OK!! I love U ♥ ยุ่งนัก...กูรักมึงก็ได้ [Yaoi][Boy's love]

ตอนที่ 67 : ☆OK! I love U ★.. 53. ป่วย...ป่วน (Koh)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,735
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 50 ครั้ง
    1 ก.ย. 56


 53. ป่วย...ป่วน [Koh…]

 

ใครก็ได้บอกทีดิว่านี่มันคือห่าอะไร เกิดอะไรขึ้นกับไอ้สามตัวนี้วะ หรือว่าที่นี่เกิดโรคระบาดขึ้น...ทำไมทั้งไอ้ต่อ ทั้งไอ้พายและก็ไอ้ต็อปถึงได้นอนป่วยตายกันหมด ของไอ้ต็อปนี่ผมพอจะเข้าใจนะเพราะว่ามันมีอาการมาตั้งแต่เมื่อวานนี้แล้ว แต่ทำไมอยู่ดีๆ ไอ้ต่อกับไอ้พายนี่พากันนอนตายทั้งคู่ แถมตัวยังร้อนจี๋แบบนั้นอีก

 

“มันจะมีสักวันมั้ยที่กูไม่ต้องมานั่งปวดหัวเพราะพวกมึงเนี่ย” ตอนนี้ผมจัดการทั้งลากทั้งพยุงไอ้พวกคนป่วยมันมานอนกองรวมกันที่ห้องนั่งเล่น ให้มันอยู่ในสายตาของผมแบบนี้แหล่ะดีแล้ว ขืนแยกกันนอนคนละห้อง ไอ้ต็อปห้องนึง ไอ้พายกับไอ้ต่ออีกห้องนึงมันดูแลไม่ทั่วถึง

 

อีกอย่างให้มานอนรวมกันในที่ที่โปร่ง โล่ง อากาศถ่ายเทแบบนี้น่าจะดีกว่า มันจะได้ไม่รู้สึกอึดอัด ตอนแรกคิดว่าไอ้ต็อปไม่น่าจะเป็นอะไรมาก แต่ที่ไหนได้ตัวร้อนทั้งคืน ทำเอาผมไม่ได้หลับไม่ได้นอนต้องคอยดูอาการมัน เช็ดตัวให้กับมันอยู่เป็นระยะๆ อาการก็น่าจะดีขึ้น แต่เห็นมันบ่นว่าเพลีย ไม่มีแรงจะทำอะไรขอนอนทั้งวันก็แล้วกัน

 

“มึงโอเคมั้ยวะพาย...อยากได้อะไรมั้ยเดี๋ยวกูโทรบอกให้เค้าเอามาให้” ผมนั่งยองๆ เอานิ้วจิ้มๆ ไหล่ของไอ้พายที่นอนซม มองสภาพเพื่อนตัวเองที่ดูหน้าซีดหน้าเซียว ไม่รู้ว่ามันกับไอ้ต่อไปทำอะไรมาถึงได้พากันป่วยงอมแงมแบบนี้ เมื่อคืนเห็นแม่งเล่นหนังอินเดียผสมมวยปล้ำ วิ่งไล่ปล้ำกันทั่วที่พัก ก็ยังดูอาการดีๆ ไม่น่าจะป่วยแบบนี้ได้

 

“กูอยากแดกข้าวต้มร้อนๆ...” เสียงแหบมาเชียวมึง ไอ้ต่อนี่นอนกอดตัวเองแน่นจนผมต้องเอาผ้ามาห่มให้มัน มันลืมตามามองผมแล้วยิ้มให้ คืออยากจะบอกมันมากๆ ว่าเก็บแรงเอาไว้เหอะว่ะต่อ แค่ยิ้มมึงยังดูเหนื่อยขนาดนี้

 

“เอาอะไรมั้ยต็อป...” ผมนั่งลงดูอาการของไอ้ต็อปแล้วเช็ดหน้าเช็ดตาให้กับมันอีกหน ต็อปลืมตาขึ้นมามองหน้าผมแล้วยิ้มให้จางๆ รอยยิ้มมันดูไม่เหนื่อยแบบไอ้ต่อนะ ท่าทางไอ้ต่อจะอาการหนักกว่าไอ้ต็อปแฮะ

 

“ต็อปเอาข้าวต้มก็ได้...” ตกลงพวกมึงก็กินข้าวต้มกันก็แล้วกันนะ จะได้กินยาแล้วนอนพัก อุตส่าห์หนีมาเที่ยวไกลถึงกระบี่แต่เสือกมาป่วยกันซะงั้น กูละเพลียจริงๆ

 

“โก้...กูไม่เอากระเทียมเจียวนะ” ไอ้พายมันโงหัวขึ้นมาสั่ง ถึงมันไม่บอกผมก็รู้ครับว่ามันไม่แดกกระเทียม มันเป็นผีดูดเลือดครับมันเกลียดกระเทียมจะตาย

 

“เออๆ กูรู้แล้วน่าว่ามึงชอบอะไรไม่ชอบอะไร...”

 

“แหม...รู้ใจกันจังเลยนะ...โก้พาย” กวนตีนแบบนี้ไม่มีใครหรอกครับ ผมว่า   ไอ้ต่อนี่ต่อมกวนตีนมันไม่เคยหยุดทำงานเลยสักวินาทีเดียว ขนาดมันหลับบางทียังละเมอพ่นอะไรฮาๆ มาให้ได้ฟังอยู่เรื่อย

 

“นี่ขนาดมึงป่วยนะต่อ...ยังมีแรงกวนส้นตีนอีกนะ” ไอ้พายมันหันมาว่าเด็กมันด้วยเสียงที่ดูแหบๆ แห้งๆ คืออยากจะบอกเพื่อนตัวเองเหมือนกันว่าเก็บเสียงเอาไว้เหอะ อย่าพูดเลยกูสังเวชใจมากๆ

 

“กูแค่แซวเฉยๆ มึงเงียบไปเลยพี่พาย ไม่ใช่เพราะมึงรึไง...ถึงได้พากันป่วยแบบนี้” มันเริ่มต้นเถียงกันโดยที่ไม่ได้ดูสภาพตัวเองเลยว่าเสียงทั้งแห้งทั้งแหบขนาดไหน

 

“ก็กูเบื่อเตียง...เปลี่ยนมาเป็นระเบียงบ้างไม่ได้รึไง...” หืม! ผมว่าผมพอจะรู้แล้วว่าอะไรคือสาเหตุที่ทำให้มันสองคนป่วยแบบนี้ หึๆ ระเบียงอย่างนั้นหรอวะ มึงสองคนนี่ไม่อายเลยนะ

 

ว่าแต่มัน กูนี่ก็ใช่ย่อยนะ ถูกเด็กมันอ่อยมันยั่วในน้ำก็จับแม่งแดกเลย...อาการหนักมากจริงๆ แล้วกูเนี่ย

 

“หุบปากเลยพี่พาย...มึงไม่อายกูอายนะเว้ย” ไอ้ต่อมันแทบจะเอาตีนขึ้นมาปิดปากไอ้พาย ย้ำ!! มันจะเอาตีนขึ้นมาปิดปากไอ้พายจริงๆ ครับ แต่ไอ้พายมันรู้แกวมันเตะขาเมียมันออกซะก่อน สองตัวนี้นี่ยังไงวะ หวานใส่กันไม่ค่อยนานหรอก มันก็กลับมาเล่นบทฮาร์ดคอใส่กันตามเดิม

 

“ไม่ได้แดกกูหรอกต่อ นอนเงียบๆ เหอะมึงน่ะ อย่าพูดมากกูปวดหัว” ไอ้พายมันขยับเข้ามาพาไอ้ต่อแล้วกอดไอ้ต่อแน่นๆ ไอ้นั่นมันก็ดิ้น ดิ้นจนมันหมดแรงดิ้นเลยต้องนอนให้ได้พายมันกอด ถ้ามันอยู่กันสองคนมันคงจะสมสู่กันไปแล้วหล่ะ

 

“มึง สองคนใจเย็นๆ นะ อย่าเพิ่งมาสมสู่กันตรงนี้ รอให้หายดีก่อนแล้วค่อยว่ากัน จะตู้ เตียง ระเบียง โซฟาหรือเครื่องซักผ้าก็ตามสบายเลย...”

 

“พี่โก้อย่าไปยุไอ้ต่อมัน เดี๋ยวมันทำจริงๆ นะเว้ย มันยิ่งยุขึ้นอยู่...” ไอ้ต็อปมันหัวเราะน้อยๆ อาการมันน่าจะดีขึ้นแล้วมั้ง ผมมานั่งยองๆ เอามืออังหน้าผากมันอีกที ตัวรุมๆ ไม่ร้อนเหมือนอย่างเมื่อคืน ได้กินข้าวกินยานอนพักสักหน่อยก็น่าจะดีขึ้น

 

“กูไม่ใช่มึงนะไอ้ต็อป...อื้อ...เอามือออกไปดิพี่พาย...ไอ้เอี้ย!!” ผมว่าไอ้ต่อนี่มันแอบโรคจิตแล้วนะเว้ย มันรู้ทั้งรู้ว่าถ้ามันกวนตีนมากๆ มันจะโดนไอ้พายเล่นงาน แต่ก็เห็นมันกวนตีนอยู่ตลอด มันคงชอบที่โดนจัดหนักแบบนั้นมั้ง

 

เพื่อนคู่นี้แม่งแอบจิตทั้งคู่ ไอ้ต่อนี่ก็แอบจิตชอบกวนตีนทั้งๆ ที่รู้ว่าหลังจากกวนตีนมันจะเจออะไร ส่วนไอ้ต็อปนี่ก็แอบจิตนะครับ มันชอบอ้อน ชอบอ่อย ชอบยั่ว รู้ทั้งรู้ว่าผมไม่ทนแล้วมันจะเจอกับอะไร มันก็ยังชอบที่จะยั่วจะอ่อยอยู่ได้

 

ผมก็ได้กำไรเต็มๆ เลยไง...ก็ดีเหมือนกันนะ หึๆ

 

“อย่าไปสนใจสองคนนั้นเลย มึงโอเคมั้ยต็อป ถ้าไม่ไหวยังไงก็บอกกูนะกูจะพาไปหาหมอ” ผมดึงผ้ามาห่มให้มันดีๆ ลมทะเลก็แรงเอาการแถมมันยังมีอาการร้อนๆ หนาวๆ อยู่ด้วย ต้องดูแลเอาใจใส่กันหน่อย ตอนนี้ไอ้ต่อมันคงหายหนาวแล้วหล่ะมั้ง เพราะว่าไอ้พายมันนอนกอดของมันอยู่ คู่นี้ท่าทางจะหายยาก ยิ่งกับไอ้พายนี่เอาการอยู่เหมือนกัน ตัวโตขนาดนี้แล้วยังป่วยง่ายหายยากอยู่ได้

 

“ไหวอยู่...พี่โก้ไม่ต้องห่วงนะต็อปไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก กินข้าว กินยาแล้วนอนพักน่าจะดีขึ้น พี่โก้เหอะระวังจะติดไข้นะ รายล้อมไปด้วยคนป่วยแบบนี้” ไอ้ต็อปมันกุมมือของผมเอาไปกอดแล้วซุกหน้าอยู่กับท่อนแขนของผม น่ารักเนอะเมียใครวะเนี่ย

 

“กูมันพวกตายด้านไม่ติดไข้ง่ายๆ หรอก ห่วงตัวเองเหอะต็อปห่มผ้าให้ดีๆ อย่าถีบออกดิวะ อย่าทำตัวเหมือนเด็กๆ” ผมลูบหัวมันเบาๆ แล้วเลื่อนมือไปดึงผ้าขึ้นมาห่มให้มันดีๆ สภาพไอ้สามคนนี้นี่นอนกองๆ รวมกันอยู่ แต่ไอ้ต็อปมันนอนแยกออกมาจากไอ้คู่พายต่อเล็กน้อย

 

ไม่ดิ ต้องบอกว่าไอ้พายมันลากไอ้ต่อไปนอนกกอยู่ใกล้ๆ ตัวมันต่างหาก เพราะตอนแรกไอ้ต่อมันก็นอนใกล้ๆ กับไอ้ต็อปนี่แหล่ะ

 

“ดีแล้วที่พี่โก้ไม่เป็นอะไรไปอีกคน ไม่อย่างนั้นคงไม่มีใครดูแลต็อปแน่ๆ ถ้าจะหวังพึ่งคู่นั้นนี่ต็อปยอมดูแลตัวเองดีกว่า” มันแอบพูดเบาๆ คงกลัวว่าไอ้พายมันจะได้ยิน ผมว่าตอนนี้ไอ้พายมันไม่ได้ยินอะไรหรอก เพราะว่ามันนอนเอาหัวชนกันกับไอ้ต่อแล้วพากันหลับไปทั้งคู่แล้ว พิษไข้คงเล่นงานมันทั้งคู่แบบเอาการอยู่เหมือนกัน

 

“ท่าทางมันจะเป็นหนักเหมือนกันนะเนี่ย พากันนอนหลับไปแล้ว...” ผมมองดูอาการของสองคนนั้นอย่างเป็นห่วง ไม่รู้ว่าจะด่าหรือว่าจะฮามันดี ก็รู้ๆ อยู่ว่าลมทะเลมันแรง ไหนจะน้ำค้างอีก ที่ชานระเบียงไม้น่ะมันไม่ได้มีหลังคาหรือว่ากันสาดกันละอองน้ำค้างสักหน่อย เล่นไปล่อกันตรงนั้นมึงบันเทิงเลยมั้ยล่ะ

 

ต้องโทษไอ้พายแล้วหล่ะ ไอ้นี่มันเอาแต่ใจกับไอ้ต่อฉิบหาย แล้วไอ้ต่อก็ตามใจมันฉิบหาย แต่จะว่าไอ้ต่อที่ตามใจไอ้พายไม่ได้หรอก เพราะผมเองก็ตามใจไอ้ต็อปมันเหมือนกัน...ก็อย่างว่าแหล่ะ คนมันรักนี่หว่าจะให้ทำยังไง

 

“ไอ้ต่อมันหายง่ายอยู่นะ มันไม่ค่อยป่วยนานหรอก ห่วงแต่ก็เพื่อนพี่โก้นั่น   แหล่ะที่ป่วยง่ายแถมยังหายยากอีกต่างหาก” ต็อปมันโงหัวขึ้นมามองเพื่อนมันเล็กน้อย แล้วทิ้งตัวลงนอนตามเดิม ดวงตาที่ดูอิดโรยไม่ค่อยสดใสเหมือนทุกครั้งทอดมองมายังผมไม่วางตา

 

“ไม่ต้องห่วงมันหรอกเดี๋ยวกูจัดการมันเอง มึงเองก็นอนพักไปเหอะต็อปเดี๋ยวเค้าเอาข้าวมาให้เมื่อไหร่กูปลุกมึงเอง” ผมลูบหัวมันเบาๆ ต็อปมันหลับตาอย่างว่าง่ายและนอนหลับไปในที่สุด

 

คนป่วยสามคนนอนเรียงกันอยู่ที่พื้นตรงกลางห้องนั่งเล่น เบาะที่เอาไว้หนุนนอนก็กระจัดกระจายเกลื่นไปทั่วห้องเพราะพวกมันนี่แหล่ะ คนป่วยเหี้ยอะไรนอนดิ้นกันเอาโล่ เหนื่อยคนเฝ้าไข้อย่างผมต้องมาตามห่มผ้าให้มัน เพราะกลัวว่ามันจะจับไข้แล้วจะหนาว

 

“เอ้าๆ นอนถีบผ้าอีกแล้วไอ้พาย มึงนี่ไม่รู้จักโต” ผมละสายตาจากไอแพดที่กำลังมองดูภาพน่ารักๆ ของไอ้ต็อปอย่างเพลินใจ แล้วลุกขึ้นไปยืนตรงร่างของไอ้เพื่อนรักที่นอนหน้าซีดอยู่ที่พื้น คือกูก็รักมึงนะเว้ยเพื่อน แต่ขอใช้ตีนคีบผ้าได้ป่ะแบบมือกูมันไม่ว่าง

 

“โทษว่ะเพื่อน” ผมเอาตีนคีบผ้ามาจัดการห่มให้มัน แต่ไปๆ มาก ก็ต้องก้มลงมาจัดการห่มผ้าให้มันดีๆ อยู่ดีนั่นแหล่ะ สมเพชมันไง หึๆ

 

ผมเดินมาดูอาการไอ้ต็อปอีกครั้ง ตัวมันไม่ร้อนเท่าไหร่แล้ว แต่ยังรุมๆ อยู่ ผมนั่งลงตรงข้างๆ มันแล้วดึงผ้ามาห่มให้มันอย่างอ่อนโยน อย่าหาว่าผมสองมาตรฐานเลยนะ แต่ไอ้ต็อปมันน่ารักไงมันน่าดูแล แต่ไอ้พายนี่มันไม่น่าดูแลหรอก แต่ก็ต้องดูเพราะมันคือเพื่อน

 

“หายเร็วๆ นะครับ...” ผมก้มลงจุ๊บที่หน้าผากมันเบาๆ ก่อนที่เสียงออดจะดังขึ้นมา  อาหารเช้าคงมาเสิร์ฟแล้วหล่ะมั้ง ก็ดีเหมือนกันคนป่วยจะได้กินข้าวกินยาแล้วนอนพักฟื้นให้อาการมันดีขึ้น วันพรุ่งนี้เดินทางกลับจะได้ไม่ไปน็อคกันในรถ

 

 

 

 

พนักงานนำอาหารเช้ามาเสิร์ฟตามที่ผมได้โทรไปสั่ง ข้าวต้มสี่ถ้วยใหญ่ๆ ซึ่งผมคิดว่าถ้าในเวลาปกติอาจจะไม่พอไอ้ต่อแดก แต่นี่มันป่วยมันน่าจะพอแหล่ะมั้ง...ก็ไม่รู้ว่าทำไมมันกินอย่างกับยัด ส่วนไอ้ต็อปนี่ก็ใช่ย่อย แต่น่าแปลกที่กินเท่าไหร่มันก็ไม่ยักจะโตไปกว่านี้

 

“ใส่กระเทียมเจียวมาหมดทุกชามแบบนี้ อยากถูกไอ้คุณชายธราเทพเหวี่ยงหรอครับ” ผมได้แต่บ่นอยู่คนเดียว ไม่ได้ไปอะไรกับเด็กที่ยกอาหารมาเสิร์ฟหรอก เดี๋ยวจะจิตตกซะเปล่าๆ

 

“เอามานี่กูแดกเอง” ว่าแล้วผมก็จัดการตักกระเทียมเจียวออกจากชามไอ้พายให้มันเหลือน้อยที่สุด ไอ้นี่มันงี่เง่าจนบางทีผมก็ไม่เข้าใจว่ามันจะงี่เง่าหาอะไร แต่มันไม่งี่เง่ากับคนอื่นเท่าไหร่ คนที่โดนมากที่สุดคงเป็นไอ้ต่อกับผมนี่แหล่ะ

 

ผมรู้นะว่าหลายๆ คนคงจะสงสัยว่าผมกับมันเป็นเพื่อนกันได้ยังไง ทั้งๆ ที่นิสัยเราออกจะต่างกันมากขนาดนี้ ผมก็ไม่ใช่คนดีอะไร ส่วนไอ้พายมันก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร คนเราถ้าเข้าใจและรู้จักตัวตนของอีกฝ่าย มันก็ไม่ยากที่เราจะสนิทกับใครคนนั้นหรอก

 

สำหรับผมแล้วไอ้พายมันก็เป็นเพื่อนที่ไม่ได้เลวร้ายอะไร ถึงมันจะดูงี่เง่า เอาแต่ใจ แต่ถ้าอะไรที่เป็นเรื่องเกี่ยวกับผม มันไม่เคยละเลย เวลามีเรื่องหรือว่าเกิดเรื่องอะไรกับผม มันพร้อมที่จะลุยเต็มที่ไม่เคยกลัวอะไร

 

มันก็ไม่ใช่เรื่องดีหรอกนะไอ้การมีเรื่องเนี่ย แต่มันก็ทำให้รู้ว่ามันคือเพื่อนแท้ที่พร้อมจะสุขจะทุกข์ไปด้วยกันกับผม...มันเป็นเพื่อนแท้ของผมเลยก็ว่าได้

 

“เอ้าๆ ลุกๆ ตื่นได้แล้วเว้ยไอ้พาย ไอ้ต่อ...ต็อปลุกขึ้นมากินข้าวเร็วๆ จะได้กินยา” ผมเอาตีนเขี่ยไปพายกับไอ้ต่อ แต่นั่งลงเขย่าไอ้ต็อปมันเบาๆ นี่ไม่ได้สองมาตรฐานเกินไปใช่มั้ยวะ แต่ก็ช่างเถอะพวกมันไม่ถือหรอก

 

“สัดโก้...กับเพื่อนใช้ตีนเขี่ย กับเมียนี่นั่งลงปลุกซะดิบดี” ไอ้พายมันลืมตาตื่นขึ้นมาถึงก็ต่อว่าผมก่อนเลยครับ ไอ้ต่องัวเงียลืมตาขึ้นมาแล้วทำหน้ามึนใส่ทุกคน เป็นภาพที่ดูฮาดีเหมือนกันกับไอ้สีหน้าท่าทางมึนๆ ของมันเนี่ย

 

“พี่พายมึงอย่าทำเหมือนน้อยใจผัวแอบมีกิ๊กได้ป่ะ...โอ๊ย! กูปวดหัวอยู่นะ” นั่นไง ไอ้ต่อมันกวนตีนไอ้พายอีกแล้ว แล้วเป็นไง โดนโบกไปหนึ่งทีด้วยความรัก มันทำหน้ามุ่ยแล้วลุกพรวดแบบไม่ดูสังขาร เล่นเอาเซจนเกือบล้มลงมาทับไอ้ต็อป ผมที่นั่งอยู่ต้องรีบยกตีนขึ้นมายันมันเอาไว้

 

“โห!! พี่โก้ถึงขั้นถีบเลยหรอวะ...”

 

“ก็ถ้ากูไม่ยันมึงเอาไว้ มึงก็ล้มมาทับไอ้ต็อปมันดิ ยันตัวขึ้นดีๆ กูเมื่อย” ไอ้ต่อมันทรงตัวดีๆ แล้วมันทำหน้ามึนๆ ใส่ผมกับไอ้พาย ก่อนที่มันจะเดินตามกลิ่นข้าวต้มไปที่ชานระเบียงไม้แล้วนั่งลงแบบไม่สนใจใคร

 

“ไอ้นี่จมูกมันไวยิ่งกว่าหมา มึงเองก็ลุกขึ้นไปแดกข้าวไปพายจะได้กินยา” ผมดึงไอ้ต็อปมันขึ้นมาจากพื้นแล้วพามันไปนั่งที่ชานระเบียงไม้ ตอนนี้ไอ้พายมันนั่งหมดแรงอยู่กับไอ้ต่อ มันเพ่งในชามมันเหมือนกับว่ากำลังแสกนหาสิ่งที่มันไม่ชอบ

.

.

.

.

 

 

“เหมือนกูได้กลิ่นกระเทียมเจียว...” ไอ้ห่านี่แม่งก็จมูกดีเหลือเกินนะ กูตักออกจะหมดแล้วเหอะ แล้วดูแม่งคนแล้วก็เอาแต่จ้องหาอยู่ได้

 

“แดกๆ ไปไม่ตายหรอกน่าพี่พาย เรื่องมากนักก็ไม่ต้องกินเดี๋ยวกูกินให้เอง” สมควรที่มันจะถูกไอ้ต่อด่าละครับ มันเรื่องมากแบบที่ไอ้ต่อมันว่าจริงๆ ผมมองดูมันที่ตักซากกระเทียมเล็กๆ ไปใส่ชามไอ้ต่ออย่างระอา ปล่อยแม่งไปเหอะไอ้พายเนี่ย เรื่องมากฉิบหาย

 

“กินข้าวต้มไปต็อปจะได้กินยา ทำไมตัวร้อนอีกแล้ววะเนี่ย” ผมเอาหน้าผากแตะกับหน้าผากของไอ้ต็อปเพื่อเป็นการวัดไข้ มันส่ายหน้าไปมาเหมือนจะบอกว่าไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมป่วย

 

“ต็อปปวดหัวอ่ะพี่โก้...” มันเอาหน้าผากชนกับอกของผมแล้วมือทั้งสองข้างของมันก็เกาะชายเสื้อของผมเอาไว้ ไอ้ตัวยุ่งของผมมันป่วยจริงจังแล้วหล่ะตอนนี้ ทั้งๆ ที่เมื่อกี้ยังดูอาการดีขึ้นมาแล้วนี่หว่า

 

“ไปหาหมอมั้ย...ก็ถ้าไม่หาหมอแล้วมันจะหายมั้ยวะ” ผมถามมันปุ๊บมันส่ายหน้าถูไปมาที่อกผมทันที มันไม่ชอบหาหมอหรอก ครั้งก่อนที่มันมีเรื่องกว่าจะกล่อมมันไปเย็บแผลได้นี่เหนื่อยเอาการเหมือนกัน

 

“ต็อปลองกินข้าวกินยาแล้วนอนพักดูก่อนได้มั้ย ไม่อยากไปหาหมอเลยพี่โก้” มันเงยหน้าขึ้นมามองผมด้วยสีหน้าและแววตาที่ดูอิดโรย ผมพยักหน้ารับอย่างตามใจ ทั้งๆ ที่ไม่ได้อยากตามใจเลย กลัวว่าถ้าคืนนี้มันอาการไม่ดีขึ้นแล้วจะทำยังไง จะพามันไปหาหมอที่ไหนได้ล่ะเนี่ย แต่ก็ไม่อยากบังคับมันเท่าไหร่

 

“ก็ได้...แล้วแต่มึงแล้วกันนะต็อป แต่ถ้าไม่ไหวจริงๆ อย่าฝืน” ผมวางมือบนหัวมันเบาๆ แล้วลูบช้าๆ มันยิ้มจางๆ แล้วเดินโซเซไปที่ชานระเบียงไม้ที่มีไอ้ต่อกับไอ้พายนั่งอยู่

 

“พี่โก้มากินข้าวเหอะ เดี๋ยวไอ้ต่อมันจะแอบโซ้ยของพี่จนหมดชามซะก่อน” ไอ้ต็อปมันแกล้งแซวไอ้ต่อที่ตอนนี้ฟาดเรียบไปจนหมดชามแล้ว มันมองไอ้ต็อปด้วยหางตาแล้วเอาคางเกยลงบนโต๊ะทำหน้ามึนๆ ตามเดิม

 

“มึงอิ่มมั้ยต่อ...” มันพยักหน้ารับแล้วนอนหลับตาอยู่ท่าเดิม ไอ้พายยกมือขึ้นลูบหัวเด็กมันเบาๆ มันทำเพียงแค่ยิ้มจางๆ ให้เท่านั้น คงจะปวดหัวกระมัง

 

“อิ่มมั้ยต่อ...จะกินอะไรก็สั่งได้เลยนะแล้วจะได้กินยาไปนอนพัก พรุ่งนี้เดินทางกลับจะได้ไม่รู้สึกเพลีย” ไอ้พายมันถามด้วยความห่วงใย ไอ้ต่อมันโงหัวขึ้นมาแล้วสะบัดหัวเบาๆ สองสามที มันหันไปมองหน้าไอ้พายแล้วยกมือขึ้นยีหัวไอ้พายเบาๆ ก่อนที่มันจะเดินมึนๆ อึนๆ กลับเข้าไปทางด้านใน

 

ไอ้พายมันไม่ชอบให้ใครเล่นหัวหรอกนะ แต่กับไอ้ต่อนี่เห็นมันยอมให้หลายอย่างมากจริงๆ ความจริงต้องบอกว่ายอมให้ทุกอย่างเลยก็ว่าได้ แต่การแสดงออกของมันไม่ได้หวานแหววเหมือนอย่างที่คนอื่นเค้าเป็นกัน มันจะเป็นตัวของตัวเองแต่ก็ยอมให้กับไอ้ต่อเพราะว่ามันรักของมัน

 

“ต่อ!! อย่าลืมกินยานะมึง” ผมตะโกนตามหลังมันเข้าไป ยาที่กินนี่ก็ยาของมันที่เตรียมมา จะว่าไปแล้วมันก็เป็นคนที่รอบคอบพอตัวนะ เพราะมันเองก็รู้ดีว่าไอ้พายน่ะเป็นคนยังไง มันนึกอยากป่วยมันก็ป่วย แต่มันก็ไม่ได้สำออยอะไรมาก ป่วยมันก็กินยานอนเท่านั้น

 

แต่เวลาที่มันเครียดมากๆ มันจะปวดท้อง เวลาที่มันปวดท้องนี่เห็นแล้วทรมานแทนฉิบหาย บอกว่าให้ไปหาหมอมันก็ไม่ยอมเชื่อ ไม่ยอมฟัง ก็เอา...ตามใจมัน เพราะถ้ามันทนไม่ไหวจริงๆ มันเองก็ต้องรู้ตัวของตัวเองอ่ะนะ ผมจะไปบังคับอะไรมันก็ไม่ได้

 

“มองอะไรของมึงวะโก้” ไอ้พายมันละสายตาจากไอ้ต่อแล้วมามองหน้าผมที่กำลังแอบนินทามันอยู่ในใจ ผมยักไหล่ใส่มันแล้วตักข้าวต้มกินไปเรื่อย มองดูไอ้ต็อปที่ค่อยๆ กินข้าวด้วยสีหน้าที่ดูอิดโรย

 

“สั้น...มึงไหวแน่นะ ดูมึงไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ไปหาหมอมั้ยมึง” ไอ้พายเองก็สังเกตเห็นว่าไอ้ต็อปมันดูอิดโรยมากกว่าคนอื่นๆ

 

“ไหวพี่พาย แค่รู้สึกเพลียๆ อยากนอนเฉยๆ กินข้าว กินยานอนพักน่าจะดีขึ้นเยอะอ่ะ ผมป่วยง่ายไม่เหมือนพี่หรอก...”

 

“เอ้าๆ ยอกย้อนเหมือนเพื่อนมึงเลยเนอะ แดกๆ เข้าไปเยอะๆ แล้วกินยาซะจะได้หาย เดี๋ยวเพื่อนกูมันจะทรมานใจตายซะก่อน” ไอ้พายมันยิ้มแบบเจ้าเล่ห์ๆ แล้วมันก็เดินเข้าไปในห้องตามสุดที่รักของมันไป

 

“นานๆ ทีถึงจะเห็นไอ้พายเป็นห่วงเป็นใยคนอื่น หึ!” ผมมองตามมันที่เดินมึนไม่แพ้ไอ้ต่อเข้าไปข้างใน วันนี้มันไม่ค่อยส่งเสียงเถียงกันเท่าไหร่ คงเป็นเพราะว่ามันกำลังป่วยด้วยกันทั้งคู่แหล่ะมั้ง แต่อย่าไปสนใจมันเลย ต่อให้ไอ้ต่อมันไม่สบายแค่ไหน มันก็ยังคงดูแลไอ้พายได้ มันรักของมันซะขนาดนั้น

 

“ในความคิดต็อปนะ...พี่พายไม่ได้น่ากลัวเหมือนอย่างตอนแรกๆ ที่รู้จักกันเลย ดูอ่อนโยนและก็ใจดีขึ้นเยอะ คงไม่ต้องสันนิษฐานหรอกเนอะว่าเพราะอะไรและเพราะใคร” อันนี้ผมเห็นด้วย ตั้งแต่ที่ไอ้ต่อมันเข้ามาในชีวิตไอ้พาย หรือจะให้ถูกต้องบอกว่าตั้งแต่ที่ไอ้พายมันลากไอ้ต่อเข้ามาในชีวิตมัน มันก็เปลี่ยนตัวเองไปเยอะเหมือนกัน เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น มันก็เป็นเรื่องที่ดีเหมือนกันนะ

 

“ไม่ต้องไปกลัวมันหรอก มันก็ไม่ได้ร้ายหรือเลวอะไรมากหรอกไอ้พายน่ะ มันแค่ใจร้อนก็เท่านั้น ถ้าใครดีกับมันมันก็ไม่ร้ายใส่หรอก...” ผมมองดูบรรยากาศรอบๆ อย่างผ่อนคลาย วันนี้อากาศดีแดดไม่แรงมาก เหมาะแก่การทำกิจกรรมริมหาด แต่ทว่าในความเป็นจริงคือต้องขลุกกันอยู่แต่ในห้อง เพราะพวกมันดันมาป่วยกันซะก่อน

 

“จะว่าไปแล้วเรื่องของผู้หญิงคนนั้นมันจะจบยังไงวะพี่โก้...ต็อปกลัวไอ้ต่อมันจะต้องเจอกับเรื่องยุ่งๆ” ผมเองก็คิดว่ามันคงต้องเจอแน่ๆ แต่ไม่รู้ว่าจะเจอแบบร้ายแรงมากน้อยแค่ไหน คนเราเวลาที่จนตรอกมันยอมทำทุกอย่างเพื่อเอาตัวรอด แล้วตอนนี้น้ำไม่เหลืออะไรเลย แน่นอนว่าย่อมอยากจะกลับมาหาไอ้พายที่มีพร้อมทุกอย่าง

 

เมื่อก่อนน้ำอาจจะไม่รู้ว่าไอ้พายมันเป็นลูกของใครเพราะมันไม่ได้บอกออกไป มันคิดว่าที่น้ำคบกับมันนั้นคบด้วยความจริงใจ แต่น้ำก็ทำให้ไอ้พายรู้ว่าสิ่งที่น้ำต้องการไม่ใช่ความรัก แต่คือเงิน ความสบาย หน้าตาในสังคม เธอจึงทิ้งไอ้พายไปเพื่อไปหาคนที่พร้อมจะให้เธอได้ทุกอย่าง

 

แต่ทว่าสิ่งเหล่านั้นมันลอยหายไปจากชีวิตของเธอแล้ว และตอนนี้เธอก็คงรู้แล้วว่าไอ้พายมันมีสิ่งเหล่านั้นเธอจึงหวนกลับมา...

 

“บอกตามตรงกูก็ไม่รู้เหมือนกันว่ะต็อป...เดาใจผู้หญิงคนนั้นไม่ออกเหมือนกัน แต่เชื่อเหอะว่าน้ำต้องพาเรื่องยุ่งๆ มาไม่จบแน่ๆ ถ้าลองถึงขนาดที่ว่าเข้าไปหาทางแม่ ไอ้ต่อแบบนั้นแล้ว คงกล้าทำอะไรมากกว่าที่เราคิดแน่ๆ” ความจริงไม่อยากให้ไอ้ต็อปมันคิดมันเครียดเรื่องของน้ำตอนนี้เลย

 

ใช่ว่าผมไม่เห็นว่าเรื่องนี้สำคัญนะ แต่เพราะว่ามันกำลังป่วยอยู่ไง กลัวว่ามันจะเครียด จะคิดมากจนทำให้ป่วยเข้าไปอีก เพราะเรื่องนี้มันเกี่ยวกับเพื่อนรักของมันอย่างไอ้ต่อ มันคงไม่สามารถละเลยได้หรอก ก็เหมือนกับที่ผมไม่สามารถละเลยเรื่องนี้ได้เหมือนกัน เพราะว่ามันเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับไอ้พาย...เพื่อนรักของผม

 

“จะบอกว่าอย่าคิดมากอย่าเครียดก็ใช่ที่ เอาเป็นว่าถ้าถึงตอนนั้นน้ำพาเรื่องวุ่นวายเข้ามา พวกเราก็ช่วยกันพามันออกไป...ทุกอย่างย่อมมีทางแก้ไข กูเชื่อแบบนั้น”ผมยื่นมือไปลูบหัวมันเบาๆ แล้วยิ้มให้กับมัน เป็นการบอกให้รู้ว่าอย่าเพิ่งเครียดหรือว่าคิดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ให้มากเกินไปนัก ทุกอย่างมันต้องมีทางแก้ไขเสมอ

 

“ถ้ามันเป็นเรื่องของต็อปเองต็อปจะไม่เครียดเท่านี้เลยนะเว้ยพี่โก้ แต่นี่มันเป็นเรื่องของไอ้ต่ออ่ะ พี่โก้เข้าใจใช่ป่ะว่าไอ้ต่อมันเป็นคนยังไง มันเป็นคนดีเกินกว่าจะต้องมาเจอกับเรื่องอะไรแบบนี้ไง” เมียกูเริ่มจริงจังอีกแล้ว นี่เป็นหลักฐานยืนยันให้รู้เลยว่าไอ้ต็อปมันรักไอ้ต่อมากแค่ไหน มันสองคนเป็นเพื่อนรักที่รักกันมากๆ นี่ก็ถือว่าเป็นเรื่องดีๆ ที่เกิดขึ้นล่ะนะ

 

“กูรู้! กูเข้าใจทุกอย่างนั่นแหล่ะต็อป แต่มึงอย่าเพิ่งเครียดเลยนะ เชื่อเหอะว่าไอ้พายมันต้องปกป้องไอ้ต่อได้ มันรักของมันจะตายไป มันไม่ยอมให้ใครมาทำอะไรต่อไอ้หรอก” ผมล่ะอยากจะเอื้อมมือไปกดนิ้วลงบนระหว่างคิ้วมันจริงๆ มันทำหน้านิ่วคิ้วขมวดด้วยความจริงจังแบบสุดๆ

 

“อยากฆ่าทิ้งจริงๆ ผู้หญิงอะไรวะนิสัยไม่ดี...” มันวางช้อนลงทั้งๆ ที่มันกินข้าวต้มไปได้แค่ไม่กี่คำเท่านั้น ผมมองดูในชามของไอ้ต่อที่เหลือเพียงน้ำซุปนิดหน่อยเท่านั้น ในขณะที่ของไอ้ต็อปนี่แทบไม่ยุบ

 

“ต็อป...กินอีกหน่อยเหอะ เดี๋ยวก็ไม่มีแรงกันพอดีข้าวปลาไม่กินแบบนี้...”

 

“ก็ต็อปกินไม่ลงนี่พี่โก้ ยิ่งมานึกถึงเรื่องผู้หญิงคนนี้ยิ่งกินไม่ลง” มันทำหน้าตายแต่ผมก็เอื้อมมือไปตักข้าวต้มในชามของมันแล้วส่งไปจ่อที่ปากมัน

 

“ถ้ารักกู...ต้องกินให้กูดูอีกหน่อยนะต็อป” มันกะพริบตาปริบๆ ใส่ผม คงจะอึ้งๆ ที่ผมเล่นไม้นี้กับมัน มันยิ้มน้อยๆ พร้อมกับอ้าปากรับข้าวต้มที่ผมป้อนให้

 

“ไม่รักไหวหรอวะพี่...ใจดีกว่าพี่โก้นี่หาไม่เจอแล้วจริงๆ” มันเคี้ยวข้าวตุ้ยๆ พร้อมกับส่งยิ้มให้ผม ผมพยายามเปลี่ยนเรื่องไปก่อน ไม่อย่างนั้นต็อปมันก็จะเครียดกับเรื่องของเพื่อนมันไม่จบไม่สิ้น

 

“รักกูมากๆ เหอะต็อป มึงคิดไม่ผิดหรอกที่รักกู เพราะกูเองก็จะรักมึงให้มากๆ จนมึงอาจจะคิดไม่ถึงเลยก็ได้” ผมเอื้อมมือไปเช็ดที่มุมปากของมันเบาๆ ผมไม่รู้หรอกว่าคนอื่นจะมองผมว่าเป็นคนแบบไหน ผมอาจจะดูนิ่งๆ ในสายตาใคร ดูไม่สนใจอะไรในโลกใบนี้ในสายตาของคนอื่น

 

แต่ขอแค่ไอ้ต็อปมันรับรู้ถึงความรู้สึกของผมที่มีต่อมันว่ามันมากมายเพียงใด แค่มันคนเดียวเท่านั้นที่ผมอยากให้มองเห็น ส่วนคนอื่นก็เป็นแค่คนอื่น จะมองเห็นว่าผมเป็นคนยังไงก็ช่าง

 

แค่คนที่ผมรักมากที่สุดเท่านั้นที่ผมแคร์

 

“ต็อปรู้...ต็อปก็จะรักพี่โก้ให้ไม่น้อยไปกว่าที่พี่โก้รักต็อปเลย...” นี่แหล่ะที่ทำให้ผมมีความสุข รอยยิ้มบนใบหน้าน่ารักๆ ของมันนี่แหล่ะที่ทำให้ผมรู้สึกว่าสิ่งที่ผมทุ่มเทให้ไปนั้นมันได้รับไปจริงๆ

 

..........

 

 

 

ตอนนี้เป็นตอนของผมนะครับ เพราะฉะนั้นคุณยังคงอยู่กับผมคนนี้    นายณัฐกฤตของนายอิทธิพัทธ์ หึๆ นานๆ จะเจอกันสักทีอย่าเพิ่งเบื่อผมเลยเหอะ ว่าแต่ว่าตอนนี้คนป่วยมันเริ่มอาการดีขึ้นมาบ้างแล้ว หลังจากที่ได้กินข้าวกินยาและนอนพักจนตกบ่ายแบบนี้

 

ผมก็ไม่ได้ไปไหน ไม่ได้ทำอะไรนอกจากนั่งเล่นเกมไปพลางๆ คอยชำเลืองมองดูอาการของมันสามตัวไปพลางๆ นานๆ ทีก็ลุกขึ้นไปวัดไข้มันสักทีนึง คนที่ดูอาการหนักที่สุดคือไอ้พาย

 

คุณชายนอนซมเพราะพิษรักหรือพิษไข้อันนี้ผมเริ่มแยกไม่ออก ไอ้ต่อไม่ยอมให้ไอ้พายนอนกอด มันเลยประชดนอนกอดหมอนหันหลังให้เมียมันตั้งแต่ช่วงเที่ยงๆ ยันตอนนี้จะบ่ายสี่แล้ว ไอ้ต่อมันก็ไม่ง้อนะครั้งนี้ มันเองก็คงหมดแรงจะง้อแล้วหล่ะ

 

“พาย...มึงนอนท่านี้มานานแล้วนะไม่เมื่อยรึไงวะ” ผมละสายตาจากเกมไปแซวมัน คือมันนอนนิ่งมากๆ ทั้งๆ ที่ใจมันคงไม่นิ่งเท่าไหร่หรอก

 

“มึงจะมาสนใจกูทำไม เมียกูมันยังไม่สนใจกูเลย...”

 

“มึงมันงี่เง่าเอาแต่ใจ ใครเค้าอยากจะสนใจวะ...”

 

“มึงอยากโดนมากรึไงต่อ...นี่เห็นว่าไม่สบายหรอกนะกูถึงได้ยอมเนี่ย” ไอ้พายมันพลิกตัวเข้าไปหาไอ้ต่อแล้ว ผมล่ะหน่ายใจกับมันสองตัวจริงๆ รักกันด้วยลำแข้งไปไหน โรคจิตทั้งผัวทั้งเมีย

 

“กูไม่สบายเพราะใครวะพี่พาย สำเหนียกเอาไว้หน่อยก็ดีนะ...”

 

“เออ!! กูผิดเองแหล่ะ กูขอโทษมึงก็ได้ มาให้กูนอนกอดเร็วๆ เลย” เออ!! ดูมันเอาเองเหอะ พอไอ้พายขอโทษปุ๊บ มันก็คว้าเอวไอ้ต่อแล้วนอนกอดราวกับว่าไอ้ต่อเป็นหมอนข้าง ไอ้ต่อที่เล่นตัวมานานพอไอ้พายขอโทษเท่านั้น มันก็ยอมแล้ว

 

อะไรของมึงสองตัววะเนี่ย...กูโคตรเพลีย

 

“มึงสองตัวนี่เหมาะกันดีเนอะ” ผมส่ายหน้าไปมาอย่างระอา ไอ้พายแม่งยกตีนขึ้นมาใส่ผม ผมไม่ใส่ใจมันหรอกปล่อยมันไปเหอะ ให้มันนอนกกกันไปอย่างนั้น    แหล่ะดีแล้ว มันจะได้ไม่ฟุ้งซ่าน

 

ผมมองไปยังไอ้ต็อปที่นอนหลับสนิทมาพักใหญ่ๆ แล้ว สงสัยเพราะฤทธิ์ของยาแก้ไข้ที่กินเข้าไป ผมจัดการปิดเกมที่เล่นค้างเอาไว้แล้ววางไอแพดลงบนโซฟา ก่อนที่จะเดินไปทิ้งตัวนั่งข้างๆ ไอ้ต็อปที่นอนหลับสนิท

 

“ตัวไม่ร้อนแล้ว หน้าก็ไม่ซีดมาก ท่าทางจะดีขึ้นแล้วนะ” ผมวัดอุณหภูมิของมันอีกครั้ง เห็นว่ามันดีขึ้นแล้วก็เบาใจ ผมคว้าหมอนมาวางข้างๆ มันแล้วทิ้งตัวลงนอนกอดข้างๆ กัน มือของผมกุมมือมันขึ้นมาจูบเบาๆ พร้อมกับยิ้มให้มันทั้งๆ ที่มันยังคงหลับสนิท

 

“พรุ่งนี้ก็ต้องเดินทางกลับกันแล้ว ทริปนี้ไม่มีอะไรมากก็จริงแต่กูก็มีความสุขที่ได้มีช่วงเวลาดีๆ ร่วมกับมึงนะต็อป...รักนะครับ” ผมกระซิบบอกรักกับมันเบาๆ ก่อนที่จะหลับตาลงเพราะความเพลียและความง่วงนอนที่เล่นงานหลังจากที่อยู่ดูแลพวกมันมาทั้งวันแล้ว

 

ช่วงเวลาที่ดีที่สุด ไม่จำเป็นต้องเกิดเรื่องราวที่ดีที่สุด ขอแค่มันเป็นช่วงเวลาที่เราได้อยู่ด้วยกันกับคนที่เรารัก แม้จะเป็นเพียงแค่เสี้ยวนาทีก็ตาม มันก็ถือได้ว่าเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดเช่นกัน

 

.........100%..........

 

รณรงค์ให้คนอ่านยุ่งนักที่เล่นทวิตเตอร์ช่วยติดแท็ก #ยุ่งนัก เวลาที่พูดถึง เกรทจะตามไปส่องค่ะ ^^

 

วันที่ 1 กย. จะเป็นวันสุดท้ายของการเปิดจองยุ่งนักแล้วนะคะ ใครยังลังเลอยู่ก็ต้องรีบตัดสินใจกันแล้วเน้อ เกรทพิมพ์เผื่อไปขายที่งานแค่ไม่เท่าไหร่นะคะ

ยุ่งๆ เลยไม่ค่อยว่างมาอัพเท่าไหร่ หลังจากวันที่ 3 ที่เคลียร์ทุกอย่างจบก็จะว่างมาแต่งปอชายและสินกำตุนเอาไว้แล้ว ><

เจอกันตอนหน้าค่า

 



 

 

สนใจสั่งจอง Click!!!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 50 ครั้ง

15,978 ความคิดเห็น

  1. #15708 NNYuki (@nooniiz501) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2558 / 21:10
    พายต่อนี่เวลาป่วยกันทีนี่น่าสงสารอ่ะ แล้วชอบป่วยพร้อมๆกันอีกด้วยนะ
    #15708
    0
  2. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  3. #15138 ploylybbs (@ploylybbs) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 21 กันยายน 2557 / 23:54
    โก้น่ารักกก ดูแลเด็กน้อยทั้งสามม 5555
    #15138
    0
  4. #14482 mitake (@voldermore) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2557 / 10:44
    คนที่ป่วยจริงๆนี่ต๊อปคนเดียวป่ะ? พี่พายกับต่อเห็นยังตีกันเหมือนเดิม 555555555
    #14482
    0
  5. #14274 meenty1234 (@meenty1234) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2557 / 15:16
    พี่โก้ พ่อลูกสามปะ55
    #14274
    0
  6. #14231 'ViperiSh (@083625) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2557 / 02:03
    พี่โก้แสนดีโคตรๆๆ >_<
    #14231
    0
  7. #14021 JENNYHA (@jennyha) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 29 เมษายน 2557 / 22:26
    ชอบพี่โก้
    #14021
    0
  8. #13235 Hiro Hiro Shi (@hiroshi1234) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 27 มีนาคม 2557 / 21:16
    55555 ทั้งฮาทั้งสงสารพี่โก้อ่ะ น่ารักจริงๆเลย
    #13235
    0
  9. #12983 nattamonyys (@nattamonyys) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 12 มีนาคม 2557 / 21:30
    โอยยยยยยยโคตรจะอิจฉาเลยว่ะแกกกกกกกกก
    #12983
    0
  10. #12469 AO'2MIN' (@smmikie) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 11 มกราคม 2557 / 23:51
    ร้องไห้อีกแล้วววว
    #12469
    0
  11. #11451 LooknamTK (@looknamjaa) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2556 / 01:49
    ดีนะที่พี่โก้ไม่ป่วย 5555 ไม่งั้นแย่แน่ ป่วยตองสามเลยย 5555555555 
    #11451
    0
  12. #11292 Mysterious (@World27) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2556 / 10:01
    พี่โก้นี่น่ารักซะไม่มี ดูแลเท่าเทียมกันจริงจริ๊ง(ประชด)



    #11292
    0
  13. #10444 อั๊ยตัวป่วน (@buleeye) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2556 / 00:36
    พยาบาลจำเป็น กร๊ากกก  คนไข้แต่ล่ะคนเห็นแล้วเพลีย
    #10444
    0
  14. #10109 shshshx (@shxtaop) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2556 / 14:58
    พี่โก้เหมือนเลี้ยงลูกเลย55555
    พายต่อนะเลิกกวนกันส่ะที่เถอะ สงสารพี่โก้บ้าง555
    #10109
    0
  15. #9993 SuJuHanHyuk (@loveloveyaoi) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2556 / 15:37
    555555555

    แอบสงสานพี่โก้นะ ต้องดูแลคนป่วยทีเดียวสามคนเลย
    #9993
    0
  16. #9818 aj68 (@ai68) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2556 / 11:46
    สงสารพี่โก้มากอ่ะตอนนี้ที่ต้องมาดูแลสามตัวป่วนพวกนี้เนี่ย 5555
    #9818
    0
  17. #9099 nunyjan (@nunymind) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 22 กันยายน 2556 / 01:00
    ป่วยและป่วนจริง ๆๆๆ 55555
    #9099
    0
  18. #8903 Pat Patty (@kimjisun) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 15 กันยายน 2556 / 14:55
    อิน้ำเน่า หัดตักน้ำใสากระโหลกดูสะบ้างว่าผู้ชายเขาจะแลมั้ย น้องต่ออย่าไปยอมนะ สั่งเก็บแม่มเลย
    #8903
    0
  19. #8653 minori27 (@minori27) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 10 กันยายน 2556 / 15:42
    เออดิเนี่ย รักนะครับT__________T ว่างอ่านแล้ว เย้เย้
    #8653
    0
  20. #8609 MIZZ-MAY (@mizz-may) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 9 กันยายน 2556 / 20:15
    ....55555 พี่พายงอนได้ต๊ดแตกมากเลยค่ะ 555 
    แม่เจ้า....ต่อไม่ให้กอด  หึหึ...ถุย...ขอสักที
    555 
    อะไรจะปานนั้นแอบคิดเหมือนพี่โก้อะ 
    โคตรจะรักกันด้วยลำแข้งเลย 
    ><  ต่อก็นะไม่มีเล่นตงเล่นตัว ....
    ผัวขอโทษทีเดียว  ระริกระรี้ให้กอดเลย(มากไป)
    555 
    พี่โก้..อบอุ่นน่ารักเว่อร์ ตกลงนี่มาเที่ยวหรือมา 
    นอกสถานที่กันเนี่ย  สุดท้ายเลยได้แต่นอนกันในห้อง
    555

    #8609
    0
  21. #8608 MIZZ-MAY (@mizz-may) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 9 กันยายน 2556 / 20:12
    """"พี่โก้!!!!!!!!!  พี่ก้พ่อพระของเมย์  ทำไมวันนี้พี่โก้แลดูแบ๊ดเล็กๆ555555 
    แหมๆๆๆๆ อ่อนโยนเอาอกเอาใจแต่กับต็อป ป๊าดดดดด 
    แต่
    !!!!! อะไรคือป่วยมัน3คนรวด   5555  บร๊ะเจ้า  อยากจะฮาให้สิ้น  ><
    เอ่อ......เหตุผลของพี่พายกับต่อนี่มัน  อะไร๊!!!!!!!!!! ระเบียง
    แม่เจ้า...ออกไปสวีทได้แป็บเดียวทำไมหื่นแตกอะ???  ฮ่าๆๆๆๆ
    ตกลงสามคนที่ป่วยน่เพราะเอ้าท์ดอร์ใช่มะ  ต็อปก็ล่อในน้ำเลยนิ
    55555 
    แต่ทำไมพี่โก้ชิลอยู่คนเดียว เลยต้องรับหน้าที่ดูแลไป 
    แหนะ...ไม่สบายยังจะจิ้นโก้พายอีกนะต่อเอ๊ย
    5555

    #8608
    0
  22. #8519 BabyU (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 8 กันยายน 2556 / 00:08
    เอ้าๆๆ หวานจ้าหวาน หวานกันมากๆ นี่คือจะแข่งกันหวานหรือเปล่าเนี่ย

    งื้ออออ >////< จะละลายแล้วนะเนี่ย
    #8519
    0
  23. #8483 dsjwks (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 6 กันยายน 2556 / 21:23
    เหมือนคุณแม่ลูกอ่อนเลยพี่โก้ อิอิ
    #8483
    0
  24. #8353 แกงส้ม (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 3 กันยายน 2556 / 10:39
    ป่วยยังงี้บรรเจิดจริงๆ 55+
    #8353
    0
  25. #8301 KillHunter (@audsadapee) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 2 กันยายน 2556 / 09:38
    ช่วงเวลาที่มีความสุข เอิ๊กๆ
    #8301
    0