OK!! I love U ♥ ยุ่งนัก...กูรักมึงก็ได้ [Yaoi][Boy's love]

ตอนที่ 6 : ☆OK! I love U ★... 05. เป็นแฟนกูนะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 25,566
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 88 ครั้ง
    7 ส.ค. 56



 05. เป็นแฟนกันนะ

 

ผมก็พอเข้าใจนะครับว่าเรื่องวุ่นวายมันมักจะเดินขบวนกันเข้ามาทักทายผมแบบไม่ขาดสาย แต่ทว่าครั้งนี้ทำไมมันมาในรูปแบบนี้ ในรูปแบบที่ผมไม่ค่อยคุ้นเคยเท่าไหร่ ถ้ามันจะมาในรูปแบบของหาย มีเรื่องเข้าใจผิด หรือซุ่มซ่ามทำตัวเองบาดเจ็บ แบบนั้นผมจะรู้สึกคุ้นเคยมากกว่า

 

แต่นี่มันมาในรูปแบบของอะไรสักอย่างที่มันคล้ายๆ กับความรัก แต่ผมไม่เชื่อเท่าไหร่ว่ามันจะเป็นความรัก...งงมั้ย? ถ้าคุณงงแสดงว่าคุณเข้าใจผม เพราะผมเองก็งงกับมันเหมือนกัน

 

“เฮ้อ!! กูไม่อยากโผล่หน้าไปมอเลยเว้ย ความวัวยังไม่ทันหาย ความควายแม่งก็เข้ามาแทรกแบบทั้งฝูง” เพราะว่าวันนี้อากาศร้อนจัดแต่ผมดันโดนน้ำเย็นจัดสาดเปรี้ยงเข้ามาเต็มหน้าเต็มตัว แถมยังนั่งรถของไอ้พี่พายที่แอร์โคตรเย็นกลับมาบ้านอีก หวัดเลยแดกแบบไม่ต้องบอกกล่าวล่วงหน้า

 

“โชคดีแค่ไหนที่วันนี้ไม่มีคนอยู่บ้าน ไม่เจอใครไม่ต้องตอบคำถามใครว่าไปทำอะไรมา ไม่งั้นกูก็ไม่รู้ว่าจะต้องตอบว่าอะไร” ผมกลับมาถึงบ้านก็อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าใช้เวลากว่าครึ่งชั่วโมงในการจัดการตัวเอง แต่พอผมมองออกมาที่รั้วบ้านก็พบว่ารถของไอ้พี่พายมันยังจอดอยู่ที่เดิมไม่ได้ขยับไปไหน ผมก็ไม่ได้คิดใส่ใจอะไรมากมายจนมันโทรมาหาผม

 

“มึงปิดล็อคบ้านดีรึยัง ไม่มีอะไรผิดปกติใช่มั้ย” เป็นคำถามที่มันเอ่ยถามขึ้นมาเมื่อผมรับสาย ผมก็แค่ตอบไปคำเดียวสั้นๆ ว่า เออ แล้วก็ไม่ได้พูดอะไร ผมเงียบ มันก็เงียบ ผมมองลงไปก็เห็นว่ามันยังคงจอดรถอยู่ที่เดิม

 

“กูเป็นห่วงกลัวว่าจะเกิดเรื่องกับมึงอีก ถ้าไม่มีอะไรก็ดีแล้ว...” แล้วไอ้พี่พายมันก็วางสายไป ผมเห็นมันทำท่าเคลื่อนรถออกไปเลยละความสนใจแล้วทิ้งตัวลงนอนด้วยความเพลีย ผมไม่รู้ว่าผมนอนหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่และนอนหลับมานานแค่ไหน พอรู้สึกตัวอีกทีท้องฟ้าก็มืดมิดและแสงไฟจากเสาไฟฟ้าข้างทางก็ส่องสว่างเรียบร้อยแล้ว

 

“ปวดหัวชิบหาย” ผมลุกขึ้นมาเปิดผ้าม่านดูบรรยากาศรอบๆ รถเบนซ์สีดำยังคงจอดอยู่ที่เดิม ซึ่งผมไม่มั่นใจเท่าไหร่ว่าพี่พายมันย้อนกลับมา หรือว่ามันไม่ได้ไปไหนเลย ผมเดินมาหยิบมือถือเพื่อที่จะโทรหาไอ้พี่พาย ผมไม่ใช่คนที่จะเมินเฉยต่อสิ่งที่อยู่ตรงหน้า ยิ่งเป็นสิ่งที่ผมสงสัยด้วยนี่ยิ่งแล้วใหญ่ ผมต้องหาคำตอบและรู้มันให้ได้

 

“กูโทรหามึงเป็นสิบๆ สาย มึงนอนหลับหรือว่ามึงตายวะ ถ้ารู้สึกไม่สบายอย่าลืมแดกยาด้วยล่ะ” เออ!! นี่แหล่ะคนที่มันบอกว่ามันกำลังจีบผมอยู่ ไอ้พี่พายส่งข้อความมาหาผมเมื่อราวๆ ครึ่งชั่วโมงที่แล้ว ผมขำเล็กน้อยทั้งๆ ที่ไม่มีอะไรให้รู้สึกขำ แต่ก็ไม่รู้สิ ความรู้สึกบางอย่างมันอธิบายยาก

 

“มึงเปลี่ยนอาชีพมาเป็นยามเฝ้าหน้าบ้านคนอื่นแล้วหรอวะ” ผมส่งข้อความกลับไปแทนที่จะโทรคุยกับมัน ส่งข้อความไปได้ไม่ถึงนาทีแม่งก็โทรกลับมาทันที เล่นเอาผมสะดุ้งกับเสียงเพลงที่ตั้งเอาไว้...จะดังไปไหนวะ

 

“ถ้ามึงตื่นแล้วมึงก็ควรโทรมาสิไอ้ฟาย ไม่ใช่ส่งข้อความมาแบบนี้” นี่แหล่ะครับผู้ชายที่บอกกับผมว่าจะไม่ให้ใครมาทำอะไรผมได้ เพราะบางทีมันอาจจะเก็บผมเอาไว้กระทืบเล่นเพียงคนเดียว

 

“มึงมาทำอะไรที่หน้าบ้านกูวะ” ผมเดินมาเปิดไฟในห้องนอนให้สว่าง แล้วเดินออกจากห้องไล่เปิดไฟให้ทั่วบ้าน ไหนๆ ก็ตื่นแล้วรู้สึกดีขึ้นมากแล้ว ให้นอนต่อก็คงไม่ไหว

 

“เรื่องของกู ว่าแต่มึงใกล้ตายรึยังถ้ายังไม่ตายก็มาเปิดประตูให้กู...เดี๋ยวนี้” มันสั่งผมด้วยน้ำเสียงดุๆ กึ่งตวาดเล็กน้อย คิดว่าคนอย่างเป็นต่อจะกลัวมั้ย คิดว่าผมจะโง่เดินมาเปิดประตูบ้านให้ไอ้หล่อเลวที่ดุยิ่งกว่าหมาสิบตัวหรือ...

 

 

“บ้านไม่มี?” สุดท้ายผมก็ต้องมาเปิดประตูบ้านให้กับมันจนได้ ด้วยเหตุผลอะไรอันนี้ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ผมแค่รู้สึกว่าผมไม่อยากโดนซัดจนกระเด็นแบบไอ้เวรนั่นก็เท่านั้นเอง

 

“อย่ากวนตีน มึงเป็นไงบ้าง แดกไรยัง” มันถามผมด้วยน้ำเสียงที่ดู....อืม จะว่าเป็นห่วงก็ไม่น่าใช่ เพราะแม่งทำท่าเหมือนจะแดกหัวผมยังไงก็ไม่รู้ อยากจะย้ำเหลือเกินว่าที่กูเป็นอยู่เนี่ยเพราะมึงและอดีตคู่ขาคู่แขนคู่อะไรก็แล้วแต่ของมึงนะเว้ย

 

“เพิ่งตื่น ยังไม่มีอะไรตกถึงท้อง ตอนแรกว่าจะไปบ้านเสบียงแต่ขี้เกียจ กูไม่สบายเพราะใครก็ไม่รู้” ผมยอกย้อนมันอย่างอดไม่ได้ ก็บอกแล้วว่าอยากจะย้ำอีกสักครั้ง ให้มันฟังผมอีกสักครั้ง...ว่าเพราะมันนั่นแหล่ะที่ทำให้ผมป่วย

 

แต่มันดูเหมือนว่าผมกำลังหาเรื่องใส่ตัวยังไงก็ไม่รู้ ไอ้พี่พายที่ตอนนี้เปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว มันเดินเข้ามากระชากไหล่ผมและดึงร่างของผมทั้งร่างเข้าไปหามัน มันจ้องหน้าผมนิ่งด้วยสายตาที่ผมบอกตามตรงเลยว่า...มันน่ากลัวมาก

 

“มึงจะทำอะไรวะ” ผมพยายามบอกตัวเองว่าอย่าไปกลัวมัน ผู้ชายเหมือนกันนะเว้ย ถึงผมจะเตี้ยกว่ามันเล็กน้อยก็ตามที แต่ถ้าสู้กันจริงๆ ผมว่ามันน่าจะสูสีเหรอ?

 

บอกแล้วใช่มั้ยว่าปล่อยให้ผมมีความสุขกับการหลอกตัวเองเถอะครับ

 

“หุบปากสักนาทีมึงจะตายมั้ย” มันถามผม...ด้วยคำถามที่ผมอยากจะย้อนถามมันเหมือนกันว่า ถ้ามันเลิกยุ่งกับผมมันจะตายหรือเปล่า แต่ผมก็ไม่ได้ถามอะไรออกไปหรอก เพราะว่ามันโน้มหน้าลงมาหาผม ผมขืนตัวเล็กน้อยแล้วพยายามจะถอยตัวหนี

 

“มึงอยู่เฉยๆ ไม่เป็นรึไง” มันเอ็ดผมอีกแล้ว แล้วผมก็ไม่ทันที่จะอ้าปากพูดอะไรออกไป มันก็เอาหน้าผากกดลงมานาบบนหน้าผากของผม สิ่งที่ผมกำลังจะพูดออกไป มันเงียบหายลงไปทันที

 

“ตัวร้อนนี่หว่า แดกยารึยัง” มันเอ่ยถามทั้งๆ ที่ยังเอาหน้าผากนาบอยู่กับหน้าผากผมอย่างนั้น ผมยกมือขึ้นมาดันร่างมันออกแล้วก้าวถอยหลังไปสองสามก้าว แต่เพราะว่าผมคือนายเป็นต่อ...มนุษย์ที่เดินอยู่บนความซวย ไอ้กระถางต้นไม้สุดที่รักของคุณนายพรทิพย์มันเลยไม่ยอมถอยหนีผม ผมเลย...

 

โครม!!

 

เพล้ง!!

 

“โอย!! เจ็บฉิบ” ผมหงายเงิบลงไปกองที่พื้นเพราะดันเดินถอยมาชนเข้ากับกระถางต้นไม้ โชคดีมากที่มันไม่ใช่ต้นโป๊ยเซียนหรือว่ากระบองเพชร ไม่อย่างนั้นผมอาจถูกหนามของมันทิ่มแทงซ้ำเติมเข้ามาตอกย้ำถึงความซวยของนายเป็นต่อผู้นี้

 

“มึงอยากนั่งทำไมไม่บอกกูวะ จะได้พาไปนั่งดีๆ มานั่งเล่นบนพื้นทำอะไร หึ!!” เยาะเย้ย ถากถาง แถมยังหัวเราะเยาะกูอีกนะครับไอ้พี่พาย ไอ้ฟายเย่อ!!

 

“กูบอกแล้วว่ามันเป็นเพราะว่ามึงน่ะซุ่มซ่าม...” มันยื่นมือมาเพื่อให้ผมจับ แต่ผมหมั่นไส้มันเลยปัดมือมันออกแล้วทำอวดเก่งหมายจะลุกขึ้นยืนด้วยตัวเอง แต่ขอประทานโทษเถอะครับ ร้าวครับ...ร้าวไปทั้งตัวเพราะพิษไข้บวกกับอาการปวดหลังที่เป็นมาก่อนหน้านี้ ผมเลยทรุดฮวบลงไปกองที่พื้นตามเดิม

 

“แม่งเอ๊ย!!” ผมสบถอย่างอารมณ์เสีย และสุดท้ายก็ต้องเป็นฝ่ายยื่นมือไปตรงหน้าแล้วมองหน้ามันอย่างอ้อนวอน

 

ถ้าไม่ใช่เพราะว่าปวดหลัง อย่าคิดว่าคนอย่างเป็นต่อจะง้อนะเว้ย!!!

 

“มึงนี่ดื้อกว่าที่คิดนะ” มันนั่งยองๆ แล้วสอดมือเข้าที่ใต้แขมผม ก่อนที่จะพยุงผมให้ลุกขึ้นมาจากพื้น เถียงไม่ออกเลยครับเพราะว่านิสัยของผมเป็นแบบนั้นจริงๆ

 

“แต่กูรับได้...เพราะว่ามึงน่ารัก” เออ!! กูจะไม่เถียงกับมึงแล้ว มึงจะมองว่ากูน่ารักหรือว่าอะไรก็ช่าง ตอนนี้พากูเข้าบ้านเลย ปวดหลังจนไม่อยากจะเดินแล้ว

 

..........

 

 

 

 

ผมนั่งเอนกายเหยียดขาบนโซฟาตัวยาว โดยมีไอ้คนที่ไม่น่าจะมาอยู่ในบ้านของผมกำลังนั่งแกะถุงข้าวต้มเทใส่ชามให้ ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียเหลือเกิน มันดูเอาใจใส่และห่วงใยผมมากเลยใช่มั้ยล่ะครับ...หึ!!

 

“มองเหี้ยอะไร” นี่ไงความจริง...ความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าไอ้ผู้ชายคนนี้มันกวนตีนโคตรๆ สรุปแล้วมันต้องการอะไรจากชีวิตผมกันแน่

 

“อื้อ...กูมองเหี้ย” มันถามเองนะครับว่าผมมองอะไร ผมมองมันอยู่นี่หว่า ถ้าอย่างนั้นมันก็คือ...ใช่ป่ะล่ะ...ฮ่าๆ

 

“อย่าคิดว่ากูจีบมึงอยู่แล้วมึงจะกวนตีนกูได้ นั่งๆ นอนๆ บนโซฟาท่าเตรียมพร้อมแบบนี้...หึ!!” หึ มาทีเสียววาบเลยครับ ท่าเตรียมพร้อมจะยันมึงสิไอ้ฟาย มึงกวนตีนกูได้แต่กูกวนตีนมึงไม่ได้ แม่งไม่ยุติธรรม

 

“มันไม่แฟร์นะเว้ย มึงกวนตีนกูได้แล้วทำไมกูกวนตีนมึงบ้างไม่ได้วะ...” กูแค่อยากรู้ว่าเพราะอะไร ไม่เห็นต้องมองกูด้วยหางตาแบบนี้เลยนี่หว่า มึงไม่แฟร์กับกูเลยนะเว้ย...กระโดดถีบแม่งหน้าทิ่มลงชามข้าวต้มเลย

 

“มึงมาเป็นแฟนกับกูก่อนสิ...แล้วกูจะยอมให้กวนตีน” ผมสตั๊นไปสิบวิ ก่อนที่ผมจะกลอกตาไปมาเพราะมันคงดีกว่ามองไอ้หน้าหล่อๆ เลวๆ นั่น เห็นแล้วคันตีนชิบหาย

 

“งั้นกูไม่กวนตีนมึงและครับ เชิญมึงกวนตีนกูตามสบายเลย” โอเค...จบข่าว มันช่างเป็นข้อเสนอที่แสนจะน่าประทับใจเสียจริงๆ เลยครับไอ้พี่พาย คิดว่ากูอยากกวนตีนมึงมากจนรีบกระดิกหางรับข้อเสนอดิกๆ เลยงั้นสิ

 

“กินเข้าไปแล้วจะได้กินยา หรือว่าต้องให้กูป้อน” มันเลื่อนชามข้าวต้มมาตรงหน้าผม พร้อมกับทิ้งตัวลงนั่งบนพื้นแบบไม่มีท่าทีสำอางใดๆ อย่างที่ผมคิดไว้ ภาพลักษณ์ของไอ้พี่พายมันดูน่าจะแบบถือตัวมากกว่านี้

 

“มีมือว่ะ กินเองได้” ผมขยับตัวลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก ถึงจะหมั่นไส้คนซื้อข้าวต้มมาฝาก แต่ตอนนี้หิวมากๆ แบบกอไก่ร้อยล้านตัว แต่ผมก็แอบแปลกใจเพราะข้ามต้มที่ไอ้พี่พายมันซื้อมาฝากน่าจะเป็นร้านที่ขายข้างทางธรรมดาๆ ใช่ว่าผมกินอะไรแบบนี้ไม่ได้นะ แต่เพราะคนที่ซื้อมาคือไอ้นี่ไง ก็เลยแปลกใจเท่านั้นเอง

 

“อย่ากวนตีน” สามคำสั้นๆ มาอีกแล้ว ทำหน้าดุใส่ผมอีกแล้ว ผมก็ทำเป็นตักข้าวต้มขึ้นมากินแบบไม่สนใจสายตาดุๆ ที่จ้องมองมาที่หน้าผม

 

“กูว่ามึงตายด้านว่ะต่อ” ผมเหล่ตามองพี่พายที่มันจ้องมาที่มือผม อะไร ทำไมวะ ไม่เคยเห็นมือรึไง?

 

“เลือดมึงไหล...มึงไม่รู้สึกเลยหรอวะ” มันพูดแบบหน้าตายมาก แถมยังทำหน้าตาสมเพชใส่ผมอีกต่างหาก ผมมองดูหลังมือตนเองที่มีเลือดไหลออกมาจากแผลสดๆ ที่คาดว่าน่าจะเป็นตอนที่สะดุดกระถางต้นไม้หงายเงิบลงไปนั่งที่พื้นนั่นแหล่ะ

 

“เออช่างมันเหอะ เดี๋ยวกินเสร็จค่อยไปทำแผล...” เอ้า...ทำไมไม่แดกวะ อยู่ดีๆ ก็ลุกขึ้นทำหน้าตากวนตีนใส่กูอีก

 

“อยู่ที่ไหน...” อยู่ดีๆ ก็ถามว่าอยู่ที่ไหน อะไรล่ะครับที่มึงหมายถึงอ่ะ

 

“อะไรอยู่ที่ไหน ได้โปรดระบุด้วย...” ผมใช้มือข้างที่ไม่เจ็บตักข้าวต้มเข้าปาก แต่ก็ได้แค่ไม่กี่คำเท่านั้น ไอ้หน้าดุแม่งก็จ้องผมตาเขม็งจนผมกระเดือกข้าวไม่ลงคอ

 

“อุปกรณ์ทำแผลไงวะ หรือมึงจะเอาผ้าอนามัยมาซับเลือด” แน่ะ คุ้นเคยหรอวะ เคยใช้อ่ะเด้...กวนส้นตีนชิบหาย

 

“ขอแบบมีปีก...โอย!! กูเจ็บนะเว้ย” ผมแทบจะหน้าทิ่มเพราะพี่พายแม่งตบมาซะเต็มแรง นี่กูไปทำอะไรให้มึงมาก่อนรึเปล่าวะ มึงถึงได้ดูอาฆาตแค้นจ้องแต่จะเล่นงานกูจัง

 

“อย่ากวนตีน ไว้รอเป็นแฟนกูก่อนถึงกวนตีนได้ ที่ทำแผลอยู่ไหนบอกมา...” ผมชี้ไปที่กล่องปฐมพยาบาลที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์อย่างเคืองๆ นี่มันไม่แฟร์จริงๆ นะ ผมสามารถไปร้องเรียนหรือว่าเรียกร้องความยุติธรรมได้จากที่ไหนวะ

 

“ทำไมกูต้องเจอแต่คนแบบนี้วะ” นี่ผมไม่ได้กลัวมันเลยนะครับ ผมก็แค่แอบบ่นกับตัวเองเบาๆ เบาๆ แบบไม่ให้มันได้ยิน เพราะขี้เกียจจะมาต่อความอะไรกับมัน

 

ผมมองอนาคตของตัวเอง ถ้าเกิดว่าผมเสือกเบี่ยงเบนมาชอบพี่พาย (ซึ่งผมคิดว่านั่นต้องเป็นทางเลือกสุดท้ายของชีวิตผมอย่างแน่นอน) ชีวิตผมคงไม่ต้องทำห่าอะไรนอกจากถูกมันกวนตีน และรองมือรองตีนมันอย่างนี้

 

แล้วผมจะเลือกมันทำซากอะไร...ใช่มั้ยล่ะครับ

 

“เอามือมา...” และไอ้พี่พายมันก็กลับมาพร้อมกับกล่องปฐมพยาบาล มันนั่งลงบนพื้นที่เปลี่ยนมานั่งสยบตรงแทบเท้าผม...ไม่ใช่แล้ว แต่ก็ใกล้ๆ กับเท้าผมนั่นแหล่ะ ฮ่าๆ

 

“แดกข้าวอยู่ มือไม่ว่าง” ผมเอนหัวหลบแทบไม่ทัน มันตั้งท่าจะโบกหัวผมอีกครั้ง มึงรักกูรุนแรงมากไอ้ห่าผีพราย...เออ!! ชื่อแม่งโคตรคล้องเลย พี่พาย ผีพราย ผมเรียกมันว่าผีพรายมันจะฆ่าผมทิ้งมั้ย

 

“มึงแดกข้าวทีเดียวสองมือเลยมั้ยครับต่อ กูเริ่มจะสงสัยตัวเองแล้วนะว่ามาชอบคนแบบมึงได้ไง...” ช้อนแทบร่วงจากมือกับคำว่าชอบ คุณพระ!! นายเป็นต่อถูกผู้ชายด้วยกันบอกว่าชอบ น้ำตาจะไหลขอแชร์นะครับ

 

“อย่าว่าแต่มึงสงสัยเลยพี่ กูก็สงสัยเหมือนกัน” ความหล่อกูบังตารึเปล่า หรือกูเคยไปทำอะไรมึงเอาไว้รึเปล่า ผมถามอย่างมึนๆ ถึงผมจะไม่เห็นหน้าตัวเองแต่ผมก็พอจะนึกออกว่าหน้าผมตอนนี้มึนแค่ไหน

 

“ไว้รอมึงเป็นแฟนกูก่อน กูจะบอกให้ฟังว่าทำไมกูถึงชอบมึง” งั้นกูไม่ควรรู้ใช่ป่ะวะ แต่คนแบบเป็นต่อแม่งสงสัยอะไรก็ต้องรู้ให้ได้ไม่ใช่หรอวะ

 

แต่ว่าประเด็นนี้กูจะปล่อยมันให้ลอยผ่านไปก็แล้วกัน เรื่องอะไรกูจะยอมเป็นแฟนกับผู้ชาย กูไม่ได้เป็นเกย์เว้ย

 

 

ผมยื่นมือออกไปให้ไอ้พี่พายมันทำแผลให้ ท่าทางเก้ๆ กังๆ เหมือนคนไม่เคยทำแผลให้ใครเห็นแล้วก็ตลกอยู่เหมือนกัน แต่ที่ผมไม่ขำออกไปเพราะว่าสีหน้าและท่าทางของไอ้พี่พายมันดูมุ่งมั่นและจริงจังกับการทำแผลให้กับผม

 

ผมบอกตามตรงเลยว่าผมไม่รู้เหมือนกันว่าในตอนนี้ผมกำลังรู้สึกยังไง มันเป็นช่วงเวลาวุ่นวายที่เกิดเรื่องราวมากมายและมีคนหน้าใหม่ๆ ที่ไม่เคยรู้จักเดินเข้ามาในชีวิต ถ้าในฐานะเพื่อนผมก็โอเคที่จะคบ

 

แต่ถ้าเป็นฐานะอื่น...คงยาก

 

“บะ...เบาๆ” มือหนักอย่างกับตีนเลยครับ แล้วสำลีที่ปาดมานี่ก็ชุ่มไปด้วยแอลกอฮอล์...มันแสบเว้ยพี่

 

“แสบหรอ?” มันเงยหน้าขึ้นมาถามผมแล้วก็ชะงักมือเอาไว้ ผมพยักหน้ารับแล้วทำท่าจะชักมือหนีแต่ทว่าไอ้พี่พายมันเร็วกว่า มันดึงมือของผมเอาไว้แน่น

 

“อย่ามาสำออย กูทำเบาที่สุดแล้วนะมึงยังจะมาทำท่าทางเหมือนกูทำแรงอีก” ก็มึงทำแรงไงไอ้ผีพราย ไม่อย่างนั้นถึกๆ ทนๆ แบบไอ้เป็นต่อมันจะร้องทำไมครับ

 

“ไม่ว่ากูสักวันมันจะตายมั้ย” ผมย้อนคำที่มันชอบว่าผมออกไป ไอ้พี่พายแม่งกดสำลีชุ่มแอลกอฮอล์ลงมาที่แผลผมแบบแรงๆ แล้วทำหน้าตาได้กวนตีนแบบชวนเอาตีนไปนาบบนหน้า

 

“นี่กูอุตส่าห์ทำแผลให้แล้วยังจะมากวนตีนกูอีก ถ้าเป็นคนอื่นกูไม่ใส่ใจแบบนี้หรอกนะ นี่เพราะเป็นมึง...กูถึงละเลยไม่ได้” และแล้วคนที่ผิดก็กลายเป็นผม นายเป็นต่ออีกตามเคย ผิดตรงไหนน่ะหรอครับ...ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าผมผิดตรงไหน แต่ไอ้พี่พายแม่งพูดซะจนผมรู้สึกผิดขึ้นมาเอง

 

“ขอโทษคร้าบบบบบบบบ” ผมต้องบอกขอโทษด้วยความรู้สึกผิดที่เกาะกินหัวใจ มันช่างร้ายแรงในความรู้สึกมากๆ แต่ความจริงแล้วใครกันแน่ที่น่าจะเป็นฝ่ายโกรธ ผมอยู่ของผมดีๆ แล้วมันเข้ามาในชีวิตผมทำไมวะ

 

“เออ ให้มันพูดง่ายๆ กูไม่อยากลงไม้ลงมือกับมึงมากนักหรอกนะ” ห้ะ!! ลงไม้ลงมือเลยหรอวะ นี่มึงกล้าทำกับคนที่มึงบอกว่าชอบ คนที่มึงอยากให้มาเป็นแฟนเลยหรอวะไอ้พี่พาย

 

มึงนี่มันเลวได้ใจจริงๆ

 

“เดี๋ยวมึงจะช้ำก่อนใช้งานจริง” ผมขอเวลาตั้งสติก่อนสตาร์ทสักชาติเศษๆ แล้วกันนะครับ แต่ละคำที่มันพูดกับผมนี่โคตรส่อ โคตรสื่อเลยว่าต้องการอะไร ผมเริ่มสงสัยแล้วสิว่าทำไมไอ้พี่พายมันถึงได้ชอบผม

 

หรือผมควรจะเป็นแฟนกับมันดี...

 

“ที่กูเงียบเพราะกูไม่รู้จะหาคำพูดอะไรมาพูดกับมึงดี อย่าคิดว่ากูยอมรับในสิ่งที่มึงคิดนะ” ผมระบายลมหายใจเล็กน้อย หันไปสนใจข้าวต้มในชามดีกว่า ปล่อยให้ไอ้พี่พายมันจับมือผมเอาไว้อย่างนั้น ใช่ว่าผมไม่ยื้อนะครับแต่ยื้อยังไงมันก็ไม่ยอมปล่อยต่างหาก

 

“ก็แล้วแต่มึง เพราะยังไงมึงก็ไปไหนไม่รอดอยู่ดี มึงหนีกูไม่พ้นหรอก” ขอบคุณที่ช่วยตอกย้ำซ้ำเติมความซวยบรรลัยให้เพิ่มเติมเข้าในชีวิตกูนะครับพี่

 

“กูไม่ชอบคนเจ้าชู้คนหลายใจว่ะ” ผมรู้สึกได้ถึงสายตาที่จับจ้องใบหน้าผม สายตาคู่นั้นมันช่าง...เมินเฉยใส่ผมมาก

 

“เรื่องของมึง แค่รู้ว่ากูชอบมึงก็พอแล้ว” เออ!! เอาเข้าไปชีวิตไอ้เป็นต่อ พ่อเอย แม่เอย หากภายภาคหน้าพ่อกับแม่จักได้ลูกเขยก็อย่าได้แปลกใจไม่ ลูกชายสุดหล่อผู้นี้อาจจะถูกข้าศึกตีประตูชัยแตกพ่ายในไม่ช้า

 

หนักแล้วครับ...ผมนี่แหล่ะครับที่อาการหนักไปแล้ว

 

“เป็นต่อ...กูชอบมึงจริงๆ นะ อย่าให้กูย้ำบ่อยนัก เดี๋ยวกูอดใจไม่ไหว...มึงตายแน่” ไอ้พี่พายมันยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ ผมแบบชนิดที่ผมไม่ทันตั้งตัว กว่าจะตัวอีกทีจมูกมันก็กดลงมาที่แก้มของผมแล้ว

 

“มึงเตรียมตัวเตรียมใจเอาไว้ได้เลย”

 

....................

 

 

 

ในค่ำคืนที่ร้อนนรกแตกมากๆ คืนนี้ ผมกำลังนอนหลับอยู่ในห้องนอนของผม บนเตียงนอนของผม ผมรู้สึกอึดอัดและหายใจไม่ออกมันรู้สึกเหมือนกับว่ามีของหนักๆ มาทับที่ตัวผม มันทำให้ผมหายใจไม่สะดวก ทำให้ผมรู้สึกเหมือนว่ากำลังจะขาดใจ

 

หรือว่าผมถูกผีอำ...เวรแล้วไง!!

 

ผมอยู่บ้านหลังนี้มาตั้งแต่เกิด ต่อให้ผมรู้สึกไม่สบายมากแค่ไหนก็ตามที ผมก็ไม่เคยถูกผีอำแบบนี้เลยนะครับ ผมพยายามที่จะดิ้นแต่ผมก็ค้นพบว่ายิ่งผมดิ้นมากเท่าไหร่ ผมยิ่งหายใจลำบากมากเท่านั้น

 

เอาไงดีวะเฮ้ย!! โดนผีอำเค้าต้องทำกันยังไงเนี่ย ผมได้แต่หาคำตอบให้กับตัวเองอยู่พักใหญ่ๆ แล้วผมก็คิดได้ว่าผมควรจะสวดมนต์สินะ ผีมันน่าจะกลัวใช่มั้ยวะ เอาเว้ย!! ไม่รู้จะทำยังไงแล้วนี่นา

 

“นะโม...” ผมเริ่มต้นสวดมนต์ด้วยเสียงที่แหบพร่าและสั่นน้อยๆ

 

“ตัสสะ...” เสียงหลอนๆ ของไอ้ผีบ้ามันสวดต่อจากผมทันที เอ้าเฮ้ย!!! ไหนผีสวดมนต์ได้วะ

 

“ภะคะวะโต...” ข่มใจสวดมนต์ต่อจากมัน ดูดิว่ามันยังจะสวดต่อจากผมอีกมั้ย

 

“อะระหะโต...” เฮ้ย!! แม่งเฮี้ยนมากผีอะไรวะเนี่ย ซวยแล้วครับแล้วผมจะรอดไปได้มั้ยวะ

 

“สัมมาสัมพุทธัสสะ....” ผมชิงสวดให้จบท่อนโดยที่ไม่ให้มันได้สวดต่อจากผม ผมไม่กล้าลืมตามองดูเลยว่าไอ้ตัวหนักๆ ที่มันกำลังทับผมอยู่นั่นมันหน้าตาน่ากลัวยังไง ขึ้นชื่อว่าผีมันคงไม่น่าเสวนาด้วยหรอกมั้งครับ

 

“มึงต้องสวดต่ออีกสองจบ” น่าน!! แม่งมีการสั่งกูอีกด้วย ว่าแต่ว่าเสียงผีแม่งคุ้นๆ นะว่ามั้ย มันเหมือนเสียงของใครบางคนที่ผมได้ยินบ่อยๆ ในช่วงนี้

 

“ตื่นมาทำอะไรกลางดึกวะ กำลังเพลินเลย...” ชัดเลย ที่แท้มันก็คือ...ไอ้ผีพราย ไอ้ฟายพี่พายนั่นเอง

 

“เฮ้ยไรวะ!!!” ผมลืมตาขึ้นมาท่ามกลางความมืด แต่ก็ต้องชะงักกับสายตาของไอ้ผีทะเลที่มันจ้องมองผมอยู่ไม่ห่าง...ย้ำว่าไม่ห่าง อีกแค่ราวๆ ห้าเซนมันก็จะติดกับหน้าผมแล้ว

 

“ไม่สวดมนต์ต่อแล้วหรอวะ...หึ” โอย!! ผมล่ะอยากจะบ้าตายให้มันได้อย่างนี้สิ ผมทั้งอาย ทั้งโมโหอยากจะยันแม่งตกเตียงลงไปนอนเล่นที่พื้นจริงๆ

 

ผมลืมไปสนิทเลยว่าค่ำคืนนี้มีแขกที่ผมไม่คิดจะเชิญ แต่คุณนายพรทิพย์ผู้แสนใจดีกับหนุ่มหล่อๆ ทุกคน ยกเว้นลูกตัวเอง กลับเชื้อเชิญให้พี่พายแม่งนอนค้างที่บ้าน เพราะว่ามันค่อนข้างดึกแล้ว

 

ไม่คิดจะถามเจ้าของห้องเลยสักคำว่าโอเคมั้ย...ให้มันได้อย่างนี้สิ

 

“ทำอะไรกับร่างกายกูเนี่ย” ผมมองดูชุดนอนของผมที่ดูเหมือนว่ากระดุมแม่งจะหลุดลุ่ยแบบแปลกๆ กางเกงผมดูจะเลื่อนลงแบบหมิ่นเหม่ ผมเลื่อนมือลงต่ำลงไปเรื่อยๆ เพื่อที่จะ...ที่จะ...ที่จะ...ดึงกางเกงผมขึ้นมาให้เข้าที่เข้าทาง

 

กูจะเน้นจะย้ำเพื่ออะไรวะ

 

“ยังไม่ทันทำอะไรเลย” มันบอกหน้าตายแต่แม่งแอบเลียปากแล้วทำหน้าตาเจ้าเล่ห์ใส่ ผมดันมันออกห่างแต่คิดว่าคนอย่างไอ้พี่พายมันจะยอมออกจากตัวผมมั้ยครับ

 

“ไอ้พี่พาย...กูจะโกรธมึงจริงๆ แล้วนะ” ผมขู่...ไม่ดิ ไม่ได้ขู่ เพราะว่าผมเริ่มจะโกรธมันแล้วจริงๆ ใครก็ตามที่ทำคนอย่างไอ้เป็นต่อโกรธได้เนี่ย แม่งต้องเลวแบบสุดๆ ของสุดๆ จริงๆ

 

“มึงกล้าโกรธกูหรอวะ” มันถามผมสีหน้าที่ดูตึงน้อยๆ แววตาดุๆ จ้องมองสบตากับผม พร้อมกับเลื่อนหน้าลงมาเรื่อยๆ ผมรู้สึกใจเต้นแบบแปลกๆ จากที่เคยเต้นแบบสามช่า ตอนนี้มันเปลี่ยนมาเต้นเบรกแดนซ์แทนซะงั้น

 

“กล้าดิ...ทำไมจะไม่กล้าวะ ก็มึงเล่นไม่รู้เรื่อง” ลมหายอุ่นๆ รินรดที่ใบหน้าของผมอย่างใกล้ชิด บอกตามตรงเลยว่าผมไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าหรือว่าสบตากับมันเลย ไอ้บ้านี่มันตาดุจนผมขยาด

 

“เวลามึงโกรธก็ยังน่ารัก...เฮ้อ!! กูยอมแพ้ก็ได้” ห้ะ!! บทมึงจะพูดง่ายมึงก็ง่ายมากๆ จนกูตั้งรับไม่ทันเลยวะเฮ้ย

 

ผมก็ไม่ได้หวังว่ามันจะยิ่งแกล้งผม หรือว่าจะจูบจะกอดอะไร ใครมันจะไปหวังล่ะครับ แต่ก็ไม่คิดว่ามันจะว่าง่ายๆ ยอมลุกออกจากตัวผมง่ายๆ ขนาดนี้

 

“ขยับไปหน่อยดิวะ หายใจไม่ออก...” มันนอนเบียดผมจนแทบจะเกยกันอยู่แล้วเถอะครับ ไม่รู้ว่ามันจะเหลือที่ว่างเอาไว้ให้เมียน้อยเมียหลวงมันมานอนกกด้วยหรือไงก็ไม่รู้

 

“มึงนี่ได้คืบเอาศอกนะ” มันไม่ยอมขยับไปแถมยังแย่งผ้าห่มผมไปอีก เฮ้ยนี่มันห้องผมเปล่าวะเนี่ย แล้วมันมาแย่งทั้งที่นอน ทั้งผ้าห่มแบบนี้ ต่อยกันมั้ยวะ?

 

“บ้านมึงไม่มีหรอวะไอ้พี่พาย...”

 

“มี แต่กูไม่อยากกลับ...ไม่ต้องคิดจะไล่กู เพราะกูไม่ไป กูจะนอนกับมึง” เออ!! เป็นคนที่โคตรเอาแต่ใจตัวเองชิบหายผู้ชายคนนี้ ใครสั่งใครสอนให้มึงยึดตัวเองเป็นศูนย์กลางของจักรวาลแบบนี้วะพี่

 

“กูง่วงนอนแล้ว มึงก็หลับๆ ไปซะทีเหอะ น่ารำคาญ” อ้าว!! เฮ้ย!! มาต่อยกันเลยดีกว่ามั้ยวะพี่พาย คือได้ข่าวว่ากูนอนหลับอยู่แล้วมึงนั่นแหล่ะที่มาทำกูตื่น ยังมีหน้ามาว่ากูอีก ผมโมโหมันสุดๆ แล้วนะ แล้วคนอย่างเป็นต่อแม่งโมโหแล้วไม่ทนนะเว้ย มึงเห็นดีกันแน่...

 

“ฝันดี” สองคำสั้นๆ แล้วหลับตาลงทันที นี่แหล่ะครับผม นายเป็นต่อสุดหล่อ...

 

“คืนนี้คงเป็นคืนที่กูฝันดีที่สุด เพราะกูมีมึงอยู่ข้างๆ...” มือหนาๆ ของมันเอื้อมมากุมมือของผมเอาไว้ ผมลืมตาขึ้นมองอย่างแปลกใจ ก็พบว่าไอ้พี่พายมันหลับตาลงไปแล้ว พร้อมกับห่มผ้าให้ผมตามเดิม

 

ผมได้แต่คิดและก็สงสัยว่าจริงๆ แล้วไอ้พี่พายมันเป็นคนยังไงกันแน่ ถึงห้องผมจะมืดมิดมีเพียงแสงไฟจากข้างทางที่สาดส่องเข้ามาพอให้เห็นอะไรๆ อย่างสลัวๆ แต่แววตาของไอ้พี่พายมันแอบเศร้ายังไงก็ไม่รู้

 

บางทีผมอาจจะมองผิดไปเองก็ได้มั้ง...

 

..........

 

 

 

คุ้นเคยกันรึยังครับ กับฉากที่ผมมายืนเอ๋อแดกให้คนนินทาหน้าคณะ ถ้ายังไม่คุ้นเคยรีบๆ ทำตัวให้คุ้นเคยนะครับ เพราะว่ามันจะมีฉากแบบนี้มาให้เห็นเรื่อยๆ อย่างแน่นอน

 

ผมยืนมึนอยู่ที่หน้าคณะตัวเองเมื่อเห็นสายตาของใครต่อใครที่มองตรงมายังผม มันเกิดอะไรขึ้นอีกล่ะครับ...ทั้งๆ ที่เป็นเรื่องเกี่ยวกับผมแต่ทำไมผมถึงเป็นคนสุดท้ายที่รู้ทุกที

 

อย่างตอนที่บอกกันว่าผมอกหักจนเป็นบ้าแล้วทุบรถตัวเอง ผมไม่เห็นรู้ตัวเลยว่าผมทุบรถตัวเอง มารู้อีกทีก็ตอนที่ทุกอย่างในรถหายไปแล้วนั่นแหล่ะ

 

เออ!! ใช่ พูดถึงของในรถดูเหมือนว่าผมจะลืมไปสนิทเลยจริงๆ ของสำคัญของผมที่ผมเก็บเอาไว้ที่ในรถ ของที่เพื่อนคนสำคัญมอบให้กับผมเพื่อเป็นตัวแทนของมัน ไม่รู้ว่าหายไปรึเปล่า เห็นทีเย็นนี้คงต้องแวะไปดูเสียหน่อย

 

“แต่เดี๋ยวก่อนครับไอ้เป็นต่อ มึงกลับมาสู่สถานการณ์ปัจจุบันเสียก่อน มันมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอีกแล้ววะ” ผมได้แต่ถามตัวเองเพราะไม่รู้จริงๆ ว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้น ก็อย่างที่บอกไปแหล่ะครับว่าผมจะเป็นคนสุดท้ายที่รู้เรื่องพวกนี้

 

“เพื่อนกูนี่กลายเป็นคนดังไปแล้วครับรึไงครับ มีเรื่องได้ไม่เว้นวัน หึ” ไอ้ต็อปวิ่งมากระโจนใส่ผมจากทางด้านหลัง เหมือนว่ามันจะลืมไปนะว่าผมปวดหลัง มันใส่มาทีผมแทบทรุดลงไปกองที่พื้น โชคดีที่ความปวดมันทุเลาลงไปมากแล้ว

 

“มีอะไรกันอีกวะ กูว่ากูไม่ได้ทำอะไรนี่หว่า ไม่ได้ทุบรถ ไม่ได้แดกยาฆ่าตัวตาย แล้วมีอะไรเกิดขึ้นอีก...” ผมมองดูสายตาของบรรดาสาวๆ ช่างเม้าที่ซุบซิบสรรเสริญในความหล่อของผมกันอย่างเมามัน ยิ่งกลุ่มของดานี่ยิ่งแล้วใหญ่ เธอมองผมด้วยสายตาแบบ...ช่างเหอะ 

 

“อ้อ!!! มึงไม่ได้ทำอะไรหรอก แต่คนที่ทำน่ะเดินมานู่นแล้ว” ไอ้ต็อปยักคิ้วแล้วพยักพเยิดหน้าไปอีกทางหนึ่ง ผมมองตามสายตามันไปก็พบไอ้พี่พายกับไอ้พี่โก้เดินมาด้วยกันสองคน ถึงผมจะเป็นผู้ชายแต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามันสองคนนี่โคตรเหมือนดารา ออร่าจับแบบมันจะดูดีกันไปเพื่ออะไร

 

“มันทำอะไรอีกวะเนี่ย” ผมมีลางสังหรณ์ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ท่าทางแม่งต้องแกล้งอะไรผมอีกแน่ๆ เลยครับ คงจะหนักหนาเอาการไม่อย่างนั้นคนไม่นินทากาเลผมซะโจ่งแจ้งขนาดนี้หรอก

 

“เมื่อคืนนี้มึงนอนกับใครวะ...” เพื่อนต็อปถามพร้อมกับทำหน้าเหมือนหมาสงสัยใส่ผม

 

“นอนคนเดียวดิวะถามได้ กูจะนอนกับใครได้เล่า” ผมรีบสวนตอบกลับไปทันที เรื่องอะไรจะต้องบอกว่ามีไอ้พี่พายมานอนด้วย

 

“อ๋อ...หรอครับเพื่อนต่อ แล้วนี่อะไรครับ หึ...” หึ อะไรของมึงนักหนา ไหนอะไรเอามาให้กูดูเลย มาๆ กูพร้อมที่จะรับรู้ทุกเรื่องราวแล้ว

 

โอเค!! ผมขอถอนคำพูดที่ว่าผมพร้อม เพราะตอนนี้ผมไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับผู้คนซะแล้ว ภาพที่ปรากฏตรงหน้าผมนี่มันคือส้นตีนหมาอะไร แถมมันยังขึ้นหราบน IG ของผมเองอีกต่างหาก

 

ภาพที่ผมนอนคว่ำหน้าหลับแบบหมดสภาพเพราะพิษไข้อยู่บนเตียงนอน มันอาจจะเป็นภาพธรรมดาๆ แต่ที่มันไม่ธรรมดาเพราะว่ามันมีไอ้พี่พายอยู่บนเตียงนอนด้วยอีกคน แถมแม่งยังใส่ชุดนอนลายเดียวกันกับที่ผมใส่ด้วยนี่สิ...

 

จบแล้วครับ ชีวิตของนายเป็นต่อ รูปหล่อ พ่อแม่รวย แต่บรมซวยตลอดชาติ

 

“มึงนอนกับพี่พายแล้วหรอวะ”  ห้ะ!! เดี๋ยวก่อนต็อปเพื่อนรัก นอนของมึงในที่นี้คือนอนแบบไหน ถ้านอนหลับเฉยๆ อ่ะนอนแล้ว แต่ถ้านอนในที่นี้หมายความถึงนอนแบบที่มึงนอนกับเด็กมึงนี่...ไม่มีทางเว้ย

 

ผัวะ!!!

 

“กูเจ็บนะไอ้ต่อ” ผมไม่พูดอะไรมากมาย โบกแม่งลงกลางกบาลไอ้เพื่อนต็อปเสียทีด้วยความรักอย่างสุดซึ้ง

 

“กู ไม่ ได้ เป็น เกย์!!! ผมเน้นให้มันฟังแบบชัดๆ แล้วหันไปมองทางไอ้พี่พายที่แม่งเดินยิ้มกวนส้นตีนเข้ามาใกล้ผมเรื่อยๆ ไม่ต้องรอให้มันเดินเข้ามาใกล้ผมหรอกครับ ผมพุ่งเข้าไปหามันเลยครั้งนี้

 

“เฮ้ย!! มากไปแล้วนะเว้ย มึงแค้นอะไรกูมากมายรึไงวะถึงได้เล่นกูไม่เลิกแบบนี้” ผมโกรธและหงุดหงิดมากแล้วตอนนี้ ผมไม่รู้จริงๆ ว่ามันต้องการอะไรจากผมกันแน่ แกล้งกันแบบนี้เพื่ออะไร ต้องการอะไรวะเฮ้ย

 

“มึงไม่ชอบหรอวะ กูอยากให้มึงรู้ว่าตอนมึงหลับน่ารักขนาดไหน...” ดูมันสิครับ ดูสิว่ามันกวนประสาทมากแค่ไหน ผมพยายามนับหนึ่งถึงสิบในใจ พยายามสงบอารมณ์ลงไม่ให้มันมีเรื่องมีราวอะไรมากมาย เท่าที่มีคนมองอยู่ในตอนนี้มันก็มากเกินพอแล้ว

 

“ประเด็นมันไม่ได้อยู่ที่ว่ากูหลับหรือว่ากูตื่น กูน่าเกลียดหรือว่าน่ารัก แต่มันอยู่ที่ว่ามึงกำลังพยายามทำให้คนเค้าเข้าใจผิดว่ากูกับมึงมีอะไรกัน...” ข่มอารมณ์เต็มที่แล้วจริงๆ ครับ ดูมันไม่สะทกสะท้านอะไรเลย

 

“มึงพูดผิดแล้วเป็นต่อ...กูกำลังทำให้คนเข้าใจถูกต่างหาก” มันเดินเข้ามาประชันหน้ากับผมแล้วจ้องมองหน้าผมอย่างจริงจัง ครั้งนี้ผมไม่หลบตา ไม่เบี่ยงเบนประเด็นไปทางไหน เอายังไงก็เอา ว่ากันให้มันจบๆ ในวันนี้เลยดีกว่า อย่าให้มันค้างคากันอีกเลย

 

“เข้าใจถูกอะไรวะ ก็ในเมื่อมึงกับกูไม่ได้เป็นอะไรกันทั้งนั้น” นี่แหล่ะคือความจริง ไอ้พี่พายมันจ้องหน้าผมด้วยแววตาที่ดูโคตรเลวยังไงก็ไม่รู้ แม่งยิ้มแบบเหมือนว่ามันนี่เหนือกว่าผมโคตรๆ แล้วอย่างนี้จะให้ผมเชื่อได้อย่างไรว่ามันชอบผมอย่างที่มันพูดจริงๆ

 

“ ใช่ที่ว่าตอนนี้เรายังไม่ได้เป็นอะไรกัน แต่คนอย่างกูถ้าลองสนใจหรือว่าอยากได้อะไรแล้ว กูต้องคว้าเอามาให้ได้...” มันยักคิ้วให้กับผม ผมเห็นไอ้พี่โก้ยักคิ้วให้กับผมซึ่งมันทำให้ผมรู้สึกหงุดหงิดมากเข้าไปอีก

 

“มึงบอกว่ามึงไม่ชอบคนเจ้าชู้ คนหลายใจใช่มั้ย ถ้ากูบอกเลิกกับทุกคนที่คบด้วยและไม่ยุ่งกับใครอีก...มึงจะชอบกูใช่รึเปล่า” บทสนทนาของเราสองคนไม่ได้ดังแต่มันก็ไม่ได้เบาเลยสำหรับพวกชอบเสือกเรื่องชาวบ้านที่พยายามเงี่ยหูฟัง

 

ที่บ้านมึงไม่สอนรึไงวะว่าการเสือกเรื่องชาวบ้านมันไม่ดีเนี่ย

 

“มันไม่ใช่ประเด็นว่ะ มึงกับกูก็ผู้ชายทั้งคู่อีกอย่างกูเองก็ชอบผู้หญิง...” แถมผู้หญิงคนนั้นก็อยู่แถวๆ นี้ด้วยเว้ย แม่งบัดซบชิบหายไอ้เป็นต่อ มีผู้ชายมาประกาศความรักหน้าคณะแบบนี้

 

“กูไม่สน...มึงเตรียมตัวเตรียมใจเอาไว้ได้เลย ต่อจากนี้ไปกูจะจีบมึงอย่างโคตรจริงจัง...มาเป็นแฟนกูนะ”

 

 

..........100%..........

 

รณรงค์ให้คนอ่านยุ่งนักที่เล่นทวิตเตอร์ติดแท็ก #ยุ่งนัก เวลาที่พูดถึงนิยายเรื่องนี้ เกรทจะตามไปส่องค่า ><

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 88 ครั้ง

15,978 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 20:31
    พี่พายแม่งตลก
    #15977
    0
  2. #15920 nin28041992 (@nin28041992) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 18:25
    พายคนจริงมันต้องแบบนี้ตีมึนเข้าไป5555
    #15920
    0
  3. #15901 pui_songsri (@pui_songsri) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 06:17
    พี่พายรุกหนักมาก
    #15901
    0
  4. #15830 นายแมวน้ำ (@watmaka) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 04:02
    ร้ายตีมึนแบบนี้ ชอบบบบ
    #15830
    0
  5. #15789 tarn_teuky (@tarn_teuky) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 มีนาคม 2559 / 17:27
    งานนี้เป็นต่าไม่รอดแล้วปหละ
    #15789
    0
  6. #15737 lufian (@ployykp) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2559 / 00:26
    จ้าาาาา พี่พาย จ้าาาาาาา
    #15737
    0
  7. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  8. #15512 mameaw27 (@dek-dmameaw) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 เมษายน 2558 / 11:46
    เป็นต่อตายแน่ พี่พายแม่งแน่
    #15512
    0
  9. #15447 น้ำค้างตากฟ้า (@janejjan) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2558 / 21:21
    ต่อใจแข็งไปป่ะว่ะหู้ววขัดใจหว่ะะะะะะหึ้ย
    #15447
    0
  10. #15350 P.Secret (@future-cartoon) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มกราคม 2558 / 17:01
    ถ้าพี่พายหายเจ้าชู้และเลิกกวนตีนเป็นต่อ แกก็ควรรับข้อเสนอนี้นะพี่ต่อ #ยุ่งนัก
    #15350
    0
  11. #15068 ploylybbs (@ploylybbs) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 กันยายน 2557 / 02:56
    อร้ายยยย เขินนนน -///-
    #15068
    0
  12. #14963 zaqqaz (@zaqqaz) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 กันยายน 2557 / 20:14
    วิ้ว วิ้ว อย่าปฏิเสธเลย ยังไงก็เสร็จเค้าอยู่ดี 55555
    #14963
    0
  13. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  14. #14418 mitake (@voldermore) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2557 / 13:08
    ยอมๆไปเถอะ ยังไงก็หนีไม่พ้นหรอก 555555555
    #14418
    0
  15. #14403 chocoelf (@superchoelf) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2557 / 22:29
    ความเอาแต่ใจของพี่พายมันช่างน่ากลัว 5555555
    #14403
    0
  16. #14227 kelovelove (@kekailove) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2557 / 18:48
    น่ารักกก เขิน แบบฟินจะตายห่
    #14227
    0
  17. #13944 JENNYHA (@jennyha) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 เมษายน 2557 / 00:57
    น่ารักกกก
    #13944
    0
  18. #13883 After (@snowtoy_prince) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 เมษายน 2557 / 18:02
    ดูเหมือนต่อจะกลายเป็นเซเลบขึ้นทุกวันแล้วนะ 55555
    #13883
    0
  19. #13700 Taeisme (@tsaijam) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 เมษายน 2557 / 02:56
    "อยากให้มึงได้มีประสบการณ์เสียวในวัยเรียนบ้าง" เจอประโยคนี้ไป ขอยอมแพ้ค่ะ5555555555
    #13700
    0
  20. #13656 nutzecs (@nutzecs) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 เมษายน 2557 / 00:53
    อยากรู้โมเม้นดราม่าของต้อปอะ เคยเจอปบบนี้มาก่อนใช่อะะะะ
    #13656
    0
  21. #13600 Spatar Faith (@tataritar) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 เมษายน 2557 / 18:58
    แหมม ชุดนอนลายเดียวกันซะด้วยย
    #13600
    0
  22. #13549 <-:-|`NanamiChan`|-:-> (@nanamichan) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 เมษายน 2557 / 23:52
    แหม่...มีมาเฝ้าหน้าบ้านด้วย (เดา)
    นอน(เฉยๆ)เตียงเดียวกันด้วย
    แถมอัพ IG อีก เป็นต่อเสดพี่พายแน่ อุ๊บส์
    #13549
    0
  23. #13457 MomoKeekee (@12343234) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 เมษายน 2557 / 15:40
    สต็อปปปปป ต้องเป็นของโก้!!!!5555
    #13457
    0
  24. #13443 MomoKeekee (@12343234) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 เมษายน 2557 / 01:16
    อะไรจะซวยขนาดนี้5555
    #13443
    0
  25. #13430 love beast*--------* (@benzii17) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 เมษายน 2557 / 17:09
    สนุกแน่งานนี้
    #13430
    0