OK!! I love U ♥ ยุ่งนัก...กูรักมึงก็ได้ [Yaoi][Boy's love]

ตอนที่ 66 : ☆OK! I love U ★.. 52. เสียงของหัวใจที่ดังชัดเจน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,110
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 61 ครั้ง
    25 ส.ค. 56



 52. เสียงของใจที่ดังชัดเจน

 

สงครามระหว่างผมกับพี่พายจบลงตรงที่พี่พายมันถูกผมถีบจนหงายตกลงไปนอนแผ่ที่พื้น ยกนี้มันบอกว่ามันยอมแพ้แบบไม่มีเงื่อนไขเพราะว่ามันกินอิ่มพอมาเจอลูกถีบของผมเข้าไปมันเลยจุก

 

สมน้ำหน้ามึงมากพี่พาย!!!

 

“ไอ้หมาต่อ!! เล่นกูซะเจ็บไปหมดเลย  โอย...เมียกูแม่งโรคจิตชอบความรุนแรงรึไงวะเนี่ย” พี่พายมันพลิกตัวนอนคว่ำอยู่กับพื้น มันควาเอาเบาะมาหนุนหัวนอนหอบหายใจเหมือนหมาหอบแดด

 

“มึงมันสมควรโดนบ้างไงพี่พาย คิดว่ากูจะยอมมึงตลอดไปรึไงกัน ให้มันรู้ซะบ้างว่ากูน่ะไม่ใช่คนที่ยอมใครง่ายๆ แต่ที่ยอมมึงมาตลอดเนี่ยเพราะว่ากูรักมึงหรอก แล้วดูมึงดิ...ชอบแกล้งกูอยู่เรื่อย” ผมทิ้งตัวลงนอนกับพื้นบ้างแต่เลือกที่จะหนุนหลังพี่พายมันนะครับ แกล้งมันบ้าง ทับแม่งให้จุกเข้าไป ให้มันตายไปเลย...

 

แต่จะดีหรอวะ ถ้าพี่พายมันตายกูก็เป็นหม้ายดิวะ ไม่เอากูยังไม่อยากเป็นหม้ายผัวตาย ฮ่าๆ

 

“ไหนมึงบอกว่าจะตามใจกูบ้างไง...ตั้งแต่ก่อนมาไร่เลย์แล้วนะที่มึงเอาแต่ใจกับกูตลอดๆ ไม่รักษาสัญญา” นี่ไม่ได้ตัดพ้อนะครับ ด่าเลยครับ ด่ามันแบบตรงตัวเลย เพราะถ้าไม่ด่ามันก็ไม่รู้สึกหรอกครับ ดีไม่ดีด่ามันไปมันก็ไม่รู้สึกหรอก มันด้านชาซะขนาดนี้

 

“มึงดูเก็บกดนะต่อ...”

 

“มีมึงเป็นแฟน...เป็นผัวนั่นแหล่ะไม่ต้องเสือกพลิกตัวให้หัวกูกระแทกพื้นเลยกูรู้ทันหรอกพี่พาย” ผมกดหัวลงทับมันแรงๆ ก่อนที่มันจะแกล้งพลิกตัวให้ผมหัวตกลงจากหลังมันไปกระแทกพื้น อยู่กับมึงมาตั้งหลายเดือนคิดว่ากูรู้ไม่ทันมึงหรอครับ

 

“มีกูเป็นผัวแล้วทำไมวะ...พูดมาให้เคลียร์เลยนะต่อ” พี่พายมันพลิกตัวเบาๆ ให้หัวผมมาหนุนที่ท้องมันแทน มันยันตัวขึ้นเล็กน้อยแล้วทอดสายตามองจ้องหน้าผมนิ่ง

 

“มีมึงเป็นผัวแล้วไม่เก็บกดกูก็คงเอ๋อแดกหรือไม่ก็สติไม่เต็มแล้ว พิจารณาตัวเองดูบ้างมั้ยว่าตัวเองนะเจ้าอารมณ์ขนาดไหน เอาแต่ใจขนาดไหน งี่เง่าขนาดไหน...” จัดหนัก!! จัดเต็ม!! กูเมาไวน์ไงมึงเข้าใจป่ะ กูถึงได้กล้าที่จะพูดแบบนี้ออกมา ไม่อย่างนั้นคิดว่าไอ้เป็นต่อมันจะกล้าขนาดนี้มั้ย ถ้าไม่มีแอลกอฮอล์ในเส้นเลือดสูงขนาดนี้

 

“ดูท่ามึงจะเก็บกดจริงๆ สินะต่อ ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว อยากพูดอะไรก็พูดมาให้หมดเลยก็ได้” พี่พายมันบอกกับผมแบบนี้ ผมก็ลุกขึ้นนั่งแล้วหันหน้ามามองหน้ามัน เข่าของเราชนกันจนแทบจะเกยกันอยู่แล้ว

 

“กูรักมึงนะพี่พาย รักมากๆ แต่ทำไมมึงชอบแกล้งกูนักวะ” ผมยกมือขึ้นตบเบาๆ ที่แก้มทั้งสองข้างของพี่พาย มันทำหน้านิ่งๆ ไม่ได้ทำหน้าหมาดุหรือว่าทำหน้าตาอาฆาตแค้นใส่ผม ผมเลยเลือกที่จะพูดมันต่อไป

 

“ชอบทำให้กูอายคนอื่น ชอบแกล้งเวลาที่กูอยู่ต่อหน้าคนเยอะๆ กูไม่เคยอายเลยนะเว้ยถ้าคนอื่นเค้าจะรู้ว่าเราเป็นอะไรกัน กูไม่เคยปฏิเสธเลยเวลาที่มีคนถามว่าเป็นแฟนกับมึงหรอ คบกับมึงหรือเปล่า เพราะกูเป็นคนชัดเจน" ผมไม่ได้ดราม่านะเว้ย แต่ผมอยากจะคุยกับพี่พายให้เข้าใจโดยที่ไร้อารมณ์ต่อกัน

 

ไร้อารมณ์หงุดหงิด โมโห เกี้ยวกราด น่ะครับ ส่วนอารมณ์อย่างอื่นที่อาจจะตามมาทีหลังนั่นค่อยว่ากันอีกที

 

“ทำไมวะต่อ...การที่กูบอกรักมึงต่อหน้าคนเยอะๆ นี่มึงอายมากเลยหรอ” ผมพยักหน้ารับรัวๆ ผมอายนะเว้ย อายเพราะความเขินไม่ได้อายเพราะแคร์สายตาคนอื่น

 

“พี่พายกูย้ำอีกครั้งแบบชัดๆ ว่ากูรักมึงมากๆ แต่มึงเข้าใจมั้ยว่าคนในสังคมเค้าไม่ได้รับเรื่องแบบนี้ได้ทุกคน เวลาที่เราถูกจับตามองมันไม่ได้มีแค่สายตาชื่นชม บางครั้งกูต้องเจอคนที่เค้ารังเกียจกับความสัมพันธ์แบบนี้มาพูดเสียดสีใส กูโมโห กูอยากจะตะบันหน้ามัน แต่กูก็ไม่อยากมีเรื่องไง...” ผมเจอเรื่องแย่ๆ มาเยอะเหมือนกันแต่ผมเลือกที่จะไม่พูดไม่บอกกับพี่พาย แม้แต่ไอ้ต็อปเองก็ตามที บางเรื่องไม่ต้องบอกออกไปก็น่าจะดีกว่า เพราะรู้อยู่แก่ใจว่าถ้าบอกออกไปพวกนี้ไม่มีทางยอมแน่ๆ แล้วสุดท้ายมันก็จบด้วยการมีเรื่อง แล้วพอมีเรื่องพี่พายก็จะถูกพ่อลงมือลงไม้ใส่ให้เจ็บปวดกันอีก ผมไม่อยากให้ตัวเองเป็นต้นเหตุของการทะเลาะวิวาทไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด หรือเรื่องใดก็ตาม

 

“ทำไมมึงไม่บอกกูวะ...”

 

“บอกแล้วได้อะไรนอกจากมีเรื่องกัน มึงก็น่าจะรู้นะพี่พายว่าผลที่ตามมามันจะทำร้ายความรู้สึกมึงมากแค่ไหน ที่กูยอมทนเพราะอะไร เพราะกูแคร์มึงนะ กูไม่อยากให้มึงต้องเจอกับปัญหาเดิมๆ ซ้ำไปซ้ำมาแบบนั้น” ผมแตะมือลงบนแก้มของพี่พาย ผมรักผู้ชายคนนี้มากๆ รักจนไม่อยากให้พี่พายต้องเจอกับเรื่องที่เจ็บปวดใจอีก เพราะมันจะไม่ใช่แค่พี่พายหรอกที่เจ็บปวด ผมเองก็จะเจ็บปวดตามไปด้วย

 

“ต่อ...กูไม่เคยรู้เลยว่ามึงต้องเจอกับอะไรบ้าง กูขอโทษนะที่เอาแต่ใจกับมึงแบบนั้น” พี่พายจับมือของผมข้างที่นาบอยู่บนแก้มของมัน ผมยิ้มจางๆ ให้กับพี่พาย ทุกคนบอกกับผมว่าไม่จำเป็นต้องแคร์คำพูดของคนอื่น มันก็จริง มันไม่จำเป็นต้องแคร์

 

แต่ตราบใดที่เรายังต้องใช้ชีวิตอยู่ในสังคมที่รายล้อมไปด้วยผู้คนมากหน้าหลายตา ต่างคนต่างที่มา ต่างคนต่างความคิด ต่างคนต่างจิตใจ มันก็ยังคงต้องเจอกับอะไรที่หลากหลายแบบนี้อยู่ตลอดเวลา

 

“มึงไม่ต้องขอโทษหรอกพี่พาย เพราะว่ากูเลือกที่จะไม่บอกไม่พูดเอง กูรู้ว่ามึงอยากให้คนอื่นรับรู้ว่ามึงรักกูมากแค่ไหน...” ผมจับมือพี่พายแล้วเลื่อนมันมาสัมผัสที่หน้าอกด้านซ้ายของผมแผ่ว

 

“แต่ที่กูต้องการมากที่สุดคือแค่มึงและกูรู้กันว่าเรารักกันมากแค่ไหน ไม่จำเป็นต้องประกาศให้คนอื่นรับรู้หรอกว่าเรารักกันหรือว่าแคร์กันขนาดไหน คนอื่นก็คือคนอื่น เรารู้กันแค่เราสองคนก็พอ” ผมยื่นหน้าเข้าไปหาพี่พายแล้วแตะปากลงบนปากหยักของพี่พายแผ่ว แตะค้างเอาไว้นิ่งๆ อย่างนั้นก่อนที่จะถอนริมฝีปากออกมา

 

“พี่พายมึงรู้ป่ะว่ามึงทำให้กูรักมึงมากแค่ไหน กูรักมึงจนไม่อยากจะแยกจากมึงไปไหน กูไม่เคยกลัวการอยู่คนเดียว กูไม่เคยกลัวการมีชีวิตโสด ไม่เคยกลัวการไม่มีใคร...แต่นั่นมันก่อนที่หัวใจกูจะเปิดรับมึงเข้ามา” ผมกุมมือของพี่พายเอาไว้ เราสอดประสานมือของเราเข้าหากัน ผมกระชับมือของพี่พายเอาไว้มั่น ไม่อยากจะปล่อยมือคู่นี้ไปเลยจริงๆ

 

“พอมีมึงเข้ามาในชีวิต เข้ามาในหัวใจ กูไม่สามารถกลับไปใช้ชีวิตที่ไม่มีใครได้อีกแล้ว เพียงแค่คิดว่ามึงจะต้องหายไปจากชีวิตกู กูก็ทรมานใจจนไม่อาจจะทนได้...” ผมรู้สึกว่าหน้าพี่พายมันเบลอๆ ไปนะ ตาผมมันดูร้อนๆ และรู้สึกว่ามันเริ่มมีม่านน้ำตาปิดบังการมองเห็น มือของพี่พายบีบมือของผมแรงขึ้น พี่พายดึงผมเข้าไปกอดแนบแน่น

 

ผมเมาหรอ ผมเป็นอะไร ผมไม่รู้เหมือนกันว่าผมเป็นอะไร ผมดื่มไปเยอะพอสมควร หรือว่าไวน์ขวดนี้จะแรง หรือว่ามันเป็นสิ่งที่อัดแน่นนอยู่ในใจของผมมานาน ผมไม่ได้เกลียดในสิ่งที่พี่พายทำ ผมรู้ว่าพี่พายมันเหมือนเด็กที่หวงของ ชอบแสดงความเป็นเจ้าของ

 

แต่ผมแค่อยากให้เรารู้กันแค่เรา เข้าใจกันแค่เรา คนอื่นจะรู้หรือไม่รู้ก็ช่าง แค่ผมรู้ว่าพี่พายรักผมมากแค่ไหน แค่พี่พายรู้ว่าผมรักพี่พายมากแค่ไหน เท่านั้นก็เพียงพอสำหรับผมแล้วจริงๆ

 

“ต่อ...กูจะไม่หายไปจากชีวิตมึง กูจะไม่มีทางหายไปไหนทั้งนั้น อย่าขี้แงดิวะ ไม่เอาอย่าร้องไห้ดิต่อ...” พี่พายกอดผมแน่นๆ แน่นมากๆ จนผมรู้สึกอึดอัด แต่ในความอึดอัดมันก็มีความสุขเจือปนอยู่

 

“กูกลัวนะพี่พาย กูไม่รู้ว่าตัวเองกลัวอะไรกันแน่ แต่กูรู้ว่ากูกลัว กลัวว่าเราจะไม่มีกัน ถ้าวันนั้นต้องมาถึงจริงๆ กูจะมีชีวิตอยู่ยังไง แค่คิดกูก็ทรมานใจจนแทบขาดแล้ว แล้วถ้ามันมาถึงจริงๆ...”

 

“ต่อ...ไม่เอามึงเลิกคิด มันไม่มีทางมาถึง เชื่อกูนะ กูสัญญากับมึงแล้วไงว่ากูจะไม่มีทางปล่อยมือจากมึง ให้กูทำอะไรก็ได้เพื่อมึง ขออย่างเดียวอย่าเป็นแบบนี้ อย่าคิดแบบนี้อีก ต่อให้มึงออกปากไล่กูก็ไม่มีทางไปไหน เพราะกูเองก็คงขาดใจตายเหมือนกันถ้าไม่มีมึง” ผมรู้สึกอุ่นๆ ที่ไหล่ คงไม่ใช่แค่ผมสินะที่น้ำตาไหล ผมทำให้พี่พายร้องไห้อย่างนั้นหรอ ผู้ชายที่ดูแข็งกระด้างกำลังร้องไห้ไปกับผมอย่างนั้นหรอ

 

เวลาปกติเราอาจจะดูเหมือนว่าเรามีความสุขมากมายกับสิ่งที่เป็น แต่ลึกๆ แล้วเรารู้ว่าเรากำลังหลอกตัวเองว่าเราไม่รู้สึกอะไร ทั้งที่จริงๆ เรากำลังกลัวกับสิ่งที่กำลังจะมาถึง

 

ผมกลัวว่าแม่จะรับไม่ได้ในสิ่งที่ผมเป็น ผมไม่เคยทำให้แม่เสียใจเลยสักครั้งตั้งแต่ที่ผมเกิดมา ผมกลัวว่าความรู้สึกดีๆ ที่แม่มีต่อพี่พายจะลดลงไปด้วย และผมเชื่อว่าพี่พายเองก็คงกลัวเหมือนอย่างที่ผมกำลังกลัว

 

พี่พายเองก็มีเรื่องให้ต้องคิดต้องกังวล เรื่องของแฟนเก่า เรื่องของยัยน้ำเน่าที่กลับเข้ามาราวีให้ชีวิตของเราต้องวุ่นวาย ไหนจะเรื่องพ่อของพี่พายที่เป็นปัญหาคาราคาซังมานานหลายปีนั่นอีก

 

ต่อให้เราพยายามหนีความจริงมากแค่ไหนแต่เราก็ไม่สามารถหนีมันตลอดไปได้หรอก สักวันหนึ่งเราก็ต้องเผชิญหน้ากับมัน และเราจะไม่มีทางรู้ได้เลยว่าผลที่ตามมานั้นมันจะเป็นเช่นไร ถึงเราบอกกันว่าจะต้องไม่เป็นอะไร แต่ใครจะยืนยันได้ว่ามันจะเป็นไปตามที่เราคิดจริงๆ

 

“ขอโทษนะพี่พาย กูไม่น่าพูดถึงเรื่องนี้เลย...” ผมโผเข้ากอดพี่พายแน่นๆ กอดแล้วร้องไห้เงียบๆ ไม่ได้โวยวายอะไร ปล่อยให้น้ำตามันไหลรินไปเรื่อย

 

“ไม่เป็นไรต่อ มีอะไรอย่าเก็บเอาไว้ พูดออกมาให้หมด อย่าเก็บเรื่องทุกอย่างเอาไว้คนเดียว มีอะไรก็บอกกับกูนะ กูสัญญาว่ากูจะพยายามอดทนไม่ทำในสิ่งที่มึงไม่ชอบ กูจะทำทุกอย่างเพื่อมึง ให้มึงรู้ว่ากูรักมึงมากแค่ไหน” พี่พายมันกอดผมแน่นมากๆ เราต่างโอบกอดกันแนบแน่น ต่างปล่อยให้น้ำตามันรินไหลอยู่เงียบๆ แบบนี้

 

“พี่พาย...ถ้าต้องเลิกกันไปจริงๆ พี่จะลืมต่อมั้ย...จะ...ลืม...มั้ย” ผมร้องไห้โฮออกมาทันที ผมไม่อยากจะแสดงความอ่อนแอออกมาเลย แต่มันไม่ไหวแล้วจริงๆ ผมกลัวกับสิ่งที่กำลังจะมาถึง ผมหลอกตัวเองว่ามันต้องดี มันต้องไม่มีอะไร แต่มันไม่ไหวแล้ว แม่จะยอมรับได้มั้ย พ่อพี่พายจะปล่อยเรื่องนี้ไปหรือเปล่า ผมคิดวกไปวนมาอยู่ทุกวันจนผมรู้สึกว่าผมจะเป็นบ้าแล้วจริงๆ

 

“กูจะลืมมึงได้ยังไงต่อ วันที่กูจะลืมมึงไปนั่นคือวันที่กูไม่มีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้แล้ว มึงอย่าพูดแบบนี้สิวะ อย่าพูดเหมือนว่าเราต้องเลิกกัน มันไม่มีทางหรอก กูไม่มีทางยอมให้มันเกิดขึ้น” พี่พายกอดผมแน่นมากขึ้น พรมจูบที่ใบหน้าของผมไปทั่ว จูบที่ประกบปิดปากของผมมานั้นไม่ได้อบอุ่นเหมือนอย่างเคย มันมีแต่ความเจ็บปวดที่ส่งผ่านมา

 

ความรักของพวกเราในสายตาของคนอื่นมันเป็นเรื่องที่ผิดมากแค่ไหนกัน ทำไมความรักในแบบที่เราเป็นอยู่ดูไม่เป็นที่ยอมรับในสังคมเท่าไหร่ แต่ความจริงแล้วผมกับพี่พายไม่ได้แคร์คนในสังคมหรอก แต่คนที่ผมแคร์มากที่สุดคือคนที่รักผมมากที่สุด และผมก็รักท่านมากที่สุดต่างหาก

 

“พอแล้วต่อ มึงไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว มึงเมามากแล้วต่อ ที่มึงพูดแบบนี้ออกมาเพราะว่ามึงเมา เดี๋ยวมึงตื่นขึ้นมา มึงสร่างเมามึงก็จะกลับมาเป็นต่อคนเดิม คนที่มีแต่รอยยิ้มและสร้างเสียงหัวเราะให้กู...รักมึงนะ กูรักมึงมากๆ นะต่อ นอนกันนะ” พี่พายดึงผมให้ลุกขึ้น ผมเสียใจ ผมไม่น่าเริ่มต้นพูดเรื่องนี้มาเลย ผมไม่รู้ว่าผมเป็นอะไรไปจริงๆ

 

“กูคงเมาจริงๆ ถึงได้เพ้อเจ้อแบบนี้ ขอโทษนะพี่พาย กูขอโทษ” ผมเดินตามแรงจูงของพี่พายเข้าไปในห้องนอนอย่างว่าง่าย ผมถูกพาเข้ามานอนในห้อง นอนบนเตียงนอนที่เรานอนกอดกันเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา

 

“นอนนะต่อ ตื่นมาพรุ่งนี้เราจะยิ้มให้กันเหมือนอย่างทุกวัน เราจะมีกันและกันเสมอ กูรักมึงและจะปกป้องมึงให้ถึงที่สุด ไม่ว่ามึงจะกลัวอะไรอยู่ก็ตาม...อย่ากลัวเลยนะต่อ กูไม่มีทางยอมให้เป็นอย่างนั้นแน่ๆ ฝันดีครับ” พี่พายจูบปากผมเบาๆ แล้วโอบกอดผมแนบแน่น ผมซุกตัวเข้าหาไออุ่นจากอ้อมกอดของพี่พาย

 

“พี่พาย ต่อรักพี่พายนะ รักที่สุด...” ผมข่มตาให้หลับ ผมเชื่อมั่นในตัวพี่พายเสมอ เชื่อมั่นในความรักที่พี่พายมอบให้กับผม ผมจะพยายามลืมเลือนสิ่งที่ผมกำลังกลัวให้มันหมดไป

 

ขอให้พรุ่งนี้ตื่นนอนขึ้นมา เรายังคงมีเราเช่นนี้ตลอดไป

 

..........

 

 

 

ผมลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการปวดหัวมากถึงมากที่สุด สมองของผมดูหนักตื้อจนผมต้องสะบัดไล่อาการมึนงงอยู่สองถึงสามครั้งแบบแรงๆ ดวงตาของผมก็ดูลืมได้อย่างยากลำบาก ผมจำได้ว่าก่อนที่ผมจะนอนหลับไปนั้นผมทำและพูดอะไรออกไปบ้าง

 

ถามว่าผมเมามั้ย...ก็คงจะเมามั้ง อาจจะเพราะว่าไวน์ที่เราดื่มกันเข้าไปมันคงแรงพอตัว เพราะปกติแล้วผมเป็นคนคอแข็งมากๆ ขนาดตบเหล้าป๊อกกับไอ้เฟียไปเมื่อครั้งก่อน ล่อกันไปเป็นสิบๆ กว่าแก้วยังไม่รู้สึกห่าอะไรเลย

 

“ปวดหัวฉิบหาย” มือตบเบาๆ ที่หน้าสองสามที สะบัดหัวแรงๆ อีกสองสามครั้งแล้วพยายามเพ่งสายตามองดูเวลาว่าตอนนี้มันกี่โมงกี่ยามกันแล้ว

 

“เพิ่งจะตีห้าเองหรอวะ...” ผมไม่รู้หรอกว่าเรานอนหลับกันไปเมื่อตอนกี่โมง แต่ ณ ตอนนี้มันเป็นเวลาเท่านี้ เวลาที่ผมตื่นนอนขึ้นมาคนเดียวตามลำพัง โดยมีพี่พายนอนอยู่ข้างกายผมเช่นเดียวกับทุกๆ คืนที่ผ่านมา

 

“กูชินกับการที่ตื่นขึ้นมาแล้วพบว่ามีมึงนอนอยู่ด้วยกันข้างกายแล้วนะพี่พาย ถ้าต้องกลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อน เหมือนตอนที่ตื่นนอนมาแล้วพบว่าตัวเองไม่เคยมีใคร...กูจะทำยังไง กูจะทนได้หรอวะ ต้องใช้เวลานานมากแค่ไหนถึงจะชินกับมัน...” ผมนั่งกอดเข่าแล้วมองดูเสี้ยวหน้าของพี่พายที่นอนหลับสนิท ผู้ชายคนนี้เองก็คงคิดไม่ต่างจากผม ถ้ามันต้องเกิดเหตุการณ์ที่เราต่างก็กลัวและกังวลขึ้นจริงๆ ผมกับพี่พายจะเป็นยังไง จะใช้ชีวิตอยู่ต่อไปด้วยความรู้สึกแบบไหน

 

แน่นอนว่ามันไม่ทำให้เราตายหรอก แต่สิ่งที่อาจจะตายคือความรู้สึกของเราทั้งคู่ มันคงตายลงไปเพราะความทรมานและความเจ็บปวด ชีวิตเราอาจจะดำเนินกันต่อไปเรื่อยๆ แต่ความรู้สึกของเราคงตายลงตั้งแต่วันที่เราต้องแยกจากกันไปแล้ว

 

“คิดเหี้ยไรวะต่อ มึงเป็นคนมองโลกในแง่ดีไม่ใช่หรอวะ บางทีมันอาจจะไม่มีอะไรเลยก็ได้ บางทีแม่อาจจะรับกับเรื่องนี้ได้...มันยังไม่ถึงเวลา มันยังไม่เกิดขึ้น มึงก็อย่าคิดอะไรไปเองล่วงหน้าดิวะ” ผมตบหน้าผากตัวเองแรงๆ หนึ่งทีท่ามกลางความเงียบงันของค่ำคืนที่แสนสงบ เสียงเกลียวคลื่นที่ซัดสาดเข้าหาฝั่งไม่ได้ทำให้ใจผมสงบลงได้เลย

 
 

.

.

.

 

 

หัวใจของผมในยามนี้มันคงไม่ต่างจากท้องทะเลที่ไม่เคยสงบ ท้องทะเลมีเกลียวคลื่นซัดสาดเข้าหาชายฝั่งอยู่ตลอดเวลาไม่รู้จบ จิตใจของผมก็มีความกังวลซัดสาดเข้ามาให้ต้องคิดต้องกังวลอยู่เสมอ

 

มันไม่ได้ต่างกันเลย

 

“พี่พาย...กูรักมึงมากๆ เลยนะ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมกูถึงได้รักมึงแบบมากมายขนาดนี้ ทั้งๆ ที่มึงแกล้งกูสารพัด กวนตีนกูไม่รู้จบแบบนั้น...” ผมนั่งหันหน้าเข้าหาร่างของพี่พายที่นอนหลับตานิ่ง ผมกุมมือของพี่พายเอาไว้แล้วบีบมือคู่นี้เบาๆ

 

เราสองคนรู้จักกันมาได้แค่ไม่กี่เดือนก็จริงอยู่ แต่ไม่รู้ทำไมผมถึงได้ดูสนิทสนมและมอบความรัก ความเชื่อใจ ความไว้ใจกับผู้ชายคนนี้มากมายเหลือเกิน ถึงขนาดยอมมอบร่างกายที่ไม่เคยคิดเลยว่าชาตินี้จะยอมให้กับผู้ชายที่ไหน

 

“กูไม่ได้ขอให้มึงเป็นเหมือนใคร...เพราะถ้ามึงเป็นเหมือนคนอื่นมึงก็จะไม่ใช่พี่พายที่กูรัก กูขอแค่มึงเป็นมึง เป็นตัวของตัวเองไม่ใช่พยายามสร้างเกาะขึ้นมาปิดกั้นตัวเองเหมือนอย่างที่เป็นอยู่” ผมรู้ว่าเนื้อแท้ของพี่พายมันไม่ใช่คนที่ดูหยิ่ง ไม่คบค้ากับใคร ไม่ไว้ใจใครแบบที่มันเป็นอยู่แบบนี้หรอก เพียงแต่มันพยายามปิดตัวเอง และเลือกที่จะเปิดรับคนเข้ามาในชีวิตก็เท่านั้นเอง

 

“เฮ้อ!! กูทำมึงเจ็บปวดกับความคิดสินะพี่พาย กูขอโทษนะที่ทำตัวงี่เง่าขนาดนี้” ผมก้มลงจูบพี่พายเบาๆ ที่หน้าผาก ไล้ริมฝีปากลงมาที่ปลายจมูกโด่งและประทับเนิ่นนานที่ปากหยักของพี่พาย ประกบเอาไว้อย่างนั้นเนิ่นนานจนผมรู้สึกว่าส่งผ่านความรักทั้งหมดให้พี่พายไปจนเกือบหมดแล้ว

 

“กูจะทำทุกวันนี้ให้ดีที่สุด ให้มึงกับกูมีความสุขมากที่สุด เรื่องของวันพรุ่งนี้หรืออะไรก็ตามที่มันยังมาไม่ถึงกูจะพยายามปล่อยมันผ่านไปก่อนก็แล้วกัน” ผมสอดนิ้วเข้าที่กลุ่มผมของพี่พายแล้วสางเบาๆก่อนที่จะลุกขึ้นเดินออกมาที่ชานระเบียงไม้แล้วเท้าแขนกับขอบระเบียง มองไปยังท้องทะเลอันแสนกว้างใหญ่ที่ไม่เคยสงบนิ่ง มองท้องนภาสีนิลที่แต่งแต้มด้วยดวงดาวนับล้านระรานตาสวยงามยิ่งนัก

 

“ในแต่ละคืนท้องฟ้าก็แตกต่างกันออกไป บางคืนดวงจันทร์กระจ่างฟ้า บางคืนเดือนดับไร้แสงจันทร์ บางคืนไร้แสงดาวสวยงามประดับท้องฟ้า...” ผมนั่งบนขอบระเบียงไม้แล้วมองดูท้องฟ้ากว้างใหญ่ที่มันแปรเปลี่ยนไปอยู่ทุกค่ำคืน มันคงไม่ต่างอะไรจากชีวิตของคนเราที่คงต้องเจอะเจอกับทุกๆ รูปแบบที่จะเข้ามาสร้างสีสันให้กับชีวิต

 

“วันนี้ท้องฟ้ามืดมิด พรุ่งนี้อาจจะมีแสงดาวพราวเต็มฟ้า ชีวิตคนเราก็คงไม่ต่างกับมันเท่าไหร่หรอกมั้ง วันนี้อาจจะดูหม่นหมองไร้หนทาง แต่ตราบใดที่ดวงอาทิตย์ยังคงขึ้นทางทิศตะวันออก มันคงไม่สิ้นหนทางให้ก้าวเดินต่อไปหรอกมั้งต่อ...” ผมกำลังพูดคุยกับหัวใจของตัวเอง พยายามสร้างภูมิคุ้มกันมันให้แข็งแกร่ง ให้เข็มแข็งมากพอที่จะช่วยกันประคับประคองความรักครั้งนี้ของเราไปให้นานมากที่สุดเท่าที่เราจะทำได้

 

“เอาน่าต่อ ถ้ามึงล้า ถ้ามึงท้อ มึงก็พักสักหน่อย แต่มึงจะทำตัวอ่อนแอแบบนี้ไม่ได้ มึงจะดึงพี่พายให้อ่อนแอตามมึงไปด้วยไม่ได้ ถ้าพากันอ่อนแอ ถ้าพากันท้อแท้แล้วมันจะไปรอดหรอวะ” ผมกอดตัวเองเบาๆ เพราะลมทะเลมันค่อนข้างแรง ความเงียบสงบของยามค่ำคืนมันช่วยให้ผมได้ยินเสียงของหัวใจตัวเองอย่างชัดเจน ได้ยินเสียงของความรู้สึกนึกคิดชัดมากขึ้น

 

“ถ้ายังรัก...ก็ต้องยังไหวว่ะต่อ มึงต้องไหวนะเข้าใจมั้ย อย่าปล่อยมือจากพี่พายเด็ดขาด ต้องจับมือกันเอาไว้ให้แน่นที่สุด ความสุขของมึงคืออะไร...คือการที่ได้เห็นรอยยิ้มของพี่พายใช่มั้ย”

 

“และมึงเองก็รู้ใช่มั้ยว่ากูยิ้มได้เพราะอะไร...นั่นก็เพราะว่ากูมีมึง” เสียงทุ้มๆ ที่พูดกับผมเบาแผ่ว พร้อมกับอ้อมกอดที่สวมกอดมาจากทางด้านหลัง อาจจะเพราะว่าผมเอาแต่มองจ้องไปยังความสวยงามเบื้องหน้า เลยไม่ได้สนใจอะไรเลย

 

“ตื่นมาทำไมวะพี่พาย...” ผมวางมือลงบนมือของพี่พายที่สวมกอดผมเอาไว้ พี่พายเกยคางลงบนไหล่ของผมแล้วกระชับอ้อมกอดให้แนบแน่นมากขึ้น ผมรู้สึกอบอุ่นมากกว่าที่โอบกอดตัวเองเมื่อครู่ที่ผ่านมา

 

“หมอนข้างหายเลยตื่นขึ้นมาหา คว้าไปข้างๆ แล้วไม่เจอมึงนอนอยู่...คิดอะไรวะต่อ” พี่พายมันถามผมด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ ผมหันมามองหน้ามันเล็กน้อยแล้วยิ้มจางๆ

 

“ก็คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ตื่นนอนมาแล้วปวดหัวเลยมานั่งเล่นดูนั่นดูนี่ไปพลางๆ” ผมสัญญากับตัวเองแล้วว่าจะไม่อ่อนแออีกเป็นอันขาด ไม่อยากให้พี่พายมันมารู้สึกอ่อนแอไปกับผมด้วย เราต้องพากันก้าวผ่านปัญหาเหล่านี้ไปได้

 

“ปวดหัวมากหรือเปล่า กินยาหน่อยมั้ยแล้วนอนพักจะได้รู้สึกดีขึ้น” น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความห่วงใยทำให้ผมยิ้มได้ในความมืดมิดที่เราสองคนโอบกอดกันท่ามกลางสายลมที่พัดโชยผ่านไปมา

 

“เป็นห่วงหรอ...” ผมหันไปยิ้มให้กับพี่พายแล้วตบแก้มมันเบาๆ สองสามที พี่พายมันงับหูผมเป็นการแก้แค้น ผมได้แต่ดิ้นน้อยๆ เพราะรู้สึกจั๊กจี๋ที่ไรหนวดของพี่พายมันทิ่มแก้มทิ่มหน้าตาของผมไปมา

 

“ห่วงสิต่อ กูอาจจะดูงี่เง่าเอาแต่ใจแต่กูก็ไม่เคยลืมที่จะเป็นห่วงและก็รักมึงนะ...” พี่พายมันกอดผมไม่ปล่อยให้ผมไปไหน ผมดีใจที่ได้ยินแบบนี้ ถึงผมจะรู้อยู่แก่ใจว่าพี่พายมันเป็นห่วงผมมากเพียงใด แต่การที่ได้ยินจากปากของพี่พายมันเป็นอะไรที่ฟินกว่าเยอะ

 

“ขอบคุณนะพี่พายที่เป็นห่วง...กูไม่เป็นอะไรมากหรอก สงสัยจะแฮงค์มั้ง สูดอากาศดีๆ สักแป๊บน่าจะดีขึ้นแหล่ะ ถ้ามึงง่วงก็เข้าไปนอนก่อนได้เลย กูขออยู่ตรงนี้อีกแป๊บ” ผมก็แค่อยากฟังเสียงของใจตัวเองดูว่ามันต้องการอะไร ยังไง เผื่อว่ามันจะทำให้ใจของผมสงบลงไปได้มากกว่านี้

 

“กูขอยืนกอดมึงอยู่ตรงนี้ดีกว่า ทีหลังกูจะจำเอาไว้ว่ามึงแพ้ไวน์ ครั้งหน้าไม่ให้กินแล้วนะ...” พี่พายมึงขี้หวงว่ะ แต่กูก็คงไม่เอาแล้วเหมือนกันแม่งปวดหัวแบบแปลกๆ ไงก็ไม่รู้ แถมยังทำให้พูดห่าอะไรออกมาแบบไม่คิดอีกต่างหาก

 

น้ำตาของมึงที่เปียกไหล่กู...กูลืมไม่ลงจริงๆ

 

“ขอเปลี่ยนเป็นเหล้าแทนแล้วกัน ปกติกูคอแข็งนะแต่สงสัยจะแพ้ไวน์จริงๆแหล่ะถึงได้ปวดหัวมากขนาดนี้” ที่ผ่านๆ มาผมก็ดื่มไวน์นะ แต่ก็ไม่เห็นเป็นอะไร ความจริงมันน่าจะเป็นเพราะผมร้องไห้หนักมากกว่าถึงได้ปวดหัวแบบนี้ แต่ก็เลี่ยงไปเรื่องอื่นเพราะไม่อยากจะรื้อฟื้นเรื่องเมื่อคืนอีกรอบ

 

“เมาเหล้าแล้วก็ดีนะ...เวลามึงเมาแล้วยั่วดี...กูชอบ” ผมเอาข้อศอกกระทุ้งท้องพี่พายเสียหนึ่งทีโทษฐานที่มันเสือกพูดความจริงแบบนี้ ก็เออ...ตอนนั้นมันอารมณ์เปลี่ยวเว้ย แบบกูเมาแล้วก็เนียนอ่อยเนียนยั่วกันไป กูรู้หรอกน่าว่ามึงชอบ

 

“ต่อ...มึงเคยรู้สึกว่าตัวเองคิดผิดมั้ยวะที่เลือกกู” ทั้งๆ ที่เราเพิ่งจะหัวเราะใส่กันแต่อยู่ดีๆ พี่พายมันก็ถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ดูจริงจัง ผมยังคงยิ้มและหมุนตัวหันหน้ามาหาพี่พาย ผมยังคงนั่งอยู่บนขอบระเบียงไม้ มือของผมวางพาดลงบนไหล่ของพี่พาย แล้วดึงมันเข้ามาใกล้ๆ

 

“ถ้าให้ตอบจริงๆ กูก็เคยคิดเหมือนกันนะว่ากูคิดถูกแล้วหรอวะที่เลือกเปิดรับคนแบบมึงเข้ามาในหัวใจ” ผมยิ้มพร้อมกับยักคิ้วให้กับพี่พาย นิ้วมือของผมสางเส้นผมของไอ้พี่พายไปมา มันยังคงดูจริงจังกับคำถามที่ถามออกมา และคำตอบของผมที่ตอบออกไป

 

“แต่กูก็ตอบกับหัวใจตัวเองไปแล้วนะ มึงอยากรู้คำตอบมั้ยล่ะ...” ผมจ้องมองสบตากับพี่พาย ที่มันดูอ่อนแอแบบนี้คงเป็นเพราะว่าผมสินะ ผมคงทำให้พี่พายคิดมาก ผมควรที่จะสร้างเกราะขึ้นมาหุ้มความอ่อนแอเหล้านี้เอาไว้เสียที

 

“กูรักมึง...ไม่ว่าจะมีใครดีกว่ามึงสักร้อยเท่าพันเท่า ไม่ว่าใครจะให้อะไรกับกูมากกว่า หรือเสนออะไรให้กับกูมากมายแค่ไหนกูก็ไม่ต้องการ สิ่งเดียวที่กูต้องการคือความรักของมึงนะพี่พาย...กูคิดไม่ผิดหรอกที่รักมึงน่ะ” ผมจูบพี่พายเบาๆ มอบความมั่นใจให้กับพี่พาย ผมไม่ใช่คนที่ลุ่มหลงกับสิ่งของนอกกาย ไม่สนใจหรอกว่าใครจะรวยกว่าหรือว่าดีกว่า สิ่งที่ผมสนคือความรู้สึกของคน ผมก็ไม่ใช่คนดีห่าอะไรหรอก ผมแค่ถูกสอนมาดีเท่านั้น

 

แม่ของผมสอนให้เห็นคุณค่าของคนมากกว่าสิ่งของหรือว่าเงินตรา ต่อให้พี่พายไม่เหลืออะไรผมก็ไม่สนใจ เพราะผมแคร์ความรู้สึกของพี่พายมากกว่า

 

“กูดีใจนะที่ได้ยินแบบนี้ ที่ถามเนี่ยไม่ใช่เพราะว่ากูไม่เชื่อใจมึงนะต่อ กูแค่ไม่คิดว่าคนเลวๆ แบบกูจะคู่ควรกับมึง...” ผมส่ายหน้าไปมาแล้วกระโดดลงมาจากระเบียงไม้ ลงมายืนตรงหน้าพี่พายแล้วยกมือจับที่เอวของมันเอาไว้ ขยับตัวเข้าไปหามันอีกนิด

 

“มึงอาจจะเลวกับคนทั้งโลก แต่ตราบใดที่มึงดีกับกู...กูก็จะรักมึงพี่พาย” ผมกับพี่พายกอดกันอยู่เงียบๆ ท่ามกลางสายลมที่พัดเอากลิ่นของไอทะเลลอยเข้ามาหา เสียงเกลียวคลื่นมันทำให้จิตใจเราดูสงบลงบ้างหรือเปล่านะ หรือที่เราดูสงบลงมากขนาดนี้เป็นเพราะความเข้าใจซึ่งกันและกันที่เรามีต่อกัน

 

“แต่กูรู้นะว่ามึงไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรหรอกพี่พาย มึงก็แค่เป็นตัวของตัวเอง มึงไม่ได้คิดร้ายกับใครนั่นก็หมายความว่ามึงไม่ได้เลวร้ายอะไร คิดมากว่ะ อย่าดูถูกตัวเองดิวะ คนอย่างกูน่ะถ้าลองเลือกรักใครแล้ว แสดงว่าคนๆ นั้นมันต้องมีดีพอตัวนะพี่พาย” ผมยีหัวพี่พายมันจนยุ่ง แล้วตบหลังมันเบาๆ มันยิ้มจางๆ แล้วเสยผมตัวเองให้ดูเข้าที่เข้าทาง

 

“เหลิงและต่อ...แต่ไม่เป็นไรกูจะเว้นให้สักวัน เพราะวันนี้มึงมันน่ารัก” พี่พายมันจับผมให้หันออกไปที่นอกระเบียงโดยที่มันยืนซ้อนอยู่ทางด้านหลัง บ่งบอกถึงรสนิยมมากว่ามันชอบเข้าข้างหลังผมแบบไหน...

 

ใช่เวลาจะมาฮามาหื่นมั้ยครับสัดต่อ

 

“กูหล่อได้มั้ย...ชมว่าน่ารักนี่กูไม่ปลื้มเท่ากับชมว่ากูหล่อหรอกนะ” ผมเท้ายันขอบระเบียงแล้วทอดสายตามองออกไปยังเบื้องหน้า ความมืดมิดมันทำให้เราดูสงบลงมาก

 

“เออมึงหล่อก็ได้...” มันว่าง่ายแบบแปลกๆ นะ แต่ก็เอาเถอะ ผมจะพยายามไม่เถียงกับพี่พายมันสักวันก็แล้วกัน ปกติแล้วเราจะเถียงกันแทบตลอดเวลา เหมือนว่าเราเป็นคู่กัดหรือว่าคู่แค้นมากกว่าคู่รักเสียอีก

 

“เฮ้ยๆ พี่พายดาวตกเว้ย อธิษฐานๆ” ขณะที่ผมกำลังจ้องมองดวงดาวบนท้องฟ้า ผมก็เห็นดาวตกพอดี ตั้งแต่เกิดมานี่เห็นแบบนับครั้งเลยก็ว่าได้ และครั้งนี้ผมก็เห็นมันพร้อมๆ กับพี่พาย มันเป็นอะไรที่น่ายินดีนะ อย่างน้อยๆ ก็ต้องขออธิษฐานเสียหน่อย มันเป็นความเชื่อนี่นะ

 

สิ่งที่ผมอยากจะวอนขอ...ขอให้คนที่ผมรักและคนที่รักผมอย่าได้พบเจอกับเรื่องแย่ๆ ในชีวิตอีกเลย  ผมจะไม่ขออะไรให้กับตัวเอง แต่ผมจะวอนขอให้คนที่ผมรักมีแต่ความสุขเท่านั้นผมก็พอใจแล้ว

 

ผมหลับตาและอธิษฐานวอนขอจากดวงดาว ไม่มีอะไรที่สามารถยืนยันว่ามันจะเป็นผล แต่มันคือความเชื่อทางใจ อะไรที่คิดว่ามันทำแล้วเรามีความสุขก็ไม่เห็นจะเสียหายที่จะทำมันลงไป

 

“อธิษฐานอะไรวะพี่พาย...” ผมหันมาถามพี่พายที่เพิ่งจะลืมตาขึ้นมา มันยิ้มและกอดเอวของผมเอาไว้หลวมๆ จมูกของพี่พายจรดลงมาบนแก้มของผมแผ่ว พี่พายดูอ่อนโยนกับผมมากๆ มากจนทำให้ผมรู้สึกว่ามันอาจจะไม่ใช่พี่พายตัวจริง ฮ่าๆ

 

“ขอให้สิ่งที่มึงขอเป็นจริง...” พี่พายกระซิบบอกกับผม  ผมอมยิ้มน้อยๆแล้วหันหน้ามามองสบตากับพี่พาย

 

“ถ้ามันเป็นจริงก็คงดีสินะ...” พี่พายก้มหน้าลงมาเพื่อให้หน้าผากของเราแตะกันเอาไว้ จมูกของเราคลอเคลียกันไม่ห่าง สัมผัสนุ่มนวลจากริมฝีปากหยักที่ประกบทับลงมาโดยที่สายตาของเราไม่ได้ละไปจากกันและกันเลยสักนิด มันเป็นการเพิ่มเติมความรู้สึกของเราสองคนให้มันมากล้นจนแทบจะล้นทะลัก

 

รสจูบที่แสนอ่อนหวานที่พี่พายมอบให้ ทำให้ผมรู้สึกว่าผมเป็นคนสำคัญของพี่พายมากเพียงไหน อ้อมกอดที่เราโอบกอดกันนั้นแนบแน่นและแนบชิดมากยิ่งขึ้น ลมทะเลที่ว่าแรงไม่สามารถทำให้เราสั่นสะท้านได้สักนิด

 

ดวงดาวที่ว่าสวยงามหนักหนาไม่อาจมีค่าต่อเราทั้งคู่ เพราะสายตาของเราไม่ได้ละไปจากดวงตาของอีกฝ่าย เราไม่อาจจะเอ่ยปากพูดคำใดๆ ออกมาตราบเท่าที่เรายังคงจูบกันไม่ห่าง แต่เราสามารถเข้าใจความรู้สึกทั้งหมดที่เรามีต่อกันด้วยสายตาที่เราจ้องมองสบกัน

 

“เป็นต่อ...รักนะครับ” พี่พายกระซิบบอกรักกับผมเสียงเบาแผ่ว แต่ผมกลับรู้สึกว่าความรู้สึกของพี่พายมันหนักแน่นมากๆ ผมรักผู้ชายคนนี้มากๆ มากเสียจนไม่อาจจะทำใจคิดได้เลยว่าถ้าเราต้องไม่มีกันแล้วผมจะทำอย่างไรต่อไป

 

แต่อะไรที่มันยังไม่เกิดก็ปล่อยให้มันผ่านเลยไปก็แล้วกัน คิดไปล่วงหน้าก็พาให้ล้าหัวใจเปล่าๆ ตราบใดที่เรายังคงมีกันและกัน มีคนช่วยคิดช่วยพยุงกันเดินก้าวต่อไป ผมเชื่อว่ามันต้องผ่านพ้นไปได้

 

“รักนะครับ...พี่พาย” จูบแล้วจูบเล่าที่ส่งผ่านความรู้สึกของเราออกไป อ้อมกอดที่แสนอบอุ่นโอบล้อมเราทั้งคู่ออกจากความหนาวเหน็บของสายลมในยามค่ำคืน

 

ขอแค่เรายังคงมีกันและกัน...ผมอยากจะขอแค่นี้จริงๆ

 

..........100%..........

 

รณรงค์ให้คนอ่านยุ่งนักที่เล่นทวิตเตอร์ติดแท็ก #ยุ่งนัก เวลาที่พูดถึงนิยายเรื่องนี้ เกรทจะตามไปส่องค่า

โค้งสุดท้ายของการจองยุ่งนักแล้วนะคะ ปิดจองวันที่ 1 กย นี้แล้วจ้า มีคนถามว่าจะรีปริ้นมั้ย ถ้าจะรีคิดว่าคงพร้อมกับตอนที่รวมเล่มสินกำเลย ซึ่งคาดว่าคงอีกนานมากกกก

ช่วงนี้เนื้อเรื่องอาจจะดูยืดเยื้อไปบ้าง เห็นมีคนเม้นว่าแบบนั้น ก็น้อมรับค่ะอาจจะยืดเยื้อตามที่ว่าจริงๆ แต่ทว่าเกรทก็แต่งจนจบแล้วอ่ะนะ คงกลับมาเปลี่ยนแปลงเนื้อหาอะไรไม่ได้ด้วยสิ T^T

เจอกันตอนหน้าค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 61 ครั้ง

15,978 ความคิดเห็น

  1. #15959 nin28041992 (@nin28041992) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2561 / 10:41
    กัดกันเก่งคู่นี้แต่รักกันมากมาย
    #15959
    0
  2. #15707 NNYuki (@nooniiz501) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2558 / 20:35
    เวลากัดก้อกัดกันจริงๆ พอหวานนี้ละมุนมากกกก ><
    #15707
    0
  3. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  4. #14558 วีว่า (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2557 / 16:44
    สู้นะเป็นต่อ พาย
    #14558
    0
  5. #14481 mitake (@voldermore) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2557 / 10:14
    น้ำตาคลอพร้อมคู่นี้เลยนะเออ สู้ๆนะ แม่เค้าคงเข้าใจแหละน่าา
    #14481
    0
  6. #14315 G-Demon (@nutsuki1993) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2557 / 11:48
    น่ารักเน๊าะ พี่พายกับน้องเป็นต่อ น่ารักอ่ะอิจฉา ไมไม่มีอย่างนี้ซักคนว่ะ 55555
    #14315
    0
  7. #14020 JENNYHA (@jennyha) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 29 เมษายน 2557 / 22:09
    สู้ๆอะๆๆๆๆ
    #14020
    0
  8. #13594 Pat Patty (@kimjisun) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 12 เมษายน 2557 / 09:49
    กรี๊ดกร๊าดดดดดด คนหน้าตาดีมารวมตัวกัน คือฟิน สินกำนี่เกรียนเหมือนเดิมกินกันเองเรียบ 5555 ใหญ่หวานขึ้นนิดนึงนะจ๊ะ น้องต่อเสร็จพี่พายมันแน่ล่ะคืนนี้ ไม่รอดแน่
    #13594
    0
  9. #13234 Hiro Hiro Shi (@hiroshi1234) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 27 มีนาคม 2557 / 20:47
    อะหือ..มาเป็นกลอนเชียวนะท่านหญิง(?)เป็นต่อ 555 คู่นี้รักกันปานจะกลืนกินจริงๆ
    #13234
    0
  10. #12459 Mook Thajay (@khontharos) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 11 มกราคม 2557 / 20:39
    โอ๊ย!!!มดขึ้นจอแล้ว ^-^ หวาน~~~
    #12459
    0
  11. #11450 LooknamTK (@looknamjaa) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2556 / 01:26
    ซึ้งงงงงงงงงง พี่พายร้องไห้พร้อมเป็นต่อเลยยยยยยยยย -3- 
    #11450
    0
  12. #11291 Mysterious (@World27) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2556 / 08:59
    ส่อแววดราม่านิดๆ อนาคตจะเป็นยังไงนะ
    #11291
    0
  13. #10443 อั๊ยตัวป่วน (@buleeye) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2556 / 00:19
    ซึ้งมากก!!!!!!!!!!!!
    #10443
    0
  14. #10108 shshshx (@shxtaop) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2556 / 14:23
    พี่พายก็คิดถึงแต่ต่อ ต่อก็คิดถึงแต่พี่พาย จะรักกันไปไหน อิจฉานะย่ะ

    #10108
    0
  15. #10081 Som O Usanee (@pomelo8063) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2556 / 22:48
    อร๊ายยยยยยยยยยย เป่าอัลไลกันคะพี่พาย หนูเป็นต่อ อ่านแล้วเขินแก้มจะแตก เพื่อนๆแก๊งค์สินกำนี่ก็น่ารักกันจริงๆ ถ้ามีคนรอบข้างดีๆแบบเป็นต่อเราก็คงมีความสุขในชีวิตแล้วล่ะ เน๊อะ
    #10081
    0
  16. #9992 SuJuHanHyuk (@loveloveyaoi) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2556 / 15:15
    หวานปนดราม่า


    #9992
    0
  17. #9816 aj68 (@ai68) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2556 / 11:23
    ตอนแรกนึกว่าจะดราม่าที่ไหนได้โคตรซึ้งเลย
    #9816
    0
  18. #9098 nunyjan (@nunymind) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 21 กันยายน 2556 / 23:55
    หวานจริง ๆ เขินอ่ะ รักนะครับ ละลาย
    #9098
    0
  19. #8949 Ishirokotori (@kobatoishiro) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 16 กันยายน 2556 / 20:11
    กูววววววววววว เลี่ยน!!!!!!=///[]///=
    #8949
    0
  20. #8923 Joker Mask (@gamsor) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 15 กันยายน 2556 / 21:57
    ทำไมมันเศร้าหละเนี่ย อย่าเครียดสิ ทุกอย่างต้องผ่านไปได้ด้วยดี
    ขอให้เป็นแบบนั้น
    #8923
    0
  21. #8850 Super_DH (@super-fish) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 14 กันยายน 2556 / 22:04
    ได้กลิ่นดราม่า TT
    #8850
    0
  22. #8607 MIZZ-MAY (@mizz-may) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 9 กันยายน 2556 / 20:10
    """555555555  ต่อตื่นมาก็พร่ำเพ้อเลยนะ
    นั่งงุงิๆๆๆๆๆ  อะไรอยู่คนเดียว  ฮ่า....เห้อ...ต่อเอ๊ย  เข้าขั้นแล้วอะ 
    หนักนะเรา 
    - -*  แหมๆๆๆพี่พายหมอนข้างหาย...จะบอกว่าเมียหายก็ได้  >< 
    แหมมมมมมมม  นั่งสวีทกันตั้งแต่เช้าสงสารคนอ่านบ้าง
    !!!!  จะตาย 
    เฮ้ออออ 
    ><  พี่พายแม่งอ่อนโยนแล้วงุงิๆๆๆน่ารัก  มากอ่า  งื้อออ
    มาจงมาจูบอะร๊ายยยย ละมุนว๊ากกกกก  อิจฉา
    !!! 
    พี่พายจะรู้ไหมว่าที่ต่อธิษฐานน่ะเพื่อนพี่พายมัน
    >///////< 
    โฮก....หวานเกินหน้าเกินตา

    #8607
    0
  23. #8606 MIZZ-MAY (@mizz-may) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 9 กันยายน 2556 / 20:09
    T^Tแงงงงงงงงงงงงงงงง นั่งอ่านไปร้องไห้ไป  T^T  ทำไมต่อเมาแล้วพูดมาก 
    พยศด้วยแหนะ  ฮืออออออ ความรู้สึกส่วนลึกในใจต่อสินะ  กังวลสินะ 
    เฮ้อออออ เจอต่อเวอร์ชั่นนี้ไปไม่เป็นเลย   ร้องไห้ทำไมอ่า  ฮืออออ 
    พอรู้ว่าต่อคิดแบบนี้แล้วแบบหน่วงอีกแล้ว  ฮือออ พี่พาย 
    T^T โอ้ววว
    ตื้นตันอะ  รักกันขนาดน
    ี้อย่าให้อ้ายอีตนไหนมาทำให้แยกกันนะคะ 
    ไม่งั้นนะ  เมย์จะ...ไม่รู้แล้ว 
    T^T  แต่นานๆ ที่ต่อได้ระบายบ้างก็ดีเหมือนกันนะ
    แม้จะเชื่อเลยว่า พี่พายมันเลิกเอาแต่ใจแล้วก็หึงหวงแสดงความรักในที่สาธารณะไม่ได้หรอก
    เพราะพี่มันอยากจะทำอะไรใครจะห้ามได้
    55 แต่ทำไมต่อต้องพูดเรื่องเลิกกันด้วยอะ T^T
      พีพายไม่ยอมหรอก แล้วก้ไม่มีทางลืมต่อแน่  ฮือ

    #8606
    0
  24. #8352 แกงส้ม (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 3 กันยายน 2556 / 10:33
    เหมือนคลื่นลมสงบก่อนพายุจะเข้าอ่ะ
    #8352
    0
  25. #8274 mon9228 (@mon9228) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 1 กันยายน 2556 / 14:11
    แค่รักกัน เข้าใจกันก็พอแล้วล่ะ เรื่องวันข้างหน้าอะไรจะเกิดก็ต้องเกิด ตอนนี้พี่พายหวานและอ่อนโยนมาก รู้สึกอบอุ่นอ่า > <
    #8274
    0