยนะผมรู้สึก ฮ่าๆ

 

“ว้าว!! เพิ่งรู้นะคะเนี่ยว่าบ้านต่อเปิดร้านอาหารใหญ่โตแบบนี้” แหม!! พอรู้ว่าเพื่อนผมรวยก็ท่าทีดีขึ้นมาแบบนี้ให้ผมคิดยังไงดีครับดานี่ แต่หักอกมันไปแล้วนี่นะครับ ให้มันหักอกหักใจไปน่ะดีแล้ว

 

“ก็มันไม่ใช่คนชอบอวดร่ำอวดรวยอะไรนี่ครับ มันไม่ได้อยากให้คนมองมันแค่ภายนอก เพราะคนเราเดี๋ยวนี้ตัดสินกันที่เปลือกนอกก่อนจิตใจทั้งนั้น...ไม่ใช่หรอครับ” ผมล่ะสะใจได้ตอกหน้าดาวคณะที่ผมรู้สึกว่าเธอเฟค อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลยนะครับเพราะว่าผมคลุกคลีกับผู้หญิงมาแทบจะทุกประเภทแล้ว เจอมาหลายรูปแบบ บางคนนี่อย่างกับนางฟ้าแต่จิตใจนี่นางมารยังอาย

 

อย่ารักใครแค่รูปกายครับ ต้องดูให้ลึกถึงจิตใจ ยิ่งดูแบบไร้เสื้อผ้ายิ่งแจ่ม...

 

“แล้วต็อปนัดกับต่อเอาไว้หรอคะ ต่อเปลี่ยนสีผมกับทรงผมใหม่ดานี่จำแทบไม่ได้ ถ้าพี่พายไม่มาทักต่อ ดานี่ก็ไม่รู้เลยนะคะว่าเป็นต่อ” ผมแอบแปลกใจที่ได้ยินว่าไอ้ต่อเปลี่ยนทรงผมและสีผม เพราะมันไม่ชอบยุ่งวุ่นวายอะไรแบบนั้น แต่ถ้าให้เดาล่ะก็ คงจะมีแค่คนเดียวที่สามารถสั่งให้ไอ้ต่อมันทำตามใจได้

 

“เปล่าครับ ผม...” ผมกำลังนึกว่าจะหาทางปฏิเสธอย่างไรดี ถ้าหากว่าพวกเธอๆ ชวนให้ผมนั่งร่วมโต๊ะด้วย คนที่นั่งอยู่ทางด้านในสุดชื่อจีน่า เธอพยายามอ่อยผมมานานแล้วแต่ผมไม่เล่นด้วยเพราะท่าทางเธอจะมือเหนียวน่าดู

 

“ผมนัดกับเพื่อนของพี่พายเอาไว้น่ะครับ ยังไงก็ขอตัวก่อนนะครับสาวๆ” ผมขยิบตาน้อยๆ แล้วเดินออกมา สายตาก็ไปสะดุดเข้ากับเพื่อนของไอ้พี่พายที่ไม่รู้ว่ามันชื่ออะไร เพราะเคยเจอกันแค่ครั้งเดียวตอนที่ไอ้พี่พายมันมาประกาศว่าจะจีบไอ้ต่อต่อหน้าคนทั้งคณะ

 

“อ้อ!! คนนี้สินะ” ผมเดินเข้าไปใกล้ๆ ที่โต๊ะของเพื่อนพี่พายแล้วนั่งลงแบบไม่ต้องรอให้มันเชิญเลยครับ มันมองหน้าผมแบบสงสัยที่ผมลงนั่งฝั่งตรงข้ามกับมัน

 

“ขอนั่งด้วยคนได้มั้ยพี่ ผมไม่อยากนั่งกับสาวๆ โต๊ะนั้นเดี๋ยวจะยาวไปไกล” ดูท่าทางมันจะจำได้ว่าผมเป็นใคร เพราะผมเองยังจำได้เลยว่ามันเป็นใครทั้งๆ ที่เพิ่งเจอกันได้แค่ครั้งที่สองเท่านั้นเอง

 

“เพื่อนเด็กไอ้พาย?” มันจิบเบียร์เบาๆ แล้วมองหน้าผมด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม ผมพยักหน้ารับแล้วมองไปรอบๆ ร้าน เห็นไอ้พี่ปอมันเดินขึ้นไปบนเวทีและเตรียมตัวเล่นดนตรีให้กับลูกค้าได้รับฟัง ผมยิ้มน้อยๆ แล้วหันกลับมามองคนตรงหน้าที่มันเท้าคางมองหน้าผม

 

“เพื่อนไอ้ต่อนั่นแหล่ะ ปื๊ดๆ สั่งอาหารหน่อย” ถึงอาหารจะวางอยู่หลายอย่างจนเกือบจะเต็มโต๊ะ แต่มันไม่ใช่ของผมนี่ครับ ผมมานั่งนี่เพราะแค่หาข้ออ้างไม่อยากนั่งกับสาวๆ เท่านั้นเอง

 

“ทำไมกูไม่เคยเห็นหน้ามึงมาก่อนเลยวะ...” ผมเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนพี่พายแล้วก็คิดแบบเดียวกัน เพราะผมเองก็ไม่เคยเห็นหน้ามัน แบบนี้ก็ถือว่าเจ๊ากันไปแล้วกันนะพี่

 

“ไม่รู้เหมือนกัน ผมเองก็ไม่เคยเห็นหน้าพี่มาก่อน อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลยนะ ถ้าพี่พายไม่มาตามจีบไอ้ต่อ เราก็คงไม่ได้เห็นหน้ากันหรอก” ผมยักคิ้วแล้วยิ้มอย่างเป็นมิตร ผมมันพวกเข้ากับใครก็ได้ ขอแค่เค้าให้เข้า...เอ้าๆ อย่าคิดไปไกลอะไรนะครับ ทะลึ่งจริงเชียว

 

“มึงมีแฟนรึยัง...” เป็นคำถามที่คนแปลกหน้าเค้าถามกันใช่มั้ยครับเนี่ย แต่ก็นะ ผมเองก็ถามเวลาหลีสาวอยู่บ่อยๆ เจอใครน่าสนใจก็ถามแม่งเลยมีแฟนรึยัง

 

อย่าบอกนะว่า...

 

“กูจีบได้มั้ย” นั่นประไรเซ้นผมมันบอกว่าไอ้สายตาที่มองมาเยิ้มๆ กับรอยยิ้มที่ประดับบนใบหน้าหล่อๆ (แต่น้อยกว่าผมนิดนึง)นั่น มันเหมือนเวลาที่ผมใช้จีบสาวเลยจริงๆ

 

“คิดว่าจีบติดก็ลองดูดิ” ผมมันขั้นเซียนแล้วว่ะพี่ ไม่มาหวั่นไหวกับคารมคมหอกของใครหรอกครับ กูมันเวลสูงเว้ยอย่าหวังจะฟาดจะฟันได้ง่ายๆ

 

“เออกูลองแน่ไม่ต้องกลัว กูชื่อโก้ มึงชื่ออะไร” เออ เจริญ แม่งบอกจะจีบตั้งแต่ยังไม่รู้จักชื่อกันและกันเลยด้วยซ้ำ คนสมัยนี้นี่แม่งรวดเร็วแซง 3G ของประเทศไทยไปไกลเกินหน้าแล้วนะครับเนี่ย

 

“ผมชื่อสต็อป...จีบผมทำใจหน่อยนะพี่ คนหน้าตาดีแบบผมสาวติดเยอะจนไม่ค่อยมีเวลา” ผมไม่ได้โม้ไม่ได้คุยหรือว่าอวดอะไร บอกเลยว่ามันเรื่องจริงครับพี่ ผมเปลี่ยนสาววันเว้นวันเลยก็ว่าได้

 

“สาวติดกูไม่ว่า มึงมีผู้ชายมาติดพันรึเปล่า กูไม่อยากต่อยตีกับใคร...แต่ถ้ากูจีบติดเมื่อไหร่...มึงคงไม่มีโอกาสออกไปติดสาวที่ไหนหรอก” บทสนทนาช่างสั้น ง่าย และได้ใจความ สาบานได้เลยว่านี่ไม่รู้จักกันมาก่อนนะครับ แต่แม่งมาเจอกันแบบมึนๆ ได้ไงก็ไม่รู้

 

“เอาให้ติดก่อนเหอะ แล้วค่อยมาว่ากัน” ผมยักคิ้วให้แล้วนั่งมองเลยไปที่เวทีฟังเพลงที่พี่ปอร้องกับวงดนตรีที่เป็นเพื่อนๆ กับพี่ปอมันอย่างเพลินใจ

 

“สายตามึงนี่อ่านง่ายดีเนอะ หึ” มันพูดสั้นๆ แล้วก็ยิ้มอย่างมีเลศนัย ก่อนที่จะนั่งจิบเบียร์โดยที่ไม่ได้ละสายตาไปจากหน้าผมเลยสักนิด

 

อย่ามาทำเป็นเหมือนว่ารู้ดี แต่จีบกูให้ติดเถอะพี่...กูอยากหนีจากความรู้สึกนี้เต็มทีแล้วจริงๆ...

..........100%..........

 

รณรงค์ให้คนอ่านยุ่งนักที่เล่นทวิตเตอร์ติดแท็ก #ยุ่งนัก เวลาที่พูดถึงนิยายเรื่องนี้ เกรทจะตามไปส่องค่า ><

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 82 ครั้ง

15,978 ความคิดเห็น

  1. #15921 nin28041992 (@nin28041992) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 18:40
    ต็อปชอบปอเหรอก็ว่าคำพูดแปลกๆ
    #15921
    0
  2. #15904 kimleehyun (@kimleehyun) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2561 / 10:46
    สต๊อปแอบรักพี่ปอเหรอ??
    #15904
    0
  3. #15835 นายแมวน้ำ (@watmaka) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 04:28
    ง่อว มองยังไงก็ไม่รอดทั้งคู่อ่ะ ทำเก่งไปงั้นแหละ 555
    #15835
    0
  4. #15831 นายแมวน้ำ (@watmaka) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 04:11
    ง่อว มองยังไงก็ไม่รอดทั้งคู่อ่ะ ทำเก่งไปงั้นแหละ 555
    #15831
    0
  5. #15790 tarn_teuky (@tarn_teuky) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 มีนาคม 2559 / 18:05
    สต๊อปแอบชอพี่ปอรึ ใช่ป่าวหว่าเดา
    #15790
    0
  6. #15738 lufian (@ployykp) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2559 / 00:50
    จูบแล้ววววววววว
    #15738
    0
  7. #15645 Alleytama (@tamagome23) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2558 / 23:08
    พอจะเดาๆได้ล่ะว่าต๊อปมีปมไร แอบเศร้าหวิวๆ สงสาร
    #15645
    0
  8. #15627 backlight (@artemis-03) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2558 / 17:39
    ง่ายดีนะต๊อบ
    กล้าได้กล้าเสียดีจริงๆ
    #15627
    0
  9. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  10. #15513 mameaw27 (@dek-dmameaw) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 เมษายน 2558 / 12:23
    เอาแล้วต็อป พูดง่ายกว่าต่อเยอะ555
    #15513
    0
  11. #15351 P.Secret (@future-cartoon) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 มกราคม 2558 / 17:03
    จุ๊บุแล้วอ่ะแกรรร กรี๊ดกร๊าดด ~ ><
    #15351
    0
  12. #15069 ploylybbs (@ploylybbs) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 กันยายน 2557 / 03:10
    สต๊อปมีปมอะไรน้าาา
    #15069
    0
  13. #14964 zaqqaz (@zaqqaz) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 กันยายน 2557 / 21:08
    เริ่มแล้วคู่นี้ ว่าแต่สต็อปมีปมอะไรว้า อยากรู้จัง
    #14964
    0
  14. #14866 นินิว (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2557 / 09:25
    น่ารักดีคะนิยายเรื่องนี้ ฮี่ฮี่
    #14866
    0
  15. #14419 mitake (@voldermore) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2557 / 14:23
    หืออออ สต๊อปชอบพี่ปอเหรอออออ
    #14419
    0
  16. #13947 JENNYHA (@jennyha) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 เมษายน 2557 / 01:17
    ชอบพี่ปอเหรออออ
    #13947
    0
  17. #13659 nutzecs (@nutzecs) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 เมษายน 2557 / 01:11
    =/= เฮียเปนอารายย โอเคนะตะเอง =.=
    #13659
    0
  18. #13458 MomoKeekee (@12343234) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 เมษายน 2557 / 16:05
    ว๊ายยยย ต่อเริ่มหวั่นไหวกับพี่พายอ่ะเดะ!55555
    #13458
    0
  19. #13431 love beast*--------* (@benzii17) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 เมษายน 2557 / 17:57
    น่ารักอ่า
    #13431
    0
  20. #13189 Taeisme (@tsaijam) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 มีนาคม 2557 / 13:17
    การทอดทิ้งน้ำปั่นคือสิ่งสุดท้ายที่ป๊าจะทำ กรี๊ดดดดดด ฮ่องเต้คิดกับน้ำปั่นมากกว่าลูกรึเปล่า55555
    #13189
    0
  21. #13079 Hiro Hiro Shi (@hiroshi1234) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 มีนาคม 2557 / 00:16
    จูปแล้วคาดว่าอีกไม่นานคงได้เข้าหอ...เย่ๆ
    #13079
    0
  22. #12967 เเมวดำท่องราตรี (@154356) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 มีนาคม 2557 / 16:00
    ต็อบชอบพี่ปอเหรอเนี่ย เเต่ว่าเมื่อไหร่ต่อจะหวั่นไหวกับพี่พายบ้างนะ
    #12967
    0
  23. #12855 nattamonyys (@nattamonyys) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2557 / 22:46
    ต็อปต้องการรักแท้สินะ
    #12855
    0
  24. #12587 eunna22 (@taew_end) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มกราคม 2557 / 20:20
    ต่อไปคงจะมีแต่รอยยิ้มนะปอชาย ^^
    #12587
    0
  25. #12134 Secret*BY (@bookki-yebin) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2556 / 23:31
    หวั่นไหวอ่ะดิ
    #12134
    0